himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0228.2
XII Ἀνολορφυρημένου δὲ τοῦ Δάμιδος καὶ τι καὶ τοιούτων εἰπόντος , « ἀρ᾽ οὐλομέθ᾽ ποτε , ὦ θεοί , τὸν καλὸν τε καγαθὸν ἑταῖρον ; » ἀκούσας ὁ ᾿Απολλώνιος , καὶ γὰρ δὴ καὶ ἑραστοὺς ἤδη τῷ νυμφίῳ ἐτύγχανεν , « ἑξεῖσε » , εἶπε « μᾶλλον δ᾽ ἑωράκατε . » « ζῶντα ; » ἑφη ὁ Δημήτριος « εἰ δὲ τενθυσά , οὕτω πεπαισμένα ἐπὶ σοὶ κλῆφοντες . » προτείνας οὖν ὁ ᾿Απολλώνιος τὴν χεῖρα « λαβοῦ μου » , ἑφη « κἂν μὲν διαφύγω σε , εἰδωλὸν εἰμὶ σοὶ ἐκ Φερασεφάττης ἤκων , οἷα φαίνουσι οἱ χθόνιοι θεοὶ τοῖς ἀθυμοτέροις τὰ πένθη , εἰ δ᾽ ὑπομείναιμι ἀπτόμενον , πεῖθε καὶ Δάμιν ζῆν τέ με καὶ μὴ ἀποθεληχέναι τὸ σῶμα . » ( 2 ) οὐλῶθ᾽ οἱοὶ ἀποστεῖν ἤσαν , ἀλλ᾽ ἀναστάντες ἐξεκρίμαντο τανδρὸς καὶ ἑσπᾶζοντο , ὑπὲρ τε τῆς ἀπολογίας ἑρώτων ὁ μὲν γὰρ Δημέτριος οὐδ᾽ ἀπολελογηθῆναι αὐτόν , ἀπολεθῆναι γὰρ ὄν καὶ μὴ ἀδικοῦντα , Δάμης δ᾽ ἀπολελογηθῆναι μὲν , θάττον δ᾽ ἑτακ , οὐ γὰρ ἐπ᾽ ἐκείνης γε τῆς ἡμέρας ἑστο . ὁ δ᾽ ᾿Απολλώνιος « ἀπολαλήσομαι » , ἑφη « ὦ ἄνδρες , καὶ νικῶμαι , γέγονε δέ μοι καὶ τῆς ἀπολογίας τήμερον οὐ πρὸ πολλοῦ τῆς ἑμέρας προσει γὰρ ἤδη ἐς μεσημβρίαν . » « πῶς οὖν ; » ἑφη ὁ Δημήτριος « τοσσηδὸν οὖν ἐν ὀλιχωρῷ τῆς ἡμέρας ἑγυακας ; » καὶ ὁ ᾿Απολλώνιος « πλὴν χροῖῳ » ἑφη « καὶ περὶν χροῖῳ ἐγγυκαίμενον πάντ᾽ οἶω , θεὸν ἐπιγράφων τῇ πομπῇ ταύτῃ . » ( 3 ) « πανταχοῦ μέν » ἡ δ᾽ ὁ Δημήτριος « τῶν σῶν ἑργῶν τε καὶ λόγων θεὸν δεῖ τινὰ προορᾶν ἑγυοῦμαι , παρ᾽ οὗ τὰ σὰ οὕτως ἑχει , τὴν δ᾽ ἀπολογίαν , ἥτις γέγονε καὶ ἅττα ἡ κατηγορία εἶγε καὶ τὸ τοῦ δικαζόντος ἤθος καὶ ὅ τι ἤρετο καὶ ὅτω ἐγγυκαίθετο , ἡ δτω μή , λέγε ὁμοῦ πάντα , ἵνα καὶ Τελεσίνοι ἑκαστα φράζοιμεν · οὐ γὰρ ἀνθέσει ἑρωτῶν τὰ σά , δε γὰρ πρὸ πεντεκαίδεκα ἑτακ ἡμέρων ἐμοὶ ἐμυπνίων ἐν ᾿Ανίῳ κατέδαρθε μέν ἐπὶ τῆς τραπέζης , μεσοῦσης δ᾽ αὐτῷ τῆς κύλικος ἑδοξεν δναρ πῦρ ἐν τῇ γῇ πελαγίσαν τοὺς μὲν ἀπολαμβάνειν τῶν ἀνθρώπων , τοὺς δὲ φθάνειν ὀποφεύγοντας , καὶ γὰρ δὴ καὶ δεῖν αὐτὸ παραπλησίως τῷ ὕδατι , σὲ δ᾽ οὐχ ὅπερ οἱ πολλοὶ παθεῖν , ἀλλὰ διανεύσαι αὐτοῦ σχισθέντος , ἐπὶ δὲ τῷ ἐντυπίῳ τούτῳ θεοὺς εὐχολοὺς ἐσπεῖνεν , ἐμοὶ τε παρεκελεύσατο ὑπὲρ σοῦ θαρρεῖν » ( 4 ) καὶ ὁ ᾿Απολλώνιος « οὐ θαυμαζω , Τελεσίνοι , » εἶπεν « ὑπερκαθεύδοντα · καὶ γὰρ δὴ καὶ ὑπεραγγύρηγ᾽ μου πάλαι . τὰ δ᾽ ὑπὲρ τῆς δίκης πεύσεσθε μέν , οὐ μέν ἐνταῦθα · δεῖλιν τε γὰρ ἑκανὸς ἤδη καὶ βαζίζειν ὥρα ἐς ἄστυ , ἥδιως ὁ᾽ οἱ καθ᾽ ὅδὸν λόγοι παραπείμαι βαζιζόντας . ἑωμεν οὖν διαλαλοῦντες ὑπὲρ ὧν ἐρωτᾶτε , λέξω δὲ τὰ τήμερον οἷππου ἐν τῷ δικαστηρίῳ πραχθέντα · τὰ γὰρ πρὸ τῆς κρίσεως ἄμφω ἑστε , οὐ μέν παρατυνόν , οὐ δ᾽ ἑχρυσάμενος οἷμαι τούτου μὰ Δι᾽ οὐχ ἅπαξ , ἀλλὰ καὶ πάλιν , εἰ μή ἐκέλευσμαι Δημητρίῳ ὁ δ᾽ οὐπω ἑστε , διέμι , διέτρεν ἀπὸ τῆς προρ - « ρήσεως καὶ τοῦ γυμνὸς ἐπελθεῖν . » διέμι δὲ καὶ τοὺς
Lemmas: XII Ἀνολορφυρημένου δέ ὁ Δάμις καί τίς καί τοιοῦτος εἶπον , « ἀρά οὔλω ποτός , εἰμί θεός , ὁ καλός τε καγαθὸν ἑταῖρος ; » ἀκούω ὁ Απολλώνιος , καί γάρ δή καί Εράστους ἤδη ὁ νυμφίος τυγχάνω , « ἵκω » , εἶπον « μᾶλλον δέ ὁράω . » « ζῶ ; » φημί ὁ Δημήτριος « εἰμί δέ θνῄσκω , οὗτος παίζω ἐπί σύ κλῆφοντες . » προτείνω οὖν ὁ Απολλώνιος ὁ χείρ « λαμβάνω ἐγώ » , φημί « κἀν μέν διαφεύγω σύ , εἴδωλον εἰμί σύ ἐκ Φερασεφάττης ἥκω , οἷος φαίνω ὁ χθόνιος θεός ὁ ἄθυμος ὁ πένθος , εἰμί δέ ὑπομένω ἀφτνέομαι , πείθω καί Δάμις ζῶ τε ἐγώ καί μή ἀποθεληχέναι ὁ σῶμα . » ( 2 ) οὐλόω οἶος αφίσταμαι ἀσάω , ἀλλά ἀνίστημι ἐκκρίνω ἀνήρ καί σπάω , ὑπέρ τε ὁ ἀπολογία Ἔρως ὁ μέν γάρ Δημέτριος οὐδέ ἀπολογέομαι αὐτός , ἀπόλλυμι γάρ εἰμί καί μή ἀδικέω , Δάμης δέ ἀπολογέομαι μέν , ταχύς δέ ΕΤΑΚ , οὖον γάρ ἐπί ἐκεῖνος γε ὁ ἡμέρα ἕννυμι . ὁ δέ Απολλώνιος « ἀπολαλέω » , φημί « εἰμί ἀνήρ , καί νικάω , γίγνομαι δέ ἐγώ καί ὁ ἀπολογία σήμερον οὖον πρό πολύς ὁ μέρα πρόσειμι γάρ ἤδη εἰς μεσημβρία . » « πῶς οὖν ; » φημί ὁ Δημήτριος « τοσσηδὸν οὖν ἐν ολιχωρος ὁ ἡμέρα εγυακη ; » καί ὁ Απολλώνιος « πλήν χροιέω » φημί « καί Περίν χροιέω εγγυκαιμενω πᾶς οἶος , θεός ἐπιγράφω ὁ πομπή οὗτος . » ( 3 ) « πανταχοῦ μέν » ὁ δέ ὁ Δημήτριος « ὁ σός ἔργον τε καί λόγος θεός δεῖ τις προοράω εγυουμης , παρά ὅς ὁ σός οὕτως ἔχω , ὁ δέ ἀπολογία , ὅστις γίγνομαι καί ὅστις ὁ κατηγορία εἰμί καί ὁ ὁ δικάζω ἦθος καί ὅς τίς ἔρομαι καί ὅστις εγγυκαιτιθημι , ὁ δτω μή , λέγω ὁμοῦ πᾶς , ἵνα καί Τελεσίνος ἕκαστος φράζω · οὖον γάρ ἀνθέω ἐρωτάω ὁ σός , δέ γάρ πρό πεντεκαίδεκα ΕΤΑΚ ἥμερος ἐγώ ἐμυπνίων ἐν Ἄνιος καταδαρθάνω μέν ἐπί ὁ τράπεζα , μέσος δέ αὐτός ὁ κύλιξ δοκέω δν πῦρ ἐν ὁ γῆ πελαγίζω ὁ μέν ἀπολαμβάνω ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ φθάνω οποφευγω , καί γάρ δή καί δήω αὐτός παραπλήσιος ὁ ὕδωρ , σύ δέ οὐ ὅσπερ ὁ πολύς πάσχω , ἀλλά διανεύω αὐτός σχίζω , ἐπί δέ ὁ εντυπινω οὗτος θεός ευχολος σπένδω , ἐγώ τε παρακελεύομαι ὑπέρ σύ θαρσέω » ( 4 ) καί ὁ Απολλώνιος « οὖον θαυμάζω , Τελεσίνος , » εἶπον « ὑπερκαθεύδω · καί γάρ δή καί ὑπεραγγύρηγ᾽ ἐγώ πάλαι . ὁ δέ ὑπέρ ὁ δίκη πυνθάνομαι μέν , οὖον μέν ἐνταῦθα · δείλι τε γάρ ἑκανὸς ἤδη καί βάζω ὥρα εἰς Ἄστυ , ἡδύς οὐ ὁ κατά ὀδούς λόγος παραπείθω βαζιζόντας . εἰμί οὖν διαλαλέω ὑπέρ ὅς ἐρωτάω , λέγω δέ ὁ σήμερον ὁράω ἐν ὁ δικαστήριον πράσσω · ὁ γάρ πρό ὁ κρίσις ἄμφω εἰμί , οὖον μέν παρατυνόν , οὖον δέ ἕρχομαι οἴομαι οὗτος μά διά οὐ ἅπαξ , ἀλλά καί πάλιν , εἰμί μή κελεύω Δημήτριος ὁ δέ οὔπω εἰμί , διαμένω , διατρέω ἀπό ὁ προ - « ῥῆσις καί ὁ γυμνός ἐπέρχομαι . » διαμένω δέ καί ὁ