joannes-chrysostomus.de-decem-millium-talentorum-debitore pg051_0027.1
τῶν ἀνθρώπων ἡ σωτηρία , καθάπερ ὁ Παῦλος φησιν · Ὁ πλούσιος εἰς πᾶντας , καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς δεκαλουμενους αὐτόν . Ἄλλ᾽ Ἰωσ εἶποι τις ἄν · Καὶ πῶς ὁ βουλόμενος ἀφεῖναι καὶ συγχωρεῖν τὰ ἐγκλήματα , ἐκέλευσεν αὐτὸν πραθῆναι ; Αὐτὸ μὲν οὖν τοῦτο μάλιστα αὐτῷ τὴν φιλανθρωπίαν δείκνυσιν . Ἄλλὰ μὴ ἐπιγνώμεθα , ἀλλὰ τάξει προβαίνωμεν ἐπὶ τὴν τῆς παραβολῆς διήγησιν . Μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι , φησίν , τί ἐστι , Μὴ ἔχοντος αὐτοῦ ἀποδοῦναι ; Πάλιν ἐπίτασις ἀγνωμοσύνης · ὅταν γὰρ εἴπῃ , Μὴ ἔχοντος αὐτοῦ ἀποδοῦναι , οὐδὲν ἄλλο λέγει , ἀλλ᾽ ἢ ὅτι κατωρθώματων ἔρημος ἦν , καὶ οὐδὲν εἶχεν ἔργον ἀγαθόν , ὥστε λογισθῆναι αὐτῷ εἰς τὴν τῶν ἁμαρτημάτων ἀπαλλαγήν · λογίζεται γὰρ , λογίζεται πάντως ἡμῖν ἐπὶ ἁμαρτημάτων ἀπαλλαγὴ κατορθώματα , καθάπερ οὖν καὶ πίστεις εἰς δικαιοσύνην . Τῷ γὰρ μὴ ἐργαζομένῳ , κατανέντο δὲ ἐπὶ τὸν δικαιοῦντα τὸν ἀσεβῆ , λογίζεται ἡ πίστις αὐτοῦ εἰς δικαιοσύνην . Καὶ τί λέγω πίστιν καὶ κατορθώματα , ὅπου γε καὶ διλίγεις λογίζονται ἡμῖν εἰς ἁμαρτημάτων ἀνάλυσιν ; Καὶ τοῦτο δηλοῖ μὲν ὁ Χριστὸς διὰ τῆς τοῦ Λάζαρου παραβολῆς , εἰσάγων τὸν Ἄβραὰμ λέγοντα πρὸς τὸν πλούσιον , ὅτι Λάζαρος ἀπεῖλαθεν ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ τὰ κακὰ , καὶ διὰ τοῦτο δὴς παρακαλεῖται . Ἀπολὶ δὲ καὶ ὁ Παῦλος Κορινθίοις ἐπιστέλλων περὶ τοῦ παπρονευκήτου , καὶ λέγων οὕτως · Παράδοτε τὸν τοιοῦτον τῷ Σατανᾷ εἰς ὀλεθρὸν τῆς σαρκός , ἵνα τὸ πνεῦμα σωθῇ . Καὶ ἑτέρους δὲ ἁμαρτῶντας παραμυθούμενος οὕτως ἔλεγε · Διὰ τοῦτο δὲ ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἀρρώστοι , καὶ κοιμῶνται ἱκανοί . Εἰ γὰρ ἑαυτοὺς ἐκρίνομεν , οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα · κρινομένοι δὲ ὑπὸ Κυρίου , παιδευόμεθα , ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν . Εἰ δὲ πειρασμοί , καὶ νόσος , καὶ ἀσθένεια , καὶ σαρκὸς ὀλεθρὸς , ἄτερ ἀδούλητος ὑπομένων , οὐκ αὐτοὶ κατασκευάζοντες , λογίζεται ἡμῖν εἰς ἁμαρτίας διάλυσιν , πολλῷ μᾶλλον κατορθώματα , ἄτερ ἐκόντες καὶ σπουδάσαντες μετεχόμεθα . Ἄλλ᾽ οὕτως ἔρημος [ 10 ] μὲν ἀγαθοῦ παντὸς ἦν , φορτίσον δὲ ἁμαρτημάτων ἀφόρητον · διὰ τοῦτο φησίν · Μὴ ἔχοντος αὐτοῦ ἀποδοῦναι , ἐκέλευσεν αὐτὸν πραθῆναι · ὅθεν μάλιστα ἐστὶ τοῦ Δεσπότου τὴν φιλανθρωπίαν καταμαθεῖν , ὅτι καὶ τὸ λογοθεῖσον ἐποίησε , καὶ πραθῆναι ἐκέλευσεν · ἀμφότερα γὰρ ταῦτα ἐργάζετο , ὥστε αὐτὸν μὴ πραθῆναι . Πόθεν τοῦτο δῆλον ; Ἀπὸ τοῦ τέλους · εἰ γὰρ πραθῆναι αὐτὸν ἐβούλετο , τίς ὁ καλλιῶν ἦν ; τίς ὁ ἐπαιδοῦν ; σ᾽ Τίνος οὖν ἕνεκεν ἐκέλευσεν , μὴ μέλλων ποιῆσαι ; Ἴνα αὐξήσῃ τὸν φόβον · τὸν δὲ φόβον ἠξίωσε διὰ τῆς ἀπειλῆς , ἵνα αὐτὸν εἰς ἐκστρατείαν ἀμβολὴν εἰς ἰχατηρίαν δὲ αὐτὸν ἐνέβαλεν , ἵνα ἀφορμὴν λάβῃ συγχωρήσεως . Ἠδύνατο μὲν γὰρ καὶ πρὸ τῆς παρακλήσεως αὐτὸν ἀφεῖναι , ἀλλ᾽ ἵνα μὴ χαίρονα ἐργάσῃται , τοῦτο οὐκ ἐποίησεν . Ἠδύνατο καὶ πρὸ τοῦ λογοθεσίου ποιῆσαι τὴν συγχώρησιν , ἀλλ᾽ ἵνα μὴ τὸν ἔχον ἀγνοῶν τῶν ἁμαρτημάτων , ἀπανθρωπότερος γένηται καὶ ὡμότερος περὶ τοὺς πλησίον , διὰ τοῦτο αὐτὸν πρότερον ἐδίδαξε τὸ μέγεθος τοῦ χρέους , καὶ τότε ἀφήκεν ἔπαν . Εἰ γὰρ τοῦ λογοθεσίου γενομένου , καὶ τοῦ ὀφειλήματος δεηθέντος , καὶ τῆς ἀπειλῆς ἐπενεχθείσης , καὶ τῆς καταδίκης γενομένης δὴλως , ἂν ὑπομείναι δικαῖος ἦν , οὕτως ἀγρίως καὶ ὡμῶς περὶ τὸν σύνδουλον ἐγένετο · εἰ μηδὲν τούτων ἐξέδη , ποῦ οὐκ ἂν ἐξωλίσθεν ἀγριότητος ; Διὰ τοῦτο ταῦτα πάντα ὁ Θεὸς ἐποίησε καὶ ἐπραγματεύσατο , προεναστῆλλον αὐτοῦ τὴν ἀπηνεῖαν ἰκελίην . Εἰ δὲ μηδὲν διαφράδην τούτων , οὐ παρὰ τὸν διδάσκαλον , ἀλλὰ παρ᾽ ἐκεῖνον τὸν μὴ δεξάμενον τὴν διόρθωσιν ἡ αἰτία . Μᾶλλον δὲ · Ἰωσὴ μὴς αὐτῷ μεθοδεύειν τὸ ἐλεος . Πασῶν οὖν , φησίν , παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ , παρακαλεῖ αὐτὸν λέγων · Μακροθυμήσον ἐπ᾽ ἐμοί , καὶ πάντα σοι ἀποδώσω . Καὶ μὴ μὴν εἶπεν , ὅτι οὐκ εἶχεν ἀποδοῦναι · ἀλλὰ τούτων τῶν ὀφειλόντων τὸ ἔθος , κἂν μηδὲν ἔχωσιν ἀποδοῦναι , ἐπαγγέλλονται , ὥστε τῶν παρόντων ἀπαλλαγῆναι δεινόν . Ἄκουσάμενος δὲ ῥαθυμούμεν εὐχῆς , πόση τῶν δεήσεων ἡ δύναμις . Οὐ νηστείας ἐπεδείξατο οὕτως , οὐκ ἀκτιμεσύνην , οὐκ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδὲν , ἀλλ᾽ ἔρημος ὤν καὶ γυμνὸς πάσης ἀρετῆς , ἐπειδὴ παρεκάλεσε τὸν δεσπότην μόνον , ἔσχυσεν αὐτὸν ἐπισπάσασθαι πρὸς ἑαυτόν . Μὴ τοίνυν τῶν ὀφειλομένων ἐν ταῖς δεήσεσι . Τίς γὰρ τούτου γένοιτο ; ἂν ἁμαρτωλότερος , δὲ τοσοῦτον μὴν ἐγκλήμασιν ὑπαίθουνος ἦν , κατορθώμασι δὲ οὐ μικροῦ , οὐ μέγα ἐκείνης ; Ἄλλ᾽ ὅμως οὐκ εἶπε πρὸς ἑαυτὸν Ἀπαρρήσιαστος εἰμι , αἰσχύνῃ γέμω , πῶς δύναμαι προσελθεῖν ; πῶς δύνασμαι παρακαλεῖσαι ; ὁ πολλοὶ τῶν ἁμαρτανόντων λέγουσι , διαβολὴν νοοῦντες εὐλαβείαν . Ἀπαρρήσιαστος εἰ ; Διὰ τοῦτο πρόσθελε , ἵνα κτήσῃ παρρησίαν πολλήν . Μὴ γὰρ ἄνθρωπός ἐστιν ὁ μέλλων σοι καταλλάττεσθαι , ἵνα αἰσχύνῃς καὶ ἐρυθριάσῃς ; Θεὸς ἐστιν , ὁ σοῦ μᾶλλον βουλόμενος ἀπαλλάξαι σε τῶν ἐγκλημάτων · οὐχ οὕτω σὺ τῆς σεαυτοῦ ἀσφαλείας ἐπιθυμεῖς , ὡς ἐκεῖνος ἐφέλει σοι τῆς σωτηρίας · καὶ τοῦτο δι᾽ αὐτῶν τῶν ἔργων ἡμῖς ἐπαίδευσεν . Οὐκ ἔχεις παρρησίαν ; Διὰ τοῦτο δυνήσῃ παρρησία . Ἐκεῖν , ὅτι [ 11 ] οὕτω δικαίος · μεγίστη γὰρ παρρησία , τὸ μὴ νομίζειν ἔχειν παρρησίαν · ὥσπερ οὖν αἰσχύνῃ μεγίστη , τὸ δικαίουν ἑαυτὸν ἐνώπιον Κυρίου . Ἐκεῖνος ἀκάθαρτός ἐστι , κἂν ἀπάντων ἀνθρώπων ἀγιώτερος ἦ · ὥσπερ οὖν δικαῖος γίνεται ὁ πᾶσας ἑαυτὸν πάντων ἱσχάτον εἶναι . Καὶ μάρτυρες τῶν λεγομένων ὁ Φαρισαῖος καὶ ὁ τελώνης . Μὴ τοίνυν ἀπογινώσκωμεν ἐν τοῖς ἁμαρτήμασι , μηδὲ ἀπαγορεύωμεν , ἀλλὰ προσερχόμεθα τῷ Θεῷ , προσπίπτωμεν , παρακαλοῦμεν , ὅπερ οὗτος ἐποίησε , μέχρι τοῦτο καλῆ τῇ γνώμῃ χρησάμενος . Τὸ τε μὴ ἀπαγορεύσαι , τὸ τε μὴ ἀπονησαῖ , τὸ τε ὁμολογῆσαι τὰ ἁμαρτημένα , τὸ τε αἰτῆσαι ἀναβολὴν τινα καὶ μέλλησιν , ταῦτα πάντα καλὰ , καὶ διανοίας συντετριμμένης , καὶ τεταπεινωμένης ψυχῆς . Τὰ δὲ ἐντεῦθεν οὐκ ἐτι ὅμοια τοῖς προτέροις · ἄπερ γὰρ διὰ τῆς ἰκετηρίας συνήγαγε , ταῦτα ἀδρόν ἐξέγραψεν ἀπαντα διὰ τῆς εἰς τὸν πλησίον ὀργῆς . Ἄλλὰ τῶς ἐπὶ τὸν τρόπον τῆς συγχωρήσεως ἰδῶμεν · ἰδῶμεν πῶς αὐτὸν ἀφήκεν , καὶ πῶθεν ἐπὶ τοῦτο ἤλθεν ὁ δεσπότης . Σπλαγχνισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ , φησίν , ἀπέλυσε αὐτόν , καὶ τὸ δάνειον ἀφήκεν αὐτῷ . Ἐκεῖνος μέλλησιν ἠτήσεν , οὗτος συγχώρησιν ἔδωκεν · ὥστε πλέον οὐ ἤτησεν , ἔλαβεν ἐκεῖνος . Αὐ δὲ Παῦλος φησίν · Τῷ δυναμένῳ πάντα ποιῆσαι ὑπὲρ ἐκ περισσοῦ ὧν αἰτοῦμεθα ἢ νοοῦμεν . Οὐδὲ γὰρ ἰσχύεις ἐννοῆσαι τοσαῦτα , ὅσα ἐκεῖνός σοι παρασκευάσεται δῦναι . Μὴ τοίνυν αἰσχυνθῇς , μηδὲ ἐρυθριάσῃς · μᾶλλον δὲ αἰσ -
Lemmas: ὁ ἄνθρωπος ὁ σωτηρία , καθά ὁ Παῦλος φημί · ὁ πλούσιος εἰς πᾶς , καί ἐπί πᾶς ὁ δεκαλουμενος αὐτός . ἄλλος ἰός λέγω τις ἄν · καί πῶς ὁ βούλομαι ἀφίημι καί συγχωρέω ὁ ἔγκλημα , κελεύω αὐτός πιπράσκω ; αὐτός μέν οὖν οὗτος μάλιστα αὐτός ὁ φιλανθρωπία δείκνυμι . ἀλλά μή ἐπιγιγνώσκω , ἀλλά τάξις προβαίνω ἐπί ὁ ὁ παραβολή διήγησις . μή ἔχω δέ αὐτός ἀποδίδωμι , φημί , τίς εἰμί , Μή ἔχω αὐτός ἀποδίδωμι ; πάλιν ἐπίτασις ἀγνωμοσύνη · ὅταν γάρ λέγω , Μή ἔχω αὐτός ἀποδίδωμι , οὐδείς ἄλλος λέγω , ἀλλά ἢ ὅτι κατόρθωμα ἐρῆμος εἰμί , καί οὐδείς ἔχω ἔργον ἀγαθός , ὥστε λογίζομαι αὐτός εἰς ὁ ὁ ἁμάρτημα ἀπαλλαγή · λογίζομαι γάρ , λογίζομαι πάντως ἐγώ ἐπί ἁμάρτημα ἀπαλλαγή κατόρθωμα , καθά οὖν καί πίστη εἰς δικαιοσύνη . ὁ γάρ μή ἐργάζομαι , κατανέω δέ ἐπί ὁ δικαιόω ὁ ἀσεβής , λογίζομαι ὁ πίστις αὐτός εἰς δικαιοσύνη . καί τίς λέγω πίστις καί κατόρθωμα , ὅπου γε καί διλιγυς λογίζομαι ἐγώ εἰς ἁμάρτημα ἀνάλυσις ; καί οὗτος δηλόω μέν ὁ Χριστός διά ὁ ὁ Λάζαρου παραβολή , εἰσάγω ὁ Ἀβραάμ λέγω πρός ὁ πλούσιος , ὅτι Λάζαρος ἀπέρχομαι ἐν ὁ ζωή αὐτός ὁ κακός , καί διά οὗτος δήω παρακαλέω . Άπολις δέ καί ὁ Παῦλος Κορίνθιος ἐπιστέλλω περί ὁ παπρονευκήτου , καί λέγω οὕτως · παραδίδωμι ὁ τοιοῦτος ὁ Σατανᾶς εἰς ὄλεθρος ὁ σάρξ , ἵνα ὁ πνεῦμα σῴζω . καί ἕτερος δέ ἁμαρτάνω παραμυθέομαι οὕτως λέγω · Ζεύς οὗτος δέ σύ πολύς ἀσθενής καί ἄρρωστος , καί κοιμάω ἱκανός . εἰμί γάρ ἑαυτοῦ κρίνω , οὐ ἄν κρίνω · κρίνω δέ ὑπό κύριος , παιδεύω , ἵνα μή σύν ὁ κόσμος κατακρίνω . εἰμί δέ πειρασμός , καί νόσος , καί ἀσθένεια , καί σάρξ ὄλεθρος , ἄτερ ἀδούλητος ὑπομένω , οὐ αὐτός κατασκευάζω , λογίζομαι ἐγώ εἰς ἁμαρτία διάλυσις , πολύς μᾶλλον κατόρθωμα , ἄτερ ἑκών καί σπουδάζω μετέχω . ἄλλος οὕτως ἐρῆμος [ 10 ] μέν ἀγαθός πᾶς ἄν , φορτίζω δέ ἁμάρτημα ἀφόρητος · διά οὗτος φημί · μή ἔχω αὐτός ἀποδίδωμι , κελεύω αὐτός πιπράσκω · ὅθεν μάλιστα εἰμί ὁ Δεσπότου ὁ φιλανθρωπία καταμανθάνω , ὅτι καί ὁ λογοθεισος ποιέω , καί πιπράσκω κελεύω · ἀμφότερος γάρ οὗτος ἐργάζομαι , ὥστε αὐτός μή πιπράσκω . πόθεν οὗτος δῆλος ; ἀπό ὁ τέλος · εἰμί γάρ πιπράσκω αὐτός βούλομαι , τίς ὁ καλλίας εἰμί ; τίς ὁ επαιδηω ; σός Τίνος οὖν ἕνεκα κελεύω , μή μέλλω ποιέω ; ἵνα αὐξάνω ὁ φόβος · ὁ δέ φόβος ἀξιόω διά ὁ ἀπειλή , ἵνα αὐτός εἰς ἐκστρατεία ἀναβολή εἰς ἰχατηρίαν δέ αὐτός ἐμβάλλω , ἵνα ἀφορμή λαμβάνω συγχώρησις . δύναμαι μέν γάρ καί πρό ὁ παράκλησις αὐτός ἀφίημι , ἀλλά ἵνα μή χαίρων ἐργάζομαι , οὗτος οὐ ποιέω . δύναμαι καί πρό ὁ λογοθέσιος ποιέω ὁ συγχώρησις , ἀλλά ἵνα μή ὁ ἔχω ἀγνοέω ὁ ἁμάρτημα , ἀπάνθρωπος γίγνομαι καί ὠμός περί ὁ πλησίος , διά οὗτος αὐτός πρότερος διδάσκω ὁ μέγεθος ὁ χρεώ , καί τότε ἀφίημι ἐπήν . εἰμί γάρ ὁ λογοθέσιος γίγνομαι , καί ὁ ὀφείλημα δέω , καί ὁ ἀπειλή ἐπιφέρω , καί ὁ καταδίκη γίνομαι δῆλος , εἄν ὑπομένω δίκαιος εἰμί , οὕτως ἄγριος καί ὠμός περί ὁ σύνδουλος γίνομαι · εἰμί μηδείς οὗτος ἐκδέω , ποῦ οὐ ἄν ἐξόλλυμι ἀγριότης ; Ζεύς οὗτος οὗτος πᾶς ὁ θεός ποιέω καί πραγματεύομαι , προεναστῆλλον αὐτός ὁ ἀπήνεια ἰκέλιος . εἰμί δέ μηδείς διαφράζω οὗτος , οὐ παρά ὁ διδάσκαλος , ἀλλά παρά ἐκεῖνος ὁ μή δέχομαι ὁ διόρθωσις ὁ αἰτία . μᾶλλον δέ · ίωση μείς αὐτός μεθοδεύω ὁ ἔλεος . Πᾶς οὖν , φημί , παρά ὁ πόδι αὐτός , παρακαλέω αὐτός λέγω · Μακροθυμέω ἐπί ἐγώ , καί πᾶς σύ ἀποδίδωμι . καί μή μήν λέγω , ὅτι οὐ ἔχω ἀποδίδωμι · ἀλλά οὗτος ὁ ὀφείλω ὁ ἔθος , κἀν μηδείς ἔχω ἀποδίδωμι , ἐπαγγέλλω , ὥστε ὁ πάρειμι ἀπαλλάσσω δεινός . ἀκούω δέ ῥαθυμέω εὐχή , πόσος ὁ δέησις ὁ δύναμις . οὐ νηστεία ἐπιδείκνυμι οὕτως , οὐ ακτιμεσυνη , οὐ ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς , ἀλλά ἐρῆμος εἰμί καί γυμνός πᾶς ἀρετή , ἐπεί παρακαλέω ὁ δεσπότης μόνος , ἔχω αὐτός ἐπισπάω πρός ἑαυτοῦ . Μή τοίνυν ὁ ὀφείλω ἐν ὁ δέησις . Τῖς γάρ οὗτος γίγνομαι ; εἄν ἁμαρτωλός , δέ τοσοῦτος μήν ἔγκλημα υπαιθομοσσυν εἰμί , κατόρθωμα δέ οὐ μικρός , οὐ μέγας ἐκεῖνος ; ἄλλος ὅμως οὐ λέγω πρός ἑαυτοῦ απαρρησίαστος εἰμί , αἰσχύνη γέμω , πῶς δύναμαι προσέρχομαι ; πῶς δύναμαι παρακαλώ ; ὁ πολύς ὁ ἁμαρτάνω λέγω , διαβολή νοέω εὐλάβεια . απαρρησίαστος εἰμί ; Ζεύς οὗτος πρόσθελε , ἵνα κτάομαι παρρησία πολύς . μή γάρ ἄνθρωπος εἰμί ὁ μέλλω σύ καταλλάσσω , ἵνα αἰσχύνω καί ερυθρίαση ; θεός εἰμί , ὁ σύ μᾶλλον βούλομαι ἀπαλλάσσω σύ ὁ ἔγκλημα · οὐ οὕτως σύ ὁ σεαυτοῦ ἀσφάλεια ἐπιθυμέω , ὡς ἐκεῖνος ἐφέλει σύ ὁ σωτηρία · καί οὗτος διά αὐτός ὁ ἔργον ἡμεῖς παιδεύω . Οὐκ ἔχω παρρησία ; Ζεύς οὗτος δύναμαι παρρησία . ἐκεῖνος , ὅτι [ 11 ] οὕτως δικαίος · μέγας γάρ παρρησία , ὁ μή νομίζω ἔχω παρρησία · ὥσπερ οὖν αἰσχύνη μέγας , ὁ δικαιόω ἑαυτοῦ ἐνώπιον κύριος . ἐκεῖνος ἀκάθαρτος εἰμί , κἀν ἀπαντάω ἄνθρωπος ἅγιος ἠμί · ὥσπερ οὖν δίκαιος γίγνομαι ὁ πάσσω ἑαυτοῦ πᾶς ἱσχάτον ἔρχομαι . καί μάρτυς ὁ λέγω ὁ Φαρισαῖος καί ὁ τελώνης . μή τοίνυν ἀπογιγνώσκω ἐν ὁ ἁμάρτημα , μηδέ ἀπαγορεύω , ἀλλά προσέρχομαι ὁ θεός , προσπίπτω , παρακαλέω , ὅς οὗτος ποιέω , μέχρι οὗτος καλός ὁ γνώμη χράω . Τέ τε μή ἀπαγορεύω , ὁ τε μή ἀπονέω , ὁ τε ὁμολογέω ὁ ἁμαρτάνω , ὁ τε αἰτέω ἀναβολή τις καί μέλλησις , οὗτος πᾶς καλός , καί διάνοια συντρίβω , καί ταπεινώνομαι ψυχή . Τά δέ ἐντεῦθεν οὐ ἔτι ὅμοιος ὁ πρότερος · ὅς γάρ διά ὁ ἱκετηρία συνάγω , οὗτος ἁδρός ἐκγράφω ἀπαντάω διά ὁ εἰς ὁ πλησίος ὀργή . ἀλλά σῶς ἐπί ὁ τρόπος ὁ συγχώρησις ὁράω · ὁράω πῶς αὐτός ἀφίημι , καί πίνω ἐπί οὗτος ἔρχομαι ὁ δεσπότης . σπλαγχνίζομαι ὁ κύριος αὐτός , φημί , ἀπολύω αὐτός , καί ὁ δάνειον ἀφίημι αὐτός . ἐκεῖνος μέλλησις αἰτέω , οὗτος συγχώρησις δίδωμι · ὥστε πλείων οὐ αἰτέω , λαμβάνω ἐκεῖνος . αὖος δέ Παῦλος φημί · ὁ δύναμαι πᾶς ποιέω ὑπέρ ἐκ περισσός ὅς αἰτέω ἢ νοέω . οὐδέ γάρ ἰσχύω ἐννοέω τοσοῦτος , ὅσος ἐκεῖνος σύ παρασκευάζω δύω . μή τοίνυν αἰσχύνω , μηδέ ερυθρίαση · μᾶλλον δέ ὅς -