himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0701.1
χώρας προχείρειται · ὁ μὲν ὑπῆντησεν ὅτι πρωτίστου τῆς ἡλικίας βλαστησάσας ἰούλον , ἡ δὲ ἀκμάζει πρὸς γάμον . ( 16 ) Σαπφοῦς ἤν ἄρα μέλιχον μὲν εἰκάζει τὴν κόρην , τοσοῦτον γαρισμαμένην τοῖς πρὸ ὥρας ὀρεξαμένοι σπεύδουσιν , ὅσον [ οὐδ' ] ἀχρὺ τοῦ δακτυλίου γεύσασθαι , τῷ [ δὲ ] καθ' ὥραν τριγνῶν τὸ μέλιχον μελλόντι τερπῆσαι τὴν χάριν ἀκμάζουσαν · τὸν νυμφίον δὲ 'Αχιλλεῖ παραμοιοῦσαι καὶ εἰς ταυτὸν ἀγαγεῖν τῷ ῥοοῖ τὸν νεανίσκον ταῖς πράξεσι . « Ὦστερ γὰρ ἐκεῖνον ἡ ποίησις τοῦ παντὸς 'Ελληνικοῦ κατὰ τοὺς πολέμους προέστησεν , οὕτω καὶ οὗτος τῆς καθ' αὑτὸν ἀγέλης ἡγούμενος πολλοὺς καὶ μεγάλους ἄθλους ἀνείλετο · εἰ μὲν γνῶμαι δέοι , φρονήσει νικῶν · εἰ δὲ ἀνδρείας , [ εὐ]φυΐα ] τοὺς κατ' αὑτὸν χειρούμενος · εἰ δὲ ἐλευθέρου τρόπου , πάντας ἐλέγχων φιλοσοφία τοὺς ἥλικας . Τοῦτο αὐτῷ τὸ κλῆρος καὶ τὴν εὐδαιμονία νύμφην ἐμανθυσεν » ἵνασι γὰρ 'Ερωτες καὶ ὑπὲρ πελάγη τοξεύοντες πῦρ ἐγείρει γαμηλίων . ( 17 ) Διὰ τὸν ἔρωτα μὲν δὴ τὴν Θινίαν 'Ηρακλεῖ συνάπτον τὸν λόγον περιεμάχητον τοῖς τε ἄλλοις καὶ 'Αγγελῶν ποιεῖ · ὅσπερ δὲ θέλων αἰνιτσαθαι , δτι τὴν ἀξίαν τῶν νυμφίων οὐά τὸν οὐκ ἠγνοῦσιν , 'Ηρακλεῖ μὲν τὴν νύμφην , τῷ δὲ ποταμῷ τὸ τραῦμα χαρίζεται . « Ἐμοὶ δὲ δοκεῖ θεῶν ἐπινυοῖσαι ἅπαντα γεγονέναι τὸ σόφισμα , ἵν' , ἐπεὶδὴ ξένοισι καὶ οὐκ 'Αττικοῖς γάμους ἐμάντευσεν , ἐν γοῦν 'Αττικοῖς δροῖς τὴν παστάδα τείνῃ , ὅπως τὴν πρώτην τῶν γάμων σποράν ἥδε ἡ γῶρα δεξαμένη καὶ θρέψασα 'Αττικὴν διὰ Σαβίρου ποιήση γενέσθαι Ὀράχην εὐδαιμονία . 18 . « Ἐπεὶ δέ μοι , μὴ τὴν ἀγνοουδοτοῦσαν τὸν γάμους σιγήσει τῷ λόγῳ καὶ τὰ αὐτῆς ἐγκώμια · οἱ γὰρ αὐτοῦ τῆς τε ἡμετέρας τέχνης καὶ ταύτης δῆπου προπάτορες . Ἐλέγχει δὲ οὐδὲ αὐτῇ τῇ φύσει τὸ γένος · παρίστησι γὰρ τὴν Ἀσπασίαν τοῖς λόγοις · τοσοῦτον δὲ σοφία τὴν Μαντινικὴν ζῆνην νικᾷ , ὅσον 'Αθηναίων 'Αρχάδες λείπονται . Προστάζει δὲ καὶ γαμβρῶν τῇ πόλει Θράχιον , τὸν τῆς Χαλκίδος τῆς σοφῆς ἐκείνης ἐπώννυμον · ὅσπερ οἴμαι πιστωσάσθαι τὸν παλαιὸν μῦθον , σπεύδουσα , ὅτι καὶ Βορρᾶν τὸν ἄνεμον οἱ τῆς Ὠρειθύίας ἔρωτες ἤγαγόν τε ἐκ Θράκης 'Αθήναζε καὶ τῇ πόλει συνέζησεν διὰ τὴν κόρην τὸν ἄνεμον . Πολλῶν δὲ ὄντων ἃ τις ἂν περὶ αὐτῆς διεξέλθοι καλά , οὐδ' ἥκιστ' ἂν τις εἴκοτος τὴν ἐπὶ τῷ γάμῳ τράπεζαν θαυμάσειε . Τὴν γὰρ δὴ παῖδα ταύτην μικροῦ καὶ ἀλῶσαθαι πονηροῖς θηράτροις μέλλουσαν οἱ θεοὶ διεσώσαντο . 19 . « Ἄλλὰ γὰρ ἔξω τῆς παστάδος βραδύνας ὁ λόγος πολὺ τῆς νυμφῆς ἡμέλησεν , ὅσπερ οὐκ εἴδως ὅτι τὸν νυμφίον λυπεῖ εὖς μᾶλλον τῷ λόγῳ τὴν νύμφην ἐγέλασε . Φέρε δὴν , εἰσω τοῦ θαλάμου παραγαγὼν αὐτὸν ἐντυχεῖν τῷ κάλλει τῆς νυμφῆς ποίσομεν . « Ὦ καλὴ ! ὦ χαρίεσσα ! Ἡ πρέπει γὰρ σοι τὰ τῆς Λεσβίας ἐγκώμια . Σοὶ μὲν γὰρ δοδούροιοι Χάριτες χρυσὸν τ' 'Αφροδίτην , συμπαίζουσιν , « Ἄφαι δὲ λειμῶνας βροῦσιν · σὺ δ' ὑπὲρ αὐτῶν χορεύειν κύρα σκιρτῶσα πρὸς μέλος . Ἔρωτες δὲ βότον στεφάνους πλέξαιμενοι , οὓς ἐξ 'Αφροδίτης κήπων δταν ὀλίσωι δρέπονται , τὴν παστάδα πᾶσαν ἀνά -
Lemmas: χώρα προχειρέω · ὁ μέν ὑπαντάω ὅτι πρῶτος ὁ ἡλικία βλαστάνω ἴουλος , ὁ δέ ἀκμάζω πρός γάμος . ( 16 ) Σαπφώ ἐάν ἄρα μελικός μέν εἰκάζω ὁ κόρη , τοσοῦτος γαρισμαμένην ὁ πρό ὥρα ὀρέγω σπεύδω , ὅσος [ οὐδέ ] ἀχρὺ ὁ δακτύλιος γεύω , ὁ [ δέ ] κατά ὥρα τριγνῶν ὁ μελικός μέλλω τέρπω ὁ χάρις ἀκμάζω · ὁ νυμφίος δέ Αχιλλεύς παραμοειμι καί εἰς τατός ἄγω ὁ ῥόος ὁ νεανίσκος ὁ πρᾶξις . « Ὅστερ γάρ ἐκεῖνος ὁ ποίησις ὁ πᾶς Ελληνικός κατά ὁ πόλεμος προΐστημι , οὗτος καί οὗτος ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀγέλη ἡγέομαι πολύς καί μέγας ἆθλος ἀναιρέω · εἰμί μέν γνώμη δήω , φρόνησις Νίκη · εἰμί δέ ἀνδρεῖος , [ εὐφυΐα ] ὁ κατά ἑαυτοῦ χειρόομαι · εἰμί δέ ἐλεύθερος τρόπος , πᾶς ἐλέγχω φιλοσοφία ὁ ἧλιξ . οὗτος αὐτός ὁ κλῆρος καί ὁ εὐδαιμονία νύμφη ἐμανθυσεν » ἵνασι γάρ 'Ερωτες καί ὑπέρ πέλαγος τοξεύω πῦρ ἐγείρω γαμήλιος . ( 17 ) Ζεύς ὁ Ἔρως μέν δή ὁ Θυνία Ἡρακλῆς συνάπτω ὁ λόγος περιμάχομαι ὁ τε ἄλλος καί Αγγελής ποιέω · ὅσπερ δέ ἐθέλω αἰνιτσαθαι , δ ὁ ἄξιος ὁ νυμφίος οὐά ὁ οὐ ἀγνοέω , Ἡρακλῆς μέν ὁ νύμφη , ὁ δέ ποταμός ὁ τραῦμα χαρίζομαι . « ἐμός δέ δοκέω θεός ἐπινέω ἅπας γίγνομαι ὁ σόφισμα , ἵνα , ἐπειδή ξένος καί οὐ Ἀττικός γάμος μαντεύομαι , ἐν γοῦν Ἀττικός δράω ὁ παστάς τείνω , ὅπως ὁ πρῶτος ὁ γάμος σπορά ὅδε ὁ γῶρος δέχομαι καί τρέφω Ἀττικός διά σαβιροος ποιέω γίγνομαι Ὀράχην εὐδαιμονία . 18 . « ἐπεί δέ ἐγώ , μή ὁ αγνοουδοτουω ὁ γάμος σιγάω ὁ λόγος καί ὁ αὐτός ἐγκώμιον · ὁ γάρ αὐτός ὁ τε ἡμέτερος τέχνη καί οὗτος δήπου προπάτωρ . ἔλεγχος δέ οὐδέ αὐτός ὁ φύσις ὁ γένος · παρίστημι γάρ ὁ Ἀσπασία ὁ λόγος · τοσοῦτος δέ σοφία ὁ Μαντινέη ζήνη νικάω , ὅσος Ἀθηναῖος Ἀρχάς λείπω . προστάζω δέ καί γαμβρός ὁ πόλις Θρᾴκιος , ὁ ὁ Χαλκίς ὁ σοφός ἐκεῖνος ἐπώνυμος · ὅσπερ οἴμη πιστόω ὁ παλαιός μῦθος , σπεύδω , ὅτι καί Βορέας ὁ ἄνεμος ὁ ὁ Ὠρείθυια Ἔρως ἄγω τε ἐκ Θρᾴκη 'Αθήναζε καί ὁ πόλις συζώ διά ὁ κόρη ὁ ἄνεμος . πολλες δέ εἰμί ὁ τις εἄν περί αὐτός διεξέρχομαι καλός , οὐδέ ἥκιστος εἄν τις εἰκός ὁ ἐπί ὁ γάμος τράπεζα θαυμάζω . ὁ γάρ δή παῖς οὗτος μικρός καί ἀλάομαι πονηρός θήρατρον μέλλω ὁ θεός διασῴζω . 19 . « ἀλλά γάρ ἔξω ὁ παστάς βραδύνω ὁ λόγος πολύς ὁ νύμφη ἀμελέω , ὅσπερ οὐ οἶδα ὅτι ὁ νυμφίος λυπέω Εὖς μᾶλλον ὁ λόγος ὁ νύμφη γελάω . φέρω δήν , εἰσω ὁ θάλαμος παράγω αὐτός ἐντυγχάνω ὁ κάλλος ὁ νύμφη ποιέω . « ὦ κάλως ! εἰμί χαρίεις ! ὁ πρέπω γάρ σύ ὁ ὁ Λέσβιος ἐγκώμιον . σοί μέν γάρ δοδούροιοι Χάρις χρυσός τε 'αφροδιος , συμπαίζω , « ἁφή δέ λειμών βιβρώσκω · σύ δέ ὑπέρ αὐτός χορεύω κύρα σκιρτάω πρός μέλος . Ἔρωτες δέ βότον στέφανος πλέκω , ὅς ἐκ 'αφροδιος κῆπος δ ὄλλυμι δρέπω , ὁ παστάς πᾶς ἀνά -