joannes-chrysostomus.ad-populum-antiochenum-homiliae-1-21 pg049_0209.2
ἡ . Καὶ ἵνα μὴ νομίζητε , ὅτι ἀπλῶς ταῦτα λέγω , ὐν νομιζετε εἶναι πολυορχον ἀνθρώπων καὶ πλείονα ἀμύνοντα μᾶλλον ἢ φθεγγομένων , τοῦτον ἐμοὶ παράδοτε δέκα μένον ἡμέρας , κἂν μὴ πᾶσαν ἐξέλω τὴν συνήθειαν ἐν ταῖς ὀλίγαις ταύταις ἡμέραις , κατ᾿ἀγνωτὴ μὲν τὴν ἐσχάτην ταύτην αἰτιᾶσθαι · καὶ ὅτι οὐ κόπος τὰ ῥήματα ταῦτα , ἀπὸ τῶν ἤδη γεγεννημένων τοῦτο ἐστὶ δήλον ὑμῖν . Τί τῶν Νινευιτῶν ἀξιοῦσαστον ; τί δὲ ἀνωτότατον ; ἀλλ᾿ ὅμως οὗτοι οἱ βάρβαροι καὶ ἀνόητοι , οἱ μηδενὸς μηδεποτε ἀκούσαντες φιλοσοφούντος , οἱ μηδέποτε παραγγελματα τοιαῦτα λαβόντες , ἀκούσαντες τοῦ προφητοῦ λέγοντος , Ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας , καὶ Νινευὶ καταστραφεσεται , ἐν τρισὶν ἡμέραις πᾶσαν ἀπέδεντο πονηρὰν συνθειαν · ὁ πόρος σῶφρων ἐγένετο , ὁ θρασύς ἐπεικέστερος , ὁ πλεονέκτης καὶ δρπαξ μέτριος καὶ φιλόφρων , ὁ ῥάθυμος σπουδαῖος . Οὐ γὰρ δὴ ἐν , οὐδὲ δύο , καὶ τρία , καὶ τέσσαρα τῶν παθῶν ἦσαν τὰ ἴαματα b , ἀλλὰ πᾶσαν αὐτῶν διώρθωσαν τὴν πονηρίαν . Καὶ πῶθεν τοῦτο δήλον , φησίν ; Ἀπὸ τῶν τοῦ προφήτου ῥημάτων · αὐτὸς γὰρ ὁ κατηγορήσας αὐτῶν , καὶ εἰπών , ὅτι Ἀνέβη ἡ κραυγὴ τῆς κακίας αὐτῶν ἕως τῶν οὐρανῶν , αὐτὸς αὐτὸς τὸ ἐναντίον ἐμαρτύρησε πάλιν εἰπών , ὅτι Εἶδεν ὁ Θεός , ὅτι ἀπέστησαν ἕκαστος ἀπὸ τῶν ὀδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν , οὐχ εἶπεν , ὅτι Ἀπὸ πορνείας ἢ μοιχείας ἢ κλοπῆς , ἀλλ᾿ , ὅτι Ἀπὸ τῶν ὀδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν . Καὶ πῶς ἀπέστησαν ; Ὡς ὁ Θεὸς εἶδεν , οὐχ ὡς ἀνθρωπος ἐδοκίμασεν . Ἐπεὶ οὐκ αἰσχυνοῦμεθα οὐδὲ ἐρυθριῶμεν , εἰ βαρβάρων ἀνθρώπων ἐν τρισὶν ἡμέραις ; μόνον πᾶσαν ἀποθεμένων κακίαν , ἡμεῖς ἐν τοσαύταις ἡμέραις ἐντυχόνμενοι , διδασκόμενοι , μᾶς μὴ περιγενώμεθα πονηρὰς συνήθειας ; Καίτοι γε εἰς ἕχαστον ἡσων κάκεινοι πρότερον κακίας ἐλληλαχότες · ὅταν γὰρ ἀκούσῃς , ὅτι Ἀνέβη ἡ κραυγὴ τῆς κακίας αὐτῶν πρὸς μέ , μηδὲν ἄλλο νόμιζε , ἢ τὴν ὑπερολὴν τῆς πονηρίας αὐτῶν · ἀλλ᾿ ὅμως ἐν τρισὶν ἡμέραις πρὸς ὁλόκληρον ἀρετὴν μεταστάσθαι . Ὅπου γὰρ φόβος Θεοῦ , οὐ χρεία ἡμερῶν οὐδὲ διαστήματος χρόνου , ὡςπερ ὅπου ἀζοβία , οὐδὲν ὠφελος ἡμερῶν . Καθάπερ γὰρ τὰ ἰωλέντα τῶν σκευῶν ὁ μὲν ὑδατι μόνον ἀποτριβών , κἂν πολὺν ἀναλώσῃ χρόνον , πάσης οὐχ ἀπαλλάξει τῆς κακίας ἐκείνης , ὁ δὲ εἰς γυνευτήριον ἐμβαλῶν , ἐν βραχεῖ καὶ ροπῇ φαιδρότερα τῶν νεοστέκτων εὐθέως ἐργάζεται · οὕτω δὴ καὶ ψυχὴ , τῇ τῆς ἁμαρτίας ἰῷ βαφεῖσα , ἂν μὲν ἀπλῶς καὶ ὡς ἔτυχεν ἐαυτὴν ἀποσπῇ , καὶ καθ᾿ ἐκάστην ἡμέραν μετανοή , [ 212 ] οὐδὲν πλέον κερδαίνει · ἂν δὲ ὡςπερ εἰς χανυστήριον τοῦ Θεοῦ τὴν φόβον ἐαυτὴν ἐμβαλῇ , ἐν βραχεῖα καιροῦ ροπῇ τὸ πᾶν ἀπονίφεται . Μὴ τοίνυν εἰς τὴν αὐρίαν ἀναβαλλώμεθα · Οὐ γάρ οἴδαμεν τί τέξεσται ἡ ἐπιούσα · μὴ λέγωμεν · Περιεσόμεθα τὰς συνήθειας κατὰ μικρόν · τοῦτο γὰρ τὸ , κατὰ μικρόν , οὐδέποτε ἐπιλείψει . Διόπερ , τοῦτο ἀφέντες , ἐκεῖνο λέγωμεν , ὅτι Ἐὰν μὴ σήμερον κατορθώσωμεν τὸν ὀρχον , οὐχ ἀποσπεσόμεθα πρότερον , κἂν μυρία ἀγχὴ πράγματα , κἂν ἀποθανεῖν δέῃ , κἂν κυλισθῆναι , κἂν πάντα ἀπολέσαι · οὐ δώσομεν
Lemmas: ὁ . καί ἵνα μή νομίζω , ὅτι ἀπλόος οὗτος λέγω , ἀνά νομίζω εἰμί πολυορχος ἄνθρωπος καί πλείων ἀμύνω μᾶλλον ἢ φθέγγομαι , οὗτος ἐγώ παραδίδωμι δέκα μένω ἡμέρα , κἀν μή πᾶς ἐξαιρέω ὁ συνήθεια ἐν ὁ ὀλίγος οὗτος ἡμέρα , κατ᾿ἀγνωτὴ μέν ὁ ἔσχατος οὗτος αἰτιάομαι · καί ὅτι οὖον κόπος ὁ ῥῆμα οὗτος , ἀπό ὁ ἤδη γεννάω οὗτος εἰμί δῆλος σύ . τις ὁ Νινευίτης ἀξιόω ; τίς δέ ἀνωτότατον ; ἀλλά ὅμως οὗτος ὁ βάρβαρος καί ἀνόητος , ὁ μηδείς μηδέποτε ἀκούω φιλοσοφέω , ὁ μηδέποτε παράγγελμα τοιοῦτος λαμβάνω , ἀκούω ὁ προφήτης λέγω , ἐπί τρεῖς ἡμέρα , καί Νινευὶ καταστρέφω , ἐν τρεῖς ἡμέρα πᾶς ἀποδέω πονηρός συνθεΐα · ὁ πόρος σώφρων γίγνομαι , ὁ θρασύς ἐπεικής , ὁ πλεονέκτης καί δρπαξ μέτριος καί φιλόφρων , ὁ ῥάθυμος σπουδαῖος . οὖον γάρ δή ἐν , οὐδέ δύο , καί τρεῖς , καί τέσσαρες ὁ πάθος εἰμί ὁ ἴαμα b , ἀλλά πᾶς αὐτός διορθόω ὁ πονηρία . καί πίνω οὗτος δῆλος , φημί ; ἀπό ὁ ὁ προφήτης ῥῆμα · αὐτός γάρ ὁ κατηγορέω αὐτός , καί εἶπον , ὅτι ἀναβαίνω ὁ κραυγή ὁ κακία αὐτός ἠώς ὁ οὐρανός , αὐτός αὐτός ὁ ἐναντίος μαρτυρέω πάλιν εἶπον , ὅτι εἶδον ὁ Θεός , ὅτι ἀφίστημι ἕκαστος ἀπό ὁ ὀδούς αὐτός ὁ πονηρός , οὐ εἶπον , ὅτι ἀπό πορνεία ἢ μοιχεία ἢ κλοπή , ἀλλά , ὅτι ἀπό ὁ ὀδούς αὐτός ὁ πονηρός . καί πῶς ἀφίστημι ; ὡς ὁ θεός ὁράω , οὐ ὡς ἄνθρωπος δοκιμάζω . ἐπεί οὐ αἰσχύνω οὐδέ ἐρυθριάω , εἰμί βάρβαρος ἄνθρωπος ἐν τρεῖς ἡμέρα ; μόνος πᾶς ἀποτίθημι κακία , ἐγώ ἐν τοσοῦτος ἡμέρα ἐντυγχάνω , διδάσκω , μᾶς μή περιγίγνομαι πονηρός συνήθεια ; καίτοι γε εἰς ἕχω ἵημι ἐκεῖνος πρότερος κακία ἔρχομαι · ὅταν γάρ ἀκούω , ὅτι ἀναβαίνω ὁ κραυγή ὁ κακία αὐτός πρός ἐγώ , μηδείς ἄλλος νομίζω , ἢ ὁ ὑπερολὴν ὁ πονηρία αὐτός · ἀλλά ὅμως ἐν τρεῖς ἡμέρα πρός ὁλόκληρος ἀρετή μεθίστημι . ὅπου γάρ φόβος Θεός , οὖον χρεία ἡμέρα οὐδέ διάστημα χρόνος , ὡς ὅπου ἀζοβία , οὐδείς ὠφελής ἡμέρα . καθά γάρ ὁ ἰάλλω ὁ σκεῦος ὁ μέν ὕδωρ μόνος ἀποτριβή , κἀν πολύς ἀναλίσκω χρόνος , πᾶς οὐ ἀπαλλάσσω ὁ κακία ἐκεῖνος , ὁ δέ εἰς γυνευτήριον ἐμβάλλω , ἐν βραχύς καί ροπή φαιδρός ὁ νεοστέκτων εὐθύς ἐργάζομαι · οὗτος δή καί ψυχή , ὁ ὁ ἁμαρτία ἰός βάπτω , εἄν μέν ἀπλόος καί ὡς τυγχάνω ἑαυτοῦ ἀποσπάω , καί κατά ἕκαστος ἡμέρα μετανοέω , [ 212 ] οὐδείς πλέω κερδαίνω · εἄν δέ ὡς εἰς χανυστήριον ὁ Θεός ὁ φόβος ἑαυτοῦ ἐμβάλλω , ἐν βραχύς καιρός ροπή ὁ πᾶς ἀποφέρω . μή τοίνυν εἰς ὁ αὐρίαν ἀναβάλλω · οὖον γάρ οἶδα τίς τίκτω ὁ ἔπειμι · μή λέγω · περίειμι ὁ συνήθεια κατά μικρός · οὗτος γάρ ὁ , κατά μικρός , οὐδέποτε ἐπίλειψις . διόπερ , οὗτος ἀφίημι , ἐκεῖνος λέγω , ὅτι ἐάν μή σήμερον κατορθόω ὁ ὄρχος , οὐ ἀποσπένδω πρότερος , κἀν μυρίος ἄγχω πρᾶγμα , κἀν ἀποθνῄσκω δήω , κἀν κυλίνδω , κἀν πᾶς ἀπόλλυμι · οὖον δίδωμι