himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0702.1
πουσι . Πειθὼ δὲ καὶ Πόθοι καὶ Ἵμερος τὸ σὸν κάλλος ἅπαν ἐνείμαντο · ὁ μὲν ἐφίζων τοῖς ὀμμασι , χαλκεῖθεν ἐκπυρεσίων ἀμύχανον · οἱ δὲ τὰς παρειὰς αὐλοῖ φονίζουσιες πλεῖον ἢ τὰς τῶν ῥόδων ἢ φύσις κάλακας , ὅταν ἡνιαις ὁραϊζυπὸ τῆς ἀκμῆς σχιζόμεναι πετάλοις ἀκροὶς ἐρυθύνονται · Πειθὼ δὲ κατὰ τῶν χελείων σκηνοῦσασα τὴν ἑαυτῆς γάρην συναποσταζέει τοῖς δήμασιν . Ἐπανθεῖ δὲ καὶ τῇ κεφαλῇ πολὺς ὁ βόστρυχος , πορφυρῶν τε καὶ κατὰ μέτωπον σχιζόμενος . Εἰ δὲ καὶ τὸ ἄνθος τῆς δέμας γράφειν ἐθελόμην , τὰ ποιητῶν ἀνάγκη φθεγγέσθαι · « Ὦ λευκότητος καὶ γάλακτος ! » ταῦτα γὰρ πρὸ τις ποιμὴν παρ’ ἐκείνοὺς ποδῶν τὴν Γαλάτειαν τὴν Νηρηίδα προσεφθέγκεν , ἐκ τῆς ἑαυτοῦ ποιήσεως τέχνης τὸ μέλος . ( 20 ) Χορὸν δὲ Χαρίτων πλεξάμενος ἔδωκεν ἄν ταῖς θεαῖς ταύτην συμπαίζουσαν . Ἄλλ’ εἰ γὰρ ἐγὼ ποιητικὸς τις τῆν φύσιν , ὥστε ἀρεῖναι κατὰ τῆς νύμφης γλώτταν αὐτόνομον , καὶ αὐτὸς τὸ κάλλος τῆς κόρης ἐπὶν καθοίστηρ Ὅμηρος . Ἔστησα γὰρ ἄν αὐτὴν οὐ παρὰ βοιμὸν Ἀπόλλωνος , ἀλλ’ ἐν Ἀφροδίτης δόλσει χρυσούχαταστάκιον · ἤγαγον δ’ ἄν ἐκ μὲν Ἀθηναῖς τὰς Μούσας ( ἐπεὶ καὶ τοὺς ποιητὰς μέμφομαι , ὅπόταν αὐτὰς ἀποσυλῶντες τῆς πόλεως , Βοιωτῶν [ εἶναι ] ἀπιχοριζόνται ) , τὰς Νηρηϊδας δὲ ἐκ τοῦ [ Αἰγαίου τοῦ ] γείτονος , Νυμφῶν τε χοροὺς καὶ Δρυάδων ἤγαγον καὶ Σατύρους σκιρτῶντας καὶ Πάνας συρίζοντα καὶ πάντα τὸν Διονύσου θίασον ἐνταῦθεν ὅπου τὰ δρώμενα . Τὴν γε μὴν Ἀφροδίτην αὐτὴν ἐκ μέσου τοῦ πελάγους ἀνέωσαν , ἐπὶ τῶν ἀρρῶν μετὰ τὴν θάλασσαν ἐξ ἄκρων πλοκαμῶν στάζουσαν , ὑπὲρ τοῦ λέγους ἄν ἔστησα μειδιώσαν τὴν ὄδὺ καὶ τοῖς παισὶ βαλλεῖν τὴν συνοριδα καλεῦσαν . Εἰ δὲ καὶ φώτις ἐδέξαν , ἔδωκα ἄν καὶ μέλος τοιοῦδε · « Νύμφα ῥοδέων ἐρώτων βρούσα ! νύμφα Παφίης ἀγαλμα κάλλιστον ! ἰοὺ πρὸς εὐνήν , ἰοὺ πρὸς λέχος , μελίχα παίζουσα , γλυκεῖα νυμφίῳ Ἔσπερος ὁ ἐκὐσαν ἄγοι , ἀργυρόθρονον ζυγίαν Ἥραν θαυμαζούσαν . » ( 21 ) Ἄλλὰ πῶ μοι παρλένουν , πῶ δὲ ἴθιεν χοροῖ ; ὑμῖν τῶν λοιπῶν παραχωροῦσιν οἱ λόγοι . Ἀπτεῦν τις δόξα μεγάλην · ὁ δὲ τις ἤχεῖτο · ἄλλ’ ὁ ἐκέτω τὰ σύμπαπαν . Ἐπηχοῦσι δὲ καὶ πρῶνες καὶ νάπαι καὶ ποιμένων αὐλοὶ καὶ πάντων νομεῖων σύριγγες , ὥσπερ τοῦ Διὸς ἐν Ἑλικώνι τὰς Μνημοσύνης λογευόντος . Ἐγὼ δὲ χορεῖαι μὲν τοῖς χορευούσιν ἀρίσταμαι , στὰς δὲ παρ’ αὐτὸν τὸν θάλαμον Τύχην καὶ Ἔρωτι καὶ Γενεθλίῳ προσευξομαι · τῷ μὲν τοξεύειν εἰς τέλος , τῇ δὲ διδόναι βίον , τοῖς δὲ παίδων γνησίαν γένεσιν , ἵνα τῷ γαμηλίῳ κρατήρι ποτὲ καὶ τὴν γενέθλιον σπονδὴν συνάψωμεν .
Lemmas: Ποῦσι . Πειθώ δέ καί Πόθος καί Ἵμερος ὁ σός κάλλος ἅπας νέμω · ὁ μέν ἐφίζω ὁ ὄμμα , χαλκεῖθεν ἐκπυρεσίων αμυχασκω · ὁ δέ ὁ παρειάς αὐλέω φονίζουσιες πλείων ἢ ὁ ὁ ῥόδον ἢ φύσις Καλακᾶς , ὅταν ἡνία ὁραϊζυπὸ ὁ ἀκμή σχίζω πέταλος ἄκρος ἐρύθω · Πειθώ δέ κατά ὁ χέλειον σκηνόω ὁ ἑαυτοῦ γάρη συναφίστημι ὁ δῆμα . ἐπανθέω δέ καί ὁ κεφαλή πολύς ὁ βόστρυχος , πορφύρα τε καί κατά μέτωπον σχίζω . εἰμί δέ καί ὁ ἄνθος ὁ δέμας γράφω ἐθέλω , ὁ ποιητής ἀνάγκη φθέγγομαι · « ὦ λευκότης καί γάλα ! » οὗτος γάρ πρό τις ποιμήν παρά ἐκεῖνος πούς ὁ Γαλάτεια ὁ Νηρηΐς προσφθέγγομαι , ἐκ ὁ ἑαυτοῦ ποίησις τέχνη ὁ μέλος . ( 20 ) χορός δέ Χαρίτων πλέκω δίδωμι ἄν ὁ θεός οὗτος συμπαίζω . ἄλλος εἰμί γάρ ἐγώ ποιητικός τις ὁ φύσις , ὥστε ἀρέϊνος κατά ὁ νύμφη γλῶσσα αὐτόνομος , καί αὐτός ὁ κάλλος ὁ κόρη ἐπί καθοιστεαρ Ὅμηρος . ἵστημι γάρ ἄν αὐτός οὖον παρά βοιμὸν Ἀπόλλων , ἀλλά ἐν Ἀφροδίτη δόλσει χρυσούχαταστάκιον · ἄγω δέ ἄν ἐκ μέν Ἀθηναίς ὁ Μοῦσα ( ἐπεί καί ὁ ποιητής μέμφομαι , ὁπόταν αὐτός ἀποσυλάω ὁ πόλις , Βοιωτός [ εἰμί ] απιχοριζω ) , ὁ Νηρῇς δέ ἐκ ὁ [ Αἰγαῖον ὁ ] γείτων , Νύμφη τε χορός καί Δρυάς ἄγω καί Σάτυρος σκιρτάω καί Πάνας συρίζω καί πᾶς ὁ Διόνυσος θίασος ἐνταῦθεν ὅπου ὁ δράω . ὁ γε μήv Ἀφροδίτη αὐτός ἐκ μέσος ὁ πέλαγος ἀνίημι , ἐπί ὁ Ἄρρων μετά ὁ θάλασσα ἐκ ἄκρος πλόκαμος στάζω , ὑπέρ ὁ λέγω3 ἄν ἵστημι μειδάω ὁ ὄζω καί ὁ παῖς βάλλω ὁ συνωρίς καλέω . εἰμί δέ καί Φώτις δείκνυμι , δίδωμι ἄν καί μέλος τοιόσδε · « Νύμφα ῥόδεος Ἔρως βιβρώσκω ! νύμφη Πάφος ἄγαλμα καλῶς ! ἰού πρός εὐνή , ἰού πρός λέχος , μελίχα παίζω , γλυκύς νυμφίος Ἕσπερος ὁ κύω ἄγω , ἀργυρόθρονος ζυγία Ἥρα θαυμάζω . » ( 21 ) ἀλλά πῶ ἐγώ παρλένουν , πῶ δέ ἐθίζω χορός ; σύ ὁ λοιπός παραχωρέω ὁ λόγος . Ἀπτεῦν τις δόξα μέγας · ὁ δέ τις ἠχέω · ἄλλος ὁ ἔκω ὁ σύμπαπαν . επηχους δέ καί πρών καί νάπη καί ποιμήν αὐλός καί πᾶς νόμειος σῦριγξ , ὥσπερ ὁ Ζεύς ἐν Ἑλικών ὁ Μνημοσύνη λογεύω . ἐγώ δέ χορεία μέν ὁ χορεύω ἀριστάω , ἵστημι δέ παρά αὐτός ὁ θάλαμος Τύχη καί Ἔρως καί γενέθλιος προσεύχομαι · ὁ μέν τοξεύω εἰς τέλος , ὁ δέ δίδωμι βίος , ὁ δέ παῖς γνήσιος γένεσις , ἵνα ὁ γαμήλιος κρατήρ ποτέ καί ὁ γενέθλιος σπονδή συνάπτω .