iamblichus-philosophy.de-mysteriis 3.9
Ἃ δὲ λέγεις ἐπὶ τούτοις ἐστὶ ταῦτα · ὡς τῶν ἐξισταμένων ἔνιοί τινες αὐλῶν ἀκούοντες ἢ κυμβάλων ἢ τυμπάνων ἤ τινος μέλους ἐνθουσιῶσιν , ὡς οἵ τε κορυβαντιζόμενοι καὶ οἱ τῷ Σαβαζίῳ κάτοχοι καὶ οἱ μητρίζοντες · δεῖ δὴ καὶ περὶ τούτων τὰς αἰτίας διελθεῖν πῶς τε γίνονται , ἐπιτελούμενα τε τίνα ἔχει λόγον . Τὸ μὲν οὖν κινητικόν τι καὶ παθητικὸν εἶναι τὴν μουσικήν , καὶ τὸ τῶν αὐλῶν ἐμποιεῖν ἢ ἰατρεύειν τὰ πάθη τῆς παρατροπῆς , καὶ τὸ μεθιστάναι τὰς τοῦ σώματος κράσεις ἢ διαθέσεις τὴν μουσικήν , καὶ τὸ ἄλλοις μὲν μέλεσιν ἀναβακχεύεσθαι ἄλλοις δὲ ἀποπαύεσθαι τῆς βακχείας , καὶ πῶς αἱ τούτων διαφοραὶ πρὸς τὰς τῆς ψυχῆς ἑκάστας διαθέσεις προσαρμόττουσι , καὶ ὅτι τὸ ἄστατον καὶ ἀκατάστατον μέλος πρὸς τὰς ἐκστάσεις οἰκεῖον , οἷα δή ἐστι τὰ Ὀλύμπου , καὶ ὅσα τοιαῦτα λέγεται , πάντα ἀλλοτρίως μοι δοκεῖ λέγεσθαι πρὸς τὸν ἐνθουσιασμόν · φυσικά τε γάρ ἐστι καὶ ἀνθρώπινα καὶ τέχνης ἡμετέρας ἔργα · τὸ δὲ θεῖον ἐν αὐτοῖς οὐδ’ ὁπωστιοῦν διαφαίνεται . Μᾶλλον οὖν ἐκεῖνα λέγομεν , ὡς ἦχοί τε καὶ μέλη καθιέρωνται τοῖς θεοῖς οἰκείως ἑκάστοις , συγγένειά τε αὐτοῖς ἀποδέδοται προσφόρως κατὰ τὰς οἰκείας ἑκάστων τάξεις καὶ δυνάμεις καὶ τὰς ἐν αὐτῷ παντὶ κινήσεις καὶ τὰς ἀπὸ τῶν κινήσεων ῥοιζουμένας ἐναρμονίους φωνάς · κατὰ δὴ τὰς τοιαύτας τῶν μελῶν πρὸς τοὺς Θεοὺς οἰκειότητας . παρουσία τε αὐτῶν γίνεται ( οὐδὲ γάρ ἐστί τι τὸ διεῖργον ) , ὥστε μετέχειν αὐτῶν εὐθὺς τὸ τὴν τυχοῦσαν ἔχον πρὸς αὐτοὺς ὁμοιότητα , κατοχή τε συνίσταται εὐθὺς τελεία καὶ πλήρωσις τῆς κρείττονος οὐσίας καὶ δυνάμεως . οὐχ ὅτι τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ ἀλλήλοις ἔστι συμπαθῆ καὶ συμπάσχει τοῖς μέλεσιν , ἀλλ’ ἐπεὶ τῆς θείας ἁρμονίας ἡ τῶν θεῶν ἐπίπνοια οὐκ ἀφέστηκεν , οἰκειωθεῖσα δὲ πρὸς αὐτὴν καταρχὰς μετέχεται ὑπ’ αὐτῆς ἐν μέτροις τοῖς προσήκουσιν · ἔχει δὲ καὶ τὸ ἀνεγείρεσθαι καὶ τὸ ἀποπαύεσθαι κατὰ τὴν τῶν θεῶν τάξιν ἑκάτερον . ἀπέρασιν δὲ καὶ ἀποκάθαρσιν ἰατρείαν τε οὐδαμῶς αὐτὸ κλητέον . οὐδὲ γὰρ κατὰ νόσημά τι ἢ πλεονασμὸν ἢ περίττωμα πρώτως ἐν ἡμῖν ἐμφύεται , θεία δὲ αὐτοῦ συνίσταται ἡ πᾶσα ἄνωθεν ἀρχὴ καὶ καταβολή . Ἀλλ’ οὐδὲ τοῦτο δεῖ λέγειν , ὡς ἡ ψυχὴ πρώτως ὑφέστηκεν ἐξ ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ · ἔστι γὰρ οὕτω ψυχῆς μόνης οἰκεῖος ὁ ἐνθουσιασμός · βέλτιον οὖν καὶ τὴν τοιαύτην ἀπόφασιν ἐκεῖσε μετάγειν , ὅτι δὴ ἡ ψυχὴ πρὶν καὶ τῷ σώματι δοῦναι ἑαυτήν , τῆς θείας ἁρμονίας κατήκουεν · οὐκοῦν καὶ ἐπειδὰν εἰς σῶμα ἀφίκηται , ὅσα ἂν μέλη τοιαῦτα ἀκούσῃ οἷα μάλιστα διασώζῃ τὸ θεῖον ἴχνος τῆς ἁρμονίας , ἀσπάζεται ταῦτα καὶ ἀναμιμνήσκεται ἀπ’ αὐτῶν τῆς θείας ἁρμονίας , καὶ πρὸς αὐτὴν φέρεται καὶ οἰκειοῦται , μεταλαμβάνει τε αὐτῆς ὅσον οἷόν τε αὐτῆς μετέχειν . Κοινῶς μὲν οὖν οὕτως ἄν τις ἀποδοίη τὴν αἰτίαν τῆς θείας μαντείας ·
Lemmas: ἁ δέ λέγω ἐπί οὗτος εἰμί οὗτος · ὡς ὁ ἐξίστημι ἔνιοι τις αὐλή ἀκούω ἢ κύμβαλον ἢ τύμπανον ἤ τις μέλος ἐνθουσιάω , ὡς ὁ τε κορυβαντίζω καί ὁ ὁ Σαβάζιος κάτοχος καί ὁ μητρίζω · δεῖ δή καί περί οὗτος ὁ αἴτιος διέρχομαι πῶς τε γίγνομαι , ἐπιτελέω τε τίς ἔχω λόγος . ὁ μέν οὖν κινητικός τίς καί παθητικός εἰμί ὁ μουσικός , καί ὁ ὁ αὐλή ἐμποιέω ἢ ἰατρεύω ὁ πάθος ὁ παρατροπή , καί ὁ μεθίστημι ὁ ὁ σῶμα κρᾶσις ἢ διάθεσις ὁ μουσικός , καί ὁ ἄλλος μέν μέλος ἀναβακχεύω ἄλλος δέ ἀποπαύω ὁ βακχεία , καί πῶς ὁ οὗτος διαφορά πρός ὁ ὁ Ψυχή ἕκαστος διάθεσις προσαρμόζω , καί ὅτι ὁ ἄστατος καί ἀκατάστατος μέλος πρός ὁ ἔκστασις οἰκέω , οἷος δή εἰμί ὁ Ὄλυμπος , καί ὅσος τοιοῦτος λέγω , πᾶς ἀλλότριος ἐγώ δοκέω λέγω πρός ὁ ἐνθουσιασμός · φυσικός τε γάρ εἰμί καί ἀνθρώπινος καί τέχνη ἡμέτερος ἔργον · ὁ δέ θέω ἐν αὐτός οὐδέ ὁπωσοῦν διαφαίνω . μᾶλλος οὖν ἐκεῖνος λέγω , ὡς ἦχος τε καί μέλος καθιερόω ὁ θεός οἰκεῖος ἕκαστος , συγγένεια τε αὐτός ἀποδίδωμι προσφόρως κατά ὁ οἰκεῖος ἕκαστος τάξις καί δύναμις καί ὁ ἐν αὐτός πᾶς κινέω καί ὁ ἀπό ὁ κίνησις ῥοιζέω ἐναρμόνιος φωνή · κατά δή ὁ τοιοῦτος ὁ μέλος πρός ὁ Θεός οἰκειότης . παρουσία τε αὐτός γίγνομαι ( οὐδέ γάρ εἰμί τίς ὁ διείργω ) , ὥστε μετέχω αὐτός εὐθύς ὁ ὁ τυγχάνω ἔχω πρός αὐτός ὁμοιότης , κατοχή τε συνίστημι εὐθύς τέλειος καί πλήρωσις ὁ ἀγαθός οὐσία καί δύναμις . οὐ ὅτι ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή ἀλλήλων εἰμί συμπαθής καί συμπάσχω ὁ μέλος , ἀλλά ἐπεί ὁ θεῖος ἁρμονία ὁ ὁ θεός ἐπίπνοια οὐ ἀφίστημι , οἰκειόω δέ πρός αὐτός καταρχή μετέχω ὑπό αὐτός ἐν μέτρον ὁ προσήκω · ἔχω δέ καί ὁ ἀνεγείρω καί ὁ ἀποπαύω κατά ὁ ὁ θεός τάξις ἑκάτερος . ἀπέρασις δέ καί ἀποκάθαρσις ἰατρεία τε οὐδαμῶς αὐτός κλητέος . οὐδέ γάρ κατά νόσημα τίς ἢ πλεονασμός ἢ περίττωμα πρῶτος ἐν ἐγώ ἐμφύω , θεῖος δέ αὐτός συνίστημι ὁ πᾶς ἄνωθεν ἀρχή καί καταβολή . ἀλλά οὐδέ οὗτος δεῖ λέγω , ὡς ὁ ψυχή πρῶτος ὑφίστημι ἐκ ἁρμονία καί ῥυθμός · εἰμί γάρ οὗτος Ψυχή μόνος οἰκεῖος ὁ ἐνθουσιασμός · ἀγαθός οὖν καί ὁ τοιοῦτος ἀπόφασις ἐκεῖσε μετάγω , ὅτι δή ὁ ψυχή πρίν καί ὁ σῶμα δίδωμι ἑαυτοῦ , ὁ θεῖος ἁρμονία κατακούω · οὐκοῦν καί ἐπειδάν εἰς σῶμα ἀφικνέομαι , ὅσος εἄν μέλος τοιοῦτος ἀκούω οἷος μάλιστα διασῴζω ὁ θέω ἴχνος ὁ ἁρμονία , ἀσπάζομαι οὗτος καί ἀναμιμνήσκω ἀπό αὐτός ὁ θεῖος ἁρμονία , καί πρός αὐτός φέρω καί οἰκειόω , μεταλαμβάνω τε αὐτός ὅσος οἷος τε αὐτός μετέχω . κοινῶς μέν οὖν οὕτως ἄν τις ἀποδίδωμι ὁ αἴτιος ὁ θεῖος μαντεῖος ·