joannes-chrysostomus.de-laudibus-sancti-pauli-apostoli-homiliae-1-7 pg050_0101.1
αὐτὰ ἐκείνων ὁφίμεθα οὐκ ἔλαττον αὐτὸν ποιούντα λαμπρόν καὶ μέγαν . Τί οὖν ἐστιν ὃ λαβὼν ἔχει ; “ Ὦφθη ποτὲ , φησί , πλήγας δεδιούκως · καὶ γὰρ ζωὴν , ὅτε αὐτὸν προέτειναν τοῖς ἱμαῖσι · καὶ οὐ τότε μόνον , ἀλλὰ καὶ ἄλλοτε πάλιν ἐπὶ τῆς πορφυροπώλιδος , ὅτε καὶ πράγματα παρεῖχε τοῖς βουλομένοις αὐτὸν ἐξἀγαγεῖν . Οὐδὲν γὰρ ἄλλο κατασκευάζων τοῦτο ἐποίει , ἢ ἀσφάλειαν ἑαυτῷ , καὶ τὸ μὴ ταχῶς τοῖς αὐτοῖς περιπίπτειν . Τί οὖν ἂν εἰποιμεν ; “ Ὅτι οὐδὲν αὐτὸν οὕτω μέγαν δείκνυσι καὶ θαυμαστὸν , ὡς ταῦτα τὰ εἰρημένα · οἷον ὅτι ψυχὴν ἔχων τοιαύτην , οὐχὶ τολμηρὰν , οὐδὲ ἀπονενοημένην , καὶ σμικρὰ οὕτως εἶχον πληγὰς καὶ τρέμον μάστιγας , τῶν ἀσφαλέστατον δυνάμενον οὐκ ἔλαττον πάντων ὑπάρχειν τῶν δικαίων εἶναι φοβερῶν , ἵναι δὲ καὶ τοῦτο ἀπῆλθε . “ Ὅταν οὖν ἴδῃς αὐτὸν ἀποτεινούμενον καὶ δεδιούκτα , ἀναμνήσθητι τῶν ῥημάτων ἐκείνων , δι’ ὧν ὑπερέβη τοὺς οὐρανοὺς , καὶ πρὸς τοὺς ἀγγέλους ἠμιλλάτο , λέγων · Πῶς ἡμᾶς χωρίσει [ 507 ] ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ θεοῦ ; ὁλίγης , ἢ στενοχωρία , ἢ διωγμός , ἢ λιμός , ἢ γυμνότης , ἢ μάχαιρα ; ἀναμνήσθητι τῶν ῥημάτων ἐκείνων , δι’ ὧν οὐδὲν ταῦτα εἶναι φησί , λέγων · Τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς ὀλίγης ἡμῶν καθ’ ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν , ἀκόνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν , μὴ σκοποῦντων ἡμῶν τὰ βλεπόμενα , ἀλλὰ τὰ μὴ βλεπόμενα . Πρόσδεε τούτοις τὰς καθημερινὰς θλίψεις , τοὺς θανάτους τοὺς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν · καὶ ταῦτα ἐνοῦσα καὶ Παύλον θαύμαζε , καὶ σαντοῦ μηκέτι ἀπογνῶς . Αὕτη γὰρ ἡ δοκοῦσα τῆς φύσεως εἶναι ἀσθένεια , αὕτη μέγιστον δεῖγμα τῆς ἀρετῆς ἐστι τῆς ἐκείνου , ὅτι οὐκ ἀπηλλαγμένος τῆς τῶν πολλῶν ἀνάγκης τοιούτος ἦν . “ Επειδὴ γὰρ ἡ τῶν κινδύνων ὑπερβολὴ πολλοὺς ἂν σαύτην παρέσχη τὴν ὑπόληψιν , καὶ ὁποιοῦν ἴσως ἐποίησεν , ὅτι ἀνώτερος τῶν ἀνθρωπίνων γενόμενος , τοιούτος ἦν · διὰ ταῦτα συνεχωρεῖτο πάσχειν , ἵνα μάθῃ ὅτι εἰς τῶν πολλῶν δυν κατὰ τὴν φύσιν , κατὰ τὴν προθυμίαν , οὐ μόνον ὑπὲρ τοὺς πολλοὺς ἦν , ἀλλὰ καὶ τῶν ἀγγέλων εἰς ἦν . Μετὰ γὰρ τοιαύτης ψυχῆς καὶ τοιούτου σώματος τοὺς μυρίους ὑπέμεινε θανάτους , καὶ κατεφρόνει τῶν παρόντων , τῶν μελλόντων . Διὸ καὶ τὰ μεγάλα ἐκεῖνα καὶ πολλοῖς ἀπίστα ἐφθέγατο ῥήματα · “ Ὅτι πῦχόμην ἀνάλωμα εἶναι ἀπὸ Χριστοῦ ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μου , τῶν συγγενῶν μου κατὰ σάρκα . Δυνατὸν γὰρ , εἰ βουληθείην μόνον , πᾶσαν φύσεως ἀγωνίαν τῆ τῆς προθυμίας νικῆσαι δυνάμει · καὶ οὐδὲν ἐστιν , ὅπερ ἀδύνατον ἀνθρώπῳς , τῶν ὑπὸ Χριστοῦ καλεουσέντων · ἄν γὰρ δσην ἔχομεν προθυμίαν , ταύτην ἐπιθώμεν , καὶ ὁ θεὸς πολλὴν ἡμῖν συνεισάγεις βοηθίαν , καὶ οὕτω ποὺς ἐπαύσει δεινοὺς ἀνάλωτον γενέσθαι . Οὐδὲ γὰρ τὸ φοβεῖσθαι πληγὰς καταγνώσεως ἄξιον , ἀλλὰ τὸ διὰ τὸν φόβον τῶν πληγῶν ἀνάξιον τι τῆς εὐσεβείας ὑπομείναι , ὥστε τὸ δεδιέναι πληγὰς τῶν ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἀληπτῶν θαυμαστότερον δείκνυσιν τοῦ μὴ φοβουμένου . Μᾶλλον γὰρ ἡ προαίρεσις οὕτω διαλέγεται ·
Lemmas: αὐτός ἐκεῖνος ὁράω οὐ μικρός αὐτός ποιέω λαμπρός καί μέγας . τις οὖν εἰμί ὅς λαμβάνω ἔχω ; “ ὁράω ποτέ , φημί , πληγάς δείδω · καί γάρ ζωή , ὅτε αὐτός προτείνω ὁ ἱμαῖος · καί οὖον τότε μόνος , ἀλλά καί ἄλλοτε πάλιν ἐπί ὁ πορφυρόπωλις , ὅτε καί πρᾶγμα παρέχω ὁ βούλομαι αὐτός ἐξάγω . οὐδείς γάρ ἄλλος κατασκευάζω οὗτος ποιέω , ἢ ἀσφάλεια ἑαυτοῦ , καί ὁ μή Τάχως ὁ αὐτός περιπίπτω . τις οὖν εἄν εἶπον ; “ ὅτι2 οὐδείς αὐτός οὗτος μέγας δείκνυμι καί θαυμαστός , ὡς οὗτος ὁ εἴρω · οἷος ὅτι ψυχή ἔχω τοιοῦτος , οὐ τολμηρός , οὐδέ ἀπονοέομαι , καί μικρός οὕτως ἔχω πληγάς καί τρέμω μάστιξ , ὁ ἀσφαλής δύναμαι οὐ μικρός πᾶς ὑπάρχω ὁ Δίκαιος εἰμί φοβερός , εἶμι δέ καί οὗτος ἀπέρχομαι . “ ὅταν οὖν ὁράω αὐτός ἀποτείνω καί δείδω , ἀναμιμνήσκω ὁ ῥῆμα ἐκεῖνος , διά ὅς ὑπερβαίνω ὁ οὐρανός , καί πρός ὁ ἄγγελος ἠμιλλάτο , λέγω · Πῶς ἐγώ χώρισις [ 507 ] ἀπό ὁ ἀγάπη ὁ θεός ; ὀλίγος , ἢ στενοχωρία , ἢ διωγμός , ἢ λιμός , ἢ γυμνότης , ἢ μάχαιρα ; ἀναμιμνήσκω ὁ ῥῆμα ἐκεῖνος , διά ὅς οὐδείς οὗτος εἰμί φημί , λέγω · ὁ γάρ παραυτίκα ἐλαφρός ὁ ὀλίγος ἐγώ κατά ὑπερβολή εἰς ὑπερβολή , ἀκόνιον βάρος δόξα κατεργάζομαι ἐγώ , μή σκοπέω ἐγώ ὁ βλέπω , ἀλλά ὁ μή βλέπω . προσδέω οὗτος ὁ καθημέριος θλῖψις , ὁ θάνατος ὁ κατά ἕκαστος ἡμέρα · καί οὗτος ἔνειμι καί Παῦλος θαυμάζω , καί Σάντου μηκέτι ἀπογιγνώσκω . Ἄτη γάρ ὁ δοκέω ὁ φύσις εἰμί ἀσθένεια , οὗτος μέγας δεῖγμα ὁ ἀρετή εἰμί ὁ ἐκεῖνος , ὅτι οὐ ἀπαλλάσσω ὁ ὁ πολύς ἀνάγκη τοιούτος εἰμί . “ ἐπειδή γάρ ὁ ὁ κίνδυνος ὑπερβολή πολύς εἄν σαύτην παρέχω ὁ ὑπόληψις , καί ὁποιοῦν ἴσως ποιέω , ὅτι ἀνώτερος ὁ ἀνθρώπινος γίγνομαι , τοιούτος εἰμί · διά οὗτος συγχωρέω πάσχω , ἵνα μανθάνω ὅτι εἰς ὁ πολύς δύο κατά ὁ φύσις , κατά ὁ προθυμία , οὖον μόνος ὑπέρ ὁ πολύς εἰμί , ἀλλά καί ὁ ἄγγελος εἰς εἰμί . μετά γάρ τοιοῦτος Ψυχή καί τοιοῦτος σῶμα ὁ μυρίος ὑπομένω θάνατος , καί καταφρονέω ὁ πάρειμι , ὁ μέλλω . Διὸ καί ὁ μέγας ἐκεῖνος καί πολύς ἄπιστος φθέγγομαι ῥῆμα · “ ὅτι2 πυχομεις ἀνάλωμα εἰμί ἀπό Χριστός ὑπέρ ὁ ἀδελφός ἐγώ , ὁ συγγενής ἐγώ κατά σάρξ . δυνατός γάρ , εἰμί βούλομαι μόνος , πᾶς φύσις ἀγωνία τῆ ὁ προθυμία νικάω δύναμις · καί οὐδείς εἰμί , ὅσπερ ἀδύνατος ἄνθρωπος , ὁ ὑπό Χριστός καλέω · ἄν γάρ δσην ἔχω προθυμία , οὗτος ἐπιτίθημι , καί ὁ θεός πολύς ἐγώ συνεισάγω βοήθιος , καί οὗτος πούς παύω δεινός ἀνάλωτος γίγνομαι . οὐδέ γάρ ὁ φοβέω πληγάς κατάγνωσις ἄξιος , ἀλλά ὁ διά ὁ φόβος ὁ πληγή ἀνάξιος τίς ὁ εὐσέβεια ὑπομένω , ὥστε ὁ δείδω πληγάς ὁ ἐν ὁ ἀγών ἄληπτος θαυμαστός δείκνυμι ὁ μή φοβέω . μᾶλλος γάρ ὁ προαίρεσις οὗτος διαλέγω ·