hippolytus-of-rome.commentarii-in-danielem 4.39
Καὶ ἀνέστησέν με ἐπὶ τὰ γόνατά μου καὶ εἶπέν μοι · Δανιήλ , ἀνὴρ ἐπιθυμιῶν , σύνες ἐν τοῖς λόγοις , οἷς ἐγὼ λαλῶ πρὸς σέ · καὶ στῆθι ἐπὶ τῇ στάσει σου , ὅτι νῦν ἀπεστάλην πρὸς σέ . καὶ ἐν τῷ λαλῆσαι αὐτὸν τὸν λόγον τοῦτον ἀνέστην ἔντρομος , καὶ εἶπεν πρός με · μὴ φοβοῦ Δανιήλ , ὅτι ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας , ἧς ἔδωκας τὴν καρδίαν σου τοῦ συνιέναι καὶ κακωθῆναι ἐναντίον τοῦ θεοῦ , εἰσηκούσθησαν οἱ λόγοι σου . ὅρα πόσον ἰσχύει εὐλάβεια ἀνδρὸς δικαίου , ἵνα τὰ μήπω μέλλοντα φανεροῦσθαι ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ μόνῳ ὡς ἀξίῳ ἀποκαλυφθῇ . καὶ τὸ μὲν πρῶτον ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου Γαβριὴλ συνετίσθη , ἔπειτα ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ κυρίου ἐκ δευτέρου ἐσοφίσθη . φησὶν γὰρ οὕτως · καὶ εἶδον , καὶ ἰδοὺ ὡς ὅρασις υἱοῦ ἀνθρώπου ἥψατό μου . τὸ μὲν οὖν πρῶτον εἶπεν ὡς χεὶρ ἀνθρώπου , νῦν δὲ λέγει ὡς ὅρασις υἱοῦ ἀνθρώπου , ἵνα πρῶτον μερικῶς αὐτὸν ἀποδείξῃ , ἐκ δευτέρου δὲ τὴν καθ’ ὅλου ἐνανθρώπησιν . προεκηρύσσετο γὰρ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ ὡς ἄνθρωπος ἐν σχήματι ἀνθρώπου , ἄνθρωπος ἔνσαρκος ἐν κόσμῳ φανησόμενος , οὔπω τότε υἱὸς ἀνθρώπου ὤν · ἡνίκα δὲ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου παρῆν , ἐξαπέστειλεν ὁ θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ , γενόμενον ἐκ γυναικός , ἵνα τὸν ἐκ τῆς παρθένου ἄνθρωπον ἐπενδυσάμενος υἱὸς θεοῦ καὶ υἱὸς ἀνθρώπου ὢν ἀποδειχθῇ . καὶ ἤνοιξα , φησίν , τὸ στόμα μου καὶ ἐλάλησα πρὸς τὸν ἑστῶτα ἐναντίον μου · κύριε , ἐν τῇ ὀπτασίᾳ σου ἐστράφη τὰ ἐντός μου ἐν ἐμοὶ καὶ οὐκ ἔσχον ἰσχύν . ἔδει γὰρ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ τοῦ κυρίου τὰ ἄνω κάτω γενέσθαι , ἵνα καὶ τὰ κάτω εἰς τὰ ἄνω ἐλθεῖν δυνηθῇ . καὶ προσέθετο , φησίν , καὶ ἥψατό μου ὡς ὅρασις ἀνθρώπου καὶ ἐνίσχυσέν με καὶ εἶπέν μοι · μὴ φοβοῦ ἀνὴρ ἐπιθυμιῶν · εἰρήνη σοι , ἀνδρίζου καὶ ἴσχυε . ὁπότε γὰρ παραλυθῇ πᾶσα ἡ τοῦ βίου ἡμῶν ἰσχὺς καὶ δόξα , τότε ἐνδυναμούμεθα ὑπὸ Χριστοῦ τοῦ ὀρέγοντος χεῖρα καὶ ἐγείροντος ἡμᾶς ὡς ἐκ νεκρῶν ζῶντας καὶ ὡς ἀπὸ ᾅδου εἰς ἀνάστασιν ζωῆς .
Lemmas: καί ἀνίστημι ἐγώ ἐπί ὁ γόνυ ἐγώ καί εἶπον ἐγώ · Δανιήλ , ἀνήρ ἐπιθυμία , συνίημι ἐν ὁ λόγος , ὅς ἐγώ λαλέω πρός σός · καί ἵστημι ἐπί ὁ στάσις σύ , ὅτι νῦν ἀποστέλλω πρός σός . καί ἐν ὁ λαλέω αὐτός ὁ λόγος οὗτος ἀνίστημι ἔντρομος , καί εἶπον πρός ἐγώ · μή φοβέω Δανιήλ , ὅτι ἀπό ὁ πρῶτος ἡμέρα , ὅς δίδωμι ὁ Καρδία σύ ὁ συνίημι καί κακόω ἐναντίος ὁ θεός , εἰσακούω ὁ λόγος σύ . ὁράω πόσος ἰσχύω εὐλάβεια ἀνήρ Δίκαιος , ἵνα ὁ μήπω μέλλω φανερόω ἐν ὁ κόσμος οὗτος μόνος ὡς ἄξιος ἀποκαλύπτω . καί ὁ μέν πρῶτος ὑπό ὁ ἄγγελος Γαβριήλ συνετίζω , ἔπειτα ὑπό αὐτός ὁ κύριος ἐκ δύο σοφίζω . φημί γάρ οὕτως · καί εἶδον , καί ἰδού ὡς ὅρασις υἱός ἄνθρωπος ἅπτω ἐγώ . ὁ μέν οὖν πρῶτος εἶπον ὡς χείρ ἄνθρωπος , νῦν δέ λέγω ὡς ὅρασις υἱός ἄνθρωπος , ἵνα πρῶτος μερικός αὐτός ἀποδείκνυμι , ἐκ δύο δέ ὁ κατά ὅλος ἐνανθρώπησις . προκηρύσσω γάρ ὁ λόγος ὁ θεός ὡς ἄνθρωπος ἐν σχῆμα ἄνθρωπος , ἄνθρωπος ἔνσαρκος ἐν κόσμος φαίνω , οὔπω τότε υἱός ἄνθρωπος εἰμί · ἡνίκα δέ ὁ πλήρωμα ὁ χρόνος πάρειμι , ἐξαποστέλλω ὁ θεός ὁ υἱός αὐτός , γίγνομαι ἐκ γυνή , ἵνα ὁ ἐκ ὁ παρθένος ἄνθρωπος ἐπενδύνω υἱός θεός καί υἱός ἄνθρωπος εἰμί ἀποδείκνυμι . καί ἀνοίγνυμι , φημί , ὁ στόμα ἐγώ καί λαλέω πρός ὁ ἵστημι ἐναντίος ἐγώ · κύριος , ἐν ὁ ὀπτασία σύ στρέφω ὁ ἐντός ἐγώ ἐν ἐγώ καί οὐ ἔχω ἰσχύς . ἐσθίω γάρ ἐπί ὁ παρουσία ὁ κύριος ὁ ἄνω κάτω γίγνομαι , ἵνα καί ὁ κάτω εἰς ὁ ἄνω ἔρχομαι δύναμαι . καί προστίθημι , φημί , καί ἅπτω ἐγώ ὡς ὅρασις ἄνθρωπος καί ἐνισχύω ἐγώ καί εἶπον ἐγώ · μή φοβέω ἀνήρ ἐπιθυμία · εἰρήνη σύ , ἀνδρίζω καί ἰσχύω . ὁπότε γάρ παραλύω πᾶς ὁ ὁ βίος ἐγώ ἰσχύς καί δόξα , τότε ἐνδυναμόω ὑπό Χριστός ὁ ὀρέγω χείρ καί ἐγείρω ἐγώ ὡς ἐκ νεκρός ζῶ καί ὡς ἀπό ᾍδης εἰς ἀνάστασις ζωή .