iamblichus-philosophy.de-mysteriis 2.11
Τὰ δ’ ἐφεξῆς ἐν οἷς τὴν περὶ τούτων ἄγνοιαν καὶ ἀπάτην , ἀνοσιουργίαν καὶ ἀκαθαρσίαν νενόμικας , προτρέπεις τε ἡμᾶς ἐπὶ τὴν ἀληθῆ περὶ αὐτῶν παράδοσιν , ἔχει μὲν οὐδεμίαν ἀμφισβήτησιν , ἀλλ’ ὁμολογεῖται παρὰ πᾶσιν ὡσαύτως . τίς γὰρ οὐκ ἂν συγχωρήσειεν ἐπιστήμην τυγχάνουσαν τοῦ ὄντος οἰκειοτάτην εἶναι τῆς θείας αἰτίας θεοῖς , τὴν δὲ ἄγνοιαν τὴν ὑποφερομένην εἰς τὸ μὴ ὃν πορρωτάτω τῆς θείας αἰτίας τῶν ἀληθῶν εἰδῶν ἀποπίπτειν . ἀλλ’ ἐπεὶ οὐχ ἱκανῶς εἴρηται προσθήσω τὸ ἐλλεῖπον · καὶ διότι φιλοσόφως μᾶλλον καὶ λογικῶς ἀλλ’ οὐχὶ κατὰ τὴν ἔνεργον τῶν ἱερέων τέχνην τὸν ἀπολογισμὸν ποιεῖται , διὰ τοῦτο οἶμαι δεῖν θεουργικώτερον εἰπεῖν τι περὶ αὐτῶν . Ἔστω μὲν γὰρ ἡ ἄγνοια καὶ ἀπάτη πλημμέλεια καὶ ἀσέβεια , οὐ μὴν διὰ τοῦτο ψευδῆ ποιεῖται καὶ τὰ οἰκείως τοῖς θεοῖς προσφερόμενα καὶ τὰ θεῖα ἔργα , οὐδὲ γὰρ ἡ ἔννοια συνάπτει τοῖς θεοῖς τοὺς θεουργούς · ἐπεὶ τί ἐκώλυε τοὺς θεωρητικῶς φιλοσοφοῦντας ἔχειν τὴν θεουργικὴν ἕνωσιν πρὸς τοὺς θεούς ; νῦν δὲ οὐκ ἔχει τό γε ἀληθὲς οὕτως . ἀλλ’ ἡ τῶν ἔργων τῶν ἀρρήτων καὶ ὑπὲρ πᾶσαν νόησιν θεοπρεπῶς ἐνεργουμένων τελεσιουργία ἡ τε τῶν νοουμένων τοῖς θεοῖς μόνοις συμβόλων ἀφθέγκτων δύ ναμις ἐντίθησι τὴν θεουργικὴν ἕνωσιν . διόπερ οὐδὲ τῷ νοεῖν αὐτὰ ἐνεργοῦμεν · ἔσται γὰρ οὕτω νοερὰ αὐτῶν ἡ ἐνέργεια καὶ ἀφ’ ἡμῶν ἐνδιδομένη · τὸ δ’ οὐδέτερόν ἐστιν ἀληθές . καὶ γὰρ μὴ νοούντων ἡμῶν αὐτὰ τὰ συνθήματα ἀφ’ ἑαυτῶν δρᾷ τὸ οἰκεῖον ἔργον , καὶ ἡ τῶν θεῶν , πρὸς οὓς ἀνήκει ταῦτα , ἄρρητος δύναμις αὐτὴ ἀφ’ ἑαυτῆς ἐπιγινώσκει τὰς οἰκείας εἰκόνας , ἀλλ’ οὐ τῷ διεγείρεσθαι ὑπὸ τῆς ἡμετέρας νοήσεως · οὐδὲ γὰρ ἔχει φύσιν τὰ περιέχοντα ὑπὸ τῶν περιεχομένων οὐδὲ τὰ τέλεια ὑπὸ τῶν ἀτελῶν οὐδ’ ὑπὸ τῶν μερῶν τὰ ὅλα ἀνακινεῖσθαι . ὅθεν δὴ οὐδ’ ὑπὸ τῶν ἡμετέρων νοήσεων προηγουμένως τὰ θεῖα αἴτια προκαλεῖται εἰς ἐνέργειαν · ἀλλὰ ταύτας μὲν καὶ τὰς ὅλας τῆς ψυχῆς ἀρίστας διαθέσεις καὶ τὴν περὶ ἡμᾶς καθαρότητα ὡς συναίτια ἄττα προϋποκεῖσθαι χρή , τὰ δ’ ὡς κυρίως ἐγείροντα τὴν θείαν θέλησιν αὐτὰ τὰ θεῖά ἐστι συνθήματα · καὶ οὕτως τὰ τῶν θεῶν αὐτὰ ὑφ’ ἑαυτῶν ἀνακινεῖται , ὑπ’ οὐδενὸς τῶν ὑποδεεστέρων ἐνδεχόμενά τινα εἰς ἑαυτὰ ἀρχὴν τῆς οἰκείας ἐνεργείας . Ταῦτα δὴ τοῦδε ἕνεκα ἀπεμήκυνα , ὅπως μὴ νομίζῃς ἀφ’ ἡμῶν εἶναι τὸ πᾶν κῦρος τῆς ἐν ταῖς θεουργίαις ἐνεργείας , μηδ’ ἐν ταῖς ἐννοίαις ταῖς ἡμετέραις ἀληθῶς διακειμέναις ὑπολάβῃς καὶ τὸ ἀληθὲς αὐτῶν ἔργον κατορθοῦσθαι , μηδ’ ἐν τῇ ἀπάτῃ διαψεύδεσθαι . οὐδὲ γὰρ ἐὰν γνῶμεν τὰ ἑκάστῳ γένει παρακολουθοῦντα ἴδια , ἤδη καὶ τετυχήκαμεν αὐτῶν τῆς ἐπὶ τῶν ἔργων ἀληθείας . ἀλλ’ οὐκ ἄνευ μὲν τοῦ γνῶναι παραγίνεταί ποτε ἡ δραστικὴ ἕνωσις , οὐ μὴν ἔχει γε πρὸς αὐτὴν ταὐτότητα · ὥστε οὐδ’ ἡ καθαρότης ἡ θεία διὰ τῆς ὀρθῆς γνώσεως , ὥσπερ οὐδὲ ἡ τοῦ σώματος διὰ τῆς ὑγιείας , ἀλλὰ καὶ τοῦ γινώσκειν μᾶλλον ὑπερήνωται αὕτη καὶ ἀποκεκάθαρται . οὐδὲ ἄλλο τοίνυν οὐδὲν τῶν ἐν ἡμῖν τοιοῦτον ὑπάρχον , ὁποῖα τὰ ἀνθρώπινα , συνεργεῖ τε πρὸς τὸ τέλος τῶν θείων πράξεων . Δέχου δὴ καὶ τοῦτο ἐν παρέργῳ μὲν εἰρημένον , πρὸς ὅλην δὲ τὴν ἐπίνοιαν τὴν σὴν περὶ τῆς θεουργικῆς τέχνης ἱκανῶς ἐνιστάμενον . τῆς δὲ αὐτῆς ἔχεται τούτοις δυνάμεως κἀκεῖνα , ἐν οἷς ὅσιον καὶ ὠφέ λιμον εἶναι νενόμικας τὴν περὶ θεῶν ἐπιστήμην , καὶ τὸ μὲν τῆς ἀγνοίας τῆς περὶ τῶν τιμίων καὶ καλῶν σκότος καλεῖς , φῶς δὲ τὸ τῆς γνώσεως · καὶ τὸ μὲν ἐμπλῆσαι τίθεσαι πάντων κακῶν τοὺς ἀνθρώπους δι’ ἀμαθίαν καὶ τόλμαν , τὸ δ’ αἴτιον ἡγῇ πάντων ἀγαθῶν . καὶ γὰρ πάντα πρὸς τὸ αὐτὸ τείνει τοῖς ἔμπροσθεν εἰρημένοις , τετύχηκέ τε λόγου τοῦ προσήκοντος μετ’ ἐκείνων . δεῖ τοίνυν ταῦτα μὲν παραλιπεῖν , ἐπὶ δὲ τὰς περὶ τῆς μαντικῆς ζητήσεις μετελθεῖν , καὶ ταύτας διαλῦσαι συντόμως .
Lemmas: ὁ δέ ἐφεξῆς ἐν ὅς ὁ περί οὗτος ἄγνοια καί ἀπάτη , ἀνοσιουργία καί ἀκαθαρσία νομίζω , προτρέπω τε ἐγώ ἐπί ὁ ἀληθής περί αὐτός παράδοσις , ἔχω μέν οὐδείς ἀμφισβήτησις , ἀλλά ὁμολογέω παρά πᾶς ὡσαύτως . τίς γάρ οὐ εἄν συγχωρέω ἐπιστήμη τυγχάνω ὁ εἰμί οἰκεῖος εἰμί ὁ θεῖος αἴτιος θεός , ὁ δέ ἄγνοια ὁ ὑποφέρω εἰς ὁ μή ὅς προσωτέρω ὁ θεῖος αἴτιος ὁ ἀληθής εἶδος ἀποπίπτω . ἀλλά ἐπεί οὐ ἱκανῶς εἴρω προστίθημι ὁ ἐλλείπω · καί διότι φιλόσοφος μᾶλλον καί λογικός ἀλλά οὐ κατά ὁ ἐνεργός ὁ ἱερός τέχνη ὁ ἀπολογισμός ποιέω , διά οὗτος οἴομαι δήω θεουργικός εἶπον τίς περί αὐτός . ἔστω μέν γάρ ὁ ἄγνοια καί ἀπάτη πλημμέλεια καί ἀσέβεια , οὖον μήv διά οὗτος ψευδής ποιέω καί ὁ οἰκεῖος ὁ θεός προσφέρω καί ὁ θεῖον ἔργον , οὐδέ γάρ ὁ ἔννοια συνάπτω ὁ θεός ὁ θεουργός · ἐπεί τίς κωλύω ὁ θεωρητικῶς φιλοσοφέω ἔχω ὁ θεουργικός ἕνωσις πρός ὁ θεός ; νῦν δέ οὐ ἔχω ὁ γε ἀληθής οὕτως . ἀλλά ὁ ὁ ἔργον ὁ ἄρρητος καί ὑπέρ πᾶς νόησις θεοπρεπῶς ἐνεργέω τελεσιουργία ὁ τε ὁ νοέω ὁ θεός μόνος σύμβολον ἀφθεγκτέω δύο ναμις ἐντίθημι ὁ θεουργικός ἕνωσις . διόπερ οὐδέ ὁ νοέω αὐτός ἐνεργέω · εἰμί γάρ οὗτος νοερός αὐτός ὁ ἐνέργεια καί ἀπό ἐγώ ἐνδίδομαι · ὁ δέ οὐδέτερος εἰμί ἀληθής . καί γάρ μή νοέω ἐγώ αὐτός ὁ σύνθημα ἀπό ἑαυτοῦ δράω ὁ οἰκέω ἔργον , καί ὁ ὁ θεός , πρός ὅς ἀνήκω οὗτος , ἄρρητος δύναμις αὐτός ἀπό ἑαυτοῦ ἐπιγιγνώσκω ὁ οἰκεῖος εἰκών , ἀλλά οὖον ὁ διεγείρω ὑπό ὁ ἡμέτερος νόησις · οὐδέ γάρ ἔχω φύσις ὁ περιέχω ὑπό ὁ περιέχω οὐδέ ὁ τέλειος ὑπό ὁ ἀτελής οὐδέ ὑπό ὁ μέρος ὁ ὅλος ἀνακινέω . ὅθεν δή οὐδέ ὑπό ὁ ἡμέτερος νόησις προηγουμένως ὁ θεῖον αἴτιος προκαλέω εἰς ἐνέργεια · ἀλλά οὗτος μέν καί ὁ ὅλος ὁ Ψυχή ἀγαθός διάθεσις καί ὁ περί ἐγώ καθαρότης ὡς συναίτιος τις προυπόκειμαι χρή , ὁ δέ ὡς κύριος ἐγείρω ὁ θεῖος θέλησις αὐτός ὁ θεῖος εἰμί σύνθημα · καί οὕτως ὁ ὁ θεός αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ ανακινώ , ὑπό οὐδείς ὁ ὑποδεέστερος ἐνδέχομαι τις εἰς ἑαυτοῦ ἀρχή ὁ οἰκεῖος ἐνέργεια . οὗτος δή ὅδε ἕνεκα ἀπομηκύνω , ὅπως μή νομίζω ἀπό ἐγώ εἰμί ὁ πᾶς κῦρος ὁ ἐν ὁ θεουργία ἐνέργεια , μηδέ ἐν ὁ ἔννοια ὁ ἡμέτερος ἀληθής διάκειμαι ὑπολαμβάνω καί ὁ ἀληθής αὐτός ἔργον κατορθόω , μηδέ ἐν ὁ ἀπάτη διαψεύδω . οὐδέ γάρ ἐάν γιγνώσκω ὁ ἕκαστος γένος παρακολουθέω ἴδιος , ἤδη καί τυγχάνω αὐτός ὁ ἐπί ὁ ἔργον ἀλήθεια . ἀλλά οὐ ἄνευ μέν ὁ γιγνώσκω παραγίγνομαι ποτός ὁ δραστικός ἕνωσις , οὖον μήv ἔχω γε πρός αὐτός ταὐτότης · ὥστε οὐδέ ὁ καθαρότης ὁ θεῖος διά ὁ ὀρθός γνῶσις , ὥσπερ οὐδέ ὁ ὁ σῶμα διά ὁ ὑγίεια , ἀλλά καί ὁ γιγνώσκω μᾶλλον ὑπεραινέω οὗτος καί ἀποκαθαίρω . οὐδέ ἄλλος τοίνυν οὐδείς ὁ ἐν ἐγώ τοιοῦτος ὑπάρχω , ὁποῖος ὁ ἀνθρώπινος , συνεργέω τε πρός ὁ τέλος ὁ θεῖον πρᾶξις . δέχομαι δή καί οὗτος ἐν πάρεργον μέν εἴρω , πρός ὅλος δέ ὁ ἐπίνοια ὁ σός περί ὁ θεουργικός τέχνη ἱκανῶς ἐνίστημι . ὁ δέ αὐτός ἔχω οὗτος δύναμις ἐκεῖνος , ἐν ὅς ὅσιος καί οἴφω λιμός εἰμί νομίζω ὁ περί θεός ἐπιστήμη , καί ὁ μέν ὁ ἄγνοια ὁ περί ὁ τίμιος καί καλός σκότος καλέω , φάος δέ ὁ ὁ γνῶσις · καί ὁ μέν ἐμπίμπλημι τίθημι πᾶς κακός ὁ ἄνθρωπος διά ἀμαθία καί τόλμα , ὁ δέ αἴτιος ἡγέομαι πᾶς ἀγαθός . καί γάρ πᾶς πρός ὁ αὐτός τείνω ὁ ἔμπροσθεν εἴρω , τυγχάνω τε λόγος ὁ προσήκω μετά ἐκεῖνος . δεῖ τοίνυν οὗτος μέν παραλείπω , ἐπί δέ ὁ περί ὁ μαντικός ζητέω μετέρχομαι , καί οὗτος διαλύω σύντομος .