himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0086.2
XL . Ἐπεὶ δὲ καὶ τῆς δίκης ὧδ᾽ ἔσχε , προσελθὼν ὁ Ἀπολλώνιος τῷ Ἰνδῷ « τήμερον » εἶπεν « ἡ τρίτη τῶν ἡμερῶν , ἐν αἷς ἐποιού με , ὦ βασιλεῦ , ξένον , τῆς δ᾽ ἐπιούσης ἐγὼ χρή ἐξελθεῖν ἐπόμεινον τῷ νόμῳ . » « ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὁ νόμος » εἶπεν « ἤδη διαλέγεται σοι · καὶ γὰρ τῇ αὔριον μένειν ἐξεστιν , ἐπειδὴ μετὰ μεσημβρίαν ἀφίκου . » « γαῖρο » ἔφη « τῷ ξένῳ · καὶ γὰρ μοι δοκεῖς καὶ σοφίζεσθαι τὸν νόμον δι᾽ ἐμέ . » « εἰ γὰρ καὶ λυσαὶ αὐτὸν ἠδυνάμην » εἶπα « τοῦ γ᾽ ὑπὲρ σοῦ . » ( 2 ) ἀλλ᾽ ἐκεῖνό μοι εἰπέ , Ἀπολλώνιε , αἱ κάμηλοι , ἃς τὸν δεῖσθαι σὲ φασιν , οὐκ ἐκ Βαβυλῶνος ἄγουσιν , ὡμᾶς ; » « ἐκαίδεν , » ἔφη « δόντος γ᾽ αὐτὰς Οὐαρδάνου . » « εἰτ᾽ οὖν ὡμᾶς ἀπάγειν δυνήσονται , τοσαύτ᾽ ἤδη στάδια ἐκ Βαβυλῶνος ἤκουσαι ; » ἐπειδὴπος μὲν ὁ Ἀπολλώνιος ὁ δὲ Δάμις « οὐτω ζυγίνισιν , » ἔφη « ὦ βασιλεῦ , τῆς ἀποδημίας ὁ ἀνὴρ οὗτος , οὐδὲ τῶν ἐθνῶν , ἐν οἷς λοιπὸν ἔσμεν , ἀλλ᾽ ὁκ πανταχοῦ σὲ τε καὶ Οὐαρδάνθην ἐκων παιδιὰν ἁγείται τὸ ἐς Ἰνδοὺς παρελθεῖν . τοῦ τῶν καμηλῶν οὐ διομολογεῖται πρὸς σέ , ὧν ἔχει τρόπον · διακινεῖνται γὰρ οὕτω κακῶς , ὡς αὐταὶ μᾶλλον ἂρ᾽ ἡμῶν φέρεσθαι , καὶ δεῖ ἑτέρων , ἂν γὰρ ἀλλάσωσιν ἐν ἐρήμῳ που τῆς Ἰνδικῆς , ἡμεῖς μὲν » ἔφη « καθεδούμεθα τοὺς ὑμᾶς τε καὶ τοὺς λύκους ἀποσοβούντες τῶν καμηλῶν , ἡμῶν δ᾽ οὐδεὶς ἀποσοβήσει · προσταπολούμεθα γάρ . » ἐπολαβὼν οὖν ὁ βασιλεὺς « ἐγώ » ἔφη « τούτ᾽ ἴασομαι · ὑμῖν τε γὰρ ἑτέρας δώσω ( τεττάρων οἶμαι δεῖσθαι ) , καὶ ὁ σατράπης δ᾽ ὁ ἐπὶ τοῦ Ἰνδοῦ πέμψει ἐς Βαβυλῶνα ἑτέρας τέτταρας . ἐστι δέ μοι ἀγέλη καμηλῶν ἐπὶ τῷ Ἰνδῷ , λευκαὶ πᾶσαι . » ( 3 ) « ἡγεμόνα δ᾽ » εἶπεν ὁ Δάμις « οὐκ ἄν , ὦ βασιλεῦ , δοῖης ; » « καὶ κάμηλόν τε » ἔφη « τῷ ἡγεμόνι δώσω καὶ ἐφόδια , ἐπιστελῶ δὲ καὶ Ἰάρχη τῷ πρεσβυτάτῃ τῶν σοφῶν , ἵν᾽ Ἀπολλώνιον μὲν ὡς μηδὲν κακῶ ἑαυτῷ δέχηται , ὑμᾶς δ᾽ ὡς φιλσόφους τε καὶ ὀπαδούς ἀνδρὸς θείου . » καὶ χρυσόν τε ἐδίδου ὁ Ἰνδὸς καὶ ἡφόρους καὶ θόνας καὶ μυρία τοιαῦτα · δ δ᾽ Ἀπολλώνιος χρυσὸν μὲν ἔφη ἴκανὸν ἑαυτῷ εἶναι δόντος γ᾽ Οὐαρδάνου τῷ ἡγεμόνι ἀφανῶς αὐτῷ , τὰς δ᾽ θόνας παρεδέξαν , ἐπειδὴ δοῖκας τρίβων τῶν ἀρχαίων τε καὶ παίν Ἀττικῶν . μίαν δὲ τινα τῶν ψιφῶν ἀνελόμενος « ὡ βελτίστη , » εἶπεν « ὡς ἐκ καιρὸν σε κοῦκ ἀθεῖ εὔρηκα , » ἱσγὺν οἶμαι τινα ἐν αὐτῇ καθευρακὸς ἀπὸρρητον τε καὶ θεῖαν . οἱ δ᾽ ἄμφι τὸν Δάμιον χρυσὸν μὲν οὐδ᾽ αὐτοὶ προσέειντο , τῶν ψιφῶν δ᾽ ἴκανας ἰδρόντο , ὡς θεοῖς ἀναθήσοντες , ὅτ᾽ ἐπανελθόντες ἐς τὰ ἑαυτῶν ἤθον .
Lemmas: XL . ἐπεί δέ καί ὁ δίκη ὧδε ἔχω , προσέρχομαι ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Ἰνδός « σήμερον » εἶπον « ὁ τρίτος ὁ ἡμέρα , ἐν ὅς ποιέω ἐγώ , εἰμί βασιλεύς , ξένος , ὁ δέ ἔπειμι ἐγώ χρή ἐξέρχομαι επομενω ὁ νόμος . » « ἀλλά οὐδέ ὁ νόμος » εἶπον « ἤδη διαλέγω σύ · καί γάρ ὁ αὔριον μένω ἔξεστι , ἐπεί μετά μεσημβρία ἀφικνέομαι . » « γαῖρο » φημί « ὁ ξένος · καί γάρ ἐγώ δοκέω καί σοφίζω ὁ νόμος διά ἐγώ . » « εἰμί γάρ καί λύω αὐτός δύναμαι » εἶπον « ὁ γε ὑπέρ σύ . » ( 2 ) ἀλλά ἐκεῖνος ἐγώ εἶπον , Ἀπολλώνιος , ὁ κάμηλος , ὅς ὁ δήω σύ φημί , οὐ ἐκ Βαβυλών ἄγω , ὠμός ; » « καίω , » φημί « δίδωμι γε αὐτός Οὐαρδάνης . » « εἶτα οὖν ὠμός ἀπάγω δύναμαι , τοσοῦτος ἤδη στάδιος ἐκ Βαβυλών ἀκούω ; » ἐπειδὴπος μέν ὁ Ἀπολλώνιος ὁ δέ Δᾶμις « οὗτος ζύγινος , » φημί « εἰμί βασιλεύς , ὁ ἀποδημία ὁ ἀνήρ οὗτος , οὐδέ ὁ ἔθνος , ἐν ὅς λοιπός εἰμί , ἀλλά ὁκ πανταχοῦ σύ τε καί Οὐαρδάνθην ἑκών παιδιά ἡγέομαι ὁ εἰς Ἰνδός παρέρχομαι . ὁ ὁ καμηλών οὖον διομολογέω πρός σός , ὅς ἔχω τρόπος · διακινέω γάρ οὗτος κακῶς , ὡς αὐτός μᾶλλον ἄρα ἐγώ φέρω , καί δεῖ ἕτερος , εἄν γάρ ἀλλάσσω ἐν ἐρῆμος ποῦ ὁ Ἰνδική , ἐγώ μέν » φημί « καθέζομαι ὁ σύ τε καί ὁ λύκος ἀποσοβέω ὁ καμηλών , ἐγώ δέ οὐδείς ἀποσόβησις · προσταπολουμεθη γάρ . » ἐπιλαμβάνω οὖν ὁ βασιλεύς « ἐγώ » φημί « οὗτος ἰάομαι · σύ τε γάρ ἕτερος δίδωμι ( τέσσαρες οἴομαι δήω ) , καί ὁ σατράπης δέ ὁ ἐπί ὁ Ἰνδός πέμπω εἰς Βαβυλών ἕτερος τέσσαρες . εἰμί δέ ἐγώ ἀγέλη καμηλών ἐπί ὁ Ἰνδός , λευκός πᾶς . » ( 3 ) « ἡγεμών δέ » εἶπον ὁ Δᾶμις « οὐ ἄν , εἰμί βασιλεύς , δήω ; » « καί κάμηλος τε » φημί « ὁ ἡγεμών δίδωμι καί ἐφόδια , ἐπιστέλλω δέ καί Ἰάρχη ὁ πρέσβυς ὁ σοφός , ἵνα Ἀπολλώνιος μέν ὡς μηδείς κακόω ἑαυτοῦ δέχομαι , σύ δέ ὡς φιλσόφους τε καί ὀπηδός ἀνήρ θεῖον . » καί χρυσός τε δίδωμι ὁ Ἰνδός καί ἔφορος καί θόνας καί μυρίος τοιοῦτος · δ δέ Ἀπολλώνιος χρυσός μέν φημί ἱκανός ἑαυτοῦ εἰμί δίδωμι γε Οὐαρδάνης ὁ ἡγεμών ἀφανής αὐτός , ὁ δέ θόνας παραδέχομαι , ἐπεί Δόικας τρίβω ὁ ἀρχαῖος τε καί παῖς Ἀττικός . εἷς δέ τις ὁ ψιφῶν ἀναιρέω « εἰμί ἀγαθός , » εἶπον « ὡς ἐκ καιρός σύ Κούκ ἠθέω εὑρίσκω , » ἱσγὺν οἴομαι τις ἐν αὐτός καθευρακὸς ἀπόρρητος τε καί θεῖος . ὁ δέ ἀμφί ὁ Δάμιον χρυσός μέν οὐδέ αὐτός προσφωνέω , ὁ ψιφῶν δέ ἱκανός ὁράω , ὡς θεός ἀναθέω , ὅτι ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἑαυτοῦ αἴθω .