joannes-chrysostomus.ad-demetrium-de-compunctione-lib-1 pg047_0371.1
ἀτέρων ἀρπάζοντες καὶ τὰ ἑαυτῶν ἡδέως ἂν πρόσειντο κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρόν · κἂν πῦρ ἀφέναι τις ἐθέλοι τοὺς ὑπάρχους , μετὰ τῆς οἰκίας πάσης , οὐ παροξύνονται . Πολλοὺς δὲ ἔγνω οἶδα , μετὰ τὸν τῶν φιλάργυρων ἀποθόλην τοὺς μὲν τὴν ἐν ἀγροῖς δίαιταν τῆς πόλεως ἐναλλαξαμένους καὶ τῶν ἐν ταύτῃ καλῶν , τοὺς δὲ παρὰ τὰ μηματα τῶν ἀπελθόντων τὰς οἰκίας διειμαμένων , καὶ τὸν βίον ἔχει καταλύσοντας . Ἄλλα ταῦτα μὲν ὑστερον · ἔως δ’ ἂν ἀχμάζῃ τὸ πένθος , οὐδὲνς αὐτῶς τῶν παρόντων ἄ λόγος ἐστίν , ἀλλὰ τὴν μανίαν , ἣν περὶ τὴν ἐπιμέλειαν καὶ τὴν συλλογὴν τῶν χρημάτων εἶχον , ἣν περὶ τὴν κτῆσιν τῆς δυναστείας καὶ τῆς δόξης τῆς παρὰ τῶν πολλῶν , ὡςπερ τινὰ χόρτον , ἢ καὶ ἄνθος χόρτου , τῇ φύλῃ τῆς ἀθυμίας καταπαξάντες , ἐξῆσαν ἀπὸ τῆς ψυχῆς , καὶ πρὸς τοσαύτην τότε ἡ διάνοια φιλοσοφίας μεθίσταται , ὡς μηδὲ μέχρι ἁμμάτων ἀνασχεθαι τινὸς τῶν κατὰ τὸν παρόντα βίον ἡδῶν , ἀλλὰ πάντα τὰ πρὸς ἡδονὴν εἰνα δοκοῦντα πρότερον προσιτάσθαι τε αὐτοὺς καὶ πικράτατα φαίνεσθαι · καὶ οὐδὲς ἂν οὔτε τῶν οἰκετῶν , οὔτε τῶν φίλων τολμήσειε τότε ὑπὲρ τῶν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ , καὶ σφόδρα κατεπειγόντων , ῥῆσαι φωνήν · πάντα γὰρ ἐκποδῶν γινόμενα b [ 139 ] παραχωρεῖ τοὺς περὶ φιλοσοφίας λόγους , τῆς ψυχῆς διὰ τοῦ πένθους τότε καθάπερ ἐν ἱερῷ τινι τόπῳ παιδευομένης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τὸ ὑπερέχειν , τοῦ παρόντος αἰῶνος τοῦ ἐπικαιρίου , τῶν βιωτικῶν τὸ εὐφθαρτὸν τε καὶ ἀστατον , τῆς σκηνῆς c τῶν γινομένων τὴν ὑπόκρισιν . Ὑπερβολὰ χρημάτων τότε πολλή , τότε ὀργῆς ἀναίρεσις , τότε ὀλιγωρία φιλοτιμίας , καὶ οὐτὲ φθόνος ἐμφανλεύεται , οὐ τύφος ἐκδυναμεύεται · τὸν ὑπὸ τοῦ πένθους συντριβέντα δύνατ’ ἂν , οὐκ ἐπιθυμία ἐπιπτήρησι τὸν ἀχολιστὸν , ἀλλὰ πάντων τούτων ψυχαδευθέντων ἐκείθεν , εἰς μόνος κατοικίζεται λογισμὸς , ὁ τὴν εἰκόνα τοῦ τετελευτηκότος διακρατῶν συνεχῶς · τοῦτο καὶ σῖτα , καὶ ποτὸς , καὶ ὕπνος , καὶ ἡδονή , καὶ ἀνάπαυσις , καὶ παραμυθία πολλή · τοῦτο δόξα , καὶ πλοῦτος , καὶ δυναστεία , καὶ τρυφή .
Lemmas: ἕτερος ἀρπάζω καί ὁ ἑαυτοῦ ἡδύς ἄν πρόσειμι κατά ἐκεῖνος ὁ καιρός · κἀν πῦρ ἀφίημι τις ἐθέλω ὁ ὕπαρχος , μετά ὁ οἰκία πᾶς , οὐ παροξύνω . Πολύς δέ γινώσκω οἶδα , μετά ὁ ὁ φιλάργυρος αποθολος ὁ μέν ὁ ἐν ἀγρός δίαιτα ὁ πόλις ἐναλλάσσω καί ὁ ἐν οὗτος καλός , ὁ δέ παρά ὁ μηματα ὁ ἀπέρχομαι ὁ οἰκία διειμαμένων , καί ὁ βίος ἔχω καταλύω . Ἀλλᾶ οὗτος μέν ὕστερος · ἔως δέ ἄν ἄχμα ὁ πένθος , οὐδὲνς αὔτως ὁ πάρειμι ὅς λόγος εἰμί , ἀλλά ὁ μανία , ή περί ὁ ἐπιμέλεια καί ὁ συλλογή ὁ χρῆμα ἔχω , ὅς περί ὁ κτῆσις ὁ δυναστεία καί ὁ δόξα ὁ παρά ὁ πολύς , ὡς τις χόρτος , ἢ καί ἄνθος χόρτος , ὁ Φύλη ὁ ἀθυμία καταπάσσω , ἐξέρχομαι ἀπό ὁ ψυχή , καί πρός τοσοῦτος τότε ὁ διάνοια φιλοσοφία μεθίστημι , ὡς μηδέ μέχρι ἅμμα ἀνέχω τις ὁ κατά ὁ πάρειμι βίος Ἠδωνός , ἀλλά πᾶς ὁ πρός ἡδονή εἰμί δοκέω πρότερος προσίστημι τε αὐτός καί πικράς φαίνω · καί οὐδή ἄν οὔτε ὁ οἰκέτης , οὔτε ὁ φίλος τολμάω τότε ὑπέρ ὁ ἐν ὁ κόσμος οὗτος , καί σφόδρα κατεπείγω , ῥήγνυμι φωνή · πᾶς γάρ ἐκποδόω γίγνομαι b [ 139 ] παραχωρέω ὁ περί φιλοσοφία λόγος , ὁ ψυχή διά ὁ πένθος τότε καθά ἐν ἱερός τις τόπος παιδεύω ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὁ ὑπερέχω , ὁ πάρειμι αἰών ὁ ἐπικαίριος , ὁ βιωτικός ὁ εὔφθαρτος τε καί ἄστατος , ὁ σκηνή c ὁ γίγνομαι ὁ ὑπόκρισις . ὑπερβολή χρῆμα τότε πολύς , τότε ὀργή ἀναίρεσις , τότε ὀλιγωρία φιλοτιμία , καί οὔτε φθόνος εμφανλευετης , οὐ τῦφος εκδυναμευετης · ὁ ὑπό ὁ πένθος συντρίβω δύο ἄν , οὐ ἐπιθυμία ἐπιπτήρησι ὁ αχολας , ἀλλά πᾶς οὗτος ψυχαδευτιθημι ἐκεῖθεν , εἰς μόνος κατοικίζω λογισμός , ὁ ὁ εἰκών ὁ τελευτάω διακρατέω συνεχής · οὗτος καί σῖτος , καί ποτός , καί ὕπνος , καί ἡδονή , καί ἀνάπαυσις , καί παραμυθία πολύς · οὗτος δόξα , καί πλοῦτος , καί δυναστεία , καί τρυφή .