iamblichus-philosophy.de-mysteriis 10.5
Ἀλλὰ τί ταῦτα ἀπομηκύνω ; διὰ πολλῶν ἐν τοῖς ἔμπροσθεν τὸ τῆς θείας μαντικῆς πρὸς τὴν ἀνθρωπίνην ἐπιδείξας ὑπερέχον · βέλτιον οὖν , ὅπερ ἀπαιτεῖς παρ’ ἡμῶν , τὴν εἰς εὐδαιμονίαν ὁδὸν ἐπιδεῖξαί σοι , καὶ ἐν τίνι κεῖται ἡ αὐτῆς οὐσία · ἀπὸ γὰρ τούτου τό τε ἀληθὲς εὑρίσκεται καὶ ἅμα τὰς ἀπορίας πάσας ἔνεστι διαλύειν ῥᾳδίως . λέγω τοίνυν , ὡς ὁ θεατὸς νοούμενος ἄνθρωπος , ἡνωμένος τῷ πρόσθεν τῇ θέᾳ τῶν θεῶν , ἐπεισῆλθεν ἑτέρᾳ ψυχῇ τῇ περὶ τὸ ἀνθρώπινον μορφῆς εἶδος συνηρμοσμένῃ , καὶ διὰ τοῦτο ἐν τῷ τῆς ἀνάγκης καὶ εἱμαρμένης ἐγένετο δεσμῷ . Σκοπεῖν δὴ δεῖ τίς αὐτοῦ γίνεται λύσις καὶ ἀπαλλαγὴ τῶν δεσμῶν . ἔστι τοίνυν οὐκ ἄλλη τις ἢ τῶν θεῶν γνῶσις · ἰδέα γάρ ἐστιν εὐδαιμονίας τὸ ἐπίστασθαι τὸ ἀγαθόν , ὥσπερ τῶν κακῶν ἰδέα συμβαίνει ἡ λήθη τῶν ἀγαθῶν καὶ ἀπάτη περὶ τὸ κακόν · ἡ μὲν οὖν τῷ θείῳ σύνεστιν , ἡ δὲ χείρων μοῖρα ἀχώριστός ἐστι τοῦ θνητοῦ · καὶ ἡ μὲν τὰς τῶν νοητῶν οὐσίας ἱερατικαῖς ὁδοῖς ἀναμετρεῖ , ἡ δὲ παρακρουσθεῖσα τῶν ἀρχῶν προΐησιν ἑαυτὴν ἐπὶ τὴν καταμέτρησιν τῆς τοῦ σώματος ἰδέας · καὶ ἡ μὲν γνῶσίς ἐστι τοῦ πατρός , ἡ δὲ παραγωγὴ ἀπ’ αὐτοῦ καὶ λήθη τοῦ προουσίου αὐταρκοῦντος πατρὸς θεοῦ · καὶ ἡ μὲν σώζει τὴν ἀληθινὴν ζωὴν ἐπὶ τὸν πατέρα αὐτῆς ἀνάγουσα , ἡ δὲ κατάγει τὸν γεναρχοῦντα ἄνθρωπον ἄχρι τοῦ μηδέποτε μένοντος ἀλλ’ ἀεὶ ῥέοντος . αὕτη μὲν οὖν νοείσθω σοι πρώτη τῆς εὐδαιμονίας ὁδός , νοερὰν ἔχουσα τῆς θείας ἑνώσεως ἀποπλήρωσιν τῶν ψυχῶν , ἡ δ’ ἱερατικὴ καὶ θεουργικὴ τῆς εὐδαιμονίας δόσις καλεῖται μὲν θύρα πρός θεὸν τὸν δημιουργὸν τῶν ὅλων , ἢ τόπος ἢ αὐλὴ τοῦ ἀγαθοῦ · δύναμιν δ’ ἔχει πρώτην μὲν ἁγνείαν τῆς ψυχῆς πολὺ τελειοτέραν τῆς τοῦ σώματος ἁγνείας , ἔπειτα κατάρτυσιν τῆς διανοίας εἰς μετουσίαν καὶ θέαν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τῶν ἐναντίων πάντων ἀπαλλαγήν , μετὰ δὲ ταῦτα πρὸς τοὺς τῶν ἀγαθῶν δοτῆρας θεοὺς ἕνωσιν .
Lemmas: ἀλλά τίς οὗτος ἀπομηκύνω ; διά πολύς ἐν ὁ ἔμπροσθεν ὁ ὁ θεῖος μαντικός πρός ὁ ἀνθρώπινος ἐπιδείκνυμι ὑπερέχω · ἀγαθός οὖν , ὅσπερ ἀπαιτέω παρά ἐγώ , ὁ εἰς εὐδαιμονία ὁδός ἐπιδείκνυμι σύ , καί ἐν τίς κεῖμαι ὁ αὐτός οὐσία · ἀπό γάρ οὗτος ὁ τε ἀληθής εὑρίσκω καί ἅμα ὁ ἀπορία πᾶς ἔνειμι διαλύω ῥᾳδίως . λέγω τοίνυν , ὡς ὁ θεατός νοέω ἄνθρωπος , ἑνόω ὁ πρόσθεν ὁ θέα ὁ θεός , ἐπεισέρχομαι ἕτερος Ψυχή ὁ περί ὁ ἀνθρώπινος μορφή εἶδος συναρμόζω , καί διά οὗτος ἐν ὁ ὁ ἀνάγκη καί μείρομαι γίγνομαι δεσμός . σκοπάω δή δεῖ τίς αὐτός γίγνομαι λύσις καί ἀπαλλαγή ὁ δεσμός . εἰμί τοίνυν οὐ ἄλλος τις ἢ ὁ θεός γνῶσις · ἰδέα γάρ εἰμί εὐδαιμονία ὁ ἐφίστημι ὁ ἀγαθός , ὥσπερ ὁ κακός ἰδέα συμβαίνω ὁ λήθη ὁ ἀγαθός καί ἀπάτη περί ὁ κακός · ὁ μέν οὖν ὁ θεῖον σύνειμι , ὁ δέ χείρων μοῖρα ἀχώριστος εἰμί ὁ θνητός · καί ὁ μέν ὁ ὁ νοητός οὐσία ἱερατικός ὁδός ἀναμετρέω , ὁ δέ παρακρούω ὁ ἀρχή προΐημι ἑαυτοῦ ἐπί ὁ καταμέτρησις ὁ ὁ σῶμα ἰδέα · καί ὁ μέν γνῶσις εἰμί ὁ πατήρ , ὁ δέ παραγωγή ἀπό αὐτός καί λήθη ὁ προούσιος αὐταρκέω πατήρ θεός · καί ὁ μέν σῴζω ὁ ἀληθινός ζωή ἐπί ὁ πατήρ αὐτός ἀνάγω , ὁ δέ κατάγω ὁ γεναρχέω ἄνθρωπος ἄχρι ὁ μηδέποτε Μένων ἀλλά ἀεί ῥέω . οὗτος μέν οὖν νοέω σύ πρῶτος ὁ εὐδαιμονία ὁδός , νοερός ἔχω ὁ θεῖος ἕνωσις ἀποπλήρωσις ὁ Ψυχή , ὁ δέ ἱερατικός καί θεουργικός ὁ εὐδαιμονία δόσις καλέω μέν θύρα πρός θεός ὁ δημιουργός ὁ ὅλος , ἢ τόπος ἢ αὐλή ὁ ἀγαθός · δύναμις δέ ἔχω πρῶτος μέν ἁγνεία ὁ Ψυχή πολύς τέλειος ὁ ὁ σῶμα ἁγνεία , ἔπειτα κατάρτυσις ὁ διάνοια εἰς μετουσία καί θέα ὁ ἀγαθός καί ὁ ἐναντίος πᾶς ἀπαλλαγή , μετά δέ οὗτος πρός ὁ ὁ ἀγαθός δοτήρ θεός ἕνωσις .