hippocrates-et-corpus-hippocraticum.de-mulierum-affectibus-iiii 1.61
61 . Ἢν δὲ γυνὴ ὑδρωπιήσῃ , οἷα τοῦ σπληνὸς ὑδατώδεος καὶ μεγάλου ἐόντος , γίνεται δὲ ὁ σπλὴν ὑδατώδης ἀπὸ τοῦδε τοῦ παθήματος , ἐπὴν πῦρ ἔχη καὶ μὴ ἀφίῃ τὴν ἄνθρωπον , καὶ δίψα μιν λαμβάνῃ καρτερὴ , καὶ πίνῃ , καὶ μὴ ἀπεμέῃ · τὸ μὲν γὰρ ἐς τὴν κύστιν διελθὸν διουρέεται , τὸ λοιπὸν δὲ ὁ σπλὴν ἕλκει ἐς ἑωυτὸν ἀπὸ τῆς κοιλίης ἅτε ἀραιὸς ἐὼν καὶ σπογγοειδὴς κείμενός τε κατὰ τὴν κοιλίην · καὶ ἢν τούτων οὕτως ἐχόντων μὴ ἱδρώσῃ , μηδέ οἱ ἡ κύστις διηθῇ , μηδὲ ἡ κοιλίῃ χαλᾷ , διαίρεται ὁ σπλὴν ὑπὸ τοῦ ποτοῦ , καὶ μᾶλλον ἢν ὕδωρ ᾖ τὸ ποτὸν , καί μιν ἤν τις ἐπαφήσαιτο , μαλθακὸς ὡς μνοῦς ἐστιν , ἔστι δ’ ὅτε ἀντιτυπεύμενος · ἀερθεὶς δὲ καὶ ὑπερπιμπλάμενος ἐκδιδοῖ κατὰ τὰς φλέβας τῷ σώματι , καὶ μάλιστα ἐς τὸ ἐπίπλοον καὶ τοῖσιν ἀμφὶ τὴν κοιλίην ἐοῦσι χωρίοισι καὶ τοῖσι σκέλεσιν · ἕτερον γὰρ ἑτέρῳ διεκδιδοῖ ἐν τῷ σώματι , ἐπὴν πλέον ἑκάστῳ τοῦ καιροῦ ᾖ καὶ μὴ δύνηται κατέχειν . Ἐπιγίνεται δὲ ἀπὸ τούτου ὕδρωψ αἰεὶ , ἐπὴν μάθῃ ὁ σπλὴν ἕλκειν ἐς ἑωυτὸν φύσει ἀραιὸς ὢν καὶ μανός . Γίνεται δὲ ἔστιν ᾗσιν ἀρχὴ αὕτη τῆς νούσου καὶ ἄτερ πυρετοῦ , ἢν καῦμα ἐν τῇ κοιλίῃ ἐνστῇ οἷα φλέγματος ἐς αὐτὴν κατιόντος , καὶ ἢν ἡ ἄνθρωπος τὴν δίψαν μὴ κατέχῃ , μηδ’ ἡ κύστις μηδ’ ἡ κοιλίη διηθέωσιν οὖρόν τε καὶ κόπρον κατά γε δίκην , μηδὲ ἐπιτηδείῃ διαίτῃ χρέηται ἡ ἄνθρωπος . Ἢν δὲ ὑδρωποειδὴς ᾖ , ἔρχεται τὰ καταμήνια πολλὰ ἐξαπίνης , ὁτὲ δὲ ὀλίγα , καὶ γίνεται ὁτὲ μὲν ὡς ἀπὸ κρεῶν ὕδωρ , εἴ τις αἱματώδεα ἀποπλύνειεν , ὁτὲ δὲ ὀλίγῳ ἰσχυρότερα , καὶ οὐ πήγνυται , καὶ ἆσθμά μιν λαμβάνει , πρὶν ἢ τὰ καταμήνια χωρέειν , καὶ ὀδύνη ἐν τῷ σπληνὶ , καὶ μᾶλλον ἐπήν τι γλυκὺ φάγῃ , καὶ ἡ γαστὴρ ἐξαείρεται καὶ μεγάλη ἐστί · καὶ ἐπὴν πλέονα τοῦ μάθεος φάγῃ , πονέεται τὴν γαστέρα , καὶ τὴν ὀσφὺν ἀλγέει ἄλλοτε καὶ ἄλλοτε , καὶ πῦρ μιν ἐπιλαμβάνει δι’ ὀλίγου . Ἐπὴν δὲ ἀποκαθαρθῇ , ῥάϊον δοκέει ἔχειν πρὸς τὰ πρόσθεν , ἔπειτα ἐς τωὐτὸ καθίσταται , καὶ ἢν μελεδαίνηται ὡς χρὴ , ὑγιὴς ἔσται · ἢν δὲ μὴ , ὁ ῥόος ἐπιφανεῖται , καὶ διὰ παντὸς τοῦ χρόνου αἰεὶ ῥεύσεται κατ’ ὀλίγον οἷον ἰχὼρ , ἐπιμελείης δὲ πλείονος δέεται . Ἢν δὲ μὴ ὁ ῥόος ἐπιγένηται , ἀλλ’ αἱ μῆτραι ὑπὸ τῶν πρόσθεν παθημάτων ἀερθεῖσαι μὴ χαλάσωσι τὰ ἐπιμήνια , ἥ τε γαστήρ οἱ μεγάλη ἔσται , καὶ βρῖθος ἐνέσται ὡς τῇ ἐν γαστρὶ ἐχούσῃ , καὶ δοκέει ὡσεὶ παιδίον ἐν τῇ γαστρὶ αὐτῆς κινέεσθαι , ἅτε τῶν μητρέων ὕδατος πλέων ἐουσέων καὶ τοῦ ὕδατος κινεομένου , ἄλλοτε γὰρ καὶ ἄλλοτε κλυδάζεται αὐτῇσι τὸ ὕδωρ ὡς ἐν ἀσκῷ · καὶ ἀλγεῖ ψαυομένη τὸ κάτω τοῦ ὀμφαλοῦ , καὶ αἱ κληἳδες καὶ ὁ θώρηξ καὶ τὸ πρόσωπον καὶ τὰ ὄμματα καταλεπτύνεται , καὶ αἱ θηλαὶ ἀείρονται . Ἔστι δὲ ᾗσι μὲν ἥ τε κοιλίη καὶ τὰ σκέλεα πλήθει ὕδατος , ᾗσι δὲ ἐς θάτερον τουτέων · καὶ ἢν μὲν ἄμφω πλησθῇ , οὐδεμία ἐλπὶς περιγενέσθαι τὴν ἄνθρωπόν ἐστιν · ἢν δὲ θάτερον τούτων , ἐλπίδες ὀλίγαι , ἢν μελεδαίνηται καὶ μὴ λίην τετρυχωμένη ᾖ . Χρονίη δὲ αὕτη ἡ νοῦσος .
Lemmas: 61 . ἐάν δέ γυνή ὑδρωπιάω , οἷος ὁ σπλήν ὑδατώδης καί μέγας εἰμί , γίγνομαι δέ ὁ σπλήν ὑδατώδης ἀπό ὅδε ὁ πάθημα , ἐπήν πῦρ χάω καί μή ἀφίημι ὁ ἄνθρωπος , καί δίψα μιν λαμβάνω καρτερός , καί πίνω , καί μή ἀπεμέω · ὁ μέν γάρ εἰς ὁ κύστις διέρχομαι διουρέω , ὁ λοιπός δέ ὁ σπλήν ἕλκω εἰς ἑαυτοῦ ἀπό ὁ κοιλία ἅτε ἀραιός εἰμί καί σπογγοειδής κεῖμαι τε κατά ὁ κοιλία · καί ἐάν οὗτος οὕτως ἔχω μή ἱδρόω , μηδέ ἕ ὁ κύστις διηθέω , μηδέ ὁ κοιλία χαλάω , διαίρω ὁ σπλήν ὑπό ὁ ποτός , καί μάλα ἐάν ὕδωρ εἰμί ὁ ποτός , καί μιν ἐάν τις ἐπαφάω , μαλθακός ὡς μνόος εἰμί , εἰμί δέ ὅτε ἀντιτυπέω · ἀείρω δέ καί ὑπερπίμπλημι ἐκδίδωμι κατά ὁ φλέψ ὁ σῶμα , καί μάλα εἰς ὁ ἐπίπλοον καί ὁ ἀμφί ὁ κοιλία εἰμί χωρίον καί ὁ σκέλος · ἕτερος γάρ ἕτερος διεκδίδωμι ἐν ὁ σῶμα , ἐπήν πολύς ἕκαστος ὁ καιρός εἰμί καί μή δύναμαι κατέχω . ἐπιγίγνομαι δέ ἀπό οὗτος ὕδρωψ ἀεί , ἐπήν μανθάνω ὁ σπλήν ἕλκω εἰς ἑαυτοῦ φύσις ἀραιός εἰμί καί μανός . γίγνομαι δέ εἰμί ὅς ἀρχή οὗτος ὁ νόσος καί ἄτερ πυρετός , ἐάν καῦμα ἐν ὁ κοιλία ἐνίστημι οἷος φλέγμα εἰς αὐτός κατέρχομαι , καί ἐάν ὁ ἄνθρωπος ὁ δίψα μή κατέχω , μηδέ ὁ κύστις μηδέ ὁ κοιλία διηθέω οὖρος τε καί κόπρος κατά γε δίκη , μηδέ ἐπιτήδειος δίαιτα χράω ὁ ἄνθρωπος . ἐάν δέ ὑδρωποειδής εἰμί , ἔρχομαι ὁ καταμήνιος πολύς ἐξαπίνης , ὅτε δέ ὀλίγος , καί γίγνομαι ὅτε μέν ὡς ἀπό κρέας ὕδωρ , εἰ τις αἱματώδης ἀποπλύνω , ὅτε δέ ὀλίγος ἰσχυρός , καί οὐ πήγνυμι , καί ἆσθμα μιν λαμβάνω , πρίν ἤ ὁ καταμήνιος χωρέω , καί ὀδύνη ἐν ὁ σπλήν , καί μάλα ἐπήν τις γλυκύς ἐσθίω , καί ὁ γαστήρ ἐξαείρω καί μέγας εἰμί · καί ἐπήν πολύς ὁ μάθος ἐσθίω , πονέω ὁ γαστήρ , καί ὁ ὀσφῦς ἀλγέω ἄλλοτε καί ἄλλοτε , καί πῦρ μιν ἐπιλαμβάνω διά ὀλίγος . ἐπήν δέ ἀποκαθαίρω , ῥάϊος δοκέω ἔχω πρός ὁ πρόσθεν , ἔπειτα εἰς αὐτός καθίστημι , καί ἐάν μελεδαίνω ὡς χρή , ὑγιής εἰμί · ἐάν δέ μή , ὁ ῥόος ἐπιφαίνω , καί διά πᾶς ὁ χρόνος ἀεί ῥέω κατά ὀλίγος οἷος ἰχώρ , ἐπιμέλεια δέ πολύς δέω . ἐάν δέ μή ὁ ῥόος ἐπιγίγνομαι , ἀλλά ὁ μήτρα ὑπό ὁ πρόσθεν πάθημα ἀείρω μή χαλάω ὁ ἐπιμήνιος , ὁ τε γαστήρ ἕ μέγας εἰμί , καί βρῖθος ἔνειμι ὡς ὁ ἐν γαστήρ ἔχω , καί δοκέω ὡσεί παιδίον ἐν ὁ γαστήρ αὐτός κινέω , ἅτε ὁ μήτρα ὕδωρ πλέω εἰμί καί ὁ ὕδωρ κινέω , ἄλλοτε γάρ καί ἄλλοτε κλυδάζομαι αὐτός ὁ ὕδωρ ὡς ἐν ἀσκός · καί ἀλγέω ψαύω ὁ κάτω ὁ ὀμφαλός , καί ὁ κλείς καί ὁ θώραξ καί ὁ πρόσωπον καί ὁ ὄμμα καταλεπτύνω , καί ὁ θηλή ἀείρω . εἰμί δέ ὅς μέν ὁ τε κοιλία καί ὁ σκέλος πλῆθος ὕδωρ , ὅς δέ εἰς ἕτερος οὗτος · καί ἐάν μέν ἄμφω πίμπλημι , οὐδείς ἐλπίς περιγίγνομαι ὁ ἄνθρωπος εἰμί · ἐάν δέ ἕτερος οὗτος , ἐλπίς ὀλίγος , ἐάν μελεδαίνω καί μή λίαν τρυχόω εἰμί . χρόνιος δέ οὗτος ὁ νόσος .