iamblichus-philosophy.de-mysteriis 1.19
Ἴθι δὴ οὖν κἀκεῖνο ἀποκρινώμεθα , τί τὸ συνάπτον ἐστὶ πρὸς τοῖς ἀσωμάτοις θεοῖς τοὺς ἔχοντας σῶμα ἐν τῷ οὐρανῷ . ἤδη μὲν οὖν ἀπὸ τῶν προειρημένων καὶ τοῦτο καταφαίνεται . εἰ γὰρ ὡς ἀσώματοι καὶ νοητοὶ καὶ ἡνωμένοι τῶν οὐρανίων σφαιρῶν ἐπιβεβήκασιν , ἀρχὰς ἔχουσιν ἐν τῷ νοητῷ , καὶ νοοῦντες τὰ θεῖα αὑτῶν εἴδη κατευθύνουσι τὸν σύμπαντα οὐρανὸν κατὰ μίαν ἄπειρον ἐνέργειαν · καὶ εἰ χωριστῶς τῷ οὐρανῷ παρόντες ἄγουσι μόναις ταῖς ἑαυτῶν βουλήσεσι τὰς ἀιδίους περιφοράς , ἀμιγεῖς ὑπάρχουσι καὶ αὐτοὶ πρὸς τὸ αἰσθητὸν καὶ τοῖς νοητοῖς θεοῖς συνυπάρχουσι . Πλὴν οὐδὲν οἷον καὶ κατ’ ἰδίαν πραγματεύσασθαι τὴν παροῦσαν ἀπόκρισιν ὧδέ πως . λέγω δὴ οὖν , ὡς ἀπὸ τῶν νοητῶν θείων παραδειγμάτων καὶ περὶ αὐτὰ ἀπογεννᾶται τὰ ἐμφανῆ τῶν θεῶν ἀγάλματα , γενόμενά τε παντελῶς ἐν αὐτοῖς ἵδρυται , καὶ πρὸς αὐτὰ ἀνήκουσαν ἔχει τὴν ἀπ’ αὐτῶν ἀποτελεσθεῖσαν εἰκόνα · ἑτέρως τε τὰ αὐτὰ ἄλλην διακόσμησιν δεδημιούργηται , συνεχῆ τέ ἐστι τὰ τῇδε πρὸς ἐκεῖνα κατὰ μίαν ἕνωσιν , καὶ τὰ μὲν παρόντα θεῖα νοερὰ εἴδη τοῖς ὁρωμένοις σώμασι τῶν θεῶν χωριστῶς αὐτῶν προϋπάρχει · τὰ δ’ ἄμικτα καὶ ὑπερουράνια αὐτῶν νοητὰ παραδείγματα μένει καθ’ ἑαυτὰ ἐν ἑνὶ ὁμοῦ πάντα κατὰ τὴν διαιωνίαν αὐτῶν ὑπερβολήν . Ἔστι μὲν οὖν καὶ κατὰ τὰς νοερὰς ἐνεργείας ὁ κοινὸς σύνδεσμος αὐτῶν ἀδιαίρετος , ἔστι δὲ καὶ κατὰ τὰς τῶν εἰδῶν κοινὰς μετουσίας , ἐπεὶ οὐδὲν διείργει ταύτας , οὐδ’ ἔστι τι αὐτῶν μεταξύ · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ ἄυλος οὐσία καὶ ἀσώματος οὔτε τόποις οὔτε ὑποκειμένοις διισταμένη οὔτε μερῶν μερισταῖς διωρισμένη περιγραφαῖς εὐθὺς συνέρχεται καὶ συμφύεται εἰς ταὐτότητα , ἥ τε ἀφ’ ἑνὸς πρόοδος καὶ εἰς ἓν τῶν ὅλων ἀναγωγὴ καὶ τοῦ ἑνὸς πάντη ἐπικράτεια συνάγει τὴν κοινωνίαν τῶν ἐν τῷ κόσμῳ θεῶν πρὸς τοὺς ἐν τῷ νοητῷ προϋπάρχοντας . Ἔτι δὲ ἡ τῶν δευτέρων πρὸς τὰ πρῶτα νοερὰ ἐπιστροφὴ καὶ ἀπὸ τῶν προτέρων εἰς τοὺς δευτέρους θεοὺς δόσις τῆς αὐτῆς οὐσίας καὶ δυνάμεως συνέχει τὴν εἰς ἓν αὐτῶν σύνοδον ἀδιάλυτον . ἐπὶ μὲν τῶν ἑτερουσιῶν οἷον ψυχῆς καὶ σώματος , καὶ τῶν ἀνομοειδῶν ὥσπερ τῶν ἐνύλων εἰδῶν καὶ τῶν ἄλλως ὁπωσοῦν κεχωρισμένων , ἡ συμφυὴς ἕνωσις ἐπίκτητός τε παραγίνεται ἀπὸ τῶν ἄνωθεν καὶ ἀποβλητὴ κατὰ χρόνων περιόδους ὡρισμένας · ὅσῳ δ’ ἂν ἀνίωμεν ἐπὶ τὸ ὕψος καὶ τὴν ταὐτότητα τῶν πρώτων κατὰ τὸ εἶδός τε καὶ τὴν οὐσίαν , . ἀπό τε τῶν μερῶν ἐπὶ τὰ ὅλα ἀναγάγωμεν ἑαυτούς , τοσούτῳ πλέον τὴν ἕνωσιν τὴν ἀίδιον ὑπάρχουσαν εὑρίσκομεν , προηγουμένην τε αὐτὴν καὶ κυριωτέραν θεωροῦμεν καὶ περὶ ἑαυτὴν καὶ ἐν ἑαυτῇ ἔχουσαν τὴν ἑτερότητα καὶ τὸ πλῆθος . Ἐπεὶ δέ γε τῶν θεῶν ἐν τῇ ἑνώσει πάντων ἐστὶν ἡ τάξις , τά τε πρῶτα καὶ δεύτερα αὐτῶν γένη καὶ τὰ περὶ αὐτὰ φυόμενα πολλὰ ἐν ἑνὶ τὰ ὅλα συνυφέστηκε , τότε πᾶν ἐν αὐτοῖς ἐστὶ τὸ ἕν , ἀρχή τε καὶ μέσα καὶ τέλη κατ’ αὐτὸ τὸ ἓν συνυπάρχει · ὥστ’ ἐπί γε τούτων οὐδὲ χρὴ ζητεῖν πόθεν τὸ ἓν ἅπασιν ἐφήκει · αὐτὸ γὰρ ὅ τι ποτέ ἐστιν ἐν αὐτοῖς τὸ εἶναι , τοῦτο αὐτῶν ὑπάρχει τὸ ἕν · καὶ τὰ μὲν δεύτερα μένει κατὰ τὰ αὐτὰ ἐν τῷ ἑνὶ τῶν πρώτων , τὰ δὲ πρῶτα δίδωσι τοῖς δευτέροις τὴν ἀφ’ ἑαυτῶν ἕνωσιν , πάντα δὲ ἐν ἀλλήλοις κοινωνίαν ἔχει τῆς ἀδιαλύτου συμπλοκῆς . Ἀπὸ δὴ ταύτης τῆς αἰτίας καὶ τοῖς αἰσθητοῖς θεοῖς σώματα ἔχουσιν οἱ παντελῶς ἀσώματοι θεοὶ συνήνωνται . οἵ τε γὰρ ἐμφανεῖς θεοὶ σωμάτων εἰσὶν ἔξω , καὶ διὰ τοῦτό εἰσιν ἐν τῷ νοητῷ , καὶ οἱ νοητοὶ διὰ τὴν ἄπειρον αὐτῶν ἕνωσιν περιέχουσιν ἐν ἑαυτοῖς τοὺς ἐμφανεῖς , ἀμφότεροί τε κατὰ κοινὴν ἕνωσιν καὶ μίαν ἐνέργειαν ἵστανται . ὡσαύτως καὶ τοῦτο τῆς τῶν θεῶν αἰτίας καὶ διακοσμήσεώς ἐστιν ἐξαίρετον , διόπερ ἄνωθεν μέχρι τοῦ τέλους τῆς θείας τάξεως ἡ αὐτὴ διήκει πάντων ἕνωσις . εἰ δὴ τοῦτο ἄξιον ἀμφισβητεῖν , τοὐναντίον γὰρ ἂν ᾖ θαυμαστόν , εἰ μὴ οὕτως εἶχε . Καὶ περὶ μὲν τῆς συναφῆς τῶν αἰσθητῶν θεῶν ἱδρυμένων πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς τοσαῦτα εἰρήσθω ·
Lemmas: εἶμι δή οὖν ἐκεῖνος ἀποκρίνω , τίς ὁ συνάπτω εἰμί πρός ὁ ἀσώματος θεός ὁ ἔχω σῶμα ἐν ὁ οὐρανός . ἤδη μέν οὖν ἀπό ὁ προερέω καί οὗτος καταφαίνω . εἰμί γάρ ὡς ἀσώματος καί νοητός καί ἑνόω ὁ οὐράνιος σφαῖρα ἐπιβαίνω , ἀρχή ἔχω ἐν ὁ νοητός , καί νοέω ὁ θεῖον ἑαυτοῦ εἶδος κατευθύνω ὁ σύμπας οὐρανός κατά εἷς ἤπειρος ἐνέργεια · καί εἰμί χωριστός ὁ οὐρανός πάρειμι ἄγω μόνος ὁ ἑαυτοῦ βούλησις ὁ ἀίδιος περιφορά , ἀμιγής ὑπάρχω καί αὐτός πρός ὁ αἰσθητός καί ὁ νοητός θεός συνυπάρχω . πλήν οὐδείς οἷος καί κατά ἴδιος πραγματεύομαι ὁ πάρειμι ἀπόκρισις ὧδε πως . λέγω δή οὖν , ὡς ἀπό ὁ νοητός θεῖον παράδειγμα καί περί αὐτός ἀπογεννάω ὁ ἐμφανής ὁ θεός ἄγαλμα , γίγνομαι τε παντελῶς ἐν αὐτός ἱδρύω , καί πρός αὐτός ἀνήκω ἔχω ὁ ἀπό αὐτός ἀποτελέω εἰκών · ἑτέρως τε ὁ αὐτός ἄλλος διακόσμησις δημιουργέω , συνεχής τε εἰμί ὁ ὅδε πρός ἐκεῖνος κατά εἷς ἕνωσις , καί ὁ μέν πάρειμι θεῖον νοερός εἶδος ὁ ὁράω σῶμα ὁ θεός χωριστός αὐτός προυπάρχω · ὁ δέ ἄμικτος καί ὑπερουράνιος αὐτός νοητός παράδειγμα μένω κατά ἑαυτοῦ ἐν εἷς ὁμοῦ πᾶς κατά ὁ διαιώνιος αὐτός ὑπερβολή . εἰμί μέν οὖν καί κατά ὁ νοερός ἐνέργεια ὁ κοινός σύνδεσμος αὐτός ἀδιαίρετος , εἰμί δέ καί κατά ὁ ὁ εἶδος κοινός μετουσία , ἐπεί οὐδείς διείργω οὗτος , οὐδέ εἰμί τίς αὐτός μεταξύ · οὖον μήv ἀλλά καί αὐτός ὁ ἄυλος οὐσία καί ἀσώματος οὔτε τόπος οὔτε ὑπόκειμαι διΐστημι οὔτε μέρος μεριστός διορίζω περιγραφή εὐθύς συνέρχομαι καί συμφύω εἰς ταὐτότης , ὅς τε ἀπό εἷς πρόοδος καί εἰς εἷς ὁ ὅλος ἀναγωγή καί ὁ εἷς πάντῃ Ἐπικράτεια συνάγω ὁ κοινωνία ὁ ἐν ὁ κόσμος θεός πρός ὁ ἐν ὁ νοητός προυπάρχω . ἔτι δέ ὁ ὁ δύο πρός ὁ πρῶτος νοερός ἐπιστροφή καί ἀπό ὁ πρότερος εἰς ὁ δεύτερος θεός δόσις ὁ αὐτός οὐσία καί δύναμις συγχέω ὁ εἰς εἷς αὐτός σύνοδος ἀδιάλυτος . ἐπί μέν ὁ ἑτερουσία οἷος Ψυχή καί σῶμα , καί ὁ ἀνομοειδής ὥσπερ ὁ ἔνυλος εἶδος καί ὁ ἄλλως ὁπωσοῦν χωρίζω , ὁ συμφυής ἕνωσις ἐπίκτητος τε παραγίγνομαι ἀπό ὁ ἄνωθεν καί απόβλητος κατά χρόνος περίοδος ὁρίζω · ὅσος δέ εἄν ἀνέρχομαι ἐπί ὁ ὕψος καί ὁ ταὐτότης ὁ πρῶτος κατά ὁ εἶδος τε καί ὁ οὐσία , . ἀπό τε ὁ μέρος ἐπί ὁ ὅλος ἀνάγω ἑαυτοῦ , τοσοῦτος πλέω ὁ ἕνωσις ὁ ἀίδιος ὑπάρχω εὑρίσκω , προηγούμενος τε αὐτός καί κύριος θεωρέω καί περί ἑαυτοῦ καί ἐν ἑαυτοῦ ἔχω ὁ ἑτερότης καί ὁ πλῆθος . ἐπεί δέ γε ὁ θεός ἐν ὁ ἕνωσις πᾶς εἰμί ὁ τάξις , ὁ τε πρῶτος καί δύο αὐτός γένος καί ὁ περί αὐτός φύω πολύς ἐν εἷς ὁ ὅλος συνυφίστημι , τότε πᾶς ἐν αὐτός εἰμί ὁ εἷς , ἀρχή τε καί μέσος καί τέλος κατά αὐτός ὁ εἷς συνυπάρχω · ὥστε ἐπί γε οὗτος οὐδέ χρή ζητέω πόθεν ὁ εἷς ἅπας ἐφήκω · αὐτός γάρ ὅς τίς ποτός εἰμί ἐν αὐτός ὁ εἰμί , οὗτος αὐτός ὑπάρχω ὁ εἷς · καί ὁ μέν δύο μένω κατά ὁ αὐτός ἐν ὁ εἷς ὁ πρῶτος , ὁ δέ πρῶτος δίδωμι ὁ δύο ὁ ἀπό ἑαυτοῦ ἕνωσις , πᾶς δέ ἐν ἀλλήλων κοινωνία ἔχω ὁ ἀδιάλυτος συμπλοκή . ἀπό δή οὗτος ὁ αἴτιος καί ὁ αἰσθητός θεός σῶμα ἔχω ὁ παντελῶς ἀσώματος θεός συνενόω . ὁ τε γάρ ἐμφαίνω θεός σῶμα εἰμί ἔξω , καί διά οὗτος εἰμί ἐν ὁ νοητός , καί ὁ νοητός διά ὁ ἤπειρος αὐτός ἕνωσις περιέχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἐμφαίνω , ἀμφότερος τε κατά κοινός ἕνωσις καί εἷς ἐνέργεια ἵστημι . ὡσαύτως καί οὗτος ὁ ὁ θεός αἴτιος καί διακόσμησις εἰμί ἐξαίρω , διόπερ ἄνωθεν μέχρι ὁ τέλος ὁ θεῖος τάξις ὁ αὐτός διήκω πᾶς ἕνωσις . εἰμί δή οὗτος ἄξιος ἀμφισβητέω , ἐναντίος γάρ εἄν εἰμί θαυμαστός , εἰμί μή οὕτως ἔχω . καί περί μέν ὁ συναφή ὁ αἰσθητής θεός ἱδρύω πρός ὁ νοητός θεός τοσοῦτος εἴρω ·