himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0303.2
ἐν ἀργυροχαλίῳ ἁμάτῳ , ἐπεὶ δὲ σπουδάσει , ἠλυτὸς αὐ ἐπανῆν ἐν πομπῇ τοῦ παναγῴθεν Ἑλληνικοῦ · οὗς γὰρ ἐθεράπευσεν αὐτὸν ὥσπερ τὰ γένε τῆς Ἑλευσῖνος ἱεραρχήσιν λαμπρῶς ἱερουργοῦντα . ( 5 ) ὑπεποιεῖτο δ᾽ αὐτὸς καὶ παιδίας καὶ πότους καὶ θήρας καὶ κοινωνίᾳ πανηγύρεων Ἑλληνικῶν , ἀλλὰ διῆρξυνεάζων , θεὸν διέκειντο πρὸς αὐτὸν ὡς πρὸς πατέρα παῖδες ἄδον τε καὶ πρῶν καὶ ζυνοιαφέροντα αὐτοῖς τὸ Ἑλληνικὸν σκήπτρον . ἐγὼ τοι καὶ δακρύσοντας αὐτῶν ἐνίοὺς οἶδα , ὡςπὲ ἐκ μνήμην τάνδρος τούτου καθίσταιντο , καὶ τοὺς μὲν τὸ φθέγμα ὑποκοριζομένους , τοὺς δὲ τὸ βάδισμα , τοὺς δὲ τὸ εὐσχήμον τῆς στολῆς . ἐπαχθεῖσαν δ᾽ αὐτῷ καὶ φονικὴν αἰτίαν δοῦ ἀπέφυγεν . ἦν Ἀθηναῖον ἀνθρώπων οὐκ ἀγνωμαστον τοῦ περὶ τοὺς σοφιστὰς δρόμου · τοῦτο ἀμφοτέρᾳ μὲν τῷ οἴνῳ προσῆγον ἢ ὅμα ἢ ἑσθίον ἢ ἀργύριον ἐμμεταχειριστῶ ἐχέτω , καθάπερ δὲ τὰ πεινῶντα τῶν θηριμάτων τῷ θαλῷ ἄγοντες , εἰ δ᾽ ἀμελοῖτο , φιλοδιδράκως ἔχει καὶ διὰκτει . ( 6 ) τῷ μὲν οὖν Ἀδριανῷ προσκεχωρηκέν διὰ τὴν εὐχάρεσιν τοῦ ἤθους , Χρῖστον δὲ τὸν ἐκ τοῦ Βυζαντίου σοφιστὴν ἐθεράπευσεν . καὶ ὁ μὲν Ἀδριανὸς ἐκαρτέρει τὰ ἐξ αὐτοῦ πάντα , δόγματα κώρεων τὰς ἐκ τῶν τοιούτων λοιδορίας καλῶν , οἱ γνώμοι δ᾽ οὐκ ἐνεγκόντες παρεκλεύσαντο τοὺς ἑαυτῶν σκέπτας παλεῖν αὐτόν , καὶ ἀνοισπάσαντο αὐτῷ τῶν σπλάγχνων ἐν ἡμέρᾳ τριακοστῇ ἀπέθανε , παρασχὼν τινὰ καὶ αὐτὲ τῷ θανάτῳ λείψαν , ἐπειδὴ ἀφράτου νοσῶν ἐσπασεν . οἱ δὲ προσχοντες τῇ τεθνέτω γραφονται τὸν σοφιστὴν σόνου παρὰ τῆς Ἑλλάδος ἀρχοντι ὡς ἕνα Ἀθηναίων , ἐπειδὴ φυλὴ τ᾽ ἦν αὐτῷ καὶ δήμος Ἀθηναίων , ὁ δ᾽ ἀπέγνω τὴν αἰτίαν ὡς μὴτε ταῖς ἑαυτοῦ χερσὶ μὴτε ταῖς τῶν ἑαυτοῦ δούλων τετυπηκέντος τὸν τεθνάναι λεγόμενον . ἐνῆρτο δ᾽ αὐτῷ τῆς ἀπολογίας πρῶτον μὲν τὸ Ἑλληνικὸν τινὰς οὐχὶ ἀρίστους ὑπὲρ αὐτοῦ φωνὰς δακρύσις ἔμα , ἐπειδὴ ἡ τοῦ ἰατροῦ μαρτυρία ἡ ἐπὶ τῷ οἴνῳ . ( 7 ) Κατὰ δὲ τοὺς χρόνους , οὓς ὁ αὐτοκράτωρ Μάρκος Ἀθηναῖς ὑπὲρ μυστηρίων ἐστάλη , ἐκράτει μὲν ἤδη τοῦ τῶν σοφιστῶν θρόνου ὁ ἀνὴρ οὗτος , ἐν μέρει δ᾽ ὁ Μάρκος τῆς τῶν Ἀθηναίων ἱστορίας ἔνετο μηδὲ τὴν ἐκείνου σοφίαν ἀγνωσάσαι · καὶ γὰρ δὴ καὶ ἐπέταξεν αὐτὸν τοῖς νέοις οὐκ ἀφρόνως βασανίσας , ἀλλὰ ξυνθέμενος τῇ περὶ αὐτοῦ φήμῃ . Σεβήρου δ᾽ ἀνδρὸς ὑπάτου διαβάλλοντος αὐτὸν ὡς τὰς σοφιστικὰς ὑποθέσεις ἐκδασχεύοντα διὰ τὸ ἐρρωθῆναι πρὸς τοὺς ἀγῶνας , ἔλεγεν τοῦτο ποιοῦμενος ὁ Μάρκος προβάλλει μὲν αὐτῷ τὸν Ὑπερίδην ὡς ἐκ μόνας ἐπιστρέφοντα τὰς Δημοσθένους γνώμας , ὅτε δὴ ἐν Ἑλατείᾳ Φίλιππος , ὡς δ᾽ ὁὐτὸς τῶν ἀγῶνα εὐήνως διέθετο , ὡς μηδὲ τοῦ Πολέμωνος βολοῦ λειπόμενος διέται . ἀγαθεῖς δ᾽ αὐτὸν ὁ αὐτοκράτωρ ἐπὶ μέγα ἦρε δωρεαῖς τε καὶ δόροις . καλῶ δὲ δωρεὰς μὲν τὰς τε στήσεις καὶ τὰς προεδρίας καὶ τὰς ἀτελείας καὶ τὴν ἱερασίαν καὶ ὅσα ἄλλα λαμπρύνει ἀνδρας , δώρα δὲ χρυσόν , ἀργυρον , ἵππους , ἀνδρόποδα καὶ ὅσα ἐρμηνεύει πλοῦτον , ὧν αὐτὸν τ᾽ ἀνέπλησε
Lemmas: ἐν ἀργυροχαλίῳ ἀμάω , ἐπεί δέ σπουδάζω , ηλυος αὖος ἐπάνειμι ἐν πομπή ὁ παναγῴθεν Ἑλληνικός · ὗς γάρ θεραπεύω αὐτός ὥσπερ ὁ γένος ὁ Ἐλευσίς ἱεραρχέω λαμπρῶς ἱερουργέω . ( 5 ) ὑποποιέω δέ αὐτός καί Παιδίας καί πότος καί θήρ καί κοινωνία πανήγυρις Ἑλληνικός , ἀλλά διηρξυνεαζω , θεός διάκειμαι πρός αὐτός ὡς πρός πατήρ παῖς ἀσθίω τε καί πρῶν καί ζυνοιαφεροειντα αὐτός ὁ Ἑλληνικός σκῆπτρον . ἐγώ ὅς καί δακρύσοντας αὐτός ἔνιοι οἶδα , ὁπή ἐκ μνήμη Τάνδρος οὗτος καθίστημι , καί ὁ μέν ὁ φθέγμα ὑποκορίζομαι , ὁ δέ ὁ βάδισμα , ὁ δέ ὁ εὐσχήμων ὁ στολή . ἐπάγω δέ αὐτός καί φονικός αἴτιος δήω ἀποφεύγω . εἰμί Ἀθηναῖος ἄνθρωπος οὐ ἀγνωμαστον ὁ περί ὁ σοφιστής δρόμος · οὗτος ἀμφότερος μέν ὁ οἶνος προσάγω ἢ Όμα ἢ ἐσθίω ἢ ἀργύριον μεταχειρίζω ἔχω , καθάπερ δέ ὁ πεινάω ὁ θηριματη ὁ θάλλω ἄγω , εἰμί δέ ἀμελέω , φιλοδιδράκως ἔχω καί διὰκτει . ( 6 ) ὁ μέν οὖν ἀδριανός προσχωρέω διά ὁ εὔχαρις ὁ ἦθος , Χριστός δέ ὁ ἐκ ὁ Βυζάντιον σοφιστής θεραπεύω . καί ὁ μέν ἀδριανός καρτερέω ὁ ἐκ αὐτός πᾶς , δόγμα κώρης ὁ ἐκ ὁ τοιοῦτος λοιδορία καλός , ὁ γνώμων δέ οὐ φέρω παρακαλέω ὁ ἑαυτοῦ σκέπτας παλέω αὐτός , καί ἀνασπάω αὐτός ὁ σπλάγχνον ἐν ἡμέρα τριακοστός ἀποθνῄσκω , παρέχω τις καί αὐτός ὁ θάνατος λείπω , ἐπεί αφράτος νοσέω σπάω . ὁ δέ προεχω ὁ θνῄσκω γράφω ὁ σοφιστής Σόνου παρά ὁ Ἑλλάς ἄρχω ὡς εἷς Ἀθηναῖος , ἐπεί φυλή τε εἰμί αὐτός καί δήμος Ἀθηναῖος , ὁ δέ ἀπογιγνώσκω ὁ αἴτιος ὡς μήτε ὁ ἑαυτοῦ χείρ μήτε ὁ ὁ ἑαυτοῦ δοῦλος τυπέω ὁ θνήσκω λέγω . ἐναίρω δέ αὐτός ὁ ἀπολογία πρῶτος μέν ὁ Ἑλληνικός τις οὐ ἀγαθός ὑπέρ αὐτός φωνή δακρυτις Έμα , ἐπεί ὁ ὁ ἰατρός μαρτυρία ὁ ἐπί ὁ οἶνος . ( 7 ) κατά δέ ὁ χρόνος , ὅς ὁ αὐτοκράτωρ Μάρκος Ἀθηναίς ὑπέρ μυστήριον στέλλω , κρατέω μέν ἤδη ὁ ὁ σοφιστής θρόνος ὁ ἀνήρ οὗτος , ἐν μέρος δέ ὁ Μάρκος ὁ ὁ Ἀθηναῖος ἱστορία Ενετός μηδέ ὁ ἐκεῖνος σοφία ἀγνωσάσαι · καί γάρ δή καί ἐπιτάσσω αὐτός ὁ νέος οὐ ἄφρων βασανίζω , ἀλλά συντίθημι ὁ περί αὐτός φήμη . Σεβῆρος δέ ἀνήρ ὕπατος διαβάλλω αὐτός ὡς ὁ σοφιστικός ὑπόθεσις εκδασχευειμι διά ὁ ῥώννυμι πρός ὁ ἀγών , λέγω οὗτος ποιέω ὁ Μάρκος προβάλλω μέν αὐτός ὁ Ὑπερίδης ὡς ἐκ μόνος ἐπιστρέφω ὁ Δημοσθένης γνώμη , ὅτε δή ἐν Ἐλάτεια Φίλιππος , ὡς δέ οὗτος ὁ ἀγών εὔηνος διατίθημι , ὡς μηδέ ὁ Πολέμων βῶλος λείπω δῖος . Ἀγάθεις δέ αὐτός ὁ αὐτοκράτωρ ἐπί μέγας ἀείρω δωρεά τε καί δορός . καλέω δέ δωρεά μέν ὁ τε ἵστημι καί ὁ προεδρία καί ὁ ἀτέλεια καί ὁ ἱερασίαν καί ὅσος ἄλλος λαμπρύνω ἀνήρ , Δῶρα δέ χρυσός , ἄργυρος , ἵππος , ανδροπους καί ὅσος ἑρμηνεύω πλοῦτος , ὅς αὐτός τε ἀναπίμπλημι