joannes-chrysostomus.ad-stagirium-daemone-vexatum-lib-1-3 pg047_0431.4
Ἄλλ᾽ ὅμως οὐδὲ οὕτως ἡμερώτερος γέγονε τῶν συμφορῶν ὁ χειμὼν · σφοδρότερα γὰρ ἐπεσεύσα καταλῆς πάλιν αὐτὸν κατέδυσε . Τάχα μὲ τις ὀεται τὴν ἐπιθυλίαν τῆς δεσποίνης ἐρεῖν · ἐγὼ δὲ πρὸ παύτῆς χαλεπωτέραν ἄλλην ἐρω . Δεινὸν μὲν γὰρ , ἀληθῶς δεῖνόν , καὶ τὸ συκοφαντηθῆναι ἐπὶ τοιούτοις , καὶ τὸ καταχρηθῆναι , καὶ τὸ δεσμωτήριον οἰκῆσαι χρόνον οὕτω μακρόν , παῖδα ἐλεύθερον καὶ εὐγενῆ καὶ παύτῆς ἀπειρον τῆς ἀνάγκης · πολλῷ δὲ τούτων ἀπάντων βαρύτερον τὸν ἀπὸ τῆς ἡλικίας οἴμαι χειμῶνα γεγενῆσθαι αὐτῷ . Εἰ μὲν γὰρ ὑπὸ ἡμεδαμίας ἐπιθυμίας ἐνοχλούμενος διετέτυχε τὴν ἐκείνης ἑρωτα , οὐ σφόδρα ἐπαίνω , οὐδὲ θαυμάζω τὸν ἄνδρα ἐγὼ πειθόμενος τῷ Χριστῷ . Οὐδὲ γὰρ τοὺς ἀπὸ τῆς φύσεως εὐνοησοῦντας , ἀλλὰ τοὺς εὐνοησοῦντας ἀξιοῦσθαι φησι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν · εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἦν , ποίαν ἄν ἤρατο νίκη ; κατὰ τινὸς στέφανον ἀνεθέσατο ; τίνα καταγωνισάμενος ἀνεκρίρύττετο , οὐδενὸς ὄντος τοῦ προσπαλαίουτος αὐτῷ , καὶ ἐπιχειροῦντος καταβαλεῖν ; Οὐδὲ γὰρ τοὺς ἀλόγους μὴ μιμνυμένους εἰς σωφροσύνην ἐπαινοῦμεν λόγον , διὰ τὸ μὴδ᾽ ἐγχεῖσθαι τῇ φύσει τῆς μίξεως τὴν ἐπιθυμίαν ἐκείνης . Εἰ τοίνυν μηδὲ τῷ μακαρίῳ τότε ἐκεῖνον τοῦτο ἠνώγει τὸ πῦρ , τίνως ἐνεκεν αὐτὸν ἐπὶ σωφροσύνη θαυμάζομεν ; Εἰ δὲ , ὅτε πάντων τῶν καιρῶν σφοδρότερον ἡ φλὸξ ἀφρεται ( εἰκοῦν γὰρ λοιπὸν ἦγεν ἔτος ) , καὶ ὅτε ἀνυπόστος ἐστιν ἡ τυραννὶς καὶ μηδενὸς αὐτὴν αἰῶντος , τότε ἡ ἀκόλαστος ἐπέθετο τῷ μειρακίῳ , τοσαύτην ἀπὸ τῶν αὐτῆς μαγνευμάτων καὶ καλλωπισμάτων προσθεῖσα τῇ φλογὶ τὴν ἰσχύν , ὅσην ἀπὸ τῆς φύσεως εἶχε · πῶς ἄν τις τὸν χειμῶνα διηγήσαιτο τῆς ψυχῆς καὶ τὸν θόρυβον καὶ τὴν ἀγωνίαν , τῆς φύσεως καὶ τῆς ἡλικίας ἐνδόθεν παρασσώσης αὐτόν , καὶ τῶν παρὰ τῆς Αἰγυπτίας μηχανημάτων ἐξὼθεν προσβαλλόντων , καὶ ταῦτα οὐ μέχρι μιᾶς ἡμέρας καὶ δευτέρας , ἀλλ᾽ ἐπὶ χρόνον πολύν ; Ἐγὼ γὰρ αὐτὸν οὐχ ὑπὲρ ἑαυτοῦ τρέμειν οἴομαι τότε μόνον , ἀλλὰ καὶ ὑπὲρ ἐκείνης ἀλγεῖν , πρὸς τοσοῦτον χρησμὸν ἐπείγομένης ἐλθεῖν · καὶ τοῦτο ἐξ ἄν μετά πολλῆς ἐπικλείας ἀποκρίνεται πρὸς αὐτὴν δήλον ἡμῖν . Καὶ γὰρ ἐνῆν , εἴπερ ἐδοῦλετο , καὶ ὑβριστικώτερον καὶ θρασύτερον διαλεχθῆναι πρὸς αὐτήν · καὶ γὰρ ἄν εὐχλῶς πάντα ἤνεγκεν ἐκείνη διὰ τὸν ἑρωτα · ἀλλ᾽ οὐδὲν τοιούτου οὔτε ἐφθέγξατο οὔτε ἐνενόησεν , ἀλλ᾽ [ 203 ] λογισμὸς ἀνακινήσας εὐσεβείας , καὶ δι᾽ ὧν ἤστο μόνον ἐντρεψεῖν αὐτήν , οὐδὲν πλέον προσέθηκεν . Ἰδοὺ γὰρ , φησίν , ὁ κύριός μου οὐ γινώσκει οὐδὲν δι᾽ ἐμὲ τῶν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ , καὶ πάντα δσα ἐστίν · αὐτῷ δέδωκεν ἐν τῇ χειρὶ μου , καὶ οὐχ ὑπερέχει ἐν τῇ οἰκίᾳ ταύτῃ οὐδὲν ἐμοῦ , οὐδὲ ἀπεκρίηται ἀπ᾽ ἐμοῦ οὐδὲν · πλὴν σοῦ , διὰ τὸ σὲ γυναῖκα αὐτοῦ εἶναι · καὶ πῶς ποιήσω τὸ ῥῆμα τοῦτο τὸ πονηρόν , καὶ ἁμαρτήσω ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ; Καὶ μετὰ τὴν τοσαύτην ἐπικλείαν καὶ τὴν τῆς σωφροσύνης ἐπίδειξιν εὐχαριστῶν , καὶ συνηγόρησεν ὁ Θεός . Ἐδίδου , καὶ οὐδὲ οὕτως ἠλεγε τὴν ἐπιθυλίαν , καὶ τὴν ἀδικων διαβολὴν τῆς γυναικὸς ἐδούλευτο γὰρ καὶ πολλοὺς αὐτῷ τοὺς μισθοὺς καὶ λαμπρότερος γενέσθαι τοὺς στεφάνους , καὶ διὰ τοῦτο καὶ τῶν δούλων τοῦ βασιλέως ἀφελέντων αὐτὸς ἐμενεν ἐνδὸν ἐτι . Σὺ δὲ μοι μὴ τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ δεσμοφυλάκος ἐπῆς , ἀλλ᾽ ἐξέτασον αὐτοῦ τὰ ῥήματα , καὶ ὄψει τὴν οὐδὴν τῆς
Lemmas: ἄλλος ὅμως οὐδέ οὕτως ἥμερος γίγνομαι ὁ συμφορά ὁ χειμών · σφοδρός γάρ ἐπισσεύω καταλέω πάλιν αὐτός καταδύω . Τάχα ἐγώ τις ὄη ὁ ἐπιθυλίαν ὁ δέσποινα εἴρω · ἐγώ δέ πρό παῦτα χαλεπός ἄλλος εἴρω . δεινός μέν γάρ , ἀληθής δεῖνος , καί ὁ συκοφαντέω ἐπί τοιοῦτος , καί ὁ καταχράομαι , καί ὁ δεσμωτήριον οἰκέω χρόνος οὗτος μακρός , παῖς ἐλεύθερος καί εὐγενής καί παῦτα ἤπειρος ὁ ἀνάγκη · πολύς δέ οὗτος ἀπαντάω βαρύς ὁ ἀπό ὁ ἡλικία οἴμη χειμών γίγνομαι αὐτός . εἰμί μέν γάρ ὑπό ἡμεδαμίας ἐπιθυμία ἐνοχλέω διατυγχάνω ὁ ἐκεῖνος Ἔρως , οὖον σφόδρα ἔπαινος , οὐδέ θαυμάζω ὁ ἀνήρ ἐγώ πείθω ὁ Χριστός . οὐδέ γάρ ὁ ἀπό ὁ φύσις εὐνοέω , ἀλλά ὁ εὐνοέω ἀξιόω φημί ὁ βασίλεια ὁ οὐρανός · εἰμί δέ μή οὗτος εἰμί , ποῖος ἄν ἔραμαι νίκη ; κατά τις στέφανος ἀνατίθημι ; τίς καταγωνίζομαι ἀνακρίνω , οὐδείς εἰμί ὁ προσπαλαιουος αὐτός , καί ἐπιχειρέω καταβάλλω ; οὐδέ γάρ ὁ ἄλογος μή μίμνω εἰς σωφροσύνη ἐπαινέω λόγος , διά ὁ μηδέ ἐγχέω ὁ φύσις ὁ μίξις ὁ ἐπιθυμία ἐκεῖνος . εἰμί τοίνυν μηδέ ὁ μακάριος τότε ἐκεῖνος οὗτος ἄνωγα ὁ πῦρ , τίνω ἕνεκα αὐτός ἐπί σωφροσύνη θαυμάζω ; εἰμί δέ , ὅτε πᾶς ὁ καιρός σφοδρός ὁ φλόξ ἀφρεται ( εἰκών γάρ λοιπός ἄγω ἔτος ) , καί ὅτε ἀνυπόστος εἰμί ὁ τυραννίς καί μηδείς αὐτός αἰών , τότε ὁ Ἀκόλαστος ἐπιτίθημι ὁ μειράκιον , τοσοῦτος ἀπό ὁ αὐτός μαγνευματη καί καλλώπισμα προστίθημι ὁ φλόξ ὁ ἰσχύς , ὅσος ἀπό ὁ φύσις ἔχω · πῶς ἄν τις ὁ χειμών διηγέομαι ὁ Ψυχή καί ὁ θόρυβος καί ὁ ἀγωνία , ὁ φύσις καί ὁ ἡλικία ἔνδοθεν παρασῴζω αὐτός , καί ὁ παρά ὁ Αἰγύπτιος μηχάνημα ἔξωθεν προσβάλλω , καί οὗτος οὖον μέχρι εἷς ἡμέρα καί δύο , ἀλλά ἐπί χρόνος πολύς ; ἐγώ γάρ αὐτός οὐ ὑπέρ ἑαυτοῦ τρέμω οἴομαι τότε μόνος , ἀλλά καί ὑπέρ ἐκεῖνος ἀλγέω , πρός τοσοῦτος χρησμός ἐπείγω ἔρχομαι · καί οὗτος ἐκ ἄν μετά πολύς ἐπικλείω ἀποκρίνω πρός αὐτός δῆλος ἐγώ . καί γάρ ἐν-εἰμί , εἴπερ ἐδοῦλετο , καί ὑβριστικός καί θρασύς διαλέγω πρός αὐτός · καί γάρ ἄν εὐχλῶς πᾶς φέρω ἐκεῖνος διά ὁ Ἔρως · ἀλλά οὐδείς τοιοῦτος οὔτε φθέγγομαι οὔτε ἐννοέω , ἀλλά [ 203 ] λογισμός ἀνακινέω εὐσέβεια , καί διά ὅς ἀείδω μόνος ἐντρέπω αὐτός , οὐδείς πλέω προστίθημι . ἰδέ γάρ , φημί , ὁ κύριος ἐγώ οὖον γιγνώσκω οὐδείς διά ἐγώ ὁ ἐν ὁ οἶκος αὐτός , καί πᾶς δσοι εἰμί · αὐτός δίδωμι ἐν ὁ χείρ ἐγώ , καί οὐ ὑπερέχω ἐν ὁ οἰκίον οὗτος οὐδείς ἐγώ , οὐδέ ἀποκρίνω ἀπό ἐγώ οὐδείς · πλήν σύ , διά ὁ σύ γυνή αὐτός εἰμί · καί πῶς ποιέω ὁ ῥῆμα οὗτος ὁ πονηρός , καί ἁμαρτάνω ἐνώπιος ὁ Θεός ; καί μετά ὁ τοσοῦτος ἐπικλείω καί ὁ ὁ σωφροσύνη ἐπίδειξις εὐχαριστέω , καί συνηγορέω ὁ Θεός . δίδωμι , καί οὐδέ οὕτως ἧλος ὁ ἐπιθυλίαν , καί ὁ ἄδικος διαβολή ὁ γυνή δουλεύω γάρ καί πολύς αὐτός ὁ μισθός καί λαμπρός γίγνομαι ὁ στέφανος , καί διά οὗτος καί ὁ δοῦλος ὁ βασιλεύς ἀφαιρέω αὐτός μένω ἐνδίδωμι ἔτι . σύ δέ ἐγώ μή ὁ φιλανθρωπία ὁ δεσμοφύλαξ ἔπειμι , ἀλλά ἐξετάζω αὐτός ὁ ῥῆμα , καί ὁράω ὁ οὐδή ὁ