himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0373.2
μὲν » εἶπεν « ἡ τῷ Παλαμήδους προδοσία , κάμῃ δὲ κρινέτω ὁ βουλόμενος · ἀπὸ γὰρ τῶν αὐτῶν ἤκω . » ( 10 ) δεξαμένου δ' ἑς ἐαυτὸν ταῦτα τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ λοιδορουμένου τῷ Ἀχιλλεῖ , τοῦ τ' Ὀδυσσέως εἰπόντος , ὡς εἴη προδοσία καὶ τὸ ὑπὲρ προδότου λέγειν , ἐκεῖνον μὲν ἀπήλασε τῆς ἐκκλησίας οὐδὲ τοῖς Ἀχαιοῖς φίλα εἰπόντα , κακιδούμενος δὲ τοῦ Ἀγαμέμνονος λοιδορίας πλείοσιν ἔξω βελῶν διητῆσατο , μήτ' ἔργον τι πράττων ἑς τὸ κοινὸν φέρων μήτε φροτὼν ἑς τὰ βουλεύματα , ὅτε δὴ ἀφικοῦτο αὐτῷ λιταὶ παρὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος ἐν παντὶ ἤδη τῶν Ἀχαιῶν ὄντων . ἐπῆρδεσεν δ' αὐτὰς Ἀίας τε καὶ Νέστωρ , ὁ μὲν διὰ τὸ ξυγγενὲς τε καὶ τὸ διηλλάχθαι ἤδη σφίσι μηνίας ἐφ' ὃς περ ὁ Ἀχιλλεύς ἐμήνισεν , ὁ δὲ σοφίας ὁ' ἔνεκα καὶ ἡλικίας , ἤν ἐτίμων οἱ Ἄχαιοι πάντες . ( 11 ) ἐπεὶ δὲ τὸν γοῦν Πάτροκλον ἐμμαχηῖσαι σφίσι παρ' αὐτοῦ εὑρόντο , ὁ μὲν δράσας τε καὶ παθὼν , ὁποία Ὅμηρος φησιν , ἀπέθανε μαχόμενος τῷ Τροίᾳ ὑπὲρ τοῦ τείχους , ὁ δ' ἐπράει μεν οὐδὲν ἀγεννὲς ἐπ' αὐτῷ , οὐδ' εἶπεν , ἀπολοφράμενος δ' αὐτὸν ἐρρωμένως καὶ θάψας , ὡς αὐτὸς τ' ἐβούλετο κάκεινος χαριεῖσθαι ἔμετο , ἐχώρει ἐπὶ τὸν Ἕκτορα . τὰς μὲν δὴ ὑπερβολὰς , αἷς κέχρηται Ὅμηρος περὶ τε τοὺς ἀπολλυμένους αὐτοῖς ἀρμαῖς , ὅπῷ' Ἀχιλλεύς ἐφάνη , περὶ τε αὐτὸν ἐν τῷ ποταμῷ σφαττομένου , τὴν γε τοῦ ποταμοῦ κίνησιν , δὲ' ἐπανίστη τῷ Ἀχιλλεῖ τὸ ἐαυτοῦ κῦμα , ἐπαινεῖ μὲν καὶ Ὁρυστέλειος ὡς ποιητικά , διαχράζει δ' ὡς κεχαραίμενα · μήτε γὰρ τῷ Ἀχιλλεῖ τῇλικοῦτον ὄντι ἀπορον ἂν γενέσθαι τὸν Σκάμανδρον , καὶ ταῦθ' ἤττω ἢ οἱ μεγάλοι τῶν ποταμῶν ὄντα , μήτ' ἂν Ἀχιλλέα ἑς μάχην τῷ ποταμῷ δρυμῆσαι . εἰ γὰρ καὶ σφοδρὸν ἐπ' αὐτὸν ἐμορίμυζεν , ἡλὺξεν ἂν ἐκκλίνων καὶ μὴ ὁμοῦσε χωρῶν τῷ ὕδατι . ( 12 ) πιθανώτερα δὲ τούτων ἐκεῖνα οἴμαι εἶναι . ἐνυλαθῆναι μὲν ἑς τὸν ποταμὸν τοὺς Τρώας καὶ πλείους ἀπολέσθαι σφῶν ἢ ἐν ἀπαντὶ τῷ πολέμῳ ἀπόλυντο , οὐ μὴν μόνω γ' Ἀχιλλεῖ πεπρήχθαι ταῦτα , ἀλλὰ θαρσήσαντας ἤδη παρ' αὐτοῦ τοὺς Ἕλληνας ἐπιχταβαίνειν καὶ τοὺς ἐν τῷ ποταμῷ σφάττειν , Ἀχιλλέα δὲ τούτων μὲν ἀμελεῖν , ἀγωνίσασθαι δ' ἀγῶνα τοιόνδε . ἦν ἀνὴρ ἐκ Παιονίας ἤκων , οὗ καὶ Ὅμηρος ἐπεμνήσθη . Ἀστεροπαῖον δ' αὐτὸν καλεῖ καὶ Ἀξιοῦ τοῦ ποταμοῦ υἱὸν καὶ δεξιὸν ἀμφοῖ τοῦ χειρός , μέγιστον δ' Ἀχαιῶν τε καὶ Τρώων ὄντα τὸν Παιόνα καὶ ὕψιὺν δίχην ὁμοῦσε χωροῦντα ταῖς αἰχμαῖς παρήχεν Ὅμηρος τούτου τοῦ λόγου . ( 13 ) ἦγε δὲ καὶ ἀκραίνην δύναμιν Παιονίας ἱππίας ἄρτι ἑς Τροίαν ἤκων , οὓς ἐτρέφειτο μὲν ὁ Ἀχιλλεύς ἐκπλήξας ( δαίμονα γὰρ ἐμπεπτοικέναι σφίσιν φήντο οἱπο ἀνδρὶ τοιούτῳ' ἐντευχόντες ) , ὑποστάντος δ' Ἀστεροπαίου μόνου πλεῖω περὶ ἐαυτὸν ἐδεῖσεν ἢ ὁποτέ τῷ Ἕκτορι ἐμάχετο , καὶ οὐδ' ἀτρωτος εἶλε τὸν Παιόνα . ὧν τῶν ἐμμαχῶν ἀπαγορευόντων αὐτῷ μὴ μάχεσθαι τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῷ Ἕκτορι οὐκ ἠφέσγετο τῶν λόγων τούτων , ἀλλ' εἶπεν « ἵδετω με κρείττω καὶ τραυματίαν » ὡρμήσεν ἐπὶ τὸν Ἕκτορα προεστάμενον τοῦ τείχους . ἀποκτεῖναι δ' αὐτὸν γενόμενον
Lemmas: μέν » εἶπον « ὁ ὁ Παλαμήδης προδοσία , κάμνω δέ κρίνω ὁ βούλομαι · ἀπό γάρ ὁ αὐτός ἥκω . » ( 10 ) δέχομαι δέ ἑες͂ς ἑαυτοῦ οὗτος ὁ Ἀγαμέμνων καί λοιδορέω ὁ Ἀχιλλεύς , ὁ τε Ὀδυσσεύς εἶπον , ὡς εἰμί προδοσία καί ὁ ὑπέρ προδότης λέγω , ἐκεῖνος μέν ἀπελαύνω ὁ ἐκκλησία οὐδέ ὁ Ἀχαιός φίλος εἶπον , κακιδηω δέ ὁ Ἀγαμέμνων λοιδορία πλείων ἔξω βέλος διαιτάω , μήτε ἔργον τίς πράσσω ἑες͂ς ὁ κοινός φέρω μήτε φροος ἑες͂ς ὁ βούλευμα , ὅτε δή ἀφικνέομαι αὐτός λιτή παρά ὁ Ἀγαμέμνων ἐν πᾶς ἤδη ὁ Ἀχαιός εἰμί . ἐπαρδέω δέ αὐτός Αἴας τε καί Νέστωρ , ὁ μέν διά ὁ συγγενής τε καί ὁ διαλλάσσω ἤδη ὅς Μηνίας ἐπί ὅς περ ὁ Ἀχιλλεύς μηνίω , ὁ δέ σοφία οὐ ἕνεκα καί ἡλικία , ἐάν τιμάω ὁ Ἀχαιός πᾶς . ( 11 ) ἐπεί δέ ὁ γοῦν Πάτροκλος εμμαχηισος ὅς παρά αὐτός εὑρίσκω , ὁ μέν δράω τε καί πάσχω , ὁποῖος Ὅμηρος φημί , ἀποθνῄσκω μάχομαι ὁ Τροία ὑπέρ ὁ τεῖχος , ὁ δέ πρᾶος μέν οὐδείς ἀγεννής ἐπί αὐτός , οὐδέ εἶπον , ἀπολοφράμενος δέ αὐτός ἐρρωμένος καί θάπτω , ὡς αὐτός τε βούλομαι κενός χαρίζομαι εμετός , χωρέω ἐπί ὁ Ἕκτωρ . ὁ μέν δή ὑπερβολή , ὅς χράομαι Ὅμηρος περί τε ὁ ἀπολύω αὐτός Ἅρμαις , ὁράω Ἀχιλλεύς φαίνω , περί τε αὐτός ἐν ὁ ποταμός σφάζω , ὁ γε ὁ ποταμός κίνησις , δεῖ ἐπανίστημι ὁ Ἀχιλλεύς ὁ ἑαυτοῦ κῦμα , ἐπαινέω μέν καί Ὁρυστέλειος ὡς ποιητικός , διακράζω δέ ὡς χαίρω · μήτε γάρ ὁ Ἀχιλλεύς τηλικόσδε εἰμί ἄπορος εἄν γίγνομαι ὁ Σκάμανδρος , καί αὐτός κακός ἢ ὁ μέγας ὁ ποταμός εἰμί , μήτε εἄν Ἀχιλλεύς ἑες͂ς μάχη ὁ ποταμός δρυμηδομαι . εἰμί γάρ καί σφοδρός ἐπί αὐτός ἐμορίμυζεν , ἀλύσκω εἄν ἐκκλίνω καί μή ὁμόω χώρα ὁ ὕδωρ . ( 12 ) πιθανός δέ οὗτος ἐκεῖνος οἴμη εἰμί . ἐνυλαθῆναι μέν ἑες͂ς ὁ ποταμός ὁ Τρώς καί πλείων ἀπόλλυμι σφεῖς ἢ ἐν ἅπας ὁ πόλεμος ἀπόλλυμι , οὖον μήv μόνος γε Ἀχιλλεύς πράσσω οὗτος , ἀλλά θαρσέω ἤδη παρά αὐτός ὁ Ἕλλην επιχταβαινεος καί ὁ ἐν ὁ ποταμός σφάζω , Ἀχιλλεύς δέ οὗτος μέν ἀμελέω , ἀγωνίζομαι δέ ἀγών τοιόσδε . εἰμί ἀνήρ ἐκ Παιονία ἥκω , ὅς καί Ὅμηρος ἐπιμιμνήσκομαι . Ἀστεροπαῖος δέ αὐτός καλέω καί Ἀξιός ὁ ποταμός υἱός καί δεξιός ἀμφούς ὁ χείρ , μέγας δέ Ἀχαιός τε καί Τρώς εἰμί ὁ Παίων καί ὕψιὺν διχάω ὁμόω χωρέω ὁ αἰχμή παράγω Ὅμηρος οὗτος ὁ λόγος . ( 13 ) ἄγω δέ καί ακραινη δύναμις Παιονία Ἱππίας ἄρτι ἑες͂ς Τροία ἥκω , ὅς τρέφω μέν ὁ Ἀχιλλεύς ἐκπλήσσω ( δαίμων γάρ ἐμπίπτω σφεῖς φαίνω οἱπο ἀνήρ τοιοῦτος ἐντυγχάνω ) , ὑφίστημι δέ Ἀστεροπαῖος μόνος πλείων περί ἑαυτοῦ δείδω ἢ ὁπότε ὁ Ἕκτωρ μάχομαι , καί οὐδέ άτρωτος εἴλω ὁ Παίων . ὅς ὁ ἐμμαχῶν ἀπαγορεύω αὐτός μή μάχομαι ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ὁ Ἕκτωρ οὐ ἠφέσγετο ὁ λόγος οὗτος , ἀλλά εἶπον « ὁράω ἐγώ ἀγαθός καί τραυματίας » ὁρμάω ἐπί ὁ Ἕκτωρ προΐστημι ὁ τεῖχος . ἀποκτείνω δέ αὐτός γίγνομαι