himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0437.2
( 1 ) Τὸν Ἀχιλλέα ἐρῶν τοῦ Ἀντιλόχου πεφώραχας ὁμαι παρ' Ὁμήρῳ , νεώτατον τοῦ Ἑλληνικοῦ δρῶν τὸν Ἀντιλόχον , καὶ τὸ ἡμιτάλαντον τοῦ χρυσοῦ ἔννοιον τὸ ἐπὶ τῷ ἀγῶνι . καὶ ἀπαγγέλλει τῷ Ἀχιλλεῖ καίσθαι τὸν Πάτροκλον , σοφισαμένου τοῦ Μενέλου παραμυθίαν , ὁμοῦ τῇ ἀγγελίᾳ μεταδιέλθοντος τοῦ Ἀχιλλέως ἐς τὰ παιδικά , καὶ θρηνεῖ ἐρωμένου ἐπὶ τῷ πένθει καὶ ξυνεῖς τῷ χειρε , καὶ ἀποκτείνει ἑαυτόν , ὁ δ' ὁμαι καὶ ἀπομένου χαίρει καὶ δακρύοντι . ( 2 ) ταῦτα μὲν οὖν Ὁμήρου γραφαί , τὸ δὲ τοῦ ζωγράφου δρῆμα · ὁ Μέμνων ἐξ Αἰθιοπίας ἀφιχόμενος κτείνει τὸν Ἀντίλοχον προθεδημένον τῷ πατρὸς καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς ὅσον δειμα ἐκπλήττει . πρὸ γὰρ τοῦ Μέμνονος μύθος οἱ μέλανες , κρατοῦντες δ' οἱ Ἀχαιοὶ τοῦ σώματος , ὁδρόνται τὸν Ἀντίλοχον οἱ Ἀτρεῖδαι καὶ δὲ τῆς Ἰθάκης καὶ ὁ τοῦ Τυδέως καὶ οἱ ὁμώνυμοι , ἐπίθλος δ' ὁ μὲν Ἰσαχίσιος ἀπὸ τοῦ στρωφοῦ καὶ ἐγρηγόρτος , ὁ δὲ Μενέλεως ἀπὸ τοῦ ἡμέρου , ὁ δ' Ἀγαμέμνων ἀπὸ τοῦ ἐνθέου , τὸν δὲ τοῦ Τυδέως ἡ Ἐλευθερία γράφει , γνωρίζω δ' ἄν καὶ τὸν Τελαμώνιον ἀπὸ τοῦ βλοσυροῦ καὶ τὸν Λαορὸν ἀπὸ τοῦ ἐτοίμου . ( 3 ) καὶ ἡ στρατιὰ πενθεῖ τὸ μειράκιον περιστώτες αὐτὸ θρηνῶ δμα , πτήσαντες δὲ τὰς αἰχμὰς ἐς τοῦδαρος ἀναλάττουσι τῷ πόδε καὶ στηρίζονται ἐπὶ τῶν αἰχμῶν ἀναλλίσαντες οἱ πλεῖστοι δυσφοροῦσαι τὰς κεφαλὰς τῷ ἄξει . τὸν Ἀχιλλέα μὴ ἀπὸ τῆς κώμης , οἴγεται γὰρ τοῦτ' αὐτὸ μετὰ τὸν Πάτροκλον , ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτὸν ἐνδεικνύτω καὶ τὸ μέγεθος καὶ αὐτὸ τὸ μὴ κομᾶν . θρηνεῖ δὲ προσκείμενος τοῖς στέροισ τοῦ Ἀντιλόχου , καὶ πυρὰν ὁμαι ἐπαγγέλλεται καὶ τὰ ἐς αὐτὴν καὶ τὰ ὅπλα ἴσως καὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ Μέμνονος · ἀποτισαὶ γὰρ καὶ τὸν Μέμνονα ὅσα τὸν Ἕκτορα , ὡς μοῦλὶ ταῦθ' ὁ Ἀντίλοχος ἐλαττον τοῦ Πατρόκλου ἔγνοι . ὁ δ' ἐν τῷ τῶν Αἰθιόπων στρατῷ δεῖνός ἐστιν ἔχων αἰχμὴν καὶ λεοντὴν ἐνημμένος καὶ σεσφροὺς ἐς τὸν Ἀχιλλέα . ( 4 ) σκευώμεθα δ' αὐ καὶ τὸν Ἀντίλοχον · ἡδύσασι μὲν ὑπὸ τῆς πρᾶτου , κομᾶ δ' ἐν ἡλιώτῃ κόμη . κοῦφος ἡ κνήμη καὶ τὸ σῶμα ξυμμετρον ἐς βρασύνην τοῦ δρόμου , καὶ τὸ αἷμα ὅσον ἐπ' ἐλέφαντι χρῶμα γνήσιον ἐπεσπούσε αὐτῷ κατὰ τοῦ στέρον τῆς αἰχμῆς . κεῖται δ' οὐ κατὰ τῆς τοῦ μειρακίου , οὐδὲ νεκρῷ εἰκάσει , φαίνδρὸν δὲ καὶ μειδιῶν · τὴν γὰρ ὁμαι χαρὰν τὴν ἐπὶ τῷ τὸν πατέρα σώσαι φέρον ἐν τῷ εἴδει ὁ Ἀντίλοχος ἀπωλετο ὑπὸ τῆς αἰχμῆς , καὶ τὸ πρόσωπον ἡ ψυχὴ κατέλειπεν οὐχ ὡς ἤλγησεν , ἀλλ' ὡς ἐπεκράτησε τὸ εὐφραίνον .
Lemmas: ( 1 ) ὁ Ἀχιλλεύς ἐράω ὁ Ἀντίλοχος φωράω ὁμός παρά Ὅμηρος , νέος ὁ Ἑλληνικός δράω ὁ Ἀντίλοχος , καί ὁ ἡμιτάλαντον ὁ χρυσός ἔννος ὁ ἐπί ὁ ἀγών . καί ἀπαγγέλλω ὁ Ἀχιλλεύς καίω ὁ Πάτροκλος , σοφίζω ὁ Μενέλου παραμυθία , ὁμοῦ ὁ ἀγγελία μεταδιερχομαι ὁ Ἀχιλλεύς εἰς ὁ παιδικός , καί θρηνέω ἐράω ἐπί ὁ πένθος καί συνίημι ὁ χείρ , καί ἀποκτείνω ἑαυτοῦ , ὁ δέ ὁμός καί ἀπομένω χαίρω καί δάκρυ . ( 2 ) οὗτος μέν οὖν Ὅμηρος γραφεύς , ὁ δέ ὁ ζωγράφος δρῆμα · ὁ Μέμνων ἐκ Αἰθιοπία ἀφικνέομαι κτείνω ὁ Ἀντίλοχος προτίθημι ὁ πατήρ καί ὁ Ἀχαιός ὅσος δεῖμα ἐκπλήσσω . πρό γάρ ὁ Μέμνων μύθος ὁ μέλας , κράτος δέ ὁ Ἀχαιός ὁ σῶμα , ὁράω ὁ Ἀντίλοχος ὁ Ἀτρείδης καί δέ ὁ Ἰθάκη καί ὁ ὁ Τυδεύς καί ὁ ὁμώνυμος , ἐπίθλος δέ ὁ μέν ισαχιθεος ἀπό ὁ στρόφος καί ἐγείρω , ὁ δέ Μενέλαος ἀπό ὁ ἥμερος , ὁ δέ Ἀγαμέμνων ἀπό ὁ ἔνθεος , ὁ δέ ὁ Τυδεύς ὁ Ἐλευθερία γράφω , γνωρίζω δέ ἄν καί ὁ Τελαμώνιος ἀπό ὁ βλοσυρός καί ὁ Λαορὸν ἀπό ὁ ἑτοῖμος . ( 3 ) καί ὁ στρατία πενθέω ὁ μειράκιον περιίστημι αὐτός θρηνέω ΔΜΑ , πτήσσω δέ ὁ αἰχμή εἰς τουδηρος αναλαττους ὁ πούς καί στηρίζω ἐπί ὁ αἰχμή ἀναλίσκω ὁ πλεῖστος δυσφορέω ὁ κεφαλή ὁ ἄγω . ὁ Ἀχιλλεύς μή ἀπό ὁ κώμη , οἴγω γάρ οὗτος αὐτός μετά ὁ Πάτροκλος , ἀλλά ὁ εἶδος αὐτός ἐνδείκνυμι καί ὁ μέγεθος καί αὐτός ὁ μή κομάω . θρηνέω δέ πρόσκειμαι ὁ στερέω ὁ Ἀντίλοχος , καί πυρή ὁμός ἐπαγγέλλω καί ὁ εἰς αὐτός καί ὁ ὅπλον ἴσως καί ὁ κεφαλή ὁ Μέμνων · ἀποτίνω γάρ καί ὁ Μέμνων ὅσος ὁ Ἕκτωρ , ὡς μοῦλος αὐτός ὁ Ἀντίλοχος μικρός ὁ Πάτροκλος γιγνώσκω . ὁ δέ ἐν ὁ ὁ Αἰθίοψ στρατός δεῖνα εἰμί ἔχω αἰχμή καί λεοντέη ἐνημμένος καί σεσφροὺς εἰς ὁ Ἀχιλλεύς . ( 4 ) σκευόω δέ αὖος καί ὁ Ἀντίλοχος · ἡδύνω μέν ὑπό ὁ πρῶτος , κομάω δέ ἐν ἡλιώτης κόμη . κοῦφος ὁ κνήμη καί ὁ σῶμα συμμετρέω εἰς βρασυνη ὁ δρόμος , καί ὁ αἷμα ὅσος ἐπί ἐλέφας χρῶμα γνήσιος ἐπισπάω αὐτός κατά ὁ στέρος ὁ αἰχμή . κεῖμαι δέ οὖον κατά ὁ ὁ μειράκιον , οὐδέ νεκρός εἰκάζω , φαίνδρὸν δέ καί μειδάω · ὁ γάρ ὁμός χαρά ὁ ἐπί ὁ ὁ πατήρ σῴζω φέρω ἐν ὁ εἶδος ὁ Ἀντίλοχος ἀπόλλυμι ὑπό ὁ αἰχμή , καί ὁ πρόσωπον ὁ ψυχή καταλείπω οὐ ὡς ἀλγέω , ἀλλά ὡς ἐπικρατέω ὁ εὐφραίνω .