joannes-chrysostomus.de-laudibus-sancti-pauli-apostoli-homiliae-1-7 pg050_0089.2
Ἄλλ’ ἀδείας ἀπηλλαγεν ; Ἄλλ’ οὐδὲ ἀνέπει ποτὲ τῶν κινδύνων . Καὶ γὰρ ἐν ἀσθενείᾳ , φησι , καὶ ἐν φόβῳ καὶ ἐν τρόμῳ πολλῷ ἐγενόμην πρὸς ὑμᾶς οὐχ αὐτὸς δὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ οἱ μαθηταὶ τὰ αὐτὰ ἔπασχον . Μέμνησο γὰρ , φησι , τὰς πρότερον ἡμέρας , ἐν αἷς φωτισθέντες , πολλὴν ἀθλίωσιν ὑπἐμείνατε παθημάτων · τοῦτο μὲν , ἀσθενοῖς καὶ θλίψιν θεατρίζομενοι , τοῦτο δὲ κοινωνοί , τῶν οὕτω πασχόντων γενηθέντες . Καὶ γὰρ τὴν ἀρπαγὴν τῶν ὑπαρχόντων ὑμῶν μετὰ χαρᾶς προσεδέξασθε . Καὶ πάλιν Θεσσαλονικεύσι γράφων λέγει · Ὑμεῖς γὰρ τὰ αὐτὰ ἔπαθετε ὑπὸ τῶν ἰδίων συμφυλετῶν , καθὼς καὶ αὐτοὶ ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων , τῶν καὶ τὸν Κύριον ἀποκτενάντων , καὶ τοὺς ἰδίους προφήτας , καὶ ἡμᾶς ἐδιώξαντων , καὶ Θεῷ μὴ ἀρεσκόντων , καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐναντίων . Καὶ Κορινθίοις δὲ πάλιν ἐπιστέλλων ἔλεγεν , Ὅτι περισσεύει τὰ παθήματα τοῦ Χριστοῦ εἰς ὑμᾶς , καὶ ὡςπερ κοινωνοὶ ἐστε τῶν παθημάτων , οὕτω καὶ τῆς παρακλήσεως · καὶ Γαλάταις , Τοσαῦτα ἐπάθετε εἰκῇ , φησίν , εἰ γε καὶ εἰκῇ . Ὅταν οὖν καὶ ἡ κρύπτων ἰδιώτης ἢ καὶ πέντης καὶ ἀσημος , καὶ τὸ κηρυττόμενον οὐκ ἐπαγωγὸν , ἀλλὰ καὶ σκάνδαλον ἔχον , καὶ οἱ ἀκούοντες αὐτὸ πέντητες καὶ ἀσθενεῖς καὶ οὐδένες , καὶ κίνδυνος ἐπαλλοῖ καὶ συνεχὲς [ 496 ] καὶ τοῖς διδασκάλους καὶ τοῖς μαθηταῖς , καὶ ὁ καταγγελόμενος ἐσταυρωμένος , τί τὸ ποιήσαν κρατήσειν ; Οὐχ εὐδηλον ὅτι θεῖα τις καὶ ἀπόρρητος δύναμις ; Παντὶ που δήλον · καὶ τοῦτο καὶ ἀπὸ τῶν ἐναντίων ἐστὶ κατιδεῖν . Ὅταν γὰρ ἴδῃ τὰ ἐναντία τούτων συνδραμόντα , καὶ πλοῦτον , καὶ εὐγένειαν , καὶ πατρίδος μέγεθος , καὶ ῥητορείας δεινότητα , καὶ ἀδειαν καὶ θεραπείαν πολλήν , καὶ εὐθὲς ὀβεδιέντα τὰ καινοτομηθέντα , τούτους δὲ ἀπὸ τῶν ἐναντίων περιγενόμενους , τί τὸ αἴτιον , εἰπέ μοι ; Ταῦτόν γὰρ συνέβη , οἷον ἂν εἰ μετὰ στρατοπέδων καὶ ὅπλων καὶ παρατάξεως τοῦ βασιλεύοντος μὴ δυνηθέντος κρατῆσαι τῶν βαρβάρων , πτωχὸς τις γυμνὸς καὶ μόνος , καὶ μηδὲ ἀκόντιον μεταχειριζόμενος , μηδὲ ἱμάτιον ἔχων , εἰσελθὼν διαπράξοιτο ἂ μετὰ ὅπλων καὶ παρασκευῆς οὐκ ἰσχύσαν ἕτεροι . Μὴ τοίνυν ἀγνοῶμεν , ἀλλὰ καθ’ ἑκάστην φέρει τὴν ψῆφον , καὶ προσκύνει τοῦ σταυρωθέντος τὴν δύναμιν . Οὐδὲ γὰρ , ἂν ἴδῃ τινὰ πόλεις κατασκευάζοντα , καὶ τάφρους περιελιῶντα , καὶ μηχανήματα προσάγοντα τείχεσι , καὶ ὅπλα χαλκεύοντα , καὶ στρατιώτας καταλέγοντα , καὶ χρήματα ἔχοντα ἀπειρα , καὶ μὴ δυνάμενον πόλιν μίαν ἑλεῖν · ἄλλον δὲ γυμνῷ σώματι προσβαλόντα , καὶ χειρὶ μόναις χρώμενον , οὐχὶ μίαν καὶ δευτέραν καὶ εἴκοσι πόλεις , ἀλλὰ μυρίας κατὰ τὴν οἰκουμένην ἐπιτρέχοντα , καὶ αὐτάνδρους λαμβάνοντα , ἀνθρωπίνης ἂν ἐποιοῦ εἶναι τοῦτο δυνάμεως . Οὕτω δὴλον ὅτι καὶ νῦν . Διὰ γὰρ τοῦτο συνεχώρησεν
Lemmas: ἄλλος ἄδεια ἀπαλλάσσω ; ἄλλος οὐδέ ἀναπείθω ποτέ ὁ κίνδυνος . καί γάρ ἐν ἀσθένεια , φημί , καί ἐν φόβος καί ἐν τρόμος πολύς γίγνομαι πρός σύ οὐ αὐτός δέ μόνος , ἀλλά καί ὁ μαθητής ὁ αὐτός πάσχω . μιμνήσκω γάρ , φημί , ὁ πρότερος ἡμέρα , ἐν ὅς φωτίζω , πολύς ἀθλιόω ὑπομένω πάθημα · οὗτος μέν , ἀσθενέω καί θλῖψις θεατρίζω , οὗτος δέ κοινωνός , ὁ οὗτος πάσχω γίγνομαι . καί γάρ ὁ ἁρπάγη ὁ ὑπάρχω σύ μετά χαρά προσδέχομαι . καί πάλιν Θεσσαλονικεύς γράφω λέγω · σύ γάρ ὁ αὐτός πάσχω ὑπό ὁ ἴδιος συμφυλέτης , καθώς καί αὐτός ὑπό ὁ Ἰουδαῖος , ὁ καί ὁ κύριος ἀποκτείνω , καί ὁ ἴδιος προφήτης , καί ἐγώ διώκω , καί Θεός μή ἀρέσκω , καί πᾶς ἄνθρωπος ἐναντίος . καί Κορίνθιος δέ πάλιν ἐπιστέλλω λέγω , ὅτι2 περισσεύω ὁ πάθημα ὁ Χριστός εἰς σύ , καί ὡς κοινωνός εἰμί ὁ πάθημα , οὗτος καί ὁ παράκλησις · καί Γαλάτης , τοσοῦτος πάσχω εἰκῇ , φημί , εἰμί γε καί εἰκῇ . ὅταν οὖν καί ὁ κρύπτω ἰδιώτης ἢ καί πέντη καί ἀσημος , καί ὁ κηρύσσω οὐ ἐπαγωγός , ἀλλά καί σκάνδαλον ἔχω , καί ὁ ἀκούω αὐτός πέντητες καί ἀσθενής καί οὐδείς , καί κίνδυνος πάλλω καί συνεχής [ 496 ] καί ὁ διδάσκαλος καί ὁ μαθητής , καί ὁ καταγγέλλω σταυρόω , τίς ὁ ποιέω κρατέω ; οὐχ ευδηλος ὅτι θεῖον τις καί ἀπόρρητος δύναμις ; Πᾶς ποῦ δῆλος · καί οὗτος καί ἀπό ὁ ἐναντίος εἰμί καθοράω . ὅταν γάρ ὁράω ὁ ἐναντίος οὗτος συντρέχω , καί πλοῦτος , καί εὐγένεια , καί πατρίς μέγεθος , καί ῥητορεία δεινότης , καί ἄδεια καί θεραπεία πολύς , καί εὐθύς ὀβεδιέντα ὁ καινοτομέω , οὗτος δέ ἀπό ὁ ἐναντίος περιγίγνομαι , τίς ὁ αἴτιος , εἶπον ἐγώ ; αὐτός γάρ συμβαίνω , οἷος εἄν εἰμί μετά στρατόπεδον καί ὅπλον καί παράταξις ὁ βασιλεύω μή δύναμαι κρατέω ὁ βάρβαρος , πτωχός τις γυμνός καί μόνος , καί μηδέ ἀκόντιον μεταχειρίζω , μηδέ ἱμάτιον ἔχω , εἰσέρχομαι διαπράσσω ὅς μετά ὅπλον καί παρασκευή οὐ ἰσχύω ἕτερος . μή τοίνυν ἀγνοέω , ἀλλά κατά ἕκαστος φέρω ὁ ψῆφος , καί προσκυνέω ὁ σταυρόω ὁ δύναμις . οὐδέ γάρ , εἄν ὁράω τις πόλις κατασκευάζω , καί τάφρος περιαιρέω , καί μηχάνημα προσάγω τεῖχος , καί ὅπλον χαλκεύω , καί στρατιώτης καταλέγω , καί χρῆμα ἔχω ἤπειρος , καί μή δύναμαι πόλις εἷς αἱρέω · ἄλλος δέ γυμνός σῶμα προσβάλλω , καί χείρ μόνος χράω , οὐ εἷς καί δύο καί εἴκοσι πόλις , ἀλλά μυρίος κατά ὁ οἰκέω ἐπιτρέχω , καί αὔτανδρος λαμβάνω , ἀνθρώπινος εἄν ποιέω εἰμί οὗτος δύναμις . οὕτως δῆλος ὅτι καί νῦν . Ζεύς γάρ οὗτος συγχωρέω