joannes-chrysostomus.de-precatione-orat-1-2-sp pg050_0378.2
αὐτὸν τὸν βυθὸν τῆς πνευματικῆς σοφίας , ἔσον οἴον τε καταδράμωμεν , ἵνα κομίσωμεν ὑμῖν θησαυρὸν ἄγαθὸν κοσμοῦντα τὰς ψυχὰς μᾶλλον , ἢ τὰς κεφαλὰς τῶν βασιλέων οἱ λιθοκόλλοι οἱ στίφανοι . Τὸ μὲν γὰρ ἐκεῖνον κάλλος τῷ βίῳ τούτῳ συναπαρτίζεται · ὁ δὲ τοῖς λόγοις τοῦ Πνεύματος στεφανοῦν τὴν ψυχήν , καὶ μὴν μετὰ ἀσφαλείας πάσης διαπερᾷ τὸν χρόνον , καὶ μετὰ τὸν τοῦ βίου τελευτὴν , θαρρῶν προσέρχεται τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ , γέμων ἀρετῆς , καὶ καθαρεύων πάσης κακίας . Τίνα οὖν ὑμῖν θησαυρὸν ἐκ τοῦ βυθοῦ τῶν Γραφῶν κομίζομεν , οὐχ αὐτοῦ τοῦ βάθους ἀποτόμου τῆς σοφίας , ἀλλὰ τοσοῦτον κατιόντες , ὅσον ἄγχομεν ; Ἐπὶ τὴν προσευχὴν ἄγων τοὺς ἀνθρώπους ὁ Χριστός , καὶ τὴν ἀπὸ ταύτης ὠφέλειαν παραστήσας βουλομένους ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖς , κριτὴν εἰσάγει πονηρὸν τινα καὶ σχεδόν , πᾶσαν αἰδοῦ τὸν ὀφθαλμὸν ἀπορρίψαντα , καὶ τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον ἐκ τῆς ψυχῆς ἐξέλασαντα . Καίτοι γε ἔχει δικαίαν καὶ ληψιμονὲς ὑποδοῖσαν πρόσωπον , καὶ παρεξέδωκεν τὴν ἐκείνου δικαιοσύνην τῇ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Θεοῦ , δείξαι τὴν ἰσχὺν τῆς δεήσεως . Εἰ γὰρ ἄνθρωπος χρηστὸς καὶ πρὸς ἡμέρας δέχεται τὸν ἰκετηρίαν προσάγοντα , πόσῳ μᾶλλον ὁ Θεός , οὐ τὸ μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας οὐ μόνον τὴν ἡμετέραν ὑπερβαίνει διάνοιαν , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀγγέλους αὐτούς ; Ἦρξαι μὲν οὖν , ὅπερ ἔφη , δικαίου πρόσωπον ὑποδείξαι κριτοῦ · νῦν δὲ ὡμὸν καὶ ἀσεβὴ καὶ μισάνθρωπον εἰσάγει κριτήν , ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων ἀνθρώπων , ἐπὶ δὲ τῶν δεομένων χρηστὸν καὶ πρᾶον , ἵνα μάθῃς , ὅτι πᾶσα δέησις καὶ φύσις πονηρὰν εἰς οἰκτον καὶ ἔλεον ἐπισπάται ἁβελῶς . Τίνα οὖν ἔνεκα τοῦτο παποιήσεν ὁ Χριστός ; Ἴνα μηδεὶς ἀγνοῇ τῶν ἀπίστων τῆς προσευχῆς τὴν ἰσχύν . Διὰ τοῦτο δὲ πονηροτάτω ἀνδρῶν παραστήσας τὴν χῆραν , καὶ δείξας αὐτὸν παρὰ φύσιν φιλάνθρωπον , ἀπὸ τοῦ πονηροῦ πρὸς τὸν ἑαυτοῦ Πατέρα μετέστησεν τὸν λόγον , τὸν ἄγαθόν , τὸν πρᾶον , τὸν ἡμερον , τὸν φιλάνθρωπον , ὑπεράγοντα ἀνομίας , συγγυροῦντα ἁμαρτίας · παλλὰς , βλασφημούμενον καθ’ ἑκάστην ἡμέραν , καὶ φέροντα , ἀνεχόμενον ὀργὴν τιμὴν εἰς δαιμονίας , δόρπον εἰς αὐτὸν , εἰς τὸν Υἱὸν βλασφημίας ! · ἡτὰ καὶ ἄφρητα μυρία δεῖν · εἶτα βλασφημούμενος , μὴ οὕτω πρᾶφος ἀνέχαται , ἕν δὲ ἕη μετὰ τοῦ προσήκοντος φέβου προσπίπτοντας ἡμᾶς , οὐκ λυθεῖ ταχέως ; Ἀκούσατε , φησίν , εἰ ὁ κριτὴς τῆς ἀδικίας λέγει · Εἰ καὶ τὸν Θεὸν οὐ φοβοῦμαι , καὶ ἄνθρωπον οὐκ ἐντερεχόμενος , διὰ τὸ τὸ παράχειν μοι κόπον , ἐκδικήσω αὐτήν . Τί λέγεις ; ὅπερ οὐκ ἔσχες φόβον , τοῦτο δέησις ἔσχες ; Καὶ ἀπειλὴ μὲν , καὶ τιμωρίας ἄλλος οὐ προσήγαγε σὲ δικαίῳ τῶν ἀνθρώπων · μὴ ἰσχυρίας δὲ φανείας χῆρα , τὸν ἄγριον ἡμέρωσεν . Τί οὖν εἰκάζεις προσήκει περὶ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ , εἰ τὸν ὡμὸν οὕτω πρᾶον παποίησεν ἡ χῆρα προσπίπτουσα ; πόσῃ χρηστότητι , πόσῃ φιλανθρωπίᾳ ἐφ’ ἡμῶν ὁ Θεὸς ἐπιδείκνυται ; [ 787 ] ὁ μόνον ἄλεειν ἠθέλην δαί , καλδεῖν δὲ οὐδεπώποτε , ὁ καὶ τὰς τιμωρίας διὰ πολλὴν φιλανθρωπίαν ἀπελίσας ἡμῖν , καὶ μεγάλας ἐτοιμάσας τιμὰς . Ἴνα καὶ φόβος καὶ τιμὴς ἔλπις , ἡ μὲν ἐπαγείρη πρὸς ἁρτήν , ὁ δὲ καλύψῃ πονηρευμάτων ! Οὐ δύναμαι τοῦ χριστοῦ τῆς ἀδικίας ἀποσπάσαι τὴν διάνοιαν , θεωρῶν ἐν τῇ ἐκείνου παρὰ φύσιν πρᾶξαι τὴν ἀμύθητον τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν . Εἰ γὰρ ὁ μηδέποτε μηδὲν χρη -
Lemmas: αὐτός ὁ βυθός ὁ πνευματικός σοφία , ἕννυμι οἷος τε κατατρέχω , ἵνα κομίζω σύ θησαυρός ἀγαθός κοσμέω ὁ ψυχή μᾶλλον , ἢ ὁ κεφαλή ὁ βασιλεύς ὁ λιθόκολλος ὁ στιφαινω . Τέ μέν γάρ ἐκεῖνος κάλλος ὁ βίος οὗτος συναπαρτίζω · ὁ δέ ὁ λόγος ὁ πνεῦμα στεφανόω ὁ ψυχή , καί μήν μετά ἀσφάλεια πᾶς διαπεράω ὁ χρόνος , καί μετά ὁ ὁ βίος τελευτή , θαρσέω προσέρχομαι ὁ βῆμα ὁ Χριστός , γέμω ἀρετή , καί καθαρεύω πᾶς κακία . Τίνα οὖν σύ θησαυρός ἐκ ὁ βυθός ὁ Γραφής κομίζω , οὐ αὐτός ὁ βάθος ἀπότομος ὁ σοφία , ἀλλά τοσοῦτος κατιών , ὅσον ἄγχω ; ἐπί ὁ προσευχή ἄγω ὁ ἄνθρωπος ὁ Χριστός , καί ὁ ἀπό οὗτος ὠφέλεια παρίστημι βούλομαι ὁ ἡμέτερος ψυχή , κριτής εἰσάγω πονηρός τις καί σχεδόν , πᾶς αἰδέομαι ὁ ὀφθαλμός ἀπορρίπτω , καί ὁ ὁ θεός φόβος ἐκ ὁ ψυχή ἐξελαύνω . καίτοι γε ἔχω δίκαιος καί ληψιμονος ὑποδίδωμι πρόσωπον , καί παρεκδίδωμι ὁ ἐκεῖνος δικαιοσύνη ὁ φιλανθρωπία ὁ θεός , δείκνυμι ὁ ἰσχύς ὁ δέησις . εἰμί γάρ ἄνθρωπος χρηστός καί πρός ἡμέρα δέχομαι ὁ ἱκετηρία προσάγω , πόσος μᾶλλον ὁ θεός , οὐ ὁ μέγεθος ὁ φιλανθρωπία οὐ μόνος ὁ ἡμέτερος ὑπερβαίνω διάνοια , ἀλλά καί ὁ ἄγγελος αὐτός ; ἄρχω μέν οὖν , ὅς φημί , δίκαιος πρόσωπον ὑποδείκνυμι κριτής · νῦν δέ ὠμός καί ἀσεβής καί μισάνθρωπος εἰσάγω κριτής , ἐπί μέν ὁ ἄλλος ἄνθρωπος , ἐπί δέ ὁ δέω χρηστός καί πρᾶος , ἵνα μανθάνω , ὅτι πᾶς δέησις καί φύσις πονηρός εἰς οἶκτος καί ἔλεος ἐπισπάω ἁβελῶς . τίς οὖν ἕνεκα οὗτος ποιέω ὁ Χριστός ; ἵνα μηδείς ἀγνοέω ὁ ἄπιστος ὁ προσευχή ὁ ἰσχύς . Ζεύς οὗτος δέ πονηρός ἀνήρ παρίστημι ὁ χήρα , καί δείκνυμι αὐτός παρά φύσις φιλάνθρωπος , ἀπό ὁ πονηρός πρός ὁ ἑαυτοῦ Πατέρας μεθίστημι ὁ λόγος , ὁ ἀγαθός , ὁ πρᾶος , ὁ ἥμερος , ὁ φιλάνθρωπος , ὑπεράγω ἀνομία , συγγυρουειντα ἁμαρτία · Παλλάς , βλασφημέω κατά ἕκαστος ἡμέρα , καί φέρω , ἀνέχω ὀργή τιμή εἰς δαιμόνιος , δόρπον εἰς αὐτός , εἰς ὁ υἱός βλασφημία ! · βαθύτης καί ἄφρητα μύριοι δεῖ · εἶτα βλασφημέω , μή οὕτως πρᾶφος ἀνέχω , εἷς δέ εἰμί μετά ὁ προσήκω φέβομαι προσπίπτω ἐγώ , οὐ λύνω ταχέως ; ἀκούω , φημί , εἰμί ὁ κριτής ὁ ἀδικία λέγω · εἰμί καί ὁ θεός οὐ φοβέω , καί ἄνθρωπος οὐ ἐντρέχω , διά ὁ ὁ παραχέω ἐγώ κόπος , ἐκδικέω αὐτός . τις λέγω ; ὅς οὐ ἔχω φόβος , οὗτος δέησις ἔχω ; καί ἀπειλή μέν , καί τιμωρία ἄλλος οὐ προσάγω σύ δίκαιος ὁ ἄνθρωπος · μή Ἰσχυρίας δέ Φανείας χήρ , ὁ ἄγριος ἡμερόω . τις οὖν εἰκάζω προσήκω περί ὁ φιλάνθρωπος θεός , εἰμί ὁ ὠμός οὕτως πρᾶος ποιέω ὁ χήρ προσπίπτω ; πόσος χρηστότης , πόσος φιλανθρωπία ἐπί ἐγώ ὁ θεός ἐπιδείκνυμι ; [ 787 ] ὁ μόνος ἀλέω ἐθέλω δή , καλέω δέ οὐδεπώποτε , ὁ καί ὁ τιμωρία διά πολύς φιλανθρωπία απελισος ἐγώ , καί μέγας ἑτοιμάζω τιμή . ἵνα καί φόβος καί τιμή Ἔλπις , ὁ μέν ἐπαγείρω πρός ἀρτή , ὁ δέ καλύπτω πονήρευμα ! οὐ δύναμαι ὁ χριστός ὁ ἀδικία ἀποσπάω ὁ διάνοια , θεωρέω ἐν ὁ ἐκεῖνος παρά φύσις πράσσω ὁ ἀμύθητος ὁ θεός φιλανθρωπία . εἰμί γάρ ὁ μηδέποτε μηδείς χρα -