himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0624.1
σπειωμένος , παράλογον εἶναι τὸ κενωθῆν ἄρη , καὶ οὕτως ἐπισχεῖν ἐκέλευεν . * οὐδὲ γὰρ ἀπειρος ἦν ἰατρικῆς ὁ ταῦτα γράφων . Ἑλλησπόντιος δὲ ἀκούσας παρήν , ἀγανακτῶν καὶ ποτινώμενος , ὡς μεγάλου και κὼ γεγονότος , εἰ πρεσβύτης οὕτως ἀνὴρ τοσούτου διὰ τῆς χειρὸς αἵματος ἀφήρηται . Ὥς δὲ ἤκουσε τῆς φωνῆς , καὶ διαιώντα εἶδεν , πρὸς τὸν συγγραφέα τὸν λόγον ἐπιστρέφας « Ἄλλὰ σὲ γε » φησίν « ἡ πόλις αἰτιῶν - » ται δεινῶν τε διδράχναι : νῦν δὲ ἅπαντες σιωπήσου - » σιν , ὁρῶντες διαιώντα . » Τοῦ δὲ εἰπόντος , ὡς οὐκ ἤγνὼι τὸ συμβεβηκός , ὁ μὲν Ἑλλησπόντιος ὡς συσκευασάμενος τὰ βιβλία , καὶ παρὰ τὸν Χρυσάνθιον ἤσιν ἐπὶ μαθήσει , τῆς πόλεως ἐξῆλθε . Καὶ ἡ γαστὴρ αὐτοῦ νοσεῖν ἤρξατο , καὶ παραλθὼν εἰς Ἀπάμειαν τῆς Βιθυνίας μετἑ ἡλλάσε τὸ ζῆν , τῷ παρόντι τῶν ἐταίρων Προκοπίῳ πολλὰ ἐπισκήψας μόνον θαυμάζειν Χρυσάνθιον . Καὶ ὁ Προκόπιος παραγενόμενος εἰς τὰς Σάρδεις , ταῦτα ἐποίησε τα καὶ ἀπήγγελλεν . Ὁ δὲ Χρυσάνθιος , εἰς τὴν ἐπιούσαν ὥραν τοῦ ἔτους , κατὰ θέρος ἰστάμενον , ἐπὶ τὴν αὐτὴν θεραπείαν ἐλθὼν , καὶ τοῦ συγγραφέως προειπόντος τοῖς ἰατροῖς περιμένειν αὐτὸν κατὰ τὸ σύνθες , οἱ μὲν ἔδρασαν ἐλθόντες , ὁ δὲ ὑπέσχεν τὴν χεῖρα , καὶ παρὰ μέτρον γενωμένης τῆς κενώσεως , παρέσεις τῶν μερῶν ἠκολούθησαν καὶ τὰ ἄρθρα συνῆκμινε , καὶ χλινωπατὴς ἦν . Καὶ Ὀρειδάσιος ἐνταῦθα παραγίνεται , δι’ ἐκείνου καὶ ὑπερβολὴν μὲν ἐπιστήμης μικροῦ καὶ βιασάμενος τὴν φύσιν , καὶ χρήμασι θερμωτέροις καὶ μαλάττοισι τὰ κατελυγμένα μικροῦ πρὸς τὸ νεάζειν ἐπήγαγεν . Ἄλλ’ ἐνίκᾳ τὴν γῆρας · ὀδηχοσυχὸν γὰρ ὑπελθὼν ἔτος ἐτύγχανε , καὶ τῇ τοῦ θερμοῦ κατὰ τὸ πλεονάζον ἀλλοτριώσει τὸ γῆρας ἐδιπλασιάσθη · καὶ τεταρταῖος νοσηλευθείς , εἰς τὴν πρέπουσαν λήξιν ἀνεχώρησεν .
Lemmas: σπειωμένος , παράλογος εἰμί ὁ κενόω Ἄρης , καί οὕτως ἐπέχω κελεύω . * οὐδέ γάρ ἤπειρος εἰμί ἰατρικός ὁ οὗτος γράφω . Ἑλλησπόντιος δέ ἀκούω πάρειμι , ἀγανακτέω καί ποτιναω , ὡς μέγας και Κῶς γίγνομαι , εἰμί πρεσβύτης οὕτως ἀνήρ τοσοῦτος διά ὁ χείρ αἷμα ἀφαιρέω . ὥ δέ ἀκούω ὁ φωνή , καί διαιώντα ὁράω , πρός ὁ συγγραφεύς ὁ λόγος ἐπιστρέφω « ἀλλά σύ γε » φημί « ὁ πόλις αἰτία - » ὁ δεινός τε διδράσκω : νῦν δέ ἅπας σιωπάω - » βρόχος , ὁράω διαιώντα . » ὁ δέ εἶπον , ὡς οὐ ἄγω ὁ συμβεβηκός , ὁ μέν Ἑλλησπόντιος ὡς συσκευάζω ὁ βιβλίον , καί παρά ὁ χρυσάνθιον εἰμί ἐπί μανθάνω , ὁ πόλις ἐξέρχομαι . καί ὁ γαστήρ αὐτός νοσέω ἄρχω , καί παρέρχομαι εἰς Ἀπάμεια ὁ Βιθυνία Μέτε ἁλλάζω ὁ ζῶ , ὁ πάρειμι ὁ ἑταῖρος Προκόπιος πολύς ἐπισκήπτω μόνος θαυμάζω χρυσάνθιον . καί ὁ Προκόπιος παραγίγνομαι εἰς ὁ Σάρδεις , οὗτος ποιέω ὁ καί ἀπαγγέλλω . ὁ δέ Χρυσάνθιος , εἰς ὁ ἔπειμι ὥρα ὁ ἔτος , κατά θέρος ἵστημι , ἐπί ὁ αὐτός θεραπεία ἔρχομαι , καί ὁ συγγραφεύς προεῖπον ὁ ἰατρός περιμένω αὐτός κατά ὁ συντίθημι , ὁ μέν δράω ἔρχομαι , ὁ δέ ὑπέχω ὁ χείρ , καί παρά μέτρον γίγνομαι ὁ κένωσις , πάρεσις ὁ μέρος ἀκολουθέω καί ὁ ἄρθρον συνίημι , καί χλινωπατὴς εἰμί . καί Ὀρειδάσιος ἐνταῦθα παραγίγνομαι , διά ἐκεῖνος καί ὑπερβολή μέν ἐπιστήμη μικρός καί βιάζομαι ὁ φύσις , καί χρῆμα θερμός καί μαλάσσω ὁ κατελυγμένα μικρός πρός ὁ νεάζω ἐπάγω . ἄλλος νικάω ὁ γῆρας · ὀδηχοσυχὸν γάρ ὑπέρχομαι ἔτος τυγχάνω , καί ὁ ὁ θερμός κατά ὁ πλεονάζω ἀλλοτριόω ὁ γῆρας διπλασιάζω · καί τεταρταῖος νοσηλεύω , εἰς ὁ πρέπω λῆξις ἀναχωρέω .