joannes-chrysostomus.de-laudibus-sancti-pauli-apostoli-homiliae-1-7 pg050_0073.1
σελεσε , καὶ πᾶσαν ἀλογίαν καὶ θηριωδίαν τῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως ἐκβαλὼν , τὴν τοῦ Πνεύματος ἐπαίσθησιν ἡμῖν ἔδωκεν , καὶ μέχρι νῦν μένει πλούσιος ἡ κειδωτὴς αὐτῆ , καὶ οὐ διαλύεται . Οὐδὲ γὰρ ἰσχύσεν αὐτῆς τὰς σανίδας χαυνῶσαι τῆς τακίας ὁ χειμὼν , ἀλλ’ ὑπερπλέουσα μᾶλλον τοῦ χειμῶνος , τὴν ζάλην κατέπλευ · καὶ μᾶλα εἰκῶς · οὐ γὰρ ἀσφάλτῳ καὶ πίστει , ἀλλὰ Πνεύματι ἀγίῳ χειρισμέναι αἱ σανίδες αὗται εἰσιν . Ἄλλα τὸν Ἀβραὰμ θαυμάζουσιν ἅπαντες , ὅτι ἀκούσας , Ἐξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου , ἀφῆκε πατρίδα , καὶ οἰκίαν , καὶ φιλους καὶ συγγενεῖς , καὶ πάντα ἦν αὐτῷ τὸ ἐπίταγμα τοῦ Θεοῦ · Καὶ γὰρ καὶ ἡμεῖς τοῦτο θαυμάζομεν . Ἄλλὰ τί Παύλου γένοιτ’ ἂν ἴσον ; Ὁς οὐ πατρίδα καὶ οἰκίαν καὶ συγγενεῖς ἀφῆκεν , ἀλλ’ αὐτὸν τὸν κόσμον διὰ τὸν Ἰησοῦν , μᾶλλον δὲ αὐτὸν τὸν οὐρανόν , καὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ ὑπερεῖδε , καὶ ἐν μόνῳ ἐζήτει , τοῦ Ἰησοῦ τὴν ἀγάπην . Καὶ ἄκουε αὐτοῦ τοῦτο δηλοῦντος καὶ λέγοντος · Οὔτε ἐνεστῶτα , οὔτε μέλλοντα , [ 479 ] οὔτε ὕψωμα , οὔτε βάθος δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ . Ἄλλ’ ἐκεῖνος εἰς κινδύνους ῥίπτων ἑαυτόν , τὸν ἀδελφιδὸν ἐξήρπασε τῶν βαρβάρων · Ἄλλ’ οὕτως οὐ τὸν ἀδελφιδὸν , οὔδε τρεῖς καὶ πέντε πόλεις , ἀλλὰ τὴν οἰκουμένην πᾶσαν , οὐκ ἀπὸ βαρβάρων , ἀλλ’ ἀπ’ αὐτῆς τῆς τῶν δαιμόνων ἐξήρπασε χειρός , μυρίους καθ’ ἑκάστην ὑπομένων κινδύνους , καὶ τοῖς οἰκείοις θανάτοις ἑτέροις πολλὴν ἀσφάλειαν κτώμενος . Ἄλλ’ ἐκεῖ τὸ κεφάλαιον τῶν ἀγαθῶν ἐστι καὶ ἡ κορωνὶς τῆς φιλοσοφίας , τὸ τὸν υἱὸν καταθῦσαι · Ἄλλὰ καὶ ἐνταῦθα τὰ πρωτεῖα παρὰ τῷ Παύλῳ ὄντα εὑρήσομεν · οὐ γὰρ υἱὸν , ἀλλ’ ἑαυτὸν μυριάκις κατέθυσεν , ὅπερ ἔσχηκεν εἴπων . Τί ἐν τοῖς θαυμαίοις τοῦ Ἰσαάκ ; Πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα , μάλιστα δὲ τὴν ἀνεξιακίαν , ὅτι φρέατα ὀρύττων , καὶ τῶν οἰκείων ἐλανθόμενος ὀνῶν , οὐκ ἐπαξίει , ἀλλὰ καὶ καταχυννύμενα ὁρῶν ἠνέχετο , καὶ πρὸς ἕτερον ἀεὶ μεθίστατο τόπον , οὐχ ὁμῶς [ ἀεὶ ] τοῖς λυπουσί χωρῶν , ἀλλ’ ἐξιστάμενος καὶ παραχωρῶν πανταχοῦ τῶν οἰκείων κτημάτων , ὅπως αὐτῶν τὴν ἀδίκον ἐκώρεσεν ἐπιθυμίαν . Ἄλλ’ ὁ Παῦλος οὐ φρέατα λίθοις καταχυννύμενα ὁρῶν , ἀλλὰ τὸ ἑαυτοῦ σῶμα , οὐ παραχωρεῖ , καθάπερ ἐκεῖνος , μόνον , ἀλλ’ εἰσιὼν τοὺς λίθους βάλλοντας αὐτὸν εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνάγειν ἐφρόντιζεν · ὅσω γὰρ κατεχυννύτο ἡ πηγή , τοσοῦτω μᾶλλον ἐξερόθυντο , καὶ πλείους ἐξέχεε ποταμοὺς εἰς ὑπομονήν . Ἄλλὰ τὸν παῖδα τὸν τοῦτο θαυμάζει τῆς καρτερίας ἡ Γραφή · Καὶ ποία ἀδιαμαρτητὴν ψυχὴν τῷ Παύλῳ δυναίτ’ ἂν ἐπιβεβασθαι ὑπομονήν ; Οὐδὲ γὰρ δὶς ἐπτά ἔτη ἐδούλευσεν , ἀλλὰ τὸν πᾶντα βίον ὑπὲρ τῆς τοῦ Χριστοῦ νύμφης , οὐ συγκαλοῦμενος μόνον τῷ καύματι τῆς ἡμέρας , καὶ τῷ παγετῷ τῆς νυκτός , ἀλλὰ μαρτίς νιφάδας πειρασμῶν ὑπομέναν , νῦν μὲν μάστιγας λαμβάνων , νῦν δὲ λίθους τὸ σῶμα βαλλόμενος , καὶ νῦν μὲν θηρίοις μαχόμενος , νῦν δὲ πελάγει πνικτεύων , καὶ λιμῷ διηνεκῶς καὶ ἡμέρας καὶ νυκτός , καὶ χρυμῷ , καὶ πανταχοῦ ὑπὲρ τὰ σκάμματα πηδῶν , καὶ τὰ πρόσθια ἀπὸ
Lemmas: σελεσε , καί πᾶς ἀλογία καί θηριωδία ὁ ὁ ἄνθρωπος φύσις ἐκβάλλω , ὁ ὁ πνεῦμα ἐπαίσθησις ἐγώ δίδωμι , καί μέχρι νῦν μένω πλούσιος ὁ κειδωτὴς αὐτῆ , καί οὖον διαλύω . οὐδέ γάρ ἰσχύω αὐτός ὁ σανίς χαυνόω ὁ τάκιος ὁ χειμών , ἀλλά ὑπερπλέω μᾶλλον ὁ χειμών , ὁ ζάλη καταπλέω · καί μῆλον ἵημι · οὖον γάρ ἄσφαλτος καί πίστις , ἀλλά πνεῦμα ἅγιος χειρίζω ὁ σανίς οὗτος εἰμί . ἄλλος ὁ Ἀβραάμ θαυμάζω ἅπας , ὅτι ἀκούω , ἐξέρχομαι ἐκ ὁ γῆ σύ καί ἐκ ὁ συγγένεια σύ , ἀφίημι πατρίς , καί οἰκίον , καί φίλος καί συγγενής , καί πᾶς εἰμί αὐτός ὁ ἐπίταγμα ὁ Θεός · καί γάρ καί ἐγώ οὗτος θαυμάζω . ἀλλά τίς Παῦλος γίγνομαι εἄν ἴσος ; ὅς οὖον πατρίς καί οἰκίον καί συγγενής ἀφίημι , ἀλλά αὐτός ὁ κόσμος διά ὁ Ἰησοῦς , μᾶλλον δέ αὐτός ὁ οὐρανός , καί ὁ οὐρανός ὁ οὐρανός ὑπέρ-εἶδον , καί ἐν μόνος ζητέω , ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀγάπη . καί ἀκούω αὐτός οὗτος δηλόω καί λέγω · οὔτε ἐνίστημι , οὔτε μέλλω , [ 479 ] οὔτε ὕψωμα , οὔτε βάθος δύναμαι ἐγώ χωρίζω ἀπό ὁ ἀγάπη ὁ Θεός . ἄλλος ἐκεῖνος εἰς κίνδυνος ῥίπτω ἑαυτοῦ , ὁ ἀδελφιδός ἐξαρπάζω ὁ βάρβαρος · ἄλλος οὕτως οὖον ὁ ἀδελφιδός , οὐδέ τρεῖς καί πέντε πόλις , ἀλλά ὁ οἰκέω πᾶς , οὐ ἀπό βάρβαρος , ἀλλά ἀπό αὐτός ὁ ὁ δαίμων ἐξαρπάζω χείρ , μυρίος κατά ἕκαστος ὑπομένω κίνδυνος , καί ὁ οἰκέω θάνατος ἕτερος πολύς ἀσφάλεια κτάομαι . ἄλλος ἐκεῖ ὁ κεφάλαιος ὁ ἀγαθός εἰμί καί ὁ κορωνίς ὁ φιλοσοφία , ὁ ὁ υἱός καταθύω · ἀλλά καί ἐνταῦθα ὁ πρωτεῖος παρά ὁ Παῦλος εἰμί εὑρίσκω · οὖον γάρ υἱός , ἀλλά ἑαυτοῦ μυριάκις καταθύω , ὅσπερ ἔχω εἶπον . τις ἐν ὁ θαυμαιος ὁ Ἰσαάκ ; Πολύς μέν καί ἄλλος , μάλιστα δέ ὁ ἀνεξιακίαν , ὅτι φρέαρ ὀρύσσω , καί ὁ οἰκέω λανθάνω ᾐών , οὐ ἐπαξιόω , ἀλλά καί καταχύνω ὁράω ἀνέχω , καί πρός ἕτερος ἀεί μεθίστημι τόπος , οὐ ὁμῶς [ ἀεί ] ὁ λυπέω χώρα , ἀλλά ἐξίστημι καί παραχωρέω πανταχοῦ ὁ οἰκέω κτῆμα , ὅπως αὐτός ὁ ἄδικος κορέννυμι ἐπιθυμία . ἄλλος ὁ Παῦλος οὖον φρέαρ λίθος καταχύνω ὁράω , ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ σῶμα , οὖον παραχωρέω , καθάπερ ἐκεῖνος , μόνος , ἀλλά εἴσειμι ὁ λίθος βάλλω αὐτός εἰς ὁ οὐρανός ἀνάγω φροντίζω · ὅσος γάρ καταχέω ὁ πηγή , τοσοῦτος μᾶλλον ἐξέρομαι , καί πλείων ἐκχέω ποταμός εἰς ὑπομονή . ἀλλά ὁ παῖς ὁ οὗτος θαυμάζω ὁ καρτερία ὁ γραφή · καί ποῖος ἀδιαμαρτητὴν ψυχή ὁ Παῦλος δύο εἄν ἐπιβαίνω ὑπομονή ; οὐδέ γάρ δίς ἑπτά ἔτος δουλεύω , ἀλλά ὁ λήγω βίος ὑπέρ ὁ ὁ Χριστός νύμφη , οὖον συγκαλέω μόνος ὁ καῦμα ὁ ἡμέρα , καί ὁ παγετός ὁ νύξ , ἀλλά Μάρτις νιφάς πειρασμός ὑπομένω , νῦν μέν μάστιξ λαμβάνω , νῦν δέ λίθος ὁ σῶμα βάλλω , καί νῦν μέν θηρίον μάχομαι , νῦν δέ πέλαγος πνικτεύων , καί λιμός διηνεκής καί ἡμέρα καί νύξ , καί χρυμῷ , καί πανταχοῦ ὑπέρ ὁ σκάμμα πηδάω , καί ὁ πρόσθιος ἀπό