joannes-chrysostomus.ad-populum-antiochenum-homiliae-1-21 pg049_0044.4
καὶ μηδεμίαν ἔχουσα παραμυθίαν τοῖς συμβαίνουσιν οἷκωθεν ἐπιδείξασθαι . Ἵν ἐστιν ὁ δοκεῖ τῆς πενίας πλεονεκτεῖν ὁ πλούσιος , τὸ τρυφᾶν καὶ τὸ μεριμνᾶν , καὶ πολλὰς ἐμπορεῖσθαι ἐν τοῖς συμποσίοις τῆς ἡδονῆς . Τοῦτο μέντοι καὶ ἐπὶ τῆς τῶν πενίτων τραπέζης συμβαίνειν ἐστιν ἰδεῖν , καὶ μειζόνους τούτους ἀπολαύοντας ἡδονῆς τῶν πλουτούντων ἀπάντων . Καὶ μὴ θαυμάσητε , μηδὲ παράδοξον εἶναι νομίσητε τὸ λεγόμενον · ἐγὼ γὰρ ἐξ αὐτῆς ὑμῖν τοῦτο τῆς τῶν πραγμάτων ἀποδείξεως ποιήσω δηλον . Ἵστε γὰρ ὅππου τοῦτο καὶ συνομιλοῦντες πάντες , ὅτι τὴν ἡδονὴν ἐν ταῖς ἐστιάσεσιν οὐχ ἡ φύσις τῶν ἐδεσμάτων , ἀλλ’ ἡ διάθεσις τῶν ἐστιωμένων ποιεῖν εἰωθεν · οἷον δι λέγω · μετὰ τοῦ πεινῆν τις ἀπτόμενος τραπέζης , παντὸς ὄψου καὶ ἡδύσματος καὶ μυρίων καρυκευμάτων ἡδίων ἀδελφὴ τῆς τροφῆς , κἂν ἀπάντων εὐτελεστέρα ἦ · ὁ δὲ μὴ τὴν χρεῖναν ἀναμείνας , μηδὲ ὑπομένων πεινῆσαι πρῶτον , ὅπερ οἱ πλουσιώτεροι ποιοῦσι , καὶ τότε ἐπὶ τὴν τράπεζαν ἐλθεῖν , κἂν πλακοῦντας εὐρῇ καμένους , οὐχ αἰσθήσεται τῆς ἡδονῆς , τῆς ὀρέξεως αὐτῇ μὴ διεγερμένης . Καὶ ἵνα μάθῃς , ὅτι τοῦτο τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον , μάρτυρας μὲν καὶ ὑμεῖς πάντες · ἀκούσωμεν δὲ καὶ τῆς Γραφῆς αὐτὸ τοῦτο λεγούσης . Ἵνυχὴ γὰρ ἐμπεπλασμένη , φησίν , κηροῖς ἐμπλακεῖ , ἡνυχὴ δὲ ἐνδενεὶ καὶ τὰ πικρὰ γλυκερὰ φαίνεται . Καίτοι τὴ κηρίῳ καὶ μελίτος γλυκύτερον γένοιτο ἄν · ἀλλ’ οὐχ ἔστιν ἡδὺ τῷ μὴ πεινῶντι , φησίν · τί δὲ τῶν πικρῶν ἀδύεστερον ; ἀλλ’ ἐστι γλυκεῖα τοῖς ἐν ἐνδείᾳ καθεστῶσιν . Ὅτι οἱ οἱ πέντες μετὰ τῆς χρείας καὶ τοῦ πεινῆν ἐπὶ τὸ πρᾶγμα ἔρχονται , οἱ δὲ πλουσιώτεροι οὐχ ἀναμείναντος , παντὶ πον δὴλον ἐστιν · ὅθεν οὐδὲ γνῶναι καὶ εὐλυχρὴν χαρποῦνται τὴν ἡδονὴν . Οὐχ ἐπὶ τῶν ἐδεσμάτων δὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ποτῶν τοῦτο αὐτὸ συμβαίνειν ἴδοι τις ἄν · καὶ ὅσπερ ἐκεῖ τὸ πεινῆν πρὸ τῆς τῶν ἐδεσμάτων φύσεως ἡδονὴν ἐργάζεται · οὕτω καὶ ἐνταῦθα τὸ διψῆν ἡδίστον ποιεῖν εἴωθε τὸ ποτόν , κἂν ὕδωρ ἦ τὸ πινόμενον μόνον . Καὶ τοῦτο αὐτὸ τὸ προσφὴς ἐμφανῶν ἐλεγεν · Ἵκ πέτρας μέλι ἐξόρτασεν αὐτοῖς . Καίτοι τοῦτ’ οὐδαμοῦ τῆς Γραφῆς ἀνέγνωμεν , ὅτι μέλι ἐκ πέτρας ἐξήγαγεν ὁ Μωϋσῆς , ἀλλὰ πανταχοῦ ποταμοὺς καὶ ὕδατα καὶ ψυχρὰ νάματα . Τί ποτ’ οὖν ἐστι τὸ λεγόμενον ; οὐδὲ γὰρ ψεύδεται ἡ Γραφή · ἐπειδὴ γὰρ διψῶντες καὶ καταπονούμενοι ἀ τῇ ἐνδείᾳ , ψυχοτεροὺς προσέστησαν τοῖς νάμασι , τὴν ἡδονὴν τὴν ἐκ τοῦ ποτοῦ παραστήσει βουλόμενοι , μέλι τὸ ὕδωρ ἐκάλεσαν , οὐχ ὡς τῆς φύσεως μεταβληθείσης εἰς μέλι , ἀλλ’ ὡς τῆς διαθέσεως [ 32 ] μελίτος ἡλίου ποιούσης ἐκεῖνα τὰ νάματα . Ἵμαδες πῶς καὶ ποτὸν ἡδὺ ποιεῖν εἴωθεν ἡ τῶν διψῶντων διάθεσις ; Πολλοὶ γοῦν πολλάκις πέντες κάμνοντες , καὶ ταλαιπωρηθέντες , καὶ τῇ διψίᾳ καταφλεγέντες , μετὰ τῆς εἰρημένης ἡδονῆς τῶν τοιούτων μετασχόν νυμάτων · οἱ δὲ πλουσιώτεροι οὐδὲν ἡδύν , καὶ ἀνθυσίαν , καὶ πᾶσαν ἀρετὴν ἔχοντα τὴν ἐν οἴνῳ λαβόντες , οὐχ ἡδύντο τῆς αὐτῆς εὐφροσύνης .
Lemmas: καί μηδείς ἔχω παραμυθία ὁ συμβαίνω οἰκέω ἐπιδείκνυμι . ἵνα εἰμί ὁ δοκέω ὁ πενία πλεονεκτέω ὁ πλούσιος , ὁ τρυφάω καί ὁ μεριμνάω , καί πολύς ἐμπορέω ἐν ὁ συμπόσιον ὁ ἡδονή . οὗτος μέντοι καί ἐπί ὁ ὁ πενιος τράπεζα συμβαίνω εἰμί ὁράω , καί μείζων οὗτος ἀπολαύω ἡδονή ὁ πλουτέω ἀπαντάω . καί μή θαυμάζω , μηδέ παράδοξος εἰμί νομίζω ὁ λέγω · ἐγώ γάρ ἐκ αὐτός σύ οὗτος ὁ ὁ πρᾶγμα ἀπόδειξις ποιέω δῆλος . οἶδα γάρ ὁράω οὗτος καί συνομιλέω πᾶς , ὅτι ὁ ἡδονά ἐν ὁ ἑστίασις οὐ ὁ φύσις ὁ ἔδεσμα , ἀλλά ὁ διάθεσις ὁ ἑστιάω ποιέω εἴωθα · οἷος Ζεύς λέγω · μετά ὁ πεινάω τις ἅπτω τράπεζα , πᾶς ὄψον καί ἥδυσμα καί μυρίος καρύκευμα ἡδύς ἀδελφή ὁ τροφή , κἀν ἀπαντάω εὐτελής εἰμί · ὁ δέ μή ὁ χρέω ἀναμένω , μηδέ ὑπομένω πεινάω πρῶτος , ὅσπερ ὁ πλούσιος ποιέω , καί τότε ἐπί ὁ τράπεζα ἔρχομαι , κἀν πλακοῦς εὑρίσκω καμένος , οὐ αἰσθάνομαι ὁ ἡδονή , ὁ ὄρεξις αὐτός μή διεγείρω . καί ἵνα μανθάνω , ὅτι οὗτος οὗτος ἔχω ὁ τρόπος , μάρτυς μέν καί σύ πᾶς · ἀκούω δέ καί ὁ γραφή αὐτός οὗτος λέγω . Ἴνυξ γάρ ἐμπλάσσω , φημί , κῆρ εμπλέκω , ἡνυχὴ δέ ἐνδέω καί ὁ πικρός γλυκύς φαίνω . καίτοι ὅς κηρίον καί ἀρτό-μελι γλυκύς γίγνομαι ἄν · ἀλλά οὐ εἰμί ἡδύς ὁ μή πεινάω , φημί · τίς δέ ὁ πικρός ἀδύεστερον ; ἀλλά εἰμί γλυκύς ὁ ἐν ἔνδεια καθίστημι . ὅτι2 ὁ ὁ Πέντες μετά ὁ χρεία καί ὁ πεινάω ἐπί ὁ πρᾶγμα ἔρχομαι , ὁ δέ πλούσιος οὐ ἀναμένω , πᾶς πως δῆλος εἰμί · ὅθεν οὐδέ γιγνώσκω καί ευλυχραω χαρπουντ ὁ ἡδονά . οὐχ ἐπί ὁ ἔδεσμα δέ μόνος , ἀλλά καί ἐπί ὁ ποτός οὗτος αὐτός συμβαίνω ὁράω τις ἄν · καί ὅσπερ ἐκεῖ ὁ πεινάω πρό ὁ ὁ ἔδεσμα φύσις ἡδονά ἐργάζομαι · οὗτος καί ἐνταῦθα ὁ διψάω ἡδύς ποιέω εἴωθα ὁ ποτός , κἀν ὕδωρ εἰμί ὁ πίνω μόνος . καί οὗτος αὐτός ὁ πρόσφημι ἐμφαίνω λέγω · Ἵκ πέτρα μέλι ἐξόρτασεν αὐτός . καίτοι οὗτος οὐδαμοῦ ὁ γραφή ἀναγιγνώσκω , ὅτι μέλι ἐκ πέτρα ἐξάγω ὁ Μωϋσῆς , ἀλλά πανταχοῦ ποταμός καί ὕδωρ καί ψυχρός νᾶμα . τις πρός οὖν εἰμί ὁ λέγω ; οὐδέ γάρ ψεύδω ὁ γραφή · ἐπεί γάρ διψάω καί καταπονέω ὅς ὁ ἔνδεια , ψυχός προσίστημι ὁ νᾶμα , ὁ ἡδονά ὁ ἐκ ὁ ποτός παρίστημι βούλομαι , μέλι ὁ ὕδωρ καλέω , οὐ ὡς ὁ φύσις μεταβάλλω εἰς μέλι , ἀλλά ὡς ὁ διάθεσις [ 32 ] ἀρτό-μελι ἥλιος ποιέω ἐκεῖνος ὁ νᾶμα . Ἵμας πῶς καί ποτόν ἡδύς ποιέω εἴωθα ὁ ὁ διψάω διάθεσις ; πολλός γοῦν πολλάκις Πέντες κάμνω , καί ταλαιπωρέω , καί ὁ δίψιος καταφλέγω , μετά ὁ εἴρω ἡδονή ὁ τοιοῦτος μετέχω νυματη · ὁ δέ πλούσιος οὐδείς ἡδύς , καί ἀνθυσίαν , καί πᾶς ἀρετή ἔχω ὁ ἐν οἶνος λαμβάνω , οὐ ἡδύνω ὁ αὐτός Εὐφρόσυνος .