hippocrates-et-corpus-hippocraticum.epistulae 12
12 . Ἱπποκράτης Φιλοποίμενι χαίρειν . Οἱ τὴν τῆς πόλιος ἐπιστολὴν ἀποδόντες μοι πρέσβεις καὶ τεὴν ἀπέδοσαν , ἥσθην τε κάρτα καὶ ξενίην ὑπισχνεομένου σέο καὶ τὴν ἑτέρην διαίτην . Ἔλθοιμεν δ’ ἂν αἰσίῃ τύχῃ , καὶ ἀφιξόμεθα ὡς ὑπολαμβάνομεν χρηστοτέρῃσιν ἐλπίσιν [ ἢ ] ὡς ἐν τῇ γραφῇ παραδεδήλωται , οὐ μανίην ἀλλὰ ψυχῆς τινὰ ῥῶσιν ὑπερβάλλουσαν διασαφηνέοντος τοῦ ἀνδρὸς , μήτε παίδων μήτε γυναικὸς μήτε ξυγγενέων μήτε οὐσίης μήτε τινὸς ὅλως ἐν φροντίδι ἐόντος , ἡμέρην δὲ καὶ εὐφρόνην πρὸς ἑωυτῷ καθεστεῶτος καὶ ἰδιάζοντος , τὰ μὲν πολλὰ ἐν ἄντροισι καὶ ἐρημίῃσιν ἢ ἐν ὑποσκιάσεσι δενδρέων , ἢ ἐν μαλθακῇσι ποίῃσιν , ἢ παρὰ συχνοῖσιν ὑδάτων ῥείθροισιν . Συμβαίνει μὲν οὖν τὰ πολλὰ τοῖσι μελαγχολῶσι τὰ τοιαῦτα · σιγηροί τε γὰρ ἐνίοτε εἰσὶ καὶ μονήρεες , καὶ φιλέρημοι τυγχάνουσιν · ἀπανθρωπέονταί τε ξύμφυλον ὄψιν ἀλλοτρίην νομίζοντες · οὐκ ἀπεοικὸς δὲ καὶ τοῖσι περὶ παιδείην ἐσπουδακόσι τὰς ἄλλας φροντίδας ὑπὸ μιῆς τῆς ἐν σοφίῃ διαθέσιος σεσοβῆσθαι . Ὥσπερ γὰρ δμῶές τε καὶ δμωΐδες ἐν τῇσιν οἰκίῃσι θορυβέοντες καὶ στασιάζοντες , ὁκόταν ἐξαπιναίως αὐτοῖσιν ἡ δέσποινα ἐπιστῇ , πτοηθέντες ἀφησυχάζουσι , παραπλησίως καὶ αἱ λοιπαὶ κατὰ ψυχὴν ἐπιθυμίαι ἀνθρώποισι κακῶν ὑπηρέτιδες · ἐπὴν δὲ σοφίης ὄψις ἑωυτέην ἐπιστήσῃ , ὡς δοῦλα τὰ λοιπὰ πάθεα ἐκκεχώρηκεν . Ποθέουσι δ’ ἄντρα καὶ ἡσυχίην οὐ πάντως οἱ μανέντες , ἀλλὰ καὶ οἱ τῶν ἀνθρωπίνων πρηγμάτων ὑπερφρονήσαντες ἀταραξίης ἐπιθυμίῃ · ὁκόταν γὰρ ὁ νοῦς ὑπὸ τῶν ἔξω φροντίδων κοπτόμενος ἀναπαῦσαι θελήσῃ τὸ σῶμα , τότε ταχέως ἐς ἡσυχίην μετήλλαξεν , εἶτα ἀναστὰς ὄρθριος ἐν ἑωυτῷ περιεσκόπει κύκλῳ χωρίον ἀληθείης , ἐν ᾧ οὐ πατὴρ , οὐ μήτηρ , οὐ γυνὴ , οὐ τέκνα , οὐ κασίγνητος , οὐ ξυγγενέες , οὐ δμῶες , οὐ τύχη , οὐχ ὅλως οὐδὲν τῶν θόρυβον ἐμποιησάντων · πάντα δ’ ἀποκεκλεισμένα τὰ ταράσσοντα ἕστηκεν ὑπὸ φόβου , οὐδὲ πλησιάσαι τολμέοντα ὑπ’ εὐλαβείης τῶν αὐτόθι ἐνοικεόντων · οἰκέουσι δὲ τὸ χωρίον ἐκεῖνο καὶ τέχναι καὶ ἀρεταὶ παντοῖαι καὶ θεοὶ καὶ δαίμονες καὶ βουλαὶ καὶ γνῶμαι . Καὶ ὁ μέγας πόλος ἐν ἐκείνῳ τῷ χωρίῳ τοὺς πολυκινήτους ἀστέρας κατέστεπται , εἰς ὃ τάχα καὶ Δημόκριτος ὑπὸ σοφίης μετῴκισται · εἶτ’ οὐκ ἔτι ὁρέων τοὺς ἐν τῇ πόλει , ἅτε τηλοῦ ἐκδεδημηκὼς , δοξάζεται μανίης νοῦσον διὰ τὸ φιλέρημον · σπεύδουσι δὲ Ἀβδηρῖται ἀργυρίου ἐξελεγχθῆναι , ὅτι οὐ ξυνιᾶσι Δημόκριτον . Ἀλλὰ σύ γε ἡμῖν κατάρτυε τὴν ξενίην , ὦ ἑταῖρε Φιλοποίμην · οὐ γὰρ ἐθέλω τεταραγμένῃ τῇ πόλι παρασχεῖν ὄχλησιν , ἐκ παλαιοῦ ἴδιον ἔχων ξένον σε , ὡς οἶσθα . Ἔῤῥωσο .
Lemmas: 12 . Ἱπποκράτης Φιλόποιμεν χαίρω . ὁ ὁ ὁ πόλις ἐπιστολή ἀποδίδωμι ἐγώ πρέσβυς καί τεός ἀποδίδωμι , ἥδομαι τε κάρτα καί ξενία ὑπισχνέομαι σύ καί ὁ ἕτερος διαιτάω . ἔρχομαι δέ ἄν αἴσιος τύχη , καί ἀφικνέομαι ὡς ὑπολαμβάνω χρηστός ἐλπίς [ ἤ ] ὡς ἐν ὁ γραφή παραδηλόω , οὐ μανία ἀλλά ψυχή τις ῥῶσις ὑπερβάλλω διασαφηνέω ὁ ἀνήρ , μήτε παῖς μήτε γυνή μήτε συγγενής μήτε οὐσία μήτε τις ὅλος ἐν φροντίς εἰμί , ἡμέρα δέ καί εὐφρόνη πρός ἑαυτοῦ καθίστημι καί ἰδιάζω , ὁ μέν πολύς ἐν ἄντρον καί ἐρημία ἤ ἐν ὑποσκίασις δένδρον , ἤ ἐν μαλθακός πόα , ἤ παρά συχνός ὕδωρ ῥεῖθρον . συμβαίνω μέν οὖν ὁ πολύς ὁ μελαγχολάω ὁ τοιοῦτος · σιγηρός τε γάρ ἐνίοτε εἰμί καί μονήρης , καί φιλέρημος τυγχάνω · ἀπανθρωπέομαι τε σύμφυλος ὄψις ἀλλότριος νομίζω · οὐ ἀπέοικα δέ καί ὁ περί παιδεία σπουδάζω ὁ ἄλλος φροντίς ὑπό εἷς ὁ ἐν σοφία διάθεσις σοβέω . ὥσπερ γάρ δμώς τε καί δμωΐς ἐν ὁ οἰκία θορυβέω καί στασιάζω , ὁπόταν ἐξαπίναιος αὐτός ὁ δέσποινα ἐφίστημι , πτοέω ἀφησυχάζω , παραπλήσιος καί ὁ λοιπός κατά ψυχή ἐπιθυμία ἄνθρωπος κακός ὑπήρετις · ἐπήν δέ σοφία ὄψις ἑωύτην ἐφίστημι , ὡς δοῦλος ὁ λοιπός πάθος ἐκχωρέω . ποθέω δέ ἄντρον καί ἡσυχία οὐ πάντως ὁ μαίνομαι , ἀλλά καί ὁ ὁ ἀνθρώπινος πρᾶγμα ὑπερφρονέω ἀταραξία ἐπιθυμία · ὁπόταν γάρ ὁ νόος ὑπό ὁ ἔξω φροντίς κόπτω ἀναπαύω ἐθέλω ὁ σῶμα , τότε ταχύς εἰς ἡσυχία μεταλλάσσω , εἶτα ἀνίστημι ὄρθριος ἐν ἑαυτοῦ περισκοπέω κύκλος χωρίον ἀλήθεια , ἐν ὅς οὐ πατήρ , οὐ μήτηρ , οὐ γυνή , οὐ τέκνον , οὐ κασίγνητος , οὐ συγγενής , οὐ δμώς , οὐ τύχη , οὐ ὅλος οὐδείς ὁ θόρυβος ἐμποιέω · πᾶς δέ ἀποκλείω ὁ ταράσσω ἵστημι ὑπό φόβος , οὐδέ πλησιάζω τολμάω ὑπό εὐλάβεια ὁ αὐτόθι ἐνοικέω · οἰκέω δέ ὁ χωρίον ἐκεῖνος καί τέχνη καί ἀρετή παντοῖος καί θεός καί δαίμων καί βουλή καί γνώμη . καί ὁ μέγας πόλος ἐν ἐκεῖνος ὁ χωρίον ὁ πολυκίνητος ἀστήρ καταστέφω , εἰς ὅς τάχα καί Δημόκριτος ὑπό σοφία μετοικίζω · εἶτα οὐ ἔτι ὁράω ὁ ἐν ὁ πόλις , ἅτε τηλοῦ ἐκδημέω , δοξάζω μανία νόσος διά ὁ φιλέρημος · σπεύδω δέ Ἀβδηρίτης ἀργύριον ἐξελέγχω , ὅτι οὐ συνίημι Δημόκριτος . ἀλλά σύ γε ἐγώ καταρτύω ὁ ξενία , ὦ ἑταῖρος Φιλοποίμην · οὐ γάρ ἐθέλω ταράσσω ὁ πόλις παρέχω ὄχλησις , ἐκ παλαιός ἴδιος ἔχω ξένος σύ , ὡς οἶδα . ῥώννυμι .