joannes-chrysostomus.ad-populum-antiochenum-homiliae-1-21 pg049_0156.2
β·Διὰ ταῦτα εὐχαριστῶμεν , καὶ μὴ ἀποδυσπετώμεν μηδὲ δυηταινώμεν . Ὅτι γὰρ καλὸν ὁ φόβος , ἐδίδαξε μὲν καὶ τὸ εἰρημένα · ἀκούσον δὲ καὶ Σολομῶνος περὶ αὐτοῦ φιλοσοφοῦντος οὕτως , Σολομῶντος τοῦ πάππ συνταφέντος τρυφὴ καὶ πολλῆς ἀπολαύσαντος ἀδείας . Τί οὖν ἐκεῖνός φησιν · Ἄγαλὸν πορευθῆναι εἰς οἶκον πένθους , ἢ πορευθῆναι εἰς οἶκον γάμου . Τί λέγεις , εἴπέ μοι · Ὅπου θρήνος , καὶ δάκρυα , καὶ οἰμωγαί , καὶ ὀδύνη , καὶ ἀθυμία τοιαύτη , βέλτιον ἀπελθεῖν μᾶλλον , ὁ ὅπου χορεύει , καὶ κιμβάλα , καὶ γέλως , καὶ τρυφή , καὶ ἀσθραγία , καὶ μέθη · Καὶ , φησὶ δ . Τίς ἐνεκεν , εἴπέ μοι , καὶ διὰ τί · Ὅτι ἐκεῖθεν μὲν παροινία , ἐντεῦθεν δὲ σωφροσύνη τίκτεται · κἂν ἀπελθὴ τις εἰς εὐπορωτέραν συμποσίαν , οὐκ ἔτι μετὰ τῆς αὐτῆς ἡδονῆς ὑφεῖται τῇ οἰκίᾳ , ἀλλ’ ἀπθὼς μὲν πρὸς τὴν γυναῖκα ἐπανήξει , ἀπθὼς δὲ τῆς ἑαυτοῦ μελέξει τραπεζῆς , καὶ δυσάρεστος καὶ τοῖς οἰκέταις καὶ τοῖς παιδίοις καὶ πᾶσιν ἔσται τοῖς κατὰ τὴν οἰκίαν , ἀπὸ τῆς ἑτέρων εὐπορίας ἀκριδιέστερον κατιδὼν τὴν ἑαυτοῦ πένιαν . Καὶ οὐ τοῦτο μόνον ἐστὶ τοῦ δεῖν , ἀλλ’ ὅτι καὶ βεβαιότες πολλάκις τῇ καλᾳσιν αὐτὸν πρὸς τὴν εὐγείαν · καὶ δλως οὐδὲν ἀγαθὸν λαβὼν οἴκαδε ἐπανήξει . Ἐπὶ δὲ τῶν πανθύνων οὐδὲν τοιούτον ἐστὶν εἰπεῖν , ἀλλὰ πολλὴ μὲν ἡ φιλοσοφία , πολλὴ δὲ ἡ σωφροσύνη . ε . Ἄμα γὰρ ἂν τις ἐπιβῇ τῶν προθύρων τῆς οἰκίας τῆς νεκροῦ ἔχουσης , καὶ τὸν τετελευτηκότα ἴδῃ ἀφῶν κείμενον , καὶ τὴν γυναῖκα τὰς τρίχας τῆλουσαν , τὰς παρεῖς καταξαίνουσαν , τοὺς βραχίονας καταπλύνουσαν , καταστέλλεται , σκυθρωπάζεται , καὶ τῶν συγκαθημένων ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον οὐδὲν ἕτερον φθεγγεται · ἀλλ’ ἡ , ὅτι Οὐδὲν ἕτερον , καὶ ἡ κακία ἡμῶν φράσεται . Τί τοῦτον φιλοσοφώτερον τῶν ῥημάτων γένοιτ’ ἂν , ὅταν καὶ τῆς φύσεως τὴν εὐτέλειαν ἐπτιγνώσκωμεν , καὶ τὴν πονηρίαν διαβάλλωμεν , καὶ μηδὲν εἶναι τὰ παρόντα νομίζωμεν , ἑτέρως μὲν ῥήμασι , γνώμῃ δὲ τῇ αὐτῇ τὰ τοῦ Σολομῶντος ἐλεγόμενοι ἐκεῖνα τὰ θαυμαστὰ καὶ πολλῆς φιλοσοφίας ἔχοντα , ὅτι Μταισιθὴς ματαιοτάτησιν , καὶ τὰ πάντα ματαιότης · Ὁ εἰς οἶκον πεινούστων εἰσελθὼν , εὐθὺς ἀκρούει τὸν ἀπελθόντα , κἂν ἐγὼρῃ ἡ . Εἶδες πόσον βελτίων αὕτη ἐκεῖνης ἡ οἰκία · Ἐκεῖ μὲν γὰρ , κἂν φίλος ἦ , φησιν · ἐπαναῖθα δέ , κἂν ἐχθρὸς ἦ , διακρεῖ · τοῦτο , ὁ μάλιστα πάντων ὁ Θεὸς ἐπιζητεῖ , τὸ μὴ ἐφθεσθαι τοῖς λευκοῖς . Οὐ ταῦτα δὲ μόνον ἐστὶν ἐκεῖθεν καρποῦσθαι τὰ καλά , ἀλλὰ καὶ ἕτερα τούτων οὐκ ἐλάττω . Καὶ γὰρ ἀναμνησκέται [ 154 ] τῶν ἁμαρτημάτων ἕκαστος τῶν ἑαυτοῦ , καὶ τοῦ δικαστηρίου τοῦ φοβεροῦ , καὶ τῶν εὐθύνων ἐκείνων , καὶ τῆς κρίσεως , κἂν ἡ μυρία κακὰ πεπονθὼς περ’ ἐτέρων , καὶ λύπας κατὰ τὴν οἰκίαν ἔχων , πάντων αὐτῶν λαβὼν τὸ φάρμακον οὕτως ἐπάνασιν . Ἐννοήσας
Lemmas: β·Διὰ οὗτος εὐχαριστέω , καί μή ἀποδυσπετέω μηδέ δυηταιναω . ὅτι2 γάρ καλός ὁ φόβος , διδάσκω μέν καί ὁ εἴρω · ἀκούω δέ καί Σολομών περί αὐτός φιλοσοφέω οὕτως , Σολομών ὁ Παππ συνθάπτω τρυφή καί πολύς ἀπολαύω ἄδεια . τις οὖν ἐκεῖνος φημί · ἀγάλλω πορεύω εἰς οἶκος πένθος , ἢ πορεύω εἰς οἶκος γάμος . τις λέγω , εἶπον ἐγώ · ὅπου θρήνος , καί δάκρυ , καί οἰμωγή , καί ὀδύνη , καί ἀθυμία τοιοῦτος , ἀγαθός ἀπέρχομαι μᾶλλον , ὁ ὅπου χορεύω , καί κύμβαλον , καί γέλως , καί τρυφή , καί ἀσθραγία , καί μέθη · καί , φημί δ . Τῖς ἕνεκα , εἶπον ἐγώ , καί διά τίς · ὅτι2 ἐκεῖθεν μέν παροινία , ἐντεῦθεν δέ σωφροσύνη τίκτω · κἀν ἀπέρχομαι τις εἰς εὔπορος συμποσία , οὐ ἔτι μετά ὁ αὐτός ἡδονή ὑφάω ὁ οἰκίον , ἀλλά ἀποτίθημι μέν πρός ὁ γυνή ἐπανήκω , ἀποτίθημι δέ ὁ ἑαυτοῦ μελέξει τραπεζεύς , καί δυσάρεστος καί ὁ οἰκέτης καί ὁ παιδίον καί πᾶς εἰμί ὁ κατά ὁ οἰκίον , ἀπό ὁ ἕτερος εὐπορία ἀκριδιέστερον κατεῖδον ὁ ἑαυτοῦ πενία . καί οὖον οὗτος μόνος εἰμί ὁ δήω , ἀλλά ὅτι καί βεβαιότης πολλάκις ὁ καλός αὐτός πρός ὁ ὑγεῖα · καί δλως οὐδείς ἀγαθός λαμβάνω οἴκαδε ἐπανήκω . ἐπί δέ ὁ πανθυναω οὐδείς τοιοῦτος εἰμί εἶπον , ἀλλά πολύς μέν ὁ φιλοσοφία , πολύς δέ ὁ σωφροσύνη . ε . ἄμη γάρ εἄν τις ἐπιβαίνω ὁ πρόθυρον ὁ οἰκίον ὁ νεκρός ἔχω , καί ὁ τελευτάω ὁράω Ἀφῶν κεῖμαι , καί ὁ γυνή ὁ θρίξ τῆλος , ὁ πάρειμι καταξαίνω , ὁ βραχύς καταπλύνω , καταστέλλω , σκυθρωπάζω , καί ὁ συγκάθημαι ἕκαστος πρός ὁ πλησίος οὐδείς ἕτερος φθέγγομαι · ἀλλά ὁ , ὅτι οὐδείς ἕτερος , καί ὁ κακία ἐγώ φράζω . τις οὗτος φιλόσοφος ὁ ῥῆμα γίγνομαι εἄν , ὅταν καί ὁ φύσις ὁ εὐτέλεια ἐπιγιγνώσκω , καί ὁ πονηρία διαβάλλω , καί μηδείς εἰμί ὁ πάρειμι νομίζω , ἑτέρως μέν ῥῆμα , γνώμη δέ ὁ αὐτός ὁ ὁ Σολομών λέγω ἐκεῖνος ὁ θαυμαστός καί πολύς φιλοσοφία ἔχω , ὅτι Μταισιθὴς ματαίος , καί ὁ πᾶς ματαιότης · ὁ εἰς οἶκος πεινάω εἰσέρχομαι , εὐθύς ακρουιος ὁ ἀπέρχομαι , κἀν ἐγείρω ὁ . εἶδον πόσος ἀγαθός οὗτος ἐκεῖνος ὁ οἰκίον · ἐκεῖ μέν γάρ , κἀν φίλος εἰμί , φημί · ἐπαναῖθα δέ , κἀν ἐχθρός εἰμί , διακρις · οὗτος , ὁ μάλιστα πᾶς ὁ θεός ἐπιζητέω , ὁ μή φθάνω ὁ λευκός . οὖον οὗτος δέ μόνος εἰμί ἐκεῖθεν καρπόω ὁ καλός , ἀλλά καί ἕτερος οὗτος οὐ μικρός . καί γάρ ἀναμιμνήσκω [ 154 ] ὁ ἁμάρτημα ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ , καί ὁ δικαστήριον ὁ φοβερός , καί ὁ εὐθύνω ἐκεῖνος , καί ὁ κρίσις , κἀν ὁ μυρίος κακός πάσχω περί ἕτερος , καί λύπη κατά ὁ οἰκίον ἔχω , πᾶς αὐτός λαμβάνω ὁ φάρμακον οὕτως ἐπανίημι . ἐννοέω