iamblichus-philosophy.protrepticus 13
XIII . Εἰ δὲ δεῖ καὶ ἀπὸ τῶν περὶ φιλοσοφίας ἐννοιῶν ποιήσασθαί τινα ἐπὶ τοῦτο παράκλησιν , ἴθι δὴ καὶ ἀπὸ τούτων ἐπέλθωμεν οὑτωσί . κινδυνεύουσιν ὅσοι τυγχάνουσιν ὀρθῶς ἁπτόμενοι φιλοσοφίας λεληθέναι τοὺς ἄλλους , ὅτι οὐδὲν ἄλλο αὐτοὶ ἐπιτηδεύουσιν ἢ ἀποθνῄσκειν τε καὶ τεθνάναι . καὶ μάλα εἰκότως . λέληθε γὰρ τοὺς πολλοὺς τε θανατῶσι καὶ ἄξιοί εἰσι θανάτου καὶ οἵου θανάτου οἱ ὡς ἀληθῶς φιλόσοφοι . θάνατος μὲν οὖν ἐστιν οὐκ ἄλλο τι ἢ ἡ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος ἀπαλλαγή , καὶ ἔστι τοῦτο τὸ τεθνάναι , χωρὶς μὲν ἀπὸ τῆς ψυχῆς ἀπαλλαγὲν αὐτὸ καθʼ αὑτὸ τὸ σῶμα γεγονέναι , χωρὶς δὲ τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος ἀπαλλαγεῖσαν αὐτὴν καθʼ αὐτὴν εἶναι . τούτου δὴ οὖν οὕτως ἔχοντος , εἰκότως δὴ οὐκ ἔστι φιλοσόφου ἀνδρὸς ἐσπουδακέναι περὶ τὰς ἡδονὰς καλουμένας τὰς τοιάσδε , οἷον σίτων τε καὶ ποτῶν , οὐδὲ τὰς τῶν ἀφροδισίων · ἀλλʼ οὐδὲ τὰς ἄλλας τὰς περὶ τὸ σῶμα θεραπείας ἐντίμους ἡγήσεται ὁ τοιοῦτος , οἷον ἱματίων διαφερόντων κτήσεις καὶ ὑποδημάτων , καὶ τοὺς ἄλλους καλλωπισμοὺς τοὺς περὶ τὸ σῶμα οὐ τιμᾷ , ἀτιμάζει δὲ καθόσον μὴ πολλὴ ἀνάγκη μετέχειν αὐτῶν . ὅλως δοκεῖ ἡ τοῦ τοιούτου πραγματεία οὐ περὶ τὸ σῶμα εἶναι , ἀλλὰ καθόσον δύναται ἀφεστάναι αὐτοῦ , πρὸς δὲ τὴν ψυχὴν τετράφθαι . καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις οὖν δῆλός ἐστιν ὁ φιλόσοφος ἀπολύων ὅτι μάλιστα τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς τοῦ σώματος κοινωνίας διαφερόντως τῶν ἄλλων ἀνθρώπων . καὶ δοκεῖ γέ που διὰ τοῦτο τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις , ᾧ μηδὲν ἡδὺ τῶν τοιούτων μηδὲ μετέχει αὐτῶν , οὐκ ἄξιον εἶναι ζῆν , ἀλλʼ ἐγγύς τι τείνειν τοῦ τεθνάναι ὁ μηδὲν φροντίζων τῶν ἡδονῶν αἵ διὰ τοῦ σώματός εἰσι . καὶ μὴν περί γε αὐτὴν τὴν τῆς φρονήσεως κτῆσιν ἐμπόδιον τὸ σῶμα , ἐάν τις αὐτὸ ἐν τῇ ζητήσει κοινωνὸν συμπαραλαμβάνῃ . οἷον τὸ τοιόνδε λέγω · οὐκ ἔχει ἀλήθειάν τινα ὄψις τε καὶ ἀκοὴ τοῖς ἀνθρώποις · τὰ γὰρ τοιαῦτα οἱ ποιηταὶ ἀεὶ ἡμῖν θρυλλοῦσιν , ὅτι οὔτε ἀκούομεν ἀκριβὲς οὐδὲν οὔτε ὁρῶμεν . καίτοι εἰ αὗται τῶν περὶ τὸ σῶμα αἰσθήσεων μὴ ἀκριβεῖς εἰσι μηδὲ σαφεῖς , σχολῇ αἵ γε ἄλλαι · πᾶσαι γάρ που τούτων φαυλότεραί εἰσιν . οὐκοῦν εἰ ἡ ψυχὴ τῆς ἀληθείας ἀποτυγχάνει , ὅταν μετὰ τοῦ σώματος ἐπιχειρῇ τι σκοπεῖν ( δῆλον γὰρ ὅτι τότε ἐξαπατᾶται ὑπʼ αὐτοῦ ) , πάντως που ἐν τῷ λογίζεσθαι , εἴπερ που ἄλλοθι , κατάδηλον αὐτῇ γίγνεταί τι τῶν ὄντων . λογίζεται δέ γέ που τότε κάλλιστα , ὅταν αὐτὴν τούτων μηδὲν παραλυπῇ , μήτε ἀκοὴ μήτε ὄψις μήτε ἀλγηδὼν μηδέ τις ἡδονή , ἀλλʼ ὅτι μάλιστα αὐτὴ καθʼ αὑτὴν γίγνηται ἐῶσα χαίρειν τὸ σῶμα , καὶ καθόσον δύνηται μὴ κοινωνοῦσα αὐτῷ μηδὲ ἁπτομένη ὀρέγηται τοῦ ὄντος . οὐκοῦν καὶ ἐνταῦθα ἡ τοῦ φιλοσόφου ψυχὴ μάλιστα ἀτιμάζει τὸ σῶμα καὶ φεύγει ἀπʼ αὐτοῦ , ζητεῖ δὲ αὐτὴ καθʼ αὐτὴν γίγνεσθαι . Μάλιστα δὲ ἔσται τοῦτο δῆλον ἀπὸ τῆς τῶν εἰδῶν θεωρίας . τὸ γὰρ δίκαιον αὐτὸ καὶ καλὸν καὶ ἀγαθὸν καὶ πάντα οἷς ἐπισφραγιζόμεθα τὸ ὅ ἐστιν , οὐδεπώποτέ τις τοῖς ὀφθαλμοῖς εἶδεν , οὐδὲ ἄλλῃ τινὶ αἰσθήσει τῶν διὰ τοῦ σώματος ἐφήψατο αὐτῶν , ἀλλʼ ὅς ἂν μάλιστα ἡμῶν καὶ ἀκριβέστατα παρασκευάσηται αὐτὸ ἕκαστον διανοηθῆναι περὶ οὗ σκοπεῖ , οὗτος ἂν ἐγγύτατα ἴοι τοῦ γνῶναι ἕκαστον . οὐκοῦν ἐκεῖνος ἂν τοῦτο ποιήσειεν καθαρώτατα , ὅστις ὅ τι μάλιστα αὐτῇ τῇ διανοίᾳ ἴοι ἐφʼ ἕκαστον , μήτε τὴν ὄψιν παρατιθέμενος ἐν τῷ διανοεῖσθαι μήτε ἄλλην αἴσθησιν ἐφέλκων μηδεμίαν μετὰ τοῦ λογισμοῦ , ἀλλʼ αὐτῇ καθʼ αὐτὴν εἰλικρινεῖ τῇ διανοίᾳ χρώμενος αὐτὸ καθʼ αὐτὸ εἰλικρινὲς ἕκαστον ἐπιχειροίη θηρεύειν τῶν ὄντων , ἀπαλλαγεὶς ὅ τι μάλιστα ὀφθαλμῶν τε καὶ ὤτων καὶ ὥς ἔπος εἰπεῖν ξύμπαντος τοῦ σώματος , ὡς ταράττοντος καὶ οὐκ ἐῶντος τὴν ψυχὴν κτήσασθαι ἀλήθειάν τε καὶ φρόνησιν , ὅταν κοινωνῇ . οὗτος γάρ ἐστιν , εἴπερ τις ἄλλος , ὁ τευξόμενος τοῦ ὄντος . ἀνάγκη δὴ οὖν ἐκ πάντων τούτων παρίστασθαι δόξαν τοιάνδε τινὰ τοῖς γνησίοις φιλοσόφοις , ὥστε καὶ πρὸς ἀλλήλους τοιαῦτα ἄττα λέγειν , ὅτι κινδυνεύει τι ὥσπερ ἀτραπὸς ἐκφέρειν ἡμᾶς μετὰ τοῦ λόγου ἐν τῇ σκέψει , ὅτι , ἕως ἂν τὸ σῶμα ἔχωμεν καὶ ξυμπεφυρμένη ᾖ ἡμῶν ἡ ψυχὴ μετὰ τοιούτου κακοῦ , οὐ μήποτε κτησώμεθα ἱκανῶς οὗ ἐπιθυμοῦμεν · φαμὲν δὲ τοῦτο εἶναι τὸ ἀληθές . μυρίας μὲν γὰρ ἡμῖν ἀσχολίας παρέχει τὸ σῶμα διὰ τὴν ἀναγκαίαν τροφήν · ἔτι δὲ ἄν τινες νόσοι προσπέσωσιν , ἐμποδίζουσιν ἡμῶν τὴν τοῦ ὄντος θήραν . ἐρώτων δὲ καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ φόβων καὶ εἰδώλων παντοδαπῶν καὶ φλυαρίας ἐμπίπλησιν ἡμᾶς , ὥστε τὸ λεγόμενον ὡς ἀληθῶς τῷ ὄντι ὑπʼ αὐτοῦ οὐδὲ φρονῆσαι ἡμῖν ἐγγίγνεται οὐδέποτε οὐδέν . καὶ γὰρ πολέμους καὶ στάσεις καὶ μάχας οὐδὲν ἄλλο παρέχει ἢ τὸ σῶμα καὶ αἱ τούτου ἐπιθυμίαι . διὰ γὰρ τὴν τῶν χρημάτων κτῆσιν πάντες οἱ πόλεμοι γίνονται , τὰ δὲ χρήματα ἀναγκαζόμεθα κτᾶσθαι διὰ τὸ σῶμα , δουλεύοντες τῇ τούτου θεραπείᾳ · καὶ ἐκ τούτου ἀσχολίαν ἄγομεν φιλοσοφίας πέρι διὰ πάντα ταῦτα . τὸ δὲ ἔσχατον πάντων ὅτι , ἐάν τις ἡμῖν καὶ σχολὴ γένηται ἀπʼ αὐτοῦ καὶ τραπώμεθα πρὸς τὸ σκοπεῖν τι , ἐν ταῖς ζητήσεσιν αὖ πανταχοῦ παραπῖπτον θόρυβον παρέχει καὶ ταραχὴν καὶ ἐκπλήττει , ὥστε μὴ δύνασθαι ὑπ᾿ αὐτοῦ καθορᾶν τἀληθές , ἀλλὰ τῷ ὄντι ἡμῖν δέδεικται ὅτι , εἰ μέλλομέν ποτε καθαρῶς τι εἴσεσθαι , ἀπαλλακτέον αὐτοῦ καὶ αὐτῇ τῇ ψυχῇ θεατέον αὐτὰ τὰ πράγματα · καὶ τότε , ὡς ἔοικεν , ἡμῖν ἔσται οὗ ἐπιθυμοῦμέν τε καί φαμεν ἐρασταὶ εἶναι , φρόνησις , ἐπειδὰν τελευτήσωμεν , ὡς ὁ λόγος σημαίνει , ζῶσι δὲ οὔ . εἰ γὰρ μὴ οἷόν τε μετὰ τοῦ σώματος μηδὲν καθαρῶς γνῶναι , δυοῖν τὰ ἕτερα , ἢ οὐδαμοῦ ἔστι κτήσασθαι τὸ εἰδέναι ἢ τελευτήσασι · τότε γὰρ αὐτὴ καθʼ αὐτὴν ἔσται ἡ ψυχὴ χωρὶς τοῦ σώματος , πρότερον δὲ οὔ . καὶ ἐν ἂν ζῶμεν , οὕτως ὡς ἔοικεν ἐγγυτάτω ἐσόμεθα τοῦ εἰδέναι , ἐὰν ὅ τι μάλιστα μηδὲν ὁμιλῶμεν τῷ σώματι μηδὲ κοινωνῶμεν , ὅ τι μὴ πᾶσα ἀνάγκη , μηδὲ ἀναπιμπλώμεθα τῆς τούτου φύσεως ἀλλὰ καθαρεύωμεν ἀπʼ αὐτοῦ , ἕως ἂν ὁ θεὸς αὐτὸς ἀπολύσῃ ἡμᾶς . καὶ οὕτω μὲν καθαροὶ ἀπαλλαττόμενοι τῆς τοῦ σώματος ἀφροσύνης , ὡς τὸ εἰκός , μετὰ τοιούτων ἐσόμεθα καὶ γνωσόμεθα διʼ ἡμῶν αὐτῶν πᾶν τὸ εἰλικρινές · τοῦτο δʼ ἐστὶν ἴσως τὸ ἀληθές . μὴ καθαρῷ γὰρ καθαροῦ ἐφάπτεσθαι μὴ οὐ θεμιτὸν ᾖ . κάθαρσις δὲ τοῦτο ξυμβαίνει , ὅπερ πάλαι ἐν τῷ λόγῳ λέγεται , τὸ χωρίζειν ὅ τι μάλιστα ἀπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι αὐτὴν καθʼ αὐτὴν πανταχόθεν ἐκ τοῦ σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἀθροίζεσθαι , καὶ οἰκεῖν κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν τῷ νῦν παρόντι καὶ ἐν τῷ ἔπειτα μόνην καθʼ αὐτήν , ἐκλυομένην ὥσπερ ἐκ δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος . τοῦτο δὲ θάνατος ὀνομάζεται , λύσις καὶ χωρισμὸς ψυχῆς ἀπὸ σώματος . λύειν δέ γε αὐτήν , ὥς φαμεν , προθυμοῦνται ἀεὶ μάλιστα καὶ μόνοι οἱ φιλοσοφοῦντες ὀρθῶς , καὶ τὸ μελέτημα αὐτὸ τοῦτό ἐστι τῶν φιλοσόφων , λύσις καὶ χωρισμὸς ψυχῆς ἀπὸ σώματος . ὥστε τὸ μέγιστον ἡμῖν ἀγαθὸν ἡ φιλοσοφία παρέχουσα , τὴν ἀπαλλαγὴν τῶν ἐν τῇ ψυχῇ καὶ γενέσει δεσμῶν , περισπούδαστος ἂν εἴη διαφερόντως . Ἀλλὰ μὴν καὶ ἡ ὀνομαζομένη ἀνδρεία τοῖς οὕτω διακειμένοις μάλιστα προσήκει , καὶ ἡ σωφροσύνη , ἣν καὶ οἱ πολλοὶ ὀνομάζουσι σωφροσύνην , τὸ περὶ τὰς ἐπιθυμίας μὴ ἐπτοῆσθαι ἀλλʼ ὀλιγώρως ἔχειν καὶ κοσμίως , τούτοις μόνοις προσήκει , τοῖς μάλιστα τοῦ σώματος ὀλιγωροῦσί τε καὶ ἐν φιλοσοφίᾳ ζῶσιν . εἰ γὰρ ἐθέλεις ἐννοῆσαι τήν γε τῶν ἄλλων ἀνδρείαν τε καὶ σωφροσύνην , δόξει σοι εἶναι ἄτοπος . οἶσθα γὰρ δήπου ὅτι τὸν θάνατον ἡγοῦνται πάντες οἱ ἄλλοι τῶν μεγάλων κακῶν . οὐκοῦν φόβῳ μειζόνων ὑπομένουσιν αὐτῶν οἱ ἀνδρεῖοι τὸν θάνατον , ὅταν ὑπομένωσι . τῷ δεδιέναι ἄρα καὶ δέει ἀνδρεῖοί εἰσι πάντες πλὴν οἱ φιλόσοφοι . καίτοι ἄλογόν γε δέει τινὰ καὶ δειλίᾳ ἀνδρεῖον εἶναι . τί δὲ οἱ κόσμιοι αὐτῶν ; οὐ ταὐτὸν τούτῳ πεπόνθασιν ; ἀκολασίᾳ τινὶ σώφρονές εἰσι ; καίτοι φαμέν γε ἀδύνατον εἶναι , ἀλλʼ ὅμως αὐτοῖς συμβαίνει τούτῳ ὅμοιον τὸ πάθος τὸ περὶ ταύτην τὴν εὐήθη σωφροσύνην · φοβούμενοι γὰρ ἑτέρων ἡδονῶν στερηθῆναι καὶ ἐπιθυμοῦντες ἐκείνων , ἄλλων ἀπέχονται ὑπʼ ἄλλων κρατούμενοι . καίτοι καλοῦσί γε ἀκολασίαν τὸ ὑπὸ τῶν ἡδονῶν ἄρχεσθαι · ἀλλʼ ὅμως συμβαίνει αὐτοῖς κρατουμένοις ὑφʼ ἡδονῶν κρατεῖν ἄλλων ἡδονῶν . τοῦτο δʼ ὅμοιόν ἐστιν ὅ νῦν δὴ ἔλεγον , τρόπον τινὰ διʼ ἀκολασίαν αὐτοὺς σεσωφρονίσθαι . οὐ τοίνυν αὕτη ἐστὶν ἡ ὀρθὴ πρὸς ἀρετὴν ἀλλαγή , ἡδονὰς πρὸς ἡδονὰς καὶ λύπας πρὸς λύπας καὶ φόβον πρὸς φόβον καταλλάττεσθαι , μείζω πρὸς ἐλάττω , ὥσπερ νομίσματα , ἀλλʼ ἐκεῖνο μόνον τὸ νόμισμα ὀρθόν , ἀντὶ οὗ δεῖ πάντα ταῦτα καταλλάττεσθαι , φρόνησις , καὶ τούτου μὲν πάντα καὶ μετὰ τούτου ὠνούμενά τε καὶ πιπρασκόμενα τῷ ὄντι ᾖ καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη καὶ συλλήβδην ἀληθὴς ἀρετὴ μετὰ φρονήσεως , καὶ προσγινομένων καὶ ἀπογιγνομένων καὶ ἡδονῶν καὶ φόβων καὶ τῶν ἄλλων πάντων τῶν τοιούτων · χωριζόμενα δὲ φρονήσεως καὶ ἀλλαττόμενα ἀντὶ ἀλλήλων σκιαγραφία τίς ἐστιν ἡ τοιαύτη ἀρετὴ καὶ τῷ ὄντι ἀνδραποδώδης τε καὶ οὐδὲν ὑγιὲς οὐδὲ ἀληθὲς ἔχει , τὸ δὲ ἀληθὲς τῷ ὄντι ἐστὶ κάθαρσίς τις τῶν τοιούτων πάντων , καὶ ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀνδρεία καὶ αὐτὴ ἡ φρόνησις μὴ καθαρμός τις ᾖ . καὶ κινδυνεύουσι καὶ οἱ τὰς τελετὰς ἡμῖν οὗτοι καταστήσαντες οὐ φαῦλοι εἶναι , ἀλλὰ τῷ ὄντι πάλαι αἰνίττεσθαι ὅτι ὅς ἂν ἀμύητος ἢ ἀτέλεστος εἰς Ἅιδου ἀφίκηται , ἐν βορβόρῳ κείσεται , ὁ δὲ κεκαθαρμένος τε καὶ τετελεσμένος ἐκεῖσε ἀφικόμενος μετὰ θεῶν οἰκήσει . εἰσὶ γὰρ δή , φασὶν οἱ περὶ τὰς τελετάς , ναρθηκοφόροι μὲν πολλοί , βάκχοι δέ τε παῦροιʼ , οὗτοι δʼ εἰσὶ κατὰ τὴν ἐμὴν δόξαν οὐκ ἄλλοι ἢ οἱ πεφιλοσοφηκότες . εἰ τοίνυν καὶ ἀρετὴν τελείαν καὶ κάθαρσιν τῆς ψυχῆς φιλοσοφία μόνη παρέχειν πέφυκε , μόνης αὐτῆς ἀντιλαμβάνεσθαι ἄξιον . εἰς γὰρ θεῶν γένος μὴ φιλοσοφήσαντι καὶ παντελῶς καθαρῷ ἀπιόντι οὐ θέμις ἀφικνεῖσθαι ἄλλῳ ἢ τῷ φιλομαθεῖ ἀλλὰ τούτων ἕνεκα οἱ ὀρθῶς φιλόσοφοι ἀπέχονται τῶν κατὰ τὸ σῶμα ἐπιθυμιῶν ἀπασῶν καὶ καρτεροῦσι καὶ οὐ παραδιδόασιν αὐταῖς αὐτούς , οὐχὶ οἰκοφθορίαν τε καὶ πενίαν φοβούμενοι , ὥσπερ οἱ πολλοὶ καὶ φιλοχρήματοι · οὐδὲ αὖ ἀτιμίαν τε καὶ ἀδοξίαν μοχθηρίας δεδιότες , ὥσπερ οἱ φίλαρχοί τε καὶ οἱ φιλότιμοι , ἔπειτα ἀπέχονται αὐτῶν . τοιγάρτοι τούτοις μὲν ἅπασιν ἐκεῖνοι οἷς τι μέλει τῆς ἑαυτῶν ψυχῆς , ἀλλὰ μὴ σώματι πλάττοντες ζῶσι , χαίρειν εἰπόντες οὐ κατὰ τὰ αὐτὰ πορεύονται αὐτοῖς , ὡς οὐκ εἰδόσιν ὅπῃ ἔρχονται , αὐτοὶ δὲ ἡγούμενοι οὐ δεῖν ἐναντία τῇ φιλοσοφίᾳ πράττειν καὶ τῇ ἐκείνης λύσει τε καὶ καθαρμῷ ταύτῃ τρέπονται ἐκείνῃ ἑπόμενοι , ἐκείνη ὑφηγεῖται . γιγνώσκουσι γὰρ οἱ φιλομαθεῖς ὅτι παραλαβοῦσα αὐτῶν τὴν ψυχὴν ἡ φιλοσοφία ἀτεχνῶς διαδεδεμένην ἐν τῷ σώματι καὶ προσκεκολλημένην , ἀναγκαζομένην δὲ ὥσπερ διʼ ἑργμοῦ διὰ τούτου σκοπεῖσθαι τὰ ὄντα ἀλλὰ μὴ αὐτὴν διʼ αὑτῆς , καὶ ἐν πάσῃ ἀμαθίᾳ κυλινδουμένην , καὶ τοῦ ἑργμοῦ τὴν δεινότητα κατιδοῦσα ὅτι διʼ ἐπιθυμίας ἐστίν , ὡς ἂν μάλιστα αὐτὸς ὁ δεδεμένος ξυλλήπτωρ εἴη τῷ δεδέσθαι , — ὅπερ οὖν λέγω , γιγνώσκουσιν οἱ φιλομαθεῖς ὅτι οὕτω παραλαβοῦσα ἡ φιλοσοφία ἔχουσαν αὐτῶν τὴν ψυχὴν ἠρέμα παραμυθεῖται καὶ λύειν ἐπιχειρεῖ , ἐνδεικνυμένη ὅτι ἀπάτης μὲν μεστὴ ἡ διὰ τῶν ὀμμάτων σκέψις , ἀπάτης δὲ ἡ διὰ τῶν ὤτων καὶ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων , πείθουσα δὲ ἐκ τούτων μὲν ἀναχωρεῖν ὅσον μὴ ἀνάγκη αὐτοῖς χρῆσθαι , αὐτὴν δὲ εἰς αὐτὴν ξυλλέγεσθαι καὶ ἀθροίζεσθαι παρακελευομένη , πιστεύειν δὲ μηδενὶ ἄλλῳ ἀλλʼ ἢ αὐτὴν αὑτῇ , ὅ τι ἂν νοήσῃ αὐτὴ καθʼ αὑτὴν αὐτὸ καθʼ αὑτὸ τῶν ὄντων , ὅ τι δʼ ἂν διʼ ἄλλων σκοπῇ ἐν ἄλλοις ὂν ἄλλο , μηδὲν ἡγεῖσθαι ἀληθές · εἶναι δὲ τὸ μὲν τοιοῦτον αἰσθητόν τε καὶ ὁρατόν , ὃ δὲ αὐτὴ ὁρᾷ νοητόν τε καὶ ἀειδές . ταύτῃ οὖν τῇ λύσει οὐκ οἰομένη δεῖν ἐναντιοῦσθαι ἡ τοῦ ὡς ἀληθῶς φιλοσόφου ψυχὴ οὕτως ἀπέχεται τῶν ἡδονῶν τε καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ λυπῶν καθόσον δύναται , λογιζομένη ὅτι , ἐπειδάν τις σφόδρα ἡσθῇ ἢ λυπηθῇ ἢ φοβηθῇ ἢ ἐπιθυμήσῃ , οὐδὲν τοσοῦτον κακὸν ἔπαθεν ἀπʼ αὐτῶν ὡς ἄν τις οἰηθείη , οἷον ἢ νοσήσας ἤ τι ἀναλώσας διὰ τὰς ἐπιθυμίας , ἀλλʼ ὅ πάντων μέγιστόν τε κακῶν καὶ ἔσχατόν ἐστι , τοῦτο πάσχει καὶ οὐ λογίζεται αὐτό , ὅτι δὴ ψυχὴ παντὸς ἀνθρώπου ἀναγκάζεται ἄμα τε ἡσθῆναι σφόδρα ἢ λυπηθῆναι ἐπὶ τούτῳ καὶ ἡγεῖσθαι , περὶ ὅ ἂν πάσχῃ μάλιστα τοῦτο , τοῦτο ἐναργέστατόν τε εἶναι καὶ ἀληθέστατον , οὐχ οὕτως ἔχον · ταῦτα δὲ μάλιστα ὁρατά . οὐκοῦν ἐν τούτῳ τῷ πάθει μάλιστα καταδεῖται ψυχὴ ὑπὸ σώματος , ἐπεὶ ἑκάστη ἡδονὴ καὶ λύπη ὥσπερ ἧλον ἔχουσα προσηλοῖ αὐτὴν πρὸς τὸ σῶμα καὶ προσπερονᾷ καὶ ποιεῖ σωματοειδῆ , δοξάζουσαν ταῦτα ἀληθῆ εἶναι ἅπερ ἂν καὶ τὸ σῶμα φῇ . ἐκ γὰρ τοῦ ὁμοδοξεῖν τῷ σώματι καὶ τοῖς αὐτοῖς χαίρειν ἀναγκάζεται , οἶμαι , ὁμότροπός τε καὶ ὁμότροφος γίγνεσθαι καὶ οἵα μηδέποτε εἰς Ἅιδου καθαρῶς ἀφικέσθαι , ἀλλʼ ἀεὶ ἀναπλέα τοῦ σώματος ἐξιέναι , ὥστε ταχὺ πάλιν πίπτειν εἰς ἄλλο σῶμα καὶ ὥσπερ σπειρομένη ἐμφύεσθαι , καὶ ἐκ τούτων ἄμοιρος εἶναι τῆς τοῦ θείου τε καὶ καθαροῦ καὶ μονοειδοῦς συνουσίας . τούτων τοίνυν ἕνεκα οἱ δικαίως φιλομαθεῖς κόσμιοί εἰσι καὶ ἀνδρεῖοι , οὐχ ὧν οἱ πολλοὶ ἕνεκά φασιν . ἀλλʼ οὕτω λογίσαιτʼ ἂν ψυχὴ ἀνδρὸς φιλοσόφου , καὶ οὐκ ἄν οἰηθείη τὴν μὲν φιλοσοφίαν χρῆναι ἑαυτὴν λύειν , λυούσης δὲ ἐκείνης αὑτὴν παραδιδόναι ταῖς ἡδοναῖς καὶ λύπαις ἑαυτὴν πάλιν αὖ ἐγκαταδεῖν καὶ ἀνήνυτον ἔργον πράττειν , Πενελόπης τινὰ ἐναντίως ἱστὸν μεταχειριζομένης · ἀλλὰ γαλήνην τούτων παρασκευάζουσα , ἑπομένη τῷ λογισμῷ καὶ ἀεὶ ἐν τούτῳ οὖσα , τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ θεῖον καὶ τὸ ἀδόξαστον θεωμένη καὶ ὑπʼ ἐκείνου τρεφομένη , ζῆν τε οἴεται οὕτω δεῖν ἕως ἂν ζῇ , καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ εἰς τὸ ξυγγενὲς καὶ εἰς τὸ τοιοῦτον ἀφικομένη ἀπηλλάχθαι τῶν ἀνθρωπίνων κακῶν . ἐκ δὴ τῆς τοιαύτης ἐφόδου φαίνεται ἡμῖν φιλοσοφία ἀπαλλαγὴν τῶν ἀνθρωπίνων δεσμῶν παρέχειν καὶ λύσιν τῆς γενέσεως καὶ περιαγωγὴν ἐπὶ τὸ ὄν καὶ γνῶσιν τῆς ὄντως ἀληθείας καὶ κάθαρσιν ταῖς ψυχαῖς . εἰ δὲ ἐν τούτῳ μάλιστά ἐστιν ἡ ὄντως εὐδαιμονία , σπουδαστέον περὶ αὐτήν , εἴπερ ὄντως βουλόμεθα μακάριοι εἶναι . Ἀλλὰ μὴν καὶ τόδε διανοηθῆναι ἄξιον , ὅτι εἴπερ ἡ ψυχὴ ἀθάνατος , ἐπιμελείας δὴ δεῖται οὐχ ὑπὲρ τοῦ χρόνου μόνου τούτου ἐν ᾧ καλοῦμεν τὸ ζῆν , ἀλλʼ ὑπὲρ τοῦ παντός , καὶ ὁ κίνδυνος νῦν δὴ καὶ δόξειεν ἂν δεινὸς εἶναι , εἴ τις αὐτῆς ἀμελήσει . εἰ μὲν γὰρ ἦν ὁ θάνατος τοῦ παντὸς ἀπαλλαγή , ἕρμαιον ἄν ἦν τοῖς κακοῖς ἀποθανοῦσι τοῦ τε σώματος ἅμα ἀπηλλάχθαι καὶ τῆς αὑτῶν κακίας μετὰ τῆς ψυχῆς · νῦν δὲ ἐπειδὴ ἀθάνατος φαίνεται οὖσα , οὐδεμία ἂν εἴη αὐτῇ ἄλλη ἀποφυγὴ κακῶν οὐδὲ σωτηρία πλὴν τοῦ ὡς βελτίστην τε καὶ φρονιμωτάτην γενέσθαι . οὐδὲν γὰρ ἄλλο ἔχουσα εἰς Ἅιδου ἡ ψυχὴ ἔρχεται πλὴν τῆς παιδείας τε καὶ τροφῆς , ἃ δὴ καὶ λέγεται μέγιστα ὠφελεῖν ἢ βλάπτειν τὸν τελευτήσαντα εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τῆς ἐκεῖσε πορείας . ἡ μὲν γὰρ ἀμείνων ψυχὴ μετὰ θεῶν οἰκεῖ καὶ περιπορεύεται κατʼ οὐρανὸν βελτίονός τε λήξεως τυγχάνει , ἡ δὲ ἀδίκων ἔργων ἀψαμένη καὶ ἀνοσιουργίας πλησθεῖσα καὶ ἀσεβείας εἰς τὰ ὑπὸ γῆν δικαιωτήρια ἐλθοῦσα δίκης τῆς προσηκούσης μεταλαγχάνει . ὧν δὴ ἕνεκα χρὴ πᾶν ποιεῖν , ὥστε ἀρετῆς καὶ φρονήσεως ἐν τῷ βίῳ μετασχεῖν · καλὸν γὰρ τὸ ἆθλον καὶ ἡ ἐλπὶς μεγάλη . καὶ τούτων δὴ ἕνεκα θαρρεῖν χρὴ περὶ τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ ἄνδρα , ὅστις ἐν τῷ βίῳ τὰς μὲν ἄλλας ἡδονὰς τὰς περὶ τὸ σῶμα καὶ τοὺς κόσμους εἴασε χαίρειν , ὡς ἀλλοτρίους τε ὄντας καὶ πλέον θάτερον ἡγησάμενος ἀπεργάζεσθαι , τὰς δὲ περὶ τὸ μανθάνειν ἐσπούδασέ τε καὶ κοσμήσας τὴν ψυχὴν οὐκ ἀλλοτρίῳ ἀλλὰ τῷ ἑαυτῆς κόσμῳ , σωφροσύνῃ τε καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνδρείᾳ καὶ ἐλευθερίᾳ καὶ ἀληθείᾳ , οὕτω περιμένει τὴν εἰς Ἅιδου πορείαν , ὡς πορευσόμενος ὅταν ἡ εἱμαρμένη καλῇ . τούτων δὴ οὖν οὕτως ἐχόντων οὐ χρημάτων δεῖ ἐπιμελεῖσθαι ὅπως ἔσται ὡς πλεῖστα , οὐδὲ δόξης καὶ τιμῆς , ἀλλὰ φρονήσεως καὶ ἀληθείας καὶ τῆς ψυχῆς , ὅπως ὡς βελτίστη ἔσται . οὐ γὰρ δεῖ τὰ πλείστου ἄξια περὶ ἐλαχίστου ποιεῖσθαι , τὰ δὲ φαυλότερα περὶ πλείονος . οὔτε σωμάτων οὖν ἐπιμελεῖσθαι οὔτε χρημάτων δεῖ πρότερον , οὐδὲ οὕτως σφόδρα ὡς τῆς ψυχῆς , ὅπως ὡς ἀρίστη ἔσται · οὐ γὰρ ἐκ χρημάτων ἀρετὴ γίγνεται , ἀλλʼ ἐξ ἀρετῆς χρήματα καὶ τἆλλα ἀγαθὰ τοῖς ἀνθρώποις πάντα καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ . ἕν τι οὖν τοῦτο διανοεῖσθαι δεῖ ἀληθές , ὅτι οὐκ ἔσται ἀνδρὶ ἀγαθῷ κακὸν οὐδὲν οὔτε ζῶντι οὔτε τελευτήσαντι , οὐδὲ ἀμελεῖται ὑπὸ θεῶν τὰ τούτου πράγματα , ὥστε εἰς ἑαυτὸν διανηρτῆσθαι πάντα τὰ ἀγαθὰ τὰ εἰς εὐδαιμονίαν φέροντα , καὶ ὁ τούτου ἐγγύτατα παρεσκευασμένος οὗτος ἂν μάλιστα μακαριώτατος διαζήσειεν . τοιαῦται ἔστωσαν καὶ αἰ ἀπὸ τούτων ἐπὶ τὴν εἰς φιλοσοφίαν προτροπὴν ἔφοδοι .
Lemmas: XIII . εἰ δέ δέω καί ἀπό ὁ περί φιλοσοφία ἔννοια ποιέω τις ἐπί οὗτος παράκλησις , ἔρχομαι δή καί ἀπό οὗτος ἐπέρχομαι οὕτως . κινδυνεύω ὅσος τυγχάνω ὀρθός ἅπτω φιλοσοφία λανθάνω ὁ ἄλλος , ὅτι οὐδείς ἄλλος αὐτός ἐπιτηδεύω ἤ ἀποθνῄσκω τε καί θνῄσκω . καί μάλα ἔοικα . λανθάνω γάρ ὁ πολύς τε θανατάω καί ἄξιος εἰμί θάνατος καί οἷος θάνατος ὁ ὡς ἀληθής φιλόσοφος . θάνατος μέν οὖν εἰμί οὐ ἄλλος τις ἤ ὁ ὁ ψυχή ἀπό ὁ σῶμα ἀπαλλαγή , καί εἰμί οὗτος ὁ θνῄσκω , χωρίς μέν ἀπό ὁ ψυχή ἀπαλλάσσω αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ σῶμα γίγνομαι , χωρίς δέ ὁ ψυχή ὁ σῶμα ἀπαλλάσσω αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί . οὗτος δή οὖν οὕτως ἔχω , ἔοικα δή οὐ εἰμί φιλόσοφος ἀνήρ σπουδάζω περί ὁ ἡδονή καλέω ὁ τοιόσδε , οἷος σῖτος τε καί ποτόν , οὐδέ ὁ ὁ ἀφροδίσιος · ἀλλά οὐδέ ὁ ἄλλος ὁ περί ὁ σῶμα θεραπεία ἔντιμος ἡγέομαι ὁ τοιοῦτος , οἷος ἱμάτιον διαφέρω κτῆσις καί ὑπόδημα , καί ὁ ἄλλος καλλωπισμός ὁ περί ὁ σῶμα οὐ τιμάω , ἀτιμάζω δέ καθόσον μή πολύς ἀνάγκη μετέχω αὐτός . ὅλος δοκέω ὁ ὁ τοιοῦτος πραγματεία οὐ περί ὁ σῶμα εἰμί , ἀλλά καθόσον δύναμαι ἀφίστημι αὐτός , πρός δέ ὁ ψυχή τρέπω . καί ἐν ὁ τοιοῦτος οὖν δῆλος εἰμί ὁ φιλόσοφος ἀπολύω ὅτι μάλα ὁ ψυχή ἀπό ὁ ὁ σῶμα κοινωνία διαφερόντως ὁ ἄλλος ἄνθρωπος . καί δοκέω γε που διά οὗτος ὁ πολύς ἄνθρωπος , ὅς μηδείς ἡδύς ὁ τοιοῦτος μηδέ μετέχω αὐτός , οὐ ἄξιος εἰμί ζάω , ἀλλά ἐγγύς τις τείνω ὁ θνῄσκω ὁ μηδείς φροντίζω ὁ ἡδονή ὅς διά ὁ σῶμα εἰμί . καί μήν περί γε αὐτός ὁ ὁ φρόνησις κτῆσις ἐμπόδιος ὁ σῶμα , ἐάν τις αὐτός ἐν ὁ ζήτησις κοινωνός συμπαραλαμβάνω . οἷος ὁ τοιόσδε λέγω · οὐ ἔχω ἀλήθεια τις ὄψις τε καί ἀκοή ὁ ἄνθρωπος · ὁ γάρ τοιοῦτος ὁ ποιητής ἀεί ἐγώ θρυλέω , ὅτι οὔτε ἀκούω ἀκριβής οὐδείς οὔτε ὁράω . καίτοι εἰ οὗτος ὁ περί ὁ σῶμα αἴσθησις μή ἀκριβής εἰμί μηδέ σαφής , σχολή ὁ γε ἄλλος · πᾶς γάρ που οὗτος φαῦλος εἰμί . οὐκοῦν εἰ ὁ ψυχή ὁ ἀλήθεια ἀποτυγχάνω , ὅταν μετά ὁ σῶμα ἐπιχειρέω τις σκοπέω ( δῆλος γάρ ὅτι τότε ἐξαπατάω ὑπό αὐτός ) , πάντως που ἐν ὁ λογίζομαι , εἴπερ που ἄλλοθι , κατάδηλος αὐτός γίγνομαι τις ὁ εἰμί . λογίζομαι δέ γε που τότε καλός , ὅταν αὐτός οὗτος μηδείς παραλυπέω , μήτε ἀκοή μήτε ὄψις μήτε ἀλγηδών μηδέ τις ἡδονή , ἀλλά ὅτι μάλα αὐτός κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι ἐάω χαίρω ὁ σῶμα , καί καθόσον δύναμαι μή κοινωνέω αὐτός μηδέ ἅπτω ὀρέγω ὁ εἰμί . οὐκοῦν καί ἐνταῦθα ὁ ὁ φιλόσοφος ψυχή μάλα ἀτιμάζω ὁ σῶμα καί φεύγω ἀπό αὐτός , ζητέω δέ αὐτός κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι . μάλα δέ εἰμί οὗτος δῆλος ἀπό ὁ ὁ εἶδος θεωρία . ὁ γάρ δίκαιος αὐτός καί καλός καί ἀγαθός καί πᾶς ὅς ἐπισφραγίζω ὁ ὅς εἰμί , οὐδεπώποτε τις ὁ ὀφθαλμός ὁράω , οὐδέ ἄλλος τις αἴσθησις ὁ διά ὁ σῶμα ἐφάπτω αὐτός , ἀλλά ὅς ἄν μάλα ἐγώ καί ἀκριβής παρασκευάζω αὐτός ἕκαστος διανοέω περί ὅς σκοπέω , οὗτος ἄν ἐγγύς ἔρχομαι ὁ γιγνώσκω ἕκαστος . οὐκοῦν ἐκεῖνος ἄν οὗτος ποιέω καθαρός , ὅστις ὅς τις μάλα αὐτός ὁ διάνοια ἔρχομαι ἐπί ἕκαστος , μήτε ὁ ὄψις παρατίθημι ἐν ὁ διανοέω μήτε ἄλλος αἴσθησις ἐφέλκω μηδείς μετά ὁ λογισμός , ἀλλά αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰλικρινής ὁ διάνοια χράω αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰλικρινής ἕκαστος ἐπιχειρέω θηρεύω ὁ εἰμί , ἀπαλλάσσω ὅς τις μάλα ὀφθαλμός τε καί οὖς καί ὡς ἔπος λέγω σύμπας ὁ σῶμα , ὡς ταράσσω καί οὐ ἐάω ὁ ψυχή κτάομαι ἀλήθεια τε καί φρόνησις , ὅταν κοινωνέω . οὗτος γάρ εἰμί , εἴπερ τις ἄλλος , ὁ τυγχάνω ὁ εἰμί . ἀνάγκη δή οὖν ἐκ πᾶς οὗτος παρίστημι δόξα τοιόσδε τις ὁ γνήσιος φιλόσοφος , ὥστε καί πρός ἀλλήλων τοιοῦτος τις λέγω , ὅτι κινδυνεύω τις ὥσπερ ἀτραπός ἐκφέρω ἐγώ μετά ὁ λόγος ἐν ὁ σκέψις , ὅτι , ἕως ἄν ὁ σῶμα ἔχω καί συμφύρω εἰμί ἐγώ ὁ ψυχή μετά τοιοῦτος κακός , οὐ μήποτε κτάομαι ἱκανός ὅς ἐπιθυμέω · φημί δέ οὗτος εἰμί ὁ ἀληθής . μυρίος μέν γάρ ἐγώ ἀσχολία παρέχω ὁ σῶμα διά ὁ ἀναγκαῖος τροφή · ἔτι δέ ἐάν τις νόσος προσπίπτω , ἐμποδίζω ἐγώ ὁ ὁ εἰμί θήρα . ἔρως δέ καί ἐπιθυμία καί φόβος καί εἴδωλον παντοδαπής καί φλυαρία ἐμπίμπλημι ἐγώ , ὥστε ὁ λέγω ὡς ἀληθής ὁ εἰμί ὑπό αὐτός οὐδέ φρονέω ἐγώ ἐγγίγνομαι οὐδέποτε οὐδείς . καί γάρ πόλεμος καί στάσις καί μάχη οὐδείς ἄλλος παρέχω ἤ ὁ σῶμα καί ὁ οὗτος ἐπιθυμία . διά γάρ ὁ ὁ χρῆμα κτῆσις πᾶς ὁ πόλεμος γίγνομαι , ὁ δέ χρῆμα ἀναγκάζω κτάομαι διά ὁ σῶμα , δουλεύω ὁ οὗτος θεραπεία · καί ἐκ οὗτος ἀσχολία ἄγω φιλοσοφία περί διά πᾶς οὗτος . ὁ δέ ἔσχατος πᾶς ὅτι , ἐάν τις ἐγώ καί σχολή γίγνομαι ἀπό αὐτός καί τρέπω πρός ὁ σκοπέω τις , ἐν ὁ ζήτησις αὖ πανταχοῦ παραπίπτω θόρυβος παρέχω καί ταραχή καί ἐκπλήσσω , ὥστε μή δύναμαι ὑπό αὐτός καθοράω ἀληθής , ἀλλά ὁ εἰμί ἐγώ δείκνυμι ὅτι , εἰ μέλλω ποτέ καθαρός τις οἶδα , ἀπαλλακτέον αὐτός καί αὐτός ὁ ψυχή θεατέον αὐτός ὁ πρᾶγμα · καί τότε , ὡς ἔοικα , ἐγώ εἰμί ὅς ἐπιθυμέω τε καί φημί ἐραστής εἰμί , φρόνησις , ἐπειδάν τελευτάω , ὡς ὁ λόγος σημαίνω , ζάω δέ οὐ . εἰ γάρ μή οἷος τε μετά ὁ σῶμα μηδείς καθαρός γιγνώσκω , δύο ὁ ἕτερος , ἤ οὐδαμοῦ εἰμί κτάομαι ὁ οἶδα ἤ τελευτάω · τότε γάρ αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ψυχή χωρίς ὁ σῶμα , πρότερος δέ οὐ . καί ἐν ἄν ζάω , οὕτως ὡς ἔοικα ἐγγύς εἰμί ὁ οἶδα , ἐάν ὅς τις μάλα μηδείς ὁμιλέω ὁ σῶμα μηδέ κοινωνέω , ὅς τις μή πᾶς ἀνάγκη , μηδέ ἀναπίμπλημι ὁ οὗτος φύσις ἀλλά καθαρεύω ἀπό αὐτός , ἕως ἄν ὁ θεός αὐτός ἀπολύω ἐγώ . καί οὕτως μέν καθαρός ἀπαλλάσσω ὁ ὁ σῶμα ἀφροσύνη , ὡς ὁ ἔοικα , μετά τοιοῦτος εἰμί καί γιγνώσκω διά ἐγώ αὐτός πᾶς ὁ εἰλικρινής · οὗτος δέ εἰμί ἴσως ὁ ἀληθής . μή καθαρός γάρ καθαρός ἐφάπτω μή οὐ θεμιτός εἰμί . κάθαρσις δέ οὗτος συμβαίνω , ὅς πάλαι ἐν ὁ λόγος λέγω , ὁ χωρίζω ὅς τις μάλα ἀπό ὁ σῶμα ὁ ψυχή καί ἐθίζω αὐτός κατά ἑαυτοῦ πανταχόθεν ἐκ ὁ σῶμα συναγείρω τε καί ἀθροίζω , καί οἰκέω κατά ὁ δυνατός καί ἐν ὁ νῦν πάρειμι καί ἐν ὁ ἔπειτα μόνος κατά ἑαυτοῦ , ἐκλύω ὥσπερ ἐκ δεσμός ἐκ ὁ σῶμα . οὗτος δέ θάνατος ὀνομάζω , λύσις καί χωρισμός ψυχή ἀπό σῶμα . λύω δέ γε αὐτός , ὡς φημί , προθυμέομαι ἀεί μάλα καί μόνος ὁ φιλοσοφέω ὀρθός , καί ὁ μελέτημα αὐτός οὗτος εἰμί ὁ φιλόσοφος , λύσις καί χωρισμός ψυχή ἀπό σῶμα . ὥστε ὁ μέγας ἐγώ ἀγαθός ὁ φιλοσοφία παρέχω , ὁ ἀπαλλαγή ὁ ἐν ὁ ψυχή καί γένεσις δεσμός , περισπούδαστος ἄν εἰμί διαφερόντως . ἀλλά μήν καί ὁ ὀνομάζω ἀνδρεία ὁ οὕτως διάκειμαι μάλα προσήκω , καί ὁ σωφροσύνη , ὅς καί ὁ πολύς ὀνομάζω σωφροσύνη , ὁ περί ὁ ἐπιθυμία μή πτοέω ἀλλά ὀλίγωρος ἔχω καί κόσμιος , οὗτος μόνος προσήκω , ὁ μάλα ὁ σῶμα ὀλιγωρέω τε καί ἐν φιλοσοφία ζάω . εἰ γάρ ἐθέλω ἐννοέω ὁ γε ὁ ἄλλος ἀνδρεία τε καί σωφροσύνη , δοκέω σύ εἰμί ἄτοπος . οἶδα γάρ δήπου ὅτι ὁ θάνατος ἡγέομαι πᾶς ὁ ἄλλος ὁ μέγας κακός . οὐκοῦν φόβος μέγας ὑπομένω αὐτός ὁ ἀνδρεῖος ὁ θάνατος , ὅταν ὑπομένω . ὁ δείδω ἄρα καί δέος ἀνδρεῖος εἰμί πᾶς πλήν ὁ φιλόσοφος . καίτοι ἄλογος γε δέος τις καί δειλία ἀνδρεῖος εἰμί . τίς δέ ὁ κόσμιος αὐτός ; οὐ αὐτός οὗτος πάσχω ; ἀκολασία τις σώφρων εἰμί ; καίτοι φημί γε ἀδύνατος εἰμί , ἀλλά ὅμως αὐτός συμβαίνω οὗτος ὅμοιος ὁ πάθος ὁ περί οὗτος ὁ εὐήθης σωφροσύνη · φοβέω γάρ ἕτερος ἡδονή στερέω καί ἐπιθυμέω ἐκεῖνος , ἄλλος ἀπέχω ὑπό ἄλλος κρατέω . καίτοι καλέω γε ἀκολασία ὁ ὑπό ὁ ἡδονή ἄρχω · ἀλλά ὅμως συμβαίνω αὐτός κρατέω ὑπό ἡδονή κρατέω ἄλλος ἡδονή . οὗτος δέ ὅμοιος εἰμί ὅς νῦν δή λέγω , τρόπος τις διά ἀκολασία αὐτός σωφρονίζω . οὐ τοίνυν οὗτος εἰμί ὁ ὀρθός πρός ἀρετή ἀλλαγή , ἡδονή πρός ἡδονή καί λύπη πρός λύπη καί φόβος πρός φόβος καταλλάσσω , μέγας πρός ἐλαχύς , ὥσπερ νόμισμα , ἀλλά ἐκεῖνος μόνος ὁ νόμισμα ὀρθός , ἀντί ὅς δέω πᾶς οὗτος καταλλάσσω , φρόνησις , καί οὗτος μέν πᾶς καί μετά οὗτος ὠνέομαι τε καί πιπράσκω ὁ εἰμί εἰμί καί ἀνδρεία καί σωφροσύνη καί δικαιοσύνη καί συλλήβδην ἀληθής ἀρετή μετά φρόνησις , καί προσγίγνομαι καί ἀπογίγνομαι καί ἡδονή καί φόβος καί ὁ ἄλλος πᾶς ὁ τοιοῦτος · χωρίζω δέ φρόνησις καί ἀλλάσσω ἀντί ἀλλήλων σκιαγραφία τις εἰμί ὁ τοιοῦτος ἀρετή καί ὁ εἰμί ἀνδραποδώδης τε καί οὐδείς ὑγιής οὐδέ ἀληθής ἔχω , ὁ δέ ἀληθής ὁ εἰμί εἰμί κάθαρσις τις ὁ τοιοῦτος πᾶς , καί ὁ σωφροσύνη καί ὁ δικαιοσύνη καί ὁ ἀνδρεία καί αὐτός ὁ φρόνησις μή καθαρμός τις εἰμί . καί κινδυνεύω καί ὁ ὁ τελετή ἐγώ οὗτος καθίστημι οὐ φαῦλος εἰμί , ἀλλά ὁ εἰμί πάλαι αἰνίσσομαι ὅτι ὅς ἄν ἀμύητος ἤ ἀτέλεστος εἰς ᾍδης ἀφικνέομαι , ἐν βόρβορος κεῖμαι , ὁ δέ καθαρ́νω τε καί τελέω ἐκεῖσε ἀφικνέομαι μετά θεός οἰκέω . εἰμί γάρ δή , φημί ὁ περί ὁ τελετή , ναρθηκοφόρος μέν πολύς , Βάκχος δέ τε ἐπαυρέω , οὗτος δέ εἰμί κατά ὁ ἐμός δόξα οὐ ἄλλος ἤ ὁ φιλοσοφέω . εἰ τοίνυν καί ἀρετή τέλειος καί κάθαρσις ὁ ψυχή φιλοσοφία μόνος παρέχω φύω , μόνος αὐτός ἀντιλαμβάνω ἄξιος . εἰς γάρ θεός γένος μή φιλοσοφέω καί παντελής καθαρός ἀπέρχομαι οὐ θέμις ἀφικνέομαι ἄλλος ἤ ὁ φιλομαθής ἀλλά οὗτος ἕνεκα ὁ ὀρθός φιλόσοφος ἀπέχω ὁ κατά ὁ σῶμα ἐπιθυμία ἅπας καί καρτερέω καί οὐ παραδίδωμι αὐτός ἑαυτοῦ , οὐ οἰκοφθορία τε καί πενία φοβέω , ὥσπερ ὁ πολύς καί φιλοχρήματος · οὐδέ αὖ ἀτιμία τε καί ἀδοξία μοχθηρία δείδω , ὥσπερ ὁ φίλαρχος τε καί ὁ φιλότιμος , ἔπειτα ἀπέχω αὐτός . τοιγάρ οὗτος μέν ἅπας ἐκεῖνος ὅς τις μέλω ὁ ἑαυτοῦ ψυχή , ἀλλά μή σῶμα πλάσσω ζάω , χαίρω λέγω οὐ κατά ὁ αὐτός πορεύω αὐτός , ὡς οὐ οἶδα ὅπῃ ἔρχομαι , αὐτός δέ ἡγέομαι οὐ δέω ἐναντίος ὁ φιλοσοφία πράσσω καί ὁ ἐκεῖνος λύσις τε καί καθαρμός οὗτος τρέπω ἐκεῖνος ἕπομαι , ἐκεῖνος ὑφηγέομαι . γιγνώσκω γάρ ὁ φιλομαθής ὅτι παραλαμβάνω αὐτός ὁ ψυχή ὁ φιλοσοφία ἄτεχνος διαδέω ἐν ὁ σῶμα καί προσκολλάω , ἀναγκάζω δέ ὥσπερ διά εἱργμός διά οὗτος σκοπέω ὁ εἰμί ἀλλά μή αὐτός διά ἑαυτοῦ , καί ἐν πᾶς ἀμαθία κυλινδέω , καί ὁ εἱργμός ὁ δεινότης κατοράω ὅτι διά ἐπιθυμία εἰμί , ὡς ἄν μάλα αὐτός ὁ δέω συλλήπτωρ εἰμί ὁ δέω , — ὅς οὖν λέγω , γιγνώσκω ὁ φιλομαθής ὅτι οὕτως παραλαμβάνω ὁ φιλοσοφία ἔχω αὐτός ὁ ψυχή ἠρέμα παραμυθέομαι καί λύω ἐπιχειρέω , ἐνδείκνυμι ὅτι ἀπάτη μέν μεστός ὁ διά ὁ ὄμμα σκέψις , ἀπάτη δέ ὁ διά ὁ οὖς καί ὁ ἄλλος αἴσθησις , πείθω δέ ἐκ οὗτος μέν ἀναχωρέω ὅσος μή ἀνάγκη αὐτός χράω , αὐτός δέ εἰς ἑαυτοῦ συλλέγω καί ἀθροίζω παρακελεύομαι , πιστεύω δέ μηδείς ἄλλος ἀλλά ἤ αὐτός ἑαυτοῦ , ὅς τις ἄν νοέω αὐτός κατά ἑαυτοῦ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ εἰμί , ὅς τις δέ ἄν διά ἄλλος σκοπέω ἐν ἄλλος εἰμί ἄλλος , μηδείς ἡγέομαι ἀληθής · εἰμί δέ ὁ μέν τοιοῦτος αἰσθητός τε καί ὁρατός , ὅς δέ αὐτός ὁράω νοητός τε καί ἀειδής . οὗτος οὖν ὁ λύσις οὐ οἴομαι δέω ἐναντιόομαι ὁ ὁ ὡς ἀληθής φιλόσοφος ψυχή οὕτως ἀπέχω ὁ ἡδονή τε καί ἐπιθυμία καί λύπη καθόσον δύναμαι , λογίζομαι ὅτι , ἐπειδάν τις σφόδρα ἥδομαι ἤ λυπέω ἤ φοβέω ἤ ἐπιθυμέω , οὐδείς τοσοῦτος κακός πάσχω ἀπό αὐτός ὡς ἄν τις οἴομαι , οἷος ἤ νοσέω ἤ τις ἀναλίσκω διά ὁ ἐπιθυμία , ἀλλά ὅς πᾶς μέγας τε κακός καί ἔσχατος εἰμί , οὗτος πάσχω καί οὐ λογίζομαι αὐτός , ὅτι δή ψυχή πᾶς ἄνθρωπος ἀναγκάζω ἅμα τε ἥδομαι σφόδρα ἤ λυπέω ἐπί οὗτος καί ἡγέομαι , περί ὅς ἄν πάσχω μάλα οὗτος , οὗτος ἐναργής τε εἰμί καί ἀληθής , οὐ οὕτως ἔχω · οὗτος δέ μάλα ὁρατός . οὐκοῦν ἐν οὗτος ὁ πάθος μάλα καταδέω ψυχή ὑπό σῶμα , ἐπεί ἕκαστος ἡδονή καί λύπη ὥσπερ ἧλος ἔχω προσηλόω αὐτός πρός ὁ σῶμα καί προσπερονάω καί ποιέω σωματοειδής , δοξάζω οὗτος ἀληθής εἰμί ὅς ἄν καί ὁ σῶμα φημί . ἐκ γάρ ὁ ὁμοδοξέω ὁ σῶμα καί ὁ αὐτός χαίρω ἀναγκάζω , οἴομαι , ὁμότροπος τε καί ὁμότροφος γίγνομαι καί οἷος μηδέποτε εἰς ᾍδης καθαρός ἀφικνέομαι , ἀλλά ἀεί ἀνάπλεος ὁ σῶμα ἐξέρχομαι , ὥστε ταχύς πάλιν πίπτω εἰς ἄλλος σῶμα καί ὥσπερ σπείρω ἐμφύω , καί ἐκ οὗτος ἄμοιρος εἰμί ὁ ὁ θεῖος τε καί καθαρός καί μονοειδής συνουσία . οὗτος τοίνυν ἕνεκα ὁ δίκαιος φιλομαθής κόσμιος εἰμί καί ἀνδρεῖος , οὐ ὅς ὁ πολύς ἕνεκα φημί . ἀλλά οὕτως λογίζομαι ἄν ψυχή ἀνήρ φιλόσοφος , καί οὐ ἄν οἴομαι ὁ μέν φιλοσοφία χρή ἑαυτοῦ λύω , λύω δέ ἐκεῖνος ἑαυτοῦ παραδίδωμι ὁ ἡδονή καί λύπη ἑαυτοῦ πάλιν αὖ ἐγκαθανδάνω καί ἀνήνυτος ἔργον πράσσω , Πενελόπη τις ἐναντίος ἱστός μεταχειρίζω · ἀλλά γαλήνη οὗτος παρασκευάζω , ἕπομαι ὁ λογισμός καί ἀεί ἐν οὗτος εἰμί , ὁ ἀληθής καί ὁ θεῖος καί ὁ ἀδόξαστος θεάομαι καί ὑπό ἐκεῖνος τρέφω , ζάω τε οἴομαι οὕτως δέω ἕως ἄν ζάω , καί ἐπειδάν τελευτάω εἰς ὁ συγγενής καί εἰς ὁ τοιοῦτος ἀφικνέομαι ἀπαλλάσσω ὁ ἀνθρώπινος κακός . ἐκ δή ὁ τοιοῦτος ἔφοδος φαίνω ἐγώ φιλοσοφία ἀπαλλαγή ὁ ἀνθρώπινος δεσμός παρέχω καί λύσις ὁ γένεσις καί περιαγωγή ἐπί ὁ εἰμί καί γνῶσις ὁ ὄντως ἀλήθεια καί κάθαρσις ὁ ψυχή . εἰ δέ ἐν οὗτος μάλα εἰμί ὁ ὄντως εὐδαιμονία , σπουδαστέος περί αὐτός , εἴπερ ὄντως βούλομαι μακάριος εἰμί . ἀλλά μήν καί ὅδε διανοέω ἄξιος , ὅτι εἴπερ ὁ ψυχή ἀθάνατος , ἐπιμέλεια δή δέω οὐ ὑπέρ ὁ χρόνος μόνος οὗτος ἐν ὅς καλέω ὁ ζάω , ἀλλά ὑπέρ ὁ πᾶς , καί ὁ κίνδυνος νῦν δή καί δοκέω ἄν δεινός εἰμί , εἰ τις αὐτός ἀμελέω . εἰ μέν γάρ εἰμί ὁ θάνατος ὁ πᾶς ἀπαλλαγή , ἕρμαιον ἄν εἰμί ὁ κακός ἀποθνῄσκω ὁ τε σῶμα ἅμα ἀπαλλάσσω καί ὁ ἑαυτοῦ κακία μετά ὁ ψυχή · νῦν δέ ἐπειδή ἀθάνατος φαίνω εἰμί , οὐδείς ἄν εἰμί αὐτός ἄλλος ἀποφυγή κακός οὐδέ σωτηρία πλήν ὁ ὡς ἀγαθός τε καί φρόνιμος γίγνομαι . οὐδείς γάρ ἄλλος ἔχω εἰς ᾍδης ὁ ψυχή ἔρχομαι πλήν ὁ παιδεία τε καί τροφή , ὅς δή καί λέγω μέγας ὠφελέω ἤ βλάπτω ὁ τελευτάω εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ ἐκεῖσε πορεία . ὁ μέν γάρ ἀγαθός ψυχή μετά θεός οἰκέω καί περιπορεύομαι κατά οὐρανός ἀγαθός τε λῆξις τυγχάνω , ὁ δέ ἄδικος ἔργον ἅπτω καί ἀνοσιουργία πίμπλημι καί ἀσέβεια εἰς ὁ ὑπό γῆ δικαιωτήριον ἔρχομαι δίκη ὁ προσήκω μεταλαγχάνω . ὅς δή ἕνεκα χρή πᾶς ποιέω , ὥστε ἀρετή καί φρόνησις ἐν ὁ βίος μετέχω · καλός γάρ ὁ ἆθλον καί ὁ ἐλπίς μέγας . καί οὗτος δή ἕνεκα θαρσέω χρή περί ὁ ἑαυτοῦ ψυχή ἀνήρ , ὅστις ἐν ὁ βίος ὁ μέν ἄλλος ἡδονή ὁ περί ὁ σῶμα καί ὁ κόσμος ἐάω χαίρω , ὡς ἀλλότριος τε εἰμί καί πολύς ἕτερος ἡγέομαι ἀπεργάζομαι , ὁ δέ περί ὁ μανθάνω σπουδάζω τε καί κοσμέω ὁ ψυχή οὐ ἀλλότριος ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ κόσμος , σωφροσύνη τε καί δικαιοσύνη καί ἀνδρεία καί ἐλευθερία καί ἀλήθεια , οὕτως περιμένω ὁ εἰς ᾍδης πορεία , ὡς πορεύω ὅταν ὁ μείρομαι καλέω . οὗτος δή οὖν οὕτως ἔχω οὐ χρῆμα δέω ἐπιμελέομαι ὅπως εἰμί ὡς πολύς , οὐδέ δόξα καί τιμή , ἀλλά φρόνησις καί ἀλήθεια καί ὁ ψυχή , ὅπως ὡς ἀγαθός εἰμί . οὐ γάρ δέω ὁ πολύς ἄξιος περί ἐλαχύς ποιέω , ὁ δέ φαῦλος περί πολύς . οὔτε σῶμα οὖν ἐπιμελέομαι οὔτε χρῆμα δέω πρότερος , οὐδέ οὕτως σφόδρα ὡς ὁ ψυχή , ὅπως ὡς ἀγαθός εἰμί · οὐ γάρ ἐκ χρῆμα ἀρετή γίγνομαι , ἀλλά ἐκ ἀρετή χρῆμα καί ἄλλος ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος πᾶς καί ἴδιος καί δημοσίᾳ . εἷς τις οὖν οὗτος διανοέω δέω ἀληθής , ὅτι οὐ εἰμί ἀνήρ ἀγαθός κακός οὐδείς οὔτε ζάω οὔτε τελευτάω , οὐδέ ἀμελέω ὑπό θεός ὁ οὗτος πρᾶγμα , ὥστε εἰς ἑαυτοῦ διαναρτάω πᾶς ὁ ἀγαθός ὁ εἰς εὐδαιμονία φέρω , καί ὁ οὗτος ἐγγύς παρασκευάζω οὗτος ἄν μάλα μακάριος διαζέω . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ ἀπό οὗτος ἐπί ὁ εἰς φιλοσοφία προτροπή ἔφοδος .