iamblichus-philosophy.de-mysteriis 1.21
Ἣν δὲ συναινεῖς διαίρεσιν τὴν τοῦ ἐμπαθοῦς ἀπὸ τοῦ ἀπαθοῦς ἴσως μὲν ἄν τις παραιτήσαιτο , ὡς οὐδετέρῳ τῶν κρειττόνων γενῶν ἐφαρμόζουσαν , δι’ ἃς ἔμπροσθεν εἰρήκαμεν αἰτίας · καὶ μὴν διὰ τοῦτό γε αὐτὴν ἀνατρέπειν ἄξιον , διότι ἐλήλεγκται ἐκ τῶν ὡς εἰς ἐμπαθεῖς ὄντας δρωμένων . ποία γὰρ ἁγιστεία καὶ κατὰ νόμους ἱερατικοὺς θεραπεία δρωμένη διὰ πάθους γίνεται , ἢ παθῶν τινὰ ἀποπλήρωσιν ἐμποιεῖ ; οὐχ αὕτη μὲν κατὰ θεσμοὺς θεῶν νοερῶς τε κατ’ ἀρχὰς ἐνομοθετήθη ; μιμεῖται δὲ τὴν τῶν θεῶν τάξιν , τήν τε νοητὴν καὶ τὴν ἐν οὐρανῷ . ἔχει δὲ μέτρα τῶν ὄντων ἀίδια καὶ ἐνθήματα θαυμαστά , οἷα ἀπὸ τοῦ δημιουργοῦ καὶ πατρὸς τῶν ὅλων δεῦρο καταπεμφθέντα , οἷς καὶ τὰ μὲν ἄφθεγκτα διὰ συμβόλων ἀπορρήτων ἐκφωνεῖται , τὰ δὲ ἀνειδέα κρατεῖται ἐν εἴδεσι , τὰ δὲ πάσης εἰκόνος κρείττονα δι’ εἰκόνων ἀποτυποῦται , πάντα δὲ διὰ θείας αἰτίας μόνης ἐπιτελεῖται , ἥτις τοσοῦτον κεχώρισται τῶν παθῶν , ὥστε μηδὲ λόγον αὐτῆς δυνατὸν εἶναι ἐφάπτεσθαι . Σχεδὸν οὖν καὶ τοῦτο αἴτιον γέγονε τῆς ἐπὶ τὰ πάθη τῶν ἐπινοιῶν παρατροπῆς . ἀδύνατοι γὰρ ὄντες αὐτῶν οἱ ἄνθρωποι λογισμῶν τὴν γνῶσιν ἐπιλαβεῖν . νομίζοντες δὲ εἶναι δυνατὸν φέρονται ὅλοι πρὸς τὰ οἰκεῖα ἑαυτῶν τὰ ἀνθρώπινα πάθη , καὶ ἀπὸ τῶν παρ’ ἑαυτοῖς τὰ θεῖα τεκμαίρονται . διαμαρτάνουσι τοίνυν αὐτῶν διχῇ , καὶ διότι τῶν θείων ἀποπίπτουσι καὶ διότι τούτων ἀποτυγχάνοντες ἐπὶ τὰ ἀνθρώπινα αὐτὰ πάθη καθέλκουσιν . ἐχρῆν δέ γε καὶ τῶν ὡσαύτως δρωμένων πρὸς θεοὺς καὶ ἀνθρώπουης , οἷον προκυλίσεων προσκυνήσεων δωρεῶν ἀπαρχῶν , μὴ τὸν αὐτὸν ὑπολαμβάνειν τρόπον ἐπ’ ἀμφοτέρων , κατὰ δὲ τὴν ἐπὶ τὰ τιμιώτερα διαφορὰν χωρὶς τιθέναι ἑκάτερα , καὶ τὰ μὲν ὡς θεῖα ἀποσεμνύνειν , τὰ δὲ ὡς ἀνθρώπινα ἡγεῖσθαι εὐκαταφρόνητα , καὶ τῶν μὲν πάθη διδόναι τὴν ἀπεργασίαν τῶν τε ποιούντων καὶ πρὸς οὓς γίνονται , ( ἀνθρώπινα γάρ ἐστι καὶ σωματοειδῆ ) τῶν δὲ διὰ θαύματος ἀτρέπτου καὶ σεμνῆς καταστάσεως , νοερᾶς τε χαρᾶς καὶ βεβαίας γνώμης ἀπεργαζομένων τιμᾶν διαφερόντως τὴν ἐνέργειαν , ἐπειδὴ τοῖς θεοῖς ἀνατίθεται .
Lemmas: ἥς δέ συναινώ διαίρεσις ὁ ὁ ἐμπαθής ἀπό ὁ ἀπαθής ἴσως μέν ἄν τις παραιτέομαι , ὡς οὐδέτερος ὁ ἀγαθός γένος ἐφαρμόζω , διά ὅς ἔμπροσθεν εἴρω αἴτιος · καί μήv διά οὗτος γε αὐτός ἀνατρέπω ἄξιος , διότι ἐλέγχω ἐκ ὁ ὡς εἰς ἐμπαθής εἰμί δράω . ποῖος γάρ ἁγιστεία καί κατά νόμος ἱερατικός θεραπεία δράω διά πάθος γίγνομαι , ἢ πάθος τις ἀποπλήρωσις ἐμποιέω ; οὐ οὗτος μέν κατά θεσμός θεός νοερός τε κατά ἀρχή νομοθετέω ; μιμέομαι δέ ὁ ὁ θεός τάξις , ὁ τε νοητός καί ὁ ἐν οὐρανός . ἔχω δέ μέτρον ὁ εἰμί ἀίδιος καί ένθημα θαυμαστός , οἷος ἀπό ὁ δημιουργός καί πατήρ ὁ ὅλος δεῦρο καταπέμπω , ὅς καί ὁ μέν ἄφθεγκτος διά σύμβολον ἀπόρρητος ἐκφωνέω , ὁ δέ ἀνείδεος κρατέω ἐν εἶδος , ὁ δέ πᾶς εἰκών ἀγαθός διά εἰκών ἀποτυπόω , πᾶς δέ διά θεῖος αἴτιος μόνος ἐπιτελέω , ὅστις τοσοῦτος χωρίζω ὁ πάθος , ὥστε μηδέ λόγος αὐτός δυνατός εἰμί ἐφάπτω . σχεδόν οὖν καί οὗτος αἴτιος γίγνομαι ὁ ἐπί ὁ πάθος ὁ ἐπίνοια παρατροπή . ἀδύνατος γάρ εἰμί αὐτός ὁ ἄνθρωπος λογισμός ὁ γνῶσις ἐπιλαμβάνω . νομίζω δέ εἰμί δυνατός φέρω ὅλος πρός ὁ οἰκεῖος ἑαυτοῦ ὁ ἀνθρώπινος πάθος , καί ἀπό ὁ παρά ἑαυτοῦ ὁ θεῖον τεκμαίρομαι . διαμαρτάνω τοίνυν αὐτός διχή , καί διότι ὁ θεῖον ἀποπίπτω καί διότι οὗτος ἀποτυγχάνω ἐπί ὁ ἀνθρώπινος αὐτός πάθος καθέλκω . χρή δέ γε καί ὁ ὡσαύτως δράω πρός θεός καί ανθρωπουω , οἷος προκύλισις προσκύνησις δωρεά ἀπαρχή , μή ὁ αὐτός ὑπολαμβάνω τρόπος ἐπί ἀμφότερος , κατά δέ ὁ ἐπί ὁ τίμιος διαφορά Χωρὶς τίθημι ἑκάτερος , καί ὁ μέν ὡς θεῖον ἀποσεμνύνω , ὁ δέ ὡς ἀνθρώπινος ἡγέομαι εὐκαταφρόνητος , καί ὁ μέν πάθος δίδωμι ὁ ἀπεργασία ὁ τε ποιέω καί πρός ὅς γίγνομαι , ( ἀνθρώπινος γάρ εἰμί καί σωματοειδής ) ὁ δέ διά θαῦμα ἄτρεπτος καί σεμνός κατάστασις , νοερός τε χαρά καί βέβαιος γνώμη ἀπεργάζομαι τιμάω διαφερόντως ὁ ἐνέργεια , ἐπεί ὁ θεός ἀνατίθημι .