himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0375.1
γάμον τούτον ἑαυτῷ ἐπραττεν ἐπὶ τῷ τοὺς Ἀχαιοὺς ἀναστῆσαι τοῦ Ἴλιου , ἥρα δὲ καὶ ἡ Πολυξένη τοῦ Ἀχιλλέως . εἶδον δ’ ἀλλήλους ἐν λῦτρος Ἐκτορος · ὁ γὰρ Πρίαμος ἦκον παρὰ τὸν Ἀχιλλέα χειραγωγὸν ἑαυτοῦ τὴν παῖδα ἐποιεῖτο νεωτάτην οὖσαν ὧν ἡ Ἑκάβη αὐτῷ ἔτεκεν , ἐθεράπευον δ’ ἀεὶ τὸ βάδισμα τῶν πατέρων οἱ νεώτατοι τῶν παίδων · καὶ οὕτω δή · τι ὁ Ἀχιλλεύς ἐσυφρονεῖ ὑπὸ δικαιοσύνης καὶ τὰ ἔρωτικά , ὡς μὴτ’ ἀφέλεισαι τὴν χόρην ἐφ’ ἑαυτῷ οὖσαν , γάμον τ’ αὐτῆς ὁμολογήσαι τῷ Πριάμῳ , πιστεύσαι τ’ ἀναβολομένῳ τὸν γάμον . ( 18 ) ἐπεὶ δ’ ἀπέθανε γυναικὸς ἐν τοῖς περὶ τούτων δροκοῖς , λέγεται ἡ Πολυξένη φευγουσῶν ἐκ τοῦ ἱεροῦ τῶν Τρωάδων καὶ τῶν Τριῶν ἐπικεσθιένων ( οὐδὲ γὰρ τὸ ποίημα τοῦ Ἀχιλλέως ἀδεῶς ἠγχαναν ) αὐτομαλᾶ χρήσαθαι καὶ φυγεῖν ἐς τὸ Ἑλληνικόν , ἀναχθεῖσα τε τῷ Ἀγαμέμνονι ζῆν μὲν ἐν χωρίῳ λαμπρῷ τε καὶ σώφρονι καθάπερ ἐν πατρὸς οἴκῃ , τριταίου δ’ ἤδη κειμένου τοῦ νεκροῦ δραμεῖν ἐπὶ τὸ σῶμα ἐν νυκτί , ξίφει δ’ αὐτὴν ἐπικυλῖσαι πολλὰ εἰποῦσαν ἐλεεινὰ καὶ γαμικά , ὅτε δὲ καὶ δεῖσαι τοῦ Ἀχιλλέως ἐραστῆν τε μεῖναι καὶ ἀναγνῶσθαι αὐτὴν μὴ ψευσαμένου τοῦ γάμου . ( 19 ) ὁ δὲ τῷ Ὀμήρῳ ἐν δευτέρᾳ Ψυχουστασίᾳ εἴρηται , εἰ δὴ Ὀμήρῳ ἐκεῖνα , ὡς ἀποθανόντα Ἀχιλλέα Μοῦσαι μὲν ῥοδαῖς ἐθρήνησαν , Νηρηίδες δὲ πληγαῖς τῶν στέρνων , οὐ παραπολὺ φησι κακομπαθᾶσαι · Μούσας μὲν γὰρ οὐτ’ ἀρμύσθαι οὐτ’ ἄσαι , οὐδὲ Νηρηίδων τινὰ δράσθαι τῷ στρατῷ καὶ τοῖς γιγνομένοις , οὐτ’ ἴκους , θαυμαστὰ δὲ ῥυμβάναι ἑτέρα κοῦ πόρρω τῶν Ὀμήρου εἰρημένων . ἐκ γὰρ τοῦ κόλπου τοῦ Μίλανος ἡ θάλαττα ἀνοιξάσα τὰ μὲν πρῶτ’ ἐμυκάτο , μετ’ οὐ πολὺ δ’ ἀρθεῖσα λόφῳ μεγάλῳ ἴση ἔχουσι ἐς τὸ Ῥοιτείον ἐκπεπληγμένων τῶν Ἀχαιῶν καὶ ἀποροῦντων , ὅ τι αὐτοὶ τε καὶ ἡ γῆ πείσονται , ἐπεὶ δὲ πλησίον ἐγίνετο καὶ προσκεκλᾶινε τῷ στρατοπέδῳ , ὀρθὴν ἠγχανεν οὖν τε καὶ ἀθρόον καθάπερ γυναικῶν ὁμιλίας , ὧν ἐς τὰ κήθη ἀναφθέγγονται . ( 20 ) τοῦτο δὲ θεοῦ τε καὶ δαιμονίου φανέντος καὶ πάντων ὁμολογουμένων , ὅτι Νηρηίδας ἦγε τὸ κύμα ( οὐδὲ γὰρ ἐπέκλυσεν οὐδὲν , ἀλλὰ πρῆσιν τε καὶ λείον τῇ γῇ προσενευσάθη ) , πολλῷ θειοτέρα τὰ ἐφεξῆς ἐδοξεν . ἐπεὶδὴ γὰρ νὺξ ὑπέλαβεν , οἰμωγὴ τῆς Θέτιδος διεροῖτα τὸν στρατὸν ἀνευφημούσης τε καὶ τὸν υἱὸν βοώσης . ἔδοξ δὲ τορὸν μέγα τε καὶ ἐναυλόν , καθάπερ ἂν ἐν τοῖς ὄρεσιν ἤγῳ , καὶ τότε μάλιστα’ οἱ Ἀχαιοὶ ἔυνήχων , ὅτι τέκον τῶν Ἀχιλλέα ἡ Θέτις , οὐδ’ ἄλλως ἀπιστοῦντες . τῶν μὲν δὴ κολῶν τούτων , ἔνε , ἐν ἐπὶ τοῦ μεσοποῦ τῆς ἀκτῆς ὁρᾶς ἀνεστηχότα , ἠγείρατο οἱ Ἀχαιοὶ ξυνελθόντες , ὅτε τῷ Πατρόκλῳ ξυνεμβήθη ἐς τὸν τάφον , κάλλιστον ἐντάφιον ἑαυτῷ τε καὶ εἰνὶ διδοὺς , ὅθεν ἄδουσιν αὐτὸν οἱ τὰ φιλικὰ ἐπαινούντες . ( 21 ) ἐτάφη δ’ ἐκδηλῶτατ’ ἀνθρώπων πᾶσιν οἷς ἐπήνεγκεν αὐτῷ ἡ Ἑλλάς , οὐδὲ κοῦμὴν ἐτι μετὰ τῶν Ἀχαιῶν καλῶν ἠγούμενοι , χρυσόν τε καὶ δι ἑκάστου εἶχεν ἡ πάπυρον ἐς Τροίαν ἡ ἐκ δασμοῦ λαβόν , νίφασθες ἐς τὴν πυρὰν ἀθροῖσα παραχέαι τε καὶ θο’ ὁ Νεοπτόλεμος ἐς Τροίαν ἦλθε · λαμπρῶν γὰρ τῇ ἐτυχὲ
Lemmas: γάμος οὗτος ἑαυτοῦ πράσσω ἐπί ὁ ὁ Ἀχαιός ἀνίστημι ὁ Ἴλιον , Ἥρα δέ καί ὁ Πολυξένη ὁ Ἀχιλλεύς . εἶδον δέ ἀλλήλων ἐν Λύτρος Ἕκτωρ · ὁ γάρ Πρίαμος ἔκω παρά ὁ Ἀχιλλεύς χειραγωγός ἑαυτοῦ ὁ παῖς ποιέω νέος εἰμί ὅς ὁ Ἑκάβη αὐτός τίκτω , θεραπεύω δέ ἀεί ὁ βάδισμα ὁ πατήρ ὁ νέος ὁ παῖς · καί οὗτος δή · τίς ὁ Ἀχιλλεύς συμφρονέω ὑπό δικαιοσύνη καί ὁ ἐρωτικός , ὡς μήτε ἀφαιρέω ὁ χόρη ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί , γάμος τε αὐτός ὁμολογέω ὁ Πρίαμος , πιστεύω τε ἀναβολέω ὁ γάμος . ( 18 ) ἐπεί δέ ἀποθνῄσκω γυνή ἐν ὁ περί οὗτος δρόκος , λέγω ὁ Πολυξένη φεύγω ἐκ ὁ ἱερός ὁ Τρωάς καί ὁ τρεῖς επικεσθιναω ( οὐδέ γάρ ὁ ποίημα ὁ Ἀχιλλεύς ἀδεῶς ἄγχω ) αὐτομαλᾶ χράω καί φεύγω εἰς ὁ Ἑλληνικός , ἀνάγω τε ὁ Ἀγαμέμνων ζῶ μέν ἐν χωρίον λαμπρός τε καί σώφρων καθάπερ ἐν πατήρ ἔοικα , τριταῖος δέ ἤδη κεῖμαι ὁ νεκρός τρέχω ἐπί ὁ σῶμα ἐν νύξ , ξίφος δέ αὐτός ἐπικυλίω πολύς εἶπον ἐλεεινός καί γαμικός , ὅτε δέ καί δείδω ὁ Ἀχιλλεύς ἐραστής τε μένω καί ἀναγιγνώσκω αὐτός μή ψεύδω ὁ γάμος . ( 19 ) ὁ δέ ὁ Ὅμηρος ἐν δύο Ψυχουστασίᾳ εἴρω , εἰμί δή Ὅμηρος ἐκεῖνος , ὡς ἀποθνῄσκω Ἀχιλλεύς Μοῦσα μέν ῥοδέα θρηνέω , Νηρηίς δέ πληγή ὁ στέρνον , οὖον παραπολύ φημί κακομπαθᾶσαι · Μοῦσα μέν γάρ οὐ αρμυεπομαι οὐ ἀάω , οὐδέ Νηρηΐς τις δράω ὁ στρατός καί ὁ γίγνομαι , οὐ ἴκος , θαυμαστός δέ ῥυμβάναι ἕτερος ποῦ πόρρω ὁ Ὄμηρος εἴρω . ἐκ γάρ ὁ κόλπος ὁ Μιλάνος ὁ θάλασσα ἀνοίγω ὁ μέν πρῶτος μυκάομαι , μετά οὖον πολύς δέ ἀραρίσκω λόφος μέγας ἴσος ἔχω εἰς ὁ Ῥοίτειον ἐκπλήσσω ὁ Ἀχαιός καί ἀπορέω , ὅς τίς αὐτός τε καί ὁ γῆ πείθω , ἐπεί δέ πλησίος γίγνομαι καί προσκαλέω ὁ στρατόπεδον , ὀρθός ἄγχω οὖν τε καί ἀθρόος καθάπερ γυνή ὁμιλία , ὅς εἰς ὁ καθίημι ἀναφθέγγομαι . ( 20 ) οὗτος δέ θεός τε καί δαιμόνιος φαίνω καί πᾶς ὁμολογέω , ὅτι Νηρηΐς ἄγω ὁ κύμα ( οὐδέ γάρ ἐπικλύζω οὐδείς , ἀλλά πρῆσις τε καί λεῖος ὁ γῆ προσνεύω ) , πολύς θεῖος ὁ ἐφεξῆς δοκέω . ἐπειδή γάρ νύξ ὑπολαμβάνω , οἰμωγή ὁ Θέτις διαιρέω ὁ στρατός ἀνευφημέω τε καί ὁ υἱός βοῦς . δοκέω δέ τορός μέγας τε καί ἔναυλος , καθάπερ εἄν ἐν ὁ ὄρος ἡγός , καί τότε μαλίζω ὁ Ἀχαιός εὐνάω , ὅτι τίκτω ὁ Ἀχιλλεύς ὁ Θέτις , οὐδέ ἄλλως ἀπιστέω . ὁ μέν δή κῶλον οὗτος , εἶμαι , ἐν ἐπί ὁ μεσοποῦ ὁ ἀκτή ὁράω ἀνίστημι , ἐγείρω ὁ Ἀχαιός συνέρχομαι , ὅτε ὁ Πάτροκλος συμβαίνω εἰς ὁ τάφος , καλῶς ἐντάφιον ἑαυτοῦ τε καί ἐν δίδωμι , ὅθεν ἀείδω αὐτός ὁ ὁ φιλικός ἐπαινέω . ( 21 ) θάπτω δέ ἐκδηλόω ἄνθρωπος πᾶς ὅς ἐπιφέρω αὐτός ὁ Ἑλλάς , οὐδέ κοῦμος ἔτι μετά ὁ Ἀχαιός καλός ἡγέομαι , χρυσός τε καί Ζεύς ἕκαστος ἔχω ὁ πάπυρος εἰς Τροία ὁ ἐκ δασμός λαμβάνω , νίφω εἰς ὁ πυρή αθροίζω παραχέω τε καί θέω ὁ Νεοπτόλεμος εἰς Τροία ἔρχομαι · λαμπρός γάρ ὁ τυγχάνω