joannes-chrysostomus.ad-stagirium-daemone-vexatum-lib-1-3 pg047_0434.1
ψυχῆς . Μετὰ γὰρ τὸ ἐπιλύσαι τὸ δναρ ἔλεγε πρὸς τὸν οἰνοχόν · Ἄλλὰ μνήσθητί μου διὰ σεαυτοῦ , ὅταν σὺ σοι γένηται , καὶ ποιήσεις ἐπ’ ἐμὲ ἔλεος , καὶ μνησθῆσῃ περὶ ἐμοῦ πρὸς Φαραώ , καὶ ἐξάξεις με ἐκ τοῦ ὀχρώματος τούτου , ὅτι κλοπῇ ἐκλάπηρ ἐκ τῆς Ἑβραίων , καὶ ὧδε οὐκ ἐποίησα οὐδέν , ἀλλ’ ἐνέβαλόν με εἰς τὸν οἶκον τοῦ λάχεω τούτου . Εἰ γὰρ καὶ τὸ καθεῖργθαι ἔφερεν εὐκόλως , τὸ γοῦν τοιούτοις συζῆν ἀνδράσι , τυμβωρύχοις , κλέπταις , πατρολολαίς , μοιχοῖς , ἀνδροφόνους ( τούτων γὰρ ἀπάντων καὶ τῶν τοιούτων τὸ οἴκημα τοῦτο ἐμπέπληστο ) , πάντων αὐτῶ βαρύτερον ἦν . Καὶ οὐ τοῦτο μόνον αὐτὸν ἐλύπει καὶ ἔθλιβεν , ἀλλὰ καὶ τὸ πολλοὺς ὁρᾶν εἰκῇ καὶ μάτην ταριγευομένους ἐκεῖ . Ἀλλ’ ὅμως οὐ πρὸ οἴκτιζ , ὅπερ ἀποδύρη καὶ σὺ νῦν , ἀπηλλάχθη τοῦ τῶν δεσμῶν , ὁ δὲ ἐλεύθερος ἔμενε ταλαιπωρούμενος ἐτι . Εἰ δὲ τῇ βασιλείᾳ λέγεις τις , πάλιν μοι τὸν ἀσμὸν τῶν φροντιδῶν καὶ τῆς ἀγρυπνίας καὶ τῶν μυρίων πραγμάτων ἔρει , ὅπερ ἀπαντα τοῖς τὸν ἡσύχιον καὶ ἀπράγμονα βίον ἀσπαζομένοις οὐ σφόδρα ἐστὶ καλὸν ἡδονὴν . Χωρὶς δὲ τούτων ἐκείνοις μὲν εἰ καὶ τι χρηστὸν ἐγίνετο , ἀλλ’ οὕτω τῆς βασιλείας τετρανωμένης , οὐδὲ τῆς τῶν μελλόντων ἐπαγγελίας , οὕσης φανερᾶς · ἐνταῦθα δὲ ἕνα τοσαῦτα πρόκειται ἀγαθά , καὶ πᾶσι τὸ πρᾶγμα δῆλον ἐστιν , ἀληθεῖς τις , εἴπέ μοι , εἰ καὶ μηδενὸς κατὰ τὸν παρόντα βίον ἀπολαύσεταί χρηστοῦ , ὅπως δὲ χρηστὸν ἡγήσεταί τι τῶν ἐνθάδε γινομένων ἐκεῖνα εἰδώς ; Καὶ τί ταύτης ταπεινότερον γένοιτ’ ἂν τῆς ψυχῆς , εἰ προσδοκῶσα μικρὸν ὑστερον μεταναστήσεσθαι α πρὸς τὸν οὐρανό , τὰς ἐνταῦθα ἀνέσεις ἐπιζητοῖ , καὶ τὴν σκιὰς οὐδὲν διαφέρουσαν εὐθυμίαν ; Ματαιώτης γάρ , φησὶ , ματαιωτήτων , τὰ πάντα ματαιότης . Εἰ δὲ ὁ μάλιστα πάντων ἀνθρώπων πείραν τῆς τοῦ βίου λαβὼν ἡδονῆς , τοιαύτην ἐξήνεγκε κατ’ αὐτῆς τὴν ἀπόφασιν , πολλῷ μᾶλλον ἡμᾶς οὕτω διακείσθαι καὶ φρονεῖν χρή , τοὺς οὐδὲν μὲν κοινὸν πρὸς τὴν γῆν ἔχοντας , εἰς δὲ τὴν πόλιν πάλιν ἐγγραφέντας , καὶ πάντα μετοικίσαι τὸν νοῦν κελευθέντας ἐκεῖ .
Lemmas: Ψυχή . μετά γάρ ὁ ἐπιλύω ὁ δν λέγω πρός ὁ οἰνοχόν · ἀλλά μιμνῄσκω ἐγώ διά σεαυτοῦ , ὅταν σύ σύ γίγνομαι , καί ποιέω ἐπί ἐγώ ἔλεος , καί μιμνήσκω περί ἐγώ πρός Φαραώ , καί ἐξάγω ἐγώ ἐκ ὁ ὀχρώματος οὗτος , ὅτι κλοπή ἐκλάπηρ ἐκ ὁ Ἑβραῖος , καί ὧδε οὐ ποιέω οὐδείς , ἀλλά ἐμβάλλω ἐγώ εἰς ὁ οἶκος ὁ λάχος οὗτος . εἰμί γάρ καί ὁ καθεῖργθαι φέρω εὐκόλως , ὁ γοῦν τοιοῦτος συζάω ἀνήρ , τυμβωρύχος , κλέπτης , πατρολολαίς , μοιχός , ἀνδροφόνος ( οὗτος γάρ ἀπαντάω καί ὁ τοιοῦτος ὁ οἴκημα οὗτος ἐμπίμπλημι ) , πᾶς αὐτός βαρύς εἰμί . καί οὖον οὗτος μόνος αὐτός λυπέω καί θλίβω , ἀλλά καί ὁ πολύς ὁράω εἰκῇ καί μάτην ταριγευομενος ἐκεῖ . ἀλλά ὅμως οὖον πρό οἰκτίζω , ὅσπερ ἀποδύρομαι καί σύ νῦν , ἀπαλλάσσω ὁ ὁ δεσμός , ὁ δέ ἐλεύθερος μένω ταλαιπωρέω ἔτι . εἰμί δέ ὁ βασίλεια λέγω τις , πάλιν ἐγώ ὁ ᾀσμός ὁ φροντίς καί ὁ ἀγρυπνία καί ὁ μυρίος πρᾶγμα ἔρομαι , ὅσπερ ἅπας ὁ ὁ Ἡσύχιος καί ἀπράγμων βίος ἀσπάζομαι οὖον σφόδρα εἰμί καλός ἡδονά . Χωρὶς δέ οὗτος ἐκεῖνος μέν εἰμί καί τίς χρηστός γίγνομαι , ἀλλά οὗτος ὁ βασίλεια τρανωμένος , οὐδέ ὁ ὁ μέλλω ἐπαγγελία , ὗσις φανερός · ἐνταῦθα δέ εἷς τοσοῦτος πρόκειμαι ἀγαθός , καί πᾶς ὁ πρᾶγμα δῆλος εἰμί , ἀληθής τις , εἶπον ἐγώ , εἰμί καί μηδείς κατά ὁ πάρειμι βίος ἀπολαύω χρηστός , ὅπως δέ χρηστός ἡγέομαι τίς ὁ ἐνθάδε γίγνομαι ἐκεῖνος οἶδα ; καί τίς οὗτος ταπεινός γίγνομαι εἄν ὁ Ψυχή , εἰμί προσδοκάω μικρός ὕστερος μετανίστημι ὅς πρός ὁ ουρανός , ὁ ἐνταῦθα ἄνεσις ἐπιζητέω , καί ὁ σκιά οὐδείς διαφέρω εὐθυμία ; Ματαιώτης γάρ , φημί , ματαιότης , ὁ πᾶς ματαιότης . εἰμί δέ ὁ μάλιστα πᾶς ἄνθρωπος πείρω ὁ ὁ βίος λαμβάνω ἡδονή , τοιοῦτος ἐκφέρω κατά αὐτός ὁ ἀπόφασις , πολύς μᾶλλον ἐγώ οὗτος διάκειμαι καί φρονέω χρή , ὁ οὐδείς μέν κοινός πρός ὁ γῆ ἔχω , εἰς δέ ὁ πόλις πάλιν ἐγγράφω , καί πᾶς μετοικίζω ὁ νόος κελεύω ἐκεῖ .