iamblichus-philosophy.de-mysteriis 3.3
Λέγουσι δὲ τάδε , τῆς ψυχῆς διττὴν ἐχούσης ζωὴν τὴν μὲν σὺν τῷ σώματι τὴν δὲ χωριστὴν παντὸς σώματος · περὶ μὲν τὸν ἄλλον βίον ἐγρηγορότες τὰ πολλὰ τῇ κοινῇ μετὰ τοῦ σώματος ζωῇ χρώμεθα , πλὴν εἴ που κατὰ τὸ νοεῖν καὶ διανοεῖσθαι τοῖς καθαροῖς λόγοις ἀφιστάμεθα ἀπ’ αὐτοῦ παντάπασιν · ἐν δὲ δὴ τῷ καθεύδειν ἀπολυόμεθα παντελῶς ὥσπερ ἀπό τινων παρακειμένων ἡμῖν δεσμῶν , καὶ τῇ κεχωρισμένῃ τῆς γενέσεως ζωῇ χρώμεθα · τότε δὴ οὖν εἴτε νοερὸν εἴτε θεῖον ταὐτὸν ὑπάρχον εἴτε καὶ ἕν , ἰδίᾳ ἑκάτερον καθ’ ἑαυτὸ ὄν τὸ τῆς ζωῆς εἶδος ἀνεγείρεται ἐν ἡμῖν καὶ ἐνεργεῖ ᾗ πέφυκεν . ἐπειδὴ οὖν ὁ μὲν νοῦς τὰ ὄντα θεωρεῖ , λόγους δὲ ἡ ψυχὴ τῶν γινομένων ἐν αὐτῇ πάντων περιέχει , εἰκότως δὴ κατὰ τὴν περιέχουσαν αἰτίαν τασσόμενα ἐν τοῖς προηγουμένοις αὐτῶν λόγοις προγινώσκει τὰ μέλλοντα . Καὶ ταύτης δ’ ἔτι τελειοτέραν ποιεῖται μαντείαν , ἡνίκα ἂν τοῖς ὅλοις , ἀφ’ ὧν ἀπεμερίσθη , συνάπτῃ τὰς μοίρας τῆς ζωῆς καὶ τῆς νοερᾶς ἐνεργείας · πληροῦται γὰρ ἀπὸ τῶν ὅλων τότε τῆς πάσης εἰδήσεως , ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐξικνεῖσθαι ταῖς ἐννοίαις τῶν περὶ τὸν κόσμον ἐπιτελουμένων . οὐ μὴν ἀλλ’ ὁπόταν γε καὶ τοῖς θεοῖς ἑνωθῇ κατὰ τὴν τοιαύτην ἀπόλυτον ἐνέργειαν , αὐτὰ τὰ ἀληθέστατα δέχεται τηνικαῦτα πληρώματα τῶν νοήσεων , ἀφ’ ὧν ἀληθῆ μαντείαν προβάλλει τῶν θείων ὀνείρων · ἐντεῦθεν τὰς γνησιωτάτας ἀρχὰς καταβάλλεται . ἀλλ’ ἐὰν μὲν τὸ νοερὸν ἑαυτῆς ἡ ψυχὴ καὶ τὸ θεῖον συνυφαίνῃ τοῖς κρείττοσι , τότε καὶ τὰ φαντάσματα αὐτῆς ἔσται καθαρώτερα , ἤτοι περὶ θεῶν ἢ τῶν καθ’ ἑαυτὰς ἀσωμάτων οὐσιῶν , ἢ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν , περὶ τῶν εἰς ἀλήθειαν συμβαλλομένων τὴν περὶ τῶν νοητῶν . ἐὰν δὲ τοὺς λόγους τῶν γιγνομένων ἀνάγῃ πρὸς τοὺς αἰτίους αὐτῶν θεούς , δύναμιν ἀπ’ αὐτῶν προσλαμβάνει καὶ γνῶσιν ἀναλογιζομένην ὅσα τε ἦν καὶ ὅσα ἔσται , θεωρίαν τε παντὸς χρόνου ποιεῖται , καὶ τῶν ἐν τῷ χρόνῳ συμβαινόντων ἐπισκο πεῖ τὰ ἔργα , τάξιν τε αὐτῶν καὶ ἐπιμέλειαν καὶ ἐπανόρθωσιν τὴν προσήκουσαν μεταλαγχάνει · καὶ τὰ μὲν κεκμηκότα σώματα θεραπεύει , τὰ δὲ πλημμελῶς καὶ ἀτάκτως ἔχοντα παρ’ ἀνθρώποις εὖ διατίθησι , τεχνῶν τε εὑρέσεις πολλάκις καὶ διανομὰς τῶν δικαίων καὶ τῶν νομίμων θέσεις παραδίδωσιν . Οὕτως ἐν Ἀσκληπιοῦ μὲν τὰ νοσήματα τοῖς θείοις ὀνείροις παύεται · διὰ δὲ τὴν τάξιν τῶν νύκτωρ ἐπιφανειῶν ἡ ἰατρικὴ τέχνη συνέστη ἀπὸ τῶν ἱερῶν ὀνειράτων . τὸ δὲ Ἀλεξάνδρου στρατόπεδον πᾶν ἐσώθη , μέλλον ἄρδην νυκτὸς ἀπόλλυσθαι , Διονύσου κατ’ ὄναρ ἐπιφανέντος καὶ τὴν λύσιν τῶν ἀνηκέστων παθημάτων σημήναντος . Ἄφουτις δὲ ὑπὸ Λυσάνδρου τοῦ βασιλέως πολιορκουμένη κατὰ τοὺς ἀπὸ τοῦ Ἄμμωνος πεμφθέντας ὀνείρους ἐσώθη , τὴν ταχίστην αὐτοῦ τὸν στρατὸν ἀναστήσαντος ἐκεῖθεν καὶ λύσαντος εὐθέως τὴν πολιορκίαν . καὶ τί δεῖ καθ’ ἕκαστον ἐπεξιόντι μηνύειν τῶν καθ’ ἡμέραν ἀεὶ συμπιπτόντων , κρείττονα τοῦ λόγου τὴν ἐνέργειαν παρεχομένων . Ταῦτα μὲν οὖν ἐξαρκεῖ εἰρῆσθαι περὶ τῆς καθ’ ὕπνον θείας μαντικῆς , τίς τέ ἐστι καὶ πῶς γίνεται καὶ ὅσον παρέχεται τοῖς ἀνθρώποις τὸ ὄφελος ·
Lemmas: λέγω δέ ὅδε , ὁ Ψυχή δισσός ἔχω ζωή ὁ μέν σύν ὁ σῶμα ὁ δέ χωριστός πᾶς σῶμα · περί μέν ὁ ἄλλος βίος ἐγείρω ὁ πολύς ὁ κοινός μετά ὁ σῶμα ζωή χράω , πλήν εἰμί ποῦ κατά ὁ νοέω καί διανοέομαι ὁ καθαρός λόγος ἀφίστημι ἀπό αὐτός παντάπασι · ἐν δέ δή ὁ καθεύδω ἀπολύω παντελῶς ὥσπερ ἀπό τίνω παράκειμαι ἐγώ δεσμός , καί ὁ χωρίζω ὁ γένεσις ζωή χράω · τότε δή οὖν εἴτε νοερός εἴτε θέω αὐτός ὑπάρχω εἴτε καί εἷς , ἴδιος ἑκάτερος κατά ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ὁ ζωή εἶδος ἀνεγείρω ἐν ἐγώ καί ἐνεργέω ὅς φύω . ἐπεί οὖν ὁ μέν νόος ὁ εἰμί θεωρέω , λόγος δέ ὁ ψυχή ὁ γίγνομαι ἐν αὐτός πᾶς περιέχω , εἰκότως δή κατά ὁ περιέχω αἴτιος τάσσω ἐν ὁ προηγούμενος αὐτός λόγος προγιγνώσκω ὁ μέλλω . καί οὗτος δέ ἔτι τέλειος ποιέω μαντεῖος , ἡνίκα εἄν ὁ ὅλος , ἀπό ὅς ἀπομερίζω , συνάπτω ὁ μοῖρα ὁ ζωή καί ὁ νοερός ἐνέργεια · πληρόω γάρ ἀπό ὁ ὅλος τότε ὁ πᾶς εἴδησις , ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος ἐξικνέομαι ὁ ἔννοια ὁ περί ὁ κόσμος ἐπιτελέω . οὖον μήv ἀλλά ὁπόταν γε καί ὁ θεός ἑνόω κατά ὁ τοιοῦτος ἀπόλυτος ἐνέργεια , αὐτός ὁ ἀληθής δέχομαι τηνικαῦτα πλήρωμα ὁ νόησις , ἀπό ὅς ἀληθής μαντεῖος προβάλλω ὁ θεῖον ὄνειρος · ἐντεῦθεν ὁ γνήσιος ἀρχή καταβάλλω . ἀλλά ἐάν μέν ὁ νοερός ἑαυτοῦ ὁ ψυχή καί ὁ θέω συνυφαίνω ὁ ἀγαθός , τότε καί ὁ φάντασμα αὐτός εἰμί καθαρός , ἤτοι περί θεός ἢ ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀσώματος οὐσία , ἢ ὡς ἁπλόος εἶπον , περί ὁ εἰς ἀλήθεια συμβάλλω ὁ περί ὁ νοητός . ἐάν δέ ὁ λόγος ὁ γίγνομαι ἀνάγω πρός ὁ αἴτιος αὐτός θεός , δύναμις ἀπό αὐτός προσλαμβάνω καί γνῶσις ἀναλογίζομαι ὅσος τε εἰμί καί ὅσος εἰμί , θεωρία τε πᾶς χρόνος ποιέω , καί ὁ ἐν ὁ χρόνος συμβαίνω ἐπισκοπέω πεῖ ὁ ἔργον , τάξις τε αὐτός καί ἐπιμέλεια καί ἐπανόρθωσις ὁ προσήκω μεταλαγχάνω · καί ὁ μέν κάμνω σῶμα θεραπεύω , ὁ δέ πλημμελής καί ἄτακτος ἔχω παρά ἄνθρωπος εὕω διατίθημι , τέχνη τε εὕρεσις πολλάκις καί διανομή ὁ Δίκαιος καί ὁ νόμιμος θέσις παραδίδωμι . οὕτως ἐν Ἀσκληπιός μέν ὁ νόσημα ὁ θεῖον ὄνειρος παύω · διά δέ ὁ τάξις ὁ νύκτωρ ἐπιφάνεια ὁ ἰατρικός τέχνη συνίστημι ἀπό ὁ ἱερός ὄνειρος . ὁ δέ Ἀλέξανδρος στρατόπεδον πᾶς σῴζω , μέλλω ἄρδην νύξ ἀπόλλυμι , Διόνυσος κατά ὄναρ ἐπιφαίνω καί ὁ λύσις ὁ ἀνήκεστος πάθημα σημαίνω . Ἄφουτις δέ ὑπό Λύσανδρος ὁ βασιλεύς πολιορκέω κατά ὁ ἀπό ὁ Ἄμμων πέμπω ὄνειρος σῴζω , ὁ ταχύς αὐτός ὁ στρατός ἀνίστημι ἐκεῖθεν καί λύω εὐθύς ὁ πολιορκία . καί τίς δεῖ κατά ἕκαστος ἐπέξειμι μηνύω ὁ κατά ἡμέρα ἀεί συμπίπτω , ἀγαθός ὁ λόγος ὁ ἐνέργεια παρέχω . οὗτος μέν οὖν ἐξαρκέω εἴρω περί ὁ κατά ὕπνος θεῖος μαντικός , τίς τε εἰμί καί πῶς γίγνομαι καί ὅσος παρέχω ὁ ἄνθρωπος ὁ ὄφελος ·