iamblichus-philosophy.protrepticus 12
ΧII . Εἰ δὲ δεῖ μὴ μόνον ἀπὸ τῶν μερῶν τοῦτο συλλογίσασθαι , ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῆς ὅλης εὐδαιμονίας ἄνωθεν τὸ αὐτὸ κατασκευάσαι , λέγωμεν διαρρήδην ὅτι δὴ ὡς ἔχει πρὸς εὐδαιμονίαν τὸ φιλοσοφεῖν , οὕτω καὶ πρὸς τὸ σπουδαῖον ἡμῖν ἢ φαῦλον εἶναι αὐτὸ διακεῖσθαι . πάντα γὰρ τὰ μὲν πρὸς τοῦτο τὰ δὲ διὰ τοῦτο πᾶσιν αἱρετέον εἶναι , καὶ τὰ μὲν ὡς ἀναγκαῖα τῶν πραγμάτων τὰ δὲ ἡδέα διʼ ὧν εὐδαιμονοῦμεν . οὐκοῦν τὴν εὐδαιμονίαν τιθέμεθα ἤτοι φρόνησιν εἶναι καί τινα σοφίαν ἢ τὴν ἀρετὴν ἢ τὸ μάλιστα χαίρειν ἢ πάντα ταῦτα . οὐκοῦν εἴτε φρόνησίς ἐστι , φανερὸν ὅτι μόνοις ἄν ὑπάρχοι τοῖς φιλοσόφοις τὸ ζῆν εὐδαιμόνως , εἴτε ἀρετὴ ψυχῆς ἢ τὸ χαίρειν , κἂν οὕτως ἢ μόνοις ἢ μάλιστα πάντων · ἀρετὴ γάρ ἐστι τὸ κυριώτατον τῶν ἐν ἡμῖν , ἥδιστόν τε πάντων ἐστὶν ὡς ἓν πρὸς ἕν ἡ φρόνησις . ὁμοίως δὲ κἂν ταῦτα πάντα ταὐτὰ φῇ τις εἶναι τὴν εὐδαιμονίαν , ὁριστέον ἐστὶ τὸ φρονεῖν . ὥστε φιλοσοφητέον ἂν εἴη πᾶσι τοῖς δυναμένοις · ἢ γάρ τοι τοῦτʼ ἐστὶ τὸ τελέως εὖ ζῆν , ἢ μάλιστά γε πάντων ὡς ἓν εἰπεῖν αἴτιον ταῖς ψυχαῖς . ἀλλʼ ἐνταῦθα μὲν διὰ τὸ παρὰ φύσιν ἴσως εἶναι τὸ γένος ἡμῶν χαλεπὸν τὸ μανθάνειν τι καὶ σκοπεῖν ἐστι , καὶ μόλις αἰσθάνοιτο , διὰ τὴν ἀφυίαν καὶ τὴν παρὰ φύσιν ζωήν · ἄν δέ ποτε δυνηθῶμεν σωθῆναι πάλιν ὅθεν ἐληλύθαμεν , δῆλον ὡς ἥδιον καὶ ῥᾷον αὐτὸ ποιήσομεν πάντες . νῦν μὲν γὰρ ἀφειμένοι τῶν ἀγαθῶν διατελοῦμεν πράττοντες τὰ ἀναγκαῖα , καὶ μάλιστα πάντων οἱ μάλιστα μακάριοι δοκοῦντες εἶναι τοῖς πολλοῖς · ἐὰν δὲ τῆς οὐρανίας ὁδοῦ λαβώμεθα καὶ ἐπὶ τὸ σύννομον ἄστρον τὴν ζωὴν τὴν ἑαυτῶν ἀπερείσωμεν , τότε φιλοσοφήσομεν ζῶντες ἀληθῶς καὶ θεώμενοι θεωρίας ἀμηχάνους τὸ κάλλος , ἀτενίζοντες τῇ ψυχῇ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀραρότως καὶ θεώμενοι τὴν τῶν θεῶν ἀρχήν , εὐφραινόμενοι καὶ χαίροντες συνεχῶς ἀπὸ τοῦ θεωρεῖν , ἡδόμενοι χωρὶς πάσης λύπης . οὕτως οὖν ἐπιόντες εἰς πᾶσαν εὐδαιμονίαν εὑρίσκομεν ἡμῖν συμβαλλόμενον τὸ φιλοσοφεῖν · διόπερ αὐτοῦ ἀντιλαμβάνεσθαι ἄξιον ὡς σπουδαιοτάτου καὶ μάλιστα ἡμῖν προσήκοντος .
Lemmas: ΧII . εἰ δέ δέω μή μόνος ἀπό ὁ μέρος οὗτος συλλογίζομαι , ἀλλά καί ἀπό ὁ ὅλος εὐδαιμονία ἄνωθεν ὁ αὐτός κατασκευάζω , λέγω διαρρήδην ὅτι δή ὡς ἔχω πρός εὐδαιμονία ὁ φιλοσοφέω , οὕτως καί πρός ὁ σπουδαῖος ἐγώ ἤ φαῦλος εἰμί αὐτός διάκειμαι . πᾶς γάρ ὁ μέν πρός οὗτος ὁ δέ διά οὗτος πᾶς αἱρέω εἰμί , καί ὁ μέν ὡς ἀναγκαῖος ὁ πρᾶγμα ὁ δέ ἡδύς διά ὅς εὐδαιμονέω . οὐκοῦν ὁ εὐδαιμονία τίθημι ἤτοι φρόνησις εἰμί καί τις σοφία ἤ ὁ ἀρετή ἤ ὁ μάλα χαίρω ἤ πᾶς οὗτος . οὐκοῦν εἴτε φρόνησις εἰμί , φανερός ὅτι μόνος ἄν ὑπάρχω ὁ φιλόσοφος ὁ ζάω εὐδαίμων , εἴτε ἀρετή ψυχή ἤ ὁ χαίρω , ἄν οὕτως ἤ μόνος ἤ μάλα πᾶς · ἀρετή γάρ εἰμί ὁ κύριος ὁ ἐν ἐγώ , ἡδύς τε πᾶς εἰμί ὡς εἷς πρός εἷς ὁ φρόνησις . ὅμοιος δέ ἐάν οὗτος πᾶς αὐτός φημί τις εἰμί ὁ εὐδαιμονία , ὁριστέον εἰμί ὁ φρονέω . ὥστε φιλοσοφέω ἄν εἰμί πᾶς ὁ δύναμαι · ἤ γάρ τοι οὗτος εἰμί ὁ τέλειος εὖ ζάω , ἤ μάλα γε πᾶς ὡς εἷς λέγω αἴτιος ὁ ψυχή . ἀλλά ἐνταῦθα μέν διά ὁ παρά φύσις ἴσως εἰμί ὁ γένος ἐγώ χαλεπός ὁ μανθάνω τις καί σκοπέω εἰμί , καί μόλις αἰσθάνομαι , διά ὁ ἀφυία καί ὁ παρά φύσις ζωή · ἐάν δέ ποτέ δύναμαι σῴζω πάλιν ὅθεν ἔρχομαι , δῆλος ὡς ἡδύς καί ῥᾴδιος αὐτός ποιέω πᾶς . νῦν μέν γάρ ἀφίημι ὁ ἀγαθός διατελέω πράσσω ὁ ἀναγκαῖος , καί μάλα πᾶς ὁ μάλα μακάριος δοκέω εἰμί ὁ πολύς · ἐάν δέ ὁ οὐράνιος ὁδός λαμβάνω καί ἐπί ὁ σύννομος ἄστρον ὁ ζωή ὁ ἑαυτοῦ ἀπερείδω , τότε φιλοσοφέω ζάω ἀληθής καί θεάομαι θεωρία ἀμήχανος ὁ κάλλος , ἀτενίζω ὁ ψυχή πρός ὁ ἀλήθεια ἀραρότως καί θεάομαι ὁ ὁ θεός ἀρχή , εὐφραίνω καί χαίρω συνεχής ἀπό ὁ θεωρέω , ἥδομαι χωρίς πᾶς λύπη . οὕτως οὖν ἐπέρχομαι εἰς πᾶς εὐδαιμονία εὑρίσκω ἐγώ συμβάλλω ὁ φιλοσοφέω · διόπερ αὐτός ἀντιλαμβάνω ἄξιος ὡς σπουδαῖος καί μάλα ἐγώ προσήκω .