iamblichus-philosophy.de-mysteriis 3.20
Ἄρ’ οὖν ἀφιέμενοι τούτων εὐλόγως ἂν τὴν δευτέραν παρὰ σοὶ τιθεμένην αἰτιολογίαν περὶ τῶν αὐτῶν ἀπο δειξαίμεθα ὡς ἡ ψυχὴ ταῦτα λέγει τε καὶ φαντάζεται , καὶ ἔστι ταύτης πάθη ἐκ μικρῶν αἰθυγμάτων ἐγειρόμενα . ἀλλ’ οὔτε ἔχει φύσιν ταῦτα οὔτε ὁ λόγος αἱρεῖ ὡδὶ ὑπολαμβάνειν · πᾶν μὲν γὰρ τὸ γιγνόμενον ὑπ’ αἰτίου τινὸς γίγνεται , καὶ τὸ συγγενὲς ὑπὸ τοῦ συγγενοῦς ἀποτελεῖται , τὸ δὲ θεῖον ἔργον οὔτε αὐτόματόν ἐστιν ( ἀναίτιον γὰρ τὸ τοιοῦτον καὶ οὐ πάντως τεταγμένον ) οὔτε ἀπ’ ἀνθρωπίνης αἰτίας ἀπογεννᾶται · ἀλλότριον γὰρ καὶ τοῦτο καὶ ὑποδεέστερον , τὸ δὲ τελειότερον ὑπὸ τοῦ ἀτελοῦς οὐκ ἔχει δύναμιν παράγεσθαι . πάντα ἄρα ἀπὸ θείας αἰτίας ἀποβλαστάνει τὰ προσόμοια αὐτῇ ἔργα φυόμενα . ἡ γὰρ ἀνθρωπίνη ψυχὴ κατέχεται ὑφ’ ἑνὸς εἴδους καὶ ὑπὸ τοῦ σώματος πανταχόθεν ἐπισκοτεῖται · ὅπερ εἴτε Ἀμέλητα ποταμὸν εἴτε Λήθης ὕδωρ εἴτε ἄγνοιαν καὶ παραφροσύνην εἴτε διὰ παθῶν δεσμὸν εἴτε ζωῆς στέρησιν ἢ ἄλλο τι τῶν κακῶν ἐπονομάσειεν , οὐκ ἄν τις ἐπαξίως εὕροι τὴν ἀτοπίαν αὐτοῦ προσονομάσαι . πότε οὖν ὑπὸ τοιούτου εἱρμοῦ κατεχομένη ἱκανή ποτε ἂν γένοιτο πρὸς τὴν τοιαύτην ἐνέργειαν , οὐκ ἔστιν οὐδαμῶς τοῦτο εὔλογον ὑπολαμβάνειν . Εἰ γὰρ πού τι καὶ δοκοῦμεν εἶναι δυνατοὶ ποιεῖν τῷ μετέχειν καὶ καταλάμπεσθαι ὑπὸ τῶν θεῶν , τούτῳ μόνῳ καὶ τῆς θείας ἐνεργείας ἀπολαύομεν . διὰ τοῦτο οὐχ ἡ τὴν οἰκείαν ἔχουσα ἀρετὴν καὶ φρόνησιν ψυχή , αὕτη καὶ τῶν θείων ἔργων μετέχει · καίτοι εἰ ψυχῆς ἦν τὰ τοιαῦτα ἔργα , ἢ πᾶσα ἂν αὐτὰ ψυχὴ ἀπειργάζετο , ἢ μόνη ἡ τὴν οἰκείαν ἔχουσα τελειότητα · νῦν δὲ οὐδετέρα αὐτῶν ἱκανῶς εἰς τοῦτο παρεσκεύασται · ἀλλὰ καὶ ἡ τελεία ὡς πρὸς τὴν θείαν ἐνέργειάν ἐστιν ἀτελής . ἄλλη ἄρα ἡ θεουργός ἐνέργεια , καὶ παρὰ μόνων θεῶν ἡ τῶν θείων ἔργων ἐνδίδοται κατόρθωσις , ἐπεὶ οὐδ’ ἐχρῆν ὅλως τῇ θεραπείᾳ τῶν θεῶν χρῆσθαι , ἀλλὰ τούτῳ γε τῷ λόγῳ ἄνευ τῆς θρησκείας παρ’ ἑαυτῶν ἂν ἡμῖν ὑπῆρξε τὰ θεῖα ἀγαθά . εἰ δὴ ταῦτα μανιώδη τὰ δοξάσματά ἐστι καὶ ἀνόητα , ἀφίστασθαι χρὴ καὶ τῆς τοιαύτης ὑπονοίας , ὡς αἰτίαν παρεχομένης ἀξιόλογον πρὸς τὴν τῶν θείων ἔργων ἀποπλήρωσιν .
Lemmas: ἄρα οὖν ἀφίημι οὗτος εὔλογος εἄν ὁ δύο παρά σύ τίθημι αἰτιολογία περί ὁ αὐτός ἀπος δείκνυμι ὡς ὁ ψυχή οὗτος λέγω τε καί φαντάζω , καί εἰμί οὗτος πάθος ἐκ μικρός αἴθυγμα ἐγείρω . ἀλλά οὔτε ἔχω φύσις οὗτος οὔτε ὁ λόγος αἱρέω ὡδί ὑπολαμβάνω · πᾶς μέν γάρ ὁ γίγνομαι ὑπό αἴτιος τις γίγνομαι , καί ὁ συγγενής ὑπό ὁ συγγενής ἀποτελέω , ὁ δέ θέω ἔργον οὔτε αὐτόματος εἰμί ( ἀναίτιος γάρ ὁ τοιοῦτος καί οὖον πάντως τάσσω ) οὔτε ἀπό ἀνθρώπινος αἴτιος ἀπογεννάω · ἀλλότριος γάρ καί οὗτος καί ὑποδεέστερος , ὁ δέ τέλειος ὑπό ὁ ἀτελής οὐ ἔχω δύναμις παράγω . πᾶς ἄρα ἀπό θεῖος αἴτιος ἀποβλαστάνω ὁ προσόμοιος αὐτός ἔργον φύω . ὁ γάρ ἀνθρώπινος ψυχή κατέχω ὑπό εἷς εἶδος καί ὑπό ὁ σῶμα πανταχόθεν ἐπισκοτέω · ὅσπερ εἴτε Ἀμέλης ποταμός εἴτε Λήθη ὕδωρ εἴτε ἄγνοια καί παραφροσύνη εἴτε διά πάθος δεσμός εἴτε ζωή στέρησις ἢ ἄλλος τίς ὁ κακός ἐπονομάζω , οὐ ἄν τις ἐπάξιος εὑρίσκω ὁ ἀτοπία αὐτός προσονομάζω . πότε οὖν ὑπό τοιοῦτος εἱρμός κατέχω ἱκανός ποτός εἄν γίγνομαι πρός ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια , οὐ εἰμί οὐδαμῶς οὗτος εὔλογος ὑπολαμβάνω . εἰμί γάρ πού τίς καί δοκέω εἰμί δυνατός ποιέω ὁ μετέχω καί καταλάμπω ὑπό ὁ θεός , οὗτος μόνος καί ὁ θεῖος ἐνέργεια ἀπολαύω . διά οὗτος οὐ ὁ ὁ οἰκεῖος ἔχω ἀρετή καί φρόνησις ψυχή , οὗτος καί ὁ θεῖον ἔργον μετέχω · καίτοι εἰμί Ψυχή εἰμί ὁ τοιοῦτος ἔργον , ἢ πᾶς εἄν αὐτός ψυχή ἀπεργάζομαι , ἢ μόνος ὁ ὁ οἰκεῖος ἔχω τελειότης · νῦν δέ οὐδέτερος αὐτός ἱκανῶς εἰς οὗτος παρασκευάζω · ἀλλά καί ὁ τέλειος ὡς πρός ὁ θεῖος ἐνέργεια εἰμί ἀτελής . ἄλλος ἄρα ὁ θεουργός ἐνέργεια , καί παρά μόνος θεός ὁ ὁ θεῖον ἔργον ἐνδίδομαι κατόρθωσις , ἐπεί οὐδέ χρή ὅλως ὁ θεραπεία ὁ θεός χράω , ἀλλά οὗτος γε ὁ λόγος ἄνευ ὁ θρησκεία παρά ἑαυτοῦ εἄν ἐγώ ὑπάρχω ὁ θεῖον ἀγαθός . εἰμί δή οὗτος μανιώδης ὁ δόξασμα εἰμί καί ἀνόητος , ἀφίστημι χρή καί ὁ τοιοῦτος ὑπόνοια , ὡς αἴτιος παρέχω ἀξιόλογος πρός ὁ ὁ θεῖον ἔργον ἀποπλήρωσις .