himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0042.1
ὅ ὥσπερ τὰ δειλὰ τῶν γυναικῶν καὶ ξυνεκάλυπτο , μόγις τ᾿ ἀναβλέψας ἐς αὐτόν « πόθεν ἡμῖν ἐπιπεμφθείς ἦκεις ; » σὸν δαίμονα ἠρώτα . ὁ δ᾿ « ὑπ᾿ ἐμαυτοῦ , » ἔφη « εἰ τῃ καὶ ἀκόντες ἄνδρες γένοισθε . » πάλιν ἤρετο , ὅστις ἂν ἐποιοῖτ᾿ τὴν βασιλέως χώραν . ὁ δ᾿ « ἐμὴ » ἔφη « πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἀνείται μοι δι᾿ αὐτῆς πορεύεσθαι . » τοῦ δὲ « βασανιῶ σε , » εἰπόντος « εἰ μὴ λέγεις , » « εἰ γὰρ ταῖς σαυτοῦ χερσίν , » εἶπεν « ὡς αὐτὸς βασανισθείης , ὀτιῶν ἀνδρός . » ( 2 ) ἐπικλᾶς δ᾿ αὐτὸν ὁ εὐνοῦχος , ἐπεὶ μηδ᾿ ἐρμηνέως ἔωρα δεόμενον , ἀλλ᾿ ὑπολαμβάνοντα τὴν φωνὴν ἀλύπως τε καὶ εὐκόλως , « πρὸς θεῶν , » εἶπε « τίς εἶ ; » λιπαρῶν ἤδη καὶ μεταβαλὼν τοῦ τόνου . ὑπολαβὼν δ᾿ ὁ ᾿Απολλώνιος « ἐπειδὴ μετριῶς » ἔφη « ταῦτα κοῦχ ἀπανθρώπως ἤρου , ἀκούσ , ὅς εἰμι . εἰμὶ μὲν ὁ Τυανεύς ᾿Απολλώνιος , ὃ δ᾿ ἄδὸς παρά τὸν ᾿Ινδῶν βασιλέα καὶ ἱστορίαν τῶν ἐκεῖ . βουλοίμην δ᾿ ἂν καὶ τῷ σῷ βασιλεῖ ἐντυχεῖν · φασι γὰρ αὐτὸν οἱ ἐγγυεγόντες οὐ τῶν φαύλων εἶναι , εἰ δὲ Οὐαρδάνης οὗτος ἐς τὴν ἀρχὴν ἀπολωλὺθ ποτ᾿ αὐτῷ νῦν ἀνακεκτημένος . » « ἐκεῖνος , » ἔφη « θεῖς ᾿Απολλώνιε · πελαί γάρ σε ἠκούομεν . σοφῷ δ᾿ ἀνδρὶ κἀν αὐτοῦ παραχωρήσει τοῦ χρυσοῦ θρόνου , καὶ πέμπτω δ᾿ ἂν ἡμᾶς ἐς ᾿Ινδοὺς εἴ κακίλλω ἕκαστον . ἐγὼ δὲ καὶ ἕδον ἐμαυτοῦ ποιοῦμαί σε καὶ διδωμί σοι τούτων τῶν χρημάτων « ἅμα θησαυρὸν χρυσοῦ δι᾿ ἕκας « ὅποσα βούλει δράττεσθαι , καὶ μὴ ἐς ἅπαξ , ἀλλὰ δεκάκις . » παρατησαμένου δ᾿ αὐτοῦ τὰ χρήματα « οὐ δ᾿ ἀλλ᾿ οἶνον » ἔφη « Βαβυλωνίων ( προτίνει δ᾿ αὐτοῦ βασιλεὺς δέκα ἡμῖν σατραπαίας ) ἀμφορέα ἔχε , σιῶν τε καὶ δορκάδων τεμάχη ὀπτά , ἀλεύρα τε καὶ ἄρτους , καὶ σι ἐθελείς ἢ γὰρ μετὰ ταῦθ᾿ ἕδὸς ἐπὶ πολλὰ στάδια κῶμαί εἰσιν οὐ πάνυ εὐστοί . » ( 3 ) καὶ λαβόντες ἑαυτοῦ ὁ εὐνοῦχος « σὸν , » ἔφη « ὦ θεοί , ἔπαθον · ἀκούων γὰρ τὸν ἄνδρα μηθ᾿ ἀπὸ ζῴων σιτεῖσθαι μηθ᾿ οἶνον πίνειν , παχείας αὐτὸν καὶ ἀμαθῶς ἐστίω . » « ἀλλ᾿ ἔστι σοι » ἔφη « καὶ λεπτὸς με ἐστίαθ , ἂν ἄρτους τε δῷς καὶ τραγήματα . » « δώσω » ἔφη « ζυμίτας τ᾿ ἄρτους καὶ φοίνικος βαλάνους ἡλεκτροῦδεις τε καὶ μεγάλας , δώσω καὶ λάχανα , ὅποσα ὁ Τίγρις κηπεύει . » « ἀλλ᾿ ἥδίο » εἶπεν ὁ ᾿Απολλώνιος « τὰ ἄγρια καὶ αὐθόματα λάχανα τῶν ἠγαχασμένων καὶ τεγνητῶν . » « ἥδιω μὲν , » ἔφη ὁ σατράπης « ἡ χώρα δ᾿ ἡμῖν ἡ ἐπὶ Βαβυλῶνος ἀφνθίου πλήρης οὐσα ἀπὴθ᾿ αὐτὰ φύει καὶ πικρά . » πλὴν ἀλλὰ τοῦ σατραποῦ γ᾿ ἀπεδέξατο , καὶ ἀπιῶν ἤδη « ὦ λῃπτε , » ἔφη « μὴ λῃπε μόνον καλῶς , ἀλλὰ καὶ ἄρχου , » νοοῦντες πού αὐτὸν ἐπὶ τοῦ « βασανιῶ σε » καὶ ὅς ἐν ἀρχῇ βαρβαρίζοντος ἤκουσε .
Lemmas: ὅς ὥσπερ ὁ δειλός ὁ γυνή καί συγκαλύπτω , μόγις τε ἀναβλέπω εἰς αὐτός « πόθεν ἐγώ ἐπιπέμπω ἥκω ; » σός δαίμων ἐρωτάω . ὁ δέ « ὑπό ἐμαυτοῦ , » φημί « εἰμί πῃ καί ἄκων ἀνήρ γίγνομαι . » πάλιν ἔρομαι , ὅστις εἄν ποιέω ὁ βασιλεύς χώρα . ὁ δέ « ἐμός » φημί « πᾶς ὁ γῆ καί ἀνίημι ἐγώ διά αὐτός πορεύω . » ὁ δέ « βασανίζω σύ , » εἶπον « εἰμί μή λέγω , » « εἰμί γάρ ὁ σεαυτοῦ χείρ , » εἶπον « ὡς αὐτός βασανίζω , ὀτιῶν ἀνήρ . » ( 2 ) ἐπικλάω δέ αὐτός ὁ εὐνοῦχος , ἐπεί μηδέ ἑρμηνεύς ὁράω δήω , ἀλλά ὑπολαμβάνω ὁ φωνή ἄλυπος τε καί εὐκόλως , « πρός θεός , » εἶπον « τίς εἰμί ; » λιπαρός ἤδη καί μεταβάλλω ὁ τόνος . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Απολλώνιος « ἐπεί μέτριος » φημί « οὗτος κοῦχ ἀπάνθρωπος ἀρόω , Ἀκοῦς , ὅς εἰμί . εἰμί μέν ὁ Τυανεύς Απολλώνιος , ὅς δέ ἅδος παρά ὁ ᾿Ινδῶν βασιλεύς καί ἱστορία ὁ ἐκεῖ . βούλομαι δέ εἄν καί ὁ σός βασιλεύς ἐντυγχάνω · φημί γάρ αὐτός ὁ ἐγγυάω οὖον ὁ φαῦλος εἰμί , εἰμί δέ Οὐαρδάνης οὗτος εἰς ὁ ἀρχή ἀπόλλυμι πρός αὐτός νῦν ἀνακτάομαι . » « ἐκεῖνος , » φημί « θέω Απολλώνιος · πελαί γάρ σύ ἀκούω . σοφός δέ ἀνήρ ἐν αὐτός παραχώρησις ὁ χρυσός θρόνος , καί πέμπτος δέ εἄν ἐγώ εἰς Ἰνδός εἰμί κιλλός ἕκαστος . ἐγώ δέ καί ἐσθίω ἐμαυτοῦ ποιέω σύ καί δίδωμι σύ οὗτος ὁ χρῆμα « ἅμα θησαυρός χρυσός διά Ἕκας « ὁπόσος βούλομαι δράσσομαι , καί μή εἰς ἅπαξ , ἀλλά δέκα . » παρατησαμένου δέ αὐτός ὁ χρῆμα « οὖον δέ ἀλλά οἶνος » φημί « Βαβυλώνιος ( προτίνω δέ αὐτός βασιλεύς δέκα ἐγώ σατραπαίας ) ἀμφορεύς ἔχω , θεός τε καί δορκάς τέμαχος ὀπτός , ἄλευρον τε καί ἄρτος , καί βρόχος ἐθέλω ἢ γάρ μετά αὐτός ἕδος ἐπί πολύς στάδιος κώμη εἰμί οὖον πάνυ εὐστοί . » ( 3 ) καί λαμβάνω ἑαυτοῦ ὁ εὐνοῦχος « σός , » φημί « εἰμί θεός , πάσχω · ἀκούω γάρ ὁ ἀνήρ μήτε ἀπό ζῷον σιτέομαι μήτε οἶνος πίνω , παχύς αὐτός καί ἀμαθής ἑστιῶ . » « ἀλλά εἰμί σύ » φημί « καί λεπτός ἐγώ ἐστίαθ , εἄν ἄρτος τε δίδωμι καί τράγημα . » « δίδωμι » φημί « ζυμίτης τε ἄρτος καί Φοῖνιξ βάλανος ηλεκτρουδεω τε καί μέγας , δίδωμι καί λάχανον , ὁπόσος ὁ Τίγρης κηπεύω . » « ἀλλά ἥδομαι » εἶπον ὁ Απολλώνιος « ὁ ἄγριος καί αυθοματη λάχανον ὁ ἠγαχασμένων καί τεγνητῶν . » « ἡδύς μέν , » φημί ὁ σατράπης « ὁ χώρα δέ ἐγώ ὁ ἐπί Βαβυλών ἀφνθίου πλήρης εἰμί ἄπειμι αὐτός φύω καί πικρός . » πλήν ἀλλά ὁ σατράπης γε ἀποδείκνυμι , καί ἄπειμι ἤδη « εἰμί ληπτός , » φημί « μή λεπέω μόνος καλῶς , ἀλλά καί ἄρχω , » νοέω πού αὐτός ἐπί ὁ « βασανίζω σύ » καί ὅς ἐν ἀρχή βαρβαρίζω ἀκούω .