himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0379.2
σώματος ὥτα εὑρόντας . πεπρωμένης δ' αὐτοῖς ἐς τὸ ἀθάνατον τῆς διαίτης , οὐδεμιᾶς γῆς τῶν ὑπ' Ἠλῖω ** Ἑχινάδων τῶν κατ' Οἰνιάδας καὶ Ἀκαρνανίαν ἤδη μεμισαμένων , ὅτε δὴ Ἀλκμαίων ἀποκτείνας τὴν μητέρα τὰς ἐκβολὰς τοῦ Ἀχελώου ὤκησεν ἐν γῇ νεωτέρας τοῦ ἔργου , ἰκετεύει τὸν Ποσειδῶνα ἡ Θέτις ἀναδοῦναι τινα ἐκ τῆς θαλάττης νῆσον , ἐν ἧ οἰκήσουσιν . ὁ δ' ἐνθυμηθεὶς τὸ μέγεθος τοῦ Πόντου καὶ ὅτι νήσου οὐδεμιᾶς ἐν αὐτῇ κειμένης δοίκητος πλέεται , τὴν Λευκὴν νῆσον , ὁπόσην εἶπον , ἀνέφρεν Ἀχιλλεῖ μὲν καὶ Ἑλένῃ οἰκεῖν , ναύτας δ' ἵστασθαι καὶ τῷ πελάγει ἐγκαθορίζεισθαι . ( 34 ) ζυμπάσας δὲ ἀργῶν , ὁπόση ὑγρὰ οὐσία , καὶ τοὺς ποταμοὺς ἐνοίσας τὸν Θερμοδόντα καὶ τὸν Βορυσθένην καὶ τὸν Ἴστρον , ὡς ἀμηχάνους τε καὶ ἀενάους λεύμασιν ἐκ τῶν Πόντον ἐκρέονται , προύχωσε τὴν ἰλὺν τῶν ποταμῶν , ἣν ἀπὸ Σκυθῶν ἀρτάμενοι σύρουσιν ἐς τὸ πλάγος , νῆσον ἣν ὁπόσην εἶπον ἀπετόρυνετο , ζυστησάμενος αὐτὴν ἐν τῷ πυθμένι τοῦ Πόντου . ἐνταῦθὶ δὶον τε πρώτων καὶ περιειδάλον ἀλλήλους Ἀχιλλεῖς τε καὶ Ἑλένην , καὶ γάμον ἐδαίσαντο σφῶν Ποσειδῶν τ' αὐτὸς καὶ Ἀμφιτρίτη , Νηρηίδες τε ξύμπασαι καὶ ὁπόσοι ποταμοὶ καὶ δαίμονες ἔχονται τὴν Μαύτιν τε καὶ τὸν Πόντον . οἰκεῖν μὲν δὴ λευκοὺς ὁρνίθας ἐν αὐτῇ φασιν , εἶναι δὲ τοὺςνὺν ὑγροὺς τε καὶ τῆς θαλάττης ἀπόκρους , ὡς τὸν Ἀχιλλέα θεράποντας ἑαυτοῦ πεποιηθῶτα κοσμοῦντας αὐτῷ τὸ ἄθλος τοῦ τ' ἀνέμου τῶν πτερῶν καὶ ταῖς ἀπ' αὐτῶν βανίσι , πράττειν δὲ τοῦτο χαμαὶ πετομένοις καὶ μικρὸν τῆς γῆς ὑπεραίροντας . ( 35 ) ἀνθρώπους δὲ πλέουσι μὲν τὸ τοῦ πελάγους χάσμα ὅσα ἡ νῆσος ἐσθαίνει ( κεῖται γὰρ ὡσπερ εὐξενὸς νέων ἑστία ) , οἴκον δὲ μὴ ποιείσθαι αὐτὴν πάσῃ τ' ἀπεῖρηται τοῖς πλέουσι καὶ τοῖς περὶ τὸν Πόντον Ἕλλησι τε καὶ βαρβάροις . δεῖ γὰρ προσορμισαμένους τε καὶ θύσαντας ἥλιον δυομένου ἐσθαίνειν μὴ ἐνυγεύοντας τῇ γῇ , χὰν μὲν τὸ πνεῦμα ἐπηται , πλεῖν , εἰ δὲ μή , ἀναλαμμένους τὸ πλοῖον ἐν κοίλῳ ἀναπαύεσθαι . ζυμπείνει γὰρ δὴ λέγονται τοῦ ὁ Ἀχιλλεὺς τε καὶ ἡ Ἑλένη χὰν φθασίς εἶναι , τὸν ἔρωτά τε τὸν ἀλλήλων φθεῖν καὶ Ὀμήρῳ τὰ ἔπη τᾶπὶ τῇ Τροίᾳ καὶ τὸν Ὀμηρον αὐτὸν τὸ γὰρ τῆς ποιητικῆς δῶρον , ὁ παρὰ τῆς Καλλιόπης τῷ Ἀχιλλεῖ ἐφοίτησεν , ἐπαινεῖ ὁ Ἀχιλλεὺς ἐτὶ καὶ σπουδάζει μέλλον , ἐπειδὴ πέπαιται τῶν πολεμικῶν . τὸ γοῦν ἄσμα τοῦτὶ τῷ Ὀμήρῳ δεῖξας αὐτῷ , ἔνε , καὶ ποιητικῶς ζυγίνεται καὶ γὰρ ἐκεῖνο γιγνώσκει τε καὶ φθεῖ τὸ Πρωτεσίλεως . ( 36 ) Φ . Ἐμοὶ δ' ἂν γένοιτο , ἀμπελουργῶ , ἀκούσων τοῦ ἤματος , ἢ οὐ θέμις ἐχθρεῖν αὐτῷ ; Ἀ . Καὶ μὴν , ἔνε , πολλοὶ τῶν προσελθόντων τῇ νήσῳ καὶ ἄλλα τοῦ Ἀχιλλέως ἔθοντος ἀκούειν φασι , τοῦτὶ δὲ πέφυσι ὁμαι τὸ ἤμα χρυμᾶστο χαριέστατα τῆς γνώμης καὶ τῶν διανοιῶν ἔχον . ζύγκειται δ' ὡδε .
Lemmas: σῶμα οὖς εὑρίσκω . ἔπορον δέ αὐτός εἰς ὁ ἀθάνατος ὁ δίαιτα , οὐδείς γῆ ὁ ὑπό Ἥλιος ** Ἐχινάς ὁ κατά Οἰνιάδαι καί Ἀκαρνανία ἤδη μισέω , ὅτε δή Ἀλκμαίων ἀποκτείνω ὁ μήτηρ ὁ ἐκβολή ὁ Ἀχελῷος οἰκέω ἐν γῆ νέος ὁ ἔργον , ἱκετεύω ὁ Ποσειδῶν ὁ Θέτις ἀναδίδωμι τις ἐκ ὁ θάλασσα νῆσος , ἐν ἧ οἰκέω . ὁ δέ ἐνθυμέομαι ὁ μέγεθος ὁ Πόντος καί ὅτι νῆσος οὐδείς ἐν αὐτός κεῖμαι δοίκητος πλέω , ὁ Λευκή νῆσος , ὁπόσος εἶπον , ἀναφέρω Ἀχιλλεύς μέν καί Ἑλένη οἰκέω , ναύτης δέ ἵστημι καί ὁ πέλαγος εγκαθοριζεω . ( 34 ) ζυμπάσας δέ ἀργός , ὁπόσος ὑγρός οὐσία , καί ὁ ποταμός φέρω ὁ θερμοδιδωμι καί ὁ Βορυσθένης καί ὁ Ἴστρος , ὡς ἀμήχανος τε καί ἀέναος λεύμασιν ἐκ ὁ Πόντος ἐκρέω , προυχωνω ὁ ἰλύς ὁ ποταμός , ὅς ἀπό Σκύθης ἀρτάω σύρω εἰς ὁ πλάγος , νῆσος ὅς ὁπόσος εἶπον ἀπετόρυνετο , ζυιστημι αὐτός ἐν ὁ πυθμήν ὁ Πόντος . ἐνταῦθὶ δῖος τε πρῶτος καί περιειδαλος ἀλλήλων Ἀχιλλεύς τε καί Ἑλένη , καί γάμος δαίνυμι σφεῖς Ποσειδῶν τε αὐτός καί Ἀμφιτρίτη , Νηρηίς τε σύμπας καί ὁπόσος ποταμός καί δαίμων ἔχω ὁ μαυος τε καί ὁ Πόντος . οἰκέω μέν δή λευκός ὄρνις ἐν αὐτός φημί , εἰμί δέ τοὺςνὺν ὑγρός τε καί ὁ θάλασσα ἀπόκρους , ὡς ὁ Ἀχιλλεύς θεράπων ἑαυτοῦ ποιέω κοσμέω αὐτός ὁ ἆθλος ὁ τε ἄνεμος ὁ πτερόν καί ὁ ἀπό αὐτός βανίσι , πράσσω δέ οὗτος χαμαί πέτομαι καί μικρός ὁ γῆ ὑπεραίρω . ( 35 ) ἄνθρωπος δέ πλέω μέν ὁ ὁ πέλαγος χάσμα ὅσος ὁ νῆσος ἐσθαίνει ( κεῖμαι γάρ ὡς εὔξεινος νέος ἑστία ) , οἴκος δέ μή ποιέω αὐτός πᾶς τε ἀπεῖπον ὁ πλέω καί ὁ περί ὁ Πόντος Ἕλλην τε καί βάρβαρος . δεῖ γάρ προσορμίζω τε καί θύω1 ἥλιος δύω εσθαινεος μή ενυγευειμι ὁ γῆ , χήν μέν ὁ πνεῦμα ἕπω , πλέω , εἰμί δέ μή , ἀναλαμβάνω ὁ πλοῖον ἐν κοῖλος ἀναπαύω . ζυμπείνει γάρ δή λέγω ὁ ὁ Ἀχιλλεύς τε καί ὁ Ἑλένη χήν φθάνω εἰμί , ὁ ἔρως τε ὁ ἀλλήλων φθάνω καί Ὅμηρος ὁ ἔπος ταπί ὁ Τροία καί ὁ Ὅμηρος αὐτός ὁ γάρ ὁ ποιητικός δῶρον , ὁ παρά ὁ Καλλιόπη ὁ Ἀχιλλεύς φοιτάω , ἐπαινέω ὁ Ἀχιλλεύς τίμι καί σπουδάζω μέλλω , ἐπεί παίω ὁ πολεμικός . ὁ γοῦν ἄσμα τοῦτος ὁ Ὅμηρος δείκνυμι αὐτός , εἶμαι , καί ποιητικός ζεύγνυμι καί γάρ ἐκεῖνος γιγνώσκω τε καί φθάνω ὁ Πρωτεσίλαος . ( 36 ) Φ . ἐμός δέ εἄν γίγνομαι , ἀμπελουργῶ , ἀκούω ὁ ἦμαρ , ἢ οὖον θέμις ἐχθρός αὐτός ; ὅς . καί μήv , εἶμαι , πολύς ὁ προσέρχομαι ὁ νῆσος καί ἄλλος ὁ Ἀχιλλεύς ἔθω ἀκούω φημί , τοῦτος δέ φύω ὁμός ὁ ἀμάω χρυμαστος χαρίεις ὁ γνώμη καί ὁ διάνοια ἔχω . ζυγκειος δέ ὧδε .