himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0220.1
ὑπερπνεύσοντας , ἀρχοὺς δὲ τὰ Ἐμπεδοκλέους , δὲ νεφελῆς ἀνίσης φορὰν ἐπ’ Ἀχραγαντίνους βαγεῖσης ; 29 ἐπικύπτει με ὁ κατήγορος ( ἀκούεις γὰρ πού καὶ σύ , ὦ βασιλεῦ ) καὶ φησιν , οὐχ ἐπειδὴ σωτηρίας αἴτιος Ἐφεσίοις ἐγενόμην , γράφεσθαι με , ἀλλ’ ἐπειδὴ προείπον ἐμπεσεῖσθαι αὐτοὺς τὴν νόσον · τοῦτὶ γὰρ ὑπὲρ σοφίας εἶναι καὶ τερατώδες , τὸς δ’ ἐπὶ τοσοῦδ’ ἀληθείας οὐχ ἂν ἐνικώσαι με , εἰ μὴ γόης τ’ ἦν καὶ ἀπόρρητος . τί οὖν ἐνταῦθ’ ἔρει Σωκράτης ὑπὲρ ὧν ἐρασκε τοῦ δαιμονίου μανθάνειν ; τί δὲ Θαλῆς τε καὶ Ἀναξαγόρας , τὸν Ἰωνε , ὁ μὲν τὴν εὐφορίαν τῆς τῶν ἐλαίων , ὁ δὲ πολλὰ τῶν οὐρανίων παθῶν προειπώντε ; ἢ γοητεύοντε προεῖπον ταῦτα ; καὶ μὴν καὶ ὑπηγόρεον οὗτοι δικαστηρίοις ἐφ’ ἑτέρας αἰτίας , καὶ οὐδαμῶς τῶν αὐτῶν εἴρηται , γόητας εἶναι σφᾶς , ἐπειδὴ προγινωσκόουσι . καταφάγελον γὰρ τοῦτ’ ἐδοκεῖ καὶ οὐδ’ ἐν θεατὰλα πιθανὸν κατ’ ἀνδρῶν λεγέσθαι σοφῶν , οὐ τὰ γύναια κακῶς ἡκούσεν ἐπὶ τῆς σελήνης ἐλκεῖ . 30 πόθεν οὖν τούτῳ περὶ τὴν Ἐφεσίων πάθος ἡσώμην ; ἡκούσας μὲν καὶ τοῦ κατηγόρου εἰπόντος , δτι μὴ κατὰ τὸς ἄλλους δαίμονας , καὶ δτι δ’ ὑπὲρ τῶν ἐμαυτοῦ σιτίων , ὡς λεπτὰ καὶ ἡδὺα τῶς ἑτέρων συβάρειδος , ἐν ἀρχῇ εἴρηται · τοῦτο μοι , ὦ βασιλεῦ , τὰς αἰσθήσεις ἐν αἰτίρᾳ τινὶ ἀπορρήτῳ φυλάττει , κοῦχ ἐξ ὁλοερῶν περὶ αὐτὰς οὐδὲν εἶναι , διαφᾶν ὅ’ ὅπερ ἐν κατόπτρῳ αὐγὴ πάντα γιγνόμενα τε καὶ ἑαύμενα . οὐ γὰρ περιμενε γ’ ὁ σοφὸς τὴν γῆν ἀναθυμιάσαν ἢ τὸν ἀέρα διεφθορᾶτα , ἢν τὸ δεινὸν ἀνωθεν πέψ , ἀλλὰ ξυνήσει αὐτῶν καπὶ ὕφρας ὄντων ὀστερον μὲν ἢ οἱ θεοί , ὀβτον δ’ ἢ οἱ πολλοὶ · θεοὶ μὲν γὰρ μελλόντων , ἄνθρωποι δὲ γιγνομένων , σοφοὶ δὲ προσιόντων αἰσθάνονται . 31 λοιμῶν δ’ αἰτίας ἴδία , βασιλεῦ , ἐρώτα · σοφώτεραι γὰρ ἢ ἐς τοὺς πολλοὺς λέγεσθαι . ἢρ’ οὖν τὸ σῶμα διατεῖσθαι λεπτότητα μόνον ἐργάζεται τῶν αἰσθήσεων ἢ ἱερῶν ἐπὶ τὰ μεγίστα τε καὶ θαυμασιώτατα ; θεωρεῖν δ’ ἑξεστιν , ὁ λέγω , καὶ ἀπ’ ἄλλων μέν , οὐχ ἥκιστα δὲ κάχ τῶν ἐν Ἐφέσῳ περὶ τὴν νόσον ἐκείνην πραχθέντων . τὸ γὰρ τοῦ λοιμοῦ εἶδος , πτωγὴ δὲ γέροντι εἰκαστο , καὶ εἶδον καὶ ἴδων εἶλον , οὐ παῦσας νόσον , ἀλλ’ ἐξελών , ὅτω δ’ ἐξέμμενος , δηλοῖ τὸ ἱερὸν , δ ἐν Ἐφέσῳ ὑπὲρ τούτου ἱερυσάμην · Ἡρακλέους μὲν γὰρ Ἀποτροπαίου ἐστὶ , ξυνεργὸν δ’ αὐτὸν εἰλόμην , ἐπειδὴ σοφὸς τε καὶ ἀνδρεῖος ὧν ἐκάθηρξ ποτε λοιμοῦ τὴν Ἥλιν τὰς ἀναθυμιάσεις ἀποκλύσας , ἄς παρέιχεν ἢ γῆ κατ’ Ἀδύεαν τυραννεύουσα . 32 τίς ἂν οὖν σοι , βασιλεῦ , δοκεῖ φιλοτιμούμενος γόης φαίνεσθαι θεῷ ἀναθεῖναι , ὁ αὐτὸς ἐργαστο ; τινὰς δ’ ἐν κτήσασθαι θαυμαστὰς τῆς τέχνης θεῷ παρεῖς τὸ θαυμαζόμενον ; τίς δ’ ἐν Ἡρακλεῖ εὐξαίται γόης ὧν ; τὰ γὰρ τοιαῦθ’ οἱ κακοδαιμόνες βόθροισ ἀνατιθέασιν καὶ χθονίοις θεοῖς , ὧν τὸν Ἡρακλέα ἀποταχθέν . καθαρὸς γὰρ καὶ τοῖς ἀνθρώποις εὐνὸς . ἡσύμαχεν αὐτῷ κἂν Πελοποννήσῳ ποτὲ λαμίας γὰρ τὶ φάσμα καλεῖ περὶ τὴν Κόρινθον ἦλμε σπουμένους τῶν νέων τοὺς καλοὺς , καὶ ξυνήρτο μοι τοῦ ἀγῶνος οὐ θαυμασίων δεινῆς δώρων , ἀλλὰ με -
Lemmas: ὑπερπνέω , ἀρχός δέ ὁ Ἐμπεδοκλῆς , δέ νεφέλη ἄνισος φορά ἐπί αχραγαντινοος βάζω ; 29 ἐπικύπτω ἐγώ ὁ κατήγορος ( ἀκούω γάρ πού καί σῦς , εἰμί βασιλεύς ) καί φημί , οὐ ἐπεί σωτηρία αἴτιος Ἐφέσιος γίγνομαι , γράφω ἐγώ , ἀλλά ἐπεί προεῖπον ἐμπίπτω αὐτός ὁ νόσος · τοῦτος γάρ ὑπέρ σοφία εἰμί καί τερατώδης , τός δέ ἐπί τοσόσδε ἀλήθεια οὐ εἄν Νίκη ἐγώ , εἰμί μή γόης τε εἰμί καί ἀπόρρητος . τίς οὖν ἐνταῦθα ἔρομαι Σωκράτης ὑπέρ ὅς Ῥάσκος ὁ δαιμόνιος μανθάνω ; τίς δέ Θαλῆς τε καί Ἀναξαγόρας , ὁ Ἴων , ὁ μέν ὁ εὐφορία ὁ ὁ ἔλαιον , ὁ δέ πολύς ὁ οὐράνιος πάθος προλέγω ; ἢ γοητεύω προεῖπον οὗτος ; καί μήv καί ὑπαγορεύω οὗτος δικαστήριον ἐπί ἕτερος αἴτιος , καί οὐδαμῶς ὁ αὐτός εἴρω , γόης εἰμί σφεῖς , ἐπεί προγιγνώσκω . καταφάγελον γάρ οὗτος ἐδοκέω καί οὐδέ ἐν θεατὰλα πιθανός κατά ἀνήρ λέγω σοφός , οὖον ὁ γύναιον κακῶς ἀκούω ἐπί ὁ σελήνη ἕλκω . 30 πόθεν οὖν οὗτος περί ὁ Ἐφέσιος πάθος ἀσάω ; ἥκω μέν καί ὁ κατήγορος εἶπον , δ μή κατά τός ἄλλος δαίμων , καί δ δέ ὑπέρ ὁ ἐμαυτοῦ σιτίον , ὡς λεπτόν καί Ηδύα Τῶς ἕτερος Σύβαρις , ἐν ἀρχή εἴρω · οὗτος ἐγώ , εἰμί βασιλεύς , ὁ αἴσθησις ἐν αἰτίρᾳ τις ἀπόρρητος φυλάσσω , κοῦχ ἐκ ολοεραω περί αὐτός οὐδείς εἰμί , διαφαίνω οὐ ὅσπερ ἐν κάτοπτρον αὐγή πᾶς γίγνομαι τε καί ἑαύμενα . οὖον γάρ περιμένω γε ὁ σοφός ὁ γῆ ἀναθυμιάζω ἢ ὁ ἀήρ διαφθείρω , εἄν ὁ δεινός ἄνωθεν πέσσω , ἀλλά συνίημι αὐτός καπή ὕφρας εἰμί ὀστερον μέν ἢ ὁ θεός , ὀβτον δέ ἢ ὁ πολύς · θεός μέν γάρ μέλλω , ἄνθρωπος δέ γίγνομαι , σοφός δέ πρόσειμι αἰσθάνομαι . 31 λοιμός δέ αἴτιος ἴδιος , βασιλεύς , ἐρωτάω · σοφός γάρ ἢ εἰς ὁ πολύς λέγω . ἆρα οὖν ὁ σῶμα διατίθημι λεπτότης μόνος ἐργάζομαι ὁ αἴσθησις ἢ ἱερός ἐπί ὁ μέγας τε καί θαυμάσιος ; θεωρέω δέ ἔξεστι , ὁ λέγω , καί ἀπό ἄλλος μέν , οὐ ἥκιστος δέ κάκη ὁ ἐν Ἔφεσος περί ὁ νόσος ἐκεῖνος πράσσω . ὁ γάρ ὁ λοιμός εἶδος , πτωγὴ δέ γέρων εἰκάζω , καί εἶδον καί ἄπατρις εἴλω , οὖον παύω νόσος , ἀλλά ἐξαιρέω , ὅστις δέ ἔχω , δηλόω ὁ ἱερόν , δ ἐν Ἔφεσος ὑπέρ οὗτος ιερυσαμη · Ἡρακλῆς μέν γάρ Ἀποτρόπαιοι εἰμί , συνεργός δέ αὐτός αἱρέω , ἐπεί σοφός τε καί ἀνδρεῖος ὅς ἐκάθηρξ ποτός λοιμός ὁ Ἦλις ὁ ἀναθυμίασις ἀποκλύζω , ἄς παρέχω ἢ γῆ κατά Ἀδύεαν τυραννεύω . 32 τίς εἄν οὖν σύ , βασιλεύς , δοκέω φιλοτιμέομαι γόης φαίνω θεός ἀνατίθημι , ὁ αὐτός ἐργάζομαι ; τις δέ ἐν κτάομαι θαυμαστός ὁ τέχνη θεός πάρειμι ὁ θαυμάζω ; τίς δέ ἐν Ἡρακλῆς εὔχομαι γόης ὅς ; ὁ γάρ τοιοῦτος ὁ κακοδαίμων βόθρος ἀνατίθημι καί χθόνιος θεός , ὅς ὁ Ἡρακλῆς αποτάσσω . καθαρός γάρ καί ὁ ἄνθρωπος Εῦ̓νος . ἡσύμαχεν αὐτός κἀν Πελοπόννησος ποτέ Λάμια γάρ τίς φάσμα καλέω περί ὁ Κόρινθος ἁλμός σπάω ὁ νέος ὁ καλός , καί συναιρέω ἐγώ ὁ ἀγών οὖον θαυμάσιος δεινός δῶρον , ἀλλά ἐγώ -