joannes-chrysostomus.de-sancta-droside-martyre pg050_0281.4
εὐθὲως παραμυθίαν δέχεται , κἂν ἐπὶ πλοῦ · μέγα φρονῇ , ταπεινοῦται καὶ καταστέλλεται . Ἡ γὰρ τῶν τάφων ὄψις ἕκαστον τῶν ὁρώντων τὰ περὶ τῆς τελευτῆς τῆς ἑαυτοῦ καὶ ἄναιτα φιλοσοφεῖν ἀναγκάζει , καὶ πείθει μηδὲν τῶν παρόντων νομίζειν εἶναι βέβαιον , μὴ λυπηρόν , μὴ χρηστόν · ὁ δὲ ταῦτα πεισθείς οὐ ῥάδιως ἀλώσεται τῇ τῆς ἁμαρτίας παγίδι . Διὰ τοῦτο καὶ σοφὸς τις παραίνει λέγων · Ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου μνημόσυχου τὰ ἔσχατά σου , καὶ εἰς τὸν αἰῶνα μὴ ἀμαρτήσεις · καὶ ἕτερος · δὲ τις συνφῶς τοῦτῳ φθεγγεται συμβουλεύων οὕτως · Ἐτοιμίας εἰς τὴν ἕξοδον τὰ ἔργα σου , καὶ παρασκευάζου πρὸς τὴν ὁδόν · οὐ περὶ τῆς αἰσθητῆς ὁδοῦ διαλεγόμενος , ἀλλὰ περὶ τῆς ἐντεῦθεν ἀπόδημίας . Ἄν γὰρ σιγηνκὼς καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν τὸ τῆς τελευτῆς προβλέπωμεν ἄδηλον , οὐ ταχέως ἁμαρτησόμεθα · οὔτε γὰρ τὰ λαμπρὰ τοῦ βίου φυλάσει , οὔτε τὰ λυπηρὰ καθελείη ἡμᾶς · καὶ θορυβῆσαι δυνησεται ἄδηλον ἑκάτερα τὸ τέλος ἔχοντα . Καὶ γὰρ πολλάκις ὁ σήμερον ζῶν οὐδὲ μέχρι τῆς ἐσπέρας μένει . Ἐνδον μὲν οὖν ἐν τῇ πόλει ἐνδιατρίβοντες οὐ σφόδρα εἴκως τὰ τοιαῦτα μελετᾶν κτλ φιλοσοφεῖν · ἐξελθόντες δὲ τείχων , καὶ πρὸς τοὺς τάφους τούτους ἐλθόντας , καὶ τὸ πλήθος τῶν κατοιχομένων θεασάμενους , ἀνάγκη πάσας καὶ ἔκτονάς καὶ δίκονας τούτους ἀπὸ τῆς ἡμῶν · δεξάσθαι τοὺς λογισμοὺς , καὶ δεξαμένους ὑψηλοτέρους γενέσθαι , καὶ τῆς πρὸς τὰ βιωτικὰ πράγματα συμπάθειας ἀπαλλαγῆναι . Οὐ μόνον δὲ λογισμοὺς τοιούτους δεξόμεθα , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν αἰώνιον ἡμῶν πατρίδα σπεύδεν καὶ παρασκευάζεσθαι ἀρκοῦσαν παράκλησιν ἔσομεν , καὶ πάντα πρὸς τὴν ἀπόδημίαν τὴν ἐκεῖ τὰ καθ' ἡμᾶς εὐτρεπίζειν , εἰδότες ὅπερ ἂν ἐνταῦθα τῶν ἡμετέρων καταλίπωμεν , ζημίαν ἡμῖν οἴσειν καταλειφθέν . Καθάπερ γὰρ ὁδοιπόρος μακρὰν ἐδεῖν ὀδὸν καὶ πρὸς τὴν πατρίδα ἐπειγόμενος τὴν ἑαυτοῦ , ὅπερ ἂν ἐν τῷ πανδοχεῖο καταλίπῃ , πάντως ἀπώλεσε , καὶ ἐζημιώτατο · οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς ὅσα ἐνταῦθα τῶν ἡμετέρων ἀφήντες ἀπελθώμεν , ἐπμίωμεθα · πάντα · διὸ χὴ τὰ μὲν μεθ' ἑαυτῶν , τὰ δὲ
Lemmas: εὐθύς παραμυθία δέχομαι , κἀν ἐπί πλόος · μέγας φρονέω , ταπεινόω καί καταστέλλω . ὁ γάρ ὁ τάφος ὄψις ἕκαστος ὁ ὁράω ὁ περί ὁ τελευτή ὁ ἑαυτοῦ καί ἄναιτος φιλοσοφέω ἀναγκάζω , καί πείθω μηδείς ὁ πάρειμι νομίζω ἔρχομαι βέβαιος , μή λυπηρός , μή χρηστός · ὁ δέ οὗτος πείθω οὐ ῥᾳδίως ἁλίσκομαι ὁ ὁ ἁμαρτία παγίς . Ζεύς οὗτος καί σοφός τις παραινέω λέγω · ἐν πᾶς ὁ ἔργον σύ μνημοσυχοω ὁ ἔσχατος σύ , καί εἰς ὁ αἰών μή ἁμαρτέω · καί ἕτερος · δέ τις συνφῶς τοῦτῳ φθέγγομαι συμβουλεύω οὕτως · ετοιεις εἰς ὁ ἔξοδος ὁ έργο σύ , καί παρασκευάζω πρός ὁ ὁδός · οὐ περί ὁ αἰσθητός ὁδός διαλέγω , ἀλλά περί ὁ ἐντεῦθεν ἀποδημία . ἄν γάρ σιγηνκὼς καί κατά ἕκαστος ἡμέρα ὁ ὁ τελευτή προβλέπω ἄδηλος , οὐ ταχέως ἁμαρτάνω · οὔτε γάρ ὁ λαμπρός ὁ βίος φυλάω , οὔτε ὁ λυπηρός καθαιρέω ἐγώ · καί θορυβέω δύναμαι ἄδηλος ἑκάτερος ὁ τέλος ἔχω . καί γάρ πολλάκις ὁ σήμερον ζάω οὐδέ μέχρι ὁ εἰσπεράω μένω . ἔνδον μέν οὖν ἐν ὁ πόλις ἐνδιατρίβω οὐ σφόδρα ἵημι ὁ τοιοῦτος μελετάω κτλ φιλοσοφέω · ἐξέρχομαι δέ τεῖχος , καί πρός ὁ τάφος οὗτος ἔρχομαι , καί ὁ πλήθος ὁ κατοίχομαι θεάομαι , ἀνάγκη πᾶς καί ἔκτονος καί δίκων οὗτος ἀπό ὁ ἐγώ · δέχομαι ὁ λογισμός , καί δέχομαι ὑψηλός γίγνομαι , καί ὁ πρός ὁ βιωτικός πρᾶγμα συμπάθεια ἀπαλλάσσω . οὐ μόνος δέ λογισμός τοιοῦτος δέχομαι , ἀλλά καί πρός ὁ αἰώνιος ἐγώ πατρίς σπεύδω καί παρασκευάζω ἀρκέω παράκλησις ἕννυμι , καί πᾶς πρός ὁ ἀποδημία ὁ ἐκεῖ ὁ κατά ἐγώ εὐτρεπίζω , οἶδα ὅς ἄν ἐνταῦθα ὁ ἡμέτερος καταλείπω , ζημία ἐγώ φέρω καταλείπω . καθά γάρ ὁδοιπόρος μακρός δήω ὁδός καί πρός ὁ πατρίς ἐπείγω ὁ ἑαυτοῦ , ὅς ἄν ἐν ὁ πανδοχείο καταλείπω , πάντως ἀπόλλυμι , καί ζημιόω · οὕτως δή καί ἐγώ ὅσος ἐνταῦθα ὁ ἡμέτερος ἀφίημι ἀπέρχομαι , επμιιημι · πᾶς · διό ὁ ὁ μέν μετά ἑαυτοῦ , ὁ δέ