iamblichus-philosophy.de-mysteriis 3.27
Οὐ δὴ τοῦτο λέγειν δεῖ , ὡς καὶ φύσις καὶ τέχνη καὶ ἡ συμπάθεια τῶν ὡς ἐν ἑνὶ ζώῳ τῷ παντὶ μερῶν προδηλώσεις ἔχει τινῶν πρὸς ἄλληλα , οὐδ’ ὅτι τὰ σώματα οὕτω κατεσκεύασται ὡς εἶναι προσημασίαν ἀπὸ τῶν ἑτέρων εἰς τὰ ἕτερα . καὶ πάνυ γὰρ ταῦτα ἐναργῶς ὁρώμενα τῆς θείας μαντικῆς ἴχνος τι τὰ μὲν μᾶλλον τὰ δὲ ἧττον παρεσπάσατο · οὐδὲ γὰρ δυνατὸν ἄμοιρα αὐτῆς εἶναί τινα παντελῶς · ἀλλ’ ὥσπερ ἐν πᾶσιν εἰκὼν τἀγαθοῦ τὸν θεὸν ἐμφέρεται , οὕτω καὶ τῆς θείας μαντικῆς εἴδωλόν τι ἀμυδρὸν ἢ καὶ ἐναργέστερον ἐν αὐτοῖς καταφαίνεται . ἀλλ’ οὐδὲν τούτων ἐστὶν οἷον τὸ θεῖον τῆς μαντικῆς εἶδος , οὐδ’ ἀπὸ τῶν πολλῶν τῶν εἰς τὴν γένεσιν ἀπ’ αὐτῆς καθηκόντων φαντασμάτων τὸ ἓν αὐτῆς καὶ θεῖον καὶ ἄμικ τον εἶδος χαρακτηριστέον · οὐδ’ εἴ τινα ἄλλα πορρωτέρω καὶ τούτων ἀπῴκισται ψευδῆ καὶ ἀπατηλὰ ἰνδάλματα , ταῦτα παραφέρειν ἄξιον εἰς τὴν περὶ αὐτῆς κρίσιν . ἀλλ’ ἕνα λόγον καὶ μίαν τάξιν καὶ καθ’ ἓν τὸ θεῖον εἶδος καὶ κατὰ μίαν τὴν νοητὴν καὶ ἀμετάπτωτον ἀλήθειαν συλληπτέον αὐτό , ὡσαύτως καὶ τὴν ἄλλοτε ἄλλως ἐξισταμένην μεταβολήν ὡς ἀστάθμητον καὶ ἀνάρμοστον τοῖς θεοῖς ἀτιμάζοντας . Εἰ δὴ τοιοῦτόν ἐστι τὸ ὄντως μαντικὸν θεῖον ἔργον , τίς οὐκ ἂν αἰσχυνθείη τὴν ἄνευ διανοίας καὶ οὐ τὰ γιγνόμενα ἀποτελοῦσαν φύσιν παραφέρειν , ὡς κατασκευήν τινα ἀπεργαζομένην ἐν ἡμῖν μαντικήν , καὶ τοῖς μὲν μᾶλλον ἐντιθεῖσαν τοῖς δὲ ἧττον τὴν ἐπιτηδειότητα ταύτην ; ἐν οἷς μὲν γὰρ ἄνθρωποι πρὸς τὴν οἰκείαν τελειότητα ἀφορμὰς εἰλήφασι παρὰ τῆς φύσεως , ἐν τούτοις καὶ τῆς φύσεως προηγοῦνταί τινες ἐπιτηδειότητες · ἐν οἷς δὲ ἀνθρώπινον μὲν οὐδὲν ἔργον πρόκειται , οὐδὲ τέλος ἡμέτερον · θεῖον δ’ εἴ τι προτέτακται πρεσβύτερον τῆς φύσεως ἡμῶν ἀγαθόν , οὐκ ἔστιν ὅπως ποτὲ ἐν τούτοις εὐφυία τις ἂν ὑποκατασκευασθείη · ὧν γάρ εἰσιν αἱ τελειότητες , τούτων ἐγγίγνονται καὶ αἱ ἀτελεῖς κατασκευαί . ἀνθρώπων δέ εἰσιν αὗται ἀμφότεραι αἱ ἕξεις · ἃ δ’ ἐστὶ μὴ ὡς ἀνθρώποις παρόντα , τούτων οὐκ ἔσται ποτὲ ἐκ φύσεως παρασκευή · θείας ἄρα μαντικῆς οὐδέν ἐστι σπέρμα ἐν ἡμῖν ἐκ φύσεως · ἀλλ’ εἰ μέν τις κοινότερον καὶ ἀνθρωπίνην τινὰ καλοίη μαντικήν , τῆς ἀνθρωπίνης ἔστω φυσική τις παρασκευή · ἣν δ’ ἂν ὄντως τις μαντικὴν ἐπονομάσειε , τὴν τοῖς θεοῖς προσήκουσαν , οὐ δεῖ νομίζειν ταύτην ἐνσπείρεσθαι ἀπὸ φύσεως · τά τε γὰρ ἄλλα καὶ τὸ ἀόριστον αὐτῇ κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον συνομαρτεῖ , καὶ διὰ τοῦτο δὲ τῆς μενούσης ἐν σταθεροῖς πέρασι μαντικῆς θείας χωρὶς διέστηκε . Διόπερ δὴ καὶ πρὸς τοῦτο ἰσχυρῶς μάχεσθαι δεῖ , ἐάν τις ἐξ ἡμῶν εἶναι λέγῃ τὴν μαντικήν . φέρεις δὲ καὶ σὺ τούτου δείγματα ἀπὸ τῶν ἔργων ἐναργῆ · τὸ γὰρ λίθους καὶ βοτάνας φέρειν τοὺς καλουμένους , δεσμεῖν τε ἱερούς τινας δεσμοὺς καὶ λύειν τούτους , τά τε κεκλεισμένα ἀνοίγειν καὶ τὰς προαιρέσεις μεταβάλλειν τῶν ὑποδεχο μένων , ὥστε ἐκ φαύλων σπουδαίας ἀπεργάζεσθαι , πάντα δὴ ταῦτα ἔξωθεν τὴν ἐπίπνοιαν γίγνεσθαι διασημαίνει · χρὴ δὲ οὐ τοῦτο μόνον προλαμβάνειν , ἀλλὰ καὶ τίς ἐπίπνοια θεία παραγενομένη τὴν θείαν μαντικὴν ἀπεργάζεται τελείως ἀφορίζεσθαι · εἰ δὲ μή , οὐ πρότερον ἐσόμεθα γνωμονικοὶ ταύτης , ἐὰν μὴ τὸ οἰκεῖον ἐπ’ αὐτῇ σημεῖον ἐπιβάλλοντες , ἴδιον αὐτῇ γνώρισμα καθάπερ τινὰ σφραγῖδα προσαρμόσωμεν . Καὶ τοῦτο μὲν ὀλίγον ἔμπροσθεν ἡμῖν διηκρίβωται ·
Lemmas: οὖον δή οὗτος λέγω δεῖ , ὡς καί φύσις καί τέχνη καί ὁ συμπάθεια ὁ ὡς ἐν εἷς ζῷον ὁ πᾶς μέρος προδήλωσις ἔχω τις πρός ἀλλήλων , οὐδέ ὅτι ὁ σῶμα οὗτος κατασκευάζω ὡς εἰμί προσημασία ἀπό ὁ ἕτερος εἰς ὁ ἕτερος . καί πάνυ γάρ οὗτος ἐναργής ὁράω ὁ θεῖος μαντικός ἴχνος τίς ὁ μέν μᾶλλον ὁ δέ κακός παρασπάω · οὐδέ γάρ δυνατός ἄμοιρος αὐτός εἰμί τις παντελῶς · ἀλλά ὥσπερ ἐν πᾶς εἰκών ἀγαθός ὁ θεός ἐμφέρω , οὗτος καί ὁ θεῖος μαντικός εἴδωλον τίς ἀμυδρός ἢ καί ἐναργής ἐν αὐτός καταφαίνω . ἀλλά οὐδείς οὗτος εἰμί οἷος ὁ θέω ὁ μαντικός εἶδος , οὐδέ ἀπό ὁ πολύς ὁ εἰς ὁ γένεσις ἀπό αὐτός καθήκω φάντασμα ὁ εἷς αὐτός καί θέω καί ἄμι ὁ εἶδος χαρακτηριστέον · οὐδέ εἰμί τις ἄλλος πρόσω καί οὗτος ἀποικίζω ψευδής καί ἀπατηλός ἴνδαλμα , οὗτος παραφέρω ἄξιος εἰς ὁ περί αὐτός κρίσις . ἀλλά εἷς λόγος καί εἷς τάξις καί κατά εἷς ὁ θέω εἶδος καί κατά εἷς ὁ νοητός καί ἀμετάπτωτος ἀλήθεια συλληπτέον αὐτός , ὡσαύτως καί ὁ ἄλλοτε ἄλλως ἐξίστημι μεταβολή ὡς ἀστάθμητος καί ἀνάρμοστος ὁ θεός ἀτιμάζω . εἰμί δή τοιοῦτος εἰμί ὁ εἰμί μαντικός θέω ἔργον , τίς οὐ εἄν αἰσχύνω ὁ ἄνευ διάνοια καί οὖον ὁ γίγνομαι ἀποτελέω φύσις παραφέρω , ὡς κατασκευή τις ἀπεργάζομαι ἐν ἐγώ μαντικός , καί ὁ μέν μᾶλλον ἐντίθημι ὁ δέ κακός ὁ ἐπιτηδειότης οὗτος ; ἐν ὅς μέν γάρ ἄνθρωπος πρός ὁ οἰκεῖος τελειότης ἀφορμή λαμβάνω παρά ὁ φύσις , ἐν οὗτος καί ὁ φύσις προηγέομαι τις ἐπιτηδειότης · ἐν ὅς δέ ἀνθρώπινος μέν οὐδείς ἔργον πρόκειμαι , οὐδέ τέλος ἡμέτερος · θέω δέ εἰμί τίς προτάσσω πρέσβυς ὁ φύσις ἐγώ ἀγαθός , οὐ εἰμί ὅπως ποτέ ἐν οὗτος εὐφυία τις εἄν ὑποκατασκευάζω · ὅς γάρ εἰμί ὁ τελειότης , οὗτος ἐγγίγνομαι καί ὁ ἀτελής κατασκευή . ἄνθρωπος δέ εἰμί οὗτος ἀμφότερος ὁ ἔχω · ὁ δέ εἰμί μή ὡς ἄνθρωπος πάρειμι , οὗτος οὐ εἰμί ποτέ ἐκ φύσις παρασκευή · θεῖος ἄρα μαντικός οὐδείς εἰμί σπέρμα ἐν ἐγώ ἐκ φύσις · ἀλλά εἰμί μέν τις κοινός καί ἀνθρώπινος τις καλέω μαντικός , ὁ ἀνθρώπινος ἵστημι φυσικός τις παρασκευή · ὅς δέ εἄν εἰμί τις μαντικός ἐπονομάζω , ὁ ὁ θεός προσήκω , οὖον δεῖ νομίζω οὗτος ἐνσπείρω ἀπό φύσις · ὁ τε γάρ ἄλλος καί ὁ ἀόριστος αὐτός κατά ὁ μᾶλλον καί κακός συνομαρτέω , καί διά οὗτος δέ ὁ Μένων ἐν σταθερός πέρας μαντικός θεῖος Χωρὶς διΐστημι . διόπερ δή καί πρός οὗτος ἰσχυρῶς μάχομαι δεῖ , ἐάν τις ἐκ ἐγώ εἰμί λέγω ὁ μαντικός . φέρω δέ καί σύ οὗτος δεῖγμα ἀπό ὁ ἔργον ἐναργής · ὁ γάρ λίθος καί βοτάνη φέρω ὁ καλέω , δεσμέω τε ἱερός τις δεσμός καί λύω οὗτος , ὁ τε καλέω ἀνοίγω καί ὁ προαίρεσις μεταβάλλω ὁ ὑποδέχομαι Μένων , ὥστε ἐκ φαῦλος σπουδαῖος ἀπεργάζομαι , πᾶς δή οὗτος ἔξωθεν ὁ ἐπίπνοια γίγνομαι διασημαίνω · χρή δέ οὖον οὗτος μόνος προλαμβάνω , ἀλλά καί τίς ἐπίπνοια θεῖος παραγίγνομαι ὁ θεῖος μαντικός ἀπεργάζομαι τέλειος ἀφορίζω · εἰμί δέ μή , οὖον πρότερος εἰμί γνωμονικός οὗτος , ἐάν μή ὁ οἰκέω ἐπί αὐτός σημεῖον ἐπιβάλλω , ἴδιος αὐτός γνώρισμα καθάπερ τις σφραγίς προσαρμόζω . καί οὗτος μέν ὀλίγος ἔμπροσθεν ἐγώ διακριβόω ·