joannes-chrysostomus.ad-stelechium-de-compunctione-lib-2 pg047_0379.2
τὴν δίκην ἐπίστευε . Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος , παῖτοι μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὲς , ἔλεγεν · Οὐδὲν ἑμαυτῷ σύνοιδα , ἀλλ' οὐχ ἐν τούτῳ δεδικαιώμαι . Τὶ ἔποτε ; Ὅτι καὶ εἰ μηδὲν κακὸν αὐτῷ ἐργάσατο , ὡςπερ οὐδὲ εἰργάσατο , τῆς γοῦν εἰς τὸν Θεὸν ὀφειλομένης εὐνοίας f οὐχ ἡγεῖτο πεπληρωμένην τὸ μέτρον . Κἂν γὰρ μυριάδας ἀποδιδῶμεν , κἂν πᾶσαν ἀρετὴν ἐπιδειξώμεθα , οὐδὲ τὴν ἀξίαν ἀποδιδώμεν ὅτι εἰς ἡμᾶς ὑπηργήσαμεν παρὰ τοῦ Θεοῦ τιμῶν . Ὅρα γὰρ · Οὐδὲν τῶν παρ' ἡμῶν δεόμενος , ἀλλ' αὐτὸς ἀρχὼν ἑαυτῷ , οὐχ ὅπως ἡμᾶς εἰς τὸ εἶναι παρέγαγε , ψυχὴν ἐνέπνευσεν , οἷαν οὐδεὶς τῶν ἐπὶ τῆς γῆς , παράδεισον ἐφύτευσεν , οὐρανὸν ἔτεινε , τὴν ὑπεράστρου g , φωστήρας ἀνῆγε λαμπρούς , καὶ τὴν μὲν γῆν λίμναις καὶ πηγὰς καὶ ποταμοῖς καὶ ἀνθέσι κατεκόσμησε καὶ φυτοῖς , τὸν δὲ οὐρανὸν τῷ ποικιλῷ τῶν ἀστρῶν καταστῆσας h χορῷ , τὰς ἡμέρας τὴν οὐχ ἥστων τὴν νύκτα χρησιμωτέραν εἰργάσατο διὰ τὴν τοῦ ὑπνου ἐγγινομένην ἀνάπαυσιν καὶ λογὸν . Τῶν γ' - ρ σιτίων οὐχ ἥττον ἡμῖν οὕτος τρέφει τὰ σώματα · καὶ δηλον ἐκεῖθεν · λιμοῦ μὲν γὰρ πολλάκις ἴδοι τὴν ἀν πολλὰς κατατολμοῦντας ἡμέρας , ὑπνου δὲ οὐδὲ ὀλίγας δυνατόν . Καὶ τὴν ἐν ἡμέρᾳ δὲ γενομένην φιλίαν , τὴν δὲ ἀπὸ τῆς ἀκτίνος , τὴν δὲ ἀπὸ τῶν μεγίστων τῶν καθημερινῶν καταφυγῶν καὶ διαλύων , οὕτως ἀκμάζοντας πάλιν ἡμᾶς πρὸς τοὺς πόνους ἀνίστησι · χειμῶνος δὲ ὥρα , τὴν μὲχει τοῦ δρόμου καὶ ἐπιπλῶν ἡμῖν παρέχει τὴν ἀνάπαυσιν · καὶ τὸ ὕληπος , ὑπωροφίους εἶναι καταναγκάζων . Καὶ τὸ σκότος δὲ οὐχ ἀπλῶς οὐδὲ εἰκῇ τούτῳ συγκεχωρηται τῷ καιρῷ , ἀλλ' ὑπὲρ ἀναπαύσεως πλείονος . Ὅσπερ οὖν i αἱ φιλόστοργοι τῶν μητέρων , ὅταν κατευνάσαι τὰ παιδία βουληθῶσιν ἀλύτουν , ὑπὸ τὰς ἀγκάλας δεῖσαι τὰς ἑαυτῶν , καὶ τῷ χιτωνίσκῳ τὰς θείας περιβαλούσαι , κατακοιμίζουσιν · οὕτω καὶ ὁ Θεός , καθάπερ τι καταπέτασμα τὸ σκότος κατὰ τὸν οἰκουμενικὸς ἀπλίσσας , παύει τοὺς ἀνθρώπους τῶν πόνων i . Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο ἦν , ὑπὸ τῆς k φιλοπρασμοσύνης ἢ φιλαργυρίας τῆς ἀγαν καὶ ὑπὸ τῶν πόνων ἀπαντες ἂν διεσπάσθην · νυνὶ δὲ καὶ ἀκοντὰς ἡμᾶς τῶν ἰδρωτῶν ἀνίησιν . Οὐ τὰ σώματα δὲ ἡμῖν ἀνίησι μόνον , ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχὴν οὕτως ὁ νόμος τῶν σωμάτων οὐχ ἥττον . Τί γὰρ ἐν τῷ λόγῳ τὴν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ γαλήνην , τὴν ἡσυχίαν , καὶ πῶς ἀπαντα γέμει σιγῆς , καὶ θορύβων ἐστὶ καθαρά , καὶ οὐχ ἔστιν ἀκούσαι κραυγῆς τινος καθάπερ ἐν ἡμέρᾳ , τῶν μὲν πενίαν ὀδυρομένων , τῶν δὲ ἐπηρεσιαν καταδωούντων , τῶν δὲ [ 149 ] ἀρρώστιαν σώματος καὶ πηρώσεις θρηνούντων , καὶ τῶν μὲν θάνατον τῶν οἰκείων , τῶν δὲ ζημίαν χρημάτων , τῶν δὲ ἄλλο τι τῶν ἀνθρωπίνων · πολλὰ δὲ ταῦτά ἐστιν · ὡν τούτων ἀπάντων l καθάπερ τρικυμίαν ἐξαπατάσας πρὸς τὸν αὐτῆς ἀναπαύει λιμένα τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος ἡ νὺξ . Καὶ διὰ μὲν τῆς νυκτὸς τοσαῦτα ἡμῖν τὰ ἀγαθὰ · διὰ δὲ τῆς ἡμέρας ταῦτα , ἄπερ ἀπαντες ἴσμεν . Τί ἄν τις εἴποι τὴν πρὸς τὰς ἐπιμέλειας εὐκολίαν γινομένην ἡμῖν ; Ἴνα γὰρ μὴ τῆς ὁδοιπορίας τὸ μήκος ἀποτροπὴ γίγνοιτο · τῆς συνοσίας τῆς πρὸς ἀλλήλους , ἐπιστωμετέραν ἡμῖν δόθην τὴν θάλασσαν ἄνῃκε πανταχοῦ τῆς γῆς ὁ Θεός , ἵνα ὡσπερ οἶκον ἕνα τὴν οἰκουμένην οἰκούντες , οὕτω θαμνὰ παρ' ἀλλήλους βαδίζωμεν , καὶ τῶν παρ' ἑαυτῷ ἑκάστος m τῷ πλησίον μεταδιδὼς εὐχλώως , ἀντιλαμβάνῃ τὰ παρ' ἐκείνου , καὶ μικρὸν τῆς γῆς μέρος κατέχων , ὡσπερ
Lemmas: ὁ δίκη πιστεύω . Ζεύς οὗτος καί ὁ Παῦλος , παῖτος μηδείς ἑαυτοῦ συνοράω , λέγω · οὐδείς ἐμαυτοῦ σύνοιδα , ἀλλά οὐ ἐν οὗτος δικαιόω . Τι ποτός ; Ὅτι καί εἰμί μηδείς κακός αὐτός ἐργάζομαι , ὡς οὐδέ ἐργάζομαι , ὁ γοῦν εἰς ὁ θεός ὀφείλω εὔνοια f οὐ ἡγέομαι πληρόω ὁ μέτρον . ἄν γάρ μυριάς ἀποδίδωμι , κἀν πᾶς ἀρετή ἐπιδείκνυμι , οὐδέ ὁ ἄξιος ἀποδίδωμι ὅτι εἰς ἐγώ ὑπαργέω παρά ὁ θεός τιμόω . Όρα γάρ · οὐδείς ὁ παρά ἐγώ δέομαι , ἀλλά αὐτός ἀρχή ἑαυτοῦ , οὐ ὅπως ἐγώ εἰς ὁ ἔρχομαι παραγίγνομαι , ψυχή ἐμπνέω , οἷος οὐδείς ὁ ἐπί ὁ γῆ , παράδεισος φυτεύω , οὐρανός τείνω , ὁ ὑπεράστρου g , φωστήρας ἀνάγω λαμπρός , καί ὁ μέν γῆ λίμνη καί πηγή καί ποταμός καί ἄνθος κατακοσμέω καί φυτόν , ὁ δέ οὐρανός ὁ ποικίλος ὁ ἄστρον καθίστημι h χορός , ὁ ἡμέρα ὁ οὐ εἰμί ὁ νύξ χρήσιμος ἐργάζομαι διά ὁ ὁ ὕπνος ἐγγίγνομαι ἀνάπαυσις καί λόγος . Τῶν γε - ρ σιτίον οὐ ἥσσων ἐγώ οὗτος τρέφω ὁ σῶμα · καί δῆλος ἐκεῖθεν · λιμός μέν γάρ πολλάκις ὁράω ὁ ἐν πολύς κατατολμάω ἡμέρα , ὕπνος δέ οὐδέ ὀλίγος δυνατός . καί ὁ ἐν ἡμέρα δέ γίγνομαι φίλιος , ὁ δέ ἀπό ὁ ἀκτίς , ὁ δέ ἀπό ὁ μέγας ὁ καθημερινός καταφυγή καί διαλύω , οὕτως ἀκμάζω πάλιν ἐγώ πρός ὁ πόνος ἀνίστημι · χειμών δέ ὥρα , ὁ μὲχει ὁ δρόμος καί ἔπιπλα ἐγώ παρέχω ὁ ἀνάπαυσις · καί ὁ ὕληπος , υπωρόφιος ἔρχομαι καταναγκάζω . καί ὁ σκότος δέ οὐ ἀπλόος οὐδέ εἰκῇ οὗτος συγχωρέω ὁ καιρός , ἀλλά ὑπέρ ἀνάπαυσις πολύς . ὅς οὖν i ὁ φιλόστοργος ὁ μήτηρ , ὅταν κατευνάζω ὁ παιδίον βούλομαι ἀλύτης , ὑπό ὁ ἀγκάλη δείδω ὁ ἑαυτοῦ , καί ὁ χιτωνίσκος ὁ θεῖος περιβάλλω , κατακοιμίζω · οὕτως καί ὁ θεός , καθά τίς καταπέτασμα ὁ σκότος κατά ὁ οἰκουμενικός απλιεννυω , παύω ὁ ἄνθρωπος ὁ πόνος i . εἰμί γάρ μή οὗτος εἰμί , ὑπό ὁ k φιλοπρασμοσυνιημι ἢ φιλαργυρία ὁ ἄγαν καί ὑπό ὁ πόνος ἅπας ἄν διασπάω · νυνί δέ καί ἄκων ἐγώ ὁ ἱδρώς ἀνίημι . οὐ ὁ σῶμα δέ ἐγώ ἀνίημι μόνος , ἀλλά καί ὁ ψυχή οὕτως ὁ νόμος ὁ σῶμα οὐ ἥσσων . τις γάρ ἐν ὁ λόγος ὁ ἐν ὁ καιρός οὗτος γαλήνη , ὁ ἡσυχία , καί πῶς ἀπαντάω γέμω σιγή , καί θόρυβος εἰμί καθαρός , καί οὐ εἰμί ἀκούω κραυγή τις καθά ἐν ἡμέρα , ὁ μέν πενία ὀδύρομαι , ὁ δέ ἐπαίρω καταδίδωμι , ὁ δέ [ 149 ] ἀρρωστία σῶμα καί πήρωσις θρηνέω , καί ὁ μέν θάνατος ὁ οἰκεῖος , ὁ δέ ζημία χρῆμα , ὁ δέ ἄλλος τίς ὁ ἀνθρώπινος · πολύς δέ οὗτος εἰμί · ὅς οὗτος ἀπαντάω l καθά τρικυμία ἐξαπατάω πρός ὁ αὐτηες͂ς ἀναπαύω λιμήν ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος ὁ νύξ . καί διά μέν ὁ νύξ τοσοῦτος ἐγώ ὁ ἀγαθός · διά δέ ὁ ἡμέρα οὗτος , ὅς ἅπας οἶδα . τις ἄν τις λέγω ὁ πρός ὁ επιμέλεια εὐκολία γίγνομαι ἐγώ ; ἵνα γάρ μή ὁ ὁδοιπορία ὁ μήκος ἀποτροπή γίγνομαι · ὁ συνόσιος ὁ πρός ἀλλήλων , ἐπιστωμετέραν ἐγώ δίδωμι ὁ θάλασσα ἀνήκω πανταχοῦ ὁ γῆ ὁ θεός , ἵνα ὡς οἶκος εἷς ὁ οἰκουμένη οἰκέω , οὕτως θάμνα παρά ἀλλήλων βαδίζω , καί ὁ παρά ἑαυτοῦ ἕκαστος m ὁ πλησίος μεταδίδωμι εὐχλώως , ἀντιλαμβάνω ὁ παρά ἐκεῖνος , καί μικρός ὁ γῆ μέρος κατέχω , ὡς