iamblichus-philosophy.protrepticus 14
XIV . Δεῖ δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ βίου τῶν κορυφαίων ἐν φιλοσοφίᾳ ἀνδρῶν ἑπομένως ταῖς Πυθαγόρου ὑποθήκαις ποιήσασθαι τὴν προτροπήν . οἱ γὰρ τοιοῦτοί που ἐκ νέων πρῶτον μὲν εἰς ἀγορὰν οὐκ ἴσασι τὴν ὁδόν , οὐδὲ ὅπου δικαστήριον ἢ βουλευτήριον ἤ τι κοινὸν ἄλλο τῆς πόλεως συνέδριον , νόμους δὲ καὶ ψηφίσματα λεγόμενα ἢ γεγραμμένα οὔτε ὁρῶσιν οὔτε ἀκούουσι · σπουδαὶ δὲ ἑταιρειῶν ἐπʼ ἀρχὰς καὶ σύνοδοι καὶ δεῖπνα καὶ σὺν αὐλητρίσι κῶμοι , οὐδὲ ὄναρ πράττειν προσίσταται αὐτοῖς . εὖ δὲ ἢ κακῶς τις γέγονεν ἐν πόλει , ἢ τί τῳ κακόν ἐστιν ἐκ προγόνων γεγονὸς ἢ πρὸς ἀνδρῶν ἢ γυναικῶν , μᾶλλον αὐτὸν λέληθεν ἢ οἱ τῆς θαλάττης λεγόμενοι χόες . καὶ ταῦτα πάντα οὐδʼ ὅτι οὐκ οἶδεν , οἶδεν · οὐδὲ γὰρ αὐτῶν ἀπέχεται τοῦ εὐδοκιμεῖν χάριν , ἀλλὰ τῷ ὄντι τὸ σῶμα μόνον ἐν τῇ πόλει κεῖται αὐτοῦ καὶ ἐπιδημεῖ , ἡ δὲ διάνοια , ταῦτα πάντα ἡγησαμένη σμικρὰ καὶ οὐδέν , ἀτιμάσασα πανταχῇ πέτεται κατὰ Πίνδαρον τά τε γᾶς ὑπένερθε καὶ τὰ ἐπίπεδα γεωμετροῦσα , οὐρανοῦ τε ὕπερ ἀστρονομοῦσα καὶ πᾶσαν πάντῃ φύσιν ἐρευνωμένη τῶν ὄντων ἑκάστου ὅλου , εἰς τῶν ἐγγὺς οὐδὲν ἑαυτὴν συγκαθιεῖσα . ὥσπερ δὴ καὶ Θαλῆν ἀστρονομοῦντα καὶ . ἀναβλέποντα πεσόντα εἰς φρέαρ Θρᾷττά τις ἐμμελὴς καὶ χαρίεσσα θεραπαινὶς ἀποσκῶψαι λέγεται , ὡς τὰ μὲν ἐν οὐρανῷ προθυμοῖτο εἰδέναι , τὰ δὲ ὄπισθεν αὐτοῦ καὶ παρὰ πόδας λανθάνοι αὐτόν . ταὐτὸν δὲ ἀρκεῖ σκῶμμα ἐπὶ πάντας ὅσοι ἐν φιλοσοφίᾳ διάγουσι . τῷ γὰρ ὄντι τὸν τοιοῦτον ὁ μὲν πλησίον καὶ ὁ γείτων λέληθεν , οὐ μόνον ὅ τι πράττει , ἀλλʼ ὀλίγου καὶ εἰ ἄνθρωπός ἐστιν ἤ τι ἄλλο θρέμμα · τί δή ποτʼ ἐστὶν ἄνθρωπος καὶ τί τῇ τοιαύτῃ φύσει προσήκει διαφέρον τῶν ἄλλων ἢ ποιεῖν ἢ πάσχειν , ζητεῖ τε καὶ πράγματʼ ἔχει διερευνώμενος . τοιγάρτοι ἰδίᾳ τε συγγιγνόμενος ὁ τοιοῦτος ἑκάστῳ καὶ δημοσίᾳ , ὅταν ἐν δικαστηρίῳ ἤ που ἄλλοθι ἀναγκασθῇ περὶ τῶν παρὰ πόδας καὶ τῶν ἐν ὀφθαλμοῖς διαλέγεσθαι , γέλωτα παρέχει οὐ μόνον Θρᾴτταις ἀλλὰ καὶ τῷ ἄλλῳ ὄχλῳ , εἰς φρέατά τε καὶ πᾶσαν ἀπορίαν ἐμπίπτων ὑπὸ ἀπειρίας , καὶ ἡ ἀσχημοσύνη δεινή , δόξαν ἀβελτηρίας παρεχομένη . ἔν τε γὰρ ταῖς λοιδορίαις ἴδιον ἔχει οὐδὲν οὐδένα λοιδορεῖν αὐτὸς οὐκ εἰδὼς κακὸν οὐδὲν οὐδενὸς ἐκ τοῦ μὴ μεμελετηκέναι · ἀπορῶν οὖν γελοῖος φαίνεται · ἔν τε τοῖς ἐπαίνοις καὶ ταῖς τῶν ἄλλων μεγαλαυχίαις οὐ προσποιήτως , ἀλλὰ τῷ ὄντι γελῶν ἔνδηλος γιγνόμενος ληρώδης δοκεῖ εἶναι . τύραννόν τε γὰρ ἢ βασιλέα ἐγκωμιαζόμενον ἕνα τῶν νομέων οἷον συβώτην ἢ ποιμένα ἤ τινα βουκόλον ἡγεῖται ἀκούειν εὐδαιμονιζόμενον πολὺ βδάλλοντα γάλα , δυσκολώτερον δὲ ἐκείνων ζῷον καὶ ἐπιβουλότερον ποιμαίνειν τε καὶ βδάλλειν νομίζει αὐτούς , ἀγροῖκον δὲ καὶ ἀπαίδευτον ὑπὸ ἀσχολίας οὐδὲν ἧττον τῶν νομέων τὸν τοιοῦτον ἀναγκαῖον γίγνεσθαι , σηκὸν ἐν ὄρει τὸ τεῖχος περιβεβλημένον . γῆς δὲ ὅταν μυρία πλέθρα ἢ ἔτι πλείω ἀκούσῃ ὥς τις ἄρα κεκτημένος θαυμαστὰ πλήθει κέκτηται , πάνσμικρα δοκεῖ ἀκούειν , εἰς ἅπασαν εἰωθὼς τὴν γῆν βλέπειν . τὰ δὲ δὴ γένη ὑμνούντων , ὡς γενναῖός τις ἑπτὰ πάππους πλουσίους ἔχων ἀποφῆναι , παντάπασιν ἀμβλύ καὶ ἐπὶ σμικρὸν ὁρώντων ἡγεῖται τὸν ἔπαινον , ὑπὸ ἀπαιδευσίας οὐ δυναμένων εἰς τὸ πᾶν ἀεὶ βλέπειν οὐδὲ λογίζεσθαι ὅτι πάππων καὶ προγόνων μυριάδες ἑκάστῳ γεγόνασιν ἀναρίθμητοι , ἐν αἷς πλούσιοι καὶ πτωχοὶ καὶ βασιλεῖς καὶ δοῦλοι βάρβαροί τε καὶ Ἕλληνες πολλάκις μυρίοι γεγόνασιν ὁτῳοῦν , ἀλλʼ ἐπὶ πέντε καὶ εἴκοσι καταλόγῳ προγόνων σεμνυνομένων καὶ ἀναφερόντων εἰς Ἡρακλέα τὸν Ἀμφιτρύωνος ἄτοπα αὐτῷ παταφαίνεται τῆς σμικρολογίας , ὅτι δὲ ὁ ἀπʼ Ἀμφιτρύωνος εἰς τὸ ἄνω πεντεκαιεικοστὸς τοιοῦτος ἦν οἵα συνέβαινεν αὐτῷ τύχη , καὶ ὁ πεντηκοστὸς ἀπʼ αὐτοῦ , γελᾷ οὐ δυναμένων λογίζεσθαί τε καὶ χαυνότητα ἀνοήτου ψυχῆς ἀπαλλάττειν . ἐν ἅπασι δὴ τούτοις ὁ τοιοῦτος ὑπὸ τῶν πολλῶν καταγελᾶται , τὰ μὲν ὑπερηφάνως ἔχων , ὡς δοκεῖ , τὰ δʼ ἐν ποσὶν ἀγνοῶν τε καὶ ἐν ἑκάστοις ἀπορῶν . ὅταν δέ γέ τινα αὐτὸς ἑλκύσῃ ἄνω , καὶ ἐθελήσῃ τις αὐτῷ ἐκβῆναι ἐκ τοῦ Τί ἐγὼ σὲ ἀδικῶ ἢ σὺ ἐμέ ; εἰς σκέψιν αὖ τῆς δικαιοσύνης τε καὶ ἀδικίας , τί τε ἑκάτερον αὐτοῖν καὶ τί τῶν πάντων ἢ ἀλλήλων διαφέρετον ; ἢ ἐκ τοῦ Εἰ βασιλεὺς εὐδαίμων κεκτημένος πολὺ χρυσίον , βασιλείας πέρι καὶ ἀνθρωπίνης ὅλως εὐδαιμονίας καὶ ἀθλιότητος ἐπίσκεψιν , ποίω τέ τινε ἐστὸν καὶ τίνα τρόπον ἀνθρώπου φύσει προσήκει τὸ μὲν κτήσασθαι αὐτοῖν , τὸ δὲ ἀποφυγεῖν , — περὶ πάντων τούτων ὅταν αὖ δέῃ λόγον διδόναι τὸν σμικρὸν ἐκεῖνον τὴν ψυχὴν καὶ δριμὺν καὶ δικανικόν , πάλιν αὖ τὰ ἀντίστροφα ἀποδίδωσιν . ἰλιγγιῶν τε ἀπὸ ὑψηλοῦ κρεμασθεὶς καὶ βλέπων μετέωρος ἄνωθεν ὑπὸ ἀηθείας ἀδημονῶν τε καὶ ἀπορῶν καὶ βαρβαρίζων γέλωτα Θρᾴτταις μὲν οὐ παρέχει οὐδʼ ἄλλῳ ἀπαιδεύτῳ οὐδενί ( οὐδὲ γὰρ αἰσθάνονται ) , τοῖς δὲ ἐναντίως ἢ ὡς ἀνδραπόδοις τραφεῖσι πᾶσιν . οὗτος δὴ ἑκατέρου τρόπος τῆς ζωῆς · ὁ μὲν τῷ ὄντι ἐν ἐλευθερίᾳ τε καὶ σχολῇ τεθραμμένου , ὃν δὴ δεῖ φιλόσοφον καλεῖν , ᾧ ἀνεμέσητον εὐήθει δοκεῖν καὶ οὐδενὶ εἶναι , ὅταν εἰς δουλικὰ ἐμπέσῃ διακονήματα , οἷον στρωματόδεσμον μὴ ἐπισταμένου συσκευάσασθαι μηδὲ ὄψον ἡδῦναι ἢ θῶπας λόγους · ὁ δʼ αὖ τὰ μὲν τοιαῦτα πάντα δυναμένου τορῶς θατέρου καὶ ὀξέως διακονεῖν , ἀναβάλλεσθαι δὲ οὐκ ἐπισταμένου ἐπὶ δεξιὰ ἐλευθέρως οὐδὲ ἁρμονίαν λόγων λαβόντος ὀρθῶς ὑμνῆσαι θεῶν τε καὶ ἀνδρῶν εὐδαιμόνων βίον ἀληθῆ . οἶμαι δὴ οὖν , εἰ πείθοιντο οἱ ἄνθρωποι τούτοις , πλείονα ἂν εἰρήνην καὶ κακὰ ἐλάττω κατʼ αὐτοὺς ἔσεσθαι . τὰ μὲν οὖν κακὰ οὔτʼ ἀπολέσθαι δυνατόν ( ὑπεναντίον γάρ τι τῷ ἀγαθῷ ἀεὶ εἶναι ἀνάγκη ) , οὔτʼ ἐν θεοῖς αὐτὰ ἱδρύσθαι , τὴν δὲ θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε τὸν τόπον περιπολεῖ ἐξ ἀνάγκης . διὸ καὶ πειρᾶσθαι χρὴ ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν ὅ τι τάχιστα . φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν · ὁμοίωσις δὲ δίκαιον καὶ ὅσιον μετὰ φρονήσεως γενέσθαι . ἀλλὰ γὰρ οὐ πάνυ ῥᾴδιον πεῖσαι , ὡς ἄρα οὐχ ὧν ἕνεκα οἱ πολλοί φασι δεῖν πονηρίαν μὲν φεύγειν ἀρετὴν δὲ διώκειν , τούτων χάριν τὸ μὲν ἐπιτηδευτέον τὸ δʼ οὔ , ἵνα δὴ μὴ κακὸς καὶ ἵνα ἀγαθὸς δοκῇ εἶναι . ταῦτα μὲν γάρ ἐστιν ὁ λεγόμενος γραῶν ὕθλος , ὡς ἐμοὶ φαίνεται · τὸ δὲ ἀληθὲς ὧδε λέγομεν . θεὸς οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἄδικος , ἀλλʼ ὡς οἷόν τε δικαιότατος , καὶ οὐκ ἔστιν αὐτῷ ὁμοιότερον οὐδὲν ἢ ὃς ἂν ἡμῶν αὖ γένηται ὅ τι δικαιότατος . περὶ τοῦτο καὶ ἡ ὡς ἀληθῶς δεινότης ἀνδρὸς καὶ ἡ οὐδένειά τε καὶ ἀνανδρία . ἡ μὲν γὰρ τούτου γνῶσις σοφία καὶ ἀρετὴ ἀληθινή , ἡ δὲ ἄγνοια ἀμαθία καὶ κακία ἐναργής · αἱ δὲ ἄλλαι δεινότητές τε δοκοῦσαι καὶ σοφίαι ἐν μὲν πολιτικαῖς δυναστείαις γιγνόμεναι φορτικαί , ἐν δὲ τέχναις βάναυσοι . τῷ οὖν ἀδικοῦντι καὶ ἀνόσια λέγοντι ἢ πράττοντι μακρῷ ἄριστʼ ἔχει τι τὸ μὴ συγχωρεῖν δεινῷ ὑπὸ πανουργίας εἶναι · ἀγάλλονται γὰρ τῷ ὀνείδει καὶ οἴονται ἀκούειν ὅτι οὐ λῆροί εἰσι , γῆς ἄλλως ἄχθη , ἀλλὰ ἄνδρες οἵους δεῖ ἐν πόλει τοὺς σωθησομένους . λεκτέον οὖν τὸ ἀληθές , ὅτι τοσούτῳ μᾶλλόν εἰσιν οἷοι οὐκ οἴονται , ὅτι οὐχὶ οἴονται · ἀγνοοῦσι γὰρ ζημίαν ἀδικίας , ὅ δεῖ ἤκιστα ἀγνοεῖν . οὐ γάρ ἐστιν ἣν δοκοῦσι , πληγαί τε καὶ θάνατοι , ὧν ἐνίοτε πάσχουσιν οὐδὲν ἀδικοῦντες , ἀλλὰ ἣν ἀδύνατον ἐκφυγεῖν . παραδειγμάτων γὰρ ἐν τῷ ὄντι ἑστώτων , τοῦ μὲν θείου εὐδαιμονεστάτου , τοῦ δὲ ἀθέου ἀθλιωτάτου , οὐχ ὁρῶντες ὅτι οὕτως ἔχει , ὑπὸ ἠλιθιότητός τε καὶ τῆς ἐσχάτης ἀνοίας λανθάνουσι τῷ μὲν ὁμοιούμενοι διὰ τὰς ἀδίκους πράξεις , τῷ δὲ ἀνομοιούμενοι . οὗ δὴ τίνουσι δίκην ζῶντες τὸν εἰκότα βίον ᾧ ὡμοιοῦντο . ἐὰν δὲ εἴπωμεν ὅτι , ἐὰν μὴ ἀπαλλαγῶσι τῆς δεινότητος , καὶ τελευτήσαντας αὐτοὺς ἐκεῖνος μὲν ὁ τῶν κακῶν καθαρὸς τόπος οὐ δέξεται , ἐνθάδε δὲ τὴν αὑτοῖς ὁμοιότητα τῆς διαγωγῆς ἀεὶ ἕξουσι , κακοὶ κακοῖς ξυνόντες , ταῦτα δὴ καὶ παντάπασιν ὡς δεινοὶ καὶ πανοῦργοι ἀνοήτων τινῶν ἀκούσονται , καὶ μάλα δὴ ὑπέρογκον φρονοῦντες . ἓν μέντοι τι αὐτοῖς συμβέβηκεν , ὅταν ἰδίᾳ λόγον δέῃ δοῦναί τε καὶ δέξασθαι περὶ ὧν ψέγουσι , καὶ ἐθελήσωσιν ἀνδρικῶς πολὺν χρόνον ὑπομεῖναι καὶ μὴ ἀνάνδρως φεύγειν , τότε ἀτόπως τελευτῶντες οὐκ ἀρέσκουσιν αὐτοὶ αὑτοῖς περὶ ὧν λέγουσι , καὶ ἡ ῥητορικὴ ἐκείνη πως ἀπομαραίνεται , ὥστε παίδων δοκεῖν μηδὲν διαφέρειν . εἰ δὴ ταῦτα οὕτως ἔχει , καὶ ὁ βίος θειότερός τε εἶναι καὶ εὐδαιμονέστερος φαίνεται τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ διαγόντων , οὐδὲν ἄλλο χρὴ πράττειν ἢ φιλοσοφίας ἀντιλαμβάνεσθαι γενναίως .
Lemmas: XIV . δέω δέ καί ἀπό ὁ βίος ὁ κορυφαῖος ἐν φιλοσοφία ἀνήρ ἑπομένως ὁ Πυθαγόρας ὑποθήκη ποιέω ὁ προτροπή . ὁ γάρ τοιοῦτος που ἐκ νέος πρῶτος μέν εἰς ἀγορά οὐ οἶδα ὁ ὁδός , οὐδέ ὅπου δικαστήριον ἤ βουλευτήριον ἤ τις κοινός ἄλλος ὁ πόλις συνέδριον , νόμος δέ καί ψήφισμα λέγω ἤ γράφω οὔτε ὁράω οὔτε ἀκούω · σπουδή δέ ἑταιρεία ἐπί ἀρχή καί σύνοδος καί δεῖπνον καί σύν αὐλητρίς κῶμος , οὐδέ ὄναρ πράσσω προσίστημι αὐτός . εὖ δέ ἤ κακός τις γίγνομαι ἐν πόλις , ἤ τίς τις κακός εἰμί ἐκ πρόγονος γίγνομαι ἤ πρός ἀνήρ ἤ γυνή , μάλα αὐτός λανθάνω ἤ ὁ ὁ θάλασσα λέγω χοῦς . καί οὗτος πᾶς οὐδέ ὅτι οὐ οἶδα , οἶδα · οὐδέ γάρ αὐτός ἀπέχω ὁ εὐδοκιμέω χάριν , ἀλλά ὁ εἰμί ὁ σῶμα μόνος ἐν ὁ πόλις κεῖμαι αὐτός καί ἐπιδημέω , ὁ δέ διάνοια , οὗτος πᾶς ἡγέομαι μικρός καί οὐδείς , ἀτιμάζω πανταχῇ πέτομαι κατά Πίνδαρος ὁ τε γῆ ὑπένερθε καί ὁ ἐπίπεδος γεωμετρέω , οὐρανός τε ὑπέρ ἀστρονομέω καί πᾶς πάντῃ φύσις ἐρευνάω ὁ εἰμί ἕκαστος ὅλος , εἰς ὁ ἐγγύς οὐδείς ἑαυτοῦ συγκαθίημι . ὥσπερ δή καί Θαλῆς ἀστρονομέω καί . ἀναβλέπω πίπτω εἰς φρέαρ Θρᾷσσα τις ἐμμελής καί χαρίεις θεραπαινίς ἀποσκώπτω λέγω , ὡς ὁ μέν ἐν οὐρανός προθυμέομαι οἶδα , ὁ δέ ὄπισθεν αὐτός καί παρά πούς λανθάνω αὐτός . αὐτός δέ ἀρκέω σκῶμμα ἐπί πᾶς ὅσος ἐν φιλοσοφία διάγω . ὁ γάρ εἰμί ὁ τοιοῦτος ὁ μέν πλησίος καί ὁ γείτων λανθάνω , οὐ μόνος ὅς τις πράσσω , ἀλλά ὀλίγος καί εἰ ἄνθρωπος εἰμί ἤ τις ἄλλος θρέμμα · τίς δή ποτέ εἰμί ἄνθρωπος καί τίς ὁ τοιοῦτος φύσις προσήκω διαφέρω ὁ ἄλλος ἤ ποιέω ἤ πάσχω , ζητέω τε καί πρᾶγμα ἔχω διερευνάω . τοιγάρ ἴδιος τε συγγίγνομαι ὁ τοιοῦτος ἕκαστος καί δημοσίᾳ , ὅταν ἐν δικαστήριον ἤ που ἄλλοθι ἀναγκάζω περί ὁ παρά πούς καί ὁ ἐν ὀφθαλμός διαλέγω , γέλως παρέχω οὐ μόνος Θρᾷσσα ἀλλά καί ὁ ἄλλος ὄχλος , εἰς φρέαρ τε καί πᾶς ἀπορία ἐμπίπτω ὑπό ἀπειρία , καί ὁ ἀσχημοσύνη δεινός , δόξα ἀβελτηρία παρέχω . ἐν τε γάρ ὁ λοιδορία ἴδιος ἔχω οὐδείς οὐδείς λοιδορέω αὐτός οὐ οἶδα κακός οὐδείς οὐδείς ἐκ ὁ μή μελετάω · ἀπορέω οὖν γέλοιος φαίνω · ἐν τε ὁ ἔπαινος καί ὁ ὁ ἄλλος μεγαλαυχία οὐ προσποίητος , ἀλλά ὁ εἰμί γελάω ἔνδηλος γίγνομαι ληρώδης δοκέω εἰμί . τύραννος τε γάρ ἤ βασιλεύς ἐγκωμιάζω εἷς ὁ νομεύς οἷος συβώτης ἤ ποιμήν ἤ τις βούκολος ἡγέομαι ἀκούω εὐδαιμονίζω πολύς βδάλλω γάλα , δύσκολος δέ ἐκεῖνος ζῷον καί ἐπίβουλος ποιμαίνω τε καί βδάλλω νομίζω αὐτός , ἀγροῖκος δέ καί ἀπαίδευτος ὑπό ἀσχολία οὐδείς ἥσσων ὁ νομεύς ὁ τοιοῦτος ἀναγκαῖος γίγνομαι , σηκός ἐν ὄρος ὁ τεῖχος περιβάλλω . γῆ δέ ὅταν μυρίος πλέθρον ἤ ἔτι πολύς ἀκούω ὡς τις ἄρα κτάομαι θαυμαστός πλῆθος κτάομαι , πάνσμικρος δοκέω ἀκούω , εἰς ἅπας εἴωθα ὁ γῆ βλέπω . ὁ δέ δή γένος ὑμνέω , ὡς γενναῖος τις ἑπτά πάππος πλούσιος ἔχω ἀποφαίνω , παντάπασι ἀμβλύς καί ἐπί μικρός ὁράω ἡγέομαι ὁ ἔπαινος , ὑπό ἀπαιδευσία οὐ δύναμαι εἰς ὁ πᾶς ἀεί βλέπω οὐδέ λογίζομαι ὅτι πάππος καί πρόγονος μυριάς ἕκαστος γίγνομαι ἀναρίθμητος , ἐν ὅς πλούσιος καί πτωχός καί βασιλεύς καί δοῦλος βάρβαρος τε καί Ἕλλην πολλάκις μυρίος γίγνομαι ὅστις , ἀλλά ἐπί πέντε καί εἴκοσι κατάλογος πρόγονος σεμνύνω καί ἀναφέρω εἰς Ἡρακλῆς ὁ Ἀμφιτρύων ἄτοπος αὐτός παταφαίνω ὁ μικρολογία , ὅτι δέ ὁ ἀπό Ἀμφιτρύων εἰς ὁ ἄνω πεντεκαιεικοστός τοιοῦτος εἰμί οἷος συμβαίνω αὐτός τύχη , καί ὁ πεντηκοστός ἀπό αὐτός , γελάω οὐ δύναμαι λογίζομαι τε καί χαυνότης ἀνόητος ψυχή ἀπαλλάσσω . ἐν ἅπας δή οὗτος ὁ τοιοῦτος ὑπό ὁ πολύς καταγελάω , ὁ μέν ὑπερήφανος ἔχω , ὡς δοκέω , ὁ δέ ἐν πούς ἀγνοέω τε καί ἐν ἕκαστος ἀπορέω . ὅταν δέ γε τις αὐτός ἕλκω ἄνω , καί ἐθέλω τις αὐτός ἐκβαίνω ἐκ ὁ Τί ἐγώ σύ ἀδικέω ἤ σύ ἐγώ ; εἰς σκέψις αὖ ὁ δικαιοσύνη τε καί ἀδικία , τίς τε ἑκάτερος αὐτός καί τίς ὁ πᾶς ἤ ἀλλήλων διαφέρω ; ἤ ἐκ ὁ εἰ βασιλεύς εὐδαίμων κτάομαι πολύς χρυσίον , βασιλεία περί καί ἀνθρώπινος ὅλος εὐδαιμονία καί ἀθλιότης ἐπίσκεψις , ποῖος τε τις εἰμί καί τίς τρόπος ἄνθρωπος φύσις προσήκω ὁ μέν κτάομαι αὐτός , ὁ δέ ἀποφεύγω , — περί πᾶς οὗτος ὅταν αὖ δέω λόγος δίδωμι ὁ μικρός ἐκεῖνος ὁ ψυχή καί δριμύς καί δικανικός , πάλιν αὖ ὁ ἀντίστροφος ἀποδίδωμι . ἰλιγγιάω τε ἀπό ὑψηλός κρεμάννυμι καί βλέπω μετέωρος ἄνωθεν ὑπό ἀήθεια ἀδημονέω τε καί ἀπορέω καί βαρβαρίζω γέλως Θρᾷσσα μέν οὐ παρέχω οὐδέ ἄλλος ἀπαίδευτος οὐδείς ( οὐδέ γάρ αἰσθάνομαι ) , ὁ δέ ἐναντίος ἤ ὡς ἀνδράποδον τρέφω πᾶς . οὗτος δή ἑκάτερος τρόπος ὁ ζωή · ὁ μέν ὁ εἰμί ἐν ἐλευθερία τε καί σχολή τρέφω , ὅς δή δέω φιλόσοφος καλέω , ὅς ἀνεμέσητος εὐήθης δοκέω καί οὐδείς εἰμί , ὅταν εἰς δουλικός ἐμπίπτω διακόνημα , οἷος στρωματόδεσμον μή ἐπίσταμαι συσκευάζω μηδέ ὄψον ἡδύνω ἤ θώψ λόγος · ὁ δέ αὖ ὁ μέν τοιοῦτος πᾶς δύναμαι τορός ἕτερος καί ὀξύς διακονέω , ἀναβάλλω δέ οὐ ἐπίσταμαι ἐπί δεξιός ἐλεύθερος οὐδέ ἁρμονία λόγος λαμβάνω ὀρθός ὑμνέω θεός τε καί ἀνήρ εὐδαίμων βίος ἀληθής . οἴομαι δή οὖν , εἰ πείθω ὁ ἄνθρωπος οὗτος , πολύς ἄν εἰρήνη καί κακός ἐλαχύς κατά αὐτός εἰμί . ὁ μέν οὖν κακός οὔτε ἀπόλλυμι δυνατός ( ὑπεναντίος γάρ τις ὁ ἀγαθός ἀεί εἰμί ἀνάγκη ) , οὔτε ἐν θεός αὐτός ἱδρύω , ὁ δέ θνητός φύσις καί ὅδε ὁ τόπος περιπολέω ἐκ ἀνάγκη . διό καί πειράω χρή ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγω ὅς τις ταχύς . φυγή δέ ὁμοίωσις θεός κατά ὁ δυνατός · ὁμοίωσις δέ δίκαιος καί ὅσιος μετά φρόνησις γίγνομαι . ἀλλά γάρ οὐ πάνυ ῥᾴδιος πείθω , ὡς ἄρα οὐ ὅς ἕνεκα ὁ πολύς φημί δέω πονηρία μέν φεύγω ἀρετή δέ διώκω , οὗτος χάριν ὁ μέν ἐπιτηδευτέος ὁ δέ οὐ , ἵνα δή μή κακός καί ἵνα ἀγαθός δοκέω εἰμί . οὗτος μέν γάρ εἰμί ὁ λέγω γράα ὕθλος , ὡς ἐγώ φαίνω · ὁ δέ ἀληθής ὧδε λέγω . θεός οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἄδικος , ἀλλά ὡς οἷος τε δίκαιος , καί οὐ εἰμί αὐτός ὅμοιος οὐδείς ἤ ὅς ἄν ἐγώ αὖ γίγνομαι ὅς τις δίκαιος . περί οὗτος καί ὁ ὡς ἀληθής δεινότης ἀνήρ καί ὁ οὐδένεια τε καί ἀνανδρία . ὁ μέν γάρ οὗτος γνῶσις σοφία καί ἀρετή ἀληθινός , ὁ δέ ἄγνοια ἀμαθία καί κακία ἐναργής · ὁ δέ ἄλλος δεινότης τε δοκέω καί σοφία ἐν μέν πολιτικός δυναστεία γίγνομαι φορτικός , ἐν δέ τέχνη βάναυσος . ὁ οὖν ἀδικέω καί ἀνόσιος λέγω ἤ πράσσω μακρός ἀγαθός ἔχω τις ὁ μή συγχωρέω δεινός ὑπό πανουργία εἰμί · ἀγάλλω γάρ ὁ ὄνειδος καί οἴομαι ἀκούω ὅτι οὐ λῆρος εἰμί , γῆ ἄλλος ἄχθος , ἀλλά ἀνήρ οἷος δέω ἐν πόλις ὁ σῴζω . λεκτέος οὖν ὁ ἀληθής , ὅτι τοσοῦτος μάλα εἰμί οἷος οὐ οἴομαι , ὅτι οὐ οἴομαι · ἀγνοέω γάρ ζημία ἀδικία , ὅς δέω ἦκα ἀγνοέω . οὐ γάρ εἰμί ὅς δοκέω , πληγή τε καί θάνατος , ὅς ἐνίοτε πάσχω οὐδείς ἀδικέω , ἀλλά ὅς ἀδύνατος ἐκφεύγω . παράδειγμα γάρ ἐν ὁ εἰμί ἵστημι , ὁ μέν θεῖος εὐδαίμων , ὁ δέ ἄθεος ἄθλιος , οὐ ὁράω ὅτι οὕτως ἔχω , ὑπό ἠλιθιότης τε καί ὁ ἔσχατος ἄνοια λανθάνω ὁ μέν ὁμοιόω διά ὁ ἄδικος πρᾶξις , ὁ δέ ἀνομοιόω . ὅς δή τίνω δίκη ζάω ὁ ἔοικα βίος ὅς ὁμοιόω . ἐάν δέ λέγω ὅτι , ἐάν μή ἀπαλλάσσω ὁ δεινότης , καί τελευτάω αὐτός ἐκεῖνος μέν ὁ ὁ κακός καθαρός τόπος οὐ δέχομαι , ἐνθάδε δέ ὁ ἑαυτοῦ ὁμοιότης ὁ διαγωγή ἀεί ἔχω , κακός κακός σύνειμι , οὗτος δή καί παντάπασι ὡς δεινός καί πανοῦργος ἀνόητος τις ἀκούω , καί μάλα δή ὑπέρογκος φρονέω . εἷς μέντοι τις αὐτός συμβαίνω , ὅταν ἴδιος λόγος δέω δίδωμι τε καί δέχομαι περί ὅς ψέγω , καί ἐθέλω ἀνδρικός πολύς χρόνος ὑπομένω καί μή ἄνανδρος φεύγω , τότε ἄτοπος τελευτάω οὐ ἀρέσκω αὐτός ἑαυτοῦ περί ὅς λέγω , καί ὁ ῥητορικός ἐκεῖνος πως ἀπομαραίνομαι , ὥστε παῖς δοκέω μηδείς διαφέρω . εἰ δή οὗτος οὕτως ἔχω , καί ὁ βίος θεῖος τε εἰμί καί εὐδαίμων φαίνω ὁ ἐν φιλοσοφία διάγω , οὐδείς ἄλλος χρή πράσσω ἤ φιλοσοφία ἀντιλαμβάνω γενναῖος .