joannes-chrysostomus.ad-stagirium-daemone-vexatum-lib-1-3 pg047_0443.1
σφαγῆς τὴν αἰτίαν ἀνατιθεὶς ἑαυτῷ , καταδίκου παντὸς ἀθλιώτερον ἐδίω βίον . Καὶ γὰρ εἰ μηδὲν ἕτερον τὸ ἐνοχλῶν ἦν , ἰκανὸν τρώσαι ψυχὴν καὶ ἀναλεῖν τὸ ἱερὸν σφαγέα λογίζεσθαι τοσούτων ἑαυτόν . Πῆγεις δὲ τούτῳ τῷ λογισμῷ , τῷ καὶ νυκτὸς καὶ μεθἡμέραν σπῆδος μᾶλλον αὐτὸ διατρώγοντι τὴν ψυχὴν , καὶ ἄλλα ἐφεξῆς ἐδέχετο τραύματα συνεχῆ καὶ ἐπαλλῆλα . Καὶ γὰρ ὅτε αὐτὸν ὁ Νάβαλ διὰ τῶν οἰκετῶν ὑβρίσε , καὶ δραπέτην καὶ φυγάδα καὶ ἀγνώμονα δοῦλον ἐκάλεσεν , οὐκ ἀναλγητὶ τὰ ῥήματα ἤνεγκε · καὶ ὅτε πρὸς τὸν Ἀχούς ἀπελθὼν , τοὺς μαινόμενους ὑπεχρίνετο , καὶ κατέπιπτε , καὶ τὰ δάκρυα διαστρέφων καὶ πολὺν ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἀφρὸν ἀφείς , τῶν ἀληθῶς δαιμονιῶντων μᾶλλον ἐτήκτο , λογιζόμενος εἰς οἷαν κατέστησεν ἑαυτὸν ἀνάγκην ὁ τοσαῦτα εὐεργετηθείς . Ἐπεὶδὴ δὲ μικρὸν ἀνέθῃ , παρὰ τοὺς πολεμίους γενόμενος , ἔδει μὲν ἐπιστρατεύειν τοὺς ἐκείνων ἔχθροὺς · διαφθονούμενοι δὲ αὐτῷ οἱ σατράπαι , καὶ διαβαλεῖν πρὸς τὸν βασιλέα βουλόμενοι , ἐξέπεμψαν αὐτὸν τῆς στρατιᾶς ὡς ἀχρηστον αὐτοῖς καὶ ἐπίβουλον καὶ προδότην ἐσόμενον . Ἐθυμώθησαν γάρ , φησίν , ἐπ’ αὐτῷ οἱ σατράπαι τῶν ἀλλοτρίων , καὶ λέγουσιν αὐτῷ · Ἀπόστρεψον τὸν ἄνδρα , καὶ ἀποστράψῃς εἰς τὸν τόπον οὗ κατέστησας αὐτὸν ἐκεῖ , καὶ μὴ ἐρχέσθω μεθ’ ἡμῶν εἰς πόλεμον , καὶ μὴ γινέσθω ἐπίβουλος τῇ παραβολῇ . Καὶ ἐν τινὶ διαλλαγῆσεται οὕτως τῷ εὐροῖ αὐτοῦ , ἢ οὐχὶ ἐν ταῖς κεφαλαῖς τῶν ἀνθρώπων ἐκεῖνων ; Ὁ δὲ τοὺς ῥήμασι τούτοις πληγῆς ἀνεχώρησε μετὰ πολλῆς τῆς ὑβρεως καὶ τῆς ἀθυμίας . Ἐλθὼν [ 214 ] δὲ οἴκοι τοσαῦτα εἶρε κακῆ , ὡς μικροῦ δεῖν καὶ ἀποπνιγῆναι τῇ λύπῃ . Τὰ γὰρ τότε συμβεβηκότα δεῖν ἦν μὲν ἰκανὰ καὶ προμελετηθέντα τὴν ἐκείνου σκοτώσαι ψυχὴν · τοῦ δὲ ἀπροσδόκητου προστεθέντος καὶ παρ’ ἐλπίδας , διπλάσια τῶν ὄντων ἐφάνει , καὶ οὐδ’ ἐτι ἦν φορπητὰ . Ἀπθεῖ μὲν γὰρ ὡς ἀναπαυσόμενος οἴκοι , καὶ τῆς ἀθυμίας ἐκείνης εὐρήσας παραμυθίαν τὰ παιδία καὶ τὰς γυναῖκας · ἐπιστὰς δὲ ἄρην ἤκουε μὲν ὅτι οὕτοι παρὰ τούς πολεμίους δουλεύουσιν , ἐθεώρει δὲ πῦρ καὶ καπνὸν καὶ αἷμα καὶ νεκρούς , καὶ πρὶν ἢ τούτους ἀλῆσαι καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν οὐδ’ ἄρα , θηρίων χαλεπωτέρον ἐπέπεσον οἱ τῆς πόλις οἰκοῦντες αὐτῷ , ἀπὸ τῆς ἐκείνου κεφαλῆς ἕκαστος τῶν οἰκείων κακῶν εὑρεῖσθαι παραμυθίαν ζητῶν . Καὶ καθάπερ ἐναντίων ἀνέμων εἰς τὴν θάλασσαν ἐμπέσασιν πολὺς καὶ ἄγριος ἀπὸ τῆς μάχης ἐκείνης γίνεται ὁ χειμῶν · οὕτω καὶ τότε , καὶ ἀθυμίας καὶ φόβου τὴν τοῦ δικαίου διακοπτόντων ψυχὴν , πολλὴ ἦν ἡ ζάλὴ καὶ ὁ ὄμβρος , τῶν παθῶν τούτων ἐπαλλήλων κρατούντων καὶ κρατουμένων συνεχῶς . Δυναθὲς δὲ ταῦτα διαδύναι τὰ κακὰ , καὶ τὰς γυναῖκας ἀπολαβεῖν , καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν ἀπασαν , πρὶν ἢ πάλιν αἰσθέσθαι τὴς νίκης ἐκείνης , πλῆττεται ἀγγελία πικρῇ , τῇ περὶ τοῦ Ἰουδαβᾶ σφαγῆς , ἡ τὴν ψυχὴν οὕτω κατέβαλε τὴν ἐκείνου , ὡς ἐστιν ἐκ τῶν ὁρθῶν μαθεῖν · Ἐπέπεσε γάρ , φησίν , ἐπ’ ἐμὲ ἡ ἀπάτησίς σου , ὡς ἡ ἀπάτησιν τῶν γυναικῶν . Καὶ τὶ λέγω τῶν ὁρθῶν ; Ὁ γὰρ τὸν ἐκείνου πατέρα , ὅν ἐχόρην τὸν ἑαυτοῦ καὶ ἐπίβουλον καὶ μυριάκις τῆς ἀπωλείας ἐπιθυμήσαντα τῆς αὐτοῦ οὕτω δακρύσας , τί ἂν ἔπαθε τὸν τὸν ἐκείνου παραστώτα τοῖς κινδύνοις αὐτῷ καὶ πολλάκις αὐτὸν τῆς τοῦ πατρὸς ἐπιβουλῆς ἐξελέμενον , καὶ ἀπορρήτων κοινωνήσαντα ,
Lemmas: σφαγή ὁ αἴτιος ἀνατίθημι ἑαυτοῦ , κατάδικος πᾶς ἄθλιος δῖος βίος . καί γάρ εἰμί μηδείς ἕτερος ὁ ἐνοχλέω εἰμί , ἱκανός τιτρώσκω ψυχή καί ἀναλεῖ ὁ ἱερόν σφαγεύς λογίζομαι τοσοῦτος ἑαυτοῦ . πηγεύς δέ οὗτος ὁ λογισμός , ὁ καί νύξ καί μεθἡμέραν σπής μᾶλλον αὐτός διατρώγω ὁ ψυχή , καί ἄλλος ἐφεξῆς δέχομαι τραῦμα συνεχής καί επάλληλα . καί γάρ ὅτε αὐτός ὁ Νάβαλ διά ὁ οἰκέτης ὑβρίζω , καί δραπέτης καί φυγάς καί ἀγνώμων δοῦλος καλέω , οὐ ἀναλγητί ὁ ῥῆμα φέρω · καί ὅτε πρός ὁ Ἠχώ ἀπέρχομαι , ὁ μαίνομαι ὑποχρίω , καί καταπίπτω , καί ὁ δάκρυ διαστρέφω καί πολύς ἐκ ὁ στόμα αὐτός ἀφρός ἀφίημι , ὁ ἀληθής δαιμονιάω μᾶλλον τήκω , λογίζομαι εἰς οἷος καθίστημι ἑαυτοῦ ἀνάγκη ὁ τοσοῦτος εὐεργετέω . ἐπειδή δέ μικρός ἀνατίθημι , παρά ὁ πολέμιος γίγνομαι , ἐσθίω μέν ἐπιστρατεύω ὁ ἐκεῖνος ἐχθρός · διαφθονέω δέ αὐτός ὁ σατράπης , καί διαβάλλω πρός ὁ βασιλεύς βούλομαι , ἐκπέμπω αὐτός ὁ στρατιά ὡς ἄχρηστος αὐτός καί ἐπίβουλος καί προδότης εἰμί . θυμόω γάρ , φημί , ἐπί αὐτός ὁ σατράπης ὁ ἀλλότριος , καί λέγω αὐτός · ἀποστρέφω ὁ ἀνήρ , καί ἀποστρέφω εἰς ὁ τόπος ὅς καθίστημι αὐτός ἐκεῖ , καί μή ἔρχομαι μετά ἐγώ εἰς πόλεμος , καί μή γίγνομαι ἐπίβουλος ὁ παραβολή . καί ἐν τις διαλλάσσω οὕτως ὁ εὑρίσκω αὐτός , ἢ οὐ ἐν ὁ κεφαλή ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ; ὁ δέ ὁ ῥῆμα οὗτος πληγή ἀναχωρέω μετά πολύς ὁ ὕβρις καί ὁ ἀθυμία . ἔρχομαι [ 214 ] δέ οἴκοι τοσοῦτος εἴρω εκής , ὡς μικρός δήω καί ἀποπνίγω ὁ λύπη . ὁ γάρ τότε συμβεβηκός δήω εἰμί μέν ἱκανός καί προμελετάω ὁ ἐκεῖνος σκοτόω ψυχή · ὁ δέ απροσδόκητος προστίθημι καί παρά ἐλπίς , διπλάσιος ὁ εἰμί φαίνω , καί οὐδέ ἔτι εἰμί φορπητὰ . Ἀπθεῖ μέν γάρ ὡς ἀναπαύω οἴκοι , καί ὁ ἀθυμία ἐκεῖνος εὑρίσκω παραμυθία ὁ παιδίον καί ὁ γυνή · ἐφίστημι δέ ἀμνός ἀκούω μέν ὅτι οὕτος παρά ὁ πολέμιος δουλεύω , θεωρέω δέ πῦρ καί καπνός καί αἷμα καί νεκρός , καί πρίν ἢ οὗτος ἀλέω καί ὁ αἰχμαλωσία οὐδέ ἄρα , θηρίον χαλεπός ἐπιπίπτω ὁ ὁ πόλις οἰκέω αὐτός , ἀπό ὁ ἐκεῖνος κεφαλή ἕκαστος ὁ οἰκέω κακός εὑρίσκω παραμυθία ζητέω . καί καθάπερ ἐναντίος ἄνεμος εἰς ὁ θάλασσα ἐμπίπτω πολύς καί ἄγριος ἀπό ὁ μάχη ἐκεῖνος γίγνομαι ὁ χειμῶν · οὗτος καί τότε , καί ἀθυμία καί φόβος ὁ ὁ Δίκαιος διακόπτω ψυχή , πολύς εἰμί ὁ ζάλη καί ὁ ὄμβρος , ὁ πάθος οὗτος ἐπάλληλος κρατέω καί κρατέω συνεχῶς . δυνατός δέ οὗτος διαδύνω ὁ κακός , καί ὁ γυνή ἀπολαμβάνω , καί ὁ αἰχμαλωσία ἅπας , πρίν ἢ πάλιν αἰσθάνομαι σής Νίκη ἐκεῖνος , πλήσσω ἀγγελία πικρός , ὁ περί ὁ Ἰουδαβᾶ σφαγή , ὁ ὁ ψυχή οὗτος καταβάλλω ὁ ἐκεῖνος , ὡς εἰμί ἐκ ὁ ὀρθός μανθάνω · ἐπιπίπτω γάρ , φημί , ἐπί ἐγώ ὁ ἀπάτησις σύ , ὡς ὁ ἀπάτησις ὁ γυνή . καί τίς λέγω ὁ ὀρθός ; ὁ γάρ ὁ ἐκεῖνος πατήρ , ὅς χόρη ὁ ἑαυτοῦ καί ἐπίβουλος καί μυριάκις ὁ ἀπώλεια ἐπιθυμέω ὁ αὐτός οὗτος δάκρυ , τίς εἄν πάσχω ὁ ὁ ἐκεῖνος παρίστημι ὁ κίνδυνος αὐτός καί πολλάκις αὐτός ὁ ὁ πατήρ ἐπιβουλή ἐξαιρέω , καί ἀπόρρητος κοινωνέω ,