joannes-chrysostomus.de-anna-sermones-1-5 pg054_0291.3
ε’ . Μιμησώμεθα δὴ καὶ ἡμεῖς τούτους , παρακαλῶ · ὑπερίδωμεν τῶν παρόντων , ἐπιθυμήσωμεν τῶν μελλόντων , λάβωμεν τὴν γυναῖκα ταύτην διδάσκαλον , καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ἀεὶ καταφεύγωμεν , καὶ παρ’ ἐκείνου πάντα αἰτῶμεν . Οὐδὲν γὰρ εὐχῆς ἴσον · καὶ γὰρ τὰ ἀδύνατα αὕτη ποιεῖ δυνατά , καὶ τὰ δύσκολα ῥάβια , καὶ τὰ δυσχερὲς εὐθέα καθίστησι . Ταύτην καὶ ὁ μακάριος Δαυὶδ κατ’ ὄρθρον · διὸ καὶ ἔλεγεν · Ἐκτάξας τῆς ἡμέρας ἤρησέ σε ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου . Εἰ δὲ βασιλεὺς ἀνὴρ μυρίαις βαπτιζόμενος φροντίσι , καὶ πανταχόθεν περιεληχόμενος , τοσαύτας τῆς ἡμέρας παρεκάλεσεν τὸν Θεόν , τινὰ ἂν ἔχοιμεν ἀπολογίαν ἢ συγγνώμην ἡμεῖς , τοσαύτην σχολὴν ἄγοντες , καὶ μὴ συνεχῶς αὐτὸν ἱκετεύοντες , καὶ ταῦτα τοσοῦτον μελλόντες καρποῦσθαι κέρδος ; Ἀμήχανον γὰρ , ἀμήχανον , ἄνθρωπον μετὰ τῆς προσήκουσης προθυμίας εὐχόμενον , καὶ παρακαλοῦντα τὸν Θεὸν συνεχῶς , ἀμαρτεῖν ποτε . Καὶ πῶς , ἐγὼ λέγω . Ὁ διαθερμάνας αὐτοῦ τὴν διάνοιαν , καὶ τὴν ψυχὴν ἀναστήσας , καὶ πρὸς τὸν οὐρανὸν ἐαυτὸν μετεοικίας , καὶ οὕτω τὸν Δεσπότην τὸν ἑαυτοῦ καλέσας , καὶ τῶν ἁμαρτημάτων ἀναμνησθεὶς , καὶ περὶ τῆς συγχωρήσεως τούτων αὐτῷ διαλεχθεὶς , καὶ παρακαλέσας ἐλεῖν γενέσθαι καὶ ἡμερον , ἀπὸ τῆς ἐν τοῖς λόγοις τούτοις διατριβῆς πᾶσαν ἀποτίθεσθαι βιωτικὴν φροντίδα , καὶ πτερούται , καὶ τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν ὑψηλότερο γίνεται · κἂν ἐχθρὸν ἴδῃ μετὰ τὴν εὐχήν , οὐχ ἕτι ὡς ἐχθρὸν βλέπει · κἂν γυναῖκα ἐμορφὴν , οὐ κατακαυσθήσεται πρὸς τὴν ὄψιν , τοῦ πυρὸς τοῦ κατὰ τὴν εὐχὴν ἔνδον μένοντος , καὶ πάντα ἄτοπον λογισμὸν διαθουμένου . Ἄλλ’ ἐπεὶ ἄνθρωπος [ 757 ] ὢν τας εἴκας καὶ εἰς ῥαθυμίαν ἐμπεσεῖν , ἐπειδὰν παρέλθῃ μία καὶ δευτέρα ὥρα καὶ τρίτη μετὰ τὴν εὐχήν , καὶ ἴδῃ τὴν γενομένην σοι θερμότητα κατὰ μικρὸν ὑπορρεῖν μέλλουσαν , δράμε ταχέως πάλιν ἐπὶ τὴν εὐχήν , καὶ καταψυχεῖσά σου τὴν διάνοιαν θέρμανον . Κἂν τοῦτο ποιῆς διὰ πάσης τῆς ἡμέρας , τὰ μεταξὺ διαλείμματα τῇ πυκνότητι τῶν εὐχῶν διαθερμαίνων , οὐ δώσεις τῷ διαβόλῳ ἀφορμὴν καὶ εἴσοδον κατὰ τῶν σῶν λογισμῶν . Καὶ ὅπερ ἀριστοποιούμενοι καὶ πνείνειν μέλλοντες ποιούμεν , ἐπειδὰν ἴδωμεν τὸ θερμανθὲν ὕδωρ καταψυχθὲν ἐπὶ τῆς ἐσχάρας αὐτὸ τίθεμεν πάλιν , ὥστε διαθερμανθῆναι ταχέως · τοῦτο καὶ ἐνταῦθα ποιῶμεν , καὶ καθάπερ ἐπ’ ἀνθρώπων , τῆς εὐχῆς , τιθέντες ἡμῶν τὸ στόμα , οὕτω πάλιν ἀνάπτωμεν ἡμῶν τὴν διάνοιαν εἰς εὐλάβειαν , καὶ μιμώμεθα τοὺς οἰκοδόμους . Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι πλίνθους μελλόντες οἰκοδομεῖν , διὰ τὴν ὑλὴν σαθρὸν ξύλοις μακροῖς ἀποσφρίγγουσι τὸν οἰκοδομήν , καὶ οὐδὲ διὰ πολλοῦ τοῦτο ποιοῦσι τοῦ διαστήματος , ἀλλὰ δι’ ὀλίγου , ἵνα τῇ πυκνότητι τῶν ξύλων τούτων ἀσφαλεστέραν τὴν συνθήκην τῶν πλίνθων ἐργάσωνται . Τοῦτο καὶ σὺ ποίησον , καὶ τὰς βιω
Lemmas: εἰ . μιμέομαι δή καί ἐγώ οὗτος , παρακαλέω · ὑπεροράω ὁ πάρειμι , ἐπιθυμέω ὁ μέλλω , λαμβάνω ὁ γυνή οὗτος διδάσκαλος , καί πρός ὁ θεός ἀεί καταφεύγω , καί παρά ἐκεῖνος πᾶς αἰτέω . οὐδείς γάρ εὐχή ἴσος · καί γάρ ὁ ἀδύνατος οὗτος ποιέω δυνατός , καί ὁ δύσκολος ῥάβια , καί ὁ δυσχερής εὐθύς καθίστημι . οὗτος καί ὁ μακάριος Δαυίδ κατά ὄρθρος · διό καί λέγω · ἐκτάσσω ὁ ἡμέρα αἱρέω σύ ἐπί ὁ κρίμα ὁ δικαιοσύνη σύ . εἰμί δέ βασιλεύς ἀνήρ μυρίος βαπτίζω φροντίς , καί πανταχόθεν περιέρχομαι , τοσοῦτος ὁ ἡμέρα παρακαλέω ὁ Θεός , τις εἄν ἔχω ἀπολογία ἢ συγγνώμη ἐγώ , τοσοῦτος σχολή ἄγω , καί μή συνεχῶς αὐτός ἱκετεύω , καί οὗτος τοσοῦτος μέλλω καρπόω κέρδος ; ἀμήχανος γάρ , ἀμήχανος , ἄνθρωπος μετά ὁ προσήκω προθυμία εὔχομαι , καί παρακαλέω ὁ θεός συνεχῶς , ἁμαρτάνω ποτός . καί πῶς , ἐγώ λέγω . ὁ διαθερμαίνω αὐτός ὁ διάνοια , καί ὁ ψυχή ἀνίστημι , καί πρός ὁ οὐρανός ἑαυτοῦ μετοικία , καί οὗτος ὁ δεσπότης ὁ ἑαυτοῦ καλέω , καί ὁ ἁμάρτημα ἀναμιμνήσκω , καί περί ὁ συγχώρησις οὗτος αὐτός διαλέγω , καί παρακαλέω αἱρέω γίγνομαι καί ἥμερος , ἀπό ὁ ἐν ὁ λόγος οὗτος διατριβή πᾶς ἀποτίθημι βιωτικός φροντίς , καί πτερόω , καί ὁ ἀνθρώπινος πάθος ψηλός γίγνομαι · κἀν ἐχθρός ὁράω μετά ὁ εὐχή , οὐ ἔτι ὡς ἐχθρός βλέπω · κἀν γυνή μορφή , οὖον κατακαίω πρός ὁ ὄψις , ὁ πυρός ὁ κατά ὁ εὐχή ἔνδον Μένων , καί πᾶς ἄτοπος λογισμός διαθέω . ἄλλος ἐπεί ἄνθρωπος [ 757 ] εἰμί ὅς ἵημι καί εἰς ῥᾳθυμία ἐμπίπτω , ἐπειδάν παρέρχομαι εἷς καί δύο ὥρα καί τρίτος μετά ὁ εὐχή , καί ὁράω ὁ γίγνομαι σύ θερμότης κατά μικρός ὑπορρέω μέλλω , τρέχω ταχέως πάλιν ἐπί ὁ εὐχή , καί καταψύχω σύ ὁ διάνοια θερμαίνω . κἀν οὗτος ποιός διά πᾶς ὁ ἡμέρα , ὁ μεταξύ διάλειμμα ὁ πυκνότης ὁ εὖχος διαθερμαίνω , οὖον δίδωμι ὁ διάβολος ἀφορμή καί εἴσοδος κατά ὁ σός λογισμός . καί ὅσπερ ἀριστοποιέω καί πνέω μέλλω ποιέω , ἐπειδάν ὁράω ὁ θερμαίνω ὕδωρ καταψύχω ἐπί ὁ ἐσχάρα αὐτός τίθημι πάλιν , ὥστε διαθερμαίνω ταχέως · οὗτος καί ἐνταῦθα ποιέω , καί καθάπερ ἐπί ἄνθρωπος , ὁ εὐχή , τίθημι ἐγώ ὁ στόμα , οὗτος πάλιν ἀνάπτω ἐγώ ὁ διάνοια εἰς εὐλάβεια , καί μιμέομαι ὁ οἰκοδόμος . καί γάρ ἐκεῖνος πλίνθος μέλλω οἰκοδομέω , διά ὁ ὕλη σαθρός ξύλον μακρός αποσφριγγους ὁ οἰκοδομή , καί οὐδέ διά πολύς οὗτος ποιέω ὁ διάστημα , ἀλλά διά ὀλίγος , ἵνα ὁ πυκνότης ὁ ξύλον οὗτος ἀσφαλής ὁ συνθήκη ὁ πλίνθος ἐργάζομαι . οὗτος καί σύ ποιέω , καί ὁ βίος