joannes-chrysostomus.ad-demetrium-de-compunctione-lib-1 pg047_0358.1
ἀποδέχομαι τῆς πολλῆς · εἰ δὲ ἀληθῶς τὸ σαυτοῦ σκοπῶν , καὶ τοῦ διαναστήσοντος δεῖσθαι νομίζεις , οὐκ οἶδα πῶς ἂν ἐτέρως ἡμᾶς ἐδίδαξας , ὅτι σοι τῶν παρ’ ἡμῶν οὐδενὸς δεῖ . Πλὴν ἀλλὰ καὶ οὕτως · εἰφόμην σοι , καὶ πεισθὲν ὁδοὺς πάντων ἔνεκεν , καὶ τῆς παρρησίας τῆς πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τῆς περὶ τὴν αἴτησιν σπουδῆς , καὶ τῆς φιλίας τῆς πρὸς ἡμᾶς · σὺ δὲ ἡμᾶς ἀντὶ τούτων ταῖς εὐγαίς ταῖς σαῖς ἀμείβου , ὥστε ἡμῖν α καὶ τὸν βίον ὁρωθῆναι τοῦ λοιποῦ , καὶ ἐν τῷ παρόντι δυνηθῆναι τι γενναῖον εἰπεῖν , καὶ ἰκανὸν τὰς τε χειμένας ἀναστήσαι καὶ τὰς παρεμένας ἐπισφῆσαι καὶ συγκροτῆσαι ψυχάς . Πόθεν οὖν ἡμῖν , πόθεν ἀρχτέον τούτου τοῦ λόγου ; τίνα αὐτῷ θεμέλιον , ποίαν κρηπίδα θήσομεν ; Ἡ δῆλον ὅτι τοῦ Χριστοῦ τὰ ῥήματα , δι’ ὧν ταλαίνει μεν τοὺς γελῶντας , ἐν δὲ τοῖς μακαριζομένοις τίθησι τοὺς πενθούντας , οὕτωσί λέγων · Μακάριοι οἱ πενθῶντες , ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται · καί , Οἷοι οἱ πελῶντες νῦν , ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε . Καὶ μᾶλα εἰκῶς · πένθους γὰρ ἀληθῶς , πένθους καὶ δούρων ὁ παρὼν ἄπας καιρός · τοιαύτη συμφορὰ τὴν οἰκουμένην κατεῖληφεν ἅπαντα , τοιαῦτα ἄπαντας ἀνθρώπους συνέχει κακὰ · ἄπερ εἰ τὰς μετὰ ἀκριβείας ἐξετάζεις ἐθέλοι , εἰ γε δυνατὸν μετὰ ἀκριβείας , οὐ παύσεται ὀδυρῶμενος καὶ πενθῶν · οὕτως ἅπαντα ἀνατρέπεται καὶ συγχέουται , καὶ ἀρσῆς ἦχος οὐδαμοῦ . Καὶ τὸ δὴ χαλεπώτερον , ὅτι τῶν συνεχόντων ἡμᾶς δεινῶν αἴσθησιν οὔτε αὐτοὶ ἔχομεν , οὔτε ἄλλοις παρέχομεν , ἀλλ’ εἰκάμεν σώματι ἐξωθεν μὲν ἀνθοῦντι , πολλὰ δὲ ἐνδοθεν ἐ τμηκομένῳ πυρί · τῆς δὲ ἀναλήγσεως ἔνεκεν οὐδὲν τῶν παραπαιόντων διεννόησαμεν , οὐ πολλὰ μὲν ἐπιτινδύνα καὶ αἰσχρὰ καὶ λέγονταί καὶ πράττονται ἀπῶς , αἰσχύνονται δὲ τούτων οὐδὲν , ἀλλὰ καὶ ἐναθρύνονταί , καὶ τῶν καθεστηκότων μᾶλλον ὑγιαίνειν νομίζουσιν . Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς , τὰ τῶν νοσούντων ἅπαντα πράττοντες , οὐδὲ αὐτὸ τοῦτο , ὅτι νοσοῦμεν , ἔχομεν . Ἄλλ’ ἐπὶ μὲν τοῦ σώματος , χὰν τὸ τυχὸν ἡμᾶς ἐνοχλῇ πᾶθος ε , καὶ ἰατροὺς καλοῦμεν , καὶ χρήματα ἀναλίσκομεν , καὶ καρτερίαν ἐπιδεικνύμεθα , καὶ οὐ πρότερον ἀφιστάμεθα , ἅπαντα πράττοντες . [ 12 . ] εἰς ἂν ἀποθώμεθα τὸ λυποῦν · τῆς δὲ ψυχῆς καθ’ ἐκάστην ἡμέραν κεντουμένης , σπαρταμούσης τοῖς πάθεσι τοῖς σωματικοῖς , καιομένης , χρημιζομένης , καὶ πάντα τρόπον ἀπολούσης ἑαυτήν , οὐδὲ βραχὺν ἔχομεν λόγον . Τὸ δὲ αἴτιον , ὅτι ἅπαντας ἡ νόσος κατεῖληφε · καὶ καθάπερ ἐπὶ τῶν χαρμόνως τὰ σώματα , εἰ συμβαίη μηδὲνα παρεῖναι τῶν ὑγιαίνοντων αὐτοῖς , οὐδὲν τὸ κωλῶν ἅπαντας εἰς τὴν ἑσχάτην κατασεῖν θοράν , μηδενὸς αὐτῶν τὰς ἀλόγους ἐπιθυμίας κατεχόντος · οὕτω καὶ ἐφ’ ἡμῶν διὰ τὸ μηδὲνα εἶναι τὸν ὑγιαίνοντα καθαρώς ἐν τῇ πίστει , ἀλλὰ πάντας ἀρρωστοῦντας , τοὺς μὲν πλείους , τοὺς δὲ ἐξ ἑλλάττους μοῖρας , οὐδεὶς οἷς χειμένας ἐξαρκίσων δ’ ἐστίν . Εἰ γὰρ τις ἐξωθὲν ποθεν ἡμῖν ἐπιστάς , καὶ τοῦ Χριστοῦ τὰ προσταχθῆ , καὶ τῆς πολιτείας τῆς ἡμετέρας τὴν σύγκριν καταμάθοι καλῶς , οὐκ οἶδα εἰ τινὰς ἑτέρους μᾶλλον ἢ ἡμῶν ἐχθροὺς ὑπολήψεται εἶναι τοῦ Χριστοῦ · καὶπέρ γὰρ ἐσπουδακότες τὴν ἐναντίαν αὐτοῦ ἐθεῖν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν , οὕτω ταύτην ὁδευσαμεν τὴν ὁδόν .
Lemmas: ἀποδέχομαι ὁ πολύς · εἰμί δέ ἀληθῶς ὁ σεαυτοῦ σκοπός , καί ὁ διανίστημι δέω νομίζω , οὐ οἶδα πῶς ἄν ἑτέρως ἐγώ διδάσκω , ὅτι σύ ὁ παρά ἐγώ οὐδείς δέω . πλήν ἀλλά καί οὕτως · λέγω σύ , καί πείθω ὀδούς πᾶς ἐνέλκω , καί ὁ παρρησία ὁ πρός ὁ θεός καί ὁ περί ὁ αἴτησις σπουδή , καί ὁ φίλιος ὁ πρός ἐγώ · σύ δέ ἐγώ ἀντί οὗτος ὁ ευγη ὁ σός ἀμείβω , ὥστε ἐγώ α καί ὁ βίος ὁράω ὁ λοιπός , καί ἐν ὁ πάρειμι δύναμαι τίς γενναῖος λέγω , καί ἱκανός ὁ τε χέω ἀνίστημι καί ὁ πάρειμι ἐπισφῆσαι καί συγκροτέω ψυχή . πόθεν οὖν ἐγώ , πόθεν ἄρχω οὗτος ὁ λόγος ; τίς αὐτός θεμέλιος , ποῖος κρηπίς τίθημι ; ὁ δῆλος ὅτι ὁ Χριστός ὁ ῥῆμα , διά ὅς ταλαίνω μέν ὁ γελάω , ἐν δέ ὁ μακαρίζω τίθημι ὁ πενθέω , οὕτως λέγω · μακάριος ὁ πενθέω , ὅτι αὐτός παρακαλέω · καί , Οἷος ὁ πελάζω νῦν , ὅτι πενθέω καί κλαίω . καί μάλη ἵημι · πένθος γάρ ἀληθῶς , πένθος καί δόρυ ὁ πάρειμι ἅπας καιρός · τοιοῦτος συμφορά ὁ οἰκουμένη καταλαμβάνω ἅπας , τοιοῦτος ἅπας ἄνθρωπος συνέχω κακός · ᾗ εἰμί ὁ μετά ἀκρίβεια ἐξετάζω ἐθέλω , εἰμί γε δυνατός μετά ἀκρίβεια , οὐ παύω ὀδύρομαι καί πενθέω · οὕτως ἅπας ἀνατρέπω καί συγχέω , καί ἄρσην ἦχος οὐδαμοῦ . καί ὁ δή χαλεπός , ὅτι ὁ συνέχω ἐγώ δεινός αἴσθησις οὔτε αὐτός ἔχω , οὔτε ἄλλος παρέχω , ἀλλά ἵημι σῶμα ἐξωθεν μέν ἀναθέω , πολύς δέ ἔνδοθεν εἰ τμάω πῦρ · ὁ δέ ἀναλήγσεως ἐνέλκω οὐδείς ὁ παραπαίω διανοέομαι , οὐ πολύς μέν ἐπιτινδύνα καί αἰσχρός καί λέγω καί πράσσω ἀπώ , αἰσχύνω δέ οὗτος οὐδείς , ἀλλά καί εναθρυνοντ , καί ὁ καθίστημι μᾶλλον ὑγιαίνω νομίζω . οὕτως δή καί ἐγώ , ὁ ὁ νοσέω ἅπας πράσσω , οὐδέ αὐτός οὗτος , ὅτι νοσέω , ἔχω . ἄλλος ἐπί μένω ὁ σῶμα , χήν ὁ τυγχάνω ἐγώ ἐνοχλέω πάθος ε , καί ἰατρός καλέω , καί χρῆμα ἀναλίσκω , καί καρτερία ἐπιδείκνυμι , καί οὐ πρότερος ἀφίστημι , ἅπας πράσσω . [ 12 . ] εἰς εἄν ἀποτίθημι ὁ λυπέω · ὁ δέ ψυχή κατά ἕκαστος ἡμέρα κεντάω , σπαρταμουω ὁ πάθος ὁ σωματικός , καίω , χρημιζομενω , καί πᾶς τρόπος ἀπόλλυμι ἑαυτοῦ , οὐδέ βραχύς ἔχω λόγος . Τέ δέ αἴτιος , ὅτι ἅπας ὁ νόσος καταλαμβάνω · καί καθά ἐπί ὁ χάρμων ὁ σῶμα , εἰμί συμβαίνω μηδείς πάρειμι ὁ ὑγιαίνω αὐτός , οὐδείς ὁ κωλῆ ἅπας εἰς ὁ ἔσχατος καθίστημι θορός , μηδείς αὐτός ὁ ἄλογος ἐπιθυμία κατέχων · οὕτως καί ἐπί ἐγώ διά ὁ μηδείς εἰμί ὁ ὑγιαίνω καθαρός ἐν ὁ πίστις , ἀλλά πᾶς ἀρρωστέω , ὁ μέν πολύς , ὁ δέ ἐκ μικρός μοῖρα , οὐδείς ὅς χέω εξαρκισος δέ εἰμί . εἰμί γάρ τις ἔξωθεν πόθεν ἐγώ ἐφίστημι , καί ὁ Χριστός ὁ προστάσσω , καί ὁ πολιτεία ὁ ἡμέτερος ὁ σύγκριν καταμανθάνω καλός , οὐ οἶδα εἰμί τις ἕτερος μᾶλλον ἢ ἐγώ ἐχθρός ὑπολαμβάνω ἔρχομαι ὁ Χριστός · καίπερ γάρ σπουδάζω ὁ ἐναντίος αὐτός ἐθεῖν ὁ ἐπιτήδευμα , οὕτως οὗτος οδεύω ὁ ὁδός .