joannes-chrysostomus.de-profectu-evangelii pg051_0316.3
α' Τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελῶνος μνημονεύσαντες πρῶην , καὶ ἄρματα δύο τῷ λόγῳ ζεύξαντες , ἐξ ἀρετῆς καὶ κακίας , ἑκάτερον ἐδείξαμεν , ὅσον μὲν τῆς ταπεινοφροσύνης τὸ χέρας , ὅσον δὲ τῆς ἀπνοίας τὸ βλάδες . Αὐτὴ μὲν γὰρ καὶ δικαιοσύνη συμβεβλημένη καὶ νηστείας καὶ δεκάτας , ὑστέρησεν · ἐκείνη δὲ καὶ μετὰ ἁμαρτίας ζευχθεῖσα προέλαβε τοῦ β Φαρισαίου ζεύγος , καὶτο καὶ τὸν ἱγὸν ἔχουσα φιλόν . Τί γὰρ τελῶνος χείρον ; Ἄλλ' ὅμως , ἐπειδὴ συντρέψαν αὐτοῦ τὴν ψυχήν , καὶ ἁμαρτωλὸν ἑαυτὸν ἐκάλει , ὅπερ ἦν , ὑπερίδεν τὸν Φαρισαῖον καὶ νηστείας 301 ἔχοντα εἰπὶν καὶ δεκάτας , καὶ κακίας πάσης ἀπληλαγμένον . Τινὸς ἔνεκεν , καὶ διὰ τί ; Ὅτι εἰ καὶ πλεονεξίας καὶ ἀρπαγῆς ἀπήλλακτο , τὴν μητέρα τῶν κακῶν πάντων , καυδοξίαν τε καὶ ἀπνοίαν εἶχεν ἐρβιζομένην ἐπὶ τῆς ψυχῆς . Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος παρακαλεῖ καὶ λέγει · Ἕκαστος τὸ ἑαυτοῦ ἔργον δοκιμαζέτω , καὶ τότε εἰς ἑαυτὸν τὸ καύχημα ἕξει , καὶ οὐκ εἰς τὸν ἕτερον . Ἐκεῖνος δὲ τῆς οἰκουμένης ἀπάσης παρήλθεν εἰς μέσον κατηγορος , καὶ πάντων τῶν ὄντων ἀνθρώπων ἑαυτὸν ἔφησεν εἶναι βελτίω . Καίτοι καὶ εἰ δέκα μόνον , καὶ εἰ πέντε , καὶ εἰ δύο , καὶ εἰ ἕνὸς ἑαυτὸν προὔθηκεν , οὐδὲ τοῦτο ἀνεχθὲν ἂν · νυνὶ δὲ οὐχὶ προὔθηκεν ἑαυτὸν μόνον τῆς οἰκουμένης , ἀλλὰ καὶ κατηγορήσεν ἀπάντων . Διὰ τοῦτο ὑστέρησε κατὰ τὸν δρόμον . Καὶ καθάπερ ναῦς μυρία διαδραμοῦσα χύματα , καὶ πολλοῦς ἐκφυγοῦσα χειμῶνας , εἴτα ἐν αὐτῷ τῷ στόματι τοῦ λιμένος σκοπέλῳ τινὶ προσαρἕσατο πάντα τὸν ἐναποκείμενον ἀπόλλυσι θησαυρόν · οὕτω δὴ καὶ ὁ Φαρισαῖος οὕτος , τοὺς πόνους τῆς νηστείας ὁμοιείνας καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς ἀπάσης , ἐπειδὴ γλῶττης οὐκ ἐκράτησεν , ἐν αὐτῷ τῷ λιμένι τὸ φορτικὸν ναυάγιον ὑπέμεινεν . Τὸ γὰρ ἐξ εὐχῆς , ὅθεν κερδαίνειν ἔδει , τοσαῦτα βλαδέας μᾶλλον ἀπείλειν , οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν , ἢ ἐν λιμένι ναυάγιον ὑπομεῖναι .
Lemmas: ὅς Τώς Φαρισαῖος καί ὁ Τελωνός μνημονεύω πρώην , καί ἅρμα δύο ὁ λόγος ζεύγνυμι , ἐκ ἀρετή καί κακία , ἑκάτερος δείκνυμι , ὅσον μέν ὁ ταπεινοφροσύνη ὁ χέρα , ὅσον δέ ὁ ἄπνοια ὁ Βλάδες . Αὐτή μέν γάρ καί δικαιοσύνη συμβάλλω καί νηστεία καί δέκατος , ὑστερέω · ἐκεῖνος δέ καί μετά ἁμαρτία ζεύγω προλαμβάνω ὁ β Φαρισαῖος ζεύγος , καὶτο καί ὁ ἷγμαι ἔχω φίλος . τις γάρ Τελωνός χείρων ; ἄλλος ὅμως , ἐπεί συντρέπω αὐτός ὁ ψυχή , καί ἁμαρτωλός ἑαυτοῦ καλέω , ὅς εἰμί , ὑπεροράω ὁ Φαρισαῖος καί νηστεία 301 ἔχω εἶπον καί δέκατος , καί κακία πᾶς ἀπαλλάσσω . Τίνος ἐνέλκω , καί διά τίς ; ὅτι εἰμί καί πλεονεξία καί ἁρπαγή ἀπαλλάσσω , ὁ μήτηρ ὁ κακός πᾶς , καυδοξίαν τε καί ἄπνοια ἔχω βρίζω ἐπί ὁ ψυχή . Ζεύς οὗτος καί ὁ Παῦλος παρακαλέω καί λέγω · ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ ἔργον δοκιμάζω , καί τότε εἰς ἑαυτοῦ ὁ καύχημα ἔχω , καί οὐ εἰς ὁ ἕτερος . ἐκεῖνος δέ ὁ οἰκουμένη ἀπασάω παρέρχομαι εἰς μέσος κατήγορος , καί πᾶς ὁ εἰμί ἄνθρωπος ἑαυτοῦ φημί ἔρχομαι ἀγαθός . καίτοι καί εἰμί δέκα μόνος , καί εἰμί πέντε , καί εἰμί δύο , καί εἰμί εἷς ἑαυτοῦ προτίθημι , οὐδέ οὗτος ἀνέχω ἄν · νυνί δέ οὐ προτίθημι ἑαυτοῦ μόνος ὁ οἰκουμένη , ἀλλά καί κατηγορέω ἀπαντάω . Ζεύς οὗτος ὑστερέω κατά ὁ δρόμος . καί καθά ναῦς μύριοι διατρέχω χύμα , καί πολύς ἐκφεύγω χειμών , εἴτα̅ ἐν αὐτός ὁ στόμα ὁ λιμήν σκόπελος τις προσαρἕσατο πᾶς ὁ ἐναπόκειμαι ἀπόλλυμι θησαυρός · οὕτως δή καί ὁ Φαρισαῖος οὗτος , ὁ πόνος ὁ νηστεία ομοιειναω καί ὁ ἄλλος ἀρετή ἀπασάω , ἐπεί γλῶττα οὐ κρατέω , ἐν αὐτός ὁ λιμήν ὁ φορτικός ναυάγιον ὑπομένω . Τέ γάρ ἐκ εὐχή , ὅθεν κερδαίνω δέω , τοσοῦτος βλαδύς μᾶλλον ἀπειλέω , οὐδείς ἕτερος εἰμί , ἢ ἐν λιμήν ναυάγιον ὑπομένω .