joannes-chrysostomus.ad-stagirium-daemone-vexatum-lib-1-3 pg047_0443.2
καὶ συνθῆκας ὑπὲρ πολλῶν θέμενον πρὸς αὐτόν , τοῦτον , ὅτε αὐτῷ τὰς ἀμοιβὰς ἀποδοῦναι τὴν εὐεργεσίαν κείνων ἔτασεν , τότε ἐξαπασθάνει τοῦ βίου μαθὼν τὴν Ἀκμαζόντος δὲ τούτου τοῦ πάθους , ἕτερα περιβάλλει πάλιν αὐτὸν ὁ στρατηγὸς ἀθυμίαν τὸν ἀπονητὴ καὶ μετὰ πάσης εὐκολίας πᾶσαν αὐτῷ παραδοῦναι τὴν στρατιὰν ἐπαγγελάμενον , τούτων προαναπάσας τῆς ὑποσχέσεως , καὶ δόλῳ διαχρησάμενος . Τοσούτων γὰρ ἠλγησεν ἐκείνη τῇ σφαγῇ , ὡς καὶ τότε καταράσαθαι τὸν Ἰωάβ , καὶ παρ’ αὐτὸν τῆς τελευταίας τὴν καιρὸν ἐπισχῆναι τῷ ἑαυτοῦ παιδὶ δίχην ταύτην εἰσπράξασθαι τῆς μαιμονίας αὐτοῦ . Καὶ τὰ ῥήματα δὲ , ἃπερ αὐτὸν ἀνακαλῶν ἐθρήνησεν , ἰκανὰ τὸ πάθος ἡμῖν παραστήσαι τῆς ψυχῆς · Ἐσπῆς γάρ , φησίν , ὁ βουλεύεις τὴν ψωφὴν αὐτοῦ , καὶ ἐκλαυσον ἐπὶ τῷ τάφῳ Ἀβενήρ , καὶ εἶπε · Εἰ κατὰ τὸν θάνατον Νάβαλ ἀποθανεῖται Ἀβενήρ , αἱ χεῖρές σου οὐκ ἐδέησαν , οὐδὲ οἱ πόδες σου ἐπ’ ἁδίας , οὐδὲ προσήγαγες ὡς Νάβαλ · ἀνὴρ γὰρ νίου ἀδίκως ἐκεσε . Τί δὲ μετὰ τούτου ; Δολοφονεῖται μὲν ὁ Μεμφριδοθὴς , καὶ τῇ διὰ τούτων αὐτῷ γενομένῃ λύπῃ ( καὶ γὰρ ἐπὶ τούτῳ πάλιν ἠλγησεν , ὡς καὶ ἀνελθεῖν τοὺς φονεῦσιν αὐτοῦ ) τῶν γυλῶν καὶ κυλῶν ἀντίστασις προστεθεῖσα σφόδρα αὐτὸν διετάραις . Κρατήσας δὲ καὶ τούτων καὶ ἕτερων πολεμίων , ἀνάγει μὲν τὴν κιβωτὸν μετὰ πολλῆς τῆς εὐφροσύνης · ἐπεὶ δὲ αὐτῆς ἀναγομένης , καὶ πάντων χαίροντων , ἐν μέσῳ τῆς εὐθυμίας πρᾶγμα [ 215 ] συμβεβ πάντων μακρύτερον τὴν ἡδονὴν , καὶ ἀθυμίαν καὶ φόβου πολλὴν τὴν τοῦ βασιλέως ἐβάλε ψυχὴν . Τὸν γὰρ Ὑζὰν βουληθέντα περιτρεπομένην ὁρθῶσαι τὴν κιβωτὸν , παραχρῆμα ἐπάταξε καὶ νεκρὸν ἐθηκεν ἡ τοῦ Θεοῦ δρχή , καὶ οὕτως ἐπὶ πολὺ κατέσεισε τοῦ Δαυὶδ τὴν ψυχὴν οὕτος ὁ φόβος , ὡς μὴ πρότερον τολμῆσαι πρὸς ἑαυτὸν ἀνεγκεῖν τὴν κιβωτόν , πρὶν ἢ μαθεῖν ὅπως χρῆσθαι τῷ τότε αὐτὴν ὑποδεξαμένῳ Ἀβεδδάρ . Μετὰ δὲ ταῦτα τελευταίαντος τοῦ Ἀμμανιτῶν βασιλέως , πρᾶγμα ἀνδρὸς χρηστοῦ καὶ φιλανθρώπου ποιῶν , ἐπεμεψ παραμυθιῶμενος τὸν υἱὸν τὸν ἐκείνου , καὶ πεῖθων πρᾶξιν ἀνεγκεῖν τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν · ὁ δὲ ἀντὶ τῆς τιμῆς ταύτης ὑβρίσας τοὺς ἀπελθόντας αἰσχρῶς , οὕτως ἀπέπεμψε τῷ βασιλεῖ . Ἄρα σοι μικρὸν εἶναι τοῦτο δοκεῖ πρὸς τὸ πλήθει ψυχὴν καὶ καταβαλεῖν ; Δρ’ οὐχ ὁ πόλεμος ἐκείνος τοῦτο δείκνυσιν , ὁ μηδαμῶς ἐπέρωθεν τὴν ὑπόδειν ἐσχηκώς , καὶ πρὸς τοσαύτην ἀσφορότητα ἐκταθεὶς , ὡς μυρίους αὐτὸν περιβαλεῖν κακοὺς ; Ἰκανὰ μὲν οὖν καὶ ταῦτα , κἂν μυρίας τις αὐτοῖς ἀναμνήγῃ τὰς ἡδονὰς , εἰς τὸν τῶν ὀδυνηρῶν βίον καταλέξαι τὴν ἐκείνου ζωὴν · νῦν δὲ τοιαῦτα τὸ μετὰ ταῦτά ἐστιν , ὡς μηδὲ ἡρῆσαι τῶν ἀληθῶς λυπηρῶν . Πάντα γὰρ μῦθον καὶ πᾶσαν τραγῳδίαν ἐνίψη τὰ τοῦ βασιλέως τούτου πάθη · οὕτως ἀλλόκοτα καὶ ἐπάλλληλα προσέπεσεν αὐτῷ τῇ οἰκία ἡ δεῖν , κακῶ τὸ κακὸν δεῖ λάσασθαι σπουδάζουσι αὐτῷ . Ὅρα γάρ · ἡράσθη τῆς ἀδελφῆς ὁ Ἀμων τῆς αὐτοῦ · ἐρασθεὶς ὑβρίσεν εἰς αὐτήν , ὑβρίσας ἐμίσησε , καὶ τὴν ὑβριν ἐξεπόμπευσε καὶ τὴν μίσην , εὐθὲς προστάξας τινὶ τῶν οἰκετῶν ἐκβαλεῖν ἄκουσαν τῆς
Lemmas: καί συνθήκη ὑπέρ πολύς τίθημι πρός αὐτός , οὗτος , ὅτε αὐτός ὁ ἀμοιβή ἀποδίδωμι ὁ εὐεργεσία ἐκεῖνος τάσσω , τότε ἐξαπασθάνει ὁ βίος μανθάνω ὁ ἀκμάζω δέ οὗτος ὁ πάθος , ἕτερος περιβάλλω πάλιν αὐτός ὁ στρατηγός ἀθυμία ὁ ἀπόνητος καί μετά πᾶς εὐκολία πᾶς αὐτός παραδίδωμι ὁ στρατία ἐπαγγέλλω , οὗτος προαναπαύω ὁ ὑπόσχεσις , καί δόλος διαχράομαι . τοσοῦτος γάρ ἀλγέω ἐκεῖνος ὁ σφαγή , ὡς καί τότε καταίρω ὁ Ἰωάβ , καί παρά αὐτός ὁ τελευταῖος ὁ καιρός ἐπέχω ὁ ἑαυτοῦ παῖς διχάω οὗτος εἰσπράσσω ὁ μαιμονια αὐτός . καί ὁ ῥῆμα δέ , ὅσπερ αὐτός ἀνακαλέω θρηνέω , ἱκανός ὁ πάθος ἐγώ παρίστημι ὁ Ψυχή · Ἐσπῆς γάρ , φημί , ὁ βουλεύω ὁ ψωφὴν αὐτός , καί καλέω ἐπί ὁ τάφος Αβενήρ , καί εἶπον · εἰμί κατά ὁ θάνατος Νάβαλ ἀποθνῄσκω Αβενήρ , ὁ χείρ σύ οὐ δήω , οὐδέ ὁ πούς σύ ἐπί ἡδία , οὐδέ προσάγω ὡς Νάβαλ · ἀνήρ γάρ Νιου ἄδικος κεῖμαι . τις δέ μετά οὗτος ; δολοφονέω μέν ὁ μεμφριδιδωμι , καί ὁ διά οὗτος αὐτός γίγνομαι λύπη ( καί γάρ ἐπί οὗτος πάλιν ἀλγέω , ὡς καί ἀνέρχομαι ὁ φονεύς αὐτός ) ὁ Γύλων καί Κύλων Ἀντίστασις προστίθημι σφόδρα αὐτός διετάραις . κρατέω δέ καί οὗτος καί έτερος πολέμιος , ἀνάγω μέν ὁ κιβωτός μετά πολύς ὁ Εὐφρόσυνος · ἐπεί δέ αὐτός ἀνάγω , καί πᾶς χαίρω , ἐν μέσος ὁ εὐθυμία πρᾶγμα [ 215 ] συμβαίνω πᾶς μακρύς ὁ ἡδονά , καί ἀθυμία καί φόβος πολύς ὁ ὁ βασιλεύς βάλλω ψυχή . ὁ γάρ Ὑζὰν βούλομαι περιτρέπω ὀρθόω ὁ κιβωτός , παραχρῆμα πατάσσω καί νεκρός τίθημι ὁ ὁ Θεός δρχή , καί οὕτως ἐπί πολύς κατασείω ὁ Δαυίδ ὁ ψυχή οὗτος ὁ φόβος , ὡς μή πρότερος τολμάω πρός ἑαυτοῦ φέρω ὁ κιβωτός , πρίν ἢ μανθάνω ὅπως χράω ὁ τότε αὐτός ὑποδείκνυμι Ἀβεδδάρ . μετά δέ οὗτος τελευταῖος ὁ Αμμανίτης βασιλεύς , πρᾶγμα ἀνήρ χρηστός καί φιλάνθρωπον ποιέω , ἐπεμεψ παραμυθιῶμενος ὁ υἱός ὁ ἐκεῖνος , καί πείθω πρᾶξις φέρω ὁ ὁ πατήρ τελευτή · ὁ δέ ἀντί ὁ τιμή οὗτος ὑβρίζω ὁ ἀπέρχομαι αἰσχρῶς , οὕτως ἀποπέμπω ὁ βασιλεύς . ἄρας σύ μικρός εἰμί οὗτος δοκέω πρός ὁ πλῆθος ψυχή καί καταβάλλω ; δρῦς οὐ ὁ πόλεμος ἐκείνος οὗτος δείκνυμι , ὁ μηδαμῶς ἐπέρομαι ὁ ὑποδέω ἔχω , καί πρός τοσοῦτος ασφοροτηταω ἐκτείνω , ὡς μυρίος αὐτός περιβάλλω κακός ; ἱκανός μέν οὖν καί οὗτος , κἀν μυρίος τις αὐτός ἀναμιμνήσκω ὁ ἡδονά , εἰς ὁ ὁ ὀδυνηρός βίος καταλέγω ὁ ἐκεῖνος ζωή · νῦν δέ τοιοῦτος ὁ μετά οὗτος εἰμί , ὡς μηδέ αἱρέω ὁ ἀληθής λυπηρός . Πάν γάρ μῦθος καί πᾶς τραγῳδία ἐνίπτω ὁ ὁ βασιλεύς οὗτος πάθος · οὕτως ἀλλόκοτος καί ἐπάλληλος προσπίπτω αὐτός ὁ οἰκίον ὁ δήω , κακόω ὁ κακός δεῖ λανθάνω σπουδάζω αὐτός . Ὅρας γάρ · ἔραμαι ὁ ἀδελφός ὁ ἡμεῖς ὁ αὐτός · ἔραμαι ὑβρίζω εἰς αὐτός , ὑβρίζω μισέω , καί ὁ ὕβρις ἐκπομπεύω καί ὁ μίση , εὐθύς προστάσσω τις ὁ οἰκέτης ἐκβάλλω ἀκούω ὁ