joannes-chrysostomus.de-lazaro-homiliae-1-7 pg048_0496.4
ζ . Ἄπερ οὖν ἀπαντα εἰδότες , ἐπειδὰν τι πράξωμεν πονηρόν , μὴ ἀναμείνωμεν συμφοράς καὶ περιστάσεις μηδὲ κινδύνους καὶ δεσμὰ , ἀλλὰ καθ’ ἑκάστην ὥραν τε καὶ ἡμέραν ἀνακινύμεν παρ’ ἑαυτοῖς τὸ δικαστήριον τοῦτο , καὶ τὰς ψήφους καθ’ ἑαυτὸν φέρωμεν , καὶ πειρώμεθα παντὶ τρόπῳ ἀπολογεῖσθαι τῷ Θεῷ , καὶ μήτε αὐτοὶ περὶ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς κρίσεως ἀμφισβητῶμεν , μήτε ἕτερον λέγοντων ἀνεχώμεν , ἀλλὰ παντὶ τρόπῳ διὰ τῶν εἰρημένων αὐτοὺς ἐπιστομίζωμεν . Οὐ γὰρ ἄν , εἰ μὴ τότε ἐμέλειμεν εὐθὺνας ὑφείμεν τῶν πεπλημμελημένων , τοιούτων ἡμῖν ἐνταῦθα τὸ δικαστήριον ἐγκατέστησεν ὁ Θεός . Ἄλλὰ καὶ τοῦτο τῆς αὐτοῦ φιλανθρωπίας τεκμήριον . Ἐπειδὴ γὰρ τότε μέλλει λόγον ἡμᾶς ἀπαιτεῖν τῶν πεπλημμελημένων , ἐγκατέστησε τοῦτον τὸν ἀδέκαστον κριτὴν , ἵνα οὕτως ἐνταῦθα ὑπὲρ τῶν ἡμαρτημένων δικαζῶν ἡμῖν , καὶ σωφρονεστέρους ποιῶν , ἐξαρπάσῃ τῆς μελλούσης ἐκεῖ κρίσεως . Ὦπερ σὺν καὶ ὁ Παῦλος λέγει · Εἰ γὰρ ἑαυτοὺς ἐκρίνομεν , οὐχ ἂν ἐκρινόμεθα ὑπὸ τοῦ Κυρίου . Ἴνα οὖν μὴ τότε κολαζώμεθα , μὴ τότε εὐθύναις ὑπέχωμεν , ἑκάστοτε εἰς τὸ συνειδὸς εἰσελθόντες τὸ ἑαυτοῦ , καὶ τὴν ζωὴν ἀναπτύξας , καὶ ἀπαντα τὰ πεπλημμελημένα μετὰ ἀκρίβειας ἐπελθών , καταγινοσκέτω τῆς ψυχῆς τὰς ταῦτα ἐργασαμένης , κολαζέτω τοὺς λογισμούς , θλιβέτω , στενοχωρείτω [ 762 ] τὴν ἑαυτοῦ διάνοιαν , διχὴν ἑαυτὸν ἀπαιτεῖτω τῶν ἡμαρτημένων διὰ τῆς καταγνώσεως , διὰ τῆς μετανοίας τῆς ἠκριωμένης , διὰ δακρύων , διὰ ἐξομολογήσεως , διὰ νηστείας καὶ ἐλεημοσύνης , διὰ ἐγρηγόρσεως καὶ ἀγρύπνειας , ἵνα παντὶ τρόπῳ δυνηθῶμεν πάντα ἐνταῦθα ἀποθέμενοι τὰ ἀμαρτήματα , μετὰ πολλῆς ἀπελθεῖν ἐκεῖ τῆς παρήσιας · ἥς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν , χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , μεθ’ οὗ τῷ Πατρὶ ἡ δόξα , ἅμα τῷ ἁγίῳ Πνεύματι , εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν .
Lemmas: ζ . Ἄπερ οὖν ἅπας οἶδα , ἐπειδάν τίς πράσσω πονηρός , μή ἀναμένω συμφορά καί περίστασις μηδέ κίνδυνος καί δεσμός , ἀλλά κατά ἕκαστος ὥρα τε καί ἡμέρα ἀνακινέω παρά ἑαυτοῦ ὁ δικαστήριον οὗτος , καί ὁ ψῆφος κατά ἑαυτοῦ φέρω , καί πείρω πᾶς τρόπος ἀπολογέομαι ὁ Θεός , καί μήτε αὐτός περί ὁ ἀνάστασις καί ὁ κρίσις ἀμφισβητέω , μήτε ἕτερος λέγω ἀνέχω , ἀλλά πᾶς τρόπος διά ὁ εἴρω αὐτός ἐπιστομίζω . οὖον γάρ ἄν , εἰμί μή τότε μέλω εὐθύνω ὑφίημι ὁ πλημμελέω , τοιοῦτος ἐγώ ἐνταῦθα ὁ δικαστήριον ἐγκαθίστημι ὁ Θεός . ἀλλά καί οὗτος ὁ αὐτός φιλανθρωπία τεκμήριον . ἐπεί γάρ τότε μέλλω λόγος ἐγώ ἀπαιτέω ὁ πλημμελέω , ἐγκαθίστημι οὗτος ὁ ἀδέκαστος κριτής , ἵνα οὕτως ἐνταῦθα ὑπέρ ὁ ἁμαρτάνω δικάζω ἐγώ , καί σώφρων ποιέω , ἐξαρπάζω ὁ μέλλω ἐκεῖ κρίσις . ὅσπερ σύν καί ὁ Παῦλος λέγω · εἰμί γάρ ἑαυτοῦ κρίνω , οὐ εἄν κρίνω ὑπό ὁ κύριος . ἵνα οὖν μή τότε κολάζω , μή τότε εὐθύνω ὑπέχω , ἑκάστοτε εἰς ὁ σύνοιδα εἰσέρχομαι ὁ ἑαυτοῦ , καί ὁ ζωή ἀναπτύσσω , καί ἅπας ὁ πλημμελέω μετά ακρίβεια ἐπέρχομαι , καταγιγνώσκω ὁ Ψυχή ὁ οὗτος ἐργάζομαι , κολάζω ὁ λογισμός , θλίβω , στενοχωρέω [ 762 ] ὁ ἑαυτοῦ διάνοια , διχή ἑαυτοῦ ἀπαιτέω ὁ ἁμαρτάνω διά ὁ κατάγνωσις , διά ὁ μετάνοια ὁ ἠκριωμένης , διά δάκρυ , διά ἐξομολόγησις , διά νηστεία καί ἐλεημοσύνη , διά ἐγρήγορσις καί ἀγρυπνέω , ἵνα πᾶς τρόπος δύναμαι πᾶς ἐνταῦθα ἀποτίθημι ὁ ἁμάρτημα , μετά πολύς ἀπέρχομαι ἐκεῖ ὁ παρίημι · ἥς γίγνομαι πᾶς ἐγώ ἐπιτυγχάνω , χάρις καί φιλανθρωπία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , μετά ὅς ὁ πατήρ ὁ δόξα , ἅμα ὁ ἅγιος πνεῦμα , εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .