joannes-chrysostomus.adversus-oppugnatores-vitae-monasticae-lib-1-3 pg047_0308.1
ἐν θορύβῳ καὶ ταραχῇ καὶ ὀστρω καὶ μανίᾳ καὶ κλόνῳ πολλῷ καὶ βραχμῷ . Ἄλλ’ οὐχ ἡ παρ’ ἡμῖν ἡδονὴ τοιαύτη · μὴ γένοιτο · ἀλλὰ διαπαντὸς ἀχείμστον τῇρει τὴν ψυχὴν , καὶ ὀόρουν οὐδένα , οὐδὲ κλόνον ἐπάγει , καθορᾶν δὲ τινα εὐφυοῦσαν καὶ εὐλιχνὴν καὶ ἐνδοθον καὶ τέλος οὐκ ἔχουσαν , δυνατωτέραν τε πολλῷ [ 74 ] καὶ σφοδροτέραν τῆς παρ’ ὑμῖν . Ὅτι γὰρ ἡδίων αὕτη ἡ ἡδονή , τὴν μὲν ὑμετέραν ἰκανὸς ἀποσῆπται φόβος · « χὴν γὰρ βασιλεὺς γράμματα καταπέμψῃ θάνατον ἀπειλοῦντα , τὸ πλέον τῶν ἀνθρώπων ἐκστήσεται ταύτης τῆς ἡδονῆς · ἐκείνης δέ · » , χὴν μυρίους θανάτους τις ἐπιφέρῃ , οὐ πείσει καταφρονεῖν , ἀλλὰ καὶ γελασθήσεται μᾶλλον · οὕτω τυραννικωτέρα τε αὕτη ἐστὶν ἐκείνης καὶ ἡδίων , καὶ οὐδ’ ἂν σύγχρισιν δέξαιτο b πρὸς ἐκείνην . Μὴ δὲ βασιλῆν τῷ παιδί , ἀπὸ τῶν πεόντων ἀγαθῶν , μᾶλλον δὲ οὐδὲ δοντων , ἐπὶ τὰ ὄντα καὶ μένοντα διαβαλόντι , μηδὲ θρῆναι τὸν μαχαριζέσθαι ἀξίον , ἀλλ’ εἰ τις μὴ τοιούτος καθάπερ ἐν εὐρίπῳ τῷ παρόντι βίῳ φερόμενος . Καὶ τὸ δὲ κεφαλαῖον · εἰ γὰρ ἀπίστος σὺ καὶ Ἕλλην , δμως καὶ τοῦτον παραδέξῃ τὸν λόγον . Ἀκούεις Κωκντοὺς πάντως καὶ Πυριγλεχθοντας ποταμοὺς , καὶ Στυγὴς ὕδωρ , καὶ Τάρταρον τοσοῦτον ἀπέχοντα τῆς γῆς , ὅσον αὕτη τοῦ οὐρανοῦ , καὶ πολλοὺς κολάσεων τρόπους . Εἰ γὰρ καὶ μετὰ ἀληθείας , ὡς ἔχει , ταῦτα εἰπεῖν οὐκ ἠδυνήθησαν Ἕλληνες , ἀπὸ λογισμῶν κινηθέντες καὶ παραχουσμάτων τῶν παρ’ ἡμῖν , ἀλλ’ ὁμως εἴχονα τινὰ χρήσεως ἔλαβον · καὶ ποιητὰς καὶ φιλοσόφους καὶ λογοποιούς , καὶ πάντας εὐρήσεις ὑπὲρ τούτων φιλοσοφοῦντας τῶν δογμάτων . Ἀκούεις δὲ καὶ Ἡλίουσον πεσδίων , καὶ μαχάρων νήσους , καὶ λειμώνας , καὶ μυρσίνας , καὶ λεπτὴν ἄυραν , καὶ εὐωδίαν πολλήν , καὶ χοροὺς ἔχει διατρίβοντας , καὶ λευκὴν περιβεδημένους στολὴν , χορευόντας τε καὶ ἁδοντας ὕμνους τινὰς , καὶ δλως καὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς ἀποκειμένους ἀντεῖδουν μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀποδημίαν . Πῶς οὖν οἶει μετὰ τοιούτων βιούν τῶν λογισμῶν c τοὺς τὲ ἀγαθοὺς , τοὺς τε οὐ τοιούτους ; Οὐχ οἱ μὲν ταῦτα στρέφοντες , χὴν ἀλύπως αὐτοῖς καὶ μετὰ πολλῆς τῆς ἡδονῆς τὰ τοῦ παρόντος προχωρῇ βίου , καθάπερ ὑπὸ τινος ἐλαύνονται μάστιγος τοῦ συνειδότος καὶ τῆς προσδοχίας τῶν δεξομένων αὐτοὺς δεινῶν · οἱ δὲ ἀγαθοὶ χὴν μυρία πάσχῃσι χαχά , κατὰ Πινδαρον , ἐλπὶδα χουροτρόφον ἔχουσιν οὐκ ἀφείσαν τῶν παρόντων κακῶν ἀσάψαν λαβεῖν ; Ἄστε καὶ κατὰ τοῦτο μειζῶν ἐκείνη ἡ ἡδονή . Πολλῷ γὰρ βέλτιον , ἀπὸ λόγων προσκαιρῶν ἀρξάμενον πρὸς ἀνάπαυσιν ἀπειρον τελευτᾶν , ἢ τῶν δοκοῦντων εἶναι ἡδίστων ἐν βραχεῖ γευσάμενον , ἐπὶ τὰ πικρότερα καὶ φορτικώτερα λῆξαι χακά . Ὅταν δὲ πρὸς τοῦτῳ καὶ ὁμιολογημένον ἦ , ὅτι καὶ ἐνταῦθα οὕτος ὁ βίος ἡδίων , οὐχὶ τοῦτο ὅπερ ἀρχόμενος ἐφην ἀνάγκη νῦν ποιεῖν , ἐλεεῖν τοὺς τὰ τοιαῦτα διχρύοντας ἀγαθά ; Οὐ δὴ θρηνῶν ἀξίος ὁ παὶς ὁ σός , ἀλλὰ κρότων
Lemmas: ἐν θόρυβος καί ταραχή καί ὀστρω καί μανία καί κλόνος πολύς καί βραχμῷ . ἄλλος οὐ ὁ παρά ἐγώ ἡδονή τοιοῦτος · μή γίγνομαι · ἀλλά διαπαντός ἀχείμστον τηρέω ὁ ψυχή , καί ὄρνυμι οὐδείς , οὐδέ κλόνος ἐπάγω , καθοράω δέ τις εὐφυής καί εὐλιχνὴν καί ἐνδίδομαι καί τέλος οὐ ἔχω , δυνατός τε πολύς [ 74 ] καί σφοδρός ὁ παρά σύ . ὅτι2 γάρ ἡδύς οὗτος ὁ ἡδονή , ὁ μέν ὑμέτερος ἰκανός ἀποσήπω φόβος · « χήν γάρ βασιλεύς γράμμα καταπέμπω θάνατος ἀπειλέω , ὁ πλέω ὁ ἄνθρωπος ἐξίστημι οὗτος ὁ ἡδονή · ἐκεῖνος δέ · » , χήν μυρίος θάνατος τις ἐπιφέρω , οὖον πείθω καταφρονέω , ἀλλά καί γελάω μᾶλλον · οὗτος τυραννικός τε οὗτος εἰμί ἐκεῖνος καί ἡδύς , καί οὐδέ εἄν σύγχρισις δέχομαι b πρός ἐκεῖνος . μή δέ βασίλη ὁ παῖς , ἀπό ὁ πίνω ἀγαθός , μᾶλλον δέ οὐδέ δίδωμι , ἐπί ὁ εἰμί καί Μένων διαβάλλω , μηδέ θρῆνος ὁ μαχαριζω ἄξιος , ἀλλά εἰμί τις μή τοιούτος καθάπερ ἐν Εὔριπος ὁ πάρειμι βίος φέρω . καί ὁ δέ κεφάλαιος · εἰμί γάρ Ἀπίστος σύ καί Ἕλλην , δμώς καί οὗτος παραδέχομαι ὁ λόγος . ἀκούω Κωκντοὺς πάντως καί Πυριγλεχθοντας ποταμός , καί στυγέω ὕδωρ , καί Τάρταρος τοσοῦτος ἀπέχω ὁ γῆ , ὅσος οὗτος ὁ οὐρανός , καί πολύς κόλασις τρόπος . εἰμί γάρ καί μετά ἀλήθεια , ὡς ἔχω , οὗτος εἶπον οὐ δύναμαι Ἕλλην , ἀπό λογισμός κινέω καί παραχουσμα ὁ παρά ἐγώ , ἀλλά ὁμῶς εἰκών τις χρῆσις λαμβάνω · καί ποιητής καί φιλόσοφος καί λογοποιός , καί πᾶς εὑρίσκω ὑπέρ οὗτος φιλοσοφέω ὁ δόγμα . ἀκούω δέ καί Ἡλίων πεσδίων , καί μάκαρ νῆσος , καί λειμών , καί μυρσίνη , καί λεπτός αὔρα , καί εὐωδία πολύς , καί χορός ἔχω διατρίβω , καί λευκός περιβλέπω στολή , χορεύω τε καί ἁσθιͅω ὕμνος τις , καί δλως καί πονηρός καί ἀγαθός ἀπόκειμαι ἀντιδίδωμι μετά ὁ ἐντεῦθεν ἀποδημία . Πῶς οὖν οἴομαι μετά τοιοῦτος βιόω ὁ λογισμός c ὁ τε ἀγαθός , ὁ τε οὖον τοιοῦτος ; οὐχ ὁ μέν οὗτος στρέφω , χήν ἄλυπος αὐτός καί μετά πολύς ὁ ἡδονή ὁ ὁ πάρειμι προχωρέω βίος , καθάπερ ὑπό τις ἐλαύνω μάστιξ ὁ σύνοιδα καί ὁ προσδοκία ὁ δείκνυμι αὐτός δεινός · ὁ δέ ἀγαθός χήν μυρίος πάσχω χάχας , κατά Πίνδαρος , ἐλπίς χουροτροφος ἔχω οὐ ἀφίημι ὁ πάρειμι κακός ἀσάω λαμβάνω ; Ἄστυ καί κατά οὗτος μείζων ἐκεῖνος ὁ ἡδονή . πολλός γάρ ἀγαθός , ἀπό λόγος πρόσκαιρος ἄρχω πρός ἀνάπαυσις ἤπειρος τελευτάω , ἢ ὁ δοκέω εἰμί ἡδύς ἐν βραχύς γεύω , ἐπί ὁ πικρός καί φορτικός λήγω χάκα . ὅταν δέ πρός τοῦτῳ καί ὁμιολογημένον εἰμί , ὅτι καί ἐνταῦθα οὗτος ὁ βίος ἡδύς , οὐ οὗτος ὅσπερ ἄρχω φημί ἀνάγκη νῦν ποιέω , ἐλεέω ὁ ὁ τοιοῦτος διχρυειμι ἀγαθός ; οὖον δή θρηνέω Ἀξιός ὁ παῖς ὁ σός , ἀλλά Κρότων