joannes-chrysostomus.de-resurrectione-mortuorum pg050_0021.2
τις ὑπόπτερος ἀνωθεν καταβαίνων , οὕτω μετὰ πολλῆς τῆς ῥύμης εἰς τὰς τῶν δαιμόνων ἐμπιπτὼν φάλαγγας , καταφέρει βαδίως τὰς ἀντεικείμένας δυνάμεις , καὶ ὑποχειρίους ποιεῖ . Οὕτω καὶ ὁ Παῦλος λαβὼν πολλὰς πληγάς , καὶ εἰς τὸ δεσμωτήριον ἐμπεσὼν , καὶ ἐν τῷ ξύλῳ δεθεὶς , τὸ μὲν σῶμα ἀθενέστερον εἶχε πόνοι κατατεινόμενον , τὴν δὲ ψυχὴν ἰσχυρὰν καὶ εὐτονον · καὶ οὕτως ἦν ἰσχυρὸς ὁ δεδεμένος , ὡς διὰ φωνῆς μὲνης σαλεύσαι τὰ θεμέλια τοῦ δεσμωτηρίου , καὶ τὸν λελυμένον δεσμοφύλακα δέσμιον εἰς τοὺς πόδας ἀγα-γεῖν τοὺς ἑαυτοῦ , καὶ τὰς θύρας ἀποκεκλεισμένας ἀνοῖξαι . Οὐ μικρὰν οὖν ἡμῖν παραμυθίαν ἔδωκεν ὁ Παῦλος ταύτην καὶ πρὸ τῆς ἀναστάσεως , τὸ βελτίους ἡμᾶς γίνεσθαι καὶ φιλοσωφωτέρους τοῖς πειρασμοῖς . Διὰ τοῦτὸ ὁσιν · Ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται , ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν , ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα , ἡ δὲ ἐλπίς οὐ καταισχύνει . Καὶ πάλιν ἄλλος τὶς φησιν · Ἄντη ἀπειραστὸς ἀδόκιμος , ὁ δὲ ἀδόκιμος οὐδενὸς ἄξιος λόγου . Ἵστε οὖ μικρὰ ἀπὸ τῆς θλίψεως χαρποῦμεθα καὶ πρὸ τῆς ἀναστάσεως , τὸ τὴν ψυχὴν ἔχειν δοκιμωτέραν καὶ σωφρονεστέραν καὶ συν-ετωτέραν , καὶ πάσης ἀπὸλλάχθαι δειλίας . Διὰ τοῦτὸ φησιν · Εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται , ἀλλ' ὁ ἔσω ἀνακαινοῦται ἡμέρα καὶ ἡμέρα . Πῶς ἀνακαινοῦται , εἴπε ; Ἄνανδρίας ἐξελαυνομένης ἀπάσης , ἐπιθυμίας σκενυμένης ἀτόπου , φιλοχρηματίας , κενοδοξίας , τῶν ἄλλων ἀπλῶς τῶν διεφθαρμένων λογισμῶν ἀναίνουσις ἀπάντων . Ὦσπερ οὖν ἡ ἀργιλία καὶ ἀδεῖας ἀπολαύουσα ψυχὴ εὐκόλως ὑπὸ τῶν παθῶν ἄλίσκεται τοῦτον · οὕτως ἡ διηνεκῶς τοῖς ἀγῶσι τοῖς ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας ἐσχολαζοῦσα , οὐδὲ σχολὴν ἄγει πάλαι ἐννοεῖν ποτε , τὴς περὶ τὰ παλαισμάτα μερίμνης πάντων αὐτὴν ἀπαγοῦσης ἐκεῖνων . Διὰ τοῦτο ἔλεγον · Ἄνακαινοῦται ἡμέρα καὶ ἡμέρα . Εἴτα πάλιν παραμυθούμενος τὰς ψυχὰς τὰς ὀδυρομένας ἐπὶ τοῖς δεινοῖς τῆς ἐπαγομένης , καὶ οὐχ εἰδίας φιλοσοφεῖν , διὰ τῆς ἐλπίδος τῶν μελλόντων αὐτὰς ἀνίστησιν , οὕτω λέγων · Τὸ γὰρ παρουστικὰ ἐλαφρὸν τῆς θλῖψεως , καθ' ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν , μὴ σκοπούντων ἡμῶν τὰ βλεπόμενα , ἀλλὰ τὰ μὴ βλεπόμενα . Τὰ γὰρ βλεπόμενα , πρόσκαιρα , τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα , αἰώνια . Ὁ δὲ λέγει τοιούτων ἔστι · Μάλιστα μὲν οὖν καὶ ἐνταῦθα ἡμᾶς δύννησιν ἡ θλῖψις , ποσωτέραν ἡμῶν ποιοῦσα τὴν ψυχὴν καὶ φιλοσωφωτέραν · μετὰ δὲ τοῦτο καὶ μυρία ἡμῖν προφένει κατὰ τὸ μέλλον ἀγαθὰ , οὐκ ἀντίρροπα τῶν πάνων , ἀλλὰ πολλῷ [ 429 ] μείζονα τῶν παλαισμάτων καὶ κατὰ τὴν ποσότητα καὶ κατὰ τὴν ποιότητα . Ταῦτα ἀμφοτέρα , λέγω , δηλῶν ὁ Παῦλος , καὶ τὴν ὑπερχρὴν τῶν κινδύνων , καὶ τῶν ἄθλων ποιεῖται τὴν σύγκρισιν , καὶ ἀντειθῆσει τῷ παραυτικὰ τὸ αἰώνιον , τῷ ἐλαφρῷ τὸ βάρος , τῇ θλίψει τὴν δόξαν . Ἡ μὲν γὰρ θλῖψις πρόσκαιρος , φησι . καὶ κούφρη , ἡ δὲ ἄνεσις ( μᾶλλον δὲ οὐκ εἶπεν , ἄνεσις , ἀλλὰ , δόξα , ὁ πολλῷ μείζον τῆς ἀνέσεως ) αἰώνιος καὶ διηνεκὴς καὶ μεγά-λη . Βάρος δὲ ἐνταῦθα , οὐ τὸ ἐπίπονον καὶ φορτικὸν εἶπεν , ἀλλὰ τὸ πολυτελὲς καὶ ἐντίμον , κατὰ τὸ τῶν πολλῶν ἔθος , οἱ τὰ πολυτίμα οὕτω καὶ βαρύτιμα καλεῖν
Lemmas: τις ὑπόπτερος ἄνωθεν καταβαίνω , οὕτως μετά πολύς ὁ ῥύμη εἰς ὁ ὁ δαίμων ἐμπίπτω φάλαγξ , καταφέρω βάδιος ὁ ἀντίκειμαι δύναμις , καί ὑποχείριος ποιέω . οὕτως καί ὁ Παῦλος λαμβάνω πολύς πληγή , καί εἰς ὁ δεσμωτήριον ἐμπίπτω , καί ἐν ὁ ξύλον δέω , ὁ μέν σῶμα ἀτενής ἔχω πόνος κατατείνω , ὁ δέ ψυχή ἰσχυρός καί εὔτονος · καί οὕτως εἰμί ἰσχυρός ὁ δέω , ὡς διά φωνή μένω σαλεύω ὁ θεμέλιος ὁ δεσμωτήριον , καί ὁ λύω δεσμοφύλαξ δέσμιος εἰς ὁ πόδι ἄγω ὁ ἑαυτοῦ , καί ὁ θύρα ἀποκλείω ἀνοίγνυμι . οὐ μικρός οὖν ἐγώ παραμυθία δίδωμι ὁ Παῦλος οὗτος καί πρό ὁ ἀνάστασις , ὁ ἀγαθός ἐγώ γίγνομαι καί φιλόσοφος ὁ πειρασμός . Ζεύς τούτος ἀδών · ὁ θλῖψις ὑπομονή κατεργάζομαι , ὁ δέ ὑπομονή δοκιμή , ὁ δέ δοκιμή ἐλπίς , ὁ δέ ἐλπίς οὐ καταισχύνω . καί πάλιν ἄλλος τις φημί · ἄντη ἀπείραστος ἀδόκιμος , ὁ δέ ἀδόκιμος οὐδείς ἄξιος λόγος . οἶδα οὖον μικρός ἀπό ὁ θλῖψις χαρπουμεθη καί πρό ὁ ἀνάστασις , ὁ ὁ ψυχή ἔχω δόκιμος καί σώφρων καί συνετός , καί πᾶς ἀπαλλάσσω δειλία . Ζεύς τούτος φημί · εἰμί καί ὁ ἔξω ἐγώ ἄνθρωπος διαφθείρω , ἀλλά ὁ ἔσω ἀνακαινόω ἡμέρα καί ἡμέρα . Πῶς ἀνακαινόω , λέγω ; ἀνανδρία ἐξελαύνω ἀπασάω , ἐπιθυμία σκενυμενω ἄτοπος , φιλοχρηματία , κενοδοξία , ὁ ἄλλος ἀπλόος ὁ διαφθείρω λογισμός αναινουτις ἀπαντάω . ὥσπερ οὖν ὁ αργίλιο καί ἄδεια ἀπολαύω ψυχή εὔκολος ὑπό ὁ πάθος ἁλίσκομαι οὗτος · οὕτως ὁ διηνεκής ὁ ἀγών ὁ ὑπέρ ὁ εὐσέβεια σχολάζω , οὐδέ σχολή ἄγω πάλαι ἐννοέω ποτέ , σής περί ὁ πάλαισμα μέριμνα πᾶς αὐτός ἀπάγω ἐκεῖνος . Ζεύς οὗτος λέγω · ἀνακαινόω ἡμέρα καί ἡμέρα . εἴτα̅ πάλιν παραμυθέομαι ὁ ψυχή ὁ ὀδύρομαι ἐπί ὁ δεινός ὁ ἐπάγω , καί οὐ ἴδιος φιλοσοφέω , διά ὁ ἐλπίς ὁ μέλλω αὐτός ἀνίστημι , οὕτως λέγω · Τέ γάρ παρουστικὰ ἐλαφρός ὁ θλῖψις , κατά ὑπερβολή εἰς ὑπερβολή αἰώνιος βάρος δόξα κατεργάζομαι ἐγώ , μή σκοπέω ἐγώ ὁ βλέπω , ἀλλά ὁ μή βλέπω . Τά γάρ βλέπω , πρόσκαιρος , ὁ δέ μή βλέπω , αἰώνιος . ὁ δέ λέγω τοιοῦτος εἰμί · μάλιστα μέν οὖν καί ἐνταῦθα ἐγώ δύννησιν ὁ θλῖψις , πόσος ἐγώ ποιέω ὁ ψυχή καί φιλόσοφος · μετά δέ οὗτος καί μύριοι ἐγώ προφέρω κατά ὁ μέλλω ἀγαθός , οὐ ἀντίρροπος ὁ Πάνων , ἀλλά πολύς [ 429 ] μέγας ὁ πάλαισμα καί κατά ὁ ποσότης καί κατά ὁ ποιότητα . Ταΰς ἀμφότερος , λέγω , δηλόω ὁ Παῦλος , καί ὁ ὑπερχρὴν ὁ κίνδυνος , καί ὁ ἆθλον ποιέω ὁ σύγκρισις , καί ἀντείνω ὁ παραυτίκα ὁ αἰώνιος , ὁ ἐλαφρός ὁ βάρος , ὁ θλῖψις ὁ δόξα . ὁ μέν γάρ θλῖψις πρόσκαιρος , φημί . καί κουφρεω , ὁ δέ ἄνεσις ( μᾶλλον δέ οὐ λέγω , ἄνεσις , ἀλλά , δόξα , ὁ πολύς μέγας ὁ ἄνεσις ) αἰώνιος καί διηνεκής καί μεγάλη . Βάρος δέ ἐνταῦθα , οὐ ὁ ἐπίπονος καί φορτικός λέγω , ἀλλά ὁ πολυτελής καί ἔντιμος , κατά ὁ ὁ πολύς ἔθος , ὁ ὁ πολύτιμος οὕτως καί βαρύτιμος καλέω