ion-chius.fragmenta 2.1
Φιλομεῖραξ δὲ ἦν Σοφοκλῆς , ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης . Ἴων γοῦν ὁ ποιητὴς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Ἐπιδημίαις γράφει οὕτως · « Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ Χίῳ συνήντησα ὅτε ἔπλει εἰς Λέσβον στρατηγὸς , ἀνδρὶ παιδιώδει παρ’ οἶνον καὶ δεξιῷ . Ἑρμησίλεω δὲ , ξένου οἱ ἐόντος καὶ προξένου Ἀθηναίων , ἑστιῶντος αὐτὸν , ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼς ὁ τὸν οἶνον ἐγχέων παῖς [ ἐρυθρὸς interponit Schwgh . ] ἐὼν δῆλος ἦν , εἶπέ τε , Βούλει με ἡδέως πίνειν ; φάντος δ’ αὐτοῦ , Βραδέως τοίνυν καὶ πρόσφερέ μοι καὶ ἀπόφερε τὴν κύλικα . Ἔτι πολὺ μᾶλλον ἐρυθριάσαντος τοῦ παιδὸς , εἶπε πρὸς τὸν συγκατακείμενον , Ὡς καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν , εἴπας · Λάμπει δ’ ἐπὶ πορφυρέαις παρῇσι φῶς ἔρωτος . Καὶ πρὸς τόδε ἠμείφθη ὁ Ἐρετριεὺς ἢ Ἐρυθραῖος γραμμάτων ἐὼν διδάσκαλος · « Σοφὸς μὲν δὴ σύ γε εἶ , ὦ Σοφόκλεις , ἐν ποιήσει · ὅμως μέντοι γε οὐκ εὖ εἴρηκε Φρύνιχος , πορφυρέας εἰπὼν τὰς γνάθους τοῦ καλοῦ Εἰ γὰρ ὁ ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε τουδὶ τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους , οὐκ ἂν ἔτι καλὸς φαίνοιτο . Οὐ κάρτα δεῖ τὸ καλὸν τῷ μὴ καλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν . » Ἀναγελάσας ἐπὶ τῷ Ἐρετριεῖ Σοφοκλῆς · « Οὐδὲ τόδε σοι ἀρέσκει ἄρα , ὦ ξένε , τὸ Σιμωνίδειον , κάρτα δοκέον τοῖς Ἕλλησιν εὖ εἰρῆσθαι · Πορφυρέου ἀπὸ στόματος ἱεῖσα φωνὰν παρθένος ; οὐδ’ ὁ ποιητὴς , ἔφη , λέγων χρυσοκόμαν Ἀπόλλωνα ; Χρυσέας γὰρ εἰ ἐποίησεν ὁ ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ κόμας , καὶ μὴ μελαίνας , χεῖρον ἂν ἦν τὸ ζωγράφημα . Οὐδὲ ὁ φὰς ῥοδοδάκτυλον ; Εἰ γάρ τις εἰς ῥόδεον χρῶμα βάψειε τοὺς δακτύλους , πορφυροβάφου χεῖρας καὶ οὐ γυναικὸς καλῆς ποιήσειε . » Γελασάντων δὲ , ὁ μὲν Ἐρετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπίξει , ὁ δὲ πάλιν τοῦ παιδὸς τῷ λόγῳ εἴχετο . Εἴρετο γάρ μιν , ἀπὸ τῆς κύλικος κάρφος τῷ μικρῷ δακτύλῳ ἀφαιρετέοντα , εἰ καθορᾷ τὸ κάρφος . Φάντος δὲ καθορᾶν , Ἄπο τοίνυν φύσησον αὐτὸ , ἵνα μὴ πλύνοιτο ὁ δάκτυλος εὗ . Προσαγαγόντος δ’ αὐτοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν κύλικα , ἐγγυτέρω τὴν κύλικα τοῦ ἑαυτοῦ στόματος ἦγεν , ἵνα δὴ ἡ κεφαλὴ τῇ κεφαλῇ ἀσσοτέρα γένηται . Ὡς δ’ ἦν οἱ κάρτα πλησίον , προσλαβὼν τῇ χειρὶ ἐφίλησεν . Ἐπικροτησάντων δὲ πάντων σὺν γέλωτι καὶ βοῇ , ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν παῖδα , Μελετῶ , εἶπε , στρατηγεῖν , ὦ ἄνδρες · ἐπειδήπερ Περικλῆς ποιεῖν με ἔφη , στρατηγεῖν δ’ οὐκ ἐπίστασθαι . Ἆρ’ οὖν οὐ κατ’ ὀρθόν μοι πέπτωκε τὸ στρατήγημα ; Τοιαῦτα πολλὰ δεξιῶς ἔλεγέ τε καὶ ἔπρησσεν , ὅτε πίνοι ἢ πράσσοι . Τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε σοφὸς οὔτε ῤεκτήριος ἦν , ἀλλ’ ὡς ἄν τις εἷς τῶν χρηστῶν Ἀθηναίων . »
Lemmas: φιλομεῖραξ δέ εἰμί Σοφοκλῆς , ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης . Ἴων γοῦν ὁ ποιητής ἐν ὁ ἐπιγράφω ἐπιδημία γράφω οὕτως · « Σοφοκλῆς ὁ ποιητής ἐν Χίος Χίος συναντάω ὅτε πλέω εἰς Λέσβος στρατηγός , ἀνήρ παιδιώδης παρά οἶνος καί δεξιός . Ἑρμησίλευς δέ , ξένος ἕ εἰμί καί πρόξενος Ἀθηναῖος , ἑστιάω αὐτός , ἐπεί παρά ὁ πῦρ ἵστημι ὁ ὁ οἶνος ἐγχέω παῖς [ ἐρυθρός interponit Schwgh . ] εἰμί δῆλος εἰμί , λέγω τε , βούλομαι ἐγώ ἡδύς πίνω ; φημί δέ αὐτός , Βραδύς τοίνυν καί προσφέρω ἐγώ καί ἀποφέρω ὁ κύλιξ . ἔτι πολύς μᾶλλον ἐρυθριάω ὁ παῖς , λέγω πρός ὁ συγκατάκειμαι , ὡς καλός Φρύνιχος ποιέω , λέγω · Λάμπω δέ ἐπί πορφύρεος παρηΐς φάος ἔρως . καί πρός ὅδε ἀμείβω ὁ Ἐρετριεύς ἢ Ἐρυθραῖος γράμμα εἰμί διδάσκαλος · « Σοφός μέν δή σῦς γε εἰμί , ὦ Σοφοκλῆς , ἐν ποίησις · ὅμως μέντοι γε οὐ εὖ λέγω Φρύνιχος , πορφύρεος λέγω ὁ γνάθος ὁ καλός εἰμί γάρ ὁ ζωγράφος χρῶμα πορφύρεος ἐναλείφω εδί ὁ παῖς ὁ γνάθος , οὐ ἄν ἔτι καλός φαίνω . οὐ κάρτα δέω ὁ καλός ὁ μή καλός φαίνω εἰκάζω . » ἀναγελάω ἐπί ὁ Ἐρετριεύς Σοφοκλῆς · « οὐδέ ὅδε σύ ἀρέσκω ἄρα , ὦ ξένος , ὁ Σιμωνίδειος , κάρτα δοκέω ὁ Ἕλλην εὖ λέγω · πορφύρεος ἀπό στόμα ἵημι φωνή παρθένος ; οὐδέ ὁ ποιητής , φημί , λέγω χρυσοκόμης Ἀπόλλων ; χρύσεος γάρ εἰμί ποιέω ὁ ζωγράφος ὁ ὁ θεός κόμη , καί μή μέλας , χείρων ἄν εἰμί ὁ ζωγράφημα . οὐδέ ὁ φημί ῥοδοδάκτυλος ; εἰμί γάρ τις εἰς ῥόδεος χρῶμα βάπτω ὁ δάκτυλος , πορφυροβάφος χείρ καί οὐ γυνή καλός ποιέω . » γελάω δέ , ὁ μέν Ἐρετριεύς νωπέομαι ὁ επιραπιξεω , ὁ δέ πάλιν ὁ παῖς ὁ λόγος ἔχω . ἔρομαι γάρ μιν , ἀπό ὁ κύλιξ κάρφος ὁ μικρός δάκτυλος ἀφαιρετέω , εἰμί καθοράω ὁ κάρφος . Φάντος δέ καθοράω , ἀπό τοίνυν φυσάω αὐτός , ἵνα μή πλύνω ὁ δάκτυλος ἵημι . προσάγω δέ αὐτός ὁ πρόσωπον πρός ὁ κύλιξ , ἐγγυτέρω ὁ κύλιξ ὁ ἑαυτοῦ στόμα ἄγω , ἵνα δή ὁ κεφαλή ὁ κεφαλή ἄγχι γίγνομαι . ὡς δέ εἰμί ἕ κάρτα πλησίος , προσλαμβάνω ὁ χείρ φιλέω . ἐπικροτέω δέ πᾶς σύν γέλως καί βοή , ὡς εὖ ὑπάγω ὁ παῖς , Μελετώ , λέγω , στρατηγέω , ὦ ἀνήρ · ἐπεί Περικλῆς ποιέω ἐγώ φημί , στρατηγέω δέ οὐ ἐπίσταμαι . ἆρα οὖν οὐ κατά ὀρθός ἐγώ πίπτω ὁ στρατήγημα ; τοιοῦτος πολύς δεξιός λέγω τε καί πράσσω , ὅτε πίνω ἢ πράσσω . ὁ μέντοι πολιτικός οὔτε σοφός οὔτε ῤεκτήριος εἰμί , ἀλλά ὡς ἄν τις εἷς ὁ χρηστός Ἀθηναῖος . »