joannes-chrysostomus.de-sacerdotio-lib-1-6 pg048_0105.1
καταλιπὼν [ 364 ] ὁ εὐθεὺς ἀπέλθῃ , θῆλυ μὲν ὃν πολλὴν καὶ οὕτω παρέξει τῇ μητρὶ τὴν φροντίδα , ὅμως δὲ καὶ ἀναλῳμάτων καὶ δέους ἀπηλλαγμένη · ὁ δὲ υἱὸς μωρίων αὐτῇ φθόνων καὶ ἑκάστῳν ἐμπλήσει τὴν ἡμέραν , καὶ πλείωων φροντίδων . Τὴν γὰρ τῶν χρημάτων ἐοὶ δαπάνην , ὅσην ὑπομένει ἀναγκάζεται , ἐλευθερίως αὐτὸν θρέψει · ἔτι θυμοῦται . Ἄλλ᾽ ὅμως οὐδὲν σε τοῦτον ἔπεισε δευτέρους ὁμιλῆσαι γάμοις , οὐδὲ ἑτερον ἐπείσαἀγαγεῖν νυμφίον τῇ τοῦ πατρὸς οἰκίᾳ τοῦ σοῦ · ἀλλ᾽ ἐμενον ἐν τῇ ζάλῃ καὶ τῷ θορύβῳ , καὶ τὴν σύμβασιν τῆς χρείας οὐκ ἐφυγον κάμνον , πρῶτον μὲν ὑπὸ τῆς ἀνωθεν βοηθουμένης ῥοπῆς · ἔφερε δὲ μοι παραμυθίαν οὐ μικρὰν τῶν δεινῶν ἐκείνων καὶ τὸ συνεχὲς τὴν σὴν ἁ δὺνιν ὁρᾶν , καὶ εἰκόνα μοι τοῦ τετελειωκότος φυλάσσασθαι ἐμφυχον , καὶ πρὸς ἐκεῖνον ἀπηρτισμένην καλῶς . Διὰ τοῦτο καὶ ἐπὶ νήπιος ὤν , καὶ μὴδὲ φθέγγεσθαι πω μαθὼν , ὅτε μάλιστα τέρπονταί τοὺς τέκνας οἱ παῖδες , πολλὴν μοι παρέσχες τὴν παραμυθίαν . Καὶ μὴν οὐδὲ ἐκεῖνό γ᾽ ἂν ἔχοις εἰπεῖν καὶ αἰτιάσασθαι ὅτι τὴν μὲν χῆραν γενναίως ἠνέχμαμεν , τὴν δὲ σοὶ πρὸς τὴν πατρίαν ἐλαττώσαμεν διὰ τὴν τῆς χῆρας ἀνάγκην , ὅπερ πολλοὺς τῶν ὁρανίᾳ εὐ δυστυχησάντων οἶδα παθόντας ἐγώ . Καὶ γὰρ καὶ ταύτην ἀκήρων ἐφύλαξα πᾶσαν , καὶ τῶν φρεαλίδων εἰς τὴν ἐδοξόχησιν δαπανηθῆναι τὴν σὴν ἐνέλιπον οὐδὲν , ἐκ τῶν ἐμαυτῆς καὶ ὧν ἤλθον οἴκοθεν ἔχουσα δαπανῶσα χρημάτων . Καὶ μὴ τὸν νομίσῃς ὀνειδίζουσαν με ταῦτα λέγειν νῦν · ἀλλ᾽ ἀντὶ πάντων σε τοῦτον μίαν αὐτῷ χάριν , μὴ με δευτέρα χῆρεια περιβαλεῖν , μὴδὲ τὸ κοιμηθὲν ἤδη πένθος ἀνάψαι πάλιν , ἀλλὰ περιμεῖνον τὴν ἐμὴν τελευτὴν ἴσως μετὰ μικρὸν ἀπελείψομαί σου χρόνον . Τοῦς μὲν γὰρ νέους ἐλπίς καὶ εἰς γήρας ἦσει μακρόν , οἱ δὲ γεγηρακότες ἡμεῖς οὐδὲν ἕτερον ἢ τὸν θάνατον ἀναμένομεν . Ὅταν οὖν με τῇ γῇ παραδῶς , καὶ τοὺς ὁστοὺς τοῦ πατρὸς ἀναμίξῃς τοῦ σοῦ , στέλλου μακρὰς ἀποδημίας , καὶ πλὴς θάλατταν ἂν ἂν ἐθέλῃς · τότε δὲ κυλίσου οὐδεὶς · ἔως δ᾽ ἂν ἐπιπνέωμεν ἁ , ἀνάσχω τὴν μεθ᾽ ἡμῶν οἰκήσιν · μὴ δὴ προσαρμόσῃς τῷ Θεῷ μάτην καὶ εἰκὴ τοσούτους ἡμᾶς περιβάλλων κακοὺς ἡδικηκὼς οὐδέν . Εἰ μὲν γὰρ ἔχεις ἐγκάλεῖν ὅτι σε πλείω βιωτικὰς περισσεύει φροντίδας , καὶ τῶν πραγμάτων ἀναγκάζει προστίθεσθαι τῶν σῶν , μὴ τοὺς τῆς φύσεως νόμους , μὴ τὴν ἀναπαραίτητον , μὴ τὴν συνἠθεῖαν , μηδὲ ἄλλο μηδὲν αἰδεσθῇς , ἀλλ᾽ ὡς ἐπιβούλους σε φεύγε καὶ πολεμίους · εἰ δὲ ἀπαντα πράττομεν ὑπὲρ τοῦ πολλὴν σοι παρασκευάσαι σχολὴν εἰς τὸν τοῦ βίου τοῦτου πορείαν , εἰ καὶ μηδὲν ἕτερον , οὕτως γοῦν κατεχέτω σε παρ᾽ ἡμῶν ὁ δεσμός . Κἂν γὰρ μυρίους σε λέγῃς φιλεῖν , οὐδεὶς σοι παρέξει τοσαύτης ἀπολαύσαι ἐλευθερίας , ἐπειδὴ μηδὲ ἕστι τις ὅτῳ μέλει τῆς σῆς εὐδοκιμήσασις ἐξ ἱστῆς ἐμοί .
Lemmas: καταλείπω [ 364 ] ὁ εὐθύς ἀπέρχομαι , θῆλυς μέν ὅς πολύς καί οὗτος παρέχω ὁ μήτηρ ὁ φροντίς , ὅμως δέ καί ἀνάλωμα καί δέος ἀπαλλάσσω · ὁ δέ υἱός μώριος αὐτός φθόνος καί ἕκαστος ἐμπίμπλημι ὁ ἡμέρα , καί πλείων φροντίς . ὁ γάρ ὁ χρῆμα ἑός δαπάνη , ὅσος ὑπομένω ἀναγκάζω , ἐλευθέριος αὐτός τρέφω · ἔτι θυμόω . ἄλλος ὅμως οὐδείς σύ οὗτος πείθω δεύτερος ὁμιλέω γάμος , οὐδέ ἕτερος ἐπεισάγω νυμφίος ὁ ὁ πατήρ οἰκίον ὁ σύ · ἀλλά ἵημι ἐν ὁ ζάλη καί ὁ θόρυβος , καί ὁ σύμβασις ὁ χρεία οὐ φεύγω κάμνω , πρῶτος μέν ὑπό ὁ ἄνωθεν βοηθέω ῥοπή · φέρω δέ ἐγώ παραμυθία οὖον μικρός ὁ δεινός ἐκεῖνος καί ὁ συνεχής ὁ σός ὅς δύνις ὁράω , καί εἰκών ἐγώ ὁ τελειόω φυλάσσω ἐμφυχον , καί πρός ἐκεῖνος ἀπαρτίζω καλῶς . Ζεύς οὗτος καί ἐπί νήπιος εἰμί , καί μηδέ φθέγγομαι πω μανθάνω , ὅτε μάλιστα τέρπω ὁ Τεκνᾶς ὁ παῖς , πολύς ἐγώ παρέχω ὁ παραμυθία . καί μήv οὐδέ ἐκεῖνος γε εἄν ἔχω εἶπον καί αἰτιάομαι ὅτι ὁ μέν χήρα γενναῖος ἀνέχω , ὁ δέ σύ πρός ὁ πάτριος ελαττώνω διά ὁ ὁ χήρ ἀνάγκη , ὅσπερ πολύς ὁ ὁρανίᾳ εὕω δυστυχέω οἶδα πάθος ἐγώ . καί γάρ καί οὗτος ἄκηρος φυλάσσω πᾶς , καί ὁ φρεαλιδηω εἰς ὁ εδοξοχην δαπανάω ὁ σός ἐλλείπω οὐδείς , ἐκ ὁ ἐμαυτοῦ καί ὅς ἔρχομαι οἴκοθεν ἔχω δαπανάω χρῆμα . καί μή ὁ νομίζω ὀνειδίζω ἐγώ οὗτος λέγω νῦν · ἀλλά ἀντί πᾶς σύ οὗτος εἷς αὐτός χάρις , μή ἐγώ δύο χηρεία περιβάλλω , μηδέ ὁ κοιμάω ἤδη πένθος ἀνάπτω πάλιν , ἀλλά περιμένω ὁ ἐμός τελευτή ἴσως μετά μικρός ἀπολείπω σύ χρόνος . ὁ μέν γάρ νέος ἐλπίς καί εἰς γήρας ἵημι μακρός , ὁ δέ γηράσκω ἐγώ οὐδείς ἕτερος ἢ ὁ θάνατος ἀναμένω . ὅταν οὖν ἐγώ ὁ γῆ παραδίδωμι , καί ὁ ὅς ὁ πατήρ ἀναμίσγω ὁ σύ , στέλλω μακρός ἀποδημία , καί Πλῆς θάλασσα εἄν εἄν ἐθέλω · τότε δέ κυλιέμαι οὐδείς · ἔως δέ εἄν ἐπιπνέω ὅς , ἀνέχω ὁ μετά ἐγώ οἴκησις · μή δή προσάρμοση ὁ Θεός μάτην καί εἰκῇ τοσοῦτος ἐγώ περιβάλλω κακός ἀδικέω οὐδείς . εἰμί μέν γάρ ἔχω ἐγκαλέω ὅτι σύ πλείων βιωτικός περισσεύω φροντίς , καί ὁ πρᾶγμα ἀναγκάζω προστίθημι ὁ σός , μή ὁ ὁ φύσις νόμος , μή ὁ αναπαραιτεω , μή ὁ συνήθεια , μηδέ ἄλλος μηδείς αἰδέομαι , ἀλλά ὡς ἐπίβουλος σύ φεύγω καί πολέμιος · εἰμί δέ ἅπας πράσσω ὑπέρ ὁ πολύς σύ παρασκευάζω σχολή εἰς ὁ ὁ βίος οὗτος πορεία , εἰμί καί μηδείς ἕτερος , οὕτως γοῦν κατέχω σύ παρά ἐγώ ὁ δεσμός . κἀν γάρ μυρίος σύ λέγω φιλέω , οὐδείς σύ παρέχω τοσοῦτος ἀπολαύω ἐλευθερία , ἐπεί μηδέ εἰμί τις ὅστις μέλος ὁ σός εὐδοκιμέω ἐκ ἵστημι ἐγώ .