himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0023.2
ἀμυλοσοφῆσαι · τρυφῆς τε γὰρ συλλαμὼ μᾶλλον ἄπτονται , σκαντζολαι τε καὶ ὑδρωμαὶ πάντες , καὶ δεδιόκασι τῇ θάτῃ μέλλον τῇ σοφίᾳ Ἀθηναῖοι , ποταμὸς ᾿ αὐτοὺς διαρρεῖ Κῦδνος , ᾧ παρακάθηνται καθάπερ τῶν ἀνθρώπων οἱ ὑγροί . τοῦ τοι « παύσασθε μεθύοντες τῆς ὕδατι » ᾿Απολλωνίῳ πρὸς αὐτοὺς ἐν ἐπιστολῇ εἴρηται . μεθίστησιν οὖν τὸν διδάσκαλον δεχθεις τοῦ πατρὸς ἐς Αἴγας τὰς πλῆσιον , ἐν αἷς ἡσυγία τε πρὸσορος τῇ φιλοσοφῆσαι καὶ σπουδαὶ νεανικώτεραι καὶ ἱερὸν ᾿Ασκληπιοῦ καὶ ᾿Ο ᾿Ασκληπιὸς αὐτὸς ἐπίκλης τοῖς ἀνθρώποις . ( 2 ) Ἐνταῦθα ἐμφερισόφουν μὲν αὐτῷ Πλατωνίοι τε καὶ Χρυσίππειοι καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ περιπάτου , διήκουσι δὲ καὶ τῶν ᾿Επικούρου λόγων , οὐδὲ γὰρ τούτους ἀπεσπουδάζε , τοὺς δὲ γε Πυθαγορείους ἀσφῆτιν τινὶ σοφίᾳ ἐυνέλαβε . διδάσκαλος μὲν γὰρ ἦν αὐτῷ τῶν Πυθαγόρου λόγων οὐ πάνυ σπουδαῖος , οὐδ᾿ ἐνεργῶ τῇ φιλοσοφίᾳ γράφων · γαστρὸς τε γὰρ ἦττον ἢν καὶ ἀφροδισίων καὶ κατὰ τὸν ᾿Επίκουρον ἐργημάτιστο . ἦν δ᾿ οὗτος Εὐξενὸς ὁ ἐξ ᾿Ηρακλείας τοῦ Πόντου , τὰς δὲ Πυθαγόρου δόξας ἐγνώσκει , ὥσπερ οἱ ὄρνιθες ἄ μανθάνουσι παρὰ τῶν ἀνθρώπων · τὸ γὰρ « χαιρε » καὶ τὸ « εὖ πράττε » καὶ τὸ « Ζεὺς Ὀλυμπε » καὶ τὰ τοιαῦθ᾽ οἱ ὄρνιθες εὐγώνοι οὐτ᾿ εἰδότες δ τι λέγουσιν οὔτε διακεῖμενοι πρὸς τοὺς ἀνθρώπους , ἀλλ᾿ ἐρρυθμισμένοι τὴν γλῶτταν . ( 3 ) ὁ δέ , ὥσπερ οἱ νέοι τῶν ἀετῶν ἐν ἀπαλῷ μὲν τῇ πτερᾷ παραπέτονται τοῖς γενομένοις αὐτοὺς , μελετωμένοι ὑπ᾿ αὐτῶν τὴν πτῆσιν , ἐπειδὰν δ᾿ αἱρέσθαι δυνηθῶσιν , ὑπερπέτονται τοὺς γονέας , ἄλλως τε κἂν λίγχνος αἰσθωνται καὶ κνίσας ἐνεκα πρὸς τῇ τῇ πετομένους , οὕτω καὶ ὁ ᾿Απολλώνιος προεῖπε τὲ τῷ Εὐξένῳ παῖς ἐτι καὶ ἥγετο ὑπ᾿ αὐτοῦ βαίνων ἐπὶ τοῦ λόγου , προελθὼν δ᾿ ἐς ἔτος δέκατον καὶ ἕκτον ἀμῆψεν ἐπὶ τὸν τοῦ Πυθαγόρου βίον , πτερωθεὶς ἐπ᾿ αὐτὸν ὑπὸ τινὸς κρείττονος . οὐ μὴν τὸν γ᾿ Εὐξενὸν ἐπαύσατο ἀγαπῶν , ἀλλ᾿ ἐξαιτήσας αὐτῷ προάσσειν παρὰ τοῦ πατρὸς , ἐν ᾧ κῆποι θ᾿ ἀπαλοὶ ἦσαν καὶ πηγαί , « σὺ μὲν ζῆθι τὸν σεαυτοῦ τρόπον , » ἔφη « ἐγὼ δὲ τὸν Πυθαγόρου ζήσωμαί . »
Lemmas: αμυλοσοφημι · τρυφή τε γάρ συλλαμὼ μᾶλλον ἅπτω , σκαντζολαας τε καί ὕδρω πᾶς , καί διώκω ὁ θάτης μέλλω ὁ σοφία Ἀθηναῖος , ποταμός ᾿ αὐτός διαρρέω Κύδνος , ὅς παρακάθημαι καθάπερ ὁ ἄνθρωπος ὁ ὑγρός . ὁ ὅς « παύω μεθύω ὁ ὕδωρ » Απολλώνιος πρός αὐτός ἐν ἐπιστολή εἴρω . μεθίστημι οὖν ὁ διδάσκαλος δέχομαι ὁ πατήρ εἰς Αἴξ ὁ πλησίος , ἐν ὅς ἡσυγία τε πρόσορος ὁ φιλοσοφέω καί σπουδή νεανικός καί ἱερόν Ασκληπιός καί ᾿Ο Ασκληπιός αὐτός Ἐπικλῆς ὁ ἄνθρωπος . ( 2 ) ἐνταῦθα ἐμφέρω μέν αὐτός Πλατώνιος τε καί χρυσίππειος καί ὁ ἀπό ὁ περίπατος , διήκω δέ καί ὁ ᾿επικορος λόγος , οὐδέ γάρ οὗτος ἀποσπουδάζω , ὁ δέ γε Πυθαγόρειος ἀσφῆτιν τις σοφία ἐυνέλαβε . διδάσκαλος μέν γάρ εἰμί αὐτός ὁ Πυθαγόρας λόγος οὖον πάνυ σπουδαῖος , οὐδέ ἐνεργέω ὁ φιλοσοφία γράφω · γαστήρ τε γάρ ἀίσσω εἄν καί Ἀφροδίσιος καί κατά ὁ Ἐπίκουρος ἐργημάτιστο . εἰμί δέ οὗτος Εὔξεινος ὁ ἐκ Ἡρακλεία ὁ Πόντος , ὁ δέ Πυθαγόρας δόξα γιγνώσκω , ὥσπερ ὁ ὄρνις ὅς μανθάνω παρά ὁ ἄνθρωπος · ὁ γάρ « χαίρω » καί ὁ « εὕω πράσσω » καί ὁ « Ζεύς Ὄλυμπος » καί ὁ τοιοῦτος ὁ ὄρνις εὐγώνοι οὐ οἶδα δ τίς λέγω οὔτε διάκειμαι πρός ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά ῥυθμίζω ὁ γλῶσσα . ( 3 ) ὁ δέ , ὥσπερ ὁ νέος ὁ ἀετός ἐν ἁπαλός μέν ὁ πτερόν παραπέτομαι ὁ γίγνομαι αὐτός , μελετάω ὑπό αὐτός ὁ πτῆσις , ἐπειδάν δέ ἀείρω δύναμαι , ὑπερπέτομαι ὁ γονεύς , ἄλλως τε κἀν λίγχνος αἰσθάνομαι καί κνίζω ἕνεκα πρός ὁ ὁ πέτομαι , οὗτος καί ὁ Απολλώνιος προεῖπον τε ὁ Εὔξενος παῖς ἔτι καί ἄγω ὑπό αὐτός βαίνω ἐπί ὁ λόγος , προέρχομαι δέ εἰς ἔτος δέκατος καί ἕκτος ἀμάω ἐπί ὁ ὁ Πυθαγόρας βίος , πτερόω ἐπί αὐτός ὑπό τις ἀγαθός . οὖον μήv ὁ γε Εὔξεινος παύω ἀγάπη , ἀλλά ἐξαιτέω αὐτός προάγω παρά ὁ πατήρ , ἐν ὅς κῆπος ὁ ἁπαλός εἰμί καί Πηγαί , « σύ μέν ζάω ὁ σεαυτοῦ τρόπος , » φημί « ἐγώ δέ ὁ Πυθαγόρας ζῶ . »