hippocrates-et-corpus-hippocraticum.coa-praesagia 27
XXVII . 482 . Κεφαλὴν καὶ πόδας καὶ χεῖρας κατεψῦχθαι , κοιλίης καὶ πλευρῶν θερμῶν ἐόντων , κακόν · βέλτιστον δὲ πᾶν ὁμοίως τὸ σῶμα θερμόν τε εἶναι καὶ μαλθακόν . 483 . Στρέφεσθαι δὲ ῥηϊδίως χρὴ τὸν νοσέοντα , καὶ ἐν τοῖσι μετεωρισμοῖσιν ἐλαφρὸν εἶναι · βαρύτης δὲ ὅλου τοῦ σώματος καὶ χειρῶν καὶ ποδῶν , πονηρόν · εἰ δὲ καὶ πρὸς τῷ βάρει πέλιοι γίγνονται οἱ δάκτυλοι καὶ οἱ ὄνυχες , πλησίον ὁ θάνατος · μελαινόμενα δὲ παντελῶς , ἧσσον ὀλέθρια τῶν πελίων · ἀλλὰ τὰ λοιπὰ θεωρεῖν · ἢν γὰρ εὐπετέως φέρῃ τὸ νόσημα , καὶ ἄλλο τι τῶν χρησίμων ὑποδεικνύῃ , τὸ νόσημα ἐς ἀπόστασιν τρέπεται , καὶ τὰ μελανθέντα τοῦ σώματος ἀποπίπτει . 484 . Ὄρχιες καὶ αὶδοῖον ἀνεσπασμένα πονηρὸν σημαίνει . 485 . Φῦσαν δὲ ἄνευ ψόφου καὶ περδήσιος διεξιέναι , βέλτιστον · κρέσσον δὲ καὶ σὺν ψόφῳ διελθεῖν , ἢ αὐτοῦ ἀνειλέεσθαι · καίτοι τὸν τοιοῦτον τρόπον διελθοῦσα σημαίνει πονηρὸν καὶ παραφροσύνην , ἢν μὴ ἑκὼν οὕτω ποιέηται τὴν ἄφεσιν τῆς φύσης . 486 . Ἕλκος πέλιον καὶ ξηρὸν ἢ χλωρὸν γινόμενον , θανάσιμον . 487 . Ἀνάκλισις βελτίστη μὲν , ὡς εἴθισταί τις ὑγιαίνων · ὕπτιον δὲ κεῖσθαι , τὰ σκέλεα ἐκτεταμένον , οὐκ ἀστεῖον · εἰ δὲ καὶ καταῤῥέοι προπετὴς ἐπὶ πόδας , χεῖρον · θανάσιμον δὲ καὶ κεχηνέναι καὶ καθεύδειν ἀεί · καὶ τὰ σκέλεα ὑπτίου κειμένου συγκεκαμμένα τε εἶναι ἰσχυρῶς καὶ διαπεπλεγμένα · τὸ δ᾿ ἐπὶ γαστέρα κεῖσθαι οἷσι μὴ σύνηθες , παραφροσύνην σημαίνει καὶ πόνους περὶ κοιλίην · πόδας δὲ γυμνοὺς ἔχειν καὶ χεῖρας , μὴ θερμὸν ἐόντα ἰσχυρῶς , καὶ τὰ σκέλεα διεῤῥῖφθαι , κακὸν , ἀλυσμὸν γὰρ σημαίνει · ἀνακαθίζειν δὲ βούλεσθαι , κακὸν ἐν τοῖσιν ὀξέσι , κάκιστον δὲ ἐν περιπλευμονικοῖσι καὶ πλευριτικοῖσιν . Καθεύδειν δὲ χρὴ τὴν νύκτα , τὴν δὲ ἡμέρην ἐγρηγορέναι · τὸ δ᾿ ἐναντίον , πονηρόν · ἥκιστα δ᾿ ἂν βλάπτοι τὸ πρωῒ κοιμώμενος ἕως τοῦ τρίτου τῆς ἡμέρης · οἱ δὲ μετὰ ταῦτα ὕπνοι , πονηροί · κάκιστον δὲ μὴ καθεύδειν μήτε ἡμέρης , μήτε νυκτὸς , ἢ γὰρ ὑπὸ ὀδύνης τε καὶ πόνου ἀγρυπνοίη ἂν , ἢ παραφρονήσει ἀπὸ τούτου τοῦ σημείου .
Lemmas: XXVII . 482 . κεφαλή καί πούς καί χείρ καταψύχω , κοιλία καί πλευρά θερμός εἰμί , κακός · ἀγαθός δέ πᾶς ὅμοιος ὁ σῶμα θερμός τε εἰμί καί μαλθακός . 483 . στρέφω δέ ῥᾴδιος χρή ὁ νοσέω , καί ἐν ὁ μετεωρισμός ἐλαφρός εἰμί · βαρύτης δέ ὅλος ὁ σῶμα καί χείρ καί πούς , πονηρός · εἰ δέ καί πρός ὁ βάρος πέλιος γίγνομαι ὁ δάκτυλος καί ὁ ὄνυξ , πλησίον ὁ θάνατος · μελαίνω δέ παντελής , ἥσσων ὀλέθριος ὁ πέλιος · ἀλλά ὁ λοιπός θεωρέω · ἐάν γάρ εὐπετής φέρω ὁ νόσημα , καί ἄλλος τις ὁ χρήσιμος ὑποδείκνυμι , ὁ νόσημα εἰς ἀπόστασις τρέπω , καί ὁ μελαίνω ὁ σῶμα ἀποπίπτω . 484 . ὄρχις καί αίδοῖον ἀνασπάω πονηρός σημαίνω . 485 . φῦσα δέ ἄνευ ψόφος καί πέρδησις διεξέρχομαι , ἀγαθός · κρατύς δέ καί σύν ψόφος διέρχομαι , ἤ αὐτοῦ ἀνειλέω · καίτοι ὁ τοιοῦτος τρόπος διέρχομαι σημαίνω πονηρός καί παραφροσύνη , ἐάν μή ἑκών οὕτως ποιέω ὁ ἄφεσις ὁ φύσις . 486 . ἕλκος πέλιος καί ξηρός ἤ χλωρός γίγνομαι , θανάσιμος . 487 . ἀνάκλισις ἀγαθός μέν , ὡς ἐθίζω τις ὑγιαίνω · ὕπτιος δέ κεῖμαι , ὁ σκέλος ἐκτείνω , οὐ ἀστεῖος · εἰ δέ καί καταρρέω προπετής ἐπί πούς , κακός · θανάσιμος δέ καί χάσκω καί καθεύδω ἀεί · καί ὁ σκέλος ὕπτιος κεῖμαι συγκάπτω τε εἰμί ἰσχυρός καί διαπλέκω · ὁ δέ ἐπί γαστήρ κεῖμαι ὅς μή συνήθης , παραφροσύνη σημαίνω καί πόνος περί κοιλία · πούς δέ γυμνός ἔχω καί χείρ , μή θερμός εἰμί ἰσχυρός , καί ὁ σκέλος διαρρίπτω , κακός , ἀλυσμός γάρ σημαίνω · ἀνακαθίζω δέ βούλομαι , κακός ἐν ὁ ὀξύς , κακός δέ ἐν περιπλευμονικός καί πλευριτικός . καθεύδω δέ χρή ὁ νύξ , ὁ δέ ἡμέρα ἐγείρω · ὁ δέ ἐναντίον , πονηρός · ἦκα δέ ἄν βλάπτω ὁ πρωΐ κοιμάω ἕως ὁ τρίτος ὁ ἡμέρα · ὁ δέ μετά οὗτος ὕπνος , πονηρός · κακός δέ μή καθεύδω μήτε ἡμέρα , μήτε νύξ , ἤ γάρ ὑπό ὀδύνη τε καί πόνος ἀγρυπνέω ἄν , ἤ παραφρονέω ἀπό οὗτος ὁ σημεῖον .