hippocrates-et-corpus-hippocraticum.de-octimestri-partu 12
12 . Αἵ τε τροφαὶ καὶ αἱ ἀναπνοαὶ σφαλεραὶ μεταλλασσόμεναι · ἤν τι γὰρ νοσηρὸν ἐσάγωνται , κατὰ τὸ στόμα καὶ κατὰ τὰς ῥῖνας ἐσάγονται · καὶ ἀντὶ τοῦ τοσαῦτα εἶναι τὰ ἐσιόντα ὅσα ἐξαρκέει καὶ μὴ περιγίνεσθαι , πολλῷ πλέω εἰσέρχεται , ὥστε ἀναγκάζεσθαι ὑπὸ τοῦ πλήθεος τῶν ἐσιόντων καὶ ὑπὸ τῆς διαθέσιος ἧς διάκειται τὸ σῶμα τοῦ παιδίου ἤδη τὰ μὲν κατὰ τὸ στόμα τε καὶ τὰς ῥῖνας πάλιν ἐξιέναι , τὰ δὲ κατὰ τὸ ἔντερον καὶ τὴν κύστιν κάτω περαιοῦσθαι , πρόσθεν οὐδενὸς τουτέων οὕτω γενομένου . Καὶ ἀντὶ πνευμάτων τε καὶ χυμῶν οὕτω συγγενέων , ὅκως ἀεὶ ἀνάγκη ἐν τῇσι μήτρῃσι γίνεσθαι συνηθείην τε ἔχοντα καὶ εὐμενείην , πᾶσι ξένοισι χρῆται ὠμοτέροισι καὶ ξηροτέροισι καὶ ἧσσον ἐξηνθρωπισμένοισιν , ἐξ ὧν ἀνάγκη πόνους γίνεσθαι πολλοὺς , πολλοὺς δὲ καὶ θανάτους · ἐπεὶ καὶ τοῖσιν ἀνδράσι πολλάκις αἱ μεταλλαγαὶ τῶν χωρίων τε καὶ τῶν διαιτημάτων τὰς νούσους ποιέουσιν . Ὁ δ’ αὐτὸς λόγος ἐστὶ καὶ περὶ τῶν ἐσθημάτων · ἀντὶ γὰρ τοῦ σαρκὶ καὶ χυμοῖς ἠμφιέσθαι χλιεροῖς τε καὶ ὑγροῖς καὶ ξυγγενέσι , τοιαῦτα ἀμφιέννυται τὰ παιδία οἷά περ οἱ ἄνδρες . Οἱ δὲ ὀμφαλοὶ ἔσοδοί εἰσι τοῖσι παιδίοισι μοῦνον τοῦ σώματος · τῇ μήτρῃ προσέχεται διὰ τουτέων , καὶ κοινωνεῖ τῶν ἐσιόντων · τὰ δ’ ἄλλα ξυμμύει · καὶ οὐκ ἀνεστομωμένα ἐστὶ πρόσθεν ἢ ἐν ἐξόδῳ ᾖ τὸ παιδίον ἐκ τῆς γαστρός · ὁκόταν δὲ ἐν ἐξόδῳ ᾖ , τὰ μὲν ἄλλα ἀναστομοῦται , ὁ δὲ ὀμφαλὸς λεπτύνεταί τε καὶ ξυμμύει καὶ ἀποξηραίνεται . Ὥσπερ δὲ τοῖσιν ἐκ τῆς γῆς φυομένοισιν οἱ καρποὶ ἁδρυνόμενοι ἀποκρίνονται καὶ ἀποπίπτουσι κατὰ τὴν διάφυσιν , οὕτω καὶ τοῖσι παιδίοισιν ἁδρυνομένοισί τε καὶ τελείοισι γινομένοισιν ὁ μὲν ὀμφαλὸς ξυνέμυσε , τὰ δὲ ἄλλα ἀνεστομώθη , ὥστε εἰσδέχεσθαί τε τὰ ἐσιόντα καὶ ἐξόδους ἔχειν κατὰ φύσιν , ᾗσιν ἀνάγκη τοὺς ζῶντας χρέεσθαι · ἕκαστα γὰρ χωρίζεται ῥέποντα κατὰ τὰς συλλοχίας · κρατιστεύει δὲ τὰ τῷ ἡλίῳ ξυντροφώτατα .
Lemmas: 12 . ὁ τε τροφή καί ὁ ἀναπνοή σφαλερός μεταλλάσσω · ἐάν τις γάρ νοσηρός εἰσάγω , κατά ὁ στόμα καί κατά ὁ ῥίς εἰσάγω · καί ἀντί ὁ τοσοῦτος εἰμί ὁ εἰσέρχομαι ὅσος ἐξαρκέω καί μή περιγίγνομαι , πολύς πολύς εἰσέρχομαι , ὥστε ἀναγκάζω ὑπό ὁ πλῆθος ὁ εἰσέρχομαι καί ὑπό ὁ διάθεσις ὅς διάκειμαι ὁ σῶμα ὁ παιδίον ἤδη ὁ μέν κατά ὁ στόμα τε καί ὁ ῥίς πάλιν ἐξέρχομαι , ὁ δέ κατά ὁ ἔντερον καί ὁ κύστις κάτω περαιόω , πρόσθεν οὐδείς οὗτος οὕτως γίγνομαι . καί ἀντί πνεῦμα τε καί χυμός οὕτως συγγενής , ὅπως ἀεί ἀνάγκη ἐν ὁ μήτρα γίγνομαι συνήθεια τε ἔχω καί εὐμένεια , πᾶς ξένος χράω ὠμός καί ξηρός καί ἥσσων ἐξανθρωπίζω , ἐκ ὅς ἀνάγκη πόνος γίγνομαι πολύς , πολύς δέ καί θάνατος · ἐπεί καί ὁ ἀνήρ πολλάκις ὁ μεταλλαγή ὁ χωρίον τε καί ὁ διαίτημα ὁ νόσος ποιέω . ὁ δέ αὐτός λόγος εἰμί καί περί ὁ ἔσθημα · ἀντί γάρ ὁ σάρξ καί χυμός ἀμφιέννυμι χλιερός τε καί ὑγρός καί συγγενής , τοιοῦτος ἀμφιέννυμι ὁ παιδίον οἷος περ ὁ ἀνήρ . ὁ δέ ὀμφαλός εἴσοδος εἰμί ὁ παιδίον μόνος ὁ σῶμα · ὁ μήτρα προσέχω διά οὗτος , καί κοινωνέω ὁ εἰσέρχομαι · ὁ δέ ἄλλος συμμύω · καί οὐ ἀναστομόω εἰμί πρόσθεν ἤ ἐν ἔξοδος εἰμί ὁ παιδίον ἐκ ὁ γαστήρ · ὁπόταν δέ ἐν ἔξοδος εἰμί , ὁ μέν ἄλλος ἀναστομόω , ὁ δέ ὀμφαλός λεπτύνω τε καί συμμύω καί ἀποξηραίνω . ὥσπερ δέ ὁ ἐκ ὁ γῆ φύω ὁ καρπός ἁδρύνω ἀποκρίνω καί ἀποπίπτω κατά ὁ διάφυσις , οὕτως καί ὁ παίδιος ἁδρύνω τε καί τέλειος γίγνομαι ὁ μέν ὀμφαλός συμμύω , ὁ δέ ἄλλος ἀναστομόω , ὥστε εἰσδέχομαι τε ὁ εἰσέρχομαι καί ἔξοδος ἔχω κατά φύσις , ὅς ἀνάγκη ὁ ζάω χράω · ἕκαστος γάρ χωρίζω ῥέπω κατά ὁ συλλοχία · κρατιστεύω δέ ὁ ὁ ἥλιος σύντροφος .