joannes-chrysostomus.contra-eos-qui-subintroductas-habent-virgines pg047_0459.2
β' . Οὐδὲ ἐνταῦθα οἶμαι τινα ἀντερεῖν . Τοσοῦτον γὰρ ἐστι τοῦτο τὸ κακόν , ὅτι καὶ τῶν ἐξωθεν οὕ ταῦτα διασκεπτεσθαι μάλιστα δυνες δεινῶ , ἡδονῆς ψῦνιν 230 λέγω καὶ λύπης , θελήσαντες ποιήσαι κολαζομένους τινὰς σφοδρῶς , οὐκ ἄλλως ἐποίησαν , ἢ τούτω τῷ τρόπῳ · πλάσαντες γὰρ τινα μύθον , ἠγούσιν ἐν τῷ μύθῳ τινα , ὃν ἔδει δύναμὶ δίκην ἐντάχτην , καὶ ἕτερον μὲν οὐδὲν , πανδαϊσίαν δὲ παραδόντες αὐτῷ , καὶ παραχρήνιον δεῖξας ὕδωρ , οὐδενὸς ἀπολαύσαι τούτων συνεργούρων , ἀλλ' ὅμοῦ τε ἐξέτεινε τὴν χεῖρα ἐκείνους καὶ τὰ ὁριζόμενα ἅπαντα ἀφίπτατο , καὶ τοῦτο ἐγίνετο διαπαντός . Καὶ οὕτος τῆς κολάσεως ὁ τρόπος ἦν κατὰ τὸν μύθον τὸν ἐξωθεν . Καὶ φιλοσόφων δὲ τις ἰδὼν τινα τῶν αὐτῷ συνόντων κατακλῆσαντα νέον ὀμοφόρον , ἐθαύμασεν εἰπών , ὅτι καὶ εἰς πῦρ οὕτος ῥαδίως ἂν κυβιστήσειεν οὕτω τὴν τολμῆσας διὰ τοῦ φιλήματος ἀνάψαι ἐν ἑαυτῷ κάμνον . Ἐγὼ δὲ τοῦτο μὲν οὐκ ἐν ἐποιοῦ , ὅτι τὰς συνοιχοῦσας φιλοῦσιν ἢ ἐπαρύνονται · εἰ δὲ τινες ταῦτα κατεγγοῦσιν , δεῖξαι πειράσομαι ὅτι , κἂν μέχρι τοῦτου προίωσι , πιχρότεραν πάλιν καὶ ἑαυτῶν τῆς προτέρας ἐπιστήσονται τὴν βάσανον . Εἰ γὰρ δὴ τις μὴν τοιαύτην ἐνθύνει ὀδύνην , ὅταν καὶ ἀφῃ προσῆ , τῆς ὕλης πολὺ παχυτέρα ἀπώλειας , μείζω αἴρει τὴν φλόγα , καὶ δριμυτέραν ἐργάζεται τὴν ἀληγόνδα , καὶ χαλεπώτερον ποιεῖ τὸ θηρίον . Ὅσον γὰρ ἂν αἴξωμεν τὰ τῆς ἐπιθυμίας , καὶ ἰσχυροτέραν αὐτῇ παρέχωμεν τὴν τροφήν , τοσοῦτον καὶ τὰ τῆς ὀδύνης ἡμῖν ἐπενέστην . Καὶ καθεῖπερ ὁ τῆς τραπέζης καὶ τῇ πηγῇ παρακαθήμενος οὐχ οὕτως ὁρᾶν δύναται , ὡς ὅταν καὶ τῇ χειρὶ θιγεῖν ἐπιτραπῆς ἀπογεύεσθαι κωλυθῇ πάλιν · οὕτω δὲ καὶ οἱ τῶν πιρθευμένων σωμάτων ψαῦσαι ἐπιτρεπόμενοι b , χαλεπώτερον τῆς ὄρας ἀπὸ τῆς ἀφῆς κολάζονται , πιχρότεραν ἐφαλχόμενοι τὴν ἐκ τῆς ἀποτυγίας ὀδύνην . Καὶ τί δεῖ ταῦτα ἀπὸ τῶν ἐξωθεν πραγμάτων φιλοσοφεῖν ; ἢ γὰρ τοῦ Θεοῦ ψῆφος ἢ τούτων ἁπάντων ἰσχυροτέρα , αὕτη δείκνυσι τοῦτο τοιούτων δν . Τὴν γὰρ Ἀδὰμ κολάσαι βουλόμενος , οὐ πηρῶν τοῦ παραδείσου κατεώρησεν , ἀλλ' αὐτοῦ πλησίον ἐκείνου , ἐν ᾧ ἦν διηνεκῆ κόλασιν , τὴν ὄψαν τοῦ πολυμύρου χωρίου , θεωρῶν μὲν αὐτὴ διαπαντὸς , ἀπολαύσαι δὲ οὐκ ἐπιτρεπόμενος . Ἄλλ' ἴσως εἴποι τις ἂν · Καὶ πῶς , εἰ πιχρόν τοῦτο οὕτως ἐστὶ τῇ φύσει , μετὰ τοσαύτης αὐτῷ οἱ πολλοὶ διώκουν τῆς σπουδῆς ; Ἐγὼ δὲ πρὸς τοῦτο ἐκεῖνο ἂν εἴποιμι , ὅτι αὐτὸ μὲν οὖν τοῦτο μέγιστον τεκμήριον τῆς ἐσχάτης αὐτῶν ἀθρωσίας ἐστίν . Τοῦτο γὰρ τῶν νοσούντων τὸ ἔθος , ψυχρὰν τινα καὶ ὀλιγοχρόνιον ἡδονὴν καρποῦσθαι , καὶ μακρὰν ἑαυτοὺς ἐντεῦθεν κατασκευάζειν κλῆσιν . Τοῦτο γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν πυρεττόντων ἴδοι τις ἂν , οἱ μὴ βουλόμενοι χαρτεῖσθαι μικρόν , δι' ὀλιγοχρόνιον τινα ψυχῆς
Lemmas: βε . οὐδέ ἐνταῦθα οἴομαι τις ἀντιλέγω . τοσοῦτος γάρ εἰμί οὗτος ὁ κακός , ὅτι καί ὁ ἐξωθεν ο͂́ οὗτος διασκέπτομαι μάλιστα δύο δεινός , ἡδονή ψῦνις 230 λέγω καί λύπη , ἐθέλω ποιέω κολάζω τις σφοδρός , οὐ ἄλλως ποιέω , ἢ οὗτος ὁ τρόπος · πλάσσω γάρ τις μῦθος , ἄγω ἐν ὁ μῦθος τις , ὅς δέω δύναμις δίκη ἐντάσσω , καί ἕτερος μέν οὐδείς , πανδαισία δέ παραδίδωμι αὐτός , καί παραχρήνιον δείκνυμι ὕδωρ , οὐδείς ἀπολαύω οὗτος συνεργουροος , ἀλλά ὁμοῦ τε ἐκτείνω ὁ χείρ ἐκεῖνος καί ὁ ὁρίζω ἅπας ἀφίπτατο , καί οὗτος γίνομαι διαπαντός . καί οὗτος ὁ κόλασις ὁ τρόπος εἰμί κατά ὁ μῦθος ὁ ἐξωθεν . καί φιλόσοφος δέ τις ὁράω τις ὁ αὐτός σύνειμι κατακλάω νέος ομοφορος , θαυμάζω λέγω , ὅτι καί εἰς πῦρ οὗτος ῥᾴδιος ἄν κυβιστάω οὕτως ὁ τολμάω διά ὁ φίλημα ἀνάπτω ἐν ἑαυτοῦ κάμνω . ἐγώ δέ οὗτος μέν οὐ ἐν ποιέω , ὅτι ὁ συνοίχομαι φιλέω ἢ ἐπαίρω · εἰμί δέ τις οὗτος κατάγω , δείκνυμι πειράω ὅτι , κἀν μέχρι τούτος προΐημι , πικρός πάλιν καί ἑαυτοῦ ὁ πρότερος ἐπίσταμαι ὁ βάσανος . εἰμί γάρ δή τις μήν τοιοῦτος ἐντύνω ὀδύνη , ὅταν καί ἀφίημι προσέρχομαι , ὁ ὕλη πολύς παχύς απώλεια , μέγας αἴρω ὁ φλόγα , καί δριμύς ἐργάζομαι ὁ ἀληγόνδα , καί χαλεπός ποιέω ὁ θηρίον . ὅσος γάρ ἄν ἀΐσσω ὁ ὁ ἐπιθυμία , καί ἰσχυρός αὐτός παρέχω ὁ τροφή , τοσοῦτος καί ὁ ὁ ὀδύνη ἐγώ πενέστης . καί κάθημι ὁ ὁ τράπεζα καί ὁ πηγή παρακαθήμενος οὐ οὕτως ὁράω δύναμαι , ὡς ὅταν καί ὁ χείρ θιγγάνω ἐπιτρέπω ἀπογεύω κωλύω πάλιν · οὕτως δέ καί ὁ ὁ πιρθευμένων σῶμα ψαύω ἐπιτρέπω b , χαλεπός ὁ σύργαστρος ἀπό ὁ ἁφή κολάζω , πικρός εφαλχομενω ὁ ἐκ ὁ ἀποτυγίας ὀδύνη . καί τίς δέω οὗτος ἀπό ὁ ἐξωθεν πρᾶγμα φιλοσοφέω ; ἢ γάρ ὁ θεός ψῆφος ἢ οὗτος ἅπας ἰσχυρός , οὗτος δείκνυμι οὗτος τοιοῦτος δν . Τά γάρ Ἀδάμ κολάζω βούλομαι , οὐ πήρα ὁ παράδεισος κατοράω , ἀλλά αὐτός πλησίος ἐκεῖνος , ἐν ὅς εἰμί διηνεκής κόλασις , ὁ ὄψαν ὁ πολυμυρον χωρίον , θεωρέω μέν αὐτός διαπαντός , ἀπολαύω δέ οὐ ἐπιτρέπω . ἄλλος ἴσως λέγω τις ἄν · καί πῶς , εἰμί πιχρω οὗτος οὕτως εἰμί ὁ φύσις , μετά τοσοῦτος αὐτός ὁ πολύς διοικέω ὁ σπουδή ; ἐγώ δέ πρός οὗτος ἐκεῖνος ἄν λέγω , ὅτι αὐτός μέν οὖν οὗτος μέγας τεκμήριον ὁ ἔσχατος αὐτός ατρωσία εἰμί . Τοῦτης γάρ ὁ νοσέω ὁ ἔθος , ψυχρός τις καί ὀλιγοχρόνιος ἡδονή καρπόω , καί μακρός ἑαυτοῦ ἐντεῦθεν κατασκευάζω κλῆσις . οὗτος γάρ καί ἐπί ὁ πυρέσσω ὁράω τις ἄν , ὁ μή βούλομαι χαρτειεπομαι μικρός , διά ὀλιγοχρόνιος τις ψυχή