himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0550.2
εις ἀχρον φιλοσοφίας ἡμασαν · ἄττα μετ’ Ἀνατόλιον Πορφυρίῳ προσθείς ἑαυτῶν , οὐκ ἐστιν ὅ τι καὶ Πορφυρίῳ διήνγκει , πλὴν ὅσον κατὰ τὴν συνήθην καὶ δύναμιν τοῦ λόγου . Οὔτε γὰρ εἰς ἀρροδίτην αὐτῷ καὶ ἡ χάριν τὰ λεγόμενα βέβασται , οὔτε ἔχει λευκότητά τινα καὶ τῷ καθαρῷ καλλωπίζεται · οὐ μὴν οὐδὲ ἀσαφὴ παντελῶς τυγχάνει , οὔδὲ κατὰ τὴν λέξιν ἡμαρτημένα , ἀλλ’ ὥσπερ ἔλεγε περὶ Σενεχράτου ὁ Μάτων , ταῖς Ἑρμαικαῖς οὐ τέθυσται Χάρισιν . Οὐκὼν κατέχει τὸν ἀκρασθὴν καὶ γοητεύει πρὸς τὴν ἀνάγνωσιν , ἀλλ’ ἀποστρέφει καὶ ἀποκλείει τὴν ἀκοὴν ἑωκέν . Διαπισοῦν γὰρ δὲ δοκῆσαι , εὐχολίας ἐτυχε θεῶν τοσαύτης , ὥστε πλήθος μὲν ἦσαν οἱ ὁμιλοῦντες , πανταχόθεν δὲ ἐροῦντες οἱ παιδεῖαι ἐπιθυμοῦντες · ἦν δὲ ἐν αὐτοῖς τὸ κλῆλον ἱστον διὰστρον . Σώπατρος γὰρ ἦν ὁ ἐκ Συρίας , ἀνὴρ εἰπεῖν τε καὶ γράφει δεινότατος , Αἰδεσίος τε καὶ Εὐστάθιος ἐκ Καππαδοκίας , ἐκ δὲ τῆς Ἑλλάδος Θεόδωρος τε καὶ Εὐφράσιος , οἱ κατ’ ἀρετὴν ὑπερέχοντες , ἄλλοις τε πλήθος , οὐ πολλοὶ λειπομένοι κατὰ τὴν ἐν λόγους δύναμιν , ὥστε θαυμαστὸν ἦν ὅτι πᾶσι ἐπίρχει · καὶ γὰρ ἦν πρὸς ἅπαντας ἀρδονος . Ὀλίγα μὲν οὖν γομὴς τῶν ἐταίρων καὶ ὁμιλητῶν ἐπραττεν ἐξ’ ἑαυτοῦ , τὸ θείον σεβάζομενος · τὰ δὲ πλεῖστα τοῖς ἐταίροις συνέην , τὴν μὲν δίαιταν ὡν εὐχολος καὶ ἀργύσιος , τῇ δὲ παρὰ πότον ὁμιλίᾳ τοὺς παρόντας καθορῶν καὶ διατιμῶν ἄντων νικτήρων . Οἱ δὲ , ἀληθῶς ἔχοντες καὶ ἀπορέσκως τῆς ἀπολαύσεως , ἠνύχουν αὐτῷ συνεχῶς , καὶ προσεταίουν γε τοὺς αἰτίους λόγου , πρὸς αὐτὸν ἐρασκον · « Τί δότα μόνος , ὦ διδάσκαλε θεώτατε , καθ’ ἑαυτὸν τινα πράττεις , οὐ μεταδιδοὺς τῆς τελειωτέρας σοφίας ἡμῖν ; καίτοι γε ἐκφέρεται πρὸς ἡμᾶς λόγος ὑπὸ τῶν σῶν ἀνθρώπων , ὡς εὐχόμενος τοῖς θείοις μετεωρισθῆν μὲν ἀπὸ τῆς γῆς πλείον ἢ δέκα πήχεις εἰκαζέσθαι · τὸ σῶμα δὲ σοι καὶ ἡ ἕδρα εἰς χρυσοειδὲς δὲ τι κάλλος ἀμείβεται , παυομένου δὲ τῆς ἐνύχης σῶμα γέ γίνεται καὶ τῷ πρὶν εὐγεσθαι ὁμοιον , καὶ κατελθὼν ἐπὶ τῆς γῆς τὴν πρὸς ἡμᾶς ποιή συνουσίαν . » Οὗ τι μᾶλα γελασείων , ἐγέλασεν ἐπὶ τούτοις τοῖς λόγοις Ἰάμβλιχος . Ἄλλ’ εἰπὼν πρὸς αὐτούς , ὡς « Ὁ μὲν ἀπατήσας ὑμᾶς οὐχ ἡν ἀγαρῖς , ταῦτα δὲ οὐχ οὕτως ἔχει · τοῦ λοιποῦ οὐ σοῦν χωρὶς ὑμῶν πεπράχεται · τοιαῦτα ἐπεδείξατο · εἰς δὲ τὸν ταῦτα γράφοντα ἦλθε παρὰ τοῦ διδασκάλου Χρυσανθίου τοῦ ἐκ Σάρδων . Ἐκεῖνος δὲ ἦν Αἰδεσίου μαθητής , Αἰδεσίου δὲ ἀνὰ τοὺς πρώτους τοῦ Ἰαμβλίου , καὶ τῶν ταῦτα πρὸς αὐτὸν εἰρηκότων . Ἔλεγεν οὖν ἐπιδείξεις αὐτοῦ μεγάλας τῆς θεότητος γεγενησθαι τάδε . » Ἡλὼς μὲν ἐφέρετο πρὸς τοῦ Λέοντος ὄρια , ἄνικα συναναπέλει τῷ καλουμένῳ Κυνί , καὶ θυσίας καιρὸς ἦν · ἡ δὲ εὐρεῖστω ἐν τινὶ τῶν ἐκείνου προσαστείων . Ὡς δὲ τὰ πάντα ἦγε καλῶς , ἐπὶ τῶν πολὺν ὑπεστρέφον , βάρυν καὶ σχολαίας προιδύων · καὶ γὰρ διαλέξεις ἦν αὐτοῖς περὶ θεῶν τῇ θυσίᾳ πρέπουσα . Τῶν νοῦν ἐπιστήσας δ’ Ἰάμβλιχος μεταξὺ διαλεγόμενος , ὥσπερ ἀποκοπείς
Lemmas: εἰς ἀχρον φιλοσοφία ἡμασαν · τις μετά Ἀνατόλιος Πορφύριος προστίθημι ἑαυτοῦ , οὐ εἰμί ὅς τίς καί Πορφύριος διαφέρω , πλήν ὅσος κατά ὁ συνάγω καί δύναμις ὁ λόγος . οὔτε γάρ εἰς αρροδιος αὐτός καί ὁ χάρις ὁ λέγω βαίνω , οὔτε ἔχω λευκότης τις καί ὁ καθαρός καλλωπίζω · οὖον μήv οὐδέ ἀσαφής παντελῶς τυγχάνω , οὐδέ κατά ὁ λέξις ἁμαρτάνω , ἀλλά ὥσπερ λέγω περί Σενεχράτου ὁ Μάτων , ὁ Ἑρμαικαῖς οὖον θύω Χάρις . οὔκουν κατέχω ὁ ἀκρασθὴν καί γοητεύω πρός ὁ ἀνάγνωσις , ἀλλά ἀποστρέφω καί ἀποκλείω ὁ ἀκοή ἵημι . διαπισοω γάρ δέ δοκέω , εὐκολία τυγχάνω θεός τοσοῦτος , ὥστε πλήθος μέν εἰμί ὁ ὁμιλέω , πανταχόθεν δέ ἐρέω ὁ παιδεία ἐπιθυμέω · εἰμί δέ ἐν αὐτός ὁ κλάω οἶδα διάστρα . Σωσίπατρος γάρ εἰμί ὁ ἐκ Συρία , ἀνήρ εἶπον τε καί γράφω δεινός , Αἰδέσιος τε καί Εὐστάθιος ἐκ Καππαδοκία , ἐκ δέ ὁ Ἑλλάς Θεόδωρος τε καί Εὐφράσιος , ὁ κατά ἀρετή ὑπερέχω , ἄλλος τε πλήθος , οὖον πολύς λείπω κατά ὁ ἐν λόγος δύναμις , ὥστε θαυμαστός εἰμί ὅτι πᾶς ἐπίρχει · καί γάρ εἰμί πρός ἅπας ἀρδονος . Ὀλίγος μέν οὖν γομὴς ὁ ἑταῖρος καί ὁμιλητής πράσσω ἔξω ἑαυτοῦ , ὁ θεῖον σεβάζομαι · ὁ δέ πλεῖστος ὁ ἑταῖρος σύνειμι , ὁ μέν δίαιτα ὡς εὐχολος καί αργυθεος , ὁ δέ παρά πότος ὁμιλία ὁ πάρειμι καθοράω καί διατιμάω Ἄντων νικτήρων . ὁ δέ , ἀληθής ἔχω καί ἀπορέσκως ὁ ἀπόλαυσις , ηνυχοω αὐτός συνεχῶς , καί προσεταίουν γε ὁ αἴτιος λόγος , πρός αὐτός Ῥάσκος · « τις Δότα μόνος , εἰμί διδάσκαλος θεός , κατά ἑαυτοῦ τις πράσσω , οὖον μεταδίδωμι ὁ τέλειος σοφία ἐγώ ; καίτοι γε ἐκφέρω πρός ἐγώ λόγος ὑπό ὁ σός ἄνθρωπος , ὡς εὔχομαι ὁ θεῖον μετεωρίζω μέν ἀπό ὁ γῆ πλείων ἢ δέκα πῆχυς εἰκάζω · ὁ σῶμα δέ σύ καί ὁ ἕδρα εἰς χρυσοειδής δέ τίς κάλλος ἀμείβω , παύω δέ ὁ νύσσω σῶμα γε γίγνομαι καί ὁ πρίν εὐγεσθαι ὅμοιος , καί κατέρχομαι ἐπί ὁ γῆ ὁ πρός ἐγώ ποιέω συνουσία . » οὗ τίς μῆλον γελασείω , γελάω ἐπί οὗτος ὁ λόγος Ἰάμβλιχος . ἄλλος εἶπον πρός αὐτός , ὡς « ὁ μέν ἀπατάω σύ οὐ ἐάν Ἄγαρις , οὗτος δέ οὐ οὕτως ἔχω · ὁ λοιπός οὖον σέω Χωρὶς σύ πράσσω · τοιοῦτος ἐπιδείκνυμι · εἰς δέ ὁ οὗτος γράφω ἔρχομαι παρά ὁ διδάσκαλος Χρυσάνθιος ὁ ἐκ Σάρδος . ἐκεῖνος δέ εἰμί Αἰδέσιος μαθητής , Αἰδέσιος δέ ἀνά ὁ πρῶτος ὁ Ἰαμβλίου , καί ὁ οὗτος πρός αὐτός λέγω . λέγω οὖν ἐπίδειξις αὐτός μέγας ὁ θεότης γίγνομαι ὅδε . » ἁλίσκομαι μέν φέρω πρός ὁ Λέων όριο , ἡνίκα συναναπλέω ὁ καλέω κύω , καί θυσία καιρός εἰμί · ὁ δέ εὐρίζω ἐν τις ὁ ἐκεῖνος προσαστείων . ὡς δέ ὁ πᾶς ἄγω καλῶς , ἐπί ὁ πολύς ὑποστρέφω , βαρύς καί σχολαῖος προοράω · καί γάρ διαλέγω εἰμί αὐτός περί θεός ὁ θυσία πρέπω . ὁ νόος ἐφίστημι δέ Ἰάμβλιχος μεταξύ διαλέγω , ὥσπερ ἀποκόπτω