joannes-chrysostomus.ad-stagirium-daemone-vexatum-lib-1-3 pg047_0430.3
γὰρ ἀδελφοὶ τὸν γιγνώσκον τὸν ἐκείνου βάσαντες αἵματι d καὶ ἐπιδείξαντες τῷ πατρὶ , ποικίλιον αὐτῷ τὸ πένθος εἰργάσαντο . Οὐ γὰρ τὴν τελευτὴν ἐπένθει μόνον , ἀλλὰ καὶ τὸν τρόπον τῆς τελευτῆς , καὶ πολλὰ ἦν τὰ συγχέοντα αὐτοῦ τὴν ψυχὴν · ὅτι ὁ τῆς φιλουμένης υἱός , ὅτι ὁ τῶν ἄλλων ἀπάντων βελτίων , ὅτι ὁ μάλιστα ἀγαπημένος , ὅτι ἐν αὐτῷ τῇ τῆς ἡλικίας ἄνθει , ὅτι παρ᾽ αὐτοῦ περιβείς , ὅτι μὴδ᾽ ἐπὶ τῆς οἰκίας , μὴδ᾽ ἐπὶ τῆς κλίνης , μὴδὲ παρευστῶτος τοῦ πατρὸς , μὴδ᾽ ἐπιὼν τι καὶ ἀκούσας , ὅτι μὴ τῷ κοινῷ πάντων θανάτῳ , ὅτι ζῶν ὑπὸ τῆς τῶν θηρίων ὠμότητος ἐσπαράττετο , ὅτι μὴδὲ τὰ λείψανα συναγαγεῖν εὗρισκε καὶ παραδοῦναι τῇ γῇ , ὅτι οὐδὲ ἐν νεότητι ταῦτα ὑπέμεινεν , ὅτε ἐνεχρεῖν δυνατὸν ἦν , ἀλλ᾽ ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ . Καὶ ἦν θέαμα πάντων ἐλεεινότερον ἰδεῖν , πολλὰν αἰσχυνομένην κόνει , καὶ στήθος γραμμάλον διαρρύγνυμένου τοῦ γηρώους γυμνομένου , καὶ θρήνους παραχλῆσεως μειζόνας · Διέρρηξεν γάρ , φησίν , ᾿Ιακώβ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ , καὶ περιέθετο σάκκον ἐπὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ , καὶ ἐπένθιεν τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἡμέρας πολλάς . Συνήχθησαν δὲ πάντες οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ αἱ θυγατέρες , καὶ ἤλθον παρακαλέσαι αὐτόν , καὶ οὐκ ἠθέλεν παρακληθῆναι λέγων ὅτι , Καταβήσομαι πρὸς τὸν υἱὸν μου πενθὼν εἰς ᾿Αδου . Ὡσπερ δὲ θεὸν μεγίστοτε καθαρεύειν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν ἀθυμίας , οὕτως , ἀρχαμένης ταύτης θεραπεύσεως τῆς πληγῆς , λυμὸς ἐπελθὼν καὶ τὴν γῆν ἅπασαν κατασχὼν ἐλῦπει μὲν αὐτὸν σφόδρα τὸ προτέρον · ὡς δὲ ἀναλθόντες ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου οἱ υἱοὶ παραμυθίαν ἐχορίσαντο τοῦ κακοῦ e ἐντέρα λύτῃ ταύτῃ ἀναμείξαντες ἤγαγον , καὶ τὴν ἀπὸ τῆς τοῦ λειμοῦ λύσεως ἤθουν συνέχεν ἡ τοῦ παιδὸς ἀποθνῆσια . Καὶ οὐ τοῦτο μόνον , ἀλλ᾽ ὅτι καὶ τὸν Βενιαμὶν ἀπήτουν αὐτόν , ὃν μόνον εἶχε παραψυχὴν καὶ τῆς ἀπελθοῦσης γυναικὸς καὶ τοῦ θηριοθροβίου παιδός . Οὐ ταῦτα δὲ μόνον αὐτὸν ἀντέχεσθαι ἐποίει τοῦ Βενιαμὶν , ἀλλὰ καὶ τὰ τῆς ἡλικίας , καὶ τὰ τῆς ἀνατροφῆς . Οὐ καταδιήσεσθαι γάρ , φησίν , ὁ υἱὸς μου μεθ᾽ ὑμῶν , ὅτι ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἀπέθανεν , καὶ αὐτὸς μόνος καταλλείπειται , καὶ συμβήσεται αὐτὸν μαλακισθῆναι ἐν τῇ ὀδῷ , ἐν ᾗ ἂν πορευθῆσθε , καὶ κατῆξετέ μου τὴν γῆρας μετὰ λύπης εἰς ᾿Αδου . Τὸ μὲν οὖν πρῶτον διὰ ταῦτα πάντα παρηρεῖτο , καὶ οὐκ ἔδωκε δόσειν αὐτόν · ἐπειδὴ δὲ σφοδρὸς ἐπέπασεν ὁ λυμός , καὶ μειζόνος τῆς ἀνάγκης ἤσθετο , καίτοι σφόδρα ἀποδυρμένος , Τί γὰρ μὲ ἐνακοποιήσατε , φησίν , ἀπαγγείλαντες τῷ ἀνθρώπῳ οἱ ἐστὶν ὑμῖν ἀδελφός ; καὶ τοῦτο πάντων ὀδυνηρότερον ὑπέμεινε τὰ θλεῖναι f ῥήματα φθεγγόμενος ὁ ᾿Ιακώβ , ᾿Ιωσὴν , φησίν , οὐκ ἐστι , Συμεῶν οὐκ ἐστι , καὶ τὸν Βενιαμὶν λήψεσθε ; ἐπ᾽ ἐμὲ ἐγένετο ταῦτα πάντα · καὶ ὀδυρόμενος ὅτι μετὰ τοῦ ᾿Ιωσὴφ καὶ τὸν Συμεῶνα ἐπεχείρουν [ 201 ] καὶ τὸν Βενιαμὶν ἀποσπάσαι αὐτοῦ , καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι πάντα πεῖσεται μᾶλλον ἢ ἀφέξεσθαι τοῦ παιδός , νικηθεὶς ὑπεσται αὐτὸν αὐτὸν ταῖς ἑαυτοῦ χερσὶν ἐξεδίδου λέγων · Καὶ τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν λᾶβετε , καὶ ἀναστάντες ! καταβὲν πρὸς τὸν ἄνθρωπον · ὁ δὲ Θεὸς μοι δώῃ ὑμῖν χάριν ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου , καὶ ἀποστειλῶν τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν ἕνα , καὶ τὸν Βενιαμὶν · ἐγὼ μὲν γὰρ καθάπερ g ἡδέκνωμαι ,
Lemmas: γάρ ἀδελφός ὁ γιγνώσκω ὁ ἐκεῖνος βαίνω αἷμα d καί ἐπιδείκνυμι ὁ πατήρ , ποικίλιον αὐτός ὁ πένθος ἐργάζομαι . οὖον γάρ ὁ τελευτή πενθέω μόνος , ἀλλά καί ὁ τρόπος ὁ τελευτή , καί πολύς εἰμί ὁ συγχέω αὐτός ὁ ψυχή · ὅτι ὁ ὁ φιλέω υἱός , ὅτι ὁ ὁ ἄλλος ἀπαντάω ἀγαθός , ὅτι ὁ μάλιστα αγαπημένος , ὅτι ἐν αὐτός ὁ ὁ ἡλικία ἄνθος , ὅτι παρά αὐτός περιβαίνω , ὅτι μηδέ ἐπί ὁ οἰκίον , μηδέ ἐπί ὁ κλίνη , μηδέ παρίστημι ὁ πατήρ , μηδέ ἐπέρχομαι τίς καί ἀκούω , ὅτι μή ὁ κοινός πᾶς θάνατος , ὅτι ζῶ ὑπό ὁ ὁ θηρίον ὠμότης σπαράσσω , ὅτι μηδέ ὁ λείψανον συνάγω εὑρίσκω καί παραδίδωμι ὁ γῆ , ὅτι οὐδέ ἐν νεότης οὗτος ὑπομένω , ὅτε ἐγχράω δυνατός εἰμί , ἀλλά ἐν ἔσχατος γῆρας . καί εἰμί θέαμα πᾶς ἐλεεινός ὁράω , πολύς αἰσχύνω κόνις , καί στήθος γραμμάλον διαρρυγνυμενω ὁ γηρόω γυμνόω , καί θρῆνος παράκλησις μείζων · διαρρήγνυμι γάρ , φημί , Ιακώβ ὁ ἱμάτιον αὐτός , καί περιτίθημι σάκκος ἐπί ὁ ὀσφῦς αὐτός , καί ἐπιφέρω ὁ υἱός αὐτός ἡμέρα πολύς . συνάγω δέ πᾶς ὁ υἱός αὐτός καί ὁ θυγάτηρ , καί ἔρχομαι παρακαλέω αὐτός , καί οὐ ἐθέλω παρακαλέω λέγω ὅτι , καθάπτω πρός ὁ υἱός ἐγώ πένθος εἰς ᾿Αδου . ὡς δέ θεός μεγίστοτε καθαρεύω αὐτός ὁ ψυχή ἀθυμία , οὕτως , Ἀρχαμένης οὗτος θεράπευσις ὁ πληγή , λυμός ἐπέρχομαι καί ὁ γῆ ἅπας κατέχω λυπέω μέν αὐτός σφόδρα ὁ πρότερος · ὡς δέ ἀνέρχομαι ἀπό ὁ Αἴγυπτος ὁ υἱός παραμυθία χωρίζω ὁ κακός e ἔντερον λύται οὗτος ἀναμείγνυμι ἄγω , καί ὁ ἀπό ὁ ὁ λιμός λύσις ἠθέω συνέχω ὁ ὁ παῖς ἀποθνῄσκω . καί οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά ὅτι καί ὁ Βενιαμίν ἀπαιτέω αὐτός , ὅς μόνος ἔχω παραψυχή καί ὁ ἀπέρχομαι γυνή καί ὁ θηριοθροβιος παῖς . οὖον οὗτος δέ μόνος αὐτός ἀντέχω ποιέω ὁ Βενιαμίν , ἀλλά καί ὁ ὁ ἡλικία , καί ὁ ὁ ἀνατροφή . οὖον καταδίδωμι γάρ , φημί , ὁ υἱός ἐγώ μετά σύ , ὅτι ὁ ἀδελφός αὐτός ἀποθνῄσκω , καί αὐτός μόνος καταλείπω , καί συμβαίνω αὐτός μαλακίζομαι ἐν ὁ οὐδός , ἐν ὅς εἄν πορεύω , καί κατάγω ἐγώ ὁ γῆρας μετά λύπη εἰς ᾿Αδου . ὁ μέν οὖν πρῶτος διά οὗτος πᾶς παραιρέω , καί οὐ δίδωμι δόσις αὐτός · ἐπεί δέ σφοδρός ἐπιπάσσω ὁ λυμός , καί μείζων ὁ ἀνάγκη ἐσθίω , καίτοι σφόδρα ἀποδύρομαι , τις γάρ ἐγώ ενακοποιεω , φημί , ἀπαγγέλλω ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰμί σύ ἀδελφός ; καί οὗτος πᾶς ὀδυνηρός ὑπομένω ὁ θλεῖναι f ῥῆμα φθέγγομαι ὁ Ιακώβ , ᾿Ιωσὴν , φημί , οὐ εἰμί , Συμεών οὐ εἰμί , καί ὁ Βενιαμίν λαμβάνω ; ἐπί ἐγώ γίγνομαι οὗτος πᾶς · καί ὀδύρομαι ὅτι μετά ὁ Ιωσήφ καί ὁ Συμεών ἐπιχειρέω [ 201 ] καί ὁ Βενιαμίν ἀποσπάω αὐτός , καί ἐνδείκνυμι ὅτι πᾶς πείθω μᾶλλον ἢ ἀπέχω ὁ παῖς , νικάω ὕπειμι αὐτός αὐτός ὁ ἑαυτοῦ χείρ ἐκδίδωμι λέγω · καί ὁ ἀδελφός σύ λαμβάνω , καί ἀνίστημι ! καταβαίνω πρός ὁ ἄνθρωπος · ὁ δέ θεός ἐγώ δίδωμι σύ χάρις ἐναντίος ὁ ἄνθρωπος , καί ἀποστέλλω ὁ ἀδελφός σύ ὁ εἷς , καί ὁ Βενιαμίν · ἐγώ μέν γάρ καθάπερ g ἡδέκνωμαι ,