himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0367.1
γάμον τούτων ἑαυτῷ ἐπράττεν ἐπὶ τῷ τοὺς Ἀχαιοὺς ἀναστῆσαι τοῦ Ἰλίου , ἥρα δὲ καὶ ἡ Πολυξένη τοῦ Ἀχιλλέως . εἶδον δ᾽ ἀλλήλους ἐν λούτροις Ἔκτορος · ὁ γὰρ Πρίαμος ἤκου παρὰ τὸν Ἀχιλλέα χειραγωγὸν ἑαυτῷ τὴν παῖδα ποιεῖτο νεωτάτην οὖσαν ὧν ἡ Ἑκάβη αὐτῇ ἐτεκεν , ἰδερᾶπευον δ᾽ ἀεὶ τὸ βάδισμα τῶν πατέρων οἱ νεώτατοι τῶν παίδων · καὶ οὕτω ὅτι ἡ Ἀχιλλεύς ἐσωφρόνει ὑπὸ δικαισύνης καὶ τὰ ἐρωτικά , ὡς μὴτ᾽ ἀπελεύσθαι τὴν κόρην ἐφ᾽ ἑαυτῷ οὖσαν , γάμον τ᾽ αὐτῆς δημολογήσαι τῷ Πριάμῳ , πιστεύσαι τ᾽ ἀναβαλομένῳ τὸν γάμον . ( 18 ) ἐπεὶ δ᾽ ἀπέβαινε γυμνὸς ἐν τοῖς περὶ τούτων ὁρκοῖς , λέγεται ἡ Πολυξένη φευγουσῶν ἐκ τοῦ ἱεροῦ τῶν Τρωάδων καὶ τῶν Τρῶων ἐκπεδασμένων ( οὐδὲ γὰρ τὸ σῶμα τοῦ Ἀχιλλέως αὐδὸς ἤνεγκαν ) αὐτομολία χρήσασθαι καὶ φυγεῖν ἐς τὸ Ἑλληνικόν , ἀναγνθεῖσα τὴν Ἀγαμέμνονι ζῆν μὲν ἐν κομιδῇ λαμπρᾷ τε καὶ σώφρονι καθάπερ ἐκ πατρὸς οἴκη , τριταίου δ᾽ ἤδη κειμένου τοῦ νεκροῦ δραμεῖν ἐπὶ τὸ σῶμα ἐν νυκτί , ξίφει δ᾽ αὐτὴν ἐπικλινεῖν ὑπὸ εἰπούσης ἐλεεινὰ καὶ γαμικά , ὅτε δὲ καὶ δεῖσθαι τοῦ Ἀχιλλέως ἐραστῆν τὴν μείναν καὶ ἀγαγεῖσθαι αὐτὴν μὴ ψευσαμένου τὸν γάμον . ( 19 ) ὁ δὲ τῷ Ὀμήρῳ ἐν δευτέρᾳ Ψυχῳστασίᾳ εἴρηται , εἰ δὴ Ὀμήρῳ ἐκεῖνα , ὡς ἀποδανῶντα Ἀχιλλέα Μοῦσαι μὲν ὡδαὶς ἐθρήνησαν , Νηρηίδες δὲ πληγαὶ τῶν στέρεων , οὐ παραπολὺ φησι κεκομψάσθαι · Μοῦσας μὲν γὰρ οὐτ᾽ ἀφιχθῆσαι οὐτ᾽ ἄσαι , οὐδὲ Νηρηίδων τινὰ θρηνῆσαι τῷ στρατῷ καὶ τοῖς γιγνοσκομένοις , σιγῆσθαι , δευμαστὰ δὲ ἐμμένην ἑτέρα κού πόρρω τῶν Ὀμήρῳ εἰρημένων . ἐκ γὰρ τοῦ κόλπου τοῦ Μελάνος ἡ θαλάττα ἀνοιδήσασα τὰ μὲν πρῶτ᾽ ἐμυκῆτο , μετ᾽ οὐ πολὺ δ᾽ ἀρθεῖσα λόφῳ μεγάλῳ ἰσὴ ἐχώρει ἐς τὸ Ῥοιτείον ἐκπεπληγμένων τῶν Ἀχαιῶν καὶ ἀπορούντων , ὅτι αὐτοὶ τε καὶ ἡ γῆ πείσονται , ἐπεὶ δὲ πλησίον ἐγίνετο καὶ προσεκύμαινε τῷ στρατοπέδῳ , ὀρθὸν ἤρχετο σὺν τε καὶ θρόνον καθάπερ γυναικῶν ὁμιλίας , ὧν ἐκ τὰ κῆδη ἀναρθέγγονται . ( 20 ) τούτου δὲ θεοῦ τε καὶ δαιμονίου φανέντος καὶ πάντων δημολογουμένων , ὅτι Νηρηίδας ἤγε τὸ κῦμα ( οὐδὲ γὰρ ἐπέκλυσεν οὐδὲν , ἀλλὰ πρῆν τε καὶ λείον τῇ γῇ προσενεστάθη ) , πολλῷ θεϊστέρα τὰ ἐφεξῆς ἐδοξεν . ἐπειδὴ γὰρ νὺς ὑπέλαθεν , οἰμωγὴ τῆς Θέτιδος διεροῖτα τὸν στρατὸν ἀνευφημούσης τε καὶ τὸν υἱὸν βοώσης . ἔδοξ δὲ τορὸν μέγα τε καὶ ἐναυλον , καθάπερ ἂν εἰ τοὺς ὄρεσιν ἤγῳ , καὶ τότε μάλιστα᾽ οἱ Ἀχαιοὶ ἐνύψαν , ὅτι τέκον τὸν Ἀχιλλέα ἡ Θέτις , οὐδ᾽ ἄλλως ἀπιστοῦντες . τὸν μὲν δὴ κολωνὸν τοῦτον , ξένε , ἐν ἐπὶ τοῦ μεσοῦ τοῦ τῆς ἄκτης ὄρᾳς ἀνεστηκώς , ἤγειραν οἱ Ἀχαιοὶ ξυνελθόντες , ὅτε τῷ Πατρόκλῳ ξυνεμήδη ἐς τὸν τάφον , καλλίστον ἐντάφιον ἑαυτῷ τε καὶ αὐτῷ διδοὺς , ὅθεν ἀξιοῦν αὐτὸν οἱ τὰ φιλικὰ ἐπαινούντες . ( 21 ) ἐτάφη δ᾽ ἐκδηλῶτατ᾽ ἀνθρώπων πᾶσιν οἷς ἐπίνηγεν αὐτῷ ἡ Ἑλλάς , οὐδὲ κοινῶν ἐτι μετὰ τὸν Ἀχιλλέα καλὸν ἡγοῦντο , χρυσόν τε καὶ τὸ ἕκαστος εἶχεν ἢ ἀπάγων ἐς Τροίαν ἢ ἐκ δασμοῦ λαβών , νίψαντες ἐς τὴν πυρὰν ἄθροισ παραχέοντο καὶ αὐτῷ δ᾽ ὁ Νεοπτόλεμος ἐς Τροίαν ἤλθε · λαμπρῶν γὰρ τῇ ἐτυχὼ
Lemmas: γάμος οὗτος ἑαυτοῦ πράσσω ἐπί ὁ ὁ Ἀχαιός ἀνίστημι ὁ Ἴλιον , Ἥρα δέ καί ὁ Πολυξένη ὁ Ἀχιλλεύς . εἶδον δέ ἀλλήλων ἐν λουτρόν Ἕκτωρ · ὁ γάρ Πρίαμος ἀκούω παρά ὁ Ἀχιλλεύς χειραγωγός ἑαυτοῦ ὁ παῖς ποιέω νέος εἰμί ὅς ὁ Ἑκάβη αὐτός τίκτω , ἰδερᾶπευον δέ ἀεί ὁ βάδισμα ὁ πατήρ ὁ νέος ὁ παῖς · καί οὗτος ὅτι ὁ Ἀχιλλεύς σωφρονέω ὑπό δικαισυνιημι καί ὁ ἐρωτικός , ὡς μήτε ἀπέρχομαι ὁ κόρη ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί , γάμος τε αὐτός δημολογέω ὁ Πρίαμος , πιστεύω τε ἀναβάλλω ὁ γάμος . ( 18 ) ἐπεί δέ ἀποβαίνω γυμνός ἐν ὁ περί οὗτος Ὅρκος , λέγω ὁ Πολυξένη φεύγω ἐκ ὁ ἱερός ὁ Τρωάς καί ὁ Τρώς ἐκπεδασμένων ( οὐδέ γάρ ὁ σῶμα ὁ Ἀχιλλεύς αὐδή φέρω ) αὐτομολία χράω καί φεύγω εἰς ὁ Ἑλληνικός , ἀναγιγνώσκω ὁ Ἀγαμέμνων ζῶ μέν ἐν κομιδή λαμπρός τε καί σώφρων καθάπερ ἐκ πατήρ οἰκέω , τριταῖος δέ ἤδη κεῖμαι ὁ νεκρός τρέχω ἐπί ὁ σῶμα ἐν νύξ , ξίφος δέ αὐτός ἐπικλίνω ὑπό εἶπον ἐλεεινός καί γαμικός , ὅτε δέ καί δήω ὁ Ἀχιλλεύς ἐραστής ὁ μένω καί ἀγάω αὐτός μή ψεύδω ὁ γάμος . ( 19 ) ὁ δέ ὁ Ὅμηρος ἐν δύο Ψυχῳστασίᾳ εἴρω , εἰμί δή Ὅμηρος ἐκεῖνος , ὡς ἀποδανῶντα Ἀχιλλεύς Μοῦσα μέν ᾠδή θρηνέω , Νηρηίς δέ πληγή ὁ στερεός , οὖον παραπολύ φημί κόπτω · Μοῦσα μέν γάρ οὐ ἀφικνέομαι οὐ ἀάω , οὐδέ Νηρηΐς τις θρηνέω ὁ στρατός καί ὁ γίγνομαι , σιγάω , δευμαστὰ δέ ἐμμένω ἕτερος ποῦ πόρρω ὁ Ὅμηρος εἴρω . ἐκ γάρ ὁ κόλπος ὁ Μελάνος ὁ θάλασσα ἀνοιδέω ὁ μέν πρῶτος μυκάομαι , μετά οὖον πολύς δέ ἀραρίσκω λόφος μέγας ἴσος χωρέω εἰς ὁ Ῥοίτειον ἐκπλήσσω ὁ Ἀχαιός καί ἀπορέω , ὅτι αὐτός τε καί ὁ γῆ πείθω , ἐπεί δέ πλησίος γίγνομαι καί προσκυμαίνω ὁ στρατόπεδον , ὀρθός ἄρχω σύν τε καί θρόνος καθάπερ γυνή ὁμιλία , ὅς ἐκ ὁ κῆδος αναρθεγγοντ . ( 20 ) οὗτος δέ θεός τε καί δαιμόνιος φαίνω καί πᾶς δημολογέω , ὅτι Νηρηΐς ἄγω ὁ κῦμα ( οὐδέ γάρ ἐπικλύζω οὐδείς , ἀλλά πρόειμι τε καί λεῖος ὁ γῆ προσφωνέω ) , πολύς θεϊστέρα ὁ ἐφεξῆς δοκέω . ἐπεί γάρ ὗς ὑπολανθάνω , οἰμωγή ὁ Θέτις διαιρέω ὁ στρατός ἀνευφημέω τε καί ὁ υἱός βοῦς . δοκέω δέ τορός μέγας τε καί ἔναυλος , καθάπερ εἄν εἰμί ὁ ὄρος ἡγός , καί τότε μάλιστα ὁ Ἀχαιός ἐνύψαν , ὅτι τίκτω ὁ Ἀχιλλεύς ὁ Θέτις , οὐδέ ἄλλως ἀπιστέω . ὁ μέν δή κολωνός οὗτος , ξένος , ἐν ἐπί ὁ μέσος ὁ ὁ ἀκτή ὁράω ἀνίστημι , ἐγείρω ὁ Ἀχαιός συνέρχομαι , ὅτε ὁ Πάτροκλος ξυνεμήδη εἰς ὁ τάφος , καλῶς ἐντάφιον ἑαυτοῦ τε καί αὐτός δίδωμι , ὅθεν ἀξιόω αὐτός ὁ ὁ φιλικός ἐπαινέω . ( 21 ) θάπτω δέ ἐκδηλόω ἄνθρωπος πᾶς ὅς ἐπιφέρω αὐτός ὁ Ἑλλάς , οὐδέ κοινός ἔτι μετά ὁ Ἀχιλλεύς καλός ἡγέομαι , χρυσός τε καί ὁ ἕκαστος ἔχω ἢ ἀπάγω εἰς Τροία ἢ ἐκ δασμός λαμβάνω , νίφω εἰς ὁ πυρή ἀθρέω παρέχω καί αὐτός δέ ὁ Νεοπτόλεμος εἰς Τροία ἔρχομαι · λαμπρός γάρ ὁ τυγχάνω