iamblichus-philosophy.de-mysteriis 3.21
Μήποτε οὖν ὃ τρίτον προσέθηκάς ἐστιν ἀληθέστερον , ὡς ἄρα μικτόν τι γίνεται ὑποστάσεως εἶδος ἐξ ἡμῶν τε τῆς ψυχῆς καὶ ἔξωθεν θείας ἐπιπνοίας . ὅρα δὴ οὖν αὐτὸ ἀκριβέστερον , μή ποι λάθωμεν παρ’ αὐτοῦ παραποδισθέντες καὶ τῆς ἐν αὐτῷ φαινομένης εὐπρεπείας . εἰ γὰρ πού τι ἐκ δυοῖν ἓν ἀποτέλοιτο , ὁμοειδὲς τοῦτο καὶ ὁμοφυὲς πᾶν ἐστὶ καὶ ὁμοούσιον · οὕτω τὰ στοιχεῖα συνερχόμενα εἰς ταὐτὸ ἐκ πολλῶν ἕν τι ἀπεργάζεται , καὶ ψυχαὶ πλείονες εἰς ψυχὴν μίαν τὴν ὅλην συμπήγνυνται . οὐ μέντοι τὸ παντελῶς ἐξῃρημένον πρὸς τὸ ἐκβεβηκὸς ἑαυτοῦ γένοιτο ἄν ποτὲ ἕν , οὐδὲ ψυχὴ τοίνυν μετὰ τῆς θείας ἐπιπνοίας ἕν τι ποιεῖ ὑποστάσεως εἶδος . εἰ γὰρ ἄμικτόν ἐστι τὸ θεῖον οὐδ’ ἡ ψυχὴ πρὸς αὐτὸ συμμίγνυται , καὶ εἰ ἀμετάβλητον ὑπάρχει οὐκ ἂν ἐκ τῆς συγκράσεως εἰς τὸ κοινὸν ἀπὸ τοῦ ἁπλοῦ μεταβληθείη . Πρότερον μὲν οὖν μικρὰ αἰθύγματα ἀνεγείρειν ἐνό μιζόν τινες καὶ θεῖα ἐν ἡμῖν εἴδη , ἅπερ εἴτε φυσικὰ εἴτε ἄλλως ὁπωσοῦν ἦν σωματοειδῆ , ἀδύνατα δήπουθεν ἦν ἐκ τῶν τυχόντων εἰς τὰ θεῖα μεθίστασθαι · ἐν δὴ τῷ παρόντι τὴν ψυχὴν ἀποφαίνονται συναιτίαν τῆς θείας συγκράσεως , καὶ δῆλον ὅτι ἰσάξιος γίνεται τοῖς θεοῖς , δίδωσί τε αὐτοῖς τι μόριον καὶ ἐν τῷ μέρει δέχεται ἀπ’ ἐκείνων , μέτρα τε τοῖς κρείττοσιν ἐπιθήσει καὶ αὐτὴ ἀπ’ ἐκείνων ὁρισθήσεται · ὃ δὲ δεινότατον ὧν λέγουσί τινες , ὅτι καὶ ἐν στοιχείων τάξει οἱ θεοὶ προηγούμενοι ἐνυπάρξουσι τοῖς ἀποτελουμένοις ὑφ’ ἑαυτῶν , καὶ ἔσται τι παραγόμενον ἀπὸ χρόνου καὶ τῆς κατὰ χρόνον συμμίξεως ὃ περιέχει τοὺς θεοὺς ἐν ἑαυτῷ . τί δὲ δὴ καὶ ἔστι τοῦτο τὸ σύμμικτον τῆς ὑποστάσεως εἶδος ; εἰ μὲν γὰρ τὸ συναμφότερον , οὐκ ἔσται ἓν ἐκ δυοῖν ἀλλὰ σύνθετόν τι καὶ συμπεφορημένον ἀπὸ τῶν δύο · εἰ δ’ ὡς ἕτερον ἀμφοῖν , μετάβλητα ἔσται τὰ ἀίδια , καὶ τὰ θεῖα τῶν ἐν τῇ γενέ σει φυσικῶν οὐδεν διοίσει · και τὸ γιγνόμενον ἄτοπον μὲν ἔσται ἀίδιον φυόμενον διὰ γενέσεως , ἀτοπώτερον δέ τι διαλυθήσεται ἐξ ἀιδίων ὑφεστηκός . οὐδαμῶς ἄρα οὐδὲ ἡ τοιαύτη δόξα περὶ τῆς μαντείας ἔχει τινὰ λόγον . Νοήσωμεν δ’ ἔτι καὶ τὴν παράδοξον ταύτην ὑπόληψιν , εἴτε μίαν τις αὐτὴν θείη εἴτε δύο .
Lemmas: μήποτε οὖν ὅς τρίτος προστίθημι εἰμί ἀληθής , ὡς ἄρα μικτός τίς γίγνομαι ὑπόστασις εἶδος ἐκ ἐγώ τε ὁ Ψυχή καί ἔξωθεν θεῖος ἐπίπνοια . ὁράω δή οὖν αὐτός ἀκριβής , μή ποῖ λανθάνω παρά αὐτός παραποδίζω καί ὁ ἐν αὐτός φαίνω εὐπρέπεια . εἰμί γάρ πού τίς ἐκ δύο εἷς ἀποτελέω , ὁμοειδής οὗτος καί ὁμοφυής πᾶς εἰμί καί ὁμοούσιος · οὗτος ὁ στοιχεῖον συνέρχομαι εἰς αὐτός ἐκ πολύς εἷς τίς ἀπεργάζομαι , καί ψυχή πλείων εἰς ψυχή εἷς ὁ ὅλος συμπήγνυμι . οὖον μέντοι ὁ παντελῶς ἐξαιρέω πρός ὁ ἐκβαίνω ἑαυτοῦ γίγνομαι ἄν ποτέ εἷς , οὐδέ ψυχή τοίνυν μετά ὁ θεῖος ἐπίπνοια εἷς τίς ποιέω ὑπόστασις εἶδος . εἰμί γάρ ἄμικτος εἰμί ὁ θέω οὐδέ ὁ ψυχή πρός αὐτός συμμείγνυμι , καί εἰμί ἀμετάβλητος ὑπάρχω οὐ εἄν ἐκ ὁ σύγκρασις εἰς ὁ κοινός ἀπό ὁ ἁπλόος μεταβάλλω . Πρότερος μέν οὖν μικρός αἴθυγμα ἀνεγείρω ἐνό μίζος τις καί θεῖον ἐν ἐγώ εἶδος , ὅσπερ εἴτε φυσικός εἴτε ἄλλως ὁπωσοῦν εἰμί σωματοειδής , ἀδύνατος δήπουθεν εἰμί ἐκ ὁ τυγχάνω εἰς ὁ θεῖον μεθίστημι · ἐν δή ὁ πάρειμι ὁ ψυχή ἀποφαίνω συναίτιος ὁ θεῖος σύγκρασις , καί δῆλος ὅτι ἰσάξιος γίγνομαι ὁ θεός , δίδωμι τε αὐτός τίς μόριον καί ἐν ὁ μέρος δέχομαι ἀπό ἐκεῖνος , μέτρον τε ὁ ἀγαθός ἐπιτίθημι καί αὐτός ἀπό ἐκεῖνος ὁρίζω · ὅς δέ δεινός ὅς λέγω3 τις , ὅτι καί ἐν στοιχεῖον τάξις ὁ θεός προηγούμενος ἐνυπάρχω ὁ ἀποτελέω ὑπό ἑαυτοῦ , καί εἰμί τίς παράγω ἀπό χρόνος καί ὁ κατά χρόνος σύμμιξις ὅς περιέχω ὁ θεός ἐν ἑαυτοῦ . τίς δέ δή καί εἰμί οὗτος ὁ σύμμικτος ὁ ὑπόστασις εἶδος ; εἰμί μέν γάρ ὁ συναμφότεροι , οὐ εἰμί εἷς ἐκ δύο ἀλλά σύνθετος τίς καί συμφορέω ἀπό ὁ δύο · εἰμί δέ ὡς ἕτερος ἄμφω , μεταβλητός εἰμί ὁ ἀίδιος , καί ὁ θεῖον ὁ ἐν ὁ γενή σέω φυσικός οὐδείς διαφέρω · και ὁ γίγνομαι ἄτοπος μέν εἰμί ἀίδιος φύω διά γένεσις , ἄτοπος δέ τίς διαλύω ἐκ ἀίδιος ὑφίστημι . οὐδαμῶς ἄρα οὐδέ ὁ τοιοῦτος δόξα περί ὁ μαντεῖος ἔχω τις λόγος . νοέω δέ ἔτι καί ὁ παράδοξος οὗτος ὑπόληψις , εἴτε εἷς τις αὐτός τίθημι εἴτε δύο .