joannes-chrysostomus.de-sacerdotio-lib-1-6 pg048_0156.1
Οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ τῶν αὐτῶν ἡ ζημία ἀμείλῳσι τούτοις κάκεινοις , ἀλλὰ τοσοῦτον αὕτη πλείων , ὅσον καὶ τῆς κτήσεως ἑκατέρας τὸ μέσον . Κάκεινός μεν οὐδὲ ἂν ἐγχα-1 λίσαι τις , μηδὲν δέων λόγου παράχουσι · οὔτοι δέ , εἰ μὴ μείζονα τῆς δόξης , ἧς ἅπαντες ἔχουσι περὶ αὐτῶν , ἀεὶ προφέροιν , πολλὰ παρὰ πάντων ἔπειτα τὰ ἐγκλήματα . Πρὸς δὲ τούτοις ἐκεῖνοι μὲν καὶ ἐπὶ μικροῖς · μεγάλων δὲ τύχοντες τῶν ἐπαίνων , τὰ δὲ τούτων , ἂν μὴ λίαν ἢ θαυμαστὰ καὶ ἐκπληκτα , οὐ μόνον ἐγκωμίων ἐστερεῖται , ἀλλὰ καὶ τοὺς μεμφομένους ἔχει πολλούς . Οὐ γὰρ τοὺς λογομένους , ὡς [ 418 ] ταῖς τῶν λεγόντων δόξαις , χάρινται διχάζοντες οἱ ἀκροαταί . Ὥστε ὅταν κρατῇ τις ἁπάντων ἐν τῷ λέγειν , τότε μάλιστα πάντων αὐτῷ δεῖ πεποιημένης σπουδῆς · οὐδὲ γὰρ τούτο , ὁ κοινὸν τῆς ἀνθρωπείας φύσεώς ἐστι , τὸ μὴ πάντα ἐπιτιμᾶν εἴσεσιν ἐκεῖνω παθεῖν · ἀλλ’ , ἂν μὴ δι’ ὅλου συμφωνῇ τῷ μεγέθει τῆς ὑπολήψεως αὐτοῦ τὰ λεγόμενα , σώμαματα μυρία καὶ μέμψεις λαβὼν ἄπεισι παρὰ τῶν πολλῶν . Καὶ οὐδεὶς ἐκεῖνο λογίζεται πρὸς ἑαυτόν , ὅτι καὶ ἀθυμία προσπεσούσα , καὶ ἀγνοία , καὶ φροντίς , πολλάκισ δὲ καὶ θυμὸς ἐπισχόνης α · τῇ τῆς διανοίας καθαρότητι καὶ τιχτόντως οὐκ ἀφήκεν προελθεῖν εὐλιχνῶν · καὶ ὅτι ὅλους ἀνθρώπων ὄντα οὐκ ἔστι διὰ παντὸς εἶναι τὸν αὐτόν , οὐδὲ ἐν ἅπασιν εὐήμερος , ἀλλ’ εἴκως ποτε καὶ διαμαρτεῖν , καὶ ἐλάττονα τῆς οἰκείας δεινότητος δυνάμεως . Τούτων οὐδὲν , ὅπερ ἔφη , ἐννοῆσαι βούλονται , ἀλλ’ ὡσπερ ἀγγέλοι διχάζοντες ἐπάγουσι τὰς αἰτίας . Καὶ ἄλλως δὲ πέφυκεν ἄνθρωπος , τὰ μὲν κατορθώματα τοῦ πλησίον καὶ πολλὰ δὴ μεγάλα καὶ μεγάλην παρορᾶν · ἢν δὲ ἐλάττωμά που φαίνῃ , κλὴν τὸ τυχὸν ἢ , μᾶν διὰ πολλοῦ συμβεβηκὸς , καὶ ἐπαισθάνεται ταχέως , καὶ ἐπιλαμβάνεται καὶ προχειρίσας καὶ μέμνηται διαπαντός · καὶ τὸ μικρόν τοῦτο καὶ εὐτελὲς , τὴν τῶν πολλῶν καὶ μεγάλων ἡλάτωσε δόξαν πολλάκις .
Lemmas: οὐδέ γάρ ὑπέρ ὁ αὐτός ὁ ζημία ἀμείλῳσι οὗτος ἐκεῖνος , ἀλλά τοσοῦτος οὗτος πλείων , ὅσος καί ὁ κτῆσις ἑκάτερος ὁ μέσος . κενός μέν οὐδέ εἄν ἐγχα-1 Λίσαι τις , μηδείς δήω λόγος παράγω · οὔτοι δέ , εἰμί μή μείζων ὁ δόξα , ὅς ἅπας ἔχω περί αὐτός , ἀεί προφέρω , πολύς παρά πᾶς ἔπειτα ὁ ἔγκλημα . πρός δέ οὗτος ἐκεῖνος μέν καί ἐπί μικρός · μέγας δέ τυγχάνω ὁ ἔπαινος , ὁ δέ οὗτος , εἄν μή λίαν ἢ θαυμαστός καί έκπληκτος , οὖον μόνος ἐγκώμιον στερέω , ἀλλά καί ὁ μέμφομαι ἔχω πολύς . οὖον γάρ ὁ λογομενος , ὡς [ 418 ] ὁ ὁ λέγω δόξα , χαίρω διχάζω ὁ ἀκροατής . ὥστε ὅταν κρατέω τις ἅπας ἐν ὁ λέγω , τότε μάλιστα πᾶς αὐτός δεῖ ποιέω σπουδή · οὐδέ γάρ οὗτος , ὁ κοινός ὁ ἀνθρώπειος φύσις εἰμί , ὁ μή πᾶς ἐπιτιμάω εἶμι ἐκεῖνος πάσχω · ἀλλά , εἄν μή διά ὅλος συμφωνέω ὁ μέγεθος ὁ ὑπόληψις αὐτός ὁ λέγω , σῶμα μυρίος καί μέμψις λαμβάνω ἄπειμι παρά ὁ πολύς . καί οὐδείς ἐκεῖνος λογίζομαι πρός ἑαυτοῦ , ὅτι καί ἀθυμία προσπίπτω , καί ἄγνοια , καί φροντίς , πολλάκις δέ καί θυμός ἐπέχω ὅς · ὁ ὁ διάνοια καθαρότης καί τίκτω οὐ ἀφίημι προέρχομαι ευλιχνον · καί ὅτι ὅλος ἄνθρωπος εἰμί οὐ εἰμί διά πᾶς εἰμί ὁ αὐτός , οὐδέ ἐν ἅπας Εὐήμερος , ἀλλά ἵημι ποτός καί διαμαρτάνω , καί μικρός ὁ οἰκεῖος δεινότης δύναμις . οὗτος οὐδείς , ὅσπερ φημί , ἐννοέω βούλομαι , ἀλλά ὡς ἀγγέλλω διχάζω ἐπάγω ὁ αἴτιος . καί ἄλλως δέ φύω ἄνθρωπος , ὁ μέν κατόρθωμα ὁ πλησίος καί πολύς δή μέγας καί μέγας παροράω · εἄν δέ ἐλάττωμα ποῦ φαίνω , κλῆς ὁ τυγχάνω ἢ , τιμή διά πολύς συμβαίνω , καί ἐπαισθάνομαι ταχέως , καί ἐπιλαμβάνω καί προχειρίζω καί μιμνήσκω διαπαντός · καί ὁ μικρός οὗτος καί εὐτελής , ὁ ὁ πολύς καί μέγας ἡλάτωσε δόξα πολλάκις .