iamblichus-philosophy.de-mysteriis 4.5
Καὶ πρὸς τὴν πρόνοιαν δὲ τὸ αὐτὸ τοῦτο κοινῶς εἰώθασιν οἱ πολλοὶ προσαπορεῖν , οἵ τινες παρὰ τὴν ἀξίαν κακῶς πάσχουσι μηδὲν ἠδικηκότες πρότερον . οὐδὲ γὰρ ἐνταῦθα δύνανται ἀναλογίζεσθαι , τίς οὖσα ἡ ψυχὴ καὶ τίνα ἔχουσα τὴν ὅλην ζωὴν καὶ πόσα ἐν προτέροις βίοις διαμαρτήσασα τυγχάνει , καὶ εἰ ἄρα πάσχει ταῦτα ἅπερ ἐποίησε πρότερον · πολλὰ δὲ καὶ λανθάνει τὰς ἀνθρωπίνας διαγνώσεις ἀδικήματα , τοῖς δὲ θεοῖς ἐστὶ γνώριμα , ἐπεὶ οὐδὲ τὸν αὐτὸν σκοπὸν τοῖς ἀνθρώποις προτίθενται τῆς δικαιοσύνης . ἀλλ’ οἱ μὲν ἄνθρωποι τὴν ἰδίαν τῆς ψυχῆς αὐτοπραγίαν καὶ τὴν κατὰ τοὺς καθεστῶτας νόμους καὶ τὴν κρατοῦσαν πολιτείαν διανομὴν τῆς ἀξίας ἀφορίζονται εἶναι δικαιοσύνην · οἱ μέντοι θεοὶ πρὸς τὴν ὅλην τοῦ κόσμου διάταξιν καὶ πρὸς τὴν συντέλειαν τοῖς θεοῖς τῶν ψυχῶν ἀποβλέποντες , τὴν κρίσιν τῶν δικαιωμάτων ἐπιβάλλουσι . διόπερ δὴ ἄλλως μὲν παρὰ τοῖς θεοῖς ἄλλως δὲ παρ’ ἡμῖν τῶν δικαίων ἡ κρίσις γίνεται · καὶ οὐκ ἂν θαυμάσαιμι , εἰ μὴ ἐφικνούμεθα ἐν τοῖς πλείστοις τῆς ἄκρας καὶ τελειοτάτης τῶν κρειττόνων κρίσεως . Τί δὲ κωλύει καθ’ ἑαυτὸν ἑκάστῳ καὶ μετὰ τῆς ὅλης συγγενείας τῶν ψυχῶν παρὰ τοῖς θεοῖς πολὺ διαφερόντως δοκιμάζεσθαι τὸ δίκαιον ; εἴπερ γὰρ ἡ κοινωνία τῆς αὐτῆς φύσεως ἔν τε σώμασι καὶ ἄνευ σωμάτων οὔσαις ταῖς ψυχαῖς συμπλοκήν τινα τὴν αὐτὴν πρὸς τὴν τοῦ κόσμου ζωὴν καὶ τάξιν ἐναπεργάζεται κοινήν , καὶ τὴν ἔκτισιν τῆς δίκης ἀναγκαῖον ἀπαιτεῖσθαι ἀφ’ ὅλων , καὶ μάλιστα ἡνίκα ἂν τὸ μέγεθος τῶν μιᾷ προϋπηργμένων ἀδικημάτων ὑπεραίρῃ τὴν ἀπὸ μιᾶς τῆς ἀκολούθου τοῖς πλημμελήμασι τιμωρίας ἀποπλήρωσιν · εἰ δέ τις καὶ ἄλλους προστιθείη διορισμούς , καθ’ οὓς ἐπιδείκνυσιν ἑτέρως τὰ δίκαια παρὰ τοῖς θεοῖς ἔχοντα ἢ ὡς παρ’ ἡμῖν διέγνωσται , γένοιτ’ ἂν καὶ ἀπ’ ἐκείνων ἔφοδος ἡμῖν ἐπὶ τὸ προκείμενον · ἀλλ’ ἐμοὶ καὶ οἱ προειρημένοι μόνοι κανόνες ἐξαρκῶσιν εἰς τὸ δηλῶσαι τὸ καθόλου καὶ πάντα περιέχον γένος τῆς ἐν ταῖς δίκαις ἰατρείας .
Lemmas: καί πρός ὁ πρόνοια δέ ὁ αὐτός οὗτος κοινῶς εἴωθα ὁ πολύς προσαπορέω , ὁ τις παρά ὁ ἄξιος κακῶς πάσχω μηδείς ἀδικέω πρότερος . οὐδέ γάρ ἐνταῦθα δύναμαι ἀναλογίζομαι , τίς εἰμί ὁ ψυχή καί τίς ἔχω ὁ ὅλος ζωή καί πόσος ἐν πρότερος βίος διαμαρτάνω τυγχάνω , καί εἰμί ἄρα πάσχω οὗτος ὅσπερ ποιέω πρότερος · πολύς δέ καί λανθάνω ὁ ἀνθρώπινος διάγνωσις ἀδίκημα , ὁ δέ θεός εἰμί γνώριμος , ἐπεί οὐδέ ὁ αὐτός σκοπός ὁ ἄνθρωπος προτίθημι ὁ δικαιοσύνη . ἀλλά ὁ μέν ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Ψυχή αὐτοπραγία καί ὁ κατά ὁ καθίστημι νόμος καί ὁ κράτος πολιτεία διανομή ὁ ἄξιος ἀφορίζω εἰμί δικαιοσύνη · ὁ μέντοι θεός πρός ὁ ὅλος ὁ κόσμος διάταξις καί πρός ὁ συντέλεια ὁ θεός ὁ Ψυχή ἀποβλέπω , ὁ κρίσις ὁ δικαίωμα ἐπιβάλλω . διόπερ δή ἄλλως μέν παρά ὁ θεός ἄλλως δέ παρά ἐγώ ὁ Δίκαιος ὁ κρίσις γίγνομαι · καί οὐ εἄν θαυμάζω , εἰμί μή ἐφικνέομαι ἐν ὁ πλεῖστος ὁ ἄκρος καί τέλειος ὁ ἀγαθός κρίσις . τις δέ κωλύω κατά ἑαυτοῦ ἕκαστος καί μετά ὁ ὅλος συγγένεια ὁ Ψυχή παρά ὁ θεός πολύς διαφερόντως δοκιμάζω ὁ Δίκαιος ; εἴπερ γάρ ὁ κοινωνία ὁ αὐτός φύσις ἐν τε σῶμα καί ἄνευ σῶμα εἰμί ὁ Ψυχή συμπλοκή τις ὁ αὐτός πρός ὁ ὁ κόσμος ζωή καί τάξις ἐναπεργάζομαι κοινός , καί ὁ ἔκτεισις ὁ δίκη ἀναγκαῖος ἀπαιτέω ἀπό ὅλος , καί μάλιστα ἡνίκα εἄν ὁ μέγεθος ὁ εἷς προυπάρχω ἀδίκημα ὑπεραίρω ὁ ἀπό εἷς ὁ ἀκόλουθος ὁ πλημμέλημα τιμωρία ἀποπλήρωσις · εἰμί δέ τις καί ἄλλος προστίθημι διορισμός , κατά ὅς ἐπιδείκνυμι ἑτέρως ὁ Δίκαιος παρά ὁ θεός ἔχω ἢ ὡς παρά ἐγώ διαγιγνώσκω , γίγνομαι εἄν καί ἀπό ἐκεῖνος ἔφοδος ἐγώ ἐπί ὁ πρόκειμαι · ἀλλά ἐγώ καί ὁ προερέω μόνος κανών ἐξαρκέω εἰς ὁ δηλόω ὁ καθόλου καί πᾶς περιέχω γένος ὁ ἐν ὁ δίκη ἰατρεία .