joannes-chrysostomus.adversus-judaeos-orationes-1-8 pg048_0328.2
ὅτι οὐ μόνον f οὐχὶ πιστὴν καὶ μεμυημένην , ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἀμύητόν τινα πρὸς ταύτην ἔλκειν ἔχειν τὴν ἀνάγκην . Ὡς δὲ ἐξέβαλον διὰ πολλῶν καὶ μακρῶν λόγων τὴν πεπλασμένην ὑπόνοιαν τῆς ἐκείνου ψυχῆς , ἠρώτων τὴν αἰτίαν , δι᾽ ἣν τὴν ᾿Εκκλησίαν ἀφείς , ἐπὶ τὰ τῶν ᾿Εβραίων εἶλκε ὁ συνέδρια . Ὁ δὲ πολλοὺς ἔφη πρὸς αὐτὸν εἰρηκέναι , φοβερωτέρους τούς ἐκεῖ γινωσκοὺς ὄρκους εἶναι . Ἐπὶ τούτοις ἐστενάξα , καὶ ἐνεπρήσθην ὑπὸ θυμοῦ , καὶ μετὰ ταῦτα ἐγέλων πάλιν . Τὴν μὲν γὰρ τοῦ διαβόλου κακοουργίαν ὁρῶν , ἐστενάξον , οἷα τοὺς ἀνθρώπους ἀναπτεῖναι ἰσχὺς · τὴν δὲ βαθυμίαν τῶν ἀπατωμένων λογίζομενος , ἐνεπρησάμην ὑπὸ τοῦ θυμοῦ · καὶ τὴν ἀνοιαν πάλιν τῶν ἀπατηθέντων ὁρῶν καὶ ἡλίαν τις ἦν σκοπῶν , ἐγέλων . Ταῦτά δὲ εἶπον πρὸς ὑμᾶς καὶ διηγήσαμην , ἐπειδὴ πρὸς τοὺς τὰ τοιαῦτα καὶ ποιούντας καὶ πάσχοντας ἀπανθρώπως καὶ ἀναλγητικῶς διέκεισθε · κἂν ἴδητε τινὰ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὑμετέρων εἰς παρανομίας τοιαύτας ἐμπιπτόντα , ἀλλοτρίαν , οὐκ οἰκείαν ἠγεῖσθε τὴν συμφορὰν εἶναι , καὶ πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας ἀπολογεῖσθαι νομίζετε , λέγοντες , Ἐμοὶ γάρ τί μελεῖ ; τίς δέ μοι κοινὸς πρὸς ἐκείνους ἐστι λόγος ; ἐχάτην μισανθρωπίας καὶ Σατανικῆς ὁμοτητος φθεγγόμενοι ἡ ῥήματα . Τί λοιπές ; ἄνθρωπος ὤν , καὶ τῆς αὐτῆς κοινωνῶν φύσεως , μᾶλλον δέ , εἰ δεῖ φύσεως κοινωνίαν εἰπεῖν , κεφαλήν μίαν ἔχων τὸν Χριστόν , τοιᾷδε εἰπεῖν , οὐδὲ οὐδὲν σοι κοινὸν ἐστὶ πρὸς τὰ μέλη τὰ σά ; Πῶς οὖν τὸν Χριστὸν ὁμολογεῖς σὺ κεφαλήν εἶναι τῆς ᾿Εκκλησίας ; καὶ γὰρ ἡ κεφαλὴ πάντα τὰ μέλη συνάπτεται πέρχε , καὶ πρὸς ἑαυτὴν μετὰ ἀκριβείας ἐπιστρέφειν τε καὶ συνοδεῖν . Εἰ δὲ μηδὲν κοινὸν ἔχεις πρὸς τὸ μέλος σου , οὐδὲ πρὸς τὸν ἀδελφὸν σου ἔχεις τί κοινόν , οὐδὲ κεφαλήν ἔχεις τὸν Χριστόν . Ὡς παῖδια μικρὰ φοβοῦσιν ὑμᾶς ᾿Ιουδαῖοι , καὶ οὐχ ἀλιθάνεσθε . Καθάπερ γάρ τοῖς παιδίοις ἐκεῖνοις τροσυπετα [ 592 ] δεικνύντες φοβερὰ καὶ καταγέλαστα τῶν μακρῶν οἰκείων πολλοὶ ( οὐ γὰρ ἐστι φύσει φοβερὰ , ἀλλὰ διὰ τὴν εὐτέλειαν τῆς διανοίας τοιαῦτα φαίνεται ) πολὺν κινουσι γέλωτα · οὕτω δὴ καὶ τοὺς ἀτελεστέρους τῶν Χριστιανῶν φορβοῦσιν ᾿Ιουδαῖοι . Πῶς γὰρ τὰ παρ᾽ αὐτοῖς φοβερὰ , τὰ πολλῆς αἰσχύνης καὶ γέλωτος γέμοντα , τὰ τῶν προσκεχυνοχότων , τὰ τῶν ἡτιμωμένων , τὰ τῶν καταδιωκῶν ; δ . Ἄλλ᾽ οὐ τὰ ἡμέτερα τοιαῦτα , ἀλλ᾽ ὄντως φοβερὰ καὶ φρικτὴς ἀνάμνησις . Ἐνθὰ γὰρ Θεὸς ἐστι ζωῆς καὶ θανάτου ἐξουσίαν ἔχων , οὕτως φοβερὸς ὁ τόπος · Ἐνθὰ μυρίοι περὶ κολάσεων ἀθανάτων λόγοι , περὶ τῶν πυρίνων ποταμῶν , περὶ τοῦ σκόλμιχου τοῦ ἰσθόλου , περὶ τῶν δεσμῶν τῶν ἀρρήκτων , περὶ τοῦ σκότους τοῦ ἐξωθεῦτ . Ἐκεῖνοι δὲ τούτων μὲν οὐδὲν οὐδ᾽ ὀναρ ἴσασι , τῇ γαστρὶ ζῶντες , πρὸς τὰ παρόντα κεχηνότες , ὧν καὶ τράγων οὐδὲν ἄμεινον διακειμένοι , κατὰ τὸν τῆς ἀσελγείας λόγον καὶ τὴν τῆς ἀθρηψίας ὑπερβολήν · ἐν δὲ ἐπίστανται μόνον , γαστριζεσθαι καὶ μεθεῖν , ὑπὲρ ὀρχηστῶν κατακόπτεσθαι , ὑπὲρ ἡμιόχων τραυματίζεσθαι . Ταῦτα οὖν , εἴπε μοι , σέμνα καὶ φοβερὰ ; καὶ τίς ἀν τοῦτο εἴποι ; Πῶς οὖν ἡμῖν ἔδοξαν εἶναι φοβερὰ , πλὴν εἰ μὴ καὶ τοὺς ἡτιμωμένους τῶν οἰκείων , καὶ τοὺς ἀπέρηχτάτους , καὶ τῆς δεσποτικῆς οἰκίας ἐκπεσόντας , φοβερους τις εἶναι λέγοι τοῖς εὐδοκιμοῦσι καὶ παρῆσιαν ἔχουσι ; Ἄλλ᾽ οὐκ ἐστι ταῦτα , οὐκ ἐστιν · ἐπεὶ μηδὲ πανδοχεῖα τῶν βασιλικῶν αὐλῶν σεμνότερον , μᾶλλον δὲ καὶ πανδοχείου παντὸς ἀτιμότερον τὸ τῆς συναγωγῆς χωρίον
Lemmas: ὅτι οὖον μόνος f οὐ πιστός καί μυέω , ἀλλά οὐδέ ἀμύω τις πρός οὗτος ἕλκω ἔχω ὁ ἀνάγκη . ὡς δέ ἐκβάλλω διά πολύς καί μακρός λόγος ὁ πλάσσω ὑπόνοια ὁ ἐκεῖνος Ψυχή , ἐρωτάω ὁ αἴτιος , διά ὅς ὁ ᾿Εκκλησίαν ἀφίημι , ἐπί ὁ ὁ Εβραῖος ἕλκω ὁ συνέδριον . ὁ δέ πολύς φημί πρός αὐτός εἴρω , φοβερός ὁ ἐκεῖ γινωσκοὺς Ὅρκος εἰμί . ἐπί οὗτος στενάζω , καί ἐμπίμπρημι ὑπό θυμός , καί μετά οὗτος γελάω πάλιν . ὁ μέν γάρ ὁ διάβολος κακουργία ὁράω , στενάζω , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἀναπέτομαι ἰσχύς · ὁ δέ βαθυεις ὁ ἀπατάω λογίζομαι , ἐμπίμπρημι ὑπό ὁ θυμός · καί ὁ ἄνοια πάλιν ὁ ἀπατάω ὁράω καί Ἡλίας τις εἰμί σκοπός , γελάω . ταῦτα δέ εἶπον πρός σύ καί διηγέομαι , ἐπεί πρός ὁ ὁ τοιοῦτος καί ποιέω καί πάσχω ἀπάνθρωπος καί ἀναλγητικός διάκειμαι · κἀν ὁράω τις ὁ ἀδελφός σύ ὑμέτερος εἰς παρανομία τοιοῦτος ἐμπίπτω , ἀλλότριος , οὐ οἰκεῖος ἡγέομαι ὁ συμφορά εἰμί , καί πρός ὁ ἐγκαλέω ἀπολογέομαι νομίζω , λέγω , ἐμός γάρ τίς μέλος ; τίς δέ ἐγώ κοινός πρός ἐκεῖνος εἰμί λόγος ; χάσκω μισανθρωπία καί σατανικός ομοτητη φθέγγομαι ὁ ῥῆμα . τις λοιπός ; ἄνθρωπος εἰμί , καί ὁ αὐτός κοινωνός φύσις , μᾶλλον δέ , εἰμί δεῖ φύσις κοινωνία εἶπον , κεφαλή εἷς ἔχω ὁ Χριστός , τοιόσδε εἶπον , οὐδέ οὐδείς σύ κοινός εἰμί πρός ὁ μέλος ὁ σός ; Πῶς οὖν ὁ Χριστός ὁμολογέω σύ κεφαλή εἰμί ὁ ᾿Εκκλησίας ; καί γάρ ὁ κεφαλή πᾶς ὁ μέλος συνάπτω πέρχε , καί πρός ἑαυτοῦ μετά ἀκρίβεια ἐπιστρέφω τε καί συνδέω . εἰμί δέ μηδείς κοινός ἔχω πρός ὁ μέλος σύ , οὐδέ πρός ὁ ἀδελφός σύ ἔχω τίς κοινός , οὐδέ κεφαλή ἔχω ὁ Χριστός . ὡς παιδιά μικρός φοβέω σύ Ιουδαῖος , καί οὐ ἀλιθάνεσθε . καθά γάρ ὁ παιδίον ἐκεῖνος τροσυπεταω [ 592 ] δείκνυμι φοβερός καί καταγέλαστος ὁ μακρός οἰκέω πολύς ( οὖον γάρ εἰμί φύσις φοβερός , ἀλλά διά ὁ εὐτέλεια ὁ διάνοια τοιοῦτος φαίνω ) πολύς κινέω γέλως · οὗτος δή καί ὁ ἀτελής ὁ Χριστιανός φορβους Ιουδαῖος . Πῶς γάρ ὁ παρά αὐτός φοβερός , ὁ πολύς αἰσχύνη καί γέλως γέμω , ὁ ὁ προσχέω , ὁ ὁ ἡτιμωμένων , ὁ ὁ καταδιώκω ; δ . ἄλλος οὖον ὁ ἡμέτερος τοιοῦτος , ἀλλά εἰμί φοβερός καί φρικτός ἀνάμνησις . ἔνθα γάρ θεός εἰμί ζωή καί θάνατος ἐξουσία ἔχω , οὕτως φοβερός ὁ τόπος · ἔνθα μυρίος περί κόλασις ἀθάνατος λόγος , περί ὁ πύρινος ποταμός , περί ὁ σκολμιχοω ὁ ἰσθόλου , περί ὁ δεσμός ὁ ἄρρηκτος , περί ὁ σκότος ὁ ἐξωθέω . ἐκεῖνος δέ οὗτος μέν οὐδείς οὐδέ ὄναρ οἶδα , ὁ γαστήρ ζῶ , πρός ὁ πάρειμι χάσκω , ὅς καί τράγος οὐδείς ἀγαθός διάκειμαι , κατά ὁ ὁ ἀσέλγεια λόγος καί ὁ ὁ ἀθρηψίας ὑπερβολή · ἐν δέ ἐπίσταμαι μόνος , γαστρίζω καί μεθέω , ὑπέρ ὀρχηστής κατακόπτω , ὑπέρ ημιοχος τραυματίζω . οὗτος οὖν , εἶπον ἐγώ , σεμνός καί φοβερός ; καί τίς εἰς οὗτος εἶπον ; Πῶς οὖν ἐγώ δοκέω εἰμί φοβερός , πλήν εἰμί μή καί ὁ ἡτιμωμένους ὁ οἰκέω , καί ὁ ἀπέρηχτάτους , καί ὁ δεσποτικός οἰκίον ἐκπίτνω , φοβερός τις εἰμί λέγω ὁ εὐδοκιμέω καί παρίημι ἔχω ; ἄλλος οὐ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί · ἐπεί μηδέ πανδοκεῖον ὁ βασιλικός αὐλή σεμνός , μᾶλλον δέ καί πανδοκεῖον πᾶς ἄτιμος ὁ ὁ συναγωγή χωρίον