iamblichus-philosophy.de-mysteriis 1.15
Μετὰ δὲ ταύτην ἐπ’ ἄλλην μεταβαίνεις ἀντιδιαίρεσιν θεῶν πρὸς δαίμονας · λέγεις γὰρ θεοὺς εἶναι νόας καθαρούς , ὡς ἐν ὑποθέσει προτείνων τὴν δόξαν ἢ ὥς τισιν ἀρέσκουσαν αὐτὴν ἀφηγούμενος , νοῦ δὲ μετόχους ψυχικοὺς ὄντας τοὺς δαίμονας ἀπολογιζόμενος . ὅτι μὲν οὖν φιλοσόφων τοῖς πολλοῖς ταῦτα δοκεῖ , οὐδ’ ἐμὲ λέληθε · πρὸς δὲ σὲ οὐκ οἶμαι δεῖν ἀποκρύπτεσθαι τὸ φαινόμενον ἀληθές . ὑποσυγκέχυται γὰρ πάντα τὰ τοιαῦτα δοξάσματα , ἀπὸ μὲν τῶν δαιμόνων ἐπὶ τὰς ψυχὰς ἀποφερόμενα ( νοῦ γὰρ μέτοχοί εἰσιν αὗται ) ἀπὸ δὲ τῶν θεῶν ἐπὶ τὸν κατ’ ἐνέργειαν ἄυλον νοῦν ἀποπίπτοντα , οὗ δὴ παντελῶς οἱ θεοὶ προέχουσι . τί οὖν δεῖ ταῦτα τὰ ἰδιώματα ἀπονέμειν , ἅπερ οὐδ’ ὅλως εἰσὶν αὐτοῖς οἰκεῖα ; τὸ μὲν δὴ τῆς διαιρέσεως ( πάρεργον γάρ ἐστιν ἄλλως ) μέχρι τοσούτου μνήμης ἀξιούσθω . ἃ δὲ καὶ πρὸς ταύτην ἀπορεῖς , ἐπείπερ ἅπτεται τῆς ἱερατικῆς θεραπείας , λόγου τυχχανέτω τοῦ προσήκοντος . Ἔτι γὰρ μᾶλλον ἀκλίτους καὶ ἀμιγεῖς αἰσθητοῖς εἰπὼν εἶναι τοὺς καθαροὺς νόας ἀπορεῖς , εἰ δεῖ πρὸς αὐτοὺς εὔχεσθαι . ἐγὼ δ’ οὐδ’ ἄλλοις τισὶν ἡγοῦμαι δεῖν εὔχεσθαι . τὸ γὰρ θεῖον ἐν ἡμῖν καὶ νοερὸν καὶ ἕν , ἢ εἰ νοητὸν αὐτὸ καλεῖν ἐθέλεις , ἐγείρεται τότε ἐναργῶς ἐν ταῖς εὐχαῖς , ἐγρόμενον δὲ ἐφίεται τοῦ ὁμοίου διαφερόντως καὶ συνάπτεται πρὸς αὐτοτελειότητα . εἰ δέ σοι ἄπιστον εἶναι καταφαίνεται , πῶς φωνῆς ἀκούει τὸ ἀσώματον καὶ ὡς αἰσθήσεως προσδεήσεται καὶ δι’ ὤτων τὰ λεγόμενα ὑφ’ ἡμῶν ἐν ταῖς προσευχαῖς , ἑκὼν ἐπιλανθάνῃ τῆς τῶν πρώτων αἰτίων περιουσίας ἔν τε τῷ εἰδέναι καὶ τῷ περιέχειν ἐν ἑαυτοῖς τὰ ὑφ’ ἑαυτῶν πάντα · ἐν ἑνὶ γὰρ δήπου συνείληφεν ἐν ἑαυτοῖς ὁμοῦ τὰ ὅλα · οὔτε δὴ οὖν διὰ δυνάμεων οὔτε δι’ ὀργάνων εἰσδέχονται εἰς ἑαυτοὺς οἱ θεοὶ τὰς εὐχάς , ἐν ἑαυτοῖς δὲ περιέχουσι τῶν ἀγαθῶν τὰς ἐνεργείας τῶν λόγων , καὶ μάλιστα ἐκείνων οἵτινες διὰ τῆς ἱερᾶς ἁγιστείας ἐνιδρυμένοι τοῖς θεοῖς καὶ συνηνωμένοι τυγχάνουσιν · ἀτεχνῶς γὰρ τηνικαῦτα αὐτὸ τὸ θεῖον πρὸς ἑαυτὸ σύνεστι , καὶ οὐδ’ ὡς ἕτερον πρὸς ἕτερον κοινωνεῖ τῶν ἐν ταῖς εὐχαῖς νοήσεων . Ἀλλ’ αἱ λιτανεῖαι , ὡς φῄς , ἀλλότριαί εἰσι προσφέρεσθαι πρὸς τὴν τοῦ νοῦ καθαρότητα . οὐδαμῶς · δι’ αὐτὸ γὰρ τοιοῦτο , διότι τῇ δυνάμει καὶ καθαρότητι καὶ τοῖς πᾶσι τῶν θεῶν ἀπολειπόμεθα , ἐγκαιρότατόν ἐστι πάντων ἱκετεύειν αὐτοὺς εἰς ὑπερβολήν . ἡ μὲν γὰρ συναίσθησις τῆς περὶ ἑαυτοὺς οὐδενείας , εἴ τις ἡμᾶς παραβάλλων τοῖς θεοῖς κρίνοι , ποιεῖ τρέπεσθαι πρὸς τὰς λιτὰς αὐτοφυῶς · ἀπὸ δὲ τῆς ἱκετείας κατὰ βραχὺ πρὸς τὸ ἱκε τευόμενον ἀναγόμεθα , καὶ τὴν πρὸς αὐτὸ ὁμοιότητα ἀπὸ τοῦ συνεχῶς αὐτῷ προσομιλεῖν κτώμεθα , τελειότητά τε θείαν ἠρέμα προσλαμβάνομεν ἀπὸ τοῦ ἀτελοῦς . Εἰ δέ τις ἐννοήσειε καὶ τὰς ἱερατικὰς ἱκετείας , ὡς ἀπ’ αὐτῶν τῶν θεῶν ἀνθρώποις κατεπέμφθησαν , καὶ ὅτι τῶν θεῶν αὐτῶν εἰσὶ συνθήματα καὶ μόνοις τοῖς θεοῖς ὑπάρχουσιν γνώριμοι , τρόπον τέ τινα καὶ αὗται τὴν αὐτὴν ἔχουσι δύναμιν τοῖς θεοῖς , πῶς ἂν ἔτι αἰσθητὴν τὴν τοιαύτην ἀλλ’ οὐ θείαν καὶ νοερὰν ὑπολάβοι δικαίως εἶναι ἱκετείαν ; ἢ τί ἂν εἰκότως πάθος εἰς αὐτὴν παρεμπίπτοι , εἰς ἣν οὐδ’ ἀνθρώπινον ἦθος σπουδαῖον δύναται ῥᾳδίως ἀποκαθαίρεσθαι ; Ἀλλὰ τὰ προσαγόμενα φῂς ὡς πρὸς αἰσθητικοὺς καὶ ψυχικοὺς προσάγεται . εἴγε σωματικαῖς δυνάμεσι καὶ συνθέτοις μόναις συμπεπλήρωτο ἢ ὥσπερ εἰς ὑπηρεσίαν ὀργάνων ψιλὴν ὑποκειμέναις · ἐπεὶ δὲ καὶ ἀσωμάτων εἰδῶν μετέχουσι τὰ προσαγόμενα καὶ λόγων τινῶν καὶ μέτρων ἁπλουστέρων , κατ’ αὐτὸ τοῦτο μόνον τῶν προσαγομένων θεωρεῖται ἡ οἰκειότης , · καί εἴ τις ἐγγύθεν ἢ πόρρωθεν συγγένεια ἢ ὁμοιότης πάρεστιν , ἐξαρκεῖ καὶ αὕτη πρὸς ἣν νυνὶ λέγομεν συναφήν · οὐδὲ γάρ ἐστί τε τῶν κατὰ βραχὺ προσῳκειωμένων τοῖς θεοῖς , ᾧ μὴ πάρεισιν εὐθὺς οἱ θεοὶ καὶ συνάπτονται . οὐκ ἄρα ὡς πρὸς αἰσθητικοὺς ἢ ψυχικούς , κατ’ αὐτὰ δὲ τὰ θεῖα εἴδη καὶ πρὸς αὐτοὺς τοὺς θεοὺς γίγνεται αὐτῶν ἡ κατὰ τὸ δυνατὸν ἐπιπλοκή . ὥστε καὶ περὶ ταύτης τῆς διαιρέσεως ἀποχρώντως · ἀντειρήκαμεν .
Lemmas: μετά δέ οὗτος ἐπί ἄλλος μεταβαίνω ἀντιδιαίρεσις θεός πρός δαίμων · λέγω γάρ θεός εἰμί νόος καθαρός , ὡς ἐν ὑπόθεσις προτείνω ὁ δόξα ἢ ὅς τις ἀρέσκω αὐτός ἀφηγέομαι , νόος δέ μέτοχος ψυχικός εἰμί ὁ δαίμων ἀπολογίζομαι . ὅτι μέν οὖν φιλόσοφος ὁ πολύς οὗτος δοκέω , οὐδέ ἐγώ λανθάνω · πρός δέ σύ οὐ οἴομαι δήω ἀποκρύπτω ὁ φαίνω ἀληθής . ὑποσυγχέω γάρ πᾶς ὁ τοιοῦτος δόξασμα , ἀπό μέν ὁ δαίμων ἐπί ὁ ψυχή ἀποφέρω ( νόος γάρ μέτοχος εἰμί οὗτος ) ἀπό δέ ὁ θεός ἐπί ὁ κατά ἐνέργεια ἄυλος νόος ἀποπίπτω , ὅς δή παντελῶς ὁ θεός προέχω . τίς οὖν δεῖ οὗτος ὁ ἰδίωμα ἀπονέμω , ὅσπερ οὐδέ ὅλως εἰμί αὐτός οἰκεῖος ; ὁ μέν δή ὁ διαίρεσις ( πάρεργον γάρ εἰμί ἄλλως ) μέχρι τοσοῦτος μνήμη ἀξιόω . ὁ δέ καί πρός οὗτος ἀπορέω , ἐπεί ἅπτω ὁ ἱερατικός θεραπεία , λόγος τυγχάνω ὁ προσήκω . ἔτι γάρ μᾶλλον ἄκλιτος καί ἀμιγής αἰσθητός εἶπον εἰμί ὁ καθαρός νόος ἀπορέω , εἰμί δεῖ πρός αὐτός εὔχομαι . ἐγώ δέ οὐδέ ἄλλος τις ἡγέομαι δήω εὔχομαι . ὁ γάρ θέω ἐν ἐγώ καί νοερός καί εἷς , ἢ εἰμί νοητός αὐτός καλέω ἐθέλω , ἐγείρω τότε ἐναργής ἐν ὁ εὐχή , ἐγείρω δέ ἐφίημι ὁ ὁμοιόω διαφερόντως καί συνάπτω πρός αὐτοτελειότης . εἰμί δέ σύ ἄπιστος εἰμί καταφαίνω , πῶς φωνή ἀκούω ὁ ἀσώματος καί ὡς αἴσθησις προσδέω καί διά οὖς ὁ λέγω ὑπό ἐγώ ἐν ὁ προσευχή , ἑκών ἐπιλανθάνομαι ὁ ὁ πρῶτος αἴτιος περιουσία ἐν τε ὁ οἶδα καί ὁ περιέχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ὑπό ἑαυτοῦ πᾶς · ἐν εἷς γάρ δήπου συλλαμβάνω ἐν ἑαυτοῦ ὁμοῦ ὁ ὅλος · οὔτε δή οὖν διά δύναμις οὔτε διά ὄργανον εἰσδέχομαι εἰς ἑαυτοῦ ὁ θεός ὁ εὐχή , ἐν ἑαυτοῦ δέ περιέχω ὁ ἀγαθός ὁ ἐνέργεια ὁ λόγος , καί μάλιστα ἐκεῖνος ὅστις διά ὁ ἱερός ἁγιστεία ἐνιδρύω ὁ θεός καί συνηνωμένοι τυγχάνω · ἄτεχνος γάρ τηνικαῦτα αὐτός ὁ θέω πρός ἑαυτοῦ σύνειμι , καί οὐδέ ὡς ἕτερος πρός ἕτερος κοινωνέω ὁ ἐν ὁ εὐχή νόησις . ἀλλά ὁ λιτανεία , ὡς φημί , ἀλλότριος εἰμί προσφέρω πρός ὁ ὁ νόος καθαρότης . οὐδαμῶς · διά αὐτός γάρ τοιοῦτος , διότι ὁ δύναμις καί καθαρότης καί ὁ πᾶς ὁ θεός ἀπολείπω , ἔγκαιρος εἰμί πᾶς ἱκετεύω αὐτός εἰς ὑπερβολή . ὁ μέν γάρ συναίσθησις ὁ περί ἑαυτοῦ οὐδένεια , εἰμί τις ἐγώ παραβάλλω ὁ θεός κρίνω , ποιέω τρέπω πρός ὁ λιτή αὐτοφυής · ἀπό δέ ὁ Ἱκεσία κατά βραχύς πρός ὁ ἵκω τευμαι ἀνάγω , καί ὁ πρός αὐτός ὁμοιότης ἀπό ὁ συνεχῶς αὐτός προσομιλέω κτείνω , τελειότης τε θεῖος ἠρέμα προσλαμβάνω ἀπό ὁ ἀτελής . εἰμί δέ τις ἐννοέω καί ὁ ἱερατικός Ἱκεσία , ὡς ἀπό αὐτός ὁ θεός ἄνθρωπος καταπέμπω , καί ὅτι ὁ θεός αὐτός εἰμί σύνθημα καί μόνος ὁ θεός ὑπάρχω γνώριμος , τρόπος τε τις καί οὗτος ὁ αὐτός ἔχω δύναμις ὁ θεός , πῶς εἄν ἔτι αἰσθητός ὁ τοιοῦτος ἀλλά οὖον θεῖος καί νοερός ὑπολαμβάνω δικαίως εἰμί Ἱκεσία ; ἢ τίς εἄν εἰκότως πάθος εἰς αὐτός παρεμπίπτω , εἰς ὅς οὐδέ ἀνθρώπινος ἦθος σπουδαῖος δύναμαι ῥᾳδίως ἀποκαθαίρω ; ἀλλά ὁ προσάγω φημί ὡς πρός αἰσθητικός καί ψυχικός προσάγω . εἰ σωματικός δύναμις καί σύνθετος μόνος συμπληρόω ἢ ὥσπερ εἰς ὑπηρεσία ὄργανον ψιλός ὑπόκειμαι · ἐπεί δέ καί ἀσώματος εἶδος μετέχω ὁ προσάγω καί λόγος τις καί μέτρον ἁπλόος , κατά αὐτός οὗτος μόνος ὁ προσάγω θεωρέω ὁ οἰκειότης , · καί εἰμί τις ἐγγύθεν ἢ πόρρωθεν συγγένεια ἢ ὁμοιότης πάρειμι , ἐξαρκέω καί οὗτος πρός ὅς νυνί λέγω συναφή · οὐδέ γάρ εἰμί τε ὁ κατά βραχύς προσοικειόω ὁ θεός , ὅς μή πάρειμι εὐθύς ὁ θεός καί συνάπτω . οὐ ἄρα ὡς πρός αἰσθητικός ἢ ψυχικός , κατά αὐτός δέ ὁ θεῖον εἶδος καί πρός αὐτός ὁ θεός γίγνομαι αὐτός ὁ κατά ὁ δυνατός ἐπιπλοκή . ὥστε καί περί οὗτος ὁ διαίρεσις ἀποχρώντως · ἀντιλέγω .