himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0274.2
XXIV Οὐδὲ τὸν Βυζάντιον σοφιστὴν παραλείψω Μάρκον , ὅπερ οὐ καὶ ἐπιπιβάζαιμι τοῖς Ἕλλησιν , εἰ τοιοῦτος γενόμενος , ὁποῖον δηλώσω , μὴπως τυγχάνοι τῆς ἑαυτοῦ δόξης . Μάρκῳ τοίνυν ἂν ἀναφορὰ τοῦ γένους ἐκ τῶν ἀρχαίων Βυζάντα , πατὴρ δ' ὁμώνυμος ἦτον θαλαττουργὸς οἰκῶν ἐν Ἱερῷ , τὸ δ' Ἱερὸν παρὰ τὰς ἐκβολὰς τοῦ Πόντου . διδάσκαλος δ' αὐτοῦ Ἰσαῖος ἠξέντο , παρ' οὗ καὶ τὰ κατὰ φύσιν ἐρμηνευὲν μαθὼν ἐπεκόσμησεν αὐτὸ ὡραιμίανι πραότητι . καὶ παράδειγμα ἱκανώτατον τῆς Μάρκου ἰδέας ὁ Σπαρτιάτης ὁ ἐμβουλεύων τοῖς Λακεδαιμονίοις μὴ παραδέχεσθαι τοὺς ἀπὸ Σφακτηρίας γυμνοὺς ἥκοντας . ἦπδε γὰρ τῆς ὑποδείξεως ἤρξατο οὕδε « ἄνθρω Λακεδαιμόνιος μέχρι γήρως φυλάξας τὴν ἀσπίδα ἡδέως μὲν ἂν τοὺς γυμνοὺς τούτους ἀπέκτειναι . » ( 2 ) ὅστις δὲ καὶ τὰς διαλέξεις ὧδ' ὁ ἄνθρω ἐγένετο , ἐμβαλεῖν ἐστιν ἐκ τούδε . διδάσκων γὰρ περὶ τῆς τῶν σοφιστῶν τέχνης , ὡς πολλὴ καὶ ποικίλη , παράδειγμα τοῦ λόγου τὴν Ἱριν ἐποιήσατο καὶ ἤρξατο τῆς διαλέξεως οὕδε « ὁ τὴν Ἱριν ἰδὼν , ὡς ἕν χρῶμα , οὐχ εἴδεν , ὡς θαυμάσαι , ὁ δέ , ὅσα χρώματα , μᾶλλον ἐθαύμασεν . » οἱ δὲ τὴν διάλεξιν ταύτην Ἀλκινώφ τῷ στοικῷ ἀναθέντες διαμαρτάνουσι μὲν ἰδέας λόγου , διαμαρτάνουσι δ' ἀληθείας , ἀδικώτατοι δ' ἀνθρώπων εἰσὶ προσσαφαιρούμενοι τὸν σοφιστὴν καὶ τὰ οἰκεῖα . ( 3 ) τὸ δὲ τῶν ὀφρύων ἦθος καὶ ἡ τοῦ προσώπου ξυννοία σοφιστὴν ἐδῆλου τὸν Μάρκον · καὶ γὰρ ἐτύγχανεν αἰ τὴ ἐπισκοπᾶν τῇ γνῶμῃ καὶ ἀναπαίδειαν ἑαυτὸν τοῖς ἐκ σχεδίαζειν ἄγουσι . καὶ τοῦτ' ἐδηλοῦτο μὲν τῇ τῶν ὀφθαλμῶν στάσει πεπηγυῶσι τὰ πολλὰ ἐς ἀπορρήτους ἐνοίας , ὁμολογήθη δὲ καὶ ὑπὸ τανδρός . ἐρωτῶν γὰρ τινος αὐτὸν τῶν ἐπιτηδίων , ὅπως χθὲς ἐμαλάτευ , « ἐπ' ἑμαυτὸν μέν » ἔφη « λόγον ἀείκως , ἐπὶ δὲ τῶν γνωρίμων ἤττον . » θαυμάζων δὲ τὴν ἀπόκρισιν « ἐγὼ » ἔφη ὁ Μάρκος « καὶ τῇ σιωπῇ ἐνεργῶ χρώμαι καὶ γυμναζοῦσί με δύο ὑποθέσεις καὶ τρεῖς ὑπὸ τὴν μίαν , ἣν ἐκ τοῦ κοινῶν ἀγωνίζομαι . »
Lemmas: XXIV οὐδέ ὁ Βυζάντιον σοφιστής παραλείπω Μᾶρκος , ὅσπερ οὖον καί ἐπιπιβάζαιμι ὁ Ἕλλην , εἰμί τοιοῦτος γίγνομαι , ὁποῖος δηλόω , μήπως τυγχάνω ὁ ἑαυτοῦ δόξα . Μᾶρκος τοίνυν εἄν ἀναφορά ὁ γένος ἐκ ὁ ἀρχαῖος Βύζας , πατήρ δέ ὁμώνυμος εἰμί θαλασσουργός οἰκέω ἐν ἱερόν , ὁ δέ ἱερόν παρά ὁ ἐκβολή ὁ Πόντος . διδάσκαλος δέ αὐτός Ἰσαῖος αὐξάνω , παρά ὅς καί ὁ κατά φύσις ἑρμηνεύω μανθάνω ἐπικοσμέω αὐτός ωραιμιιδμαν πραότης . καί παράδειγμα ἱκανός ὁ Μᾶρκος ἰδέα ὁ Σπαρτιάτης ὁ ἐμβουλεύω ὁ Λακεδαιμόνιος μή παραδέχομαι ὁ ἀπό Σφακτηρία γυμνός ἥκω . ηπʹ γάρ ὁ ὑπόδειξις ἄρχω οὐδέ « ἄνθρω Λακεδαιμόνιος μέχρι γῆρας φυλάσσω ὁ ἀσπίς ἡδύς μέν εἄν ὁ γυμνός οὗτος ἀποκτείνω . » ( 2 ) ὅστις δέ καί ὁ διαλέγω ὧδε ὁ ἄνθρω γίγνομαι , ἐμβάλλω εἰμί ἐκ ὅδε . διδάσκω γάρ περί ὁ ὁ σοφιστής τέχνη , ὡς πολύς καί ποικίλος , παράδειγμα ὁ λόγος ὁ Ἶρις ποιέω καί ἄρχω ὁ διάλεξις οὐδέ « ὁ ὁ Ἶρις εἶδον , ὡς εἷς χρῶμα , οὐ ὁράω , ὡς θαυμάζω , ὁ δέ , ὅσος χρῶμα , μᾶλλον θαυμάζω . » ὁ δέ ὁ διάλεξις οὗτος Ἀλκινώφ ὁ στοικός ἀνατίθημι διαμαρτάνω μέν ἰδέα λόγος , διαμαρτάνω δέ ἀλήθεια , ἄδικος δέ ἄνθρωπος εἰμί προσαφαιρέω ὁ σοφιστής καί ὁ οἰκεῖος . ( 3 ) ὁ δέ ὁ ὀφρύς ἦθος καί ὁ ὁ πρόσωπον σύννοια σοφιστής δηλόω ὁ Μᾶρκος · καί γάρ τυγχάνω ὁ ὅς ἐπισκοπέω ὁ γνώμη καί ἀναπαίδειαν ἑαυτοῦ ὁ ἐκ σχεδιάζω ἄγω . καί οὗτος δηλόω μέν ὁ ὁ ὀφθαλμός στάσις πήγνυμι ὁ πολύς εἰς ἀπόρρητος ενοια , ὁμολογέω δέ καί ὑπό ἀνήρ . ἐρωτάω γάρ τις αὐτός ὁ ἐπιτηδίων , ὅπως χθές μαλάσσω , « ἐπί ἐμαυτοῦ μέν » φημί « λόγος ἀεικής , ἐπί δέ ὁ γνώριμος κακός . » θαυμάζω δέ ὁ ἀπόκρισις « ἐγώ » φημί ὁ Μάρκος « καί ὁ σιωπή ἐνεργέω χράω καί γυμνάζω ἐγώ δύο ὑπόθεσις καί τρεῖς ὑπό ὁ εἷς , ὅς ἐκ ὁ κοινός ἀγωνίζομαι . »