himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0336.3
18 Ἀ . Ὁρῶνται , ὦ Φοινίξ , ὁρῶνται ἐπὶ βουκολίας τε τοῖς ἐν τῷ πεδίῳ καὶ νομαῖς μεγάλοι καὶ θεοὶ καὶ θεῖνται ἔστιν δ' ἐπὶ καιρῷ τῆς γῆς · εἰ μὲν γὰρ κεκοιμμένοι φαίνονται , αὐγῶν ἐπισημαίνουσι τῇ χώρᾳ , εἰ δ' ἱδρώτες πλεῖοι , κατακλιμοὺς τε καὶ ὀμβροὺς , εἰ δ' αἵμα περὶ αὐτοὺς ἢ τοῖς ὅπλοις φαίνοιτο , νόσους τῇ Ἰλίᾳ ἀναπεμπτούσιν , εἰ δὲ μηδὲν τούτων περὶ τοὺς εἰδώλους ὁρῶμε , ἀγαθὰς τῶν ἀγούσι τὰς ὥρας καὶ σφάττουσιν αὐτὰς τοῦτ' οἱ νομεῖς δὲ μὲν ἄρνα , ὁ δὲ ταύρον , ὁ δὲ πώλον , ὁ δ' ἄλλο τῶν νέμει . φόβος δέ , ἐπόσων περὶ τὰς ἀγέλας γίγνεται , πάσας εἰς Αἴαντος ἥκειν φασιν οἶμαι διὰ τὸν ἐν τῇ μανίᾳ λόγον , ὅτε δὴ ὁ Αἴας λέγεται ταῖς ἀγέλαις ἐμπεσὼν διαφθῆσαι σφᾶς οἷον κτείνων τοὺς Ἀχαιοὺς ἐπὶ τῇ χλῶσι , καὶ οὐδὲ νέμει περὶ τὸ σῆμα οὐδεὶς φόβῳ τῆς πᾶς · νοσῶδης γὰρ δὴ ἀναδιδοται καὶ πονηρὰ βόσκειν . ( 19 ) ἔστι δὲ τις λόγος , ὡς Τρῶς ποτε ποιμὴν ἐς τὸν Αἴαντα ὑβρίζων νεοσηκέντων αὐτοῦ τῶν προβάτων , καὶ περιστάσας τὸ σῆμα πολέμιον μὲν Ἐκτορὸν τὸν ἥρωα ἐκάλουν , πολέ-μιον δὲ Τρώας τε καὶ ποιμνίων , καὶ δὲ μὲν μανίαν αὐτόν , ὁ δὲ μαίνεσθαι , ὁ δ' ἀσελγέστατος τῶν ποιμένων « Αἴας δ' οὐκέτ' ἐμμεν » μέχρι τοῦτο τὸ ἔπος αὐτῷ ἐπερραφάθω ὡς δειλῷ · ὁ δ' « ἀλλ' ἐμμενον » ἔπερ βοήσας ἐκ τοῦ τάφου φρικώδῃ τε καὶ ὄρθιον , λέγεται δὲ καὶ δουπησά τοῖς ὅπλοις , οἷον ἐν ταῖς μάχαις εἰώθει . τὸ μὲν δὴ τῶν κακοδαίμονων ἐκείνων πᾶθος οὐ χρὴ θαυμάζειν , ἡ Τρῶς τε καὶ νομεῖς ὄντες ἐξεπλάγησαν ὁρῶν Αἴαντος , καὶ οἱ μὲν ἔπεσον αὐτῶν , οἱ δ' ἔτρεσαν , οἱ δ' ὀχῶντο φεύγοντες οὐ ἐποίμανον , τὸν δ' Αἴαντα θαυμαστὸν ἀξίον · ἀπέκτεινεν γὰρ οὐδὲν αὐτῶν , ἀλλὰ τὴν παροινίαν , ἢ ἐχρήν , ἐκάρτερεν μένον ἐνδιαβὰς αὐτοῖς τὸ ἀκούειν . ὁ δ' Ἐκτὼρ οὐκ ἐγὶγνωσκεν ὅμαι τὴν ἀρετὴν ταύτην · ὑβρίζαντος γὰρ ἐς αὐτὸν πέρσαι μειρακίου τινός , ἧν δ' , ὡς φασί , κομιδὴ νέον καὶ ἀπαίδευτον , ὤρμησεν ἐπὶ τὸ μειράκιον καὶ ἀπέκτεινεν αὐτὸ ἐν ὀδῷ , ποταμῷ τοῦργον προσθείς .
Lemmas: 18 ὅς . ὁράω , εἰμί Φοῖνιξ , ὁράω ἐπί βουκολία τε ὁ ἐν ὁ πεδίον καί νομή μέγας καί θεός καί θείνω εἰμί δέ ἐπί καιρός ὁ γῆ · εἰμί μέν γάρ κοιμάω φαίνω , αὐγή ἐπισημαίνω ὁ χώρα , εἰμί δέ ἱδρώς πλεῖος , κατακλιμοὺς τε καί ὄμβρος , εἰμί δέ αἷμα περί αὐτός ἢ ὁ ὅπλον φαίνω , νόσος ὁ Ἴλιος ἀναπέμπω , εἰμί δέ μηδείς οὗτος περί ὁ εἴδωλον ὁράω , ἀγαθός ὁ ἄγω ὁ ὥρα καί σφάζω αὐτός οὗτος ὁ νομεύς δέ μέν ἀμνός , ὁ δέ ταῦρος , ὁ δέ πῶλος , ὁ δέ ἄλλος ὁ νέμω . φόβος δέ , πόσος περί ὁ ἀγέλη γίγνομαι , πᾶς εἰς Αἴας ἥκω φημί οἴομαι διά ὁ ἐν ὁ μανία λόγος , ὅτε δή ὁ Αἴας λέγω ὁ ἀγέλη ἐμπίπτω διαφθάνω σφεῖς οἷος κτείνω ὁ Ἀχαιός ἐπί ὁ χλῶσι , καί οὐδέ νέμω περί ὁ σῆμα οὐδείς φόβος ὁ πᾶς · νοσώδης γάρ δή ἀναδίδωμι καί πονηρός βόσκω . ( 19 ) εἰμί δέ τις λόγος , ὡς Τρώς ποτός ποιμήν εἰς ὁ Αἴας ὑβρίζω νοσέω αὐτός ὁ πρόβατον , καί περιίστημι ὁ σῆμα πολέμιος μέν Ἕκτωρ ὁ ἥρως καλέω , πολέμιος δέ Τρώς τε καί ποίμνιον , καί δέ μέν μανία αὐτός , ὁ δέ μαίνομαι , ὁ δέ ἀσελγής ὁ ποιμήν « Αἴας δέ οὐκέτι εἰμί » μέχρι οὗτος ὁ ἔπος αὐτός ἐπιρράπτω ὡς δειλός · ὁ δέ « ἀλλά ἐμμένω » ἔπερος βοάω ἐκ ὁ τάφος φρικώδης τε καί ὄρθιος , λέγω δέ καί δουπέω ὁ ὅπλον , οἷος ἐν ὁ μάχη εἴωθα . ὁ μέν δή ὁ κακοδαίμων ἐκεῖνος πάθος οὖον χρή θαυμάζω , ὁ Τρώς τε καί νομεύς εἰμί ἐκπλήσσω ὁράω Αἴας , καί ὁ μέν πίπτω αὐτός , ὁ δέ τρέω , ὁ δέ ὀχέω φεύγω οὖον ποιμαίνω , ὁ δέ Αἴας θαυμαστός ἄξιος · ἀποκτείνω γάρ οὐδείς αὐτός , ἀλλά ὁ παροινία , ἢ χρή , καρτερέω μένω ἐνδιαβαίνω αὐτός ὁ ἀκούω . ὁ δέ ἕκτωρ οὐ γιγνώσκω παρακελεύομαι ὁ ἀρετή οὗτος · ὑβρίζω γάρ εἰς αὐτός Πέρσης μειράκιον τις , ἧμαι δέ , ὡς φημί , κομιδή νέος καί ἀπαίδευτος , ὁρμάω ἐπί ὁ μειράκιον καί ἀποκτείνω αὐτός ἐν οὐδός , ποταμός τοῦργον προστίθημι .