joannes-chrysostomus.ad-stagirium-daemone-vexatum-lib-1-3 pg047_0391.2
γ' . Πῶς οὖν εἰσόμεθα ὅτι καὶ τὰ δεύτερα ὑπὲρ τῶν ἐκείνῳ συμφερόντων ἦν ; Ἄν ἐνοχλούμεν τί τούτων μὴ γενομένων ἔπαθεν ἂν . Τί οὖν ἂν ἔπαθεν ; Εἰ , τοῦ διαβόλου μετὰ τὴν παράβασιν ἐπαγγελιαμένου δεῖξεν αὐτοὺς ἰσοθέους , ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἔμεινε τιμῆς , τρισὶν ἂν περιέπεσε τοῖς ἐσχάτοις κακοῖς . Πρῶτον μὲν γὰρ τὸν Θεὸν ἂν ἐνόμιζεν εἶναι βλάσκανον , καὶ ἀπατεῶνα , καὶ ψεύστην · δεύτερον δὲ τὸν ἀληθῶς ἀπατεῶνα , καὶ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς βλασκανίας πατέρα , καὶ εὐεργέτην καὶ φίλον · καὶ πρὸς τούτοις ἀθάνατα ἂν διετέλεσεν ἁμαρτημάτων τοῦ λοιποῦ . Τούτων δὲ αὐτὸν ἀπάντων ἀπηλλάξεν , ἀσφαλῶν τοῦ παραδείσου τότε . Οὕτω πού καὶ ἰατρὸς , ἄφεις μὲν τὸ ἕλκος μείζονα τὴν σπένδαινα ἐργάζεται , ἐκκόπτων δὲ καυλίζει πειρατέρω προσελθεῖν τοῦ τραύματος τὴν χαλκίαν . Τί οὖν ; φησίν . Οὐχ ἔστιν μέγρι τούτων , ἀλλὰ καὶ ἰδρώτας καὶ πόνους προσέθηκεν , ὅτι οὐδὲν οὕτω πρὸς ἄνεσιν ἀχρηστον ὡς ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις ἐστίν . Εἰ γὰρ καὶ τούτων ἐπιχειρῶν οὐ διαλιμπάνομεν ἁμαρτάνοντες , τί οὖν ἂν ἐτολμήσαμεν , εἰ πρὸς τρυφὴν καὶ ἀργίαν ἀνῆλθεν ἡμᾶς ὁ Θεός ; Πᾶσαν γὰρ κακίαν , φησίν , ἐδίδαξεν ἡ ἀργία . Καὶ μαρτυρεῖ τῷ λόγῳ τὰ καὶ ἡμέραν γινόμενα , καὶ τὰ ἐπὶ τῶν προγόνων δὲ συμβάντα τῶν ἡμετέρων . Ἐκδίδει γὰρ ὁ Ἰάδς , φησίν , φαγεῖν καὶ πιεῖν , καὶ ἀνέστειλαν παίζειν · καὶ πάλιν · Ἐλιπάρθη , ἐπαχύνθη , ἐπλατυνθη , καὶ ἀπελάτισεν ὁ ἡγαπημένος . Συνωδὰ δὲ τούτοις καὶ ὁ μακάριος Δαυὶδ φθέγγεται λέγων · Ὅταν ἀπέκτησεν αὐτοὺς , τότε ἐζήτουν αὐτόν , καὶ ἐπέστρεψον καὶ ὤρμησαν πρὸς τὸν Θεόν . Αἱ τῇ Ἱερουσαλὴμ διὰ τοῦ Ἱερουσαλὴμ φησίν ὁ Θεός · Διὰ παντὸς παιδεύσθητι , Ἱερουσαλὴμ , ὅπως ἂν μὴ ἀποστῇ ἡ ψυχή μου ἀπὸ σοῦ . Ὅτι δὲ οὐ τοῖς μοχθηροῖς μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῖς χρηστοῖς , καὶ ταπεινοῦσι καὶ κάμπτουσι πρὸς σωτηρίαν ἐστὶ , πάλιν ὁ προφήτης φησίν · Ἀγαθὲ μοι , Κύριε , ὅτι ἐπαίνευσάς με , ὅπως ἂν μάθω τὰ δικαιώματά σου . Καὶ μετὰ τοῦτον δὲ ὁ Ἱερεμίας τὰ αὐτὰ δὴ ταῦτα ἐκθεῖς εἶ καὶ μὴ ῥήμασι τοῖς αὐτοῖς · Ἀγαθὸν ἀνδρὶ ὅταν ἄρῃ ζυγὸν βαρὺν ἐκ νεότητος αὐτοῦ · καθίσεται κατὰ μόνας , καὶ σιωπήσεται . Καὶ περὶ ἑαυτοῦ δὲ τοῦ Θεοῦ δεῖται λέγων · Μὴ γένη φειδόμενός μου εἰς ἀλλοτρίωσιν ἐν ἡμέρα πονηρᾷ . Καὶ ὁ μακάριος δὲ Παῦλος ὁ τοσοῦτον ἐν τῇ χάριτι διαλάμψας , καὶ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ὑπερβὰς , ὅμως καὶ αὐτὸς ἐδεῖτο τῆς ὠφελείας τούτου τοῦ καλοῦ · διὸ καὶ ἔλεγεν · Ἔδοθό μοι σκώλωψ τῇ σαρκὶ ἄγγελος Σατανᾶ , ἵνα με κολαφίζῃ , ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι . Ὑπὲρ τούτου τρίς τὸν Κύριον παρεκάλεσα , καὶ εἶπέ μοι · Ἀρκεῖ [ 160 ] σοι ἡ χάρις μου · ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται . Καίτοι γε ἐνὴν καὶ χωρὶς διωγμῶν καὶ θλίψεων καὶ πόνων καὶ ἰδρώτων κατορθοῦναι τὸν χόρυγμα , ἀλλ' ὅμως οὐκ ἠθέλησεν ὁ Χριστὸς τῶν χρηστονῶν φειδόμενος . Διὰ τοῦτο φησίν αὐτοῖς · Ἐν τῇ κόπω ὀλίγῃ ἐξετε . Καὶ τοὺς βουλομένους δὲ εἰς τὴν βασιλείαν βαδίζειν , διὰ τῆς ἐσχετωρημένης τούτο κελεύει ποιεῖν ὁδόν , ὡς οὐκ ἕνδν ἐτέρωθεν ἐκείνας ἐλθεῖν . Οὕτως αἱ θλίψεις καὶ οἱ πειρασμοὶ καὶ τὰ συμβαίνοντα ἡμῖν ἀνιάρὰ τῶν χρηστῶν οὐχ ἧττον τὴν κηδεμονίαν τοῦ Θεοῦ ἡμῖν ἐνδεικνύνται . Καὶ τί λέγω τὰς θλίψεις τὰς ἐνθάδε ; τῆς γὰρ βασιλείας τῶν οὐρανῶν οὐκ ἔλατον τῆς γενέσεως ἀπειλὴ παρίστησι τὴν φιλανθρωπίαν αὐτοῦ c . Εἰ γὰρ μὴ γένενα ἠπειλητο , οὐκ ἂν τις ταχέως ἐπέτυχε πῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀγαθῶν . Οὐδὲ γὰρ ἀρκεῖ μόνη ἡ τῶν χρηστῶν ἐπαγγελία προτρέψαι πρὸς ἀρετήν , μὴ καὶ τοῦ φόβου τῶν δεινῶν ὀδυνοῦντος τοὺς ῥαθυμοτέρους πρὸς ἐκείνην διακειμένους . Διὰ τοῦτο καὶ τοῦ παραδείσου τὴν ἀρχὴν ἐξέβαλε τὸν πρωτόπλαστον , ὅτι ἡ παρασχεθεῖσα αὐτῷ τιμὴ χειρόνα αὐτὸν ἀπειργάζετο ἂν , εἴπερ ἔμεινεν ἀσάλευτος καὶ βεβαία ἐκείνη τῆς ἐντολῆς κινδυνεύει . Καὶ τί λέγω τὸν Ἄδαμ ; Τί γὰρ οὐκ ἂν ἐποίησεν ὁ Κάιν ἂν παραδείσω στρεφόμενος , καὶ τρυφῆς ἀπολαύων τοιαύτης , ὅπου γε καὶ τούτων ἐστερημένος , καὶ τοῦ πατρὸς τὴν τιμωρίαν παρὰ πόδας ὁρῶν , οὐδ' οὕτως ἐσωφρονίσετο , ἀλλ' εἰς μείζονα κακίαν ἐξέπιπτε d , φόνον πρῶτος αὐτὸς καὶ εὕρων καὶ τολμήσας , καὶ φόνον τὸν πάντων ἐναγέστερον ; Οὐδὲ γὰρ ταῦτα μικρόν , οὐδ' ἐν χρόνῳ πολλῇ προσῆλθε τῷ καινῷ τούτῳ μιάσματι , ἀλλ' ἀθρόως καὶ ἐξαίφνης πρὸς αὐτὴν εὐθὺς ἀνεπήδησε τὴν χορυφήν , τὸν κοινωνήσαντα τῶν αὐτῶν ὀδίνων αὐτῷ , τὸν ἡβηκότα οὐδὲν , πλὴν εἰ τὸ τιμῆσαι τὸν Θεὸν ἀδίκημα ἦστο , τοῦτον λοχῆσαι καὶ ἀνελῶν . Σὺ δὲ μοι κάναυθὰ πάλιν τοῦ Θεοῦ τὴν φιλανθρωπίαν καταμάθες · ὅτε μὲν γὰρ εἰς αὐτὸν ὤβρισε , διὰ τῶν λόγων αὐτὸν νουθετεῖ , καὶ παραμυθεῖται λυπούμενον · ὅτε δὲ ἐμάνη κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ , τότε δὴ ἐπεξέρχεται , καὶ τὴν τιμωρίαν ἐπάγει . Καίτοι καὶ τὰ πρότερα τῆς αὐτῆς χολάσεως , μᾶλλον δὲ καὶ χαλεπωτέρας ἀξία ἦν . Εἰ γὰρ ἐπ' ἀνθρώπων , ὅταν τις τῶν οἰκετῶν τὰ μὲν ἀμεῖνω φυλάττῃ ἑαυτῷ , τὰ δὲ φαυλότερα τῷ δεσπότῃ προσάγῃ , δεινὸν τὸ πρᾶγμα καὶ ὑβρεῖς εἶναι δοκεῖ , πῶς μᾶλλον ἐπὶ Θεοῦ ; Ὁ δὲ Κάιν οὐ τοῦτο μόνον ἤμαρτεν , ἀλλὰ καὶ ἕτερον οὐχ ἧττον , τὸ δυσχεραίνει τῇ τιμῇ τοῦ ἀδελφοῦ . Εἰ μὲν γὰρ ὡς ἁμαρτῶν μετεγνώσκεν , ἀποδεχτὸς τῆς καλλίστερος ταύτης μεταβολῆς ἦν · νῦν δὲ οὐ μετάνοιας , ἀλλὰ καὶ ζήλου καὶ βλασκανίας ἡ σύγχυσις ἦν , καὶ τοῦ τέλους ἀπέδειξε . Μόνον γὰρ οὐκ ὠργίζετο τῷ Θεῷ , ὅτι μὴ ἐτίμησεν αὐτὸν ὠβρισεῖς , καὶ προῆλθε τὸν ἀκόλαστον τοῦ ἐπιεικοῦς · ἀλλ' ὅμως καὶ οὕτω σφοδρὰν τῶν ἁμαρτημάτων ἀπαιτούμενον τὴν τιμωρίαν ἔλαττον πολλῷ τῆς ἀξίας χέρηται τῷ πεπλημμεληκότι , καὶ φλεγμαίνουσαν αὐτοῦ καταστρέλλει πειράσαι τὴν ψυχήν . Ἀπὸ γὰρ θυμοῦ ἡ ἀθυμία ἐκείνη ἦν · διὸ καὶ φησίν [ 161 ] πρὸς αὐτόν · Ἡσώχασον . Ταῦτα δὲ ἔλεγεν , εἰδὼς μὲν οἱ προθύμειται κακοῦ e , βουλομένους δὲ πᾶσαν τοὺς ἀγνοοῦσιν ἐκκόψαι πρόφασιν . Εἰ γὰρ ἐκωλύθη παρὰ τὴν ἀρχήν , πολλὰ ἂν εἴπον τοιαῦτα πολλοί · οὐ γὰρ ἐνὴν παρακαλεῖσαι λόγῳ , καὶ νουθετῆσαι , καὶ ἐπιπλήξαι πρότερον , καὶ τότε τοῖς αὐτοῖς ἐπιμεῖναι μεταλθεῖν f ; Πολλῆς ὠμότητος καὶ ἀπηνείας αὐτὴ ἡ κολασία . Διὰ τοῦτο μακροθυμεῖ τὰς εἰς αὐτὸν ὕβρεσιν ὁ Θεός , ἄμα μὲν ἐπιστομίζων ἐκείνους , ἄμα δὲ καὶ δεινὸς ὅτι καὶ τὸν πατέρα τοῦ Κάιν δι' ἀγαθότητα ἐπαίδευσε , πρὸς δὲ καὶ εἰς μετάνοιαν ἄγων τοὺς μετὰ ταῦτα διὰ τῆς τοιαύτης χρηστότητος αὐτοῦ . Ἐπεὶδὴ δὲ κατὰ τὴν σκληρότητα αὐτοῦ ,
Lemmas: γε . Πῶς οὖν εἶμι ὅτι καί ὁ δύο ὑπέρ ὁ ἐκεῖνος συμφέρω εἰμί ; ἄν ἐνοχλέω τίς οὗτος μή γίγνομαι πάσχω εἄν . τις οὖν εἄν πάσχω ; εἰμί , ὁ διάβολος μετά ὁ παράβασις ἐπαγγέλλω δείκνυμι αὐτός ἰσόθεος , ἐπί ὁ αὐτός μένω τιμή , τρεῖς εἄν περιπίπτω ὁ ἔσχατος κακός . Πρῶτος μέν γάρ ὁ θεός εἄν νομίζω εἰμί βλάσκω , καί ἀπατεών , καί ψεύστης · δύο δέ ὁ ἀληθής ἀπατεών , καί ὁ ψεῦδος καί ὁ βλασκανίας πατήρ , καί εὐεργέτης καί φίλος · καί πρός οὗτος ἀθάνατος εἄν διατελέω ἁμάρτημα ὁ λοιπός . οὗτος δέ αὐτός ἀπαντάω ἀπαλλάσσω , ἀσφαλής ὁ παράδεισος τότε . οὕτως πού καί ἰατρός , ἀφίημι μέν ὁ ἕλκος μείζων ὁ σπένδαινα ἐργάζομαι , ἐκκόπτω δέ καυλίζω πειράω προσέρχομαι ὁ τραῦμα ὁ χαλκιάς . τις οὖν ; φημί . οὐχ εἰμί μέγρι οὗτος , ἀλλά καί ἱδρώς καί πόνος προστίθημι , ὅτι οὐδείς οὗτος πρός ἄνεσις ἄχρηστος ὡς ὁ ὁ ἄνθρωπος φύσις εἰμί . εἰμί γάρ καί οὗτος ἐπιχειρέω οὖον διαλείπω ἁμαρτάνω , τίς οὖν εἄν τολμάω , εἰμί πρός τρυφή καί ἀργία ἀνέρχομαι ἐγώ ὁ Θεός ; πᾶσα γάρ κακία , φημί , διδάσκω ὁ ἀργία . καί μαρτυρέω ὁ λόγος ὁ καί ἡμέρα γίγνομαι , καί ὁ ἐπί ὁ πρόγονος δέ συμβαίνω ὁ ἡμέτερος . εκδίδω γάρ ὁ Ἰάς , φημί , ἐσθίω καί πίνω , καί ἀναστέλλω παίζω · καί πάλιν · Ἐλιπάρθη , παχύνω , πλατύνω , καί ἀπολανθάνω ὁ ἀγαπάω . συνωδά δέ οὗτος καί ὁ μακάριος Δαυίδ φθέγγομαι λέγω · ὅταν αποκτώ αὐτός , τότε ζητέω αὐτός , καί ἐπιστρέφω καί ὁρμάω πρός ὁ Θεός . ὁ ὁ Ἱεροσόλυμα διά ὁ Ἱεροσόλυμα φημί ὁ Θεός · Ζεύς πᾶς παιδεύω , Ἱεροσόλυμα , ὅπως εἄν μή ἀφίστημι ὁ ψυχή ἐγώ ἀπό σύ . ὅτι2 δέ οὖον ὁ μοχθηρός μόνος , ἀλλά καί ὁ χρηστός , καί ταπεινόω καί κάμπτω πρός σωτηρία εἰμί , πάλιν ὁ προφήτης φημί · ἀγαθός ἐγώ , κύριος , ὅτι ἐπαινέω ἐγώ , ὅπως εἄν μανθάνω ὁ δικαίωμα σύ . καί μετά οὗτος δέ ὁ Ἱερεμίας ὁ αὐτός δή οὗτος ἐκθέω εἰμί καί μή ῥῆμα ὁ αὐτός · ἀγαθός ἀνήρ ὅταν ἀείρω ζυγόν βαρύς ἐκ νεότης αὐτός · καθίζω κατά μόνος , καί σιωπάω . καί περί ἑαυτοῦ δέ ὁ Θεός δήω λέγω · μή γένος φείδομαι ἐγώ εἰς ἀλλοτρίωσις ἐν ἡμέρα πονηρός . καί ὁ μακάριος δέ Παῦλος ὁ τοσοῦτος ἐν ὁ χάρις διαλάμπω , καί ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὑπερβαίνω , ὅμως καί αὐτός δήω ὁ ὠφέλεια οὗτος ὁ καλός · διό καί λέγω · Ἔδοθό ἐγώ σκῶλος ὁ σάρξ ἄγγελος Σατανᾶς , ἵνα ἐγώ κολαφίζω , ἵνα μή ὑπεραίρω . ὑπέρ οὗτος τρίς ὁ κύριος παρακαλέω , καί εἶπον ἐγώ · ἀρκέω [ 160 ] σύ ὁ χάρις ἐγώ · ὁ γάρ δύναμις ἐγώ ἐν ἀσθένεια τελειόω . καίτοι γε ἕνος καί Χωρὶς διωγμός καί θλῖψις καί πόνος καί ἰδρῶτος κατορθόω ὁ χόρυγμα , ἀλλά ὅμως οὐ ἐθέλω ὁ Χριστός ὁ χρηστοναω φείδομαι . Ζεύς οὗτος φημί αὐτός · ἐν ὁ κόπος ὀλίγος ἔχω . καί ὁ βούλομαι δέ εἰς ὁ βασίλειος βαδίζω , διά ὁ ἐσχετωρημένης οὗτος κελεύω ποιέω ὁδός , ὡς οὐ ἕνδν ἑτέρωθεν ἐκεῖνος ἔρχομαι . οὕτως ὁ θλῖψις καί ὁ πειρασμός καί ὁ συμβαίνω ἐγώ ανιαρά ὁ χρηστός οὐ κακός ὁ κηδεμονία ὁ Θεός ἐγώ ἐνδείκνυμι . καί τίς λέγω ὁ θλῖψις ὁ ἐνθάδε ; ὁ γάρ βασίλεια ὁ οὐρανός οὐ ἐλαύνω ὁ γένεσις ἀπειλή παρίστημι ὁ φιλανθρωπία αὐτός c . εἰμί γάρ μή γένενα ἀπειλέω , οὐ εἄν τις ταχέως ἐπιτυγχάνω ποῦ ἐν ὁ οὐρανός ἀγαθός . οὐδέ γάρ ἀρκέω μόνος ὁ ὁ χρηστός ἐπαγγελία προτρέπω πρός ἀρετή , μή καί ὁ φόβος ὁ δεινός ὀδυνοῦντος ὁ ῥᾴθυμος πρός ἐκεῖνος διάκειμαι . Ζεύς οὗτος καί ὁ παράδεισος ὁ ἀρχή ἐκβάλλω ὁ πρωτόπλαστος , ὅτι ὁ παρέχω αὐτός τιμή χείρων αὐτός ἀπεργάζομαι εἄν , εἴπερ μένω ἀσάλευτος καί βέβαιος ἐκεῖνος ὁ ἐντολή κινδυνεύω . καί τίς λέγω ὁ Άδαμ ; τις γάρ οὐ εἄν ποιέω ὁ Κάϊς εἄν παράδεισος στρέφω , καί τρυφή ἀπολαύω τοιοῦτος , ὅπου γε καί οὗτος στερέω , καί ὁ πατήρ ὁ τιμωρία παρά πούς ὁράω , οὐδέ οὕτως σωφρονίζω , ἀλλά εἰς μείζων κακία ἐκπίπτω d , φόνος πρῶτος αὐτός καί εὑρίσκω καί τολμάω , καί φόνος ὁ πᾶς ἐναγής ; οὐδέ γάρ οὗτος μικρός , οὐδέ ἐν χρόνος πολύς προσέρχομαι ὁ καινός οὗτος μίασμα , ἀλλά ἀθρόος καί ἐξαπίνης πρός αὐτός εὐθύς ἀναπηδάω ὁ χορυφημι , ὁ κοινωνέω ὁ αὐτός οδιναω αὐτός , ὁ ἡβάω οὐδείς , πλήν εἰμί ὁ τιμάω ὁ θεός ἀδίκημα ἦστο , οὗτος λοχάω καί ἀναιρέω . σύ δέ ἐγώ κάναυθὰ πάλιν ὁ Θεός ὁ φιλανθρωπία καταμάθες · ὅτε μέν γάρ εἰς αὐτός ὤβρισε , διά ὁ λόγος αὐτός νουθετέω , καί παραμυθέομαι λυπέω · ὅτε δέ μαίνομαι κατά ὁ ἀδελφός , τότε δή ἐπεξέρχομαι , καί ὁ τιμωρία ἐπάγω . καίτοι καί ὁ πρότερος ὁ αὐτός κόλασις , μᾶλλον δέ καί χαλεπός ἄξιος εἰμί . εἰμί γάρ ἐπί ἄνθρωπος , ὅταν τις ὁ οἰκέτης ὁ μέν ἀγαθός φυλάσσω ἑαυτοῦ , ὁ δέ φαῦλος ὁ δεσπότης προσάγω , δεινός ὁ πρᾶγμα καί ὕβρις εἰμί δοκέω , πῶς μᾶλλον ἐπί Θεός ; ὁ δέ Κάϊς οὖον οὗτος μόνος ἁμαρτάνω , ἀλλά καί ἕτερος οὐ κακός , ὁ δυσχεραίνω ὁ τιμή ὁ ἀδελφός . εἰμί μέν γάρ ὡς ἁμαρτέω μεταγιγνώσκω , αποδεκτός ὁ κάλλιστος οὗτος μεταβολεύς εἰμί · νῦν δέ οὖον Μετάνοιας , ἀλλά καί ζηλόω καί βλασκανίας ὁ σύγχυσις εἰμί , καί ὁ τέλος ἀποδείκνυμι . Μόνος γάρ οὐ ὀργίζω ὁ Θεός , ὅτι μή τιμάω αὐτός ὠβρισεῖς , καί προέρχομαι ὁ ἀκόλαστος ὁ ἐπιεικής · ἀλλά ὅμως καί οὗτος σφοδρός ὁ ἁμάρτημα ἀπαιτέω ὁ τιμωρία μικρός πολύς ὁ ἄξιος χράω ὁ πλημμελέω , καί φλεγμαίνω αὐτός καταστρέλλει πειράζω ὁ Ψυχή . ἀπό γάρ θυμός ὁ ἀθυμία ἐκεῖνος εἰμί · διό καί φημί [ 161 ] πρός αὐτός · Ἡσώχασον . οὗτος δέ λέγω , εἰδοί μέν ὁ προθυμέομαι κακός e , βούλομαι δέ πᾶς ὁ ἀγνοέω ἐκκόπτω πρόφασις . εἰμί γάρ κωλύω παρά ὁ ἀρχή , πολύς εἄν εἶπον τοιοῦτος πολύς · οὖον γάρ ἕνος παρακαλώ λόγος , καί νουθετέω , καί ἐπιπλήσσω πρότερος , καί τότε ὁ αὐτός ἐπιμένω μετέρχομαι f ; Πολλῆς ὠμότης καί ἀπήνεια αὐτός ὁ κολασιος . Ζεύς οὗτος μακροθυμέω ὁ εἰς αὐτός ὕβρις ὁ Θεός , ἄμη μέν ἐπιστομίζω ἐκεῖνος , ἄμη δέ καί δεινός ὅτι καί ὁ πατήρ ὁ Κάϊς διά ἀγαθότης παιδεύω , πρός δέ καί εἰς μετάνοια ἄγω ὁ μετά οὗτος διά ὁ τοιοῦτος χρηστότης αὐτός . ἐπειδή δέ κατά ὁ σκληρότης αὐτός ,