joannes-chrysostomus.adversus-oppugnatores-vitae-monasticae-lib-1-3 pg047_0289.3
κρίνειν ἡμᾶς . Τί οὖν οὕτως ; τὸ , Στενὴ ε ἡ πύλη , καὶ τεθλιμμένη ἢ ὁδὸς ἢ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν , καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν . Εἰ δὲ οἱ εὑρίσκοντες ὀλίγοι , πολλῷ μᾶλλον οἱ πρὸς τὸ τέλος αὐτῆς φθάσαι δυνάμενοι . Οὐ γὰρ τὸ πάντες ὅσοι τῆς ἀρχῆς ἐπέβησαν , καὶ πρὸς τὸ πέρας αὐτῆς ἴχυσαν στήναι · ἀλλ’ οἱ μὲν ἐν τοῖς προομίοις , οἱ δὲ ἐν τῷ μέσῳ , πελοὶ δὲ καὶ πρὸς αὐτῷ τῷ λιμένι κατεποντίσθησαν . Καὶ πάλιν πολλοὺς μὲν εἶναι φησι τοὺς κλητούς , ὀλίγους δὲ τοὺς ἐκλεκτούς . Ὅταν οὖν ὁ Χριστὸς τὸ μὲν πλῆθος εἶναι τῆς ἀπωλείας , ἐν δὲ τοῖς ὀλίγοις περιωρισθαι τὴν σωτηρίαν ἀποφαίνειν , τί πρὸς ἐμὲ μάχη ; Ταῦτόν γὰρ ποιεῖ , ὅσπερ ἂν εἴ καὶ περὶ τῶν περὶ τὸν Νῶε συμβεβηκότων λόγων γινομένων ἡμῖν ἐθαύμαζες , εἰ πάντες μὲν ἀπολώλασιν , δύο δὲ καὶ τρεῖς ἄνθρωποι μόνοι τὴν τοσαύτην διέφυγον κόλασιν , ταύτῃ προσδοκῶν ἐμφραζάτι ἡμῶν τὸ στόμα , ὡς οὐ τολμούντων καταδικάζαι τὸ πλήθος . Ἄλλ’ οὐ πεισόμεθα τῷτο , οὐδὲ τῆς ἀληθείας τοὺς πολλοὺς προτιμήσομεν . Οὐδὲ γὰρ τὸν τότε συμβεβηκότων ἐλάττον τὰ νῦν , ἀλλὰ καὶ πολλῷ μαρτυρότερον , διὸ καὶ γέεννα τοῖς ἡπειληται , καὶ τὰ τῆς κακίας οὐδὲ οὕτως ἐκκόπτεται . Τίς γὰρ , εἴπε μοι , μωρὸν οὐ καλεῖ τὸν ἀδελφόν ; τοῦτο δὲ ὑπεύθυνον ποιεῖ τῆς γέεννης πυρί . Τίς οὐκ εἶδεν ἀκολάστοις ὀφθαλμοῖς εἰς γυναῖκα ; καὶ τοῦτο δὲ μοιχεία ἀπηρτισμένη · τὸν δὲ μοιχὸν πάλιν [ 56 ] εἰς τὴν αὐτὴν ἀνάγκην ἐμπίπτειν γέενναν ἢ . Τίς οὐκ ὡμῶσε ; τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ πονηροῦ πάντως · τὸ δὲ ἐκ τοῦ πονηροῦ , καὶ αὐτὸ κολάσεως πάντως . Τίς οὐκ ἐδάσκη φιλίῳ ποτέ ; τοῦτο δὲ καὶ ἐθνικῶν καὶ τελωνιῶν χειρὸς ποιεῖ τοῦ δὲ εἰκένων χειρῶν , ὅτι οὐκ ἐν κολάσει διαφνεῖ , παντὶ πού δηλόν ἐστι . Τίς ἐκ καρδίας ἅπασαν μὴν ἐξῆλασε , καὶ τὰ πάντων εἰς αὐτὸν πεπλημμεληκότων ἐδασεν ἀμαρτήματα ; τὸν δὲ οὐκ ἀφέντα , ὅτι τοῖς βασανιστηρίοις ἀνάγκη παραδοθῆναι , τῶν ἀρχικοτῶν τοῦ Χριστοῦ οὐδεὶς ἀναιρεῖ . Τίς δὲ οὐκ ἐδούλευσε τῷ μαμωνᾷ ; τὸν δὲ ἐκεῖνῳ δουλεύσαντα ἀνάγκη παρατίθεσθαι τοῦ Χριστοῦ τὴν δουλείαν ἐκλείπειν δὲ ἀνηφάμενον , καὶ τὴν οἰκεῖαν ἀνάγκη σωτηρίαν ἀρνήσασθαι . Τίς οὐ κακηγόρησε θ λάθρα ; τούτους δὲ καὶ ἡ Παλαιὰ ἀποκρινυσθαι κελεύει , καὶ παρασφάττεσθαι . Ἄλλὰ τίς ἢ παραμυθία τῶν οἰκείων κακῶν ; Τὸ πάντα ὡσπερ ἐκ τινος συνθήματος πρὸς τὴν κακίας ὕλισθῆσαι βάραθρον , ὁ καὶ αὐτὸ τῆς κατεργύσεως νόσου τεκμήριόν ἐστι μαρτυστον , ὅταν τοῦτο παραμυθίαν φέρῃ τῶν κακῶν ἡμῖν , ἢ , μείζονος δόνης ὑπόθεσιν εἶναι ἔχρην . Οὐ γὰρ δὴ τὸ πολλοὺς ἔχειν κοινωνοὺς τῶν ἀμαρτημάτων ἀπαλλάττει τὸν ἐγκληματῶν ἡμᾶς , καὶ τῶν τιμωριῶν ι . Εἰ δὲ τὶς ἐπὶ τοῖς εἰρημένοις ἀπίγνυ , μικρὸν ἀναμείναι , καὶ τότε ἀπογνωσεται πλέον , ὅταν τὰ πολλὰ τούτων εἰπωμεν χαλεπώτερα , οἷον τὰς ἐπιροχίας . Εἰ γὰρ τὸ ὁμόσαι διαβολῆν , τὸ καὶ τοὺς ὄρκους πατίζει ποῖαν οἴσει τιμωρίαν ἡμῖν ι ; Εἰ τὸ μωρὸν καλέσαι γέενναν ἐφείχεται , τὸ καὶ μωρίως ὀνειδίσιν αἰχμᾶν τὸν ἀδελφόν , τὸν οὐδὲν ἁμάρτημα πολλαχῶς , τί οὐκ ἂν ἐργάσηται ; Εἰ τὸ μνησικακεῖν μόνον τιμωρίας ἀξίον , τὸ καὶ ἐπεξίειν πᾶσαν ἔχει τὴν βάσανον ; Ἄλλ’ μῆπω περὶ τούτων , ἀλλ’ ἐν τῷ οἰκείῳ ταῦτα φυλαττέσθω τόπῳ . Ἴνα
Lemmas: κρίνω ἐγώ . τις οὖν οὕτως ; ὁ , στενός ε ὁ πύλη , καί θλίβω ἢ ὁδός ἢ ἀπάγω εἰς ὁ ζωή , καί ὀλίγος εἰμί ὁ εὑρίσκω αὐτός . εἰμί δέ ὁ εὑρίσκω ὀλίγος , πολύς μᾶλλον ὁ πρός ὁ τέλος αὐτός φθάνω δύναμαι . οὖον γάρ ὁ πᾶς ὅσος ὁ ἀρχή ἐπιβαίνω , καί πρός ὁ πέρας αὐτός ιχυσαω ἵστημι · ἀλλά ὁ μέν ἐν ὁ προομίοις , ὁ δέ ἐν ὁ μέσος , πελάζω δέ καί πρός αὐτός ὁ λιμήν καταποντίζω . καί πάλιν πολύς μέν εἰμί φημί ὁ κλητός , ὀλίγος δέ ὁ ἐκλεκτός . ὅταν οὖν ὁ Χριστός ὁ μέν πλῆθος εἰμί ὁ ἀπώλεια , ἐν δέ ὁ ὀλίγος περιορίζω ὁ σωτηρία ἀποφαίνω , τίς πρός ἐγώ μάχη ; αὐτός γάρ ποιέω , ὅσπερ εἄν εἰμί καί περί ὁ περί ὁ Νῶε συμβεβηκός λόγος γίγνομαι ἐγώ θαυμάζω , εἰμί πᾶς μέν ἀπόλλυμι , δύο δέ καί τρεῖς ἄνθρωπος μόνος ὁ τοσοῦτος διαφεύγω κόλασις , οὗτος προσδοκάω ἐμφράζω ἐγώ ὁ στόμα , ὡς οὖον τολμέω καταδικάζω ὁ πλήθος . ἄλλος οὖον πείθω τῷτο , οὐδέ ὁ ἀλήθεια ὁ πολύς προτιμάω . οὐδέ γάρ ὁ τότε συμβεβηκός ἐλάσσων ὁ νῦν , ἀλλά καί πολύς μάρτυρος , διό καί γέεννα ὁ ἀπειλέω , καί ὁ ὁ κακία οὐδέ οὕτως ἐκκόπτω . Τῖς γάρ , εἶπον ἐγώ , μωρός οὖον καλέω ὁ ἀδελφός ; οὗτος δέ ὑπεύθυνος ποιέω ὁ γέεννα πῦρ . Τῖς οὐ ὁράω ἀκόλαστος ὀφθαλμός εἰς γυνή ; καί οὗτος δέ μοιχεία ἀπαρτίζω · ὁ δέ μοιχός πάλιν [ 56 ] εἰς ὁ αὐτός ἀνάγκη ἐμπίπτω γέεννα ἢ . Τῖς οὐ ὁμόω ; οὗτος δέ ἐκ ὁ πονηρός πάντως · ὁ δέ ἐκ ὁ πονηρός , καί αὐτός κόλασις πάντως . Τῖς οὐ δατέομαι φίλιος ποτός ; οὗτος δέ καί ἐθνικός καί τελώνιον χείρ ποιέω ὁ δέ εἴκω χείρ , ὅτι οὐ ἐν κολάζω διαφνος , πᾶς πού δῆλος εἰμί . Τῖς ἐκ Καρδία ἅπας μήv ἐξελαύνω , καί ὁ πᾶς εἰς αὐτός πλημμελέω δατέομαι ἁμάρτημα ; ὁ δέ οὐ ἀφίημι , ὅτι ὁ βασανιστήριον ἀνάγκη παραδίδωμι , ὁ αρχικοτος ὁ Χριστός οὐδείς ἀναιρέω . Τῖς δέ οὐ δουλεύω ὁ μαμωνᾶς ; ὁ δέ ἐκεῖνος δουλεύω ἀνάγκη παρατίθημι ὁ Χριστός ὁ δουλεία ἐκλείπω δέ ἀνάπτω , καί ὁ οἰκεῖος ἀνάγκη σωτηρία ἀρνέομαι . Τῖς οὖον κακηγορέω θ λάθρῃ ; οὗτος δέ καί ὁ Παλαιά ἀποκρίνω κελεύω , καί παρασφάζω . ἀλλά τίς ἢ παραμυθία ὁ οἰκέω κακός ; ὁ πᾶς ὡς ἐκ τις σύνθημα πρός ὁ κακία ὑλίζω βάραθρον , ὁ καί αὐτός ὁ κατεργύσεως νόσος τεκμήριον εἰμί μαρτυστον , ὅταν οὗτος παραμυθία φέρω ὁ κακός ἐγώ , ἢ , μείζων Δόνης ὑπόθεσις εἰμί χρή . οὖον γάρ δή ὁ πολύς ἔχω κοινωνός ὁ ἁμάρτημα ἀπαλλάσσω ὁ ἔγκλημα ἐγώ , καί ὁ τιμωρία ι . εἰμί δέ τις ἐπί ὁ εἴρω ἀπίγνυ , μικρός ἀναμένω , καί τότε ἀπογιγνώσκω πλέω , ὅταν ὁ πολύς οὗτος εἶπον χαλεπός , οἷος ὁ επιροχιος . εἰμί γάρ ὁ ομοσος διαβολή , ὁ καί ὁ Ὅρκος πατιζεω Ποίας φέρω τιμωρία ἐγώ ι ; εἰμί ὁ μωρός καλέω γέεννα εφειχω , ὁ καί μώριος ὀνείδισις Άιχμαν ὁ ἀδελφός , ὁ οὐδείς ἁμάρτημα πολλαχῶς , τίς οὐ εἄν ἐργάζομαι ; εἰμί ὁ μνησικακέω μόνος τιμωρία ἄξιος , ὁ καί ἐπεξέρχομαι πᾶς ἔχω ὁ βάσανος ; ἄλλος μήπω περί οὗτος , ἀλλά ἐν ὁ οἰκεῖος οὗτος φυλάσσω τόπος . ἵνα