hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0331.1
15 τι κενόν , οὐ μέντοι τοῦτό γε τι σῶμα εἰναί · ἀλλ’ οὖν καὶ ὁ Ἡσίοδος ἐν τῇ γενέσει πρῶτον τὸ χάος φησι γενέσθαι , ὡς δέον χωρῶν πρῶτον ὑπάρχειν τοῖς οὖσιν , τοιοῦτον δὲ τι καὶ τὸ κενόν , οὗν ἀγγεῖον τὸ ἀνὰ μέσον κενόν , εἶναι ζητοῦμεν . Ἄλλὰ δὴ καὶ ἐμὴ ἐστὶ κενόν , 20 μηδὲ τι ἧσσον ἂν κινεῖτο , ἐπεὶ καὶ Ἀναξαγόρας ὁ περὶ τὸ αὐτὸ πραγματευθείς , ὡς οὐ μόνον ἀπορρήσαν αὐτῷ ἀπορρήσασθαι , ὅτι οὐκ ἔστιν , ὅμως κινεῖσθαι φησι τὰ ὄντα , οὐκ ὄντος κενού . Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινεῖσθαι μὲν ἀεὶ φησι συγκρινόμενα τὸν ἅπαντα ἐνδελεχῶς χρόνον , οὐδὲν εἶναι λέγων περισσὸν τοῦ παντός , οὐδὲ κενεόν · πῶς οὖν τί κ’ ἐπέλοι ; ὅταν γὰρ εἰς μίαν μορφήν συγκριθῇ , ὡσ’ ἐν εἶναι , οὐδὲν , φησι , τὸ γε κενεὸν πλεῖ οὐδὲ περισσόν . Τί γὰρ κωλύει εἰς ἄλληλα φέρεσθαι καὶ περιίστασθαι πάντα , ὁτουοῦν εἰς ἄλλο , καὶ τούτου εἰς ἕτερον , καὶ εἰς τὸ πρῶτον ἄλλου μεταβάλλοντες ἀεὶ . Ἔτι καὶ τὴν ἐν τῷ αὐτῷ μένοντος τοῦ πράγματος τόπῳ τοῦ εἴδους μεταβολήν , ἣν ἀλλοίωσιν οἱ τὸν τύμιον δὲ καὶ τὸ περὶ τῆς τέτρας ποιοῦνται , ἢ δέχεται Ἰσον ὕδωρ ὅσον τὸ ἄγγεῖον τὸ κενόν . 19 . Ἄλλὰ δὴ καὶ ἐμὴ ἐστὶ κενόν , μηδὲ τι ἧσσον ἂν κινεῖτο , ἐπεὶ καὶ Ἀναξαγόρας τὸ πρὸς αὐτὸ πραγματευθείς καὶ οὐ μόνον ἀπορρήσαν αὐτῷ ἀπορρήσασθαι , ὅτι οὐκ ἔστιν , ὅμως κινεῖσθαι φησι τὰ ὄντα , οὐκ ὄντος κενού . Initium integrum est . Post Anaxagoram Spaldingius poni volebat ὁ πρὸς αὐτὸ πραγματευθείς , sed mihi cum Bergkio legendum videtur : ἐπεὶ καὶ Ἀναξαγόρας ὁ περὶ τὸ αὐτὸ πραγματευθείς , ὡς οὐ μόνον ἀπορρήσαν αὐτῷ ἀπορρήσασθαι , ὅτι οὐκ ἔστιν , ὅμως κινεῖσθαι φησι τὰ ὄντα , οὐκ ὄντος κενού , ut dicatur Anaxagoras , quamvis id ipsum egerit ut non esse vacuum demonstraret , tamen eo non contentus motum rebus attribuisse . 22 . Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινεῖσθαι μὲν ἀεὶ φησι συγκρινόμενα τὸν ἅπαντα ἐνδελεχῶς χρόνον , οὐδὲν εἶναι λέγων ὡς τοῦ παντός , οὐδὲ κενεόν · πῶς οὖν τί κ’ ἐπέλοι ; ὅταν δὲ εἰς μίαν μορφήν συγκριθῇ , ὡς ἐν εἶναι , οὐδὲν φησι τὸ γε κενεὸν πλεῖ οὐδὲ περισσόν . Ineptum est κινεῖσθαι συγκρινόμενα , neque magis sanum quod Bekkerus e codicibus eruit συγκρινόμενα et συγκροούμενα , cujus loco Lipsiensis praebet συγκρινόμενα . At vero quum non solum ubi dispersa in unum congregantur , sed etiam ubi congregata rursus disperguntur , motus existat , Bergkius illud unum συγκρινόμενα non sufficere ratus , διακρινόμενα addidit . Deinde quod sequitur ὅταν δὲ εἰς μίαν μορφήν συγκριθῇ testimonio esse ait , in praecedentibus fuisse dictum de disipatione rerum omnium , in qua nihil neque parum neque nimium deprehendatur . In verbis ὡς τοῦ παντός Spaldingius ὡς recte mutavit in περισσόν . Porro in libro Lipsiensi ὡσθὲν εἶναι i . e . ὡσθ’ ἐν εἶναι reperitur pro ὡς ἐν εἶναι . Quae autem in eodem codice corrupta sunt παντός δὲ οὐδὲν κεν .... πῶς οὖν τι κε πελθοί , in iis facile vulgatam scripturam agnoscas . Hinc Bergkius sususit , ut locus sic corrigere tur : Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινεῖσθαι μὲν ἀεὶ φησι συγκρινόμενα τε καὶ διακρινόμενα τὸν ἅπαντα ἐνδελεχῶς χρόνον , ὅταν μὲν διακριθῇ , οὐδὲν εἶναι λέγων περισσὸν τοῦ παντός , οὐδὲ κενεόν · πῶς οὖν τί κ’ ἐπέλοι ; ὅταν δὲ εἰς μίαν μορφήν συγκριθῇ , ὡσθ’ ἐν εἶναι , οὐδὲν , φησι , τὸ γε κενεὸν πλεῖ οὐδὲ περισσόν . Qui mihi in eo potissimum lapsus videtur , quod magis doctrina Empedoclea quam rei de qua hic disputatur rationem habuit . Aristotelem enim Anaxagoram mentione injecta illud ante ommia spectare manifestum est , ut doceat , etiamsi non sit vacuum , motum tamen non tolli . Quamvis autem Empedoclea auctore σχῆσις non fiat nisi praecedente διαχρίσει pariterque διαχρίσις nisi post σύγκρισιν non orfatur , tamen ubi quis dogma Empedocleum nihil esse inane et corpora quae συγκρίσει nascuntur perpetuo moveri velut in transitu significat : ei τοῦ συγκρίνειν vocabulo posito alterum omittere licet , praesertim quando ortus perennitatem , quae necessario cum διαχρίσει copulata et conjuncta est , participio praesentis passivi enuntiat . Quocirca exigua mutatione ita constituo locum : Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινεῖσθαι μὲν ἀεὶ φησι συγκρινόμενα τὸν ἅπαντα ἐνδελεχῶς χρόνον , οὐδὲν εἶναι λέγων περισσὸν τοῦ παντός , οὐδὲ κενεόν . Πῶς οὖν τί κ’ ἐπέλοι ; ὅταν γὰρ εἰς μίαν μορφήν συγκριθῇ , ὡσ’ ἐν εἶναι , οὐδὲν , φησι , τὸ γε κενεὸν πλεῖ οὐδὲ περισσόν . In quo nihil fortasse deest praeter δὲ quod respondeat τῷ μὲν posito post κινεῖσθαι . Quae res Spaldingium adduxit , ut post χρόνον inseri vellet γιγνόμενα δὲ μηδὲποτε . Sed posterioris membrum constat interdum desiderari . Cf . Matthiae Gr . Gr . § 622 , 6 et alios qui de particulis scripserunt . 27 . Τί γὰρ κωλύει εἰς ἄλληλα φέρεσθαι καὶ περιίστασθαι ἅμα ὁτουοῦν εἰς ἄλλο , καὶ τούτου εἰς ἕτερον καὶ εἰς τὸ πρῶτον , ἄλλου μεταβάλλοντος ἀεὶ . Hoc jam e cod . Lips . ὁτουοῦν pro ὁτιοῦν restituit Bekkerus , servata uti par erat vulgata lectione καὶ εἰς τὸ πρῶτον , cujus loco liber Lips . praebet καὶ εἰς τὸ πρῶτον . Bergkius coniecit : Τί γὰρ κωλύει εἰς ἄλληλα φέρεσθαι καὶ περιίστασθαι πάλιν ( vel πάντα ) ὁτουοῦν εἰς ἄλλο καὶ τούτου εἰς ἕτερον , εἰτε τὸ πρῶτον εἰτε καὶ ἄλλο , μεταβάλλοντος ἀεὶ . Collatis enim iis quae in libro hujus capitis leguntur : Ἡ οὐδὲν κωλύει γεγόναι ἕτερα ἐξ ἑτέρων καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον ἔσται , ἢ ἀνακάμπτει κύκλῳ , ὥστε τὸ ἕτερον ἐκ τοῦ ἑτέρου γεγόναι philosophum dicere verissime monet , fieri posse , ut perpetua hac sit mutatio , ut unumquidque modo hanc modo illam speciem induat , et vel revertatur in eam formam , qua primum fuerit praeditum , vel aliam ex alia asciat . Sed idem sensus in vulgata scriptura inest , modo pro ἅμα ponatur πάντα , quod Feliciannus expressit , et rectius , quam a Bekkero factum est , locus distinguatur . Sic igitur scribendum existimo : Τί γὰρ κωλύει εἰς ἄλληλα φέρεσθαι καὶ περιίστασθαι πάντα , ὁτουοῦν εἰς ἄλλο , καὶ τούτου εἰς ἕτερον , καὶ εἰς τὸ πρῶτον ἄλλου μεταβάλλοντος ἀεὶ . 29 . Ἔτι καὶ τὴν ἐν τῷ αὐτῷ μένοντος τοῦ πράγματος τόπῳ τοῦ εἴδους μεταβολήν , ἣν ἀλλοίωσιν οἱ τ’ ἄλλοι καὶ ἐκεῖνος λέγει , οὐδὲν ἐκ τῶν εἰρημένων αὐτῷ κωλύει κινεῖσθαι τὰ πράγματα , ὅταν ἐκ λευκοῦ μέλαν ἢ ἐκ πυκροῦ γένηται γλυκύ . οὐδὲν γὰρ τὸ μὴ εἶναι κενόν ἢ μὴ δέχεσθαι τὸ πλήρες ἀλλοιοῦσθαι κωλύει . Omititur οὐδὲν post καὶ εἶναι ; λέγει in Cod . Lips . , verum illa voce sententia carere non potest . Deinde pro γένηται legitur γίγνηται , sed alterum praestat . Ceterum μεταβολήν ἣν ἀλλοίωσιν jam ex eodem Codice restituit Bekkerus pro vulg . μεταβολήν ἢ ἄλλ . Bergkius horum verborum salis impeditam sententiam esse opinatus scribendum coniecit : Ἔτι καὶ κατὰ τὴν ἐν τῷ αὐτῷ μένοντος τοῦ πράγματος τόπῳ τοῦ εἴδους μεταβολήν—κινεῖσθαι τὰ πράγματα vel τὴν μεταβολήν . At accusativum tὴν μεταβολήν ad κινεῖσθαι relatus aliorum locorum similitudine abunde defenditur , velut Platonico de Legg . 11 , 636 : ἵνὰ γὰρ τούτων ἕκαστα εἶναι φασί , πονηρά δέ , καὶ ἐναντίον ἄλλων , οὓς εἶναι φρονεῖν , αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τοῦ σώματι τὰ τοιαῦτα κ . τ . λ . Ergo nihil mutandum , quamquam non admodum commoda verborum collocatio est . Res de qua disceptatur , exponitur a Melisso fragm . 17 . Cf . Aristot . Phys . Auscult . 1 , 3 : ὅτι μὲν οὖν παρὰ λογίζεται Μελίσσος ὅλως οἴεται γὰρ εἰληφέναι , εἰ τὸ γεγόνμενον ἀρχὴν ἔχει ἅπαν , ὅτι καὶ τὸ μὴ γεγόνμενον οὐκ ἔχει · εἴτα καὶ τοῦτο ἀτοπον , τὸ παντὸς εἶναι ἀρχὴν πράγματος , καὶ μὴ
Lemmas: 15 τίς κενός , οὖον μέντοι οὗτος γε τίς σῶμα εἰμί · ἀλλά οὖν καί ὁ Ἡσίοδος ἐν ὁ γένεσις πρῶτος ὁ χάος φημί γίγνομαι , ὡς δήω χώρα πρῶτος ὑπάρχω ὁ εἰμί , τοιοῦτος δέ τίς καί ὁ κενός , ἐν ἀγγεῖον ὁ ἀνά μέσος κενός , εἰμί ζητέω . ἀλλά δή καί ἐμός εἰμί κενός , 20 μηδέ τίς κακός εἄν κινώ , ἐπεί καί Ἀναξαγόρας ὁ περί ὁ αὐτός πραγματεύομαι , ὡς οὖον μόνος ἀπορρέω αὐτός ἀπορρέω , ὅτι οὐ εἰμί , ὅμως κινέω φημί ὁ εἰμί , οὐ εἰμί κενός . ὅμοιος δέ καί ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινέω μέν ἀεί φημί συγκρίνω ὁ ἅπας ἐνδελεχής χρόνος , οὐδείς εἰμί λέγω περισσός ὁ πᾶς , οὐδέ κενός · πῶς οὖν τίς καί πέλω ; ὅταν γάρ εἰς εἷς μορφή συγκρίνω , οὖς ἐν εἰμί , οὐδείς , φημί , ὁ γε κενός πλέω οὐδέ περισσός . τις γάρ κωλύω εἰς ἀλλήλων φέρω καί περιίστημι πᾶς , ὅστις εἰς ἄλλος , καί οὗτος εἰς ἕτερος , καί εἰς ὁ πρῶτος ἄλλος μεταβάλλω ἀεί . ἔτι καί ὁ ἐν ὁ αὐτός Μένων ὁ πρᾶγμα τόπος ὁ εἶδος μεταβολή , ὅς ἀλλοίωσις ὁ ὁ τύμιον δέ καί ὁ περί ὁ τετράς ποιέω , ἢ δέχομαι Ἴσος ὕδωρ ὅσος ὁ ἀγγεῖον ὁ κενός . 19 . ἀλλά δή καί ἐμός εἰμί κενός , μηδέ τίς κακός εἄν κινώ , ἐπεί καί Ἀναξαγόρας ὁ πρός αὐτός πραγματεύομαι καί οὖον μόνος ἀπορρέω αὐτός ἀπορρέω , ὅτι οὐ εἰμί , ὅμως κινέω φημί ὁ εἰμί , οὐ εἰμί κενός . Initium integrum est . Post Anaxagoram Spaldingius poni volebat ὁ πρός αὐτός πραγματεύομαι , sed mihi cum Bergkio legendum videtur : ἐπεί καί Ἀναξαγόρας ὁ περί ὁ αὐτός πραγματεύομαι , ὡς οὖον μόνος ἀπορρέω αὐτός ἀπορρέω , ὅτι οὐ εἰμί , ὅμως κινέω φημί ὁ εἰμί , οὐ εἰμί κενός , ut dicatur Anaxagoras , quamvis id ipsum egerit ut non esse vacuum demonstraret , tamen eo non contentus motum rebus attribuisse . 22 . ὅμοιος δέ καί ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινέω μέν ἀεί φημί συγκρίνω ὁ ἅπας ἐνδελεχής χρόνος , οὐδείς εἰμί λέγω ὡς ὁ πᾶς , οὐδέ κενός · πῶς οὖν τίς καί πέλω ; ὅταν δέ εἰς εἷς μορφή συγκρίνω , ὡς ἐν εἰμί , οὐδείς φημί ὁ γε κενός πλέω οὐδέ περισσός . Ineptum est κινέω συγκρίνω , neque magis sanum quod Bekkerus e codicibus eruit συγκρίνω et συγκρούω , cujus loco Lipsiensis praebet συγκρίνω . At vero quum non solum ubi dispersa in unum congregantur , sed etiam ubi congregata rursus disperguntur , motus existat , Bergkius illud unum συγκρίνω non sufficere ratus , διακρίνω addidit . Deinde quod sequitur ὅταν δέ εἰς εἷς μορφή συγκρίνω testimonio esse ait , in praecedentibus fuisse dictum de disipatione rerum omnium , in qua nihil neque parum neque nimium deprehendatur . In verbis ὡς ὁ πᾶς Spaldingius ὡς recte mutavit in περισσός . Porro in libro Lipsiensi ὠθέω εἰμί i . e . ὡστε ἐν εἰμί reperitur pro ὡς ἐν εἰμί . Quae autem in eodem codice corrupta sunt πᾶς δέ οὐδείς ἄν .... πῶς οὖν τίς κε πελθοί , in iis facile vulgatam scripturam agnoscas . Hinc Bergkius sususit , ut locus sic corrigere tur : ὅμοιος δέ καί ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινέω μέν ἀεί φημί συγκρίνω τε καί διακρίνω ὁ ἅπας ἐνδελεχής χρόνος , ὅταν μέν διακρίνω , οὐδείς εἰμί λέγω περισσός ὁ πᾶς , οὐδέ κενός · πῶς οὖν τίς καί πέλω ; ὅταν δέ εἰς εἷς μορφή συγκρίνω , ὡστε ἐν εἰμί , οὐδείς , φημί , ὁ γε κενός πλέω οὐδέ περισσός . Qui mihi in eo potissimum lapsus videtur , quod magis doctrina Empedoclea quam rei de qua hic disputatur rationem habuit . Aristotelem enim Anaxagoram mentione injecta illud ante ommia spectare manifestum est , ut doceat , etiamsi non sit vacuum , motum tamen non tolli . Quamvis autem Empedoclea auctore σχῆσις non fiat nisi praecedente διάχρισις pariterque διάχρισις nisi post σύγκρισις non orfatur , tamen ubi quis dogma Empedocleum nihil esse inane et corpora quae σύγκρισις nascuntur perpetuo moveri velut in transitu significat : ei ὁ συγκρίνω vocabulo posito alterum omittere licet , praesertim quando ortus perennitatem , quae necessario cum διάχρισις copulata et conjuncta est , participio praesentis passivi enuntiat . Quocirca exigua mutatione ita constituo locum : ὅμοιος δέ καί ὁ Ἐμπεδοκλῆς κινέω μέν ἀεί φημί συγκρίνω ὁ ἅπας ἐνδελεχής χρόνος , οὐδείς εἰμί λέγω περισσός ὁ πᾶς , οὐδέ κενός . Πῶς οὖν τίς καί πέλω ; ὅταν γάρ εἰς εἷς μορφή συγκρίνω , οὖς ἐν εἰμί , οὐδείς , φημί , ὁ γε κενός πλέω οὐδέ περισσός . In quo nihil fortasse deest praeter δέ quod respondeat ὁ μέν posito post κινέω . Quae res Spaldingium adduxit , ut post χρόνος inseri vellet γίγνομαι δέ μηδέποτε . Sed posterioris membrum constat interdum desiderari . Cf . Matthiae Gr . Gr . § 622 , 6 et alios qui de particulis scripserunt . 27 . τις γάρ κωλύω εἰς ἀλλήλων φέρω καί περιίστημι ἅμα ὅστις εἰς ἄλλος , καί οὗτος εἰς ἕτερος καί εἰς ὁ πρῶτος , ἄλλος μεταβάλλω ἀεί . Hoc jam e cod . Lips . ὅστις pro ὁστισοῦν restituit Bekkerus , servata uti par erat vulgata lectione καί εἰς ὁ πρῶτος , cujus loco liber Lips . praebet καί εἰς ὁ πρῶτος . Bergkius coniecit : τις γάρ κωλύω εἰς ἀλλήλων φέρω καί περιίστημι πάλιν ( vel πᾶς ) ὅστις εἰς ἄλλος καί οὗτος εἰς ἕτερος , εἴτε ὁ πρῶτος εἴτε καί ἄλλος , μεταβάλλω ἀεί . Collatis enim iis quae in libro hujus capitis leguntur : ὁ οὐδείς κωλύω γονεύς ἕτερος ἐκ ἕτερος καί οὗτος εἰς ἤπειρος εἰμί , ἢ ἀνακάμπτω κύκλος , ὥστε ὁ ἕτερος ἐκ ὁ ἕτερος γονεύς philosophum dicere verissime monet , fieri posse , ut perpetua hac sit mutatio , ut unumquidque modo hanc modo illam speciem induat , et vel revertatur in eam formam , qua primum fuerit praeditum , vel aliam ex alia asciat . Sed idem sensus in vulgata scriptura inest , modo pro ἅμα ponatur πᾶς , quod Feliciannus expressit , et rectius , quam a Bekkero factum est , locus distinguatur . Sic igitur scribendum existimo : τις γάρ κωλύω εἰς ἀλλήλων φέρω καί περιίστημι πᾶς , ὅστις εἰς ἄλλος , καί οὗτος εἰς ἕτερος , καί εἰς ὁ πρῶτος ἄλλος μεταβάλλω ἀεί . 29 . ἔτι καί ὁ ἐν ὁ αὐτός Μένων ὁ πρᾶγμα τόπος ὁ εἶδος μεταβολή , ὅς ἀλλοίωσις ὁ τε ἄλλος καί ἐκεῖνος λέγω , οὐδείς ἐκ ὁ εἴρω αὐτός κωλύω κινέω ὁ πρᾶγμα , ὅταν ἐκ λευκός μέλας ἢ ἐκ πυκρης γίγνομαι γλυκύς . οὐδείς γάρ ὁ μή εἰμί κενός ἢ μή δέχομαι ὁ πλήρης ἀλλοιόω κωλύω . Omititur οὐδείς post καί εἰμί ; λέγω in Cod . Lips . , verum illa voce sententia carere non potest . Deinde pro γίγνομαι legitur γίγνομαι , sed alterum praestat . Ceterum μεταβολή ὅς ἀλλοίωσις jam ex eodem Codice restituit Bekkerus pro vulg . μεταβολή ἢ ἄλλος . Bergkius horum verborum salis impeditam sententiam esse opinatus scribendum coniecit : ἔτι καί κατά ὁ ἐν ὁ αὐτός Μένων ὁ πρᾶγμα τόπος ὁ εἶδος μεταβολην—κινεομαι ὁ πρᾶγμα vel ὁ μεταβολή . At accusativum ο μεταβολή ad κινέω relatus aliorum locorum similitudine abunde defenditur , velut Platonico de Legg . 11 , 636 : ἵνα γάρ οὗτος ἕκαστος εἰμί φημί , πονηρός δέ , καί ἐναντίος ἄλλος , ὅς εἰμί φρονέω , αἰσχύνω μέν κινέω ὁ σῶμα ὁ τοιοῦτος Κ . τ . λ . Ergo nihil mutandum , quamquam non admodum commoda verborum collocatio est . Res de qua disceptatur , exponitur a Melisso fragm . 17 . Cf . Aristot . Phys . Auscult . 1 , 3 : ὅτι μέν οὖν παρά λογίζομαι Μελισσός ὅλως οἴομαι γάρ λαμβάνω , εἰμί ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω ἅπας , ὅτι καί ὁ μή γίγνομαι οὐ ἔχω · εἴτα̅ καί οὗτος ἄτοπος , ὁ πᾶς εἰμί ἀρχή πρᾶγμα , καί μή