joannes-chrysostomus.de-laudibus-sancti-pauli-apostoli-homiliae-1-7 pg050_0081.5
Ἄκουσον γοῦν αὐτοῦ πῶς ἡμέρας , πῶς συμπαθητικῶς ὑπὲρ αὐτῶν ἡμῖν διαλέγεται , τῶν πεντάκις αὐτὸν γαστιγωσάντων , τῶν καταλευσάντων , τῶν ὁράντων , τῶν τοῦ αἵματος αὐτοῦ διψώντων , καὶ διασπάσασθαι καθ' ἑκάστην ἐπιθυμούντων αὐτὸν τὴν ἡμέραν . Μαρτυρῶ γὰρ αὐτοῖς , φησίν , ὅτι ζηλοῦν Θεοῦ ἔχουσιν , ἀλλ' οὐ κατ' ἐπίγνωσιν . Καὶ πάλιν τοὺς ἐπιμεβόντας αὐτοῖς ἀναγκαίους ἔλεγε · Μὴ ὑψηλοφρονεῖτε , ἀλλὰ φοβοῦ . Εἰ γὰρ ὁ Θεὸς τῶν κατὰ γῆν κλιδῶν οὐχ ἐφείσατο , μὴπως οὐδὲ σοῦ φείσεται . Ἐπεὶδὴ γὰρ ἀπόφασιν εἶδε δεσποτικὴν ἐξελοῦσαν κατ' αὐτῶν , ὅς κύριος ἦν , τοῦτο ἐποίηει · συνεχῶς ἐδάκρυσεν ὑπὲρ αὐτῶν , ἤγει , τοὺς ἐνλάλεσθαι βουλομένους αὐτοῖς ἐκώλυε , καὶ ἐκ τῶν ἐγχορούντων ἐφιλοῦντο σκιὰν γοῦν συγγυμῆς αὐτοῖς εὑρεῖν . Καὶ ἐπειδὴ λόγῳ πειθεῖν οὐκ ἔχει διὰ τὸ ἀνίδιον αὐτῶν καὶ σκληρόν , ἐπὶ συνεχεῖς εὐχὰς ἐτρέπετο λέγων · Ἀδελφοί , ἡ μὲν εὐδοκία μου καὶ ἡ δέησις μου ἡ πρὸς τὸν Θεόν , ὑπὲρ αὐτῶν ἐστιν εἰς σωτηρίαν . Ὑποτίνει δὲ αὐτοῖς καὶ χρηστὰς ἐλπίδας · λέγων · Ἀμεταμέλητα τὰ χαρίσματα καὶ ἡ κλῆσις τοῦ Θεοῦ , ὥστε μὴ ἀπογνῶναι τέλουν καὶ ἀπολέσθαι · ἀπερ ἅπαντα χρησίμῳ καὶ σφόδρα ὑπὲρ αὐτῶν διακαμοῦμεν ἦν · ὡς ὅταν λέγῃ · ὅτι Ἦξει ἐκ Σιὼν ὁ ρυόμενος , καὶ ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπὸ [ 488 ] Ἰακώβ . Καὶ γὰρ σφόδρα διεχύπτετο καὶ ἐδάκνυτο ἀπολλυμένων αὐτῶν . Διὰ πολλάς ἐπανέν παραμυθίας τῆς ἀληθινοῦς ταύτης ἐαυτῷ , ποτὲ μὲν λέγων , Ἦξει ὁ ρυόμενος , καὶ ἀποστρέψει ἀσεβείας ἀπὸ Ἰακώβ · ποτὲ δέ , Οὕτω καὶ οὗτοι πλείθονται τῷ ἡμετέρῳ ἐλέει , ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐλεηθῶσι . Ποιεῖ δὲ τοῦτο καὶ Ἰερεμίας , βιαζόμενος καὶ φιλονεικῶν ἀπολογίαν τινὰ ὑπὲρ τῶν ἁμαρτημάτων εὑρεῖν , νῦν μὲν λέγων · Εἰ αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν ἀντεἴστησαν ἡμῖν , ποίησον ἐνεκεν σου · νῦν δὲ πάλιν · Οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁδὸς αὐτοῦ , οὐδὲ ἀνθρώπου πορεύεσθαι , καὶ κατρθῶσαι τὴν πορείαν αὐτοῦ · καὶ ἀλλαχοῦ πάλιν · Μνησθησὶ ἐτι χροὺς ὧν . Καὶ γὰρ ἔθος τοῖς ὑπὲρ τῶν ἁμαρτημάτων δεομένοις , κἂν μηδὲν ἔχωσιν εὐλόγον εἰπεῖν , σκιὰν γοῦν τινὰ ἀπολογίας ἐπινοεῖν , οὐ διηχρισώμενας μὲν , οὐδὲ εἰς δόγματα ἐλκυσθῆναι δυναμένας , παραμυθουμένας δὲ ὅμως τοὺς ὑπὲρ τῶν ἀπολλυμένων ὀδυνωμένους . Μὴ τοίνυν μηδὲ ἡμεῖς τὰς τοιαύτας ἀρχιδὰς ἐξετάζωμεν ἀπολογίας , ἀλλ' ἐννοοῦντες , ὅτι ψυχὴν εἰς ὀδυνωμένης , ζητοῦσας εἰπεῖν τι ὑπὲρ τῶν ἁμαρτημάτων , οὕτως ἐκδεχώμεθα τὰ εἰρημένα . Ἄρ' οὖν πρὸς Ἰουδαίους μόνον τοιούτος , πρὸς δὲ τοὺς Ἑλλῶνς οὔχί ; Πάντων μὲνιρύτερος ἦν καὶ πρὸς τοὺς οἰκείους , καὶ πρὸς τοὺς ἀλλοτρίους . Οὐκοῦν ἄκουσον · τὶ Τιμοθέῳ φησί · Δοῦλος δὲ Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι , ἀλλ' ἡπιον εἶναι πρὸς πάντας , διδακτικόν , ἀνεξίλικον , ἐν πραότητι παιδεύοντα τοὺς ἀντιδιατιθεμένους , μὴ ποτε δὴ αὐτοῖς ὁ Θεὸς μετανόιαν εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας , καὶ ἀναστήσωσιν ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου παγίδος , ἐδωρημένοι ὑπ' αὐτοῦ εἰς τὸ ἐκείνου θέλημα . Θέλεις ἰδεῖν αὐτὸν καὶ πρὸς τοὺς ἁμαρτηκότας πῶς διαλέγεται ; Ἄκουσον τὶ φησὶ Κορινθίοις ἐπιστέλλον · Φοβοῦμαι δὲ μὴ πως ἐλθῶν , οὐχ
Lemmas: ἀκούω γοῦν αὐτός πῶς ἡμέρα , πῶς συμπαθητικῶς ὑπέρ αὐτός ἐγώ διαλέγω , ὁ πεντάκις αὐτός γαστιγωσάντων , ὁ καταλεύω , ὁ ὁράω , ὁ ὁ αἷμα αὐτός διψάω , καί διασπάω κατά ἕκαστος ἐπιθυμέω αὐτός ὁ ἡμέρα . μαρτύρομαι γάρ αὐτός , φημί , ὅτι ζηλόω Θεός ἔχω , ἀλλά οὖον κατά ἐπίγνωσις . καί πάλιν ὁ ἐπιμένω αὐτός ἀναγκαῖος λέγω · μή ὑψηλοφρονέω , ἀλλά φοβέω . εἰμί γάρ ὁ θεός ὁ κατά γῆ κλίδα οὐ φείδομαι , μήπως οὐδέ σύ φείδομαι . ἐπειδή γάρ ἀπόφασις ὁράω δεσποτικός ἐξελαύνω κατά αὐτός , ὅς κύριος εἰμί , οὗτος ποιέω · συνεχῶς δάκρυ ὑπέρ αὐτός , ἡγέομαι , ὁ ἐναλλάσσω βούλομαι αὐτός κωλύω , καί ἐκ ὁ εγχορεω φιλέω σκιά γοῦν συγγυμεις αὐτός εὑρίσκω . καί ἐπεί λόγος πείθω οὐ ἔχω διά ὁ ἀνιδέω αὐτός καί σκληρός , ἐπί συνεχής εὐχή τρέπω λέγω · ἀδελφός , ὁ μέν εὐδοκία ἐγώ καί ὁ δέησις ἐγώ ὁ πρός ὁ Θεός , ὑπέρ αὐτός εἰμί εἰς σωτηρία . ὑποτίνω δέ αὐτός καί χρηστός ἐλπίς · λέγω · ἀμεταμέλητος ὁ χάρισμα καί ὁ κλῆσις ὁ Θεός , ὥστε μή ἀπογιγνώσκω τελέω καί ἀπόλλυμι · ὅσπερ ἅπας χρήσιμος καί σφόδρα ὑπέρ αὐτός διακαμουμην εἰμί · ὡς ὅταν λέγω · ὅτι ἥκω ἐκ Σιών ὁ ῥύομαι , καί ἀποστρέφω ἀσέβεια ἀπό [ 488 ] Ἰακώβ . καί γάρ σφόδρα διαχέω καί δάκνω ἀπόλλυμι αὐτός . Ζεύς πολύς ἐπανίημι παραμυθία ὁ ἀληθινός οὗτος αὐτός , ποτέ μέν λέγω , ἥκω ὁ ῥύομαι , καί ἀποστρέφω ἀσέβεια ἀπό Ἰακώβ · ποτέ δέ , οὕτως καί οὗτος πλέω ὁ ἡμέτερος ἐλεέω , ἵνα καί αὐτός ἐλεέω . ποιός δέ οὗτος καί Ἰερεμίας , βιάζομαι καί φιλονεικέω ἀπολογία τις ὑπέρ ὁ ἁμάρτημα εὑρίσκω , νῦν μέν λέγω · εἰμί ὁ ἁμαρτία ἐγώ ἀνθίστημι ἐγώ , ποιέω ἕνεκα σύ · νῦν δέ πάλιν · οὐ ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁδός αὐτός , οὐδέ ἄνθρωπος πορεύω , καί καταίρω ὁ πορεία αὐτός · καί ἀλλαχοῦ πάλιν · μιμνήσκω ἔτι χρόος ὅς . καί γάρ ἔθος ὁ ὑπέρ ὁ ἁμάρτημα δήω , κἀν μηδείς ἔχω εὔλογος εἶπον , σκιά γοῦν τις ἀπολογία ἐπινοέω , οὖον διαχρίω μέν , οὐδέ εἰς δόγμα ἕλκω δύναμαι , παραμυθέομαι δέ ὅμως ὁ ὑπέρ ὁ ἀπόλλυμι ὀδυνάω . μή τοίνυν μηδέ ἐγώ ὁ τοιοῦτος Ἀρχιδᾶς ἐξετάζω ἀπολογία , ἀλλά ἐννοέω , ὅτι ψυχή εἰς ὀδυνάω , ζητέω εἶπον τίς ὑπέρ ὁ ἁμάρτημα , οὕτως ἐκδέχομαι ὁ εἴρω . ἄρα οὖν πρός Ἰουδαῖος μόνος τοιούτος , πρός δέ ὁ Ἑλλῶνς οὐ ; Πάντων μὲνιρύτερος εἰμί καί πρός ὁ οἰκεῖος , καί πρός ὁ ἀλλότριος . οὐκοῦν ἀκούω · τίς Τιμόθεος φημί · Δοῦλος δέ κύριος οὖον δεῖ μάχομαι , ἀλλά ἤπιος εἰμί πρός πᾶς , διδακτικός , ἀνεξίλικον , ἐν πραότης παιδεύω ὁ ἀντιδιατίθημι , μή ποτός δή αὐτός ὁ θεός μετάνοια εἰς ἐπίγνωσις ἀλήθεια , καί ἀνίστημι ἐκ ὁ ὁ διάβολος παγίς , δωρέω ὑπό αὐτός εἰς ὁ ἐκεῖνος θέλημα . ἐθέλω ὁράω αὐτός καί πρός ὁ ἁμαρτάνω πῶς διαλέγω ; ἀκούω τίς φημί Κορίνθιος ἐπιστέλλω · φοβέω δέ μή πως ἔρχομαι , οὐ