joannes-chrysostomus.de-proditione-judae-homiliae-1-2 pg050_0313.4
ἐκεῖνοι μὲν ἐξῆλθον , καὶ τὸ δεσμωτήριον ἐξείσαν . ὑμεῖς δὲ ψάλλετε , καὶ ἀσχομένην τὴν πόλιν ἐστησάτε . Ἀπανταίας τῶν πραγμάτων τὰ τέλη , ἀλλ' ἕκαστα ὑπὲρ τῆς τοῦ Θεοῦ δόξης , εἴσιν . Ἐκεῖνοι μὲν γὰρ τὸ δεσμωτήριον ἐξείσαν , ἵνα σαλεύσῃ τῶν ἀπίστων τὴν διάνοιαν , ἵνα λύσῃ τὸν δεσμοφύλακα , ἵνα καταγγείλῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ · ἐστησάτε ὑμεῖς τὴν πόλιν , ἵνα λύσῃ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ · καὶ ἐκεῖνα καὶ ταῦτα διαφόρως ψυχωμοίη . Ἀλλ' ὅμως χαίρω , οὐχ ὅτι ἐστὶ ἡ πόλις , ἀλλ' ὅτι διὰ τῶν εὐχῶν ὑμῶν ἐστι , ὅτι ὁσμὴ γεγόναι αἱ ψαλμοὶ ὑμῶν . Ἀνοῦθεν ἡ ὀργή , καὶ κάτωθεν ὑμῶν ἡ φωνή · τὴν ἀνωθεν ῥέουσαν ὀργὴν ἡ κάτωθεν ἀναπεμπομένη φωνὴ ἀνέστηλεν . Ἠνοίχθησαν οἱ οὐρανοί , καὶ κατηνέχθη ἀπόρροια , τὸ ξίφος ἡνωμένον · ἡ πόλις ἐπὶ τοῦ ἐδάφους , ἡ ὀργὴ ἀπαρρίπτεται . Οὐδενὸς χρείαν ἔχομεν , ἀλλὰ μετανοίας , ἀλλὰ δακρύων καὶ στεναγμῶν , καὶ πάντα ἐλύθη · Θεὸς ἀπερήσατο , καὶ ἡμεῖς τὴν ὀργὴν ἐλύσαμεν . Οὐχ ἄν τις ἀμάρτοι χρηδεύσας ὑμᾶς καὶ σωτήρας τῆς πόλεως προσειπών . Ποῦ οἱ ἀρχοντες ; ποῦ οἱ μεγάλοι σωτῆρες ; Ὦντως τῆς πόλεως ὑμεῖς καὶ πύργοι , καὶ τείχος , καὶ ἀσφάλεια . Ἐκεῖνοι μὲν γὰρ διὰ τῆς ἐαυτῶν κακίας τὴν πόλιν ἐσάθρωσαν , ὑμεῖς διὰ τῆς οἰκείας ἀρετῆς τὴν πόλιν ἐστησάτε . Κἂν ἐρωτηθῇ τις , πόθεν ἐπεσώθη ἡ πόλις , κἂν ἐκεῖνος μὴ εἴπῃ , ὁμολογήσει ὅτι διὰ τῆς ἀμαρτίας , διὰ τῆς πλεονεξίας , διὰ τῆς ἀοικίας , διὰ τῆς παρανομίας , διὰ τῆς ὑπερηφανίας , διὰ τῆς ἁρπᾶς , διὰ τὸ ψεῦδος . Τίνος δέ ; τῶν πλουσίων . Πάλιν ἂν ἐρωτηθῇ τις πόθεν ἐσώθη ἡ πόλις , ὁμολογήσει ὅτι διὰ τῆς ψαλμοδίας , διὰ τῆς εὐχῆς , διὰ τῆς παννυχίας . Ταῦτα δὲ τίνων ; τῶν πενίτων . Τὰ σαλεύσαντα τὴν πόλιν ἐκείνων , τὰ δὲ στήσαντα ὑμέτερα · ὥστε ὑμεῖς σωτῆρες καὶ κυβερνήτες ἐγένεσθε . Ἀλλ' ἐνταῦθα τὸν λόγον καταλύσωμεν ταῖς παννυχίαις ἐπιμένοντες , ταῖς ψαλμοδίαις , δόξαν ἀναπέμποντες τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι , νῦν καὶ ἀεί , καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν .
Lemmas: ἐκεῖνος μέν ἐξέρχομαι , καί ὁ δεσμωτήριον ἐξίημι . σύ δέ ψάλλω , καί ἀσχομένην ὁ πόλις ἵστημι . Ἀπανταίας ὁ πρᾶγμα ὁ τέλος , ἀλλά ἕκαστος ὑπέρ ὁ ὁ θεός δόξα , ἔρχομαι . ἐκεῖνος μέν γάρ ὁ δεσμωτήριον ἐξίημι , ἵνα σαλεύω ὁ ἄπιστος ὁ διάνοια , ἵνα λύω ὁ δεσμοφύλαξ , ἵνα καταγγέλλω ὁ λόγος ὁ θεός · ἵστημι σύ ὁ πόλις , ἵνα λύω ὁ ὀργή ὁ θεός · καί ἐκεῖνος καί οὗτος διάφορος ψυχόω . ἀλλά ὅμως χαίρω , οὐ ὅτι εἰμί ὁ πόλις , ἀλλά ὅτι διά ὁ εὐχή σύ εἰμί , ὅτι ὀσμή γονεύς ὁ ψαλμός σύ . Ἀνοῦθεν ὁ ὀργή , καί κάτωθεν σύ ὁ φωνή · ὁ ἄνωθεν ἐρέω ὀργή ὁ κάτωθεν ἀναπέμπω φωνή ἀναστέλλω . ἀνοίγνυμι ὁ οὐρανός , καί καταφέρω ἀπόρροια , ὁ ξίφος ἑνόω · ὁ πόλις ἐπί ὁ ἔδαφος , ὁ ὀργή ἀπαρρίπτεται . οὐδείς χρεία ἔχω , ἀλλά μετάνοια , ἀλλά δάκρυον καί στεναγμός , καί πᾶς λύω · θεός ἀπεῖπον , καί ἐγώ ὁ ὀργή λύω . οὐχ ἄν τις ἁμαρτάνω χρῄζω σύ καί σωτήρ ὁ πόλις προσλέγω . Που ὁ ἄρχω ; ποῦ ὁ μέγας σωτήρ ; εἰμί ὁ πόλις σύ καί πύργος , καί τεῖχος , καί ἀσφάλεια . ἐκεῖνος μέν γάρ διά ὁ ἑαυτοῦ κακία ὁ πόλις σαθρόω , σύ διά ὁ οἰκεῖος ἀρετή ὁ πόλις ἵστημι . κἀν ἐρωτάω τις , πόθεν ἐπισῴζω ὁ πόλις , κἀν ἐκεῖνος μή λέγω , ὁμολογέω ὅτι διά ὁ ἁμαρτία , διά ὁ πλεονεξία , διά ὁ αοικις , διά ὁ παρανομία , διά ὁ ὑπερηφανία , διά ὁ Ἁρπᾶς , διά ὁ ψεῦδος . Τίνος δέ ; ὁ πλούσιος . πάλιν εἄν ἐρωτάω τις πόθεν σῴζω ὁ πόλις , ὁμολογέω ὅτι διά ὁ ψαλμοδιος , διά ὁ εὐχή , διά ὁ παννυχία . Ταΰς δέ τίς ; ὁ πενιος . Τά σαλεύω ὁ πόλις ἐκεῖνος , ὁ δέ ἵστημι ὑμέτερος · ὥστε σύ σωτήρ καί κυβερνήτης γίγνομαι . ἀλλά ἐνταῦθα ὁ λόγος καταλύω ὁ παννυχία ἐπιμένω , ὁ ψαλμοδιος , δόξα ἀναπέμπω ὁ πατήρ καί ὁ υἱός καί ὁ ἅγιος πνεῦμα , νῦν καί ἀεί , καί εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .