himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0500.1
ἡβῶν ἐκ κεφαλῆς ἐς πόδας ἐπανθῶν τῆς ἡβος ἄνθος . ἦν δὲ τὴν μὲν ὀψὶν ὠραῖος σείων ἱουλον καὶ ζεφύρω τινασσειν , πρὸς δὲ βούλοιο , καταλείπων τὴν κόμην ἄνετον , τὴν δὲ χροῖαν εἶχεν ἀνθράων τῇ λαμπρότῳ τοῦ σώματος τὰ ἄνθη ὁπλῶν . ( 2 ) ἦν δὲ Διονύσω κατὰ τὸ πλεῖστον ἐμφερής : τὸ μὲν γὰρ μέτωπον χαρίσιν ἐστίλθεν , αἱ παρειαὶ δὲ αὐτῷ εἰς ἄνθος ἐρευθόμεναι νεοστήσιον ὠραίζοντο ἐπιβάλλουσαι τοῖς ὀμμασιν ἀπαλὸν ἐρυθῆμα . εἰστήχει δὲ ἐπὶ τινος σφαῖρας ἐπ’ ἀκρων τῶν ταρασῶν βεβηκὼς ἐπτερωμένος τῷ ποδὶ , ἐπεφυκὼς δὲ οὐ νενομιζομένης ἡ θριξ , ἀλλ’ ἡ μὲν κόμη κατὰ τῶν ὀφρύων ἐφρότυπτο ταῖς παρειαις ἐπέσει τὸν βόστρυχον , τὰ δὲ ὀπίσθεν ἦν τοῦ Καίρου πλοκάμων ἐλεύθερα μόνην τὴν ἐκ γενέσεως βλάστην ἐπαιροῦντα τὴς τριχός . ( 3 ) ἡμεῖς μὲν οὖν ἀφασία πληγέντες πρὸς τὴν θέαν εἰστήκειμεν τὸν χαλκὸν ὁρῶντες ἔργα φύσεως ἀχανούμενον καὶ τῆς οἰκείας ἐκβαίνοντα τάξεως : χαλκὸς μὲν γὰρ ὤν ἠρωθραίνετο , σκληρὸς δὲ ὤν τὴν φύσιν διεχεῖτο μαλακῶς , εἰκὼν τῇ τέχνῃ πρὸς δὲ βούλοιο , σπαρίζων δὲ αἰσθόμενος ζωτικὴς ἐνοικον ἔχειν ἐπιστοῦτο τὴν αἰσθήσιν καὶ ὄντως ἐστήρικτο παγίων τῶν ταρασῶν ἐρείσας , ἔστω δὲ ὀρμὰς ἔξουσίαν ἔχειν ἀδεικνυτο καὶ σοὶ τὸν ὀφθαλμὸν ἤπατά ὡς καὶ τῆς εἰς τὸ πρόσωπ χυριώτων φορβῆς , καὶ παρὰ τοῦ δημιουργοῦ λαβὼν καὶ τὴν ἀέριον λήξιν τέμεναι , εἰ βούλοιο , ταῖς πτέρυξι . ( 4 ) καὶ τὸ μὲν ἡμῖν θαῦμα τοιούτου ἦν , εἰς δὲ τις τῶν περὶ τὰς τέχνας σοφῶν καὶ εἰδόντων σὺν αἰσθήσει τεχνικωτέρας τὰ τῶν δημιουργῶν ἀνγνυεύειν θαυμασκαὶ λογισμὸν ἐπῆγε τῷ τεχνήματι , τὴν τοῦ καιροῦ δύναμιν ἐν τῇ τέχνῃ σοιζομένην ἐξηγούμενος : τὸ μὲν γὰρ πτέρωμα τῶν ταρασῶν αἰνίττεσθαι τὴν ὁξύτητα καὶ ὡς τὸν πολὺν ἀνελίπτοντα αἰῶνα φέρεται ταῖς ὥραις ἐποχούμενος , τὴν δὲ ἐπανθούσαν ὥραν , ὅτι πᾶν εὐκαιρον τῷ ὥραιον καὶ μόνος κάλλους δημιουργὸς ὁ καιρός , τὸ δὲ ἀπηνθὲς ἀπαν ἔξω τῆς καιροῦ φύσεως , τὴν δὲ κατὰ τοῦ μετώπου κόμην , ὅτι προσόντος μὲν αὐτῷ λαβέσθαι βραδίων , παρελθόντος δὲ ἡ τῶν πραγμάτων ἀκμὴ συνείρρεται καὶ οὐκ ἔστιν ὀλιγωρηθέντα λαβεῖν τὸν καιρόν .
Lemmas: ἥβη ἐκ κεφαλή εἰς πούς ἐπανθέω ὁ Ήβος ἄνθος . εἰμί δέ ὁ μέν ὄψ ὡραῖος σείω ἴουλος καί Ζέφυρος τινάσσω , πρός δέ βούλομαι , καταλείπω ὁ κόμη ἀνίημι , ὁ δέ χρόα ἔχω ἀνθράων ὁ λάμπρος ὁ σῶμα ὁ ἄνθος ὁπλή . ( 2 ) εἰμί δέ Διόνυσος κατά ὁ πλεῖστος ἐμφερής : ὁ μέν γάρ μέτωπον χάρις στέλλω , ὁ παρειά δέ αὐτός εἰς ἄνθος ἐρεύθω νεοστησιος ὠραίζοντο ἐπιβάλλω ὁ ὄμμα ἁπαλός ἐρύθημα . εἰστήκω δέ ἐπί τις σφαῖρα ἐπί ἄκρος ὁ ταράζω βαίνω πτερόω ὁ πούς , φύω δέ οὖον νομίζω ὁ θρίξ , ἀλλά ὁ μέν κόμη κατά ὁ ὀφρύς ἐφρότυπτο ὁ παρειά ἔπειμι ὁ βόστρυχος , ὁ δέ ὄπισθεν εἰμί ὁ Καῖρος πλόκαμος ἐλεύθερος μόνος ὁ ἐκ γένεσις βλάστη ἐπαίρω σής θρίξ . ( 3 ) ἐγώ μέν οὖν ἀφασία πλήσσω πρός ὁ θέα ἵστημι ὁ χαλκός ὁράω ἔργον φύσις αχανουμενω καί ὁ οἰκεῖος ἐκβαίνω τάξις : χαλκός μέν γάρ εἰμί ἠρωθραίνετο , σκληρός δέ εἰμί ὁ φύσις διαχέω μαλακός , εἰκών ὁ τέχνη πρός δέ βούλομαι , σπαρίζω δέ αἰσθάνομαι ζωτικός ἐνοικέω ἔχω πιστόω ὁ αἴσθησις καί εἰμί στηρίζω πάγιος ὁ ταράζω ἐρείδω , ἵστημι δέ ὁρμή ἐξουσία ἔχω ἀδεικνυτο καί σύ ὁ ὀφθαλμός ἧπαρ ὡς καί ὁ εἰς ὁ πρόσωπον χυριους φορβή , καί παρά ὁ δημιουργός λαμβάνω καί ὁ ἀέριος λῆξις τέμνω , εἰμί βούλομαι , ὁ πτέρυξ . ( 4 ) καί ὁ μέν ἐγώ θαῦμα τοιοῦτος εἰμί , εἰς δέ τις ὁ περί ὁ τέχνη σοφός καί εἰδώ σύν αἴσθησις τεχνικός ὁ ὁ δημιουργός ανγνυευω θαυμασκαὶ λογισμός ἐπάγω ὁ τέχνημα , ὁ ὁ καιρός δύναμις ἐν ὁ τέχνη σοιζομένην ἐξηγέομαι : ὁ μέν γάρ πτέρωμα ὁ ταράζω αἰνίσσομαι ὁ ὀξύτης καί ὡς ὁ πολύς ἀναλείφω αἰών φέρω ὁ ὥρα ἐποχέομαι , ὁ δέ ἐπανθέω ὥρα , ὅτι πᾶς Εὔκαιρον ὁ ὡραῖος καί μόνος κάλλος δημιουργός ὁ καιρός , ὁ δέ ἀπανθέω ἅπας ἔξω ὁ καιρός φύσις , ὁ δέ κατά ὁ μέτωπον κόμη , ὅτι πρόσειμι μέν αὐτός λαμβάνω βραδιά , παρέρχομαι δέ ὁ ὁ πρᾶγμα ἀκμή συλλέγω καί οὐ εἰμί ὀλιγωρέω λαμβάνω ὁ καιρός .