iamblichus-philosophy.de-mysteriis 1.10
μετὰ ταῦτα δὲ αὖθις ὑποτείνας σαυτῷ διαίρεσιν ἑτέραν · τῇ τοῦ ἐμπαθοῦς καὶ ἀπαθοῦς διαφορᾷ χωρίζεις τῶν κρειττόνων τὰς οὐσίας . ἐγὼ δὲ οὐδὲ ταύτην δέχομαι τὴν διαίρεσιν . οὐδ’ · ὁτιοῦν γὰρ τῶν κρειττόνων γενῶν ἐστὶν ἐμπαθὲς οὐδ’ ἀπαθὲς οὕτως ὡς ἀντιδιαιρούμενον πρὸς τὸ παθητὸν οὐδ’ ὡς πε φυκὸς μὲν δέχεσθαι τὰ πάθη , δι’ ἀρετὴν δ’ αὐτῶν ἤ τινα ἄλλην κατάστασιν σπουδαίαν ἀπολελυμένον . ἀλλ’ ὅτι παντελῶς ἐξῄρηται τῆς ἐναντιώσεως τοῦ πάσχειν ἢ μὴ πάσχειν , καὶ ὅτε κατ’ οὐσίαν ἔχει τὴν ἄτρεπτον . στερεότητα , διὰ τοῦτο ἐν ὅλοις αὐτοῖς τίθεμαι τὸ ἀπαθὲς καὶ ἄτρεπτον . Ἴδε γὰρ εἰ βούλει τὸ ἔσχατον τῶν θείων , τὴν καθαρὰν τῶν σωμάτων ψυχήν · τί δεῖται αὕτη τῆς ἐν τῇ ἡδονῇ γενέσεως ἢ τῆς ἐν αὐτῇ εἰς φύσιν ἀποκαταστάσεως , ὑπερφυὴς οὖσα καὶ τὴν ἀγέννητον ζωὴν διαζῶσα ; τί δὲ τῆς εἰς φθορὰν ἀγούσης λύπης καὶ διαλυούσης τὴν τοῦ σώματος ἁρμονίαν μετέχει , σώματος οὖσα παντὸς ἐκτὸς καὶ τῆς περὶ τὸ σῶμα μεριζομένης φύσεως , τῆς τε κατιούσης ἀπὸ τῆς ἐν τῇ ψυχῇ ἁρμονίας εἰς τὸ σῶμα παντάπασιν οὖσα χωριστή ; ἀλλ’ οὐδὲ τῶν προηγουμένων τῆς αἰσθήσεως παθημάτων προσδεῖται , οὐδὲ γὰρ ὅλως ἐν σώματι κατέχεται , οὐδὲ περιειργομένη που δεῖται δι’ ὀργάνων σωματικῶν , ἑτέρων τινῶν σωμάτων ἑκτὸς ὄντων ἀντιλαμβάνεσθαι · ὅλως δὲ ἀμέριστος οὖσα καὶ ἐν ἑνὶ εἴδει μένουσα τῷ αὐτῷ , καθ’ αὑτήν τε ἀσώματος ὑπάρχουσα καὶ μηδὲν ἐπικοινωνοῦσα πρὸς τὸ γιγνόμενον καὶ πάσχον σῶμα , οὔτ’ ἂν κατὰ διαίρεσιν οὔτε κατ’ ἀλλοίωσίν τι πάθοι , οὔθ’ ὅλως ἔχοι οὐδ’ ὁτιοῦν τροπῆς ἢ πάθους ἐχόμενον . Ἀλλ’ οὐδ’ ὅταν εἰς τὸ σῶμά ποτε παραγένηται , οὔτε αὐτὴ πάσχει οὔτε οἱ λόγοι , οὓς δίδωσι τῷ σώματι · εἴδη γάρ εἰσι καὶ οὗτοι ἁπλοῖ καὶ μονοειδεῖς , ταραχὴν οὐδεμίαν οὐδὲ ἔκστασιν ἀφ’ ἑαυτῶν εἰσδεχόμενοι . αἰτία δὴ οὖν τὸ λοιπὸν γίνεται τῷ συνθέτῳ τοῦ πάσχειν · τὸ δ’ αἴτιον οὐκ ἔστι δήπου τὸ αὐτὸ ὅπερ τὸ ἀποτελούμενον . ὥσπερ οὖν γιγνομένων τε καὶ φθειρομένων τῶν συνθέτων ζώων γένεσις οὖσα πρώτη ἡ ψυχή , αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν ἐστιν ἀγέννητος καὶ ἄφθαρτος , οὕτω καὶ πασχόντων τῶν μετεχόντων τῆς ψυχῆς καὶ μὴ καθόλου ἐχόντων τὸ ζῆν καὶ τὸ εἶναι , συμπλακέντων δὲ πρὸς τὸ ἀόριστον καὶ τὴν ἑτερότητα τῆς ὕλης , αὐτὴ καθ’ ἑαυτήν ἐστιν ἄτρεπτος , ὡς κρείττων οὖσα κατ’ οὐσίαν τοῦ πάσχειν , ἀλλ’ οὐχ ὡς ἐν προαιρέσει τινὶ τῇ ῥεπούσῃ πρὸς ἀμφότερα τὸ ἀπαθές , οὐδ’ ὡς ἐν μετουσίᾳ ἕξεως ἢ δυνάμεως προσλαβοῦσα ἐπίκτητον τὸ ἄτρεπτον . Ὁπότε δὴ οὖν ἐπὶ τοῦ ἐσχάτου γένους τῶν κρειττόνων , ὥσπερ τῆς ψυχῆς , ἀδύνατον ἐπεδείξαμεν τὴν μετουσίαν τοῦ πάσχειν , τί χρὴ δαίμοσι καὶ ἥρωσιν αὐτὴν προσάπτειν , οἵπερ ἀίδιοί τέ εἰσι καὶ συνοπαδοὶ τῶν θεῶν διὰ παντός , εἰκόνα τε τῆς διακοσμήσεως τῶν θεῶν καὶ αὐτοὶ κατὰ τὰ αὐτὰ διαφυλάττουσιν , ἐχόμενοί τε ἀεὶ διατελοῦσι τῆς θείας τάξεως καὶ οὐδέποτε αὐτὴν ἀπολείπουσιν ; ἴσμεν γὰρ δήπου τοῦτο , ὡς τὸ πάθος ἄτακτόν τέ ἐστι καὶ πλημμελὲς καὶ ἀστάθμητον , ἑαυτοῦ μὲν οὐδαμῶς ὄν , ἐκείνῳ δὲ προσκείμενον ὑφ’ οὗ κατέχεται καὶ ᾧ δουλεύει πρὸς τὴν γένεσιν · τοῦτο δὴ οὖν ἄλλῳ τινὶ γένει προσήκει μᾶλλον , ἢ τῷ ἀεὶ ὄντι καὶ συνηρτημένῳ τοῖς θεοῖς , τάξιν τε τὴν αὐτὴν καὶ περίοδον μετ’ αὐτῶν πε ριιόντι . ἀπαθεῖς τοίνυν εἰσὶ καὶ οἱ δαίμονες καὶ πάντα τὰ συνεπόμενα αὐτοῖς τῶν κρειττόνων γενῶν .
Lemmas: μετά οὗτος δέ αὖθις ὑποτείνω σεαυτοῦ διαίρεσις ἕτερος · ὁ ὁ ἐμπαθής καί ἀπαθής διαφορά χωρίζω ὁ ἀγαθός ὁ οὐσία . ἐγώ δέ οὐδέ οὗτος δέχομαι ὁ διαίρεσις . οὐδέ · ὁστισοῦν γάρ ὁ ἀγαθός γένος εἰμί ἐμπαθής οὐδέ ἀπαθής οὕτως ὡς ἀντιδιαιρέω πρός ὁ παθητός οὐδέ ὡς μετά φῦκος μέν δέχομαι ὁ πάθος , διά ἀρετή δέ αὐτός ἤ τις ἄλλος κατάστασις σπουδαῖος ἀπολύω . ἀλλά ὅτι παντελῶς ἐξαιρέω ὁ ἐναντίωσις ὁ πάσχω ἢ μή πάσχω , καί ὅτε κατά οὐσία ἔχω ὁ ἄτρεπτος . στερεότης , διά οὗτος ἐν ὅλος αὐτός τίθημι ὁ ἀπαθής καί ἄτρεπτος . εἶδον γάρ εἰμί βούλομαι ὁ ἔσχατος ὁ θεῖον , ὁ καθαρός ὁ σῶμα Ψυχή · τίς δήω οὗτος ὁ ἐν ὁ ἡδονή γένεσις ἢ ὁ ἐν αὐτός εἰς φύσις ἀποκατάστασις , ὑπερφυής εἰμί καί ὁ ἀγέννητος ζωή διαζώννυμι ; τίς δέ ὁ εἰς φθορά ἄγω λύπη καί διαλύω ὁ ὁ σῶμα ἁρμονία μετέχω , σῶμα εἰμί πᾶς ἐκτός καί ὁ περί ὁ σῶμα μερίζω φύσις , ὁ τε κατέρχομαι ἀπό ὁ ἐν ὁ Ψυχή ἁρμονία εἰς ὁ σῶμα παντάπασι εἰμί χωριστός ; ἀλλά οὐδέ ὁ προηγούμενος ὁ αἴσθησις πάθημα προσδέω , οὐδέ γάρ ὅλως ἐν σῶμα κατέχω , οὐδέ περιείργω ποῦ δήω διά ὄργανον σωματικός , ἕτερος τις σῶμα ἑκτός εἰμί ἀντιλαμβάνω · ὅλως δέ ἀμέριστος εἰμί καί ἐν εἷς εἶδος μένω ὁ αὐτός , κατά ἑαυτοῦ τε ἀσώματος ὑπάρχω καί μηδείς ἐπικοινωνέω πρός ὁ γίγνομαι καί πάσχω σῶμα , οὔτε εἄν κατά διαίρεσις οὔτε κατά ἀλλοίωσις τίς πάσχω , οὔτε ὅλως ἔχω οὐδέ ὁστισοῦν τροπή ἢ πάθος ἔχω . ἀλλά οὐδέ ὅταν εἰς ὁ σῶμα ποτός παραγίγνομαι , οὔτε αὐτός πάσχω οὔτε ὁ λόγος , ὅς δίδωμι ὁ σῶμα · εἶδος γάρ εἰμί καί οὗτος ἁπλόος καί μονοειδής , ταραχή οὐδείς οὐδέ ἔκστασις ἀπό ἑαυτοῦ εἰσδέχομαι . αἰτία δή οὖν ὁ λοιπός γίγνομαι ὁ σύνθετος ὁ πάσχω · ὁ δέ αἴτιος οὐ εἰμί δήπου ὁ αὐτός ὅσπερ ὁ ἀποτελέω . ὥσπερ οὖν γίγνομαι τε καί φθείρω ὁ συντίθημι ζῷον γένεσις εἰμί πρῶτος ὁ ψυχή , αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί ἀγέννητος καί ἄφθαρτος , οὗτος καί πάσχω ὁ μετέχω ὁ Ψυχή καί μή καθόλου ἔχω ὁ ζῶ καί ὁ εἰμί , συμπλέκω δέ πρός ὁ ἀόριστος καί ὁ ἑτερότης ὁ ὕλη , αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί ἄτρεπτος , ὡς ἀγαθός εἰμί κατά οὐσία ὁ πάσχω , ἀλλά οὐ ὡς ἐν προαίρεσις τις ὁ ῥέπω πρός ἀμφότερος ὁ ἀπαθής , οὐδέ ὡς ἐν μετουσία ἕξις ἢ δύναμις προσλαμβάνω Ἐπίκτητος ὁ ἄτρεπτος . ὁπότε δή οὖν ἐπί ὁ ἔσχατος γένος ὁ ἀγαθός , ὥσπερ ὁ Ψυχή , ἀδύνατος ἐπιδείκνυμι ὁ μετουσία ὁ πάσχω , τίς χρή δαίμων καί ἥρως αὐτός προσάπτω , ὅσπερ ἀΐδιος τε εἰμί καί συνοπαδός ὁ θεός διά πᾶς , εἰκών τε ὁ διακόσμησις ὁ θεός καί αὐτός κατά ὁ αὐτός διαφυλάσσω , ἔχω τε ἀεί διατελέω ὁ θεῖος τάξις καί οὐδέποτε αὐτός ἀπολείπω ; οἶδα γάρ δήπου οὗτος , ὡς ὁ πάθος ἄτακτος τε εἰμί καί πλημμελής καί ἀστάθμητος , ἑαυτοῦ μέν οὐδαμῶς εἰμί , ἐκεῖνος δέ πρόσκειμαι ὑπό ὅς κατέχω καί ὅς δουλεύω πρός ὁ γένεσις · οὗτος δή οὖν ἄλλος τις γένος προσήκω μᾶλλον , ἢ ὁ ἀεί εἰμί καί συναρτάω ὁ θεός , τάξις τε ὁ αὐτός καί περίοδος μετά αὐτός μετά ριειμι . ἀπαθής τοίνυν εἰμί καί ὁ δαίμων καί πᾶς ὁ συνέπομαι αὐτός ὁ ἀγαθός γένος .