joannes-chrysostomus.ad-eos-qui-scandalizati-sunt pg052_0114.1
νῦν μὲν ὡς σινδόνος καθαράς καὶ διαυγοῦς ὑπὲρ κεφαλῆς ἡπλωμένου , νῦν δὲ ὡς λειμῶνος πολυανθοῦς ποικιλομένου , καὶ τὸν αὐτοῦ φαίνοντος στέφανον ; Οὐδὲ γὰρ οὕτως ἤθου λειμῶνα ἰδεῖν ἐν ἡμέρᾳ , ὡς ἤθου καὶ τερπνὸν οὐρανὸν ἰδεῖν ἐν νυκτὶ μυρίοις ἄνθεσι τοῖς τῶν ἀστέρων πανταχόθεν κατεστρωμένῳ , ἄνθεσιν οὐδέποτε μαραινομένοις , ἀλλ’ ἀκραιφνεῖς ἀεὶ τὸ οἰκεῖον κάλλος ἐπιδεικνυμένοις . Τί δ’ αὐτοῦ ἡδύτερον , ὅταν τῆς νυκτὸς ἀπαλλαγῆς , καὶ μηδέπω τῆς ἀκτῖνος ἀνιγούσης , καθάπερ χρωκωτῷ τινὶ πέπλῳ τοὺς προσοιμὼς τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου φοινισσόμενος καλλωπίζεται ; τί δὲ ἡλίου γένους’ ἂν ὡραιότερον θέαμα ἀνίχνυον ὑπὸ τὴν ἡμῶν , καὶ μικρὰν καιροῦ βοήθ’ πάσαν μὲν γῆν , πᾶσαν δὲ θάλασσαν , πᾶν δὲ ὕδωρ καὶ νάπας καὶ βουνούς , πάντα δὲ οὐρανὸν ταῖς τῶν ἀκτῖνων καταλάμποντος βολαῖς , καὶ τῆς νυκτὸς τὸ περιπόλαιον ἀπαμφιεννύντος τῶν ὁρωμένων , καὶ γυμνὰ πάντα πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν δεικνύντος ἡμῖν ; Πῶς ἄν τις αὐτοῦ ἐκπλαγεῖν τοὺς δρόμους , τὴν εὐταξίαν , τὴν ἐν τοσαύταις ἐτῶν περιόδους ἀπαράλλακτον καὶ ἀνεμαπόδιστον εὐταξίαν , τὸ κάλλος αὐτοῦ τὸ διηνεκῶς ἀκμάζον , τὴν λαμπρότητα , τὴν φαιδρότητα , τὴν καθαρότητα , τὴν τοσοῦτοις ὁμιλοῦσαν σώμασι , καὶ μηδαμοῦ μολυννομένην ; Πρὸς δὲ τούτοις , τὴν χρείαν τὴν ἀρπατον , τὴν ἐν σπέρμασι , τὴν ἐν φυτοῖς , τὴν ἐν σώμασιν ἀνθρώπων , τετραπόδων , ἰχθύων , ἀέρων , λίθων , βοτανῶν , τὴν ἐν γῇ , τὴν ἐν θαλάσσῃ , τὴν ἐν ἀέρι , τὴν ἐν πᾶσιν ἀπλῶς τοῖς ὁρωμένοις ; Πάντα γὰρ αὐτοῦ δεῖται καὶ ἀπολαύει τῆς χρείας , καὶ ἀμείνων γίνεται ταύτης μετέχοντα , οὐ σώματα δὲ μόνον , οὐδὲ φυτά , ἀλλὰ καὶ ὕδατα , καὶ λίμνας , καὶ πηγὰς , καὶ ποταμοὺς , καὶ αὐτὴ τοῦ ἀέρος ἡ φύσις λεππουνομένη καὶ καθαριζομένη καὶ διειδεστέρα γινομένη . Διὰ δὲ τοῦτο καὶ ὁ ψαλμωδὸς τὸ κάλλος αὐτοῦ παραδηλῶσαι βουλόμενος , τὸ διηνεκῶς φαιδρὸν , τὴν ἀκμάζουσαν ὥραν , τὸ μηδέποτε διαπτόντον ἄνθος , [ 479 ] τὴν εὐπρέπειαν , τὴν εὐμορφίαν , τὴν ἀπαράσιττον διακοσμίαν , οὕτω πως ἔλεγεν · ‘Ἐν τῷ ἡλίῳ ἔθετο σκῆνῳμα αὐτοῦ , τοῦτ’ ἐστιν , ἐν αὐτοῖς τοῖς οὐρανοῖς · τοῦτο , σκῆνῳμα Θεοῦ λέγων , αἰνίττεται . Καὶ αὐτὸς ὡς ἡμῖριος ἐκπροσεύχεται ἐκ πιαστοῦ αἰτοῦ . Εἶτα καὶ τὸ εὐχολον τῆς διακονίας αὐτοῦ δηλῶν ἐπήγαγεν , ‘Ἀμιλλιώσεται ὡς γάμος δραμεῖν ὁδὸν αὐτοῦ . Εἶτα τὸ διαρκὲς καὶ ἀποχρὸν τῇ οἰκουμένῃ πάσης , ‘Ἀπ’ ἀκροῦ τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἔξοδος αὐτοῦ , καὶ τὸ κατάλημμα αὐτοῦ ἕως ἀκροῦ τοῦ οὐρανοῦ . Εἶτα τὸ πᾶσι χρήσιμον καὶ ὠφέλιμον , Καὶ οὐκ ἔστιν ὃς ἀποκρυβήσεται τῆς θέρμης αὐτοῦ . “ Ἔξεστιν , εἰ μὴ ἀπέχαιρες , μαθεῖν αὐτοῦ τὴν πρὸνοιαν καὶ ἐτερωθὲν · ἀπὸ τῶν νεφῶν , ἀπὸ τῶν ὁρῶν , ἀπὸ τῶν τροπῶν , ἀπὸ τῶν ἀνέμων , ἀπὸ τῆς θαλάσσης καὶ τῶν ἐν αὐτῇ ποικίλων γενῶν , ἀπὸ τῆς γῆς καὶ τῶν ἐν αὐτῇ τετραπόδων , ἐρπετῶν , πτηνῶν τῶν ἀεροπόρων , τῶν χερσαίων , ἀπὸ τῶν ἀφειδῶν τῶν ἐν λίμναις καὶ πηγὰς καὶ ποταμοῖς , ἀπὸ τῆς οἰκουμένης , ἀπὸ τῆς ἀοικήτου , ἀπὸ τῶν φυομένων σπερμάτων , δένδρων , βοτανῶν , φυτῶν ἐν ταῖς ἐρήμοις , ἐν ταῖς οὐκ ἐρήμοις , ἀπὸ τῶν βλαστάνδων ἐν πεδίοις , ἐν φάραξι , ἐν ὄρεσι , ἐν νάπαις , ἀπὸ τῶν αὐτομάτως φυομένων , ἀπὸ τῶν μετὰ πόνου καὶ γεωργίας , ἀπὸ τῶν ζῴων τῶν ἡμέρων , τῶν ἀγρίων , τῶν ἀγρίων , τῶν χειροτήτων , τῶν μικρῶν , τῶν μεγάλων , ἀπὸ τῶν ἐν χειμῶνι , τῶν ἐν θέρετι , τῶν ἐν μετοπωρίῳ φαινομένων
Lemmas: νῦν μέν ὡς σινδών καθαρός καί διαυγής ὑπέρ κεφαλή ἁπλόω , νῦν δέ ὡς λειμών πολύανθος ποικίλλω , καί ὁ αὐτός φαίνων στέφανος ; οὐδέ γάρ οὕτως αἴθω λειμών ὁράω ἐν ἡμέρα , ὡς αἴθω καί τερπνός οὐρανός ὁράω ἐν νύξ μυρίος ἄνθος ὁ ὁ ἀστήρ πανταχόθεν καταστρώνω , ἄνθος οὐδέποτε μαραίνω , ἀλλά ἀκραιφνής ἀεί ὁ οἰκέω κάλλος ἐπιδείκνυμι . τις δέ αὐτός ἡδύς , ὅταν ὁ νύξ ἀπαλλαγή , καί μηδέπω ὁ ἀκτίς ἀνέρχομαι , καθάπερ χρωκωτῷ τις πέπλος ὁ προσοιμαω ὁ ἀνατολή ὁ ἥλιος φοινίσσω καλλωπίζω ; τίς δέ ἥλιος γίγνομαι εἄν ὡραῖος θέαμα ἀνίχνυον ὑπό ὁ ἐγώ , καί μικρός καιρός βοηθός πᾶς μέν γῆ , πᾶς δέ θάλασσα , πᾶς δέ ὕδωρ καί νάπη καί βουνός , πᾶς δέ οὐρανός ὁ ὁ ἀκτίς καταλάμπω βολή , καί ὁ νύξ ὁ περιπολαιος ἀπαμφιέννυμι ὁ ὁράω , καί γυμνός πᾶς πρό ὁ ὀφθαλμός δείκνυμι ἐγώ ; Πῶς ἄν τις αὐτός εκπλήσσω ὁ δρόμος , ὁ εὐταξία , ὁ ἐν τοσοῦτος ἔτος περίοδος ἀπαράλλακτος καί ἀνεμαπόδιστον εὐταξία , ὁ κάλλος αὐτός ὁ διηνεκής ἀκμάζω , ὁ λαμπρότης , ὁ φαιδρότης , ὁ καθαρότης , ὁ τοσοῦτος ὁμιλέω σῶμα , καί μηδαμοῦ μολύνω ; πρός δέ οὗτος , ὁ χρεία ὁ ἀρπατον , ὁ ἐν σπέρμα , ὁ ἐν φυτός , ὁ ἐν σῶμα ἄνθρωπος , τετράπους , ἰχθύς , ἀήρ , λίθος , βοτάνη , ὁ ἐν γῆ , ὁ ἐν θάλασσα , ὁ ἐν ἀήρ , ὁ ἐν πᾶς ἀπλόος ὁ ὁράω ; Πάν γάρ αὐτός δήω καί ἀπολαύω ὁ χρεία , καί ἀγαθός γίγνομαι οὗτος μετέχω , οὖον σῶμα δέ μόνος , οὐδέ φυτός , ἀλλά καί ὕδωρ , καί λίμνη , καί πηγή , καί ποταμός , καί αὐτός ὁ ἀήρ ὁ φύσις λεππουνομενω καί καθαρίζω καί διειδής γίγνομαι . Ζεύς δέ οὗτος καί ὁ ψαλμῳδός ὁ κάλλος αὐτός παραδηλόω βούλομαι , ὁ διηνεκής φαιδρός , ὁ ἀκμάζω ὥρα , ὁ μηδέποτε διαπέτομαι ἄνθος , [ 479 ] ὁ εὐπρέπεια , ὁ εὐμορφία , ὁ ἀπαράσσω διακόσμιος , οὗτος πως λέγω · Ἐν ὁ ἥλιος τίθημι σκήνωμα αὐτός , οὗτος εἰμί , ἐν αὐτός ὁ οὐρανός · οὗτος , σκήνωμα Θεός λέγω , αἰνίσσομαι . καί αὐτός ὡς ἡμῖριος εκπροσευχω ἐκ πιαστος αἰτέω . εἶτα καί ὁ ευχολος ὁ διακονία αὐτός δηλόω ἐπάγω , ‘αμιλλιωθεω ὡς γάμος τρέχω ὁδός αὐτός . εἶτα ὁ διαρκής καί ἀποχράω ὁ οἰκέω πᾶς , Ἀπεῖος ἄκρος ὁ οὐρανός ὁ ἔξοδος αὐτός , καί ὁ κατάλημμα αὐτός ἠώς ἄκρος ὁ οὐρανός . εἶτα ὁ πᾶς χρήσιμος καί ὠφέλιμος , καί οὐ εἰμί ὅς ἀποκρύπτω ὁ θέρμη αὐτός . “ ἔξεστι , εἰμί μή ἀπέχαιρες , μανθάνω αὐτός ὁ πρόνοια καί ἑτέρωθεν · ἀπό ὁ νέφος , ἀπό ὁ ὁράω , ἀπό ὁ τροπή , ἀπό ὁ ἄνεμος , ἀπό ὁ θάλασσα καί ὁ ἐν αὐτός ποικίλος γένος , ἀπό ὁ γῆ καί ὁ ἐν αὐτός τετράπους , ἑρπετόν , πτηνός ὁ ἀεροπόρος , ὁ χερσαῖος , ἀπό ὁ ἀφειδέω ὁ ἐν λίμνη καί πηγή καί ποταμός , ἀπό ὁ οἰκέω , ἀπό ὁ ἀοίκητος , ἀπό ὁ φύω σπέρμα , δένδρον , βοτάνη , φυτός ἐν ὁ ἐρῆμος , ἐν ὁ οὐ ἐρῆμος , ἀπό ὁ βλαστάνδων ἐν πεδίον , ἐν φάραξ , ἐν ὄρος , ἐν νάπη , ἀπό ὁ αὐτόματος φύω , ἀπό ὁ μετά πόνος καί γεωργία , ἀπό ὁ ζῷον ὁ ἥμερος , ὁ ἄγριος , ὁ ἄγριος , ὁ χειροτηταω , ὁ μικρός , ὁ μέγας , ἀπό ὁ ἐν χειμών , ὁ ἐν θέρω , ὁ ἐν μετοπωριον φαίνω