joannes-chrysostomus.de-paenitentia-homiliae-1-9 pg049_0297.4
ἀδροχίας καὶ ἐμπρησμῶν καὶ ἐπαναστάσεως ἐχθρῶν , οὐχὶ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἡ ἐκκλησία τῷ πλήθει τῶν συναγομένων ἐστενοχωρεῖτο ; καὶ πολλὰ τις ἐν ἡμῖν ἡ φιλοσοφία καὶ ὑπεροχὴ τῶν βιωτικῶν πραγμάτων , καὶ οὔτε χρημάτων πόνος , οὔτε δόξης ἐπιθυμία , οὔτε δρεῖς καὶ ἔρως ἀσελγείας , οὔτε ἄλλος τις λογισμὸς πονηρὸς τινὰ ἠγώλει , ἀλλὰ πάντες εἰς Θεοσεβείαν ἑαυτοὺς ἐπεδίδουν , μετὰ δεήσεως καὶ δακρύων · καὶ ὁ πέρυσι μὲν ἐσφωρῶν , τότε , ὁ δὲ μνησικαχος ἐπὶ τὰς καταλλαγὰς ἐτρέπετο , ὁ πλεονέκτης πρὸς ἐλεημοσύνην ἐκάμπτετο , ὁ ὀργιλὸς καὶ θρασύς εἰς ταπεινοφροσύνην καὶ πραότητα μετεβάλλετο · καὶ ἐπὰν ὁ Θεὸς τὴν ὀργὴν ἐκείνην διέσπαδασε , καὶ τὸν χειμῶνα παρήγαγε , καὶ γαλήνην ἐπόθησαν ἐκ τοσούτων κυμάτων , εἰς τὰς πρὸτερον πάλιν ἐπανήλθον προλήψεις . Καίτοι γε οὐκ ἐπανώψυμεν τότε παρ’ αὐτὸν τὸν καιρὸν τῶν πειρασμῶν προλέγων ταῦτα , καὶ προδιαμαρτυρόμενοι · ἀλλ’ ὅμως οὐδὲν ἡμῖν ἐγένετο τὸ πλέον , ἀλλ’ ὡς διὰρ καὶ σκιὰν παρελθόντες , οὕτως ἀπαντα ἐκεῖνα τῆς διανοίας ἐξέβαλετε b . Διὰ δὴ τοῦτο δέδοικα νῦν μέλλων μὴ τότε , καὶ ὁ τότε ἔλεγον , νῦν δέδοικα μειζόνως , μὴ χαλεπώτερα τῶν προτέρων ἐπισπασώμεθα κακά , καὶ τότε δεῦρῶμεν πᾶν τὴν ἀντίον ἐκ τοῦ Θεοῦ . Ὅτε γὰρ τις συνεχῶς ἁμαρτάνων συγγνώμης τυγχάνει παρὰ τοῦ Θεοῦ , εἶτα μιθὲν ἀπὸ τῆς ἀνεξικακίας ταύτης καρδίαν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν τῆς κακίας ἀπαλλαγήν , λοιπὸν τοῦτον παρασκευάζει , ὥστε καὶ μὴ [ 305 ] βουλομένου αὐτὸν τὸν κολοφῶνα τῶν κακῶν ἐπαγαγεῖν , καὶ ἐκτρίψαι αὐτὸν τέλεον , καὶ μικτὴ δοῦναι μετανοίας τινὰ προθεσίαν , ὅ καὶ ἐπὶ τοῦ Φαραὼ συνἔβη . Ἐπεὶδὴ γὰρ πρώτη , καὶ δευτέρα , καὶ τρίτη , καὶ τετάρτη , καὶ ταῖς μετ’ ἐκείνας πληγαῖς , πολλῆς ἀπλήσιας μακροθυμίας παρὰ τοῦ Θεοῦ , οὐδὲν ἔγνετο αὐτῷ τι χρήσιμον , ἐξέτριψεν λοιπὸν καὶ ἠφανίσθη μετὰ τῆς πόλεως ἄρην . Τοῦτο καὶ Ἰουδαῖοι πεπόνθασιν . Διὸ καὶ ὁ Χριστὸς μέλλων αὐτοὺς ἀφανίζειν καὶ ἐρημίας ἐπάγειν αὐτοῖς · ἀδιόρθωτον , οὕτως ἔλεγε · Ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου , καὶ οὐκ ἠθελήσατε , Ἰδοὺ ἀφέται τὰ οἴκα τῶν ὑμῶν ἐρημοί . Δέδοικα οὖν μὴ καὶ ἡμεῖς τὰ αὐτὰ πάθωμεν , ὅτι οὔτε τοῖς ἀλλοτρίοις , οὔτε τοῖς ἡμετέροις σωφρονίζομεθα κακοῖς . Οὐ πρὸς ὑμᾶς δὲ μόνον λέγω ταῦτα τοὺς νῦν παρόντας , ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἀπορραγέντας τῆς καθημερινῆς σπουδῆς , καὶ τῶν προτέρων θλίψεων ἐπιληθσμένους · πρὸς οὓς οὐ διέλιπον ἀεὶ διαρρήγνύμενος , καὶ λέγων , ὅτι εἰ καὶ παρῆλθον οἱ πειρασμοί , μενεῖν ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τῶν πειρασμῶν ἡ μνήμη , ἵνα καὶ τῆς εὐεργεσίας συνεχῶς μνημονεύοντες , διηνεκῶς εὐχαριστῶμεν τῷ τούτων παρασχόντι Θεῷ .
Lemmas: αδροχιος καί εμπρησμός καί ἐπανάστασις ἐχθρός , οὐ κατά ἕκαστος ἡμέρα ὁ ἐκκλησία ὁ πλῆθος ὁ συνάγω στενοχωρέω ; καί πολύς τις ἐν ἐγώ ὁ φιλοσοφία καί ὑπεροχή ὁ βιωτικός πρᾶγμα , καί οὔτε χρῆμα πόνος , οὔτε δόξα ἐπιθυμία , οὔτε δράω καί Ἔρως ἀσέλγεια , οὔτε ἄλλος τις λογισμός πονηρός τις ἠγώλει , ἀλλά πᾶς εἰς Θεοσέβεια ἑαυτοῦ ἐπιδίδωμι , μετά δέησις καί δάκρυ · καί ὁ πέρυσι μέν εἰσφορά , τότε , ὁ δέ μνησικαχος ἐπί ὁ καταλλαγή τρέπω , ὁ πλεονέκτης πρός ἐλεημοσύνη κάμπτω , ὁ ὀργίλος καί θρασύς εἰς ταπεινοφροσύνη καί πραότης μεταβάλλω · καί ἐπάν ὁ θεός ὁ ὀργή ἐκεῖνος διασπάω , καί ὁ χειμών παράγω , καί γαλήνη πίνω ἐκ τοσοῦτος κῦμα , εἰς ὁ πρότερος πάλιν ἐπανέρχομαι πρόληψις . καίτοι γε οὐ ἐπανώψυμεν τότε παρά αὐτός ὁ καιρός ὁ πειρασμός προλέγω1 οὗτος , καί προδιαμαρτύρομαι · ἀλλά ὅμως οὐδείς ἐγώ γίγνομαι ὁ πλέω , ἀλλά ὡς διὰρ καί σκιά παρέρχομαι , οὕτως ἅπας ἐκεῖνος ὁ διάνοια ἐκβάλλω b . Ζεύς δή οὗτος δείδω νῦν μέλλω μή τότε , καί ὁ τότε λέγω , νῦν δείδω μέγας , μή χαλεπός ὁ πρότερος ἐπισπάω κακός , καί τότε δέρω πᾶς ὁ ἀντίος ἐκ ὁ Θεός . ὅτε γάρ τις συνεχῶς ἁμαρτάνω συγγνώμη τυγχάνω παρά ὁ Θεός , εἶτα μεθίημι ἀπό ὁ ἀνεξικακία οὗτος Καρδία ὁ ἄνθρωπος εἰς ὁ ὁ κακία ἀπαλλαγή , λοιπός οὗτος παρασκευάζω , ὥστε καί μή [ 305 ] βούλομαι αὐτός ὁ κολοφών ὁ κακός ἐπάγω , καί ἐκτρίβω αὐτός τελέω , καί μικτός δίδωμι μετάνοια τις προτίθημι , ὅς καί ἐπί ὁ Φαραώ συμβαίνω . ἐπειδή γάρ πρῶτος , καί δύο , καί τρίτος , καί τέταρτος , καί ὁ μετά ἐκεῖνος πληγή , πολύς ἀπλήσιας μακροθυμία παρά ὁ Θεός , οὐδείς γίγνομαι αὐτός τίς χρήσιμος , ἐκτρίβω λοιπός καί ἀφανίζω μετά ὁ πόλις ἀμνός . οὗτος καί Ἰουδαῖος πάσχω . Διὸ καί ὁ Χριστός μέλλω αὐτός ἀφανίζω καί ἐρημία ἐπάγω αὐτός · ἀδιόρθωτος , οὕτως λέγω · ποσάκις ἐθέλω ἐπισυνάγω ὁ τέκνον σύ , καί οὐ ἐθέλω , ἰδέ ἀφέτης ὁ ἔοικα ὁ σύ ἐρημόω . δείδω οὖν μή καί ἐγώ ὁ αὐτός πάσχω , ὅτι οὔτε ὁ ἀλλότριος , οὔτε ὁ ἡμέτερος σωφρονίζω κακός . οὖον πρός σύ δέ μόνος λέγω οὗτος ὁ νῦν πάρειμι , ἀλλά καί πρός ὁ ἀπορράσσω ὁ καθημερινός σπουδή , καί ὁ πρότερος θλῖψις ἐπιλήθω · πρός ὅς οὖον διαλείπω ἀεί διαρρήγνυμι , καί λέγω , ὅτι εἰμί καί παρέρχομαι ὁ πειρασμός , μένω ἐν ὁ Ψυχή ἐγώ ὁ πειρασμός ὁ μνήμη , ἵνα καί ὁ εὐεργεσία συνεχῶς μνημονεύω , διηνεκής εὐχαριστέω ὁ οὗτος παρέχω Θεός .