himerius.declamationes-et-orationes himerius_dubner_didot_0444.2
( 1 ) Ὁ θὼν ἐν Ἰσθμῷ δῆμος , εἴη δ’ ἂν δ ἐκ τῆς Κορίνθου , καὶ βασιλεὺς οὗτοῦ τοῦ δήμου , Σίσυφον αὐτὸν ἠγούμεθα , τείνων δὲ τοῦτὶ Ποσειδῶνος ἱερέα τε προσηγοῦν θαλάττη , αἱ γὰρ τῶν πιττῶν κόμαι τοῦτ’ ἀδούσι , τοιαῦδε , ὦ παῖ , σημαίνει . ἡ Ἰνὼ τῆς γῆς ἐκπεσούσα τὸ μὲν ἑαυτῆς Λευκοθέα τε καὶ τοῦ τῶν Νηριδῶν χύλου , τὸ δὲ τοῦ παιδὸς ἡ γῆ Παλαίμωνι τῷ βρέφει χρήσεται . καταταρὶ δ’ ἤδη ἐς αὐτὴν ἐπὶ δελφῖνος εὐηνύει , καὶ ὁ δελφὶς τὰ νώτα ὑποστρωννὺς φέρει καθεύδοντα διολισθαίνων ἀφορῇ τῆς γαλήνης , ὡς μὴ ἐκπέσει τοῦ ὕπνου , προσοίντι δ’ αὐτῷ βήγνυται τι κατὰ τὸν Ἰσθμὸν ἀδύτον διασχούσης τῆς γῆς ἐκ Ποσειδῶνος , ὧν μοι δοκεῖ καὶ Σίσυφὸς τοῦτο προειπεῖν τὸν τοῦ παιδὸς ἐσπιλὸν καὶ ὅτι θύειν αὐτῷ δεῖ . ( 2 ) θύει δὲ ταύρον τωτοῦνι μέλανα , ἀποσπράσας ὁμαι αὐτὸν ἐκ τῆς τοῦ Ποσειδῶνος ἀγέλης . ὁ μὲν οὖν τῆς θυσίας λόγος καὶ ἡ τῶν θυσιῶνων ἐσθὴς καὶ τὰ ἐναγίσματα , ὦ παῖ , καὶ τὸ σπράττειν ἐς τὰ τοῦ Παλαίμονος ἀποκείσθω ὀργια . σεμνὸς γὰρ ὁ λόγος καὶ κομιδῇ ἀπόθετος , ἀτ’ ἀποδειψάντων αὐτὸν Σισύφου τοῦ σοφοῦ · σοφὸν γὰρ ἤδη που ὁλοῖ αὐτὸν ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ εἴδους . τὸ δὲ τοῦ Ποσειδῶνος εἶδος , εἰ μὲν τὰς Γυρᾶς πέτρας ἢ τὰ Θετταλικὰ ὄρη βέβειν ἐβμάλε , δεινὸς ἂν που ἑφράκετο καὶ ὅσον πλῆττον , ξένον δὲ τὸν Μελικέρτην ποιούμενος , ὡς ἐν τῇ γῇ ἔχοι , μειδιᾷ καθορμιζομένου καὶ κελεύει τὸν Ἰσθμὸν ἀναπετάσθαι τὰ στέρνα καὶ γενέσθαι τῷ Μελικέρτῃ οἶκον . ( 3 ) ὁ δ’ Ἰσθμὸς , ὦ παῖ , γέγραπται μὲν εἶδει δαίμονος , ἐνυπτιῶν ἐαυτὸν τῇ γῇ , τέτακται δ’ ὑπὸ τῆς φύσεως Αἰγαίου μέσος καὶ Ἀδρίου χιτῶσι καθάπερ ἐπεκκυνέμενος τοῖς πελάγεσιν . ἔστι δ’ αὐτῷ μειράκιον μὲν ἐν δεξιῇ , Λέχαιον ὀμαι , αἱ κόραι δ’ ἐν ἀριστερᾷ Κενχρεαὶ που τάχα , θαλάτται δ’ αὗται καλάι καὶ ἰκανὸς εὐδοῖ τῇ τὸν Ἰσθμὸν ἀποφαίνουση γῇ παρακάθηνται .
Lemmas: ( 1 ) ὁ Θῶν ἐν Ἰσθμός δῆμος , εἰμί δέ εἄν δ ἐκ ὁ Κόρινθος , καί βασιλεύς Ούτου ὁ δῆμος , Σίσυφος αὐτός ἡγέομαι , τείνω δέ τοῦτος Ποσειδῶν ἱερεύς τε προσάγω Θαλάττη , ὁ γάρ ὁ πίσσα κόμη οὗτος ἀείδω , τοιαύς , εἰμί παῖς , σημαίνω . ὁ Ἰνώ ὁ γῆ ἐκπίπτω ὁ μέν ἑαυτοῦ Λευκοθέα τε καί ὁ ὁ Νηρίς χυλός , ὁ δέ ὁ παῖς ὁ γῆ Παλαίμων ὁ βρέφος χράω . καταταρὶ δέ ἤδη εἰς αὐτός ἐπί δελφίς εὐηνύει , καί ὁ δελφίς ὁ νῶτον ὑποστόρεννυμι φέρω καθεύδω διολισθαίνων ἀφοράω ὁ γαλήνη , ὡς μή εκπίπτω ὁ ὕπνος , προσέρχομαι δέ αὐτός βαίνω τίς κατά ὁ Ἰσθμός ἄδυτος διέχω ὁ γῆ ἐκ Ποσειδῶν , ὅς ἐγώ δοκέω καί Σίσυφος οὗτος προεῖπον ὁ ὁ παῖς σπίλος καί ὅτι θύω αὐτός δεῖ . ( 2 ) θύω δέ ταῦρος τωτοῦνι μέλας , ἀποσπείρω ὁμός αὐτός ἐκ ὁ ὁ Ποσειδῶν ἀγέλη . ὁ μέν οὖν ὁ θυσία λόγος καί ὁ ὁ θυσιωνος ἐσθής καί ὁ ἐνάγισμα , εἰμί παῖς , καί ὁ σπέρνω εἰς ὁ ὁ Παλαίμων ἀπόκειμαι ὄργιον . σεμνός γάρ ὁ λόγος καί κομιδή ἀπόθετος , ἅτε ἀποδείκνυμι αὐτός Σίσυφος ὁ σοφός · σοφός γάρ ἤδη ποῦ ὄλλυμι αὐτός ὁ ἐπιστροφή ὁ εἶδος . ὁ δέ ὁ Ποσειδῶν εἶδος , εἰμί μέν ὁ γυρός πέτρα ἢ ὁ θεσσαλικός ὄρος βαίνω ἐβμάλε , δεινός εἄν ποῦ φράζω καί ὅσος πλήσσω , ξένος δέ ὁ Μελικέρτης ποιέω , ὡς ἐν ὁ γῆ ἔχω , μειδάω καθορμίζω καί κελεύω ὁ Ἰσθμός ἀναπετάω ὁ στέρνον καί γίγνομαι ὁ Μελικέρτης οἶκος . ( 3 ) ὁ δέ Ἰσθμός , εἰμί παῖς , γράφω μέν εἶδος δαίμων , ἐνυπτιῶν ἑαυτοῦ ὁ γῆ , τάσσω δέ ὑπό ὁ φύσις Αἰγαῖον μέσος καί Ἀδρίας χιτών καθάπερ ἐπικυνέω ὁ πέλαγος . εἰμί δέ αὐτός μειράκιον μέν ἐν δεξιός , Λέχαιον ὁμός , ὁ κόρη δέ ἐν ἀριστερός Κενχρεαὶ ποῦ τάχα , θάλασσα δέ οὗτος καλάι καί ἰκανός εὕδω ὁ ὁ Ἰσθμός ἀποφαίνω γῆ παρακάθημαι .