hippolytus-of-rome.commentarii-in-danielem 3.29
Καὶ εἶπεν Δανιήλ τῷ βασιλεῖ · ὁ θεός μου ἀπέστειλεν τὸν ἄγγελον αὐτοῦ καὶ ἐνέφραξεν τὰ στόματα τῶν λεόντων καὶ οὐκ ἐλυμήναντό με , ὅτι κατενώπιον αὐτοῦ εὐθύτης εὑρέθη μοι καὶ ἐνώπιον δὲ σοῦ , βασιλεῦ , παράπτωμα οὐκ ἐποίησα . — πόσον ποιεῖ πεποίθησιν πρὸς θεὸν ἔχειν μᾶλλον ἢ πρὸς ἀνθρώπους . ἄνθρωποι μὲν γὰρ ἀφελπίζουσιν καὶ θανάτῳ παραδιδόασιν , ὁ δὲ θεὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ οὐκ ἐγκαταλείπει . διὰ τοῦτο ὁ ψαλμῳδὸς διδάσκει λέγων · ἀγαθὸν πεποιθέναι ἐπὶ κύριον ἢ πεποιθέναι ἐπ’ ἄνθρωπον · ἀγαθὸν ἐλπίζειν ἐπὶ κύριον ἢ ἐλπίζειν ἐπ’ ἄρχουσιν . τότε τοίνυν τοῦ ἀγγέλου ἐν τῷ λάκκῳ φανέντος τὰ μὲν θηρία τὰ ἄγρια ἡμερώθη καὶ τούτῳ τὰς οὐρὰς σαίνοντες οἱ λέοντες προσέχαιρον ὡς νέῳ Ἀδὰμ ὑποτασσόμενοι · λείχοντες μὲν τοὺς τοῦ Δανιήλ ἁγίους πόδας καὶ πρὸς τὰ ἴχνη τῶν τούτου ποδῶν ἐκυλίοντο πατεῖσθαι καὶ αὐτοὶ ὑπ’ αὐτοῦ ἐπιθυμοῦντες . εἰ γὰρ πιστεύομεν , ὅτι Παύλου εἰς θηρία κατακριθέντος ἀφεθεὶς ἐπ’ αὐτὸν ὁ λέων εἰς τοὺς τούτου πόδας ἀναπεσὼν περιέλειχεν αὐτόν , πῶς οὐχὶ καὶ τὰ ἐπὶ τοῦ Δανιήλ γενόμενα πιστεύσομεν , ἅπερ καὶ αὐτὸς Δαρεῖος πᾶσιν τοῦτο διὰ γραμμάτων ἀποστείλας διηγήσατο ; καὶ ἐν ταῖς Περσῶν καὶ Μήδων βίβλοις ταῦτα ὄντως ἕως σήμερον ἀναγέγραπται , ἵνα μὴ μόνον Ἑβραῖοι , μηδὲ μόνοι Βαβυλώνιοι , ἀλλὰ καὶ Μῆδοι καὶ Πέρσαι καὶ πάντα τὰ ἔθνη τὰ ὑπὸ τὸν οὐρανὸν οἰκοῦντα ἀκούσαντες τὰ γενόμενα καὶ αὐτοὶ τὸν θεὸν φοβηθῶσιν . ὡς καὶ τότε Δαρεῖος ἀκούσας τὴν τοῦ Δανιήλ φωνὴν καταπλαγεὶς ἐθαύμασεν , καὶ ἐκέλευσεν ἀποκυλισθῆναι τὸν λίθον καὶ εἶδεν τὸν Δανιήλ ἐν μέσῳ τῶν λεόντων καθήμενον καὶ ταῖς ἰδίαις χερσὶν τὴν τούτων κόμην καταψήχοντα . καὶ δὴ συγκαλεσάμενος ἅπαντας , ἐπέδειξεν αὐτοῖς τὸ τεράστιον θέαμα , θῆρας ἀγρίους ὑπὸ ἀνδρὸς ἡμερωμένους καὶ ἐν ταῖς τούτου χερσὶν θαλπομένους . ἀναχθέντος τοίνυν τοῦ Δανιήλ ἐκ τοῦ λάκκου , πᾶσα διαφθορὰ οὐχ εὑρέθη ἐν αὐτῷ , ὅτι ἐπίστευσεν ἐν τῷ θεῷ αὐτοῦ .
Lemmas: καί εἶπον Δανιήλ ὁ βασιλεύς · ὁ θεός ἐγώ ἀποστέλλω ὁ ἄγγελος αὐτός καί ἐμφράσσω ὁ στόμα ὁ λέων καί οὐ λυμαίνομαι ἐγώ , ὅτι κατενώπιον αὐτός Εὐθύτης εὑρίσκω ἐγώ καί ἐνώπιος δέ σύ , βασιλεύς , παράπτωμα οὐ ποιέω . — πόσος ποιέω πεποίθησις πρός θεός ἔχω μᾶλλον ἢ πρός ἄνθρωπος . ἄνθρωπος μέν γάρ ἀφελπίζω καί θάνατος παραδίδωμι , ὁ δέ θεός ὁ δοῦλος αὐτός οὐ ἐγκαταλείπω . διά οὗτος ὁ ψαλμῳδός διδάσκω λέγω · ἀγαθός πείθω ἐπί κύριος ἢ πείθω ἐπί ἄνθρωπος · ἀγαθός ἐλπίζω ἐπί κύριος ἢ ἐλπίζω ἐπί ἄρχω . τότε τοίνυν ὁ ἄγγελος ἐν ὁ λάκκος φαίνω ὁ μέν θηρίον ὁ ἄγριος ἡμερόω καί οὗτος ὁ οὐρά σαίνω ὁ λέων προσχαίρω ὡς νέος Ἀδάμ ὑποτάσσω · λείχω μέν ὁ ὁ Δανιήλ ἅγιος πούς καί πρός ὁ ἴχνος ὁ οὗτος πούς κυλίω πατέω καί αὐτός ὑπό αὐτός ἐπιθυμέω . εἰμί γάρ πιστεύω , ὅτι Παῦλος εἰς θηρίον κατακρίνω ἀφίημι ἐπί αὐτός ὁ λέων εἰς ὁ οὗτος πούς ἀναπίπτω περιλείχω αὐτός , πῶς οὐ καί ὁ ἐπί ὁ Δανιήλ γίγνομαι πιστεύω , ὅσπερ καί αὐτός Δαρεῖος πᾶς οὗτος διά γράμμα ἀποστέλλω διηγέομαι ; καί ἐν ὁ Πέρσης καί Μῆδος Βίβλος οὗτος εἰμί ἠώς σήμερον ἀναγράφω , ἵνα μή μόνος Ἑβραῖος , μηδέ μόνος Βαβυλώνιος , ἀλλά καί Μῆδος καί Πέρσης καί πᾶς ὁ ἔθνος ὁ ὑπό ὁ οὐρανός οἰκέω ἀκούω ὁ γίγνομαι καί αὐτός ὁ θεός φοβέω . ὡς καί τότε Δαρεῖος ἀκούω ὁ ὁ Δανιήλ φωνή καταπλάσσω θαυμάζω , καί κελεύω ἀποκυλίνδω ὁ λίθος καί ὁράω ὁ Δανιήλ ἐν μέσος ὁ λέων κάθημαι καί ὁ ἴδιος χείρ ὁ οὗτος κόμη καταψηχοειντα . καί δή συγκαλέω ἅπας , ἐπιδείκνυμι αὐτός ὁ τεράστιος θέαμα , θήρ ἄγριος ὑπό ἀνήρ ημερωμένος καί ἐν ὁ οὗτος χείρ θάλπω . ἀνάγω τοίνυν ὁ Δανιήλ ἐκ ὁ λάκκος , πᾶς διαφθορά οὐ εὑρίσκω ἐν αὐτός , ὅτι πιστεύω ἐν ὁ θεός αὐτός .