hippocrates-et-corpus-hippocraticum.de-natura-hominis 12
12 . Ὁκόσοι πῦον πολλὸν πτύουσιν ἄτερ πυρετοῦ ἐόντες , καὶ ὁκόσοισιν ὑπὸ τὸ οὖρον πῦον ὑφίσταται πολλὸν ἄτερ ὀδύνης ἐούσης , καὶ ὁκόσοισι τὰ ὑποχωρήματα αἱματώδεα ὥσπερ ἐν τῇσι δυσεντερίῃσι καὶ χρόνιά ἐστιν ἐοῦσι πέντε καὶ τριήκοντα ἐτέων καὶ γεραιτέροισι , τουτέοισι πᾶσιν ἀπὸ τοῦ αὐτέου τὰ νουσήματα γίνεται · ἀνάγκη γὰρ τουτέους ταλαιπώρους τε γενέσθαι καὶ φιλοπόνους τῷ σώματι καὶ ἐργάτας νεηνίσκους ἐόντας , ἔπειτα δὲ ἐξανεθέντας τῶν πόνων σαρκωθῆναι μαλθακῇ σαρκὶ καὶ πουλὺ διαφερούσῃ τῆς προτέρης , καὶ πολλὸν διακεκριμένον ἔχειν τὸ σῶμα τό τε προϋπάρχον καὶ τὸ ἐπιτραφὲν , ὥστε μὴ ὁμονοεῖν . Ὁκόταν οὖν νόσημά τι καταλάβῃ τοὺς οὕτω διακειμένους , τὸ μὲν παραχρῆμα διαφεύγουσιν , ὕστερον δὲ μετὰ τὴν νοῦσον χρόνῳ τήκεται τὸ σῶμα , καὶ διαῤῥέει διὰ τῶν φλεβῶν , ᾗ ἂν εὐρυχωρίης μάλιστα τύχῃ , ἰχωροειδές · ἢν μὲν οὖν ὁρμήσῃ ἐς τὴν κοιλίην τὴν κάτω , σχεδόν τι οἷόν περ ἐν τῷ σώματι ἂν ἐνέῃ τοιοῦτον καὶ τὸ διαχώρημα γίνεται · ἅ τε γὰρ τῆς ὁδοῦ κατάντεος ἐούσης , οὐχ ἵσταται πολλὸν χρόνον ἐν τῷ ἐντέρῳ . Ὁκόσοισι δ’ ἂν ἐς τὸ στῆθος ἐσρυῇ , ὑπόπυοι γίνονται · ἅτε γὰρ τῆς καθάρσιος ἀνάντεος ἐούσης , καὶ χρόνον ἐναυλιζόμενον πουλὺν ἐν τῷ στήθει , κατασήπεται καὶ γίνεται πυοειδές . Ὁκόσοισι δ’ ἂν ἐς τὴν κύστιν ἐξερεύγηται , ὑπὸ τῆς θερμότητος τοῦ χωρίου τοῦτο καὶ θερμὸν καὶ λευκὸν γίνεται , καὶ διακρίνεται · καὶ τὸ μὲν ἀραιότατον ἐφίσταται ἄνω , τὸ δὲ παχύτατον κάτω , ὃ δὴ πῦον καλέεται . Γίνονται δὲ καὶ οἱ λίθοι τοῖσι παιδίοισι διὰ τὴν θερμότητα τοῦ χωρίου τε τουτέου καὶ τοῦ ὅλου σώματος , τοῖσι δὲ ἀνδράσιν οὐ γίνονται λίθοι διὰ τὴν ψυχρότητα τοῦ σώματος . Εὖ γὰρ χρὴ εἰδέναι , ὅτι ὁ ἄνθρωπος τῇ πρώτῃ τῶν ἡμερέων θερμότατός ἐστιν αὐτὸς ἑωυτοῦ , τῇ δὲ ὑστάτῃ ψυχρότατος · ἀνάγκη γὰρ αὐξανόμενον καὶ χωρέον τὸ σῶμα πρὸς βίην θερμὸν εἶναι · ὁκόταν δὲ ἄρχηται μαραίνεσθαι τὸ σῶμα , καταῤῥέον πρὸς εὐπέτειαν , ψυχρότερον γίνεται · καὶ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον , ὁκόσον τῇ πρώτῃ τῶν ἡμερέων πλεῖστον αὔξεται ὁ ἄνθρωπος , τοσοῦτον θερμότερος γίνεται , καὶ τῇ ὑστάτῃ τῶν ἡμερέων , ὁκόσον πλεῖστον καταμαραίνεται , τοσοῦτον ἀνάγκη ψυχρότερον εἶναι . Ὑγιέες δὲ γίγνονται αὐτόματοι οἱ οὕτω διακείμενοι , πλεῖστοι μὲν ἐν τῇ ὥρῃ , ᾗ ἂν ἄρξωνται τήκεσθαι , πεντεκαιτεσσαρακονθήμεροι · ὁκόσοι δ’ ἂν τὴν ὥρην ταύτην ὑπερβάλλωσιν , ἐνιαυτῷ αὐτόματοι ὑγιέες γίνονται , ἢν μή τι ἄλλο κακουργῆται ὥνθρωπος .
Lemmas: 12 . ὁπόσος πυός πολύς πτύω ἄτερ πυρετός εἰμί , καί ὁπόσος ὑπό ὁ οὖρος πυός ὑφίστημι πολύς ἄτερ ὀδύνη εἰμί , καί ὁπόσος ὁ ὑποχώρημα αἱματώδης ὥσπερ ἐν ὁ δυσεντερία καί χρόνιος εἰμί εἰμί πέντε καί τριάκοντα ἔτος καί γεραιός , οὗτος πᾶς ἀπό ὁ αὔτεος ὁ νόσημα γίγνομαι · ἀνάγκη γάρ τοτέος ταλαίπωρος τε γίγνομαι καί φιλόπονος ὁ σῶμα καί ἐργάτης νεανίσκος εἰμί , ἔπειτα δέ ἐξανίημι ὁ πόνος σαρκόω μαλθακός σάρξ καί πολύς διαφέρω ὁ πρότερος , καί πολύς διακρίνω ἔχω ὁ σῶμα ὁ τε προυπάρχω καί ὁ ἐπιτρέφω , ὥστε μή ὁμονοέω . Ὁπόταν οὖν νόσημα τις καταλαμβάνω ὁ οὕτως διάκειμαι , ὁ μέν παραχρῆμα διαφεύγω , ὕστερον δέ μετά ὁ νόσος χρόνος τήκω ὁ σῶμα , καί διαρρέω διά ὁ φλέψ , ᾗ ἄν εὐρυχωρία μάλα τυγχάνω , ἰχωροειδής · ἐάν μέν οὖν ὁρμάω εἰς ὁ κοιλία ὁ κάτω , σχεδόν τις οἷος περ ἐν ὁ σῶμα ἄν ἔνειμι τοιοῦτος καί ὁ διαχώρημα γίγνομαι · ὅς τε γάρ ὁ ὁδός κατάντης εἰμί , οὐ ἵστημι πολύς χρόνος ἐν ὁ ἔντερον . ὁπόσος δέ ἄν εἰς ὁ στῆθος εἰσρέω , ὑπόπυος γίγνομαι · ἅτε γάρ ὁ κάθαρσις ἀνάντης εἰμί , καί χρόνος ἐναυλίζω πολύς ἐν ὁ στῆθος , κατασήπω καί γίγνομαι πυοειδής . ὁπόσος δέ ἄν εἰς ὁ κύστις ἐξερεύγομαι , ὑπό ὁ θερμότης ὁ χωρίον οὗτος καί θερμός καί λευκός γίγνομαι , καί διακρίνω · καί ὁ μέν ἀραῖος ἐφίστημι ἄνω , ὁ δέ παχύς κάτω , ὅς δή πυός καλέω . γίγνομαι δέ καί ὁ λίθος ὁ παιδίον διά ὁ θερμότης ὁ χωρίον τε οὗτος καί ὁ ὅλος σῶμα , ὁ δέ ἀνήρ οὐ γίγνομαι λίθος διά ὁ ψυχρότης ὁ σῶμα . εὖ γάρ χρή οἶδα , ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὁ πρῶτος ὁ ἡμέρα θερμός εἰμί αὐτός ἑαυτοῦ , ὁ δέ ὕστατος ψυχρός · ἀνάγκη γάρ αὐξάνω καί χωρέω ὁ σῶμα πρός βία θερμός εἰμί · ὁπόταν δέ ἄρχω μαραίνω ὁ σῶμα , καταρρέω πρός εὐπέτεια , ψυχρός γίγνομαι · καί κατά οὗτος ὁ λόγος , ὁπόσος ὁ πρῶτος ὁ ἡμέρα πολύς αὐξάνω ὁ ἄνθρωπος , τοσοῦτος θερμός γίγνομαι , καί ὁ ὕστατος ὁ ἡμέρα , ὁπόσος πολύς καταμαραίνω , τοσοῦτος ἀνάγκη ψυχρός εἰμί . ὑγιής δέ γίγνομαι αὐτόματος ὁ οὕτως διάκειμαι , πολύς μέν ἐν ὁ ὥρα , ᾗ ἄν ἄρχω τήκω , πεντεκαιτεσσαρακονθήμερος · ὁπόσος δέ ἄν ὁ ὥρα οὗτος ὑπερβάλλω , ἐνιαυτός αὐτόματος ὑγιής γίγνομαι , ἐάν μή τις ἄλλος κακουργέω ἄνθρωπος .