himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0030.2
XIX . Καὶ ἀφικνεῖται εἰς τὴν ἀρχαίαν Νίνον , ἐν ᾗ ἀγαλμα ἱδρυται τρόπῳ βαρβάρων · ἐστι δ’ ἄρ’ Ἰώ ἢ Ἰνῶ , τῶν καὶ χράται τῶν χρυσῶν ἐκφυοῦσα μικρὰ καὶ σῶν μίλτοσα . ἐνταῦθα διατρίβοντι καὶ πλεῖον ζυυνεῖν περὶ τοῦ ἀγαλματος ἢ τῆς ἱερᾶς καὶ προφήτις , προσεληλυθὼς Δαμὶς ὁ Νίνιος , ὃν καταρχὰς ἔφην ἐυναποδημησαὶ οὐκ ἐννεμόρουν γενέσθαι τῆς σοφίας πάσης καὶ πολλὰ τῶν χρυσῶν διασώσασθαι . ὁς ἀγαπησὼς αὐτὸν καὶ ζηλῶσας τῆς ὁδοῦ « ἴωμεν , » ἔφη « Ἀπολλώνιε , σὺ μὲν εἶπε ἐπόμενος , ἐγὼ δὲ σοί · καὶ γὰρ με καὶ πολλοὺς ἄξων εἰρώμεν . εἰ μὲν ἄλλο τὸ οὐκ οἶδα , τὸ δ’ οὐν ἐς Βαβυλῶνα ἄγω , πόλεις τε , ὅπου εἰσίν , οὐδ’ ἀνελθὼν οὐ παλαιὰ καὶ κώμας , ἐν αἷς πολλὰ ἀγαθὰ , καὶ μὴν καὶ τὰς φωνὰς τῶν βαρβάρων , ὅπου εἰσίν , εἰσὶ δ’ ἄλλη μὲν Ἀρμενίων , ἄλλη δὲ Μήδων τε καὶ Περσῶν , ἄλλη δὲ Καδυσίων , μεταλαμψάμεν δὲ πάσας . » « ἐγὼ δ’ , » εἶπεν « ὦ ἑταῖρε , πασῶν ζυνήμια , μαθὼν μηδεμίαν . » ( 2 ) θαυμάζαντος δὲ τοῦ Νινίου « μὴ θαυμάζης , » εἶπεν « εἰ πάσας οἶδα φωνὰς ἀνθρώπων · οἶδα γὰρ ἤν καὶ ὅσα σιωποῦσιν ἄνθρωποι . » ὁ μὲν δὴ Ἀσσυρίος προσήχυστο αὐτῷ , ὡς ταῦτ’ ἤκουσε , καὶ ὡσπερ δαίμονα ἐδύσκε , ξυντὴν τ’ αὐτῷ ἐπιβιδούς τὴν σοφίαν καὶ ὅ τι μάθοι μνημονεύων . φωνὴ δ’ ἤν τῇ Ἀσσυρίῳ ἐμμέμετρος πράττουσα · τὸ γὰρ λογοτεδὲς οὐκ εἶχεν ὅτε παιδεύθεις ἐν βαρβάρῳ , διατριβὴν δ’ ἀναγράψαι καὶ ξυνουσίαν καὶ ὅ τι ἤκουσεν ἢ εἶδεν ἀνατυπῶσαι καὶ ὑπόμνημα τῶν τοιούτων ξυνθεῖναι σφόδρ’ ἰκανὸς ἦν , καὶ ἐπετήδευε τοῖς ἀρίστοις ἀνθρώποις . ἢ γὰν δέλτος τῶν ἐκματισμάτων τοιούτων τῷ Δαμίδι νῦν εἶχεν . ( 3 ) ὁ Δαμὶς ἐβούλετο μηδὲν τῶν Ἀπολλωνίου ἀγνοεῖσθαι , ἀλλ’ εἰ τι καὶ παρερρέχθητο τῇ ** ἐπεν , ἀναγεγράφθαι καὶ τοῦτο . καὶ ἀξίων γ’ εἶπεν , ὅ καὶ πρὸς τὸν μεμιμημένον τὴν διατριβὴν ταύτην ἀπεφύγεντο . διασύροντος γὰρ αὐτὸν ἀνθρώπου βαθυμὲν τε καὶ βασιλικοῦ καὶ τὰ μὲν ἀλλ’ ὁρθῶς ἀναγράφειν φήσαντος , ὅπου εἰ γνοῖμι τ’ εἰσὶ καὶ δοξὰς τάνδρος , ταυτὶ δὲ τὰ ὀρθὸς μὲν ἐλλογόμενον παραπλησίον που τῶν κυσὶ πράττειν τοῖς σιτουμένοις τὰ ἐκπίπτοντα τῆς διαι -
Lemmas: XIX . καί ἀφικνέομαι εἰς ὁ ἀρχαῖος Νίνος , ἐν ὅς ἄγαλμα ἱδρύω τρόπος βάρβαρος · εἰμί δέ ἄρα Ἰώ ἢ Ἰνώ , ὁ καί χράω ὁ χρυσός ἐκφύω μικρός καί σός μίλτων . ἐνταῦθα διατρίβω καί πλείων ζυυνεος περί ὁ ἄγαλμα ἢ ὁ ἱερός καί προφήτις , προσέρχομαι Δαμίς ὁ Νίνιος , ὅς καταρχή φημί ἐυναποδημησαὶ οὐ εννεμοροος γίγνομαι ὁ σοφία πᾶς καί πολύς ὁ χρυσός διασῴζω . ὅς ἀγαπάω αὐτός καί ζηλόω ὁ ὁδός « ἔρχομαι , » φημί « Ἀπολλώνιος , σύ μέν εἶπον ἔπω , ἐγώ δέ σύ · καί γάρ ἐγώ καί πολύς ἄγω εἴρω . εἰμί μέν ἄλλος ὁ οὐ οἶδα , ὁ δέ ὀν εἰς Βαβυλών ἄγω , πόλις τε , ὅπου εἰμί , οὐδέ ἀνέρχομαι οὖον παλαιός καί κώμη , ἐν ὅς πολύς ἀγαθός , καί μήv καί ὁ φωνή ὁ βάρβαρος , ὅπου εἰμί , εἰμί δέ ἄλλος μέν Ἀρμένιος , ἄλλος δέ Μῆδος τε καί Πέρσης , ἄλλος δέ καδυθεος , μεταλαμβάνω δέ πᾶς . » « ἐγώ δέ , » εἶπον « εἰμί ἑταῖρος , πᾶς ζυνήμια , μανθάνω μηδείς . » ( 2 ) θαυμάζω δέ ὁ Νίνιος « μή θαυμάζω , » εἶπον « εἰμί πᾶς οἶδα φωνή ἄνθρωπος · οἶδα γάρ ἐάν καί ὅσος σιωπάω ἄνθρωπος . » ὁ μέν δή Ἀσσύριος προσχέω αὐτός , ὡς αὐτός ἀκούω , καί ὡς δαίμων δύο , ξυντιν τε αὐτός επιβιδιδωμι ὁ σοφία καί ὅς τίς μανθάνω μνημονεύω . φωνή δέ ἐάν ὁ Ἀσσύριος ἐμμέμετρος πράσσω · ὁ γάρ λογοτεδὲς οὐ ἔχω ὅτε παιδεύω ἐν βάρβαρος , διατριβή δέ ἀναγράφω καί συνουσία καί ὅς τίς ἀκούω ἢ ὁράω ἀνατυπόω καί ὑπόμνημα ὁ τοιοῦτος συντίθημι σφόδρα ἰκανός εἰμί , καί ἐπιτηδεύω ὁ ἀγαθός ἄνθρωπος . ἢ γαίνω δέλτος ὁ εκματισμαω τοιοῦτος ὁ Δαμίς νῦν ἔχω . ( 3 ) ὁ Δαμίς βούλομαι μηδείς ὁ Ἀπολλώνιος ἀγνοέω , ἀλλά εἰμί τίς καί παρέρχομαι ὁ ** ἕπω , ἀναγράφω καί οὗτος . καί ἄξιος γε εἶπον , ὅς καί πρός ὁ μιμέομαι ὁ διατριβή οὗτος ἀποφεύγω . διασύρω γάρ αὐτός ἄνθρωπος βαθυμὲν τε καί βασιλικός καί ὁ μέν ἀλλά ὀρθῶς ἀναγράφω φημί , ὅπου εἰμί γιγνώσκω τε εἰμί καί δόξα Τάνδρος , οὗτος δέ ὁ ὀρθός μέν ἐλλογέω παραπίμπλημι ποῦ ὁ κύων πράσσω ὁ σιτέω ὁ ἐκπίπτω ὁ διά -