hippolytus-of-rome.commentarii-in-danielem 1.18
Ὅτι δὲ ὁ παράδεισος ἐν Ἐδὲμ ὑπὸ τοῦ θεοῦ φυτευθεὶς εἰς τύπον καὶ εἰκόνα ἐγένετο τῆς ἐκκλησίας , σαφέστατά ἐστιν ἐπιγνῶναι τοὺς φιλομαθεῖς . ἐκ γὰρ τῶν ἐπιγείων δεῖ τὰ ἐπουράνια ἐνοπτρίζεσθαι καὶ ἐκ τῶν τυπικῶν τὰ πνευματικὰ ἐπιγινώσκειν καὶ ἐκ τῶν προσκαίρων τὰ αἰώνια προσδοκᾶν , ὡς καὶ τῷ Μωϋσῇ ἐνετεί λατο ὁ θεὸς ποιῆσαι σκηνὴν κατὰ τὸν τύπον τὸν δειχθέντα αὐτῷ ἐν τῷ ὄρει . τίνα δὲ ἦν ἃ ἑωράκει , εἰ μὴ ἐπουρανίων δοξῶν καὶ ἰδεῶν εἰκόνας , ὧν κατὰ μίμησιν τὴν κατὰ σάρκα ἠργάσατο σκηνὴν ἐξ ξύλων ἀσήπτων , ἵνα τοῖς μὲν τὰ σάρκινα φρονοῦσιν τὰ ἐπίγεια φανερωθῇ , τοῖς δὲ πνευματικοῖς τὰ ἐπουράνια τὰ γενησόμενα ; Ἐδὲμ οὖν εἴρηται τόπος τρυφῆς , τουτέστιν παράδεισος · κατὰ ἀνατολὰς ἐφυτεύετο , ξύλοις ὡραίοις καὶ καρποῖς παντοδαποῖς κεκοσμημένος , ὥστε ἔστι νοῆσαι τὸ σύστημα τῶν δικαίων τόπον εἶναι ἅγιον , ἐν ᾧ ἡ ἐκκλησία ἐφυτεύετο . οὔτε γὰρ ψιλὸς τόπος δύναται καλεῖσθαι ἐκκλησία , οὔτε οἶκος διὰ λίθου καὶ πηλοῦ ᾠκοδομημένος · οὔτε αὐτὸς καθ’ ἑαυτὸν ἄνθρωπος δύναται καλεῖσθαι ἐκκλησία · οἶκος γὰρ καταλύεται καὶ ἄνθρωπος τελευτᾷ . τί οὖν ἐστιν ἐκκλησία ; σύστημα ἁγίων ἐν ἀληθείᾳ πολιτευομένων . ἡ οὖν ὁμόνοια καὶ ἡ ἐπὶ τὸ αὐτὸ τῶν ἁγίων ὁδὸς τοῦτο γίνεται ἐκκλησία , οἶκος θεοῦ πνευματικὸς ἐπὶ τῷ Χριστῷ ὡς ἐν τῇ ἀνατολῇ πεφυτευμένος , ἐν ᾧ ποικίλα καὶ εὐθαλῆ δένδρα ἐπεισερχομένοις φαίνεται , γενεὰ πατέρων ἀπ’ ἀρχῆς κεχωρισμένη καὶ προφητῶν ἔργα , ἃ πεπλήρωται μετὰ τὸν νόμον , χορὸς ἀποστόλων , σοφῶν διὰ λόγου γεγενημένων , μαρτύρων τε πάντων δι’ αἵματος Χριστοῦ σεσωσμένων , καὶ παρθένων κλῆσις δι’ ὕδατος ἡγιασμένων , χορὸς διδασκάλων καὶ τάξις ἐπισκόπων , ἱερέων τε καὶ λευϊτῶν . καὶ παντοδαπῇ ποικιλίᾳ κεκοσμημένα ταῦτα πάντα ἐν ἐκκλησίᾳ ἀνθοῦσιν , φθαρῆναι μὴ δυνάμενα · ὧν τοὺς καρποὺς μεταλαμβάνοντες ἡμεῖς εὐφραινόμεθα , ἐσθίοντες τὴν ἐξ αὐτῶν προερχομένην πνευματικὴν καὶ ἐπουράνιον τροφήν . οἱ γὰρ μακάριοι πατριάρχαι αὐτοὶ ἡμῖν τὰ τοῦ θεοῦ λόγια διηκόνησαν ὡς δένδρα εὐθαλῆ ἐν παραδείσῳ πεφυτευμένα καὶ πάντοτε μεθ’ ἑαυτῶν τὸν καρπὸν βαστάζοντα , ἵνα ἡμεῖς τὸν γλυκὺν ἐξ αὐτῶν προβληθέντα Χριστόν , καρπὸν ζωῆς δοθέντα ἡμῖν γνῶμεν ἕως νῦν . ἐν τούτῳ τῷ Ἐδὲμ ποταμὸς ἀεννάων ὑδάτων ἀπορρέει καὶ τέσσαρες ποταμοὶ ἐξερχόμενοι ἐξ αὐτοῦ ποτίζουσιν πᾶσαν τὴν τῶν ἀνθρώπων γῆν , ὡς καὶ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ δείκνυται · ποταμὸς γὰρ ὢν ὁ Χριστός , διὰ τὸ τετραμερὲς σωτήριον εὐαγγέλιον πάντα ἐκφυλάττει καὶ εἰς πάντα πρόσεστιν . ἄρδει δὲ καὶ ποτίζει πάντας τοὺς πιστεύοντας εἰς αὐτόν , ὡς ὁ προφήτης λέγει · ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν . ἐν μὲν οὖν τῷ παραδείσῳ ξύλον ἐδείκνυτο γνώσεως καὶ ξύλον ζωῆς , ὡς νῦν ἐν ἐκκλησίᾳ νόμος καὶ λόγος ὡς δύο ξύλα πεφυτευμένα δείκνυνται . διὰ γὰρ νόμου ἐπίγνωσις γίνεται τῆς ἁμαρτίας , διὰ δὲ τοῦ λόγου ζωὴ καὶ ἄφεσις δίδοται τῶν παραπτωμάτων . καὶ γὰρ τότε ὁ Ἀδὰμ παρακούσας θεοῦ καὶ γευσάμενος ἐκ τοῦ ξύλου τῆς γνώσεως ἔκβλητος ἐγένετο τοῦ παραδείσου , ἐκ γῆς ληφθεὶς καὶ εἰς γῆν πάλιν ἀναλυθείς . ὁμοίως πάλιν ὁ πεπιστευκὼς καὶ τὰς ἐντολὰς μὴ φυλάξας γυμνοῦται τοῦ ἁγίου πνεύματος , ἔκβλητος γενόμενος τῆς ἐκκλησίας , μηκέτι λαβών , ἀλλὰ γενόμενος γῆ εἰς τὸν παλαιὸν αὐτοῦ ἄνθρωπον ἀνελθεῖν ὀφείλει .
Lemmas: ὅτι2 δέ ὁ παράδεισος ἐν Ἐδέμ ὑπό ὁ θεός φυτεύω εἰς τύπος καί εἰκών γίγνομαι ὁ ἐκκλησία , σαφής εἰμί ἐπιγιγνώσκω ὁ φιλομαθής . ἐκ γάρ ὁ ἐπίγειος δεῖ ὁ ἐπουράνιος ἐνοπτρίζω καί ἐκ ὁ τυπικός ὁ πνευματικός ἐπιγιγνώσκω καί ἐκ ὁ πρόσκαιρος ὁ αἰώνιος προσδοκάω , ὡς καί ὁ Μωϋσῆς ἐνίημι Λάτο ὁ θεός ποιέω σκηνή κατά ὁ τύπος ὁ δείκνυμι αὐτός ἐν ὁ ὄρος . τίς δέ εἰμί ὁ ὁράω , εἰμί μή ἐπουράνιος δόξα καί ἰδέα εἰκών , ὅς κατά μίμησις ὁ κατά σάρξ ἐργάζομαι σκηνή ἐκ ξύλον ἄσηπτος , ἵνα ὁ μέν ὁ σάρκινος φρονέω ὁ ἐπίγειος φανερόω , ὁ δέ πνευματικός ὁ ἐπουράνιος ὁ γίγνομαι ; Ἐδέμ οὖν εἴρω τόπος τρυφή , τουτέστιν παράδεισος · κατά ἀνατολή φυτεύω , ξύλον ὡραῖος καί καρπός παντοδαπός κοσμέω , ὥστε εἰμί νοέω ὁ σύστημα ὁ Δίκαιος τόπος εἰμί ἅγιος , ἐν ὅς ὁ ἐκκλησία φυτεύω . οὔτε γάρ ψιλός τόπος δύναμαι καλέω ἐκκλησία , οὔτε οἶκος διά λίθος καί πηλός οἰκοδομέω · οὔτε αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἄνθρωπος δύναμαι καλέω ἐκκλησία · οἶκος γάρ καταλύω καί ἄνθρωπος τελευτάω . τίς οὖν εἰμί ἐκκλησία ; σύστημα ἅγιος ἐν ἀλήθεια πολιτεύω . ὁ οὖν Ὁμόνοια καί ὁ ἐπί ὁ αὐτός ὁ ἅγιος ὁδός οὗτος γίγνομαι ἐκκλησία , οἶκος θεός πνευματικός ἐπί ὁ Χριστός ὡς ἐν ὁ ἀνατολή φυτεύω , ἐν ὅς ποικίλος καί εὐθαλής δένδρον ἐπεισέρχομαι φαίνω , γενεά πατήρ ἀπό ἀρχή χωρίζω καί προφήτης ἔργον , ὁ πληρόω μετά ὁ νόμος , χορός ἀπόστολος , σοφός διά λόγος γίγνομαι , μάρτυς τε πᾶς διά αἷμα Χριστός σώζω , καί παρθένος κλῆσις διά ὕδωρ ἁγίζω , χορός διδάσκαλος καί τάξις ἐπίσκοπος , ἱερός τε καί Λευΐτης . καί παντοδαπός ποικιλίας κοσμέω οὗτος πᾶς ἐν ἐκκλησία ἀνθέω , φθείρω μή δύναμαι · ὅς ὁ καρπός1 μεταλαμβάνω ἐγώ εὐφραίνω , ἐσθίω ὁ ἐκ αὐτός προέρχομαι πνευματικός καί ἐπουράνιος τροφή . ὁ γάρ μακάριος πατριάρχης αὐτός ἐγώ ὁ ὁ θεός λόγιος διακονέω ὡς δένδρον εὐθαλής ἐν παράδεισος φυτεύω καί πάντοτε μετά ἑαυτοῦ ὁ καρπός βαστάζω , ἵνα ἐγώ ὁ γλυκύς ἐκ αὐτός προβάλλω Χριστός , καρπός ζωή δίδωμι ἐγώ γιγνώσκω ἠώς νῦν . ἐν οὗτος ὁ Ἐδέμ ποταμός ἀέναος ὕδωρ ἀπορρέω καί τέσσαρες ποταμός ἐξέρχομαι ἐκ αὐτός ποτίζω πᾶς ὁ ὁ ἄνθρωπος γῆ , ὡς καί ἐν ὁ ἐκκλησία δείκνυμι · ποταμός γάρ εἰμί ὁ Χριστός , διά ὁ τετραμερής σωτήριος εὐαγγέλιον πᾶς ἐκφυλάσσω καί εἰς πᾶς πρόσειμι . ἄρδω δέ καί ποτίζω πᾶς ὁ πιστεύω εἰς αὐτός , ὡς ὁ προφήτης λέγω · ποταμός ἐκ ὁ κοιλία αὐτός ῥέω . ἐν μέν οὖν ὁ παράδεισος ξύλον δείκνυμι γνῶσις καί ξύλον ζωή , ὡς νῦν ἐν ἐκκλησία νόμος καί λόγος ὡς δύο ξύλον φυτεύω δείκνυμι . διά γάρ νόμος ἐπίγνωσις γίγνομαι ὁ ἁμαρτία , διά δέ ὁ λόγος ζωή καί ἄφεσις δίδωμι ὁ παράπτωμα . καί γάρ τότε ὁ Ἀδάμ παρακούω θεός καί γεύω ἐκ ὁ ξύλον ὁ γνῶσις ἔκβλητος γίγνομαι ὁ παράδεισος , ἐκ γῆ λαμβάνω καί εἰς γῆ πάλιν ἀναλύω . ὁμοίως πάλιν ὁ πιστεύω καί ὁ ἐντολή μή φυλάσσω γυμνόω ὁ ἅγιος πνεῦμα , ἔκβλητος γίγνομαι ὁ ἐκκλησία , μηκέτι λαμβάνω , ἀλλά γίγνομαι γῆ εἰς ὁ παλαιός αὐτός ἄνθρωπος ἀνέρχομαι ὀφείλω .