himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0316.2
XXVII . Μὴ δευτέρα τῶν προειρημένων σοφιστῶν μὴδ᾽ Ἱππόδρομον τις ἠγελοῦτο τῶν Θετταλῶν · τῶν μὲν γὰρ βελτίων φαίνεται , τῶν δ᾽ οὐκ οἶδ᾽ ὅτι λείπεται . Ἱππόδρομον τοῦνυν πατὴρ μὲν ἦν Λάρισα , πάλις εὐ πρᾶττουσα ἐν Θετταλίᾳ , πατὴρ δ᾽ Ὀλυμπιοδώρος παρελθὼν ἱπποτροφίᾳ Θετταλούς πάντας . ( 2 ) μέγαλον δ᾽ ἐν Θετταλίᾳ δοκοῦντος τοῦ καὶ ἅπαξ προστῆναι τῶν Πυθίων ὁ Ἱππόδρομος προσῆν δις τῶν Πυθίων ἀθλῶν , πλοῦτον δ᾽ ὑπερήνεγκε τοὺς ἄνω καὶ κόσμῳ τῷ περὶ τὸν ἀγῶνα καὶ μεγέθει γνώμης καὶ δικαιότητι βραδευσούσῃ τῷ εὐθῷ . τὸ γοῦν περὶ τὴν τῶν τραγωδιῶν ὑποκριτὴν ἐπ᾽ αὐτῷ πραχθὲν οὐδ᾽ ὑπερβολὴν ἐπάρ κατὰλλοιπὸν δικαιότητος τε καὶ γνώμης . Κλήμης γὰρ ὁ Βυζάντιος τραγωδίας ὑποκριτὴς τιν μέν οὐκ οὐκὸς τῆς τῆς τέχνην , νικῶν δὲ κατὰ τοὺς χρόνους , ὡς τοῦ Βυζαντίων ἐπιλοχαιρετῶ , ἀπτεῖ ἀμαρτηνόν τῆς νίκης , ὡς μὴ δοκοῦν δι᾽ ἑνὸς ἀνδρὸς κρύπτεσθαι πόλις ἐκλα ἐπὶ Ῥωμαίους ἡρμένη . ἀριστα δ᾽ αὐτὸν ἠγαπασάμενον κἂν τοῖς Ἀρμακτυνοικοῖς ἀθλοῖς οἱ μὲν Ἀρμακτυνῶνες ἀπεληρήγοντο τῆς νίκης δεῖν τῆς προειρημένης αἰτίας , ἀναπηδήσας δὲ ἐξὼν ὁρμὴ ὁ Ἱππόδρομος « οὐτοὶ μὲν » εἶπεν « ἐρρωσθῶν ἐπιπορκοῦντες τε καὶ παρατραγῳδούντων τοὺς δούλους , ἐγὼ δὲ Κλήμησιν τὴν παίδων διδάσκει . » ἐφάντος δὲ δευτέρου τῶν ὑποκριτῶν καὶ τὸν βασιλέα , γιδοῦσιμος πάλιν ἡ τοῦ Ἱπποδρόμου μῆρος · καὶ γὰρ διὰ καπὶ τῆς Ῥώμης ἐνίκα ὁ Βυζάντιος . ( 3 ) Τοιούτος δ᾽ ὡν ἐκ τὰ πλήθη θαυμασία πρότηντι ἐπὶ τὰς ἐπιδείξεις ἐρχότο · παραλαβὼν γὰρ τὴν τέχνην ἐμαυτὸν τε καὶ ἀλαζονὰ οὐτ᾽ ἐς ἐπαίνον ἐαυτοῦ κατἰστη ποτὲ καὶ ἐπὶδοιπε τὰς ὑπερβολὰς τῶν ἐπαίνων . βαίντων γοῦν ἐπ᾽ αὐτὴ ποτε τῶν Ἑλλήνων πολλὰ καὶ σάρμα καὶ που καὶ τῷ Πολέμωνι ὁμοιοῦντων αὐτὸν « τί μ᾽ ἀθανάτοισιν ἐίσχεις ; » ἔφη , οὔτε τὸν Πολέμωνα ἀφελόμενος τὸ νομίζεσθαι θεῖον ἄνδρα , οὐδ᾽ ἑαυτῷ διδὼν τὸ τοιούτου ὁμοιοῦσθαι . Πρόκλου δὲ τοῦ Ναυκρατίτου ποιησιάν οὐ πρεσβευτικὴν ἐυνθέντος ἐπὶ εὐνίας τοὺς παιδεύοντας Ἀθήνησι καὶ τὸν Ἱππόδρομον ἐρωταλλέντος τῷ λοιδορηματῷ τούτῳ , ἡμεῖς μὲν ἡμέρα λόγῳ ἀκροασασθαι πρὸς τὴν τῶν εἰρημένων ἡμῖν ἐγκειμένου , ὁ δ᾽ οὐδὲν ἐπὶν φλαύρων ἐπαίνου ἀσφαλίας διεξῆλθεν , ἀρχάμενος ἀπὸ τοῦ ταύθ τοῦ ἑαυτὸν ὡς ἀναπτεροῦντος αὐτὸν τοῦ ἐπαίνου . ( 4 ) ὅσε μὲν δι δικαιοῦ πρὸς τοὺς ἐαυτοῦ πρεσβυτέρους καὶ γράφω πολλὰ τε καὶ πολλῇ προειληφότας · ὡς δὲ καὶ πρὸς τοὺς ἰσὴλικας ἔχην , ὑπάρχει μαθεῖν ἐκ τούδε . εἰπίας ἀπ᾽ Ἰωνίας ἤκων Ἀθήνησι διέει ἐπαίνους τοῦ Ἡρακλείδου περὰ ἀγόνδους · ἰδὼν οὖν αὐτὸν ὁ Ἱππόδρομος ἐν τῇ ἀκρόσει · ὁ νεανίας οὗτος » ἔφη « ἐρῶ τῷ ἐαυτοῦ διδασκάλῳ , καλῶν οὖν ζυλλαδεῖν αὐτὸν τῷ παιδιδάσκα · καὶ γὰρ ἂν καὶ ξυν ἐραμὼν ἀπελθὼν αὐθὶν ἠγαυμίζετο . » καὶ εἰπὼν ταύτ᾽ ἐπαίνον τοῦ
Lemmas: XXVII . μή δύο ὁ προερέω σοφιστής μηδέ Ἱππόδρομος τις ἠγελοῦτο ὁ Θεσσαλός · ὁ μέν γάρ ἀγαθός φαίνω , ὁ δέ οὐ οἶδα ὅτι λείπω . Ἱππόδρομος τοῦνυν πατήρ μέν εἰμί Λάρισα , Πάλις εὕω πράσσω ἐν Θεσσαλία , πατήρ δέ Ὀλυμπιόδωρος παρέρχομαι ἱπποτροφία Θεσσαλός πᾶς . ( 2 ) μέγαλος δέ ἐν Θεσσαλία δοκέω ὁ καί ἅπαξ προΐστημι ὁ Πυθίων ὁ Ἱππόδρομος πρόσειμι δις ὁ Πυθίων ἀθλέω , πλοῦτος δέ ὑπερφέρω ὁ ἄνω καί κόσμος ὁ περί ὁ ἀγών καί μέγεθος γνώμη καί δικαιότης βραδεύω ὁ εὐθύς . ὁ γοῦν περί ὁ ὁ τραγῳδία ὑποκριτής ἐπί αὐτός πράσσω οὐδέ ὑπερβολή παρά καταλλοιπος δικαιότης τε καί γνώμη . Κλήμης γάρ ὁ Βυζάντιος τραγῳδία ὑποκριτής ὅς μέν οὐ οὐκὸς ὁ ὁ τέχνη , Νίκη δέ κατά ὁ χρόνος , ὡς ὁ Βυζάντιος επιλοχαιρω , ἅπτω ἀμαρτηνόν ὁ Νίκη , ὡς μή δοκέω διά εἷς ἀνήρ κρύπτω πόλις κλάω ἐπί Ῥωμαῖος ἀείρω . ἀγαθός δέ αὐτός ἀγαπάω κἀν ὁ αρμακτυνοικω ἀθλέω ὁ μέν Ἀρμακτυνῶνες ἀπεληρήγοντο ὁ Νίκη δήω ὁ προερέω αἴτιος , ἀναπηδάω δέ ἔχω ὁρμή ὁ Ἱππόδρομος « οὗτος μέν » εἶπον « ῥώννυμι ἐπιπορκοῦντες τε καί παρατραγῳδέω ὁ δοῦλος , ἐγώ δέ Κλήμης ὁ παῖς διδάσκω . » φημί δέ δύο ὁ ὑποκριτής καί ὁ βασιλεύς , γιδοῦσιμος πάλιν ὁ ὁ Ἱπποδρόμος μηρός · καί γάρ διά καπή ὁ Ῥώμη νικάω ὁ Βυζάντιος . ( 3 ) τοιούτος δέ ὡς ἐκ ὁ πλῆθος θαυμάσιος προτείνω ἐπί ὁ ἐπίδειξις ἔργω · παραλαμβάνω γάρ ὁ τέχνη ἐμαυτοῦ τε καί ἀλαζών οὐ εἰς ἔπαινος ἑαυτοῦ καθίστημι ποτέ καί επιδοιπος ὁ ὑπερβολή ὁ ἔπαινος . βαίνω γοῦν ἐπί αὐτός ποτός ὁ Ἕλλην πολύς καί σάρμα καί ποῦ καί ὁ Πολέμων ὁμοιόω αὐτός « τίς εἷς ἀθάνατος Εἰσχεῖς ; » φημί , οὔτε ὁ Πολέμων ἀφαιρέω ὁ νομίζω θέω ἀνήρ , οὐδέ ἑαυτοῦ δίδωμι ὁ τοιοῦτος ὁμοιόω . Πρόκλος δέ ὁ Ναυκρατίτης ποιέω οὖον πρεσβευτικός εὐνάω ἐπί εὖνις ὁ παιδεύω Ἀθήνησι καί ὁ Ἱππόδρομος ἐρωταλλέντος ὁ λοιδορηματῷ οὗτος , ἐγώ μέν ἡμέρα λόγος ἀκροάομαι πρός ὁ ὁ εἴρω ἐγώ ἔγκειμαι , ὁ δέ οὐδείς ἐπί φλαῦρος ἔπαινος ἀσφαλία διεξέρχομαι , ἄρχω ἀπό ὁ ταύθ ὁ ἑαυτοῦ ὡς ἀναπτερόω αὐτός ὁ ἔπαινος . ( 4 ) ὅσος μέν Ζεύς δικαιόω πρός ὁ ἑαυτοῦ πρέσβυς καί γράφω πολύς τε καί πολύς προλαμβάνω · ὡς δέ καί πρός ὁ ἰσῆλιξ ἔχω , ὑπάρχω μανθάνω ἐκ ὅδε . εἶπον ἀπό Ἰωνία ἥκω Ἀθήνησι δίεμαι ἔπαινος ὁ Ἡρακλείδης περάω ἀγόνδους · εἶδον οὖν αὐτός ὁ Ἱππόδρομος ἐν ὁ ἀκρόω · ὁ νεανίας οὗτος » φημί « εἴρω ὁ ἑαυτοῦ διδάσκαλος , καλός οὖν ζυλλαδεῖν αὐτός ὁ παιδιδασκω · καί γάρ εἄν καί σῦς ἐράω ἀπέρχομαι αὐτόθι ηγαυμιζετος . » καί εἶπον αὐτός ἔπαινος ὁ