hippolytus-of-rome.commentarii-in-danielem 3.25
Οὗτως οὖν καὶ ἐν τοῖς τακτικοῖς καὶ σατράπαις ἐνήργησεν τότε , ἵνα τὸ ἴδιον θέλημα δι’ αὐτῶν ἐπιτελέσῃ καὶ τὸν μακάριον Δανιήλ εἰς τὸν λάκκον ἐμβάλῃ τῶν λεόντων . ὃν καὶ παρατηρησάμενοι καὶ ἰδόντες αὐτὸν τρεῖς τῆς ἡμέρας καιροὺς προσευχόμενον προσῆλθον λέγοντες τῷ βασιλεῖ · Δαρεῖε βασιλεῦ · οὐχὶ ὁρισμὸν ἔταξας ὅπως πᾶς ἄνθρωπος ὃς ἂν αἰτήσῃ παρὰ παντὸς θεοῦ καὶ ἀνθρώπου αἴτημα ἕως ἡμερῶν τριάκοντα ἀλλ’ ἢ παρὰ σοῦ , βασιλεῦ , ἐμβληθήσεται εἰς τὸν λάκκον τῶν λεόντων ; ὁ δὲ εἶπεν · ἀληθινὸς ὁ λόγος καὶ τὸ δόγμα Μήδων καὶ Περσῶν οὐ παρελεύσεται . οἱ δὲ πρὸς αὐτόν · ἰδού , Δανιήλ ὁ ἀπὸ τῶν υἱῶν τῆς αἰχμαλωσίας τῆς Ἰουδαίας οὐχ ὑπετάγη τῷ δόγματί σου , καὶ καιροὺς τρεῖς τῆς ἡμέρας αἰτεῖ παρὰ τοῦ θεοῦ αὐτοῦ τὰ αἰτήματα αὐτοῦ . τότε ὁ βασιλεὺς τὸ ῥῆμα ὡς ἤκουσεν πολὺ ἐλυπήθη ἐπ’ αὐτῷ καὶ περὶ τοῦ Δανιήλ ἠγωνίσατο τοῦ ἐξελέσθαι αὐτόν . ἐπιγνοὺς γὰρ τὴν τούτων μηχανήν , ὡς ἐχθραίνοντες τῷ Δανιήλ , ἅτε δὴ καὶ σοφωτέρῳ καὶ ἐνδοξοτέρῳ παρὰ πάντας αὐτοὺς ὄντι , ταύτην τὴν ἐπιβουλὴν κατ’ αὐτοῦ συνέθεντο , δόλῳ τοῦτον τοῖς θηρίοις παραδοῦναι θελήσαντες , διεκρίνετο πρὸς τοὺς σατράπας , εἰ δύναιτο ἐξαιτησάμενος τοῦτον ἀπὸ τοῦ κινδύνου διασῶσαι . ἀλλ’ ἵνα μὴ ὑπὸ ἀνθρώπου ῥυσθῇ καὶ βασιλέως χάρις εἶναι νομισθῇ , ἔργον δὲ μᾶλλον θεοῦ ἐπ’ αὐτὸν τελούμενον φανῇ , ἑσπέρας ἤδη οὔσης καὶ τοῦ βασιλέως πρὸς τοὺς σατράπας ὑπὲρ αὐτοῦ διαλεγομένου ἔφασαν λέγοντες · γνῶθι , βασιλεῦ , ὅτι τὸ δόγμα Μήδοις καὶ Πέρσαις τοῦ πάντα ὁρισμὸν καὶ στάσιν ἣν ἂν ὁ βασιλεὺς στήσῃ οὐ δεῖ παραλλάξαι , ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ δυσωπῆσαι τὸν βασιλέα βουλόμενοι , ὡς εἰ μὴ τὸ ὑπ’ αὐτοῦ ὁρισθὲν δόγμα κύριον καὶ βέβαιον γενηθῇ , καὶ τὰ λοιπὰ τὰ ὑπ’ αὐτοῦ ὁριζόμενα ἄκυρα εἶναι νομισθήσεται .
Lemmas: οὕτως οὖν καί ἐν ὁ τακτικός καί σατράπης ἐνεργέω τότε , ἵνα ὁ ἴδιος θέλημα διά αὐτός ἐπιτελέω καί ὁ μακάριος Δανιήλ εἰς ὁ λάκκος ἐμβάλλω ὁ λέων . ὅς καί παρατηρέω καί ὁράω αὐτός τρεῖς ὁ ἡμέρα καιρός προσεύχομαι προσέρχομαι λέγω ὁ βασιλεύς · Δαρεῖος βασιλεύς · οὐ ὁρισμός τάσσω ὅπως πᾶς ἄνθρωπος ὅς εἄν αἰτέω παρά πᾶς θεός καί ἄνθρωπος αἴτημα ἠώς ἡμέρα τριάκοντα ἀλλά ἢ παρά σύ , βασιλεύς , ἐμβάλλω εἰς ὁ λάκκος ὁ λέων ; ὁ δέ εἶπον · ἀληθινός ὁ λόγος καί ὁ δόγμα Μῆδος καί Πέρσης οὖον παρέρχομαι . ὁ δέ πρός αὐτός · ἰδού , Δανιήλ ὁ ἀπό ὁ υἱός ὁ αἰχμαλωσία ὁ Ἰουδαῖος οὐ ὑποτάσσω ὁ δόγμα σύ , καί καιρός τρεῖς ὁ ἡμέρα αἰτέω παρά ὁ θεός αὐτός ὁ αἴτημα αὐτός . τότε ὁ βασιλεύς ὁ ῥῆμα ὡς ἀκούω πολύς λυπέω ἐπί αὐτός καί περί ὁ Δανιήλ ἀγωνίζομαι ὁ ἐξαιρέω αὐτός . ἐπιγιγνώσκω γάρ ὁ οὗτος μηχανή , ὡς ἐχθραίνω ὁ Δανιήλ , ἅτε δή καί σοφός καί ἔνδοξος παρά πᾶς αὐτός εἰμί , οὗτος ὁ ἐπιβουλή κατά αὐτός συντίθημι , δόλος οὗτος ὁ θηρίον παραδίδωμι ἐθέλω , διακρίνω πρός ὁ σατράπης , εἰμί δύναμαι ἐξαιτέω οὗτος ἀπό ὁ κίνδυνος διασῴζω . ἀλλά ἵνα μή ὑπό ἄνθρωπος ἐρύω καί βασιλεύς χάρις εἰμί νομίζω , ἔργον δέ μᾶλλον θεός ἐπί αὐτός τελέω φαίνω , ἑσπέρα ἤδη εἰμί καί ὁ βασιλεύς πρός ὁ σατράπης ὑπέρ αὐτός διαλέγω φημί λέγω · γιγνώσκω , βασιλεύς , ὅτι ὁ δόγμα Μῆδος καί Πέρσης ὁ πᾶς ὁρισμός καί στάσις ὅς εἄν ὁ βασιλεύς ἵστημι οὖον δεῖ παραλλάσσω , ἐν οὗτος ὁ λόγος δυσωπέω ὁ βασιλεύς βούλομαι , ὡς εἰμί μή ὁ ὑπό αὐτός ὁρίζω δόγμα κύριος καί βέβαιος γίγνομαι , καί ὁ λοιπάς ὁ ὑπό αὐτός ὁρίζω ἄκυρος εἰμί νομίζω .