himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0350.1
IX . ( 1 ) Αἴαντα δὲ τὸν Λοκρὸν τὸ μὲν πολέμιᾷ φησι κατὰ Διομήδην τε καὶ Σθενέλον γεγονέναι , ἑνετὸν δ᾽ ἥττον δόξαι , προσέχειν δ᾽ οὐδὲν τῷ Ἀγαμέμνονι · πατρός τε γὰρ εἶναι Λοκρῶν δυνατωτάτου , στρατιὰν τ᾽ οὐκ ἀφανῆ ἄγειν , οὐδὲ δουλεύσειν ποθ᾽ ἑκὼν οὔτ᾽ Ἀτρείδαις οὔτ᾽ ἄλλῳ οὐδενί , « ἐστ᾽ ἂν ἡδ᾽ ἀστράπτῃ . » τὴν αἰχμὴν δείκνύς τaut᾽ ἔλεγε γοργὸν βλέπων καὶ ἀναχαιτίζων τὴν κόμην ὑπὸ τοῦ τῆς γνώμης ἐτοίμου . καὶ τοὺς μὲν ἄλλους ἑκάστους , ὅσοι προσῆγον τῷ Ἀγαμέμνονι , ὑπὲρ τῆς ἑαυτῆς ἦκειν , ἑαυτὸν δ᾽ ὑπὲρ τῆς Εὐρώπης · δεῖν γὰρ δὴ Ἕλληνας ὄντας κρατεῖν βαρβάρων . εἶναι δ᾽ αὐτῷ καὶ χειροτὴν δράκοντα πεντάπυχον τὸ μέγεθος , ὃν ἐμπαίνειν τε καὶ ἐυνεῖναι τῷ Αἴαντι καὶ ὅδον ἡγεῖσθαι καὶ ξυνομαρτεῖν ὡς κύνα . ( 2 ) τὴν δὲ Κασσάνδραν ἀποσπάσαι μὲν ἀπὸ τοῦ τῆς Ἀθηνᾶς ἰδου προσκυνεῖν τῇ θεῷ καὶ ἱκετεύουσαν , οὐ μὴν βιάσασθαι τε , οὐδ᾽ ὑβρίσαι ἑς αὐτήν , ὁπόσα οἱ μὲν ἑς αὐτὸν φασίν , ἀλλ᾽ ἀπαγαγεῖν μὲν ἑς τὴν ἑαυτοῦ σκηνήν , τὸν δ᾽ Ἀγαμέμνονα ἰδόντα τὴν Κασσάνδραν ( πρὸς γὰρ τῇ ὥρᾳ καὶ κατέστητο παρὰ τῆς τέχνης ) ἐλθεῖν τ᾽ αὐτὴν τῆς κόρης καὶ ἀφελῆσθαι αὐτὴν τὸν Αἴαντα , ἐριδὸς τ᾽ αὐτοῖς ἐν τῇ δασμῷ γενομένης ὁ μὲν ἡλίου ἑαυτοῦ εἶναι , ὁ ἄλλος , ὁ δ᾽ οὔτ᾽ ἀπεδίδοτο καὶ ἀσεδῆσαι αὐτὸν ἑς τὴν Ἀθηνᾶν ἔπρασκε . καθεῖναι δὲ τῷ Ἀγαμέμνονι λογοποιοὺς ἑς τοὺς Ἕλληνας διὰ τὸ ἀεὶ πρὸς τὸν Αἴαντα ἔχθος , τὴν θεὸν πολλὰ καὶ ἄτοπα ἐπισημαίνειν ὑπὲρ τῆς κόρης καὶ ἀπολέσθαι τὴν στρατιάν , εἰ μὴ ἀπολοίεν αὐτόν . ( 3 ) ὁ δ᾽ ἐνθυμηθεὶς , ὅπως Αἴαντα μὲν ἀπόλεσεν ἀδίκως χρείας , Παλαμήδῃ δ᾽ οὐδὲν ἡ σοφία ὤνησε τὸ μὴ οὐκ ἀποθανεῖν διαβληθέντα , ἀποδράναι νύκτωρ ἐν πορθησίῳ οὐ μεγάλῳ χειμῶνός τε καὶ ὡς ἐτυχεν , ὅτε δὴ πλέων εὐθὺ Τήνῳ τε καὶ Ἀνδρῷ πρὸς Γυραῖς ἀπέπλεον , ἀγγελίας δὲ τοῦ πλοῦς ἑς τοὺς Ἀχαιοὺς ἐλθοῦσης ὀλίγους μὲν αὐτῶν σίτου ἀφᾶσθαι , πάντας δ᾽ ὡς ἐπ᾽ ἀνδρὶ ἀγαθῷ χείρας ἀρᾶσθαι , προσεσχηκότας τε τῇ θαλάττῃ ἀνακαλεῖν αὐτὸν καὶ ὀλοφύρεσθαι καὶ τὸν Ἀγαμέμνονα ἐν ὀργῇ ἔχειν μονοῦν χειρὶ πράξαντα τὴν ἀπόλειαν τοῦ Αἴαντος , ἐναγισμάτων τ᾽ αὐτὸν τυχεῖν , ἄ μὴπω ἐπηνέγρη πρότερον μήτε μὴν ἕστερον ἄνθρωπον τινί , μηδ᾽ ὁπόσους ναυμαχίαι ἀφᾶσιν ἑχόν · ἑς γὰρ Λοκρίδα ἦλθεν , ἥ τὸν Αἴαντα ἦγε , ἑὐλα νήσαντες , ὅσπερ ἑς πυράν , ἔφρασαν μέλανα πάντα καὶ στεῖλαν αὐτὴν ἰστίοις μέλανσι καὶ τοῖς ἄλλοις , ὁπόσα ἑς τὸ πλεῖν εὐρήται , ἐνεῖγον πελώρια ἐστὲ πνεῦσαι τὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἄνεμον , ὃν περὶ ὄρθρον μᾶλ᾽ ἢ Ἰὼ ἀποστέλλει . ἐπεὶ δ᾽ ἡμέρα διεφαίνετο καὶ κατέχει τὸ πνεῦμα , πρὸ ἑς κοίλην τὴν ναῦν ἐνῆχαν . ἐπεὶ τε δὴ μετεωρίσθησαν ἑς τὸ πέλαγος , καὶ οὕτω ἡλίου ἀνίσχοντος αὐτὴ τε κατεφάγῃ καὶ ὁπόσα τῷ Αἴαντι ἔφερον .
Lemmas: IX . ( 1 ) Αἴας δέ ὁ Λοκρός ὁ μέν πολέμιος φημί κατά Διομήδης τε καί Σθένελος γίγνομαι , Ἐνετός δέ ἥσσων δόξα , προσέχω δέ οὐδείς ὁ Ἀγαμέμνων · πατήρ τε γάρ εἰμί Λοκρός δυνατός , στρατία τε οὐ ἀφανής ἄγω , οὐδέ δουλεύω πρός ἑκών οὔτε Ἀτρείδης οὔτε ἄλλος οὐδείς , « ἐστώ εἄν ἤδη ἀστράπτω . » ὁ αἰχμή δείκνυμι ὅς λέγω γοργός βλέπω καί ἀναχαιτίζω ὁ κόμη ὑπό ὁ ὁ γνώμη ἑτοῖμος . καί ὁ μέν ἄλλος ἕκαστος , ὅσος προσάγω ὁ Ἀγαμέμνων , ὑπέρ ὁ ἑαυτοῦ ἥκω , ἑαυτοῦ δέ ὑπέρ ὁ Εὐρώπη · δήω γάρ δή Ἕλλην εἰμί κρατέω βάρβαρος . εἰμί δέ αὐτός καί χειροος δράκων πεντάπυχον ὁ μέγεθος , ὅς εμπαινεος τε καί ἐυνεῖναι ὁ Αἴας καί ὀδούς ἡγέομαι καί συνομαρτέω ὡς κύω . ( 2 ) ὁ δέ Κασσάνδρα ἀποσπάω μέν ἀπό ὁ ὁ Ἀθηνᾶ ἰδού προσκυνέω ὁ θεός καί ἱκετεύω , οὖον μήv βιάζομαι τε , οὐδέ ὑβρίζω ἑες͂ς αὐτός , ὁπόσος ὁ μέν ἑες͂ς αὐτός φημί , ἀλλά ἀπάγω μέν ἑες͂ς ὁ ἑαυτοῦ σκηνή , ὁ δέ Ἀγαμέμνων ὁράω ὁ Κασσάνδρα ( πρός γάρ ὁ ὥρα καί καθίστημι παρά ὁ τέχνη ) ἔρχομαι τε αὐτός ὁ κόρη καί ἀφαιρέω αὐτός ὁ Αἴας , Ἔρις τε αὐτός ἐν ὁ δασμός γίγνομαι ὁ μέν ἥλιος ἑαυτοῦ εἰμί , ὁ ἄλλος , ὁ δέ οὔτε ἀποδίδωμι καί ἀσεδῆσαι αὐτός ἑες͂ς ὁ Ἀθηνᾶ πράσκω . καθίημι δέ ὁ Ἀγαμέμνων λογοποιός ἑες͂ς ὁ Ἕλλην διά ὁ ἀεί πρός ὁ Αἴας ἔχθος , ὁ θεός πολύς καί ἄτοπος ἐπισημαίνω ὑπέρ ὁ κόρη καί ἀπόλλυμι ὁ στρατιά , εἰμί μή ἀπόλλυμι αὐτός . ( 3 ) ὁ δέ ἐνθυμέομαι , ὅπως Αἴας μέν ἀπόλλυμι ἄδικος χρεία , Παλαμήδης δέ οὐδείς ὁ σοφία ὀνίνημι ὁ μή οὐ ἀποθνῄσκω διαβάλλω , ἄποδρημι νύκτωρ ἐν πόρθησις οὖον μέγας χειμών τε καί ὡς τυγχάνω , ὅτε δή πλέω εὐθύς2 Τῆνος τε καί Ἀνδρώ πρός Γυραί ἀποπλέω , ἀγγελία δέ ὁ πλόος ἑες͂ς ὁ Ἀχαιός ἔρχομαι ὀλίγος μέν αὐτός σῖτος ἁφάω , πᾶς δέ ὡς ἐπί ἀνήρ ἀγαθός χείρ ἀράομαι , προσέχω τε ὁ θάλασσα ἀνακαλέω αὐτός καί ὀλοφύρομαι καί ὁ Ἀγαμέμνων ἐν ὀργή ἔχω μονόω χείρ πράσσω ὁ ἀπόλλυμι ὁ Αἴας , ἐνάγισμα τε αὐτός τυγχάνω , ὅς μήπω ἐπανεγείρω πρότερος μήτε μήv εστέρας ἄνθρωπος τις , μηδέ ὁπόσος ναυμαχία ἀφίημι ἔχω · ἑες͂ς γάρ Λοκρίς ἔρχομαι , ὅς ὁ Αἴας ἄγω , εὐλή νέω , ὅσπερ ἑες͂ς πυρά , φράζω μέλας πᾶς καί στέλλω αὐτός ἱστίον μέλανσις καί ὁ ἄλλος , ὁπόσος ἑες͂ς ὁ πλέω εὑρίσκω , φέρω πελώριος εἰμί πνέω ὁ ἀπό ὁ γῆ ἄνεμος , ὅς περί ὄρθρος μῆλον ἢ Ἰώ ἀποστέλλω . ἐπεί δέ ἡμέρα διαφαίνω καί κατέχω ὁ πνεῦμα , πρό ἑες͂ς κοῖλος ὁ ναῦς ἐνάγω . ἐπεί τε δή μετεωρίζω ἑες͂ς ὁ πέλαγος , καί οὗτος ἥλιος ἀνίσχω αὐτός τε κατεσθίω καί ὁπόσος ὁ Αἴας φέρω .