himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0162.2
X . Τὴν μὲν δὴ ἐσπέραν ἐκείνην μέτριά τε κοῦφδεξία τοῦ ἀναγράψαι σπουδάζαντες ἐκοιμήθησαν οὐ ἐδειπνήσαν · ἄμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ ὁ μὲν Ἀπολλώνιος , ὥσπερ εἰώθει , θεραπεύσας τὸν Ἥλιον ἐφεστήκει τινὶ γνώμῃ , προσόρωμὼν δ’ αὐτὸ Νείλος , ὥσπερ ἢν νεώτατος τῶν Γυμνίων , « ἡμεῖς » ἔφη « παρὰ σὲ ἤκομεν . » « εἰκῶτως , » εἶπε ὁ Ἀπολλώνιος · « καὶ γὰρ ἐγὼ πρὸς ὑμᾶς ἥδον τῷ θελήτη ἐνταῦθα , » καὶ εἴπων ταῦτ’ ἐπετο τῷ Νείλῳ . προσεῖναι οὖν καὶ προσεῖχε , συνἐστιν δ’ ἄλλοις περὶ τὴν στράτην , « ποῖ , » ἔφη « ἑυνεσοῦμεθα » ; « ἐνταῦθα » ἔφη ὁ Θεσπεσίων δείξας τὸν Ἅλιον . ( a ) ὁ δὲ Θεσπεσίων πρεσβύτερος ἦν τῶν Γυμνίων , καὶ ἠγεῖτο μὲν ὡς πᾶσιν , οἱ δ’ ὥσπερ Ἑλλανοδίκαι τῷ πρεσβυτάτῳ ἐπιπονοῦν κοσμῶν ἄμα καὶ σχολαίᾳ βαδιοῦν . ἐπεὶ δ’ ἐκάθισαν , ὡς ἐτυχὲ ( τοῦτο γὰρ οὐκέτ’ ἐν κόσμῳ ἴδρων ) , ἐς τὸν Θεσπεσίωνα εἶδον πάντες ὅσον ἐστιν δὲ λόγου , τὸ δ’ ἄρκοτον ἐνδένδε . « τὴν Πυθὼ καὶ τὴν Ὀλυμπίαν ἐπεσκεύασαι σὲ φασιν , Ἀπολλώνιε ( τοῦτο γὰρ ἀπηγγέλκει ἐνταῦθα καὶ Στρατοκλῆς ὁ Φάριος , ἐνεστηχάναι σοι φάσκων ἐκεῖ ) , καὶ τὴν μὲν Πυθὼ τοὺς ἐς αὐτὴν ἥκοντας αὐλῶ τε παραπέμπειν καὶ ψάλειν καὶ ψάλειν , κομιδίας τε καὶ τραγωδίας ἀξιοῦν , εἶτα τὴν ἀγωνίαν παρέχειν τὴν γυμνὴν ὀψὲ τούτων · τὴν δ’ Ὀλυμπίαν δὲ μὲν τοιαύτ’ ἐξελεῖν ὡς ἀνάγκαστα κοῦ χρηστὰ ἐκαί , παρέχεσθαι δὲ τοῖς ἐς αὐτὴν ἰούσιν ἀθλητὰς γυμνοὺς , Ἡρακλέους ταῦτα ζυνθέντος . τοῦτ’ ἡγοῦ παρὰ τὴν Ἰνδῶν σοφίαν τάναυτά · οἱ μὲν γὰρ ὥσπερ ἐς τὴν Πυθὼ καλοῦντες ποικιλίας δημαγωγοῦσιν ἱγχείν , ἡμεῖς δ’ ὥσπερ ἐν Ὀλυμπίᾳ γυμνοί . οὐχ ὑποστερώννυσιν ἢ γῆ οὐδὲν ἐνταῦθα , οὐδὲ γάλα ὥσπερ βάκχαις ἢ Ζῖνον δίδωσιν , οὐδὲ μεταφέρων ἡμᾶς ὁ ἀήρ φέρει , ἀλλ’ αὐτὴν ὑποστερομένου τὴν γῆν ζωμεν μετέχοντες αὐτῆς τὰ κατὰ φύσιν , ὡς χαίρουσα διδοῦν αὐτὰ καὶ μὴ βασανίζουσα ἀκούσα . ( b ) ὅτι δ’ οὐκ ἀδυνατούμεν σοφίζεσθαι , τοῦτο » ἔφη « δένδρον , ἵτελλα δ’ ἢν τρίτον ἀπ’ ἐκείνου , ὅρ’ ἂν διελθόντο , « πρόσθετε τὸν σοφὸν Ἀπολλώνιον . » καὶ προσεῖτε μὲν αὐτόν , ὡς ἐκελεύθη , τὸ δένδρον , ἢ φωνὴ δ’ ἢν ἐναρθρὸς τε καὶ ὀξὺς . ἐπεστήμισαν δὲ πρὸς τοὺς Ἰνδοὺς ταῦτα μεταστήσειν ἡγοῦμενος ὁ Ἀπολλώνιος τὴς ὑπὲρ αὐτῶν δόξης , ἐπειδὴ διέμεν ἐς πάντα λόγους τ’ Ἰνδῶν καὶ ἔργα . προσεῖται δὲ καλεῖν , ὡς ἀπόχρη τῷ σοφῷ βρώσεως τε καθαρότιναι , ὅπου ἐμπενος , ἱμέρω τε , ὡς φοιτᾷ ἢ ὀμμάτων , φόβου τε , ὡς διδάσκαλος ἀδίκων ἐπὶ χειρὰ καὶ γνώμην ἥκει , θαυματουργίας τε καὶ βιαίου τέχνης μὴ
Lemmas: X . ὁ μέν δή εἰσπεράω ἐκεῖνος μέτριος τε κοῦφδεξία ὁ ἀναγράφω σπουδάζω κοιμάω οὖον δειπνέω · ἄμη δέ ὁ ἡμέρα ὁ μέν Ἀπολλώνιος , ὥσπερ εἴωθα , θεραπεύω ὁ Ἥλιος ἐφίστημι τις γνώμη , προσοράω δέ αὐτός Νείλος , ὥσπερ εἄν νέος ὁ γυμνιον , « ἐγώ » φημί « παρά σύ ἥκω . » « εἰκῶτως , » εἶπον ὁ Ἀπολλώνιος · « καί γάρ ἐγώ πρός σύ ἀείδω ὁ θελητής ἐνταῦθα , » καί εἶπον αὐτός ἕπω ὁ Νεῖλος . πρόσειμι οὖν καί προσέχω , σύνειμι δέ ἄλλος περί ὁ Στρατήν , « ποῖ , » φημί « ευνεσουμεθη » ; « ἐνταῦθα » φημί ὁ Θεσπέσιος δείκνυμι ὁ Ἥλιος . ( a ) ὁ δέ Θεσπέσιος πρέσβυς εἰμί ὁ γυμνιον , καί ἀγάω μέν ὡς πᾶς , ὁ δέ ὥσπερ Ἑλλανοδίκαι ὁ πρέσβυς ἐπιπονέω κοσμέω ἄμη καί σχολαῖος βαδίζω . ἐπεί δέ καθίζω , ὡς τυγχάνω ( οὗτος γάρ οὐκέτι ἐν κόσμος ίδρος ) , εἰς ὁ Θεσπεσίων εἶδον πᾶς ὅσος εἰμί δέ λόγος , ὁ δέ αρκοος ἐνδέω . « ὁ Πυθώ καί ὁ Ὀλυμπία ἐπισκευάζω σύ φημί , Ἀπολλώνιος ( οὗτος γάρ ἀπαγγέλλω ἐνταῦθα καί Στρατοκλῆς ὁ Φᾶρις , ἐνίστημι σύ φάσκω ἐκεῖ ) , καί ὁ μέν Πυθώ ὁ εἰς αὐτός ἥκω αὐλέω τε παραπέμπω καί ψάλλω καί ψάλλω , κομιδία τε καί τραγῳδία ἀξιόω , εἶτα ὁ ἀγωνία παρέχω ὁ γυμνός ὀψέ οὗτος · ὁ δέ Ὀλυμπία δέ μέν τοιοῦτος ἐξαιρέω ὡς αναγκαστικός ποῦ χρηστός εκάιγ , παρέχω δέ ὁ εἰς αὐτός εἶμι ἀθλητής γυμνός , Ἡρακλῆς οὗτος ζεύγνυμι . οὗτος ἡγέομαι παρά ὁ Ἰνδός σοφία Ταναΐτης · ὁ μέν γάρ ὥσπερ εἰς ὁ Πυθώ καλέω ποικιλίας δημαγωγέω ἱγχείν , ἐγώ δέ ὥσπερ ἐν Ὀλυμπία γυμνός . οὐ ὑποστερώννυσιν ἢ γῆ οὐδείς ἐνταῦθα , οὐδέ γάλα ὥσπερ βάκχη ἢ Ζῖνον δίδωμι , οὐδέ μεταφέρω ἐγώ ὁ ἀήρ φέρω , ἀλλά αὐτός υποστερομενω ὁ γῆ ζῶ μετέχω αὐτός ὁ κατά φύσις , ὡς χαίρω Διδώ αὐτός καί μή βασανίζω ἄκων . ( b ) ὅτι δέ οὐ ἀδυνατέω σοφίζω , οὗτος » φημί « δένδρον , τέλλω δέ εἄν τρίτος ἀπό ἐκεῖνος , ὅρος εἄν διέρχομαι , « προστίθημι ὁ σοφός Ἀπολλώνιος . » καί πρόσειμι μέν αὐτός , ὡς κελεύω , ὁ δένδρον , ἢ φωνή δέ εἄν έναρθρος τε καί ὀξύς2 . ἐφίστημι δέ πρός ὁ Ἰνδός οὗτος μεθίστημι ἡγέομαι ὁ Ἀπολλώνιος σής ὑπέρ αὐτός δόξα , ἐπεί δείδω εἰς πᾶς λόγος τε Ἰνδός καί ἔργον . προσίημι δέ καλέω , ὡς ἀποχράω ὁ σοφός βρῶσις τε καθαρότης , ὅπου ἐμπενος , ἵμερος τε , ὡς φοιτάω ἢ ὄμμα , φόβος τε , ὡς διδάσκαλος ἄδικος ἐπί χείρ καί γνώμη ἥκω , θαυματουργία τε καί βίαιος τέχνη μή