iamblichus-philosophy.de-mysteriis 2.10
Ἃ δ’ αὐτὸς ἡμῖν συνεισφέρεις εἰς τὴν περὶ τούτων διάγνωσιν , εἴτε ὡς οἰκείαν γνώμην ἀποφαινόμενος εἴτε ὡς παρ’ ἄλλων ἀκούσας , οὐκ ἔστιν ἀληθῆ οὐδὲ ὀρθῶς λεγόμενα . λέγεις μὲν γὰρ τὸ περιαυτολογεῖν καὶ τὸ εἰδωλοποιὸν φάντασμα φαντάζειν , κοινὸν εἶναι θεοῖς καὶ δαίμοσι καὶ τοῖς κρείττοσι γένεσιν ἅπασι . τὸ δὲ οὐκ ἔστι τοιοῦτον ὁποῖον ὑπολαμβάνεις · διδαχῇ μὲν γὰρ τῆς οἰκείας οὐσίας θεὸς καὶ ἄγγελος καὶ δαίμων ἀγαθὸς χρῆται πρὸς ἄνθρωπον · προσθήκῃ δὲ μείζονι ἐν τοῖς λόγοις τῆς ὑπαρχούσης δυνάμεως ἢ τῶν οἰκείων ἀγαθῶν οὐδαμῶς χρῆται · ἥ τε γὰρ ἀλήθεια συνυπάρχει τοῖς θεοῖς , ὥσπερ καὶ ἡλίῳ τὸ φῶς κατ’ οὐσίαν συνυφέστηκεν · καὶ ἅμα οὐδενὸς ἐνδεῆ τὸν θεόν φαμεν εἶναι κάλλους οὐδέ τινος ἀρετῆς , ἣν οἷόν τ’ ἐστὶ διὰ λόγων αὐτῷ προσθεῖναι . καὶ μὴν οἵ γε ἄγγελοι καὶ δαίμονες ἀπὸ θεῶν ἀεὶ παραλαμβάνουσι τὴν ἀλήθειαν · ὥστε οὐδὲν οὐδέποτε παρὰ ταύτην λέγουσι τέλειοι ὄντες κατὰ τὴν αὐτὴν οὐσίαν ἑκάτεροι , οὐδὲ αὐτῇ προσθεῖναι πλεῖον εἰς δοξολογίαν δύνανται . Πότε οὖν συμβαίνει τὸ λεγόμενον ὑπὸ σοῦ ἀπατηλόν , τὸ τῆς περιαυτολογίας ; ἡνίκα ἂν ἁμάρτημά τι συμβαίνῃ περὶ τὴν θεουργικὴν τέχνην , καὶ μὴ οἷα δεῖ τὰ αὐτοπτικὰ ἀγάλματα ἀλλ’ ἕτερα ἀνθ’ ἑτέρων ἀπαντήσῃ · τότε γὰρ ὑποδυόμενα τὰ καταδεέστερα τὸ τῶν σεμνοτέρων τάξεων σχῆμα , προσποιεῖται ἐκεῖνο εἶναι ὅπερ ὑποδέδυκε , καὶ ἐνταῦθα ἀλαζόνας προΐεται λόγους καὶ μείζονας τῆς παρούσης αὐτοῖς δυνάμεως . ἅτε γὰρ οἶμαι , τῆς πρώτης ἀρχῆς κιβδήλου παραφυομένης πολὺ τὸ ψεῦδος ἐκ τῆς παρατροπῆς ἐπιρρεῖ , ὃ δὴ δεῖ τοὺς ἱερέας καταμανθάνειν ἀπὸ τῆς ὅλης τάξεως ἐν τοῖς φάσμασιν , ἣν εὗ τηροῦντες διελέγχονται , καὶ ἀποδοκιμάζουσιν αὐτῶν τὴν πεπλασμένην προσποίησιν , ὡς οὐδαμῶς ὑπάρχουσαν ἀληθινῶν καὶ ἀγαθῶν πνευμάτων . οὐδὲ δεῖ τὰ ἁμαρτήματα παραφέρειν ἐν τῇ ἀληθινῇ κρίσει τῶν ὄντων . οὐδὲ γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν ἢ τεχνῶν ἀφ’ ὧν ἃ διασφάλλονται τὰ ἐν αὐτοῖς ἔργα δοκιμάζομεν . Μὴ τοίνυν μηδὲ ἐνταῦθα τὰ μόλις καὶ διὰ μυρίων ἀγώνων κατορθούμενα ἀπὸ τῶν ἐξ ἐπιδρομῆς ἀμαθῶς ἐπιπηδώντων τῇ θεαγωγίᾳ χαρακτηρίζῃ · πλέον δὲ θάτερον ἀποφαίνου περὶ αὐτῶν . εἰ γὰρ τὰ ἀποπίπτοντα ἔργα τῆς αὐτοφανοῦς δείξεως τοιαῦτά ἐστιν οἷα σὺ λέγεις ἀλαζονικὰ καὶ ψευδῆ , τὰ τῶν ἀληθινῶν ἀθλητῶν περὶ τὸ πῦρ γνήσιά τε ἐστι καὶ ἀληθινά . ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων τὰ ἀρχικὰ πρώτως ἀφ’ ἑαυτῶν ἄρχεται , καὶ ἑαυτοῖς παρέχει ὅπερ τοῖς ἄλλοις ἐνδίδωσιν , οἷον ἐν οὐσίᾳ ἐν ζωῇ ἐν κινήσει , οὕτω καὶ τὰ τὴν ἀλήθειαν χορηγοῦντα πᾶσι τοῖς οὖσι περὶ ἑαυτῶν πρώτως ἀληθεύει , καὶ τὴν ἑαυτῶν οὐσίαν προηγουμένως ἀναφαίνει τοῖς θε ωροῦσι · διόπερ δὴ καὶ τὸ αὐτοπτικὸν πῦρ τοῖς θεουργοῖς ἐπιδείκνυσιν . οὐ γὰρ θερμότητος ἔργον ψύχειν , οὐδὲ φωτὸς τὸ ἐπισκοτεῖν ἢ ἀποκρύπτειν τι τῶν ὄντων , οὐδὲ ἄλλου οὐδενὸς τῶν κατ’ οὐσίαν ὁτιοῦν διαπραττομένων πάρεστιν ἅμα καὶ ἡ τοῦ ἐναντίου ἔργου δύναμις · ἀλλὰ τὰ μὴ φύσιν ἔχοντα καὶ ἐναντία τοῖς κατ’ οὐσίαν ὑπάρχουσι , ταῦτα ἐπιδέχεσθαι τὰ ἐναντία δύναται ἢ τῷ κακῷ περιπίπτειν πέφυκε . Τὰ αὐτὰ τοίνυν καὶ περὶ τῶν φαντασμάτων ἐροῦμεν . εἰ γὰρ ταῦτα αὐτὰ μὲν οὐκ ἔστι τἀληθῆ , τοιαῦτα δὲ ἕτερα οἷάπερ ὑπάρχει τὰ ὄντα , οὐκ ἔστι δήπου ἐν τοῖς αὐτοφανέσι πνεύμασι , φαντάζεται δὲ εἶναι τοιαῦτα οἷάπερ αὐτὰ ἀληθῆ · μετέχει δὲ καὶ ταῦτα τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀπάτης , ὥσπερ τὰ ἐν τοῖς εἰδώλοις φαινόμενα εἴδη τοιαῦτά ἐστι · καὶ οὕτω διακενῶς ἕλκει τὴν διάνοιαν περὶ ἃ οὐδ’ ὁτιοῦν τῶν κρειττόνων ἔσται γενῶν . ἐν δὲ ταῖς ἀπατηλαῖς ἔσται καὶ αὐτὰ παρατροπαῖς · τὸ γὰρ μίμημα τοῦ ὄντος καὶ τὸ ἀμυδρῶς εἰκαζόμενον καὶ τὸ ἀπάτης αἴτιον γιγνόμενον οὐδενὶ τῶν ἀληθινῶν καὶ ἐναργῶς ὄντων γενῶν προσήκει · ἀλλ’ αὐτὰς μὲν οἱ θεοὶ καὶ οἱ τοῖς θεοῖς ἑπόμενοι τὰς ἀληθινὰς ἑαυτῶν εἰκόνας ἀποκαλύπτουσι , φαντάσματα δὲ αὐτῶν οἷα τὰ ἐν ὕδασιν ἢ ἐν κατόπτροις μεμηχανημένα οὐδαμῶς προτείνουσιν . τίνος γὰρ ἂν ἕνεκα ταῦτα ἐπιδείξειαν ; πότερον ἔνδειγμα φέροντα τῆς ἑαυτῶν οὐσίας καὶ δυνάμεως ; ἀλλὰ ταῦτά γε τοῦ παντὸς ἐνδεῖ , πλάνης γὰρ καὶ ἀπάτης αἴτια γίνεται τοῖς πιστεύουσι , καὶ ἀπὸ τῆς ἀληθινῆς γνώσεως τῶν θεῶν ἀποσπᾷ τοὺς θεωροῦντας . ἀλλ’ ἵνα τι χρήσιμον παράσχῃ τοῖς ἐποπτεύουσιν αὐτά · καὶ τί ἄν ποτε γένοιτο ἀπὸ τοῦ ψεύδους ὠφέλιμον ; ἀλλ’ εἰ μὴ τοῦτο φύσιν ἔχει τὸ θεῖον , φάντασμα προτείνειν ἀφ’ ἑαυτοῦ ; καὶ πότε ἂν τὸ μόνιμον καὶ ἱδρυμένον ἐν ἑαυτῷ γένος καὶ τὸ τῆς οὐσίας καὶ ἀληθείας αἴτιον εἰς ἀλλοτρίαν ἕδραν μίμημα ἄν τι ἀφ’ ἑαυτοῦ ἀπατηλὸν ἐμποιήσειεν ; Οὐδαμῶς ἄρα θεὸς οὔτε αὐτὸς ἑαυτὸν μεταβάλλει εἰς τὰ φαντάσματα , οὔτε ἀφ’ ἑαυτοῦ ταῦτα ἐν ἄλλοις προτείνει , τὰ δὲ ἀληθῆ ἐν τοῖς ἀληθέσιν ἤθεσι τῶν ψυχῶν ἐλλάμπει · κατὰ τὰ αὐτὰ δὲ καὶ οἱ τῶν θεῶν συνοπαδοὶ ζηλωταὶ τῆς τῶν θεῶν εἰσὶν αὐτοπτικῆς ἀληθείας . Ὃ δὲ νῦν λέγεις , ὡς κοινόν ἐστι τὸ τῆς εἰδωλοποιίας καὶ τῆς περιαυτολογίας θεῶν καὶ δαιμόνων καὶ τῶν ἄλλων , συμφύρει πάντα τὰ τῶν κρειττόνων γένη ἐν ἀλλήλοις , καὶ οὐδ’ ἡντινοῦν αὐτῶν ἀπολείπει διαφορὰν πρὸς ἄλληλα · ἔσται γὰρ αὐτοῖς οὕτω κοινὰ πάντα , καὶ οὐδὲν τοῖς ὑπερέχουσιν ἀποδοθήσεται ἐξαίρετον . ἔνεστι δὲ οὖν καὶ δικαιότερον πρός σε ἀντιλέγειν , τί δὴ οὖν ἔσται κρεῖττον τὸ τῶν θεῶν γένος παρὰ τὸ τῶν δαιμόνων ; ἀλλ’ οὔτ’ ἔχει κοινότητα ταῦτα τὰ γένη , οὔτε φανταστική ἐστιν αὕτη , οὔτε ἀπὸ τῶν τελευταίων καὶ ἐν τοῖς ἐσχάτοις πταισμάτων τὰ πρῶτα καὶ ἐν τοῖς πρώτοις ἀληθῆ ἀποτυπώματα ἀναλογίζεσθαι προσήκει . οὕτως ἄν τις καὶ περὶ τούτων δοξάζων τυγχάνοι τοῦ προσήκοντος καὶ τοῖς θείοις κεχαρισμένου .
Lemmas: ἁ δέ αὐτός ἐγώ συνεισφέρω εἰς ὁ περί οὗτος διάγνωσις , εἴτε ὡς οἰκεῖος γνώμη ἀποφαίνω εἴτε ὡς παρά ἄλλος ἀκούω , οὐ εἰμί ἀληθής οὐδέ ὀρθῶς λέγω . λέγω μέν γάρ ὁ περιαυτολογέω καί ὁ εἰδωλοποιός φάντασμα φαντάζω , κοινός εἰμί θεός καί δαίμων καί ὁ ἀγαθός γένεσις ἅπας . ὁ δέ οὐ εἰμί τοιοῦτος ὁποῖος ὑπολαμβάνω · διδαχή μέν γάρ ὁ οἰκεῖος οὐσία θεός καί ἄγγελος καί δαίμων ἀγαθός χράω πρός ἄνθρωπος · προσθήκη δέ μείζων ἐν ὁ λόγος ὁ ὑπάρχω δύναμις ἢ ὁ οἰκέω ἀγαθός οὐδαμῶς χράω · ὅς τε γάρ ἀλήθεια συνυπάρχω ὁ θεός , ὥσπερ καί ἥλιος ὁ φάος κατά οὐσία συνυφίστημι · καί ἅμα οὐδείς ἐνδεής ὁ θεός φημί εἰμί κάλλος οὐδέ τις ἀρετή , ὅς οἷος τε εἰμί διά λόγος αὐτός προστίθημι . καί μήv ὁ γε ἄγγελος καί δαίμων ἀπό θεός ἀεί παραλαμβάνω ὁ ἀλήθεια · ὥστε οὐδείς οὐδέποτε παρά οὗτος λέγω τέλειος εἰμί κατά ὁ αὐτός οὐσία ἑκάτερος , οὐδέ αὐτός προστίθημι πλείων εἰς δοξολογία δύναμαι . πότος οὖν συμβαίνω ὁ λέγω ὑπό σύ ἀπατηλός , ὁ ὁ περιαυτολογία ; ἡνίκα εἄν ἁμάρτημα τίς συμβαίνω περί ὁ θεουργικός τέχνη , καί μή οἷος δεῖ ὁ αὐτοπτικός ἄγαλμα ἀλλά ἕτερος ἀντί ἕτερος ἀπαντάω · τότε γάρ ὑποδύω ὁ καταδεής ὁ ὁ σεμνός τάξις σχῆμα , προσποιέω ἐκεῖνος εἰμί ὅσπερ ὑποδύω , καί ἐνταῦθα ἀλαζών προΐημι λόγος καί μείζων ὁ πάρειμι αὐτός δύναμις . ἅτε γάρ οἴομαι , ὁ πρῶτος ἀρχή κίβδηλος παραφύω πολύς ὁ ψεῦδος ἐκ ὁ παρατροπή ἐπιρρέω , ὅς δή δεῖ ὁ ἱερεύς καταμανθάνω ἀπό ὁ ὅλος τάξις ἐν ὁ φάσμα , ὅς ὅς τηρέω διελέγχω , καί ἀποδοκιμάζω αὐτός ὁ πλάσσω προσποίησις , ὡς οὐδαμῶς ὑπάρχω ἀληθινός καί ἀγαθός πνεῦμα . οὐδέ δεῖ ὁ ἁμάρτημα παραφέρω ἐν ὁ ἀληθινός κρίσις ὁ εἰμί . οὐδέ γάρ ἐπί ὁ ἄλλος ἐπιστήμη ἢ τέχνη ἀπό ὅς ὁ διασφάλλω ὁ ἐν αὐτός ἔργον δοκιμάζω . μή τοίνυν μηδέ ἐνταῦθα ὁ μόλις καί διά μυρίος ἀγών κατορθόω ἀπό ὁ ἐκ ἐπιδρομή ἀμαθής ἐπιπηδάω ὁ θεαγωγία χαρακτηρίζω · πλέω δέ ἕτερος ἀποφαίνω περί αὐτός . εἰμί γάρ ὁ ἀποπίπτω ἔργον ὁ αὐτοφανής δεῖξις τοιοῦτος εἰμί οἷος σύ λέγω ἀλαζονικός καί ψευδής , ὁ ὁ ἀληθινός ἀθλητής περί ὁ πῦρ Γνησία τε εἰμί καί ἀληθινός . ὥσπερ γάρ ἐπί ὁ ἄλλος ἅπας ὁ ἀρχικός πρῶτος ἀπό ἑαυτοῦ ἄρχω , καί ἑαυτοῦ παρέχω ὅσπερ ὁ ἄλλος ἐνδίδωμι , οἷος ἐν οὐσία ἐν ζωή ἐν κινέω , οὗτος καί ὁ ὁ ἀλήθεια χορηγέω πᾶς ὁ εἰμί περί ἑαυτοῦ πρῶτος ἀληθεύω , καί ὁ ἑαυτοῦ οὐσία προηγουμένως ἀναφαίνω ὁ ΘΕ ὁράω · διόπερ δή καί ὁ αὐτοπτικός πῦρ ὁ θεουργός ἐπιδείκνυμι . οὖον γάρ θερμότης ἔργον ψύχω , οὐδέ φάος ὁ ἐπισκοτέω ἢ ἀποκρύπτω τίς ὁ εἰμί , οὐδέ ἄλλος οὐδείς ὁ κατά οὐσία ὁστισοῦν διαπράσσω πάρειμι ἅμα καί ὁ ὁ ἐναντίος ἔργον δύναμις · ἀλλά ὁ μή φύσις ἔχω καί ἐναντίος ὁ κατά οὐσία ὑπάρχω , οὗτος ἐπιδέχομαι ὁ ἐναντίος δύναμαι ἢ ὁ κακός περιπίπτω φύω . ὁ αὐτός τοίνυν καί περί ὁ φάντασμα εἴρω . εἰμί γάρ οὗτος αὐτός μέν οὐ εἰμί τἀληθῆ , τοιοῦτος δέ ἕτερος οἷος ὑπάρχω ὁ εἰμί , οὐ εἰμί δήπου ἐν ὁ αὐτοφανής πνεῦμα , φαντάζω δέ εἰμί τοιοῦτος οἷος αὐτός ἀληθής · μετέχω δέ καί οὗτος ὁ ψεῦδος καί ὁ ἀπάτη , ὥσπερ ὁ ἐν ὁ εἴδωλον φαίνω εἶδος τοιοῦτος εἰμί · καί οὗτος διακένως ἕλκω ὁ διάνοια περί ὁ οὐδέ ὁστισοῦν ὁ ἀγαθός εἰμί γένος . ἐν δέ ὁ ἀπατηλός εἰμί καί αὐτός παρατροπή · ὁ γάρ μίμημα ὁ εἰμί καί ὁ ἀμυδρός εἰκάζω καί ὁ ἀπάτη αἴτιος γίγνομαι οὐδείς ὁ ἀληθινός καί ἐναργής εἰμί γένος προσήκω · ἀλλά αὐτός μέν ὁ θεός καί ὁ ὁ θεός ἕπομαι ὁ ἀληθινός ἑαυτοῦ εἰκών ἀποκαλύπτω , φάντασμα δέ αὐτός οἷος ὁ ἐν ὕδωρ ἢ ἐν κάτοπτρον μηχανάομαι οὐδαμῶς προτείνω . τίς γάρ εἄν ἕνεκα οὗτος ἐπιδείκνυμι ; πότερος ἔνδειγμα φέρω ὁ ἑαυτοῦ οὐσία καί δύναμις ; ἀλλά οὗτος γε ὁ πᾶς ἐνδέω , πλάνης γάρ καί ἀπάτη αἴτιος γίγνομαι ὁ πιστεύω , καί ἀπό ὁ ἀληθινός γνῶσις ὁ θεός ἀποσπάω ὁ θεωρέω . ἀλλά ἵνα τίς χρήσιμος παρέχω ὁ ἐποπτεύω αὐτός · καί τίς ἄν ποτός γίγνομαι ἀπό ὁ ψεῦδος ὠφέλιμος ; ἀλλά εἰμί μή οὗτος φύσις ἔχω ὁ θέω , φάντασμα προτείνω ἀπό ἑαυτοῦ ; καί πότε εἄν ὁ μόνιμος καί ἱδρύω ἐν ἑαυτοῦ γένος καί ὁ ὁ οὐσία καί ἀλήθεια αἴτιος εἰς ἀλλότριος ἕδρα μίμημα ἄν τίς ἀπό ἑαυτοῦ ἀπατηλός ἐμποιέω ; οὐδαμός ἄρα θεός οὔτε αὐτός ἑαυτοῦ μεταβάλλω εἰς ὁ φάντασμα , οὔτε ἀπό ἑαυτοῦ οὗτος ἐν ἄλλος προτείνω , ὁ δέ ἀληθής ἐν ὁ ἀληθής ἦθος ὁ Ψυχή ἐλλάμπω · κατά ὁ αὐτός δέ καί ὁ ὁ θεός συνοπαδός ζηλωτής ὁ ὁ θεός εἰμί αὐτοπτικός ἀλήθεια . ὅς δέ νῦν λέγω , ὡς κοινός εἰμί ὁ ὁ εἰδωλοποιία καί ὁ περιαυτολογία θεός καί δαίμων καί ὁ ἄλλος , συμφύρω πᾶς ὁ ὁ ἀγαθός γένος ἐν ἀλλήλων , καί οὐδέ ὅστις αὐτός ἀπολείπω διαφορά πρός ἀλλήλων · εἰμί γάρ αὐτός οὗτος κοινός πᾶς , καί οὐδείς ὁ ὑπερέχω ἀποδίδωμι ἐξαίρω . ἔνειμι δέ οὖν καί Δίκαιος πρός σύ ἀντιλέγω , τίς δή οὖν εἰμί ἀγαθός ὁ ὁ θεός γένος παρά ὁ ὁ δαίμων ; ἀλλά οὔτε ἔχω κοινότης οὗτος ὁ γένος , οὔτε φανταστικός εἰμί οὗτος , οὔτε ἀπό ὁ τελευταῖος καί ἐν ὁ ἔσχατος πταῖσμα ὁ πρῶτος καί ἐν ὁ πρῶτος ἀληθής ἀποτύπωμα ἀναλογίζομαι προσήκω . οὕτως ἄν τις καί περί οὗτος δοξάζω τυγχάνω ὁ προσήκω καί ὁ θεῖον χαρίζομαι .