iamblichus-philosophy.de-mysteriis 3.31
Ἔτι τοίνυν καὶ ταύτης ἐστὶ φαυλοτέρα τῶν ἱεροπρεπῶν δρωμένων ἐξήγησις , ἢ γένος τι ἀπατηλῆς φύσεως παντόμορφόν τε καὶ πολύτροπον αἰτιωμένη τῆς μαντείας ὑποκρινόμενον θεοὺς καὶ δαίμονας καὶ ψυχὰς τῶν τεθνη κότων . ἐρῶ δή σοι καὶ πρὸς ταῦτα λόγον ὅν ποτε ἤκουσα , Χαλδαίων ποτὲ προφητῶν λεγόντων . Ὅσοι μὲν θεοὶ τῆς ἀληθείας , τῶν ἀγαθῶν εἰσὶ μόνων δοτῆρες , μόνοις τε τοῖς ἀγαθοῖς ἀνδράσι προσομιλοῦσι , καὶ τοῖς διὰ τῆς ἱερατικῆς ἀποκεκαθαρμένοις συγγίγνονται , ἐκκόπτουσί τε ἀπ’ αὐτῶν πᾶσαν κακίαν καὶ πᾶν πάθος . τούτων δὲ ἐπιλαμπόντων ἀφανὲς τὸ κακὸν καὶ δαιμόνιον ἐξίσταται τοῖς κρείττοσιν , ὥσπερ φωτὶ σκότος . καὶ οὐδὲ τὸ τυχὸν παρενοχλεῖ τοῖς θεουργοῖς , ἀφ’ οὗ δὴ καὶ πᾶσαν ἀρετὴν δέχονται , καὶ χρηστοὶ τοῖς ἤθεσιν ἐπιτελοῦνται καὶ κόσμιοι , παθῶν τε ἀπαλλάττονται καὶ πάσης ἀτάκτου κινήσεως , τῶν τε ἀθέων καὶ ἀνοσίων τρόπων καθαρεύουσιν . ὅσοι δέ εἰσιν αὐτοί τε ἀλιτήριοι , καὶ ἀθέσμως καὶ ἀτάκτως ἐπιπηδῶσι τοῖς θείοις , δι’ ἀτονίαν τε τῆς οἰκείας ἐνεργείας ἢ τῆς ὑπαρχούσης αὐτοῖς δυνάμεως ἔνδειαν οὐ δύνανται τῶν θεῶν τυγχάνειν . εἰ καὶ διά τινας μιασμοὺς ἀπείργονται τῆς πρὸς τὰ ἄχραντα πνεύματα συνουσίας , οὕτω τοῖς κακοῖς πνεύ μασι συνάπτονται , πληρούμενοί τε ἀπ’ αὐτῶν τῆς κακίστης ἐπιπνοίας πονηροί τε καὶ ἀνόσιοι γίγνονται , ἡδονῶν μὲν ἀκολάστων πλήρεις , κακίας δὲ ἀνάμεστοι , τρόπων τε ἀλλοτρίων τοῖς θεοῖς ζηλωταί , καὶ τὸ ὅλον φάναι , παραπλήσιοι τοῖς πονηροῖς δαίμοσι γιγνόμενοι , μεθ’ ὧν συμφύονται . Οὗτοι δὴ οὖν παθῶν μεστοὶ καὶ κακίας ὑπάρχοντες διὰ συγγένειαν ἕλκουσι τὰ πονηρὰ εἰς ἑαυτοὺς πνεύματα , καὶ αὐτοὶ πρὸς κακίαν πᾶσαν ὑπ’ αὐτῶν ἐγείρονται , συναύξονταί τε ὑπ’ ἀλλήλων οὕτως , καθάπερ τις κύκλος ἀρχὴν τελευτῇ συνάπτων καὶ ἀνταποδιδοὺς τὴν ἴσην ἀμοιβὴν ὡσαύτως . ἃ τοίνυν τῆς ἀνοσιουργίας ἐστὶν ἀσεβῆ πταίσματα , ἀτάκτως μὲν αὐτὰ προσφερόμενα τοῖς ἱεροῖς ἔργοις , ἀτάκτως δὲ πειρώμενα καὶ ὑπὸ τῶν ἐπεισιόντων , καὶ ποτὲ μέν , ὡς δοκεῖ , θεὸν ἄλλον ἀνθ’ ἑτέρου ποιοῦντα ἐπικωμάζειν , ποτὲ δ’ αὖ δαίμονας πονηροὺς ἀντὶ τῶν θεῶν εἰσκρίνοντα , οὓς δὴ καὶ καλοῦσιν ἀντιθέους , ταῦτα μηδέποτε ἐν λόγῳ τῷ περὶ τῆς ἱερατικῆς μαντείας τίθεσο . ἐναντιώτερον γάρ ἐστι δήπου τῷ κακῷ τὸ ἀγαθὸν μᾶλλον ἢ τῷ μὴ ἀγαθῷ . Ὥσπερ οὖν οἱ ἱερόσυλοι τῇ θρησκείᾳ τῶν θεῶν πάντων μάλιστα μάχονται , οὕτω καὶ οἱ συνόντες τοῖς ἀπατεῶσι καὶ τοῖς τῆς ἀκολασίας αἰτίοις δαίμοσι , μαχόμενοι δήπου πρὸς τοὺς θεουργοὺς ὑπάρχουσι · τούτοις γὰρ πᾶν μὲν πνεῦμα πονηρὸν ἐξίσταται καὶ ἀνατρέπεται ἄρδην , πᾶσα δὲ κακία καὶ πᾶν πάθος ἐκκόπτεται παντάπασι , καθαρὰ δὲ μετουσία τῶν ἀγαθῶν πάρεστιν ἐν τοῖς καθαροῖς , ἄνωθεν δὲ ἀπὸ τοῦ πυρὸς πληροῦνται τῆς ἀληθείας · οἷς οὐδὲν ἐμπόδιον γίνεται ἀπὸ τῶν κακῶν πνευμάτων , οὐδ’ εἰς τὰ τῆς ψυχῆς ἀγαθὰ κώλυμα · οὐδέ τις τῦφος ἢ θωπεία ἢ ἀτμῶν ἀπόλαυσις ἢ βίας ἰσχὺς παρενοχλεῖ · ἀλλὰ πάντα ὡσπερεὶ κεραυνίῳ τινὶ βολῇ πληγέντα ἀναφῶς ὑπείκει καὶ ὑποχωρεῖ , μηδὲ προσπελάσαι αὐτοῖς δυνάμενα . ἓν οὖν τοῦτό ἐστι τὸ ἄχραντον καὶ ἱερατικὸν θεῖόν τε ὡς ἀληθῶς γένος τῆς μαντείας · καὶ τοῦτο οὐχ , ὡς σὺ λέγεις , διαιτητοῦ δεῖται ἢ ἐμοῦ ἢ ἄλλου τινός , ἵν’ αὐτὸ ἐκ πολλῶν προκρίνω , ἀλλ’ αὐτὸ ἐξῄρηται πάντων , ὑπερφυὲς ἀίδιον προϋπάρχον , οὐδὲ παράθεσίν τινα ἐπιδεχόμενον οὔτε ὑπεροχήν τινος ἐν πολλοῖς προτεταγμένην , ἀλλ’ ἀπολύεται καθ’ ἑαυτὸ καὶ μονοειδὲς πάντων προηγεῖται . ᾧ δεῖ καὶ σὲ καὶ πᾶς ὅστις ἐστὶ γνήσιος τῶν θεῶν ἐραστὴς ἐπιδοῦναι ἑαυτὸν ὅλον · ἐκ γὰρ τοῦ τοιούτου τρόπου παραγίνεται ἄμα τε καὶ ἐν ταῖς μαντείαις ἡ ἄπταιστος ἀλήθεια καὶ ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡ τελεία ἀρετή . μετὰ τούτων δὲ ἀμφοτέρων δίδοται τοῖς θεουργοῖς ἡ πρὸς τὸ νοητὸν πῦρ ἄνοδος , ὃ δὴ καὶ τέλος δεῖ πάσης μὲν προγνώσεως πάσης δὲ θεουργικῆς πραγματείας προτίθεσθαι . Μάτην οὖν ἐπεισάγεις τὴν ἀπὸ τῶν ἀθέων δόξαν , ὡς ἄρα τὴν πᾶσαν μαντείαν ἀπὸ τοῦ πονηροῦ δαίμονος ἡγοῦνται ἐπιτελεῖσθαι · οὔτε γὰρ ἄξιον αὐτῶν μνημονεύειν ἐν ταῖς περὶ θεῶν ἐπιστάσεσι · καὶ ἅμα ἀμαθεῖς εἰσὶν οὗτοι τῆς τοῦ ἀληθοῦς τε καὶ ψευδοῦς διακρίσεως διὰ τὸ ἐν σκότει τὴν ἀρχὴν τεθράφθαι , τάς τε ἀρχάς , ἀφ’ ὧν παράγινονται ταῦτα , οὐδέποτε δύνανται διαγιγνώσκειν . καὶ μέχρι δὴ τούτων τὰ περὶ τοῦ τρόπου τῆς μαντείας ἡμῖν διωρισμένα τέλος ἐχέτω .
Lemmas: ἔτι τοίνυν καί οὗτος εἰμί φαῦλος ὁ ιεροπρεπής δράω ἐξήγησις , ἢ γένος τίς ἀπατηλός φύσις παντόμορφος τε καί πολύτροπος αἰτιάομαι ὁ μαντεῖος ὑποκρίνομαι θεός καί δαίμων καί ψυχή ὁ θνῄσκω κότος . εἴρω δή σύ καί πρός οὗτος λόγος ὅς ποτός ἀκούω , Χαλδαῖος ποτέ προφήτης λέγω . ὅσος μέν θεός ὁ ἀλήθεια , ὁ ἀγαθός εἰμί μόνος δοτήρ , μόνος τε ὁ ἀγαθός ἀνήρ προσομιλέω , καί ὁ διά ὁ ἱερατικός ἀποκαθαίρω συγγίγνομαι , ἐκκόπτω τε ἀπό αὐτός πᾶς κακία καί πᾶς πάθος . οὗτος δέ ἐπιλάμπω ἀφανής ὁ κακός καί δαιμόνιον ἐξίστημι ὁ ἀγαθός , ὥσπερ φάος σκότος . καί οὐδέ ὁ τυγχάνω παρενοχλέω ὁ θεουργός , ἀπό ὅς δή καί πᾶς ἀρετή δέχομαι , καί χρηστός ὁ ἦθος ἐπιτελέω καί κόσμιος , πάθος τε ἀπαλλάσσω καί πᾶς ἄτακτος κίνησις , ὁ τε ἄθεος καί ἀνόσιος τρόπος καθαρεύω . ὅσος δέ εἰμί αὐτός τε ἀλιτήριος , καί ἄθεσμος καί ἄτακτος ἐπιπηδάω ὁ θεῖον , διά ἀτονία τε ὁ οἰκεῖος ἐνέργεια ἢ ὁ ὑπάρχω αὐτός δύναμις ἔνδεια οὖον δύναμαι ὁ θεός τυγχάνω . εἰμί καί διά τις μιασμός ἀπείργω ὁ πρός ὁ ἄχραντος πνεῦμα συνουσία , οὗτος ὁ κακός πνεύ πῆμα συνάπτω , πληρόω τε ἀπό αὐτός ὁ κακός ἐπίπνοια πονηρός τε καί ἀνόσιος γίγνομαι , ἡδονή μέν ἀκόλαστος πλήρης , κακία δέ ἀνάμεστος , τρόπος τε ἀλλότριος ὁ θεός ζηλωτής , καί ὁ ὅλος φαίνω , παραπλήσιος ὁ πονηρός δαίμων γίγνομαι , μετά ὅς συμφύω . οὗτος δή οὖν πάθος μεστός καί κακία ὑπάρχω διά συγγένεια ἕλκω ὁ πονηρός εἰς ἑαυτοῦ πνεῦμα , καί αὐτός πρός κακία πᾶς ὑπό αὐτός ἐγείρω , συναυξάνω τε ὑπό ἀλλήλων οὕτως , καθάπερ τις κύκλος ἀρχή τελευτή συνάπτω καί ἀνταποδίδωμι ὁ ἴσος ἀμοιβή ὡσαύτως . ὁ τοίνυν ὁ ἀνοσιουργία εἰμί ἀσεβής πταῖσμα , ἄτακτος μέν αὐτός προσφέρω ὁ ἱερός ἔργον , ἄτακτος δέ πειράω καί ὑπό ὁ ἐπείσειμι , καί ποτέ μέν , ὡς δοκέω , θεός ἄλλος ἀντί ἕτερος ποιέω ἐπικωμάζω , ποτέ δέ αὖος δαίμων πονηρός ἀντί ὁ θεός εἰσκρίνω , ὅς δή καί καλέω ἀντίθεος , οὗτος μηδέποτε ἐν λόγος ὁ περί ὁ ἱερατικός μαντεῖος τίθημι . ἐναντίος γάρ εἰμί δήπου ὁ κακός ὁ ἀγαθός μᾶλλον ἢ ὁ μή ἀγαθός . ὥσπερ οὖν ὁ ἱερόσυλος ὁ θρησκεία ὁ θεός πᾶς μάλιστα μάχομαι , οὗτος καί ὁ σύνειμι ὁ ἀπατεών καί ὁ ὁ ἀκολασία αἴτιος δαίμων , μάχομαι δήπου πρός ὁ θεουργός ὑπάρχω · οὗτος γάρ πᾶς μέν πνεῦμα πονηρός ἐξίστημι καί ἀνατρέπω ἄρδην , πᾶς δέ κακία καί πᾶς πάθος ἐκκόπτω παντάπασι , καθαρός δέ μετουσία ὁ ἀγαθός πάρειμι ἐν ὁ καθαρός , ἄνωθεν δέ ἀπό ὁ πυρός πληρόω ὁ ἀλήθεια · ὅς οὐδείς ἐμπόδιος γίγνομαι ἀπό ὁ κακός πνεῦμα , οὐδέ εἰς ὁ ὁ Ψυχή ἀγαθός κώλυμα · οὐδέ τις τῦφος ἢ θωπεία ἢ ἀτμός ἀπόλαυσις ἢ Βίας ἰσχύς παρενοχλέω · ἀλλά πᾶς ὡσπερεί κεραύνιος τις βολή πλήσσω ἀναφής ὑπείκω καί ὑποχωρέω , μηδέ προσπελάζω αὐτός δύναμαι . εἷς οὖν οὗτος εἰμί ὁ ἄχραντος καί ἱερατικός θεῖος1 τε ὡς ἀληθής γένος ὁ μαντεῖος · καί οὗτος οὐ , ὡς σύ λέγω , διαιτητής δήω ἢ ἐγώ ἢ ἄλλος τις , ἵνα αὐτός ἐκ πολύς προκρίνω , ἀλλά αὐτός ἐξαιρέω πᾶς , ὑπερφυής ἀίδιος προυπάρχω , οὐδέ παράθεσις τις ἐπιδέχομαι οὔτε ὑπεροχή τις ἐν πολύς προτάσσω , ἀλλά ἀπολύω κατά ἑαυτοῦ καί μονοειδής πᾶς προηγέομαι . ὅς δεῖ καί σύ καί πᾶς ὅστις εἰμί γνήσιος ὁ θεός ἐραστής ἐπιδίδωμι ἑαυτοῦ ὅλος · ἐκ γάρ ὁ τοιοῦτος τρόπος παραγίγνομαι ἄμη τε καί ἐν ὁ μαντεῖος ὁ ἄπταιστος ἀλήθεια καί ἐν ὁ Ψυχή ὁ τέλειος ἀρετή . μετά οὗτος δέ ἀμφότερος δίδωμι ὁ θεουργός ὁ πρός ὁ νοητός πῦρ ἄνοδος , ὅς δή καί τέλος δεῖ πᾶς μέν πρόγνωσις πᾶς δέ θεουργικός πραγματεία προτίθημι . Μάτος οὖν ἐπεισάγω ὁ ἀπό ὁ ἄθεος δόξα , ὡς ἄρα ὁ πᾶς μαντεῖος ἀπό ὁ πονηρός δαίμων ἡγέομαι ἐπιτελέω · οὔτε γάρ ἄξιος αὐτός μνημονεύω ἐν ὁ περί θεός ἐπίστασις · καί ἅμα ἀμαθής εἰμί οὗτος ὁ ὁ ἀληθής τε καί ψευδής διάκρισις διά ὁ ἐν σκότος ὁ ἀρχή τρέφω , ὁ τε ἀρχή , ἀπό ὅς παραγίνομαι οὗτος , οὐδέποτε δύναμαι διαγιγνώσκω . καί μέχρι δή οὗτος ὁ περί ὁ τρόπος ὁ μαντεῖος ἐγώ διά-ὁρίζω τέλος ἔχω .