himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0167.3
ἐμφέρεται πτερά τ᾽ οἰωνῶν πηρὸν τε μέλιτται κατασκευευομένου ἦν οἶκον καὶ οἶκον σχῆμα · ὁ δ᾽ οἶ-μαι μικρὰ ταῦτ᾽ ἡγοῦμενος καὶ τῆς ἑαυτοῦ σοφίας ἤττο καὶ ἄλλου ἐδεήθη νεοῦ καὶ ἄλλου καὶ μεγάλων ἤδη καὶ ἐκατομπεδῶν , ἐνὸς δ᾽ αὐτῶν καὶ χρυσαὲς ἰυγγας ἀνάψαι λέγεται Σειρήνων τιν᾽ ἐπεχοῦσας πειθώ , ξυνελάθετό τε τὰ εὐδοκιμώτατα τῶν ἀναθημάτων ἐς τὴν Πυθὸν χώρου ἕνεκα , καὶ οὗτ᾽ ἀγαλματοποιῶν ἀπή-λασεν ἀπάγουσαν αὐτῷ χολοσοῦς ἐς τὸ ἱερὸν τοὺς μὲν θεούς , τοὺς δ᾽ ἀνθρώπους , τοὺς δ᾽ ἵππους τε καὶ ταύ-ρων καὶ ἑτέρων ζῴων , οὔτε Γλαύκον μετὰ τοῦ ὑποκρα-τηριδίου ἤκοντα , οὔτε τὴν ἀλιακομένην Ἥλιον ἀκρό-πολιν , ἣν Πολύγνωτος ἐκαὶ γράφει . ( 15 ) οὗ γὰρ δὴ τὸν χρυσὸν γε τὸν Λυδίων καλλιοπίσμα τῆς Πυθὸς ἠγεῖτο , ἀλλ᾽ ἐκεῖνον μὲν ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων ἐσάγητο , ἐνδεί-κνυμένος οἷμαι αὐτοῖς τὸν τῶν βαρβάρων πλοῦτον , ἵνα γλῶσιντ᾽ ἐκεῖνον μᾶλλον ἢ τοῦ διαποροῦν διὰ ἀλλήλων , τὸν δὲ δὴ Ἕλληνα τε καὶ προσαυξὴ τῇ ἑαυτοῦ σοφίᾳ τρόπον κατασκευάζετο καὶ ἠλδαίζε τοῦτο τὴν Πυθὸν . ἠγοῦτο δ᾽ αὐτὸν χώρου ἕνεκα καὶ ἐς μέτρα ἐμιδιδαξεν τοὺς χρησμούς . εἰ γὰρ μὴ τοῦτ᾽ ἐπεδείκνυτο , τοιαύτ᾽ ἂν τὰς ἀποκρίσεις ἐποιεῖτο · ὅρα τὸ δεῖνα ἢ μὴ δρά , καὶ ἴθι ἢ μὴ ἴθι , καὶ ποιοῦ ξυμμάχους ἢ μὴ ποιοῦ · βραχεῖα γὰρ που ταῦτ᾽ ἦ , ὡς φατε ὑμεῖς , γυμνά . ὁ δ᾽ ἵνα μεγαλορρήμων τε φαίνοιτο καὶ ξθίων τοῖς ἐρω-τῶσι , ποιητικὴν ἠρώσατο , κοῦκ ἀξιοῖ εἶναι δτι μὴ οὕτεν , ἀλλὰ καὶ τὴν ψάμμον εἰδέναι φησίν , ὅποσον , ἀριθμήσας αὐτήν , καὶ τὰ τῆς θαλάττης μέτρα ξυνελή-φεναι πάντα . ( 16 ) ἢ καὶ ταῦτα τερατολογίᾳ προσ-γράφεις , ἐπειδὴ σοβαρῶς αὐτὰ δ᾽ Ἀπόλλων καὶ ξὺν φρονήματι ὀρθῷ φράζει ; εἰ δὲ μὴ ἀγέθση , Θεσπεσίων , τῷ λόγῳ , γράσεν ἀνημμέναι κόσκινα φαύλῳσιν ἐπὶ ποι-μένας , ὅτε δὲ καὶ βουκόλους , ἰώμεναι τὰ νοσούντα τῶν θρεμματῶν μαντική , ὡς φασιν , ἀξιοῦσι δὲ σοφᾶι ὁνο-μάζεσθαι καὶ σοφώτεραι ἢ οἱ ἀτεχνῶς μάντεις . τοῦτο μοι καὶ ὁμοίως παρὰ τὴν Ἰνδῶν σοφίαν φαίνεσθε · οἱ μὲν γὰρ θείοι τ᾽ εἰσὶ καὶ κεχόρηχται κατὰ τὴν Πυθίαν , ὑμεῖς δὲ — . ἀλλ᾽ οὐδὲν εἴρησεται περιττότερον · εὐημεῖα γὰρ φήτι μὲν ἐμοί , φίλη δ᾽ Ἰνδοῖς , ἣν ἀποσχοῖμεν ὡς ὁπαδὸν ἄμα καὶ ἡγεμόνα τῆς γλώττης , τὰ μὲν ἐκαστω δυνατὰ θρεψομεν ξὺν ἐπαίνῳ τ᾽ αὐτῶν καὶ ἐρωτῇ , δτι δὲ μὴ ἐφικτὸν ἐστὶ μοι , καταλείψωμεν αὐτὸ χραγαντον ψυχῶ . ( 17 ) οὗ δ᾽ Ὀμηρου μὲν ἐν Κυκλωπίᾳ ἀκούων , ὡς ἢ γῆ τοὺς ἀγρωστούτους καὶ ἀνωματώτους ἀπόρους καὶ ἀνθρώ-πους ἐστία , χαίρεις τῷ λόγῳ , κἂν Ἠδωνοὶ τινες ἢ Λυδοὶ βακχεύωσιν , οὐκ ἀπιστεῖς , ὡς γάλακτος αὐτοῖς οἱ οἴνου πηγὰς δώσει καὶ ποιεῖ τοῦτος , τοὺς δὲ σοφίας ἀπάσης βάκχους ἀφαυρήση δῶρα αὐτόματα παρὰ τῆς γῆς ἤκοντα ;
Lemmas: ἐμφέρω πτερόν τε οἰωνός πηρός τε μέλισσα κατασκευευομενω εἰμί οἶκος καί οἶκος σχῆμα · ὁ δέ οἴομαι μικρός αὐτός ἡγέομαι καί ὁ ἑαυτοῦ σοφία ἤττο καί ἄλλος δήω νεόω καί ἄλλος καί μέγας ἤδη καί ἐκατομπεδῶν , εἷς δέ αὐτός καί χρυσαὲς ἴϋγξ ἀνάπτω λέγω Σειρήν τις ἐπέχω πειθώ , συνέρχομαι τε ὁ εὐδόκιμος ὁ ἀνάθημα εἰς ὁ πύθω χῶρος ἕνεκα , καί οὗτος ἀγαλματοποιός ἀπελαύνω ἀπάγω αὐτός χολός εἰς ὁ ἱερόν ὁ μέν θεός , ὁ δέ ἄνθρωπος , ὁ δέ ἵππος τε καί ταῦρος καί ἕτερος ζῷον , οὔτε Γλαῦκος μετά ὁ ὑποκρατηρίδιον ἥκω , οὔτε ὁ ἀλιακομένην Ἥλιος ἀκρό-πολις , ὅς Πολύγνωτος καίμι γράφω . ( 15 ) ὅς γάρ δή ὁ χρυσός γε ὁ Λυδίων καλλιοπισμαω ὁ Πύθος ἀγάω , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὑπέρ ὁ Ἕλλην εἰσάγω , ἐνδείκνυμι οἴομαι αὐτός ὁ ὁ βάρβαρος πλοῦτος , ἵνα γλῶσιντ᾽ ἐκεῖνος μᾶλλον ἢ ὁ διαπορέω διά ἀλλήλων , ὁ δέ δή Ἕλλην τε καί προσαυξέω ὁ ἑαυτοῦ σοφία τρόπος κατασκευάζω καί ἠλδαίζε οὗτος ὁ πύθω . ἄγω δέ αὐτός χῶρος ἕνεκα καί εἰς μέτρον ἐμιδιδαξεν ὁ χρησμός . εἰμί γάρ μή οὗτος ἐπιδείκνυμι , τοιοῦτος εἄν ὁ ἀπόκρισις ποιέω · ὁράω ὁ Δεῖνα ἢ μή δράω , καί ἔρχομαι ἢ μή ἔρχομαι , καί ποιέω σύμμαχος ἢ μή ποιέω · βραχύς γάρ ποῦ αὐτός εἰμί , ὡς φημί σύ , γυμνός . ὁ δέ ἵνα μεγαλορρήμων τε φαίνω καί θιγγάνω ὁ ἐρωτάω , ποιητικός ἐράω , Κούκ ἀξιόω εἰμί δ μή ἵημι , ἀλλά καί ὁ ψάμμος οἶδα φημί , ὁπόσος , ἀριθμέω αὐτός , καί ὁ ὁ θάλασσα μέτρον συλλαμβάνω πᾶς . ( 16 ) ἢ καί οὗτος τερατολογία προσγράφω , ἐπεί σοβαρός αὐτός δέ Ἀπόλλων καί ξὺν φρόνημα ὀρθός φράζω ; εἰμί δέ μή ἄγω , Θεσπέσιος , ὁ λόγος , γράσος ἀνάπτω κόσκινον φαῦλος ἐπί ποιέω , ὅτε δέ καί βουκόλος , ἰάομαι ὁ νοσέω ὁ θρέμμα μαντικός , ὡς φημί , ἀξιόω δέ σοφός ὁνομάζω καί σοφός ἢ ὁ ἄτεχνος μάντις . οὗτος ἐγώ καί ὁμοίως παρά ὁ Ἰνδός σοφία φαίνω · ὁ μέν γάρ θεῖος τε εἰμί καί χράω κατά ὁ Πυθία , σύ δέ — . ἀλλά οὐδείς εἴρω περισσός · εὐημεῖα γάρ φημί μέν ἐγώ , φίλος δέ Ἰνδός , ὅς ἀπέχω ὡς ὁπαδὸν ἄμη καί ἡγεμών ὁ γλῶσσα , ὁ μέν ἕκαστος δυνατός τρέφω ξὺν ἔπαινος τε αὐτός καί ἐρωτάω , δ δέ μή ἐφικτός εἰμί ἐγώ , καταλείβω αὐτός χραγαντον ψύχω . ( 17 ) ὅς δέ Ὅμηρος μέν ἐν Κυκλωπία ἀκούω , ὡς ἢ γῆ ὁ ἄγρωστος καί ἀνωματώτους ἄπορος καί ἄνθρωπος ἐστία , χαίρω ὁ λόγος , κἀν Ἠδωνοί τις ἢ Λυδός βακχεύω , οὐ ἀπιστέω , ὡς γάλα αὐτός ὁ οἶνος πηγή δίδωμι καί ποιέω τοῦτος , ὁ δέ σοφία ἀπασάω Βάκχος ἀφαιρέω Δῶρα αὐτόματος παρά ὁ γῆ ἥκω ;