joannes-chrysostomus.de-laudibus-sancti-pauli-apostoli-homiliae-1-7 pg050_0098.1
λέγω , τολμῶ κἀγώ . Καὶ τοσαῦτα εἰπὼν , οὐδὲ τοῦτοὺς ἠρεμέθη , ἀλλὰ πάλιν μέλλων εἰς τὰ ἐγκώμια ἐμβαίνειν κρύπτει ἑαυτὸν λέγων · Οἶδα ἄνθρωπον · καὶ πάλιν , Ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι , ὑπὲρ δὲ ἐμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι · καὶ μετὰ ταῦτα πάντα , Γέγονα ἄκραν , φησίν , ὑμεῖς μὲ πρησάσασθε . Τὶς οὖν οὕτως ἀνόητος , καὶ σφόδρα ἀναίσθητος , ὡς τὸν ἅγιον ἐκεῖνον ὁρῶν , τοσαύτης ἐπικειμένης ἀνάγκης , ὀκνοῦντα καὶ ἀναδυόμενον περὶ ἑαυτοῦ τι μέγα εἰπεῖν , καὶ καθάπερ ἵππον κατὰ κρημνῶν ἐρχόμενον καὶ ἀναχαιτίζοντα συνεχῶς , καίτοι μέλλοντα τοσαῦτα οἰκονομεῖν , μὴ φεύγαιν ἐκ πολλῆς τὸ πρᾶγμα περιουσίας , καὶ μόνου καιροῦ καταναγκάζοντος κεχρῆσθαι τῷ πράγματι ; Βούλει καὶ ἕτερον αὐτοῦ δεῖξαι τοιούτον ; Τὸ γὰρ δὴ θαυμαστὸν τοῦτό ἐστιν , ὅτι οὐκ ἠρκεῖτο τῷ συνειδότι , ἀλλὰ καὶ ἡμᾶς ἐδίδασκε πῶς ἕκαστον τούτων μετιέναι δεῖ , οὐχ ἑαυτῷ μόνον ἀπολογίαν κατασκευάζων ἀπὸ τῆς τῶν καιρῶν ἀνάγκης , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄλλους παιδεύων , ὥστε ἐμπέσοντος καιροῦ μὴ φεύγειν τὸ τοιούτον , μήτε ἀκαίρως αὐτὸ μετιέναι πάλιν . Διὰ γὰρ τούτων , [ 505 ] ὡν εἶπε , μονονοχῇ ταῦτα ἔλεγε · Κακὸν μέγα τὸ περὶ ἑαυτοῦ λέγειν μέγα τι καὶ θαυμαστὸν · καὶ ἰσχύσας ἀνοίας τούτο , ἀγαπητέ , τὸ μηδεμίας ἀνάγκης ἐπικειμένης , καὶ ἀνάγκης βιαίας , καλλωπίζεσθαι τοὺς ἐγκωμίοις . Οὐχ ἔστι τοῦτο κατὰ Κύριον λαλεῖν , ἀλλὰ παραπληξίας μᾶλλον δεῖγμα τὸ τοιούτον ἐστι , καὶ πάντα ἡμῖν κενοὶ τὸν μισθὸν μετὰ τοὺς πολλοὺς ἰδρώτας καὶ πόνους . Ταῦτα γὰρ ἅπαντα καὶ πλείονα τούτων , δι’ ὧν παρηγήσατο καὶ ἀνάγκης ἐμπέσουσης , εἶπε πρὸς ἅπαντας . Τὸ δὲ τούτου μείζον , ὅτι οὐδὲ ἀνάγκης ἐμπέσουσης , πάντα ἐξέχεεν εἰς μέσον , ἀλλὰ τὰ πλείονα ἀπεκρύψατο καὶ τὰ μείζονα . Ἐλεύσομαι γὰρ , φησίν , εἰς ὀπτασίας καὶ ἀποκαλύψεις Κυρίου · φειδομαι δέ , μὴ τις εἰς ἐμὲ λοιπίσηται , ὑπὲρ τὸ βλέπειν ἢ ἀκοῦσαι τι ἐξ ἐμοῦ . Ταῦτα δὲ ἔλεγε παιδεύων ἅπαντας , μηδ’ ἀνάγκης οὖσης , πάντα ὅσα σύνησεν ἑαυτοῖς , φέροντας αὐτὰ εἰς μέσον κατατιθέναι , ἀλλ’ ὅσα τοὺς ἀκούουσι χρήσιμα .
Lemmas: λέγω , τολμάω ἐγώ . καί τοσοῦτος εἶπον , οὐδέ οὗτος ἠρεμέω , ἀλλά πάλιν μέλλω εἰς ὁ ἐγκώμιον ἐμβαίνω κρύπτω ἑαυτοῦ λέγω · οἶδα ἄνθρωπος · καί πάλιν , ὑπέρ ὁ τοιοῦτος καυχάομαι , ὑπέρ δέ ἐμαυτοῦ οὖον καυχάομαι · καί μετά οὗτος πᾶς , γίγνομαι ἄκρος , φημί , σύ ἐγώ πίμπρημι . τις οὖν οὕτως ἀνόητος , καί σφόδρα ἀναίσθητος , ὡς ὁ ἅγιος ἐκεῖνος ὁράω , τοσοῦτος ἐπίκειμαι ἀνάγκη , ὀκνέω καί ἀναδύνω περί ἑαυτοῦ τίς μέγας εἶπον , καί καθάπερ ἵππος κατά κρημνός ἔρχομαι καί ἀναχαιτίζω συνεχῶς , καίτοι μέλλω τοσοῦτος οἰκονομέω , μή φεύγω ἐκ πολύς ὁ πρᾶγμα περιουσία , καί μόνος καιρός καταναγκάζω χράομαι ὁ πρᾶγμα ; βούλομαι καί ἕτερος αὐτός δείκνυμι τοιοῦτος ; ὁ γάρ δή θαυμαστός οὗτος εἰμί , ὅτι οὐ ἀρκέω ὁ σύνοιδα , ἀλλά καί ἐγώ διδάσκω πῶς ἕκαστος οὗτος μέτειμι δεῖ , οὐ ἑαυτοῦ μόνος ἀπολογία κατασκευάζω ἀπό ὁ ὁ καιρός ἀνάγκη , ἀλλά καί ὁ ἄλλος παιδεύω , ὥστε ἐμπίπτω καιρός μή φεύγω ὁ τοιοῦτος , μήτε ἄκαιρος αὐτός μέτειμι πάλιν . Ζεύς γάρ οὗτος , [ 505 ] ὡς εἶπον , μονονοχῇ οὗτος λέγω · Κακός μέγας ὁ περί ἑαυτοῦ λέγω μέγας τίς καί θαυμαστός · καί ἰσχύω ἄνοια οὗτος , ἀγαπητός , ὁ μηδέμιος ἀνάγκη ἐπίκειμαι , καί ἀνάγκη βίαιος , καλλωπίζω ὁ ἐγκώμιον . οὐχ εἰμί οὗτος κατά κύριος λαλέω , ἀλλά παραπληξία μᾶλλον δεῖγμα ὁ τοιοῦτος εἰμί , καί πᾶς ἐγώ κενός ὁ μισθός μετά ὁ πολύς ἱδρώς καί πόνος . οὗτος γάρ ἅπας καί πλείων οὗτος , διά ὅς παρηγέομαι καί ἀνάγκη ἐμπίπτω , εἶπον πρός ἅπας . ὁ δέ οὗτος μείζων , ὅτι οὐδέ ἀνάγκη ἐμπίπτω , πᾶς ἐκχέω εἰς μέσος , ἀλλά ὁ πλείων ἀποκρύπτω καί ὁ μείζων . ἔρχομαι γάρ , φημί , εἰς ὀπτασία καί ἀποκάλυψις κύριος · φείδομαι δέ , μή τις εἰς ἐγώ λοιπισω , ὑπέρ ὁ βλέπω ἢ ἀκούω τίς ἐκ ἐγώ . οὗτος δέ λέγω παιδεύω ἅπας , μηδέ ἀνάγκη εἰμί , πᾶς ὅσος συνίημι ἑαυτοῦ , φέρω αὐτός εἰς μέσος κατατίθημι , ἀλλά ὅσος ὁ ἀκούω χρήσιμος .