joannes-chrysostomus.de-perfecta-caritate-sp pg056_0288.2
παραγίνεται , ὅταν ἡ οἰκουμένη πᾶσα καρή , ὅταν ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι , ὅταν ἄρχαι καὶ ἐξουσίαι , ὅταν σάλπιγγες ἠχήσωσι αἱ συνεχεῖς καὶ ἐπάλληλοι , καὶ ἄρπαγὴ τῶν δικαίων ἐπὶ νεφέλαις , καὶ πολεῖ τῶν ἡμαρτηκότων ὁ κλῶβυμος ; Ποῖος δρὰ φόβος ἔξει τότε τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς ἀπομένοντας ; Μία γάρ , φησίν , ἀρπάζεται , καὶ μία ἀρπεται · καὶ εἰς παραλαμβάνεται , καὶ εἰς καταλημψάσεται . Τίς ἔσται ἡ ψυχὴ ἐκείνων , ὅταν τοὺς μὲν ὁρῶσιν ἀπαγομένους μετὰ τιμῆς μεγάλης , ἐκείνους δὲ ἀφιεμένους μετὰ πολλῆς αἰσχύνης ; Οὐχ ἔστιν , οὐχ ἔστι , πιστεύσατε , παραστήσαι λόγῳ τὸ πάθος . Εἴθετε ποτε τοὺς ἀπαγομένους ἐπὶ θάνατον ; Ποιαν αὐτοὺς νομίζετε εἶναι τὴν ψυχὴν τὴν μέχρι τῆς πύλης οὐδὲ βαδίζουσαν ; Τί οὖν ἂν εἴηλον καὶ ποιήσει καὶ παθεῖν , ὡστε ἀπαλλαγῆναι τῆς ἀχλῦος ἐκείνης ; Ἐγὼ πολλῶν ἠκούσα λεγόντων τῶν φιλανθρωπία βασιλικὴ μετὰ τὴν ἀπαγωγὴν εἰς τοῦτοὺς ἀνακλίνεσθαι , ὅτι οὐδὲ ἀνθρώπους ἐώραν τοὺς ἀνθρώπους , τεθρυημένης τῆς ψυχῆς καὶ ἐκπεπληγμένης . Καὶ τί λέγω περὶ τῶν ἀπαγομένων ; Ὦχὼ · περιέστηκε τότε , οἱ πλείους οὐχ εἰδότες αὐτούς . Εἰ τις ἔνως τότε ἐκάστου τὴν ψυχὴν περιεσκόπησεν , οὐδὲς οὕτως ἡμῶς , οὐδὲς οὕτως ὁρασίς , οὐδὲς οὕτως γενναῖος , ὃν οὐ καταπεπτωκυίαν αὐτὴν ἔχοντα εὐροῖ καὶ παρεῖναι ὑπὸ τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀθυμίας . Εἰ δὲ ἕτερων ἀναιρουμένων οἱ μηδὲν αὐτοῖς κοινωνοῦντες οὕτω διατίθενται , ὅταν ἡμεῖς αὐτοὶ τοὺς μεῖζους περιπάσωμεν , τίνες δρὰ ἐσόμεθα , τῆς μὲν ἀρρήτου χαρᾶς ἐκείνης ἀποστερούμενοι , εἰς αἰωνίαν δὲ τιμωρίαν παραπεμπόμενοι ; Εἰ γὰρ καὶ γέννα μὴ ἦν , τὸ ἐκ τοσαύτης λαμπρότητος ἀπωσθῆναι , καὶ δειμον ἀνυχωθεῖσθαι ἐν ἐκείνῃ τῇ χώρῃ ; Καὶ γὰρ εἰ νῦν , βασιλεὺς εἰσελαύνοντος , θεωροῦντες πολλοὶ , καὶ τὴν ἑαυτῶν πενίαν ἐννοοῦντες , οὐ τοσαύτην ἀπὸ τῆς ὄψεως λαμβάνουσι τὴν ἡδονήν , ὅσην ἀπὸ τοῦ μηδενὸς μετέχειν τῶν περὶ τὸν βασιλέα , μηδὲ ἑγγὺς εἶναι τοῦ κρατοῦντος , ἀθυμίαν ὑπομένουσι , τί τότε ἔσται ; Ἡ μικρὰν εἶναι νομίζετε κόλασιν τὸ μὴ κατατάττεσθαι ἐν ἐκείνῃ τῇ χώρῃ ; τὸ μὴ καταξιούσθαι τῆς ἀπορρήτου δόξης ; τῆς πανηγύρεως ἐκείνης καὶ τῶν ἀφράστων ἀγαθῶν πόρρω πον καὶ μακρὰν ἀπερρίφθαι ; Ὅταν δὲ καὶ αὐτὸς ἦ , καὶ βρυγμὸς ὀδόντων , καὶ δεσμὸς [ 295 ] ἄλυτα , καὶ σκόλῃ ἀτελεύτητος , καὶ πῦρ ἀσβεστον , καὶ ὀλιμὴς καὶ στενοχωρία , καὶ γλῶσσα τηχανζόμεναι , καθάπερ ἡ τοῦ πλουσίου , καὶ ὀλοφυρόμεθα , καὶ μηδὲς ἀκούη , καὶ στένωμεν , καὶ βρύχωμεν ὑπὸ τῶν ἀληθόντων , καὶ μηδεὶς προσέχη , καὶ πανταχοῦ βλέπουμεν , καὶ μηδαμοῦ μηδεὶς ὁ παραμυθούμενος ἢ · ποῦ τάξομεν τοὺς ἐν τούτοις ὄντας ; τί δὲ ἐκείνων ἀθλιώτερον τῶν ψυχῶν ; τί δὲ ἐλεεινότερον ;
Lemmas: παραγίγνομαι , ὅταν ὁ οἰκουμένη πᾶς κάρη , ὅταν ἄγγελος καί ἀρχάγγελος , ὅταν ἀρχή καί ἐξουσία , ὅταν σάλπιγξ ἠχέω ὁ συνεχής καί ἐπάλληλος , καί ἁρπάγη ὁ δίκαιος ἐπί νεφέλη , καί πολύς ὁ ἁμαρτάνω ὁ κλώψ ; ποῖος δράω φόβος ἔχω τότε ὁ ἐπί ὁ γῆ απομένω ; Μία γάρ , φημί , ἀρπάζω , καί εἷς ἀρπεται · καί εἰς παραλαμβάνω , καί εἰς καταλαμβάνω . Τῖς εἰμί ὁ ψυχή ἐκεῖνος , ὅταν ὁ μέν ὁράω ἀπάγω μετά τιμή μέγας , ἐκεῖνος δέ ἀφίημι μετά πολύς αἰσχύνη ; οὐχ εἰμί , οὐ εἰμί , πιστεύω , παρίστημι λόγος ὁ πάθος . τίθημι ποτέ ὁ ἀπάγω ἐπί θάνατος ; Ποίας αὐτός νομίζω ἔρχομαι ὁ ψυχή ὁ μέχρι ὁ πύλη οὐδέ βαδίζω ; τις οὖν ἄν ἰάλλω καί ποιέω καί πάσχω , ὡστε ἀπαλλάσσω ὁ ἀχλύς ἐκεῖνος ; ἐγώ πολύς ἥκω λέγω ὁ φιλανθρωπία βασιλικός μετά ὁ ἀπαγωγή εἰς οὗτος ἀνακλίνω , ὅτι οὐδέ ἄνθρωπος ὥρα ὁ ἄνθρωπος , τεθρυημαι ὁ ψυχή καί ἐκπλήσσω . καί τίς λέγω περί ὁ ἀπάγω ; Ὦχος · περιίστημι τότε , ὁ πολύς οὐ οἶδα αὐτός . εἰμί τις ἕνος τότε ἕκαστος ὁ ψυχή περισκοπέω , οὐδή οὕτως μου , οὐδή οὕτως ὅρασις , οὐδή οὕτως γενναῖος , ὅς οὐ καταπίπτω αὐτός ἔχω εὑρίσκω καί πάρειμι ὑπό ὁ φόβος καί ὁ ἀθυμία . εἰμί δέ έτερος ἀναιρέω ὁ μηδείς αὐτός κοινωνέω οὕτως διατίθημι , ὅταν ἐγώ αὐτός ὁ μέγας περιπάσσω , τίς δράω εἰμί , ὁ μέν ἄρρητος χαρά ἐκεῖνος ἀποστερέω , εἰς αἰώνιος δέ τιμωρία παραπέμπω ; εἰμί γάρ καί γέννα μή εἰμί , ὁ ἐκ τοσοῦτος λαμπρότης ἀπωθέω , καί δέμω ἀνοίγω ἐν ἐκεῖνος ὁ χώρα ; καί γάρ εἰμί νῦν , βασιλεύς εἰσελαύνω , θεωρέω πολύς , καί ὁ ἑαυτοῦ πενία ἐννοέω , οὐ τοσοῦτος ἀπό ὁ ὄψις λαμβάνω ὁ ἡδονή , ὅσος ἀπό ὁ μηδείς μετέχω ὁ περί ὁ βασιλεύς , μηδέ ἐγγύς ἔρχομαι ὁ κράτος , ἀθυμία ὑπομένω , τίς τότε εἰμί ; ὁ μικρός ἔρχομαι νομίζω κόλασις ὁ μή κατατάσσω ἐν ἐκεῖνος ὁ χώρα ; ὁ μή καταξιόω ὁ ἀπόρρητος δόξα ; ὁ πανήγυρις ἐκεῖνος καί ὁ ἄφραστος ἀγαθός πρόσω πως καί μακράν ἀπαρρίπτω ; ὅταν δέ καί αὐτός ἠμί , καί βρυγμός ὀδούς , καί δεσμός [ 295 ] ἄλυτος , καί σχόλη ἀτελεύτητος , καί πῦρ ἄσβεστος , καί ολιμεις καί στενοχωρία , καί γλῶσσα τηχανζόμεναι , καθά ὁ ὁ πλούσιος , καί ὀλοφύρομαι , καί μηδὲς ἀκούω , καί στένω , καί βρύκω ὑπό ὁ ἀλήθω , καί μηδείς προσέχω , καί πανταχοῦ βλέπω , καί μηδαμοῦ μηδείς ὁ παραμυθέομαι ἢ · ποῦ τάσσω ὁ ἐν οὗτος είμαι ; τίς δέ ἐκεῖνος ἄθλιος ὁ ψυχή ; τίς δέ ἐλεεινός ;