joannes-chrysostomus.adversus-oppugnatores-vitae-monasticae-lib-1-3 pg047_0333.2
αὐτὸν μιμεῖσθαι κελεύῃ τὸν Χριστόν , καὶ τοὺς μὴ ζηλοῦσι κολάσειν τίθησι μεγίστην , πᾶσιν ἐκεῖνο μεῖζον ἔφη εἶναι τὸ ὑψος ; Τὸ γὰρ αὐτὸ πάντας ἀνθρώπους ἀναβῆναι δεῖ · καὶ τὸ πᾶσαν ἀνατρέψαν τὴν οἰκουμένην , τοῦτο ἐστιν , οἱ μεῖζους οἴομεθα δεῖν ἀχριβείας τῇ μονάζοντι μόνῳ , τοῖς δὲ λοιποῖς ἐξέσιν ῥαβδίας ζῆν . Οὐ γὰρ ἐστιν , οὐχ ἐστιν , ἀλλὰ τὴν αὐτὴν ἀπαιτούμεθα , φησὶ , πάντες φιλοσοφίαν · καὶ σφόδρα φαίνῃ ἂν ἐγὼγε , μᾶλλον δὲ οὐχ ἐγώ , ἀλλ’ αὐτὸς ὁ μέλλων κρίνειν ἡμᾶς . Εἰ δὲ θαυμάζεις ἐπεὶ καὶ διαπορεῖς , φέρε σοι πάλιν τὴν ἀκοὴν ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἀντλήσωμεν ναμάτων , ὥστε σοι τέλειον ἐκπλῦθαι τῆς ἀπιστίας τὴν κακίαν ἀπασαν . Ποιήσωμαι δὲ τὴν ἀπόδειξιν ἀπὸ τῶν κολάσεων τῶν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην . Ὁ πλούσιος , οὐχ ἐπειδὴ μονάζων τὴν ὥρᾳς , διὰ τοῦτο ἐκολάσθεο μεῖζον , ἀλλ’ , εἰ δεῖ τι καὶ ἐφευρόντα εἰπεῖν , ἐπειδὴ βιωτικὸς ὤν , καὶ ἐν πλούτῳ ζῶν καὶ ἐν πορφύρα , περιέσω τὸν Λάζαρον ἐν ἐσχάτῃ πεινᾷ . Μὴν οὔτε τοῦτο οὔτε ἐκεῖνο ἐρῶ , ἀλλ’ ὅτι μόνον ὥρᾳς ἦν , διὰ τοῦτο ἐκεῖτο μεῖζονος κολάσεως ἐν τῷ πυρί . Καὶ αἱ παραβέναι δὲ , ἐπειδὴ περὶ τὴν φιλανθρωπίαν ὑστέρησαν , διὰ τοῦτο ἀπηλάθησαν ἀπὸ τοῦ νυμφώνος · καὶ εἰ χρή τι καὶ παρ’ ἐαυτῶν εἰπεῖν , ὡς μόνον αὐταῖς οὐχ ἐπετείνετο [ 103 ] καὶ τῆς κολάσεως διὰ τὴν παραβέναι , ἀλλὰ τάχα καὶ ἡμερώτερα διὰ ταύτην ἐγένετο . Οὐ γὰρ ἠκούσαν , Πορευθῶτε εἰς τὸ πῦρ τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ , ἀλλὰ μόνον · Οὐχ οἶδα ὑμᾶς . Εἰ δὲ λέγει τις ταύτην εἶναι τοῦτο ἐκείνην , οὐδὲν ἀντερεῖ e . Τὸ γὰρ σπουδάζεσθαι μοι δεῖξαι νῦν , ὅτι οὐχ ὁ τῶν μοναχῶν βίος γαλεπωτέρας ποιεῖ τὰς κολάσεις , ἀλλὰ τῶν αὐτῶν εἰσιν ὑπεύθυνοι καὶ οἱ βιωτικοί , τὰ αὐτὰ ἁμαρτάνοντες ἐκεῖνοι . Καὶ ὁ τὰ ῥυπαρὰ ἐνδεδυμένος ἱμάτια , καὶ ὁ τὰ ἄγναια τὰ ἐκατὸν ἀπαιτῶν , οὐχ ἐπειδὴ μονάζοντες ἦσαν , ἐπασχον ἄπερ ἐπασχον · ἀλλ’ ὁ μὲν διὰ τὴν παραβέναι , ὁ δὲ διὰ τὴν μνησικακίαν ἀπόλωντο . Καὶ τοὺς ἄλλους δὲ εἰ τις ἐπέλθῃ τοὺς τότε κολαζομένους , ἀπὸ τῶν ἁμαρτημάτων μόνον δεῖται τὴν τιμωρίαν ὑπάρχοντα . Οὐχ ἐν ταῖς τιμωρίαις δὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς νουθεσίαις τοῦτο εὑροῖ τις ἂν . Καὶ γὰρ , ὅταν λέγῃ · Δεῦτε πρὸς με πάντες οἱ κοπώντες καὶ πεφορτισμένοι , καθὼ ἀναπαύσῃ ὑμᾶς · ἄρατε τὸν ζυγὸν μου ἐφ’ ὑμᾶς , καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ , καὶ εὐρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν · οὐ τοῖς μονάζουσιν διαλέγεται μόνον , ἀλλὰ καὶ πάσῃ τῇ τῶν ἀνθρώπων φύσει . Καὶ ὅταν κελεύῃ διὰ τῆς στενῆς ὁδοῦ εἰσελθεῖν , οὐ πρὸς τούτους ἀποτείνει τὸν λόγον μόνους , ἀλλὰ πρὸς πάντας ἀνθρώπους · καὶ μισεῖν τὴν αὐτῶν ψυχὴν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ , καὶ τὰ ἄλλα δὲ πάντα τὰ τοιαῦτα πάσιν ἐπίταξεν ὁμοίως . Ὅταν δὲ μὴ πᾶσι διαλέγηται μηδὲ νομοθετῇ , ὁδηλον ἡμῖν αὐτὸ ποιεῖ . Ὅτε γοῦν περὶ παρθενίας ἔλεγεν , ἐπήγαγεν · Ὁ δυναμενος χωρεῖν χωρεῖτω , οὐδε τὸ , πᾶς , προσθεῖς , οὔτε ἐν ἐπιτάγματι τῷχει τοῦτο εἰσενεγκών . Οὕτω καὶ ὁ Παῦλος · τὸν γὰρ διδάσκαλον μιμούμενος πανταχοῦ φαίνεται , καὶ εἰς καὶ
Lemmas: αὐτός μιμέομαι κελεύω ὁ Χριστός , καί ὁ μή ζηλόω κολάζω τίθημι μέγας , πᾶς ἐκεῖνος μείζων φημί εἰμί ὁ ὕψος ; ὁ γάρ αὐτός πᾶς ἄνθρωπος ἀναβαίνω δεῖ · καί ὁ πᾶς ἀνατρέπω ὁ οἰκέω , οὗτος εἰμί , ὁ μείζων οἴομαι δήω ἀκρίβεια ὁ μονάζω μόνος , ὁ δέ λοιπός ἕξις ραβδιά ζῶ . οὖον γάρ εἰμί , οὐ εἰμί , ἀλλά ὁ αὐτός ἀπαιτέω , φημί , πᾶς φιλοσοφία · καί σφόδρα φαίνω εἄν ἐγώ , μᾶλλον δέ οὐ ἐγώ , ἀλλά αὐτός ὁ μέλλω κρίνω ἐγώ . εἰμί δέ θαυμάζω ἐπεί καί διαπορέω , φέρω σύ πάλιν ὁ ἀκοή ἀπό ὁ αὐτός ἀντλέω νᾶμα , ὥστε σύ τέλειος ἐκπλύνω ὁ ἀπιστία ὁ κακία ἅπας . ποιέω δέ ὁ ἀπόδειξις ἀπό ὁ κόλασις ὁ κατά ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος . ὁ πλούσιος , οὐ ἐπεί μονάζω ὁ ὥρα , διά οὗτος κολάζω μείζων , ἀλλά , εἰμί δεῖ τίς καί ἐφευρίσκω εἶπον , ἐπεί βιωτικός εἰμί , καί ἐν πλοῦτος ζῶ καί ἐν πορφύρα , περίειμι ὁ Λάζαρος ἐν ἔσχατος πεινάω . Μήν οὔτε οὗτος οὔτε ἐκεῖνος εἴρω , ἀλλά ὅτι μόνος ὥρα εἰμί , διά οὗτος κεῖμαι μείζων κόλασις ἐν ὁ πῦρ . καί ὁ παραβαίνω δέ , ἐπεί περί ὁ φιλανθρωπία ὑστερέω , διά οὗτος ἀπελαύνω ἀπό ὁ νύμφη · καί εἰμί χρή τίς καί παρά ἑαυτοῦ εἶπον , ὡς μόνος αὐτός οὐ ἐπιτείνω [ 103 ] καί ὁ κόλασις διά ὁ παραβαίνω , ἀλλά τάχα καί ἥμερος διά οὗτος γίγνομαι . οὖον γάρ ἀκούω , πορευθαω εἰς ὁ πῦρ ὁ ἑτοιμάζω ὁ διάβολος καί ὁ ἄγγελος αὐτός , ἀλλά μόνος · οὐχ οἶδα σύ . εἰμί δέ λέγω τις οὗτος εἰμί οὗτος ἐκεῖνος , οὐδείς ἀντιλέγω e . ὁ γάρ σπουδάζω ἐγώ δείκνυμι νῦν , ὅτι οὐ ὁ ὁ μοναχός βίος γαλεπωτέρας ποιέω ὁ κολάζω , ἀλλά ὁ αὐτός εἰμί ὑπεύθυνος καί ὁ βιωτικός , ὁ αὐτός ἁμαρτάνω ἐκεῖνος . καί ὁ ὁ ῥυπαρός ἐνδύω ἱμάτιον , καί ὁ ὁ ἀγναῖος ὁ ἑκατόν ἀπαιτέω , οὐ ἐπεί μονάζω εἰμί , πάσχω Ἄπερ πάσχω · ἀλλά ὁ μέν διά ὁ παραβαίνω , ὁ δέ διά ὁ μνησικακία ἀπόλλυμι . καί ὁ ἄλλος δέ εἰμί τις ἐπέρχομαι ὁ τότε κολάζω , ἀπό ὁ ἁμάρτημα μόνος δήω ὁ τιμωρία ὑπάρχω . οὐχ ἐν ὁ τιμωρία δέ μόνος , ἀλλά καί ἐν ὁ νουθεσία οὗτος εὑρίσκω τις εἄν . καί γάρ , ὅταν λέγω · δεῦτε πρός ἐγώ πᾶς ὁ κοπώντες καί φορτίζω , καθίημι ἀναπαύω σύ · ἀείρω ὁ ζυγόν ἐγώ ἐπί σύ , καί μανθάνω ἀπό ἐγώ ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός ὁ Καρδία , καί εὑρίσκω ἀνάπαυσις ὁ Ψυχή σύ · οὖον ὁ μονάζω διαλέγω μόνος , ἀλλά καί πᾶς ὁ ὁ ἄνθρωπος φύσις . καί ὅταν κελεύω διά ὁ στενός ὁδός εἰσέρχομαι , οὖον πρός οὗτος ἀποτείνω ὁ λόγος μόνος , ἀλλά πρός πᾶς ἄνθρωπος · καί μισέω ὁ αὐτός ψυχή ἐν ὁ κόσμος οὗτος , καί ὁ ἄλλος δέ πᾶς ὁ τοιοῦτος πᾶς ἐπιτάσσω ὁμοίως . ὅταν δέ μή πᾶς διαλέγω μηδέ νομοθετέω , ὁδηλον ἐγώ αὐτός ποιέω . ὅτε γοῦν περί παρθενίη λέγω , ἐπάγω · ὁ δύναμαι χωρέω χωρέω , οὐ ὁ , πᾶς , προστίθημι , οὔτε ἐν ἐπίταγμα τῷχει οὗτος εἰσφέρω . οὕτως καί ὁ Παῦλος · ὁ γάρ διδάσκαλος μιμέομαι πανταχοῦ φαίνω , καί εἰς καί