iamblichus-philosophy.protrepticus 7
VΙΙ . Ἴδοι δʼ ἄν τις τὸ αὐτὸ γνωριμώτερον ἀπὸ τούτων . τὸ φρονεῖν καὶ τὸ γιγνώσκειν ἐστὶν αἱρετὸν καθʼ αὐτὸ τοῖς ἀνθρώποις ( οὐδὲ γὰρ ζῆν δυνατὸν ὡς ἀνθρώποις ἄνευ τούτων ) , χρήσιμόν τε εἰς τὸν βίον ὑπάρχει · οὐδὲν γὰρ ἡμῖν ἀγαθὸν παραγίγνεται , ὅ τι μὴ λογισαμένοις καὶ κατὰ φρόνησιν ἐνεργήσασιν τελειοῦται . καὶ μὴν εἴτε τὸ ζῆν εὐδαιμόνως ἐν τῷ χαίρειν ἐστὶν εἴτε ἐν τῷ τὴν ἀρετὴν ἔχειν εἴτε ἐν τῇ φρονήσει , κατὰ ταῦτα πάντα φιλοσοφητέον · ταῦτα γὰρ μάλιστα καὶ εἰλικρινῶς διὰ τοῦ φιλοσοφεῖν ἡμῖν παραγίγνεται . ἔτι τοίνυν τὸ μέν ἐστι ψυχὴ τῶν ἐν ἡμῖν τὸ δὲ σῶμα , καὶ τὸ μὲν ἄρχει τὸ δὲ ἄρχεται , καὶ τὸ μὲν χρῆται τὸ δʼ ὑπόκειται ὡς ὄργανον . ἀεὶ τοίνυν πρὸς τὸ ἄρχον καὶ τὸ χρώμενον συντάττεται ἡ τοῦ ἀρχομένου καὶ τοῦ ὀργάνου χρεία . τῆς δὲ ψυχῆς τὸ μὲν λόγος ἐστὶν ὅπερ κατὰ φύσιν ἄρχει καὶ κρίνει περὶ ἡμῶν , τὸ δʼ ἕπεταί τε καὶ πέφυκεν ἄρχεσθαι . πᾶν δὲ εὖ διάκειται κατὰ τὴν οἰκείαν ἀρετήν · τὸ γὰρ τετυχηκέναι ταύτης ἀγαθόν ἐστι . καὶ μὴν ὅταν γε ἔχῃ τὰ μάλιστα καὶ κυριώτατα καὶ τιμιώτατα τὴν ἀρετήν , τότε εὖ διάκειται · τοῦ βελτίονος ἄρα φύσει βελτίων ἐστὶν ἡ κατὰ φύσιν ἀρετή . βέλτιον δὲ τὸ κατὰ φύσιν ἀρχικώτερον καὶ μᾶλλον ἡγεμονικόν , ὡς ἄνθρωπος πρὸς τὰ ἄλλα ζῷα · οὐκοῦν ψυχὴ μὲν σώματος βέλτιον ( ἀρχικώτερον γάρ ) , ψυχῆς δὲ τὸ λόγον ἔχον καὶ διάνοιαν · ἔστι γὰρ τοιοῦτον ὃ κελεύει καὶ κωλύει , καὶ δεῖν ἢ μὴ δεῖν φησι πράττειν . ἥτις ποτὲ οὖν ἐστιν ἀρετὴ τούτου τοῦ μέρους , ἀναγκαῖον εἶναι πάντων αἱρετωτάτην ἀπλῶς τε πᾶσι καὶ ἡμῖν · καὶ γὰρ ἂν τοῦτο , οἶμαι , θείη τις , ὡς ἤτοι μόνον ἢ μάλιστα ἡμεῖς ἐσμεν τὸ μόριον τοῦτο . ἔτι τοίνυν ὅταν ὅ πέφυκεν ἔργον ἑκάστου μὴ κατὰ συμβεβηκὸς ἀλλὰ καθʼ αὐτὸ λεγόμενον κάλλιστα ἀποτελῇ , τότε καὶ τοῦτο ἀγαθὸν εἶναι λεκτέον , ταύτην τε ἀρετὴν θετέον κυριωτάτην , καθʼ ἣν ἕκαστον αὐτὸ τοῦτο πέφυκεν ἀπεργάζεσθαι . τοῦ μὲν οὖν συνθέτου καὶ μεριστοῦ πλείους καὶ διάφοροί εἰσιν ἐνέργειαι , τοῦ δὲ τὴν φύσιν ἁπλοῦ καὶ μὴ πρὸς τὶ τὴν οὐσίαν ἔχοντος μίαν ἀναγκαῖον εἶναι τὴν καθʼ αὐτὸ κυρίως ἀρετήν . εἰ μὲν οὖν ἀπλοῦν τι ζῷόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος καὶ κατὰ λόγον καὶ νοῦν τέτακται αὐτοῦ ἡ οὐσία , οὐκ ἄλλο ἐστὶν αὐτοῦ ἔργον ἢ μόνη ἡ ἀκριβεστάτη ἀλήθεια καὶ τὸ περὶ τῶν ὄντων ἀληθεύειν · εἰ δʼ ἐστὶν ἐκ πλειόνων δυνάμεων συμπεφυκός , δῆλόν ἐστιν ὡς ἀφʼ οὗ πλείω πέφυκεν ἀποτελεῖσθαι , ἀεὶ τούτων τὸ βέλτιστον ἔργον ἐστίν , οἶον ἰατρικοῦ ὑγεία καὶ κυβερ νήτου σωτηρία . βέλτιον δὲ οὐδὲν ἔχομεν λέγειν ἔργον τῆς διανοίας ἢ τοῦ διανοουμένου τῆς ψυχῆς ἡμῶν ἀληθείας . ἀλήθεια ἄρα τὸ κυριώτατον ἔργον ἐστὶ τοῦ μορίου τούτου τῆς ψυχῆς . τοῦτο δὲ δρᾶ κατʼ ἐπιστήμην ἁπλῶς , μᾶλλον δὲ κατὰ τὴν μᾶλλον ἐπιστήμην , ταύτῃ δʼ ἐστὶ θεωρία τὸ κυριώτατον τέλος . ὅταν γὰρ δυοῖν ὄντοιν θάτερον διὰ θάτερον αἱρετὸν ᾖ , βέλτιόν ἐστι τοῦτο καὶ μᾶλλον αἱρετὸν διʼ ὅπερ αἱρετόν ἐστι καὶ θάτερον , οἷον ἡδονὴ μὲν τῶν ἡδέων , ὑγεία δὲ τῶν ὑγιεινῶν · ταῦτα γὰρ ποιητικὰ λέγεται τούτων . οὐκοῦν τῆς φρονῆσεως , ἥν φαμεν δύναμιν εἶναι τοῦ κυριωτάτου τῶν ἐν ἡμῖν , οὐκ ἔστιν αἱρετώτερον οὐδέν , ὡς ἕξις πρὸς ἔξιν κρίνεσθαι τὸ γὰρ γνωστικὸν μέρος καὶ χωρὶς καὶ συγκείμενον βέλτιόν ἐστι πάσης τῆς ψυχῆς , τούτου δὲ ἐπιστήμη ἀρετή . οὐκ ἄρα ἐστὶν ἔργον αὐτῆς οὐδεμία τῶν κατὰ μέρος λεγομένων ἀρετῶν · πασῶν γάρ ἐστι βελτίων , τὸ δὲ ποιούμενον τέλος ἀεὶ κρεῖττόν ἐστι τῆς ποιούσης ἐπιστήμης · οὐδὲ μὴν ἅπασα τῆς ψυχῆς ἀρετὴ οὕτως ἔργον οὐδʼ ἡ εὐδαιμονία . εἰ γὰρ ἔσται ποιητική , ἑτέρα ἑτέρων ἔσται , ὥσπερ οἰκοδομικὴ οἰκίας , ἥτις οὐκ ἔστι μέρος τῆς οἰκίας , ἡ μέντοι φρόνησις μόριον τῆς ἀρετῆς ἐστι καὶ τῆς εὐδαιμονίας · ἢ γὰρ ἐκ ταύτης ἢ ταύτην φαμὲν εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν . οὐκοῦν καὶ κατὰ τὸν λόγον τοῦτον ἀδύνατον εἶναι τὴν ἐπιστήμην ποιητικήν · βέλτιον γὰρ δεῖ τὸ τέλος εἶναι τοῦ γιγνομένου , οὐδὲν δὲ βέλτιον εἶναι φρονήσεως , πλὴν εἴ τι τῶν εἰρημένων , τούτων δὲ οὐδὲν ἕτερον αὐτῆς ἐστιν ἔργον . θεωρητικήν τινα ἄρα φατέον εἶναι ταύτην τὴν ἐπιστήμην , ἐπείπερ ἀδύνατον ποίησιν εἶναι τὸ τέλος . τὸ φρονεῖν ἄρα καὶ τὸ θεωρεῖν ἔργον τῆς ἀρετῆς ἐστι καὶ τοῦτο πάντων ἐστὶν αἱρετώτατον τοῖς ἀνθρώποις , ὥσπερ οἶμαι καὶ τὸ τοῖς ὄμμασιν ὁρᾶν , ὅ καὶ ἕλοιτό τις ἂν ἔχειν , εἰ καὶ μή τι μέλλοι γίγνεσθαι διʼ αὐτὸ παρʼ αὐτὴν τὴν ὄψιν ἕτερον . ἔτι εἰ τὸ ὁρᾶν ἀγαπῶμεν διʼ ἑαυτό , ἱκανῶς μαρτυρεῖ τοῦτο ὅτι πάντες τὸ φρονεῖν καὶ τὸ γιγνώσκειν ἐσχάτως ἀγαπῶσιν . ἔτι εἴ τις ἀγαπᾷ τόδε τι διὰ τὸ συμβεβηκέναι ἕτερον αὐτῷ τι , δῆλον ὅτι μᾶλλον οὗτος βουλήσεται ᾧ μᾶλλον ὑπάρχει τοῦτο · οἷον εἰ τυγχάνει τις αἱρούμενος τὸ περιπατεῖν ὅτι ὑγιεινόν , εἴη δὲ μᾶλλον αὐτῷ ὑγιεινὸν τὸ τροχάζειν καὶ δυνατὸν παραγενέσθαι , μᾶλλον αἱρήσεται τοῦτο κἂν ἕλοιτο γνοὺς θᾶττον . εἰ τοίνυν ἐστὶν ἀληθὴς δόξα φρονήσει ὅμοιον , εἴπερ αἱρετὸν τὸ δοξάζειν ἀληθῶς ταύτην καὶ κατὰ τοσοῦτον καθόσον ὅμοιον τῇ φρονήσει διὰ τὴν ἀλήθειαν , εἰ μᾶλλον τοῦτο τῷ φρονεῖν ὑπάρχει , μᾶλλον αἱρετὸν τὸ φρονεῖν ἔσται τοῦ δοξάζειν ἀληθῶς . ἀλλὰ μὴν τό γε ζῆν τῷ αἰσθάνεσθαι διακρίνεται τοῦ μὴ ζῆν , καὶ ταύτης παρουσίᾳ καὶ δυνάμει τὸ ζῆν διώρισται , καὶ ταύτης ἐξαιρουμένης οὐκ ἔστιν ἄξιον ζῆν ὥσπερ ἀναιρουμένου τοῦ ζῆν αὐτοῦ διὰ τὴν αἴσθησιν . τῆς δὲ αἰσθήσεως ἡ τῆς ὄψεως διαφέρει δύναμις τῷ σαφεστάτη εἶναι , καὶ διὰ τοῦτο καὶ μάλιστα αἱρούμεθα αὐτήν · αἴσθησις δὲ πᾶσα δύναμίς ἐστι γνωριστικὴ διὰ σώματος , ὥσπερ ἡ ἀκοὴ τοῦ ψόφου αἰσθάνεται διὰ τῶν ὤτων . οὐκοῦν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστιν αἱρετὸν διὰ τὴν αἴσθησιν ἡ δʼ αἴσθησις γνῶσίς τις , καὶ διὰ τὸ γνωρίζειν αὐτῇ δύνασθαι τὴν ψυχὴν αἱρούμεθα , πάλαι δὲ εἴπομεν ὅτιπερ δυοῖν ἀεὶ μᾶλλον αἱρετὸν ᾧ μᾶλλον ὑπάρχει ταὐτόν , τῶν μὲν αἰσθήσεων τὴν ὄψιν ἀνάγκη μάλιστα αἱρετὴν εἶναι καὶ τιμίαν , ταύτης δὲ καὶ τῶν ἄλλων ἀπασῶν αἱρετωτέρα καὶ τοῦ ζῆν ἐστιν ἡ φρόνησις κυριωτέρα τῆς ἀληθείας · ὥστε πάντες ἄνθρωποι τὸ φρονεῖν μάλιστα διώκουσι . τὸ γὰρ ζῆν ἀγαπῶντες τὸ φρονεῖν καὶ τὸ γνωρίζειν ἀγαπῶσι · διʼ οὐδὲν γὰρ ἕτερον αὐτὸ τιμῶσιν ἢ διὰ τὴν αἴσθησιν καὶ μάλιστα διὰ τὴν ὄψιν · ταύτην γὰρ τὴν δύναμιν ὑπερβαλλόντως φαίνονται φιλοῦντες · αὕτη γὰρ πρὸς τὰς ἄλλας αἰσθήσεις ὥσπερ ἐπιστήμη τις ἀτεχνῶς ἐστιν .
Lemmas: Ι . ὁράω δέ ἄν τις ὁ αὐτός γνώριμος ἀπό οὗτος . ὁ φρονέω καί ὁ γιγνώσκω εἰμί αἱρετός κατά ἑαυτοῦ ὁ ἄνθρωπος ( οὐδέ γάρ ζάω δυνατός ὡς ἄνθρωπος ἄνευ οὗτος ) , χρήσιμος τε εἰς ὁ βίος ὑπάρχω · οὐδείς γάρ ἐγώ ἀγαθός παραγίγνομαι , ὅς τις μή λογίζομαι καί κατά φρόνησις ἐνεργέω τελειόω . καί μήν εἴτε ὁ ζάω εὐδαίμων ἐν ὁ χαίρω εἰμί εἴτε ἐν ὁ ὁ ἀρετή ἔχω εἴτε ἐν ὁ φρόνησις , κατά οὗτος πᾶς φιλοσοφέω · οὗτος γάρ μάλα καί εἰλικρινής διά ὁ φιλοσοφέω ἐγώ παραγίγνομαι . ἔτι τοίνυν ὁ μέν εἰμί ψυχή ὁ ἐν ἐγώ ὁ δέ σῶμα , καί ὁ μέν ἄρχω ὁ δέ ἄρχω , καί ὁ μέν χράω ὁ δέ ὑπόκειμαι ὡς ὄργανον . ἀεί τοίνυν πρός ὁ ἄρχω καί ὁ χράω συντάσσω ὁ ὁ ἄρχω καί ὁ ὄργανον χρεία . ὁ δέ ψυχή ὁ μέν λόγος εἰμί ὅς κατά φύσις ἄρχω καί κρίνω περί ἐγώ , ὁ δέ ἕπομαι τε καί φύω ἄρχω . πᾶς δέ εὖ διάκειμαι κατά ὁ οἰκεῖος ἀρετή · ὁ γάρ τυγχάνω οὗτος ἀγαθός εἰμί . καί μήν ὅταν γε ἔχω ὁ μάλα καί κύριος καί τίμιος ὁ ἀρετή , τότε εὖ διάκειμαι · ὁ ἀγαθός ἄρα φύσις ἀγαθός εἰμί ὁ κατά φύσις ἀρετή . ἀγαθός δέ ὁ κατά φύσις ἀρχικός καί μάλα ἡγεμονικός , ὡς ἄνθρωπος πρός ὁ ἄλλος ζῷον · οὐκοῦν ψυχή μέν σῶμα ἀγαθός ( ἀρχικός γάρ ) , ψυχή δέ ὁ λόγος ἔχω καί διάνοια · εἰμί γάρ τοιοῦτος ὅς κελεύω καί κωλύω , καί δέω ἤ μή δέω φημί πράσσω . ὅστις ποτέ οὖν εἰμί ἀρετή οὗτος ὁ μέρος , ἀναγκαῖος εἰμί πᾶς αἱρετός ἁπλῶς τε πᾶς καί ἐγώ · καί γάρ ἄν οὗτος , οἴομαι , τίθημι τις , ὡς ἤτοι μόνος ἤ μάλα ἐγώ εἰμί ὁ μόριον οὗτος . ἔτι τοίνυν ὅταν ὅς φύω ἔργον ἕκαστος μή κατά συμβαίνω ἀλλά κατά ἑαυτοῦ λέγω καλός ἀποτελέω , τότε καί οὗτος ἀγαθός εἰμί λεκτέος , οὗτος τε ἀρετή τίθημι κύριος , κατά ὅς ἕκαστος αὐτός οὗτος φύω ἀπεργάζομαι . ὁ μέν οὖν σύνθετος καί μεριστός πολύς καί διάφορος εἰμί ἐνέργεια , ὁ δέ ὁ φύσις ἁπλόος καί μή πρός τίς ὁ οὐσία ἔχω εἷς ἀναγκαῖος εἰμί ὁ κατά ἑαυτοῦ κύριος ἀρετή . εἰ μέν οὖν ἁπλόος τις ζῷον εἰμί ὁ ἄνθρωπος καί κατά λόγος καί νόος τάσσω αὐτός ὁ οὐσία , οὐ ἄλλος εἰμί αὐτός ἔργον ἤ μόνος ὁ ἀκριβής ἀλήθεια καί ὁ περί ὁ εἰμί ἀληθεύω · εἰ δέ εἰμί ἐκ πολύς δύναμις συμφύω , δῆλος εἰμί ὡς ἀπό ὅς πολύς φύω ἀποτελέω , ἀεί οὗτος ὁ ἀγαθός ἔργον εἰμί , οἷος ἰατρικός ὑγεία καί κυβερ νῆτος σωτηρία . ἀγαθός δέ οὐδείς ἔχω λέγω ἔργον ὁ διάνοια ἤ ὁ διανοέω ὁ ψυχή ἐγώ ἀλήθεια . ἀλήθεια ἄρα ὁ κύριος ἔργον εἰμί ὁ μόριον οὗτος ὁ ψυχή . οὗτος δέ δράω κατά ἐπιστήμη ἁπλῶς , μάλα δέ κατά ὁ μάλα ἐπιστήμη , οὗτος δέ εἰμί θεωρία ὁ κύριος τέλος . ὅταν γάρ δύο εἰμί ἕτερος διά ἕτερος αἱρετός εἰμί , ἀγαθός εἰμί οὗτος καί μάλα αἱρετός διά ὅς αἱρετός εἰμί καί ἕτερος , οἷος ἡδονή μέν ὁ ἡδύς , ὑγεία δέ ὁ ὑγιεινός · οὗτος γάρ ποιητικός λέγω οὗτος . οὐκοῦν ὁ φρόνησις , ὅς φημί δύναμις εἰμί ὁ κύριος ὁ ἐν ἐγώ , οὐ εἰμί αἱρετός οὐδείς , ὡς ἕξις πρός ἕξις κρίνω ὁ γάρ γνωστικός μέρος καί χωρίς καί σύγκειμαι ἀγαθός εἰμί πᾶς ὁ ψυχή , οὗτος δέ ἐπιστήμη ἀρετή . οὐ ἄρα εἰμί ἔργον αὐτός οὐδείς ὁ κατά μέρος λέγω ἀρετή · πᾶς γάρ εἰμί ἀγαθός , ὁ δέ ποιέω τέλος ἀεί κρατύς εἰμί ὁ ποιέω ἐπιστήμη · οὐδέ μήν ἅπας ὁ ψυχή ἀρετή οὕτως ἔργον οὐδέ ὁ εὐδαιμονία . εἰ γάρ εἰμί ποιητικός , ἕτερος ἕτερος εἰμί , ὥσπερ οἰκοδομικός οἰκία , ὅστις οὐ εἰμί μέρος ὁ οἰκία , ὁ μέντοι φρόνησις μόριον ὁ ἀρετή εἰμί καί ὁ εὐδαιμονία · ἤ γάρ ἐκ οὗτος ἤ οὗτος φημί εἰμί ὁ εὐδαιμονία . οὐκοῦν καί κατά ὁ λόγος οὗτος ἀδύνατος εἰμί ὁ ἐπιστήμη ποιητικός · ἀγαθός γάρ δέω ὁ τέλος εἰμί ὁ γίγνομαι , οὐδείς δέ ἀγαθός εἰμί φρόνησις , πλήν εἰ τις ὁ λέγω , οὗτος δέ οὐδείς ἕτερος αὐτός εἰμί ἔργον . θεωρητικός τις ἄρα φημί εἰμί οὗτος ὁ ἐπιστήμη , ἐπεί ἀδύνατος ποίησις εἰμί ὁ τέλος . ὁ φρονέω ἄρα καί ὁ θεωρέω ἔργον ὁ ἀρετή εἰμί καί οὗτος πᾶς εἰμί αἱρετός ὁ ἄνθρωπος , ὥσπερ οἴομαι καί ὁ ὁ ὄμμα ὁράω , ὅς καί αἱρέω τις ἄν ἔχω , εἰ καί μή τις μέλλω γίγνομαι διά αὐτός παρά αὐτός ὁ ὄψις ἕτερος . ἔτι εἰ ὁ ὁράω ἀγαπάω διά ἑαυτοῦ , ἱκανός μαρτυρέω οὗτος ὅτι πᾶς ὁ φρονέω καί ὁ γιγνώσκω ἔσχατος ἀγαπάω . ἔτι εἰ τις ἀγαπάω ὅδε τις διά ὁ συμβαίνω ἕτερος αὐτός τις , δῆλος ὅτι μάλα οὗτος βούλομαι ὅς μάλα ὑπάρχω οὗτος · οἷον εἰ τυγχάνω τις αἱρέω ὁ περιπατέω ὅτι ὑγιεινός , εἰμί δέ μάλα αὐτός ὑγιεινός ὁ τροχάζω καί δυνατός παραγίγνομαι , μάλα αἱρέω οὗτος ἄν αἱρέω γιγνώσκω ταχύς . εἰ τοίνυν εἰμί ἀληθής δόξα φρόνησις ὅμοιος , εἴπερ αἱρετός ὁ δοξάζω ἀληθής οὗτος καί κατά τοσοῦτος καθόσον ὅμοιος ὁ φρόνησις διά ὁ ἀλήθεια , εἰ μάλα οὗτος ὁ φρονέω ὑπάρχω , μάλα αἱρετός ὁ φρονέω εἰμί ὁ δοξάζω ἀληθής . ἀλλά μήν ὁ γε ζάω ὁ αἰσθάνομαι διακρίνω ὁ μή ζάω , καί οὗτος παρουσία καί δύναμις ὁ ζάω διορίζω , καί οὗτος ἐξαιρέω οὐ εἰμί ἄξιος ζάω ὥσπερ ἀναιρέω ὁ ζάω αὐτός διά ὁ αἴσθησις . ὁ δέ αἴσθησις ὁ ὁ ὄψις διαφέρω δύναμις ὁ σαφής εἰμί , καί διά οὗτος καί μάλα αἱρέω αὐτός · αἴσθησις δέ πᾶς δύναμις εἰμί γνωριστικός διά σῶμα , ὥσπερ ὁ ἀκοή ὁ ψόφος αἰσθάνομαι διά ὁ οὖς . οὐκοῦν εἰ ὁ ζάω μέν εἰμί αἱρετός διά ὁ αἴσθησις ὁ δέ αἴσθησις γνῶσις τις , καί διά ὁ γνωρίζω αὐτός δύναμαι ὁ ψυχή αἱρέω , πάλαι δέ λέγω ὅστις δύο ἀεί μάλα αἱρετός ὅς μάλα ὑπάρχω αὐτός , ὁ μέν αἴσθησις ὁ ὄψις ἀνάγκη μάλα αἱρετός εἰμί καί τίμιος , οὗτος δέ καί ὁ ἄλλος ἅπας αἱρετός καί ὁ ζάω εἰμί ὁ φρόνησις κύριος ὁ ἀλήθεια · ὥστε πᾶς ἄνθρωπος ὁ φρονέω μάλα διώκω . ὁ γάρ ζάω ἀγαπάζω ὁ φρονέω καί ὁ γνωρίζω ἀγαπάω · διά οὐδείς γάρ ἕτερος αὐτός τιμάω ἤ διά ὁ αἴσθησις καί μάλα διά ὁ ὄψις · οὗτος γάρ ὁ δύναμις ὑπερβαλλόντως φαίνω φιλέω · οὗτος γάρ πρός ὁ ἄλλος αἴσθησις ὥσπερ ἐπιστήμη τις ἄτεχνος εἰμί .