joannes-chrysostomus.de-sacerdotio-lib-1-6 pg048_0128.1
σε · δικαίως ἡμῖν οὐχ ὀρθῶς αὐτὴν μεταχειριζόμεσιν . Οὐ γὰρ αὐτὴ τῶν εἰρημένων ἡμῖν αἰτία κακῶν , ἀλλ’ ἡμεῖς αὐτὴν τοσούτους , τὸ γε εἰς ἡμᾶς ἦκον , κατεργασάμεναι μολυσμούς , ἀνθρώποις τοῖς τυχοῦσιν ἐγχειρίζοντες αὐτὴν οἱ γε οὔτε τὰς ἑαυτῶν πρότερον καταμαθόντες ψυχὰς , οὔτε εἰς τὸν τοῦ πράγματος ὀγκὸν ἀποβλέψαντες , δέχονται μὲν προθύμως τὸ διδόμενον , γινῶσι δ’ ἂν εἰς τὸ πράττειν ἐλθούσιν , ὑπὸ τῆς ἀπειρίας σκοτούμενοι , μὴ μιν ἐμπιπλῶσαι κακῶν οὓς ἐπιστεύθησαν λασῶς . Τοῦτο δὴν , τοῦτο , ὅπερ καὶ ἐφ’ ἡμῶν μικροῦ δεῖν ἐμελλε γίνεσθαι , εἰ μὴ ταχέως ἡμᾶς ὁ Θεὸς τῶν κινδύνων ἐκείνων ἐξέδωκε , καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς αὐτοῦ καὶ τῆς ἡμετέρας φειδοῦντος ψυχῆς . Ἐπεὶ ποθὲν δ , εἴπé μοι , νομίζεις τὰς τοσαύτας ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις γίνεται ταραχάς ; Ἐγὼ μὲν γὰρ οὐδὲ ἄλλοδέν ποθεν , οἶμαι , ἢ ἐκ τοῦ τὰς τῶν προσεστῶτων αἱρέσεις καὶ ἐχολίας ἀπλῶς καὶ ὡς ἐτυχε γίνεσθαι . Τὴν γὰρ κεφαλὴν ἰσχυροτάτην εἶναι ἔχρῃν ε , ἵνα τοὺς ἐκ τοῦ λοιποῦ σώματος κάτωθεν πειραπομένους ἀτμοὺς πονηροὺς διοίχεται καὶ εἰς τὸ δέον καθιστῇ δυνάμην . Ὅταν γὰρ ἄ καὶ ἑαυτὴν ἀθετῇ οὐσα τύχη , τὰς νοσοποιοὺς ἐκεῖνας προσβολὰς ἀποκρουσάσθαι μὴ δυναμένη , αὐτὴ τε ἀσθενεστέρα μᾶλλον ἢπερ ἐστὶ καθίσταται , καὶ τὸ λοιπὸν μέγ’ ἑαυτῆς προσπαλίσσει σῶμα . Ὅπερ ἵνα μὴ καὶ νῦν γένηται , ἐν τῇ τάξει τῶν ποδῶν ἡμᾶς ἐφύλαξεν ὁ Θεός , ὃπερ καὶ ἐλάχομεν ἐξ ἀρχῆς . Πολλὰ γὰρ ἐστιν , ὦ Βασιλεῖ , πρὸς τοὺς εἰρημένους , πολλὰ ἕτερα , ἀ τὴν εἰρωμένην ἔχειν χρή , ἡμεῖς δὲ οὐκ ἔχομεν , καὶ πρὸ γε τῶν ἄλλων ἐκεῖνο · πανταχόθεν αὐτῷ τῆς τοῦ πράγματος ἐπιθυμίας καθαρεύειν δεῖ τὴν ψυχὴν ὡς ἂν προσπαλῶς πρὸς ταύτην διακειμένου τὴν τὴν ἀρχήν , γενόμενος ἐπ’ αὐτῆς , ἰσχυροτέραν ἀνάπτεται τὴν φλόγα , καὶ κατὰ κράτος ἀλοῦς , ὑπὲρ τοῦ βεβαίαν [ 388 ] ἔχειν αὐτὴν μυρία ὑπομένει δεῖνα , κἂν χολασθῇ δεῖν , κἂν ἀγενεῖς τε καὶ ἀνάγκας ὑπομείναι , κἂν χρημάτων ἀναλῶσαι πολλά θ . Ὅτι γὰρ καὶ φῶναι τὰς Ἐκκλησίας ἐνέπλησαν τινες , καὶ πόλεις ἀναστάτους ἐποίησαν ὑπὲρ ταύτης μαχόμενοι τῆς ἀρχῆς , παρήκην νῦν , μὴ καὶ ἄπιστα δόξω λέγειν τισίν . Ἐχρῆν δέ , οἶμαι , τοσαύτην τοῦ πράγματος ἔχειν εὐλάβειαν , ὡς καὶ τῆς ἀρχῆς ἐκφυγεῖν τὸν ὀγκόν , καὶ μετὰ τὸ γενέσθαι ἐν αὐτῇ μὴ περιμέναι τὰς παρ’ ἑτέρων κρίσεις , εἰ ποτε συμβαίη καθαίρεσιν ἱκανὸν ἐργάσασθαι ἀμάρτημα , ἀλλὰ προλαβόντα ἐκβάλλειν ἑαυτὸν τῆς ἀρχῆς . Οὕτω μὲν γὰρ καὶ ἔλεον ἐπισπάσασθαι παρὰ τοῦ Θεοῦ εἰκός ἦν · τὸ δὲ ἀντέχεσθαι παρὰ τὸ πρέπον τῆς ἀσίας πάσης ἑαυτὸν ἀποστερεῖν συγγνώμης ἐστὶ , καὶ μᾶλλον ἐκκαλεῖν τοῦ Θεοῦ τὴν ὀργήν , δεύτερον χαλεπώτερον προσθέντα πλημμέλημα .
Lemmas: σύ · δικαίως ἐγώ οὐ ὀρθῶς αὐτός μεταχειρίζω . οὖον γάρ αὐτός ὁ εἴρω ἐγώ αἰτία κακός , ἀλλά ἐγώ αὐτός τοσοῦτος , ὁ γε εἰς ἐγώ ἔκω , κατεργάζομαι μολυσμός , ἄνθρωπος ὁ τυγχάνω ἐγχειρίζω αὐτός ὁ γε οὔτε ὁ ἑαυτοῦ πρότερος καταμανθάνω ψυχή , οὔτε εἰς ὁ ὁ πρᾶγμα ὄγκος ἀποβλέπω , δέχομαι μέν προθύμως ὁ δίδωμι , γιγνώσκω δέ εἄν εἰς ὁ πράσσω ἔρχομαι , ὑπό ὁ ἀπειρία σκοτόω , μή ὅς ἐμπίμπλημι κακός ὅς πιστεύω λασῶς . οὗτος δήν , οὗτος , ὅσπερ καί ἐπί ἐγώ μικρός δήω μέλλω γίγνομαι , εἰμί μή ταχέως ἐγώ ὁ θεός ὁ κίνδυνος ἐκεῖνος ἐκδίδωμι , καί ὁ ἐκκλησία ὁ αὐτός καί ὁ ἡμέτερος φειδός Ψυχή . ἐπεί ποθεν δ , εἶπον ἐγώ , νομίζω ὁ τοσοῦτος ἐν ὁ ἐκκλησία γίγνομαι ταραχή ; ἐγώ μέν γάρ οὐδέ ἄλλοδέν πόθεν , οἴομαι , ἢ ἐκ ὁ ὁ ὁ προσίστημι αἵρεσις καί χόλιος ἀπλόος καί ὡς τυγχάνω γίγνομαι . ὁ γάρ κεφαλή ἰσχυρός εἰμί χρή ε , ἵνα ὁ ἐκ ὁ λοιπός σῶμα κάτωθεν πειραπομενος ἀτμός πονηρός διοίχομαι καί εἰς ὁ δήω καθίστημι δύναμαι . ὅταν γάρ ὅς καί ἑαυτοῦ ἀθετέω εἰμί τύχη , ὁ νοσοποιός ἐκεῖνος προσβολή ἀποκρούω μή δύναμαι , αὐτός τε ἀσθενής μᾶλλον ἤ εἰμί καθίστημι , καί ὁ λοιπός μέγας ἑαυτοῦ προσπαλίσσει σῶμα . ὅπερ ἵνα μή καί νῦν γίγνομαι , ἐν ὁ τάξις ὁ πούς ἐγώ φυλάσσω ὁ Θεός , ὅσπερ καί λαγχάνω ἐκ ἀρχή . Πολύς γάρ εἰμί , εἰμί Βασιλίς , πρός ὁ εἴρω , πολύς ἕτερος , ὅς ὁ ἐράω ἔχω χρή , ἐγώ δέ οὐ ἔχω , καί πρό γε ὁ ἄλλος ἐκεῖνος · πανταχόθεν αὐτός ὁ ὁ πρᾶγμα ἐπιθυμία καθαρεύω δεῖ ὁ ψυχή ὡς εἄν προσπαλῶς πρός οὗτος διάκειμαι ὁ ὁ ἀρχή , γίγνομαι ἐπί αὐτός , ἰσχυρός ἀνάπτω ὁ φλόξ , καί κατά κράτος ἁλίσκομαι , ὑπέρ ὁ βέβαιος [ 388 ] ἔχω αὐτός μυρίος ὑπομένω Δεῖνα , κἀν χολόω δήω , κἀν ἀγενής τε καί ἀνάγκη ὑπομένω , κἀν χρῆμα ἀναλίσκω πολύς θ . ὅτι2 γάρ καί φωνή ὁ ἐκκλησία ἐμπίμπλημι τις , καί πόλις ἀνάστατος ποιέω ὑπέρ οὗτος μάχομαι ὁ ἀρχή , πάρειμι νῦν , μή καί ἄπιστος δοκέω λέγω τις . Ἐχρεύς δέ , οἴομαι , τοσοῦτος ὁ πρᾶγμα ἔχω εὐλάβεια , ὡς καί ὁ ἀρχή ἐκφεύγω ὁ ὄγκος , καί μετά ὁ γίγνομαι ἐν αὐτός μή περιμένη ὁ παρά ἕτερος κρίσις , εἰμί ποτός συμβαίνω καθαίρεσις ἱκανός ἐργάζομαι ἁμάρτημα , ἀλλά προλαμβάνω ἐκβάλλω ἑαυτοῦ ὁ ἀρχή . οὕτως μέν γάρ καί ἔλεος ἐπισπάω παρά ὁ Θεός εἰκός εἰμί · ὁ δέ ἀντέχω παρά ὁ πρέπω ὁ Ἀσία πᾶς ἑαυτοῦ ἀποστερέω συγγνώμη εἰμί , καί μᾶλλον ἐκκαλέω ὁ Θεός ὁ ὀργή , δύο χαλεπός προστίθημι πλημμέλημα .