hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0458.1
ὑπεραίρειν τὴν ἀξίαν μήτε ἀπολειφθῆσθαι ταύτης ἐν ταῖς περὶ αὐτῶν ἐννοίαις , ἀλλὰ τοῦτο αὐτοὺς εἶναι τίθεσθαι , ὅ γεγόναι , καὶ ταύτῃν ἔχειν τὴν τάξιν ἣν εἴληχασιν , ἐπὶ τὸν δημιουργὸν αὐτῶν θεὸν ἀναφέρει τὸ σέβας , ὃν καὶ θεὸν θεῶν κυρίως ἂν εἴποι τις καὶ θεὸν ὑπᾶτον καὶ ἄριστον . Τὴν δὲ ὄντως ἀξίαν τοῦ κοσμοποιοῦ καὶ ἀριστοτέγνα θεοῦ μόνους ἂν ἐξευροίμεν , εἰ καὶ θεῶν αἴτιον αὐτὸν καὶ ἀτρέπτων λογικῶν οὐσιῶν ποιητὴν ὑπομνήσκει . Τοῦτους γὰρ νῦν ἀθανάτους θεοὺς ὀνόμασεν ὁ λόγος τοὺς ἀεὶ καὶ ὡσαύτως νοοῦντας τὸν δημιουργὸν θεόν , καὶ δεὶ πρὸς τὸ ἐκεῖνο ἀγαθὸν συντεταμένους , καὶ ἀπ’ ἐκεῖνο τὸ εἶναι καὶ τὸ εὖ εἶναι ἀμερίστως καὶ ἀτρέπτως λαμβάνοντας , ὡς τῆς δημιουργικῆς αἰτίας αὐτοὺς ὄντας εἰκόνας ἀπαθεῖς καὶ ἀκακύντους . Πρέπει γὰρ τῷ θεῷ καὶ τοιαύτας ὑποστήσαι ἑαυτοῦ εἰκόνας , καὶ μὴ πάσας τρεπτάς καὶ ἐμπαθεῖς τῇ εἰς κακίαν ὑπορορῇ , ὅσαί εἰσιν αἱ ἀνθρώπιναὶ ψυχαί , τῶν λογικῶν φύσεων τὸ ἔσχατον οὖσαι γένος , ὡσπερ αὐ ἀκρότατον ἦν νῦν τὸ τῶν ἀθανάτων θεῶν λεγομένων γένος . Καὶ μήποτε πρὸς ἀντιλαίστολὴν τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν ἀθάνατοι θεοὶ οὕτωι ἐκλήθησαν , ὡς μὴ ἀποθνῄσκοντες τὴν θείαν εὐχωίαν , μηδὲ ἐν λήθῃ ποτὲ γιγνόμενοι μήτε τῆς ἑαυτῶν οὐσίας μήτε τῆς τοῦ πατρὸς ἀγαλότητος . Τοῦτοις δὲ ἡ ἀνθρωπίνη ψυχὴ τοῖς πάθεσιν ὑπόκειται , ποτὲ μὲν νοοῦσα τὸν θεὸν καὶ τὴν ἑαυτῆς ἀξίαν ἀπολαμβάνουσα , ποτὲ δὲ τούτων ἀποπίπτουσα . Διὸ καὶ εἰκότως θεοὶ θνητοὶ λέγοντο ἂν αἱ ἀνθρώπιναὶ ψυχαί , ὡς ἀποθνῆσκουσαι ποτὲ τὴν θείαν εὐχωίαν τῇ ἀπὸ θεοῦ ψυχῇ , καὶ ἀναβιωσκομέναι αὐτὴν πάλιν τῇ πρὸς θεὸν ἐπιστροφῇ , καὶ οὕτω μὲν ζῶσαι τὸν θείον βίον , ἐκεῖνος δὲ ἀποθνήσκουσαι , ( ὡς οἷον τε ἀθανάτῳ οὐσίᾳ θανάτῳ μοῖραν μεταλαχεῖν , ) οὐ τῇ εἰς τὸ μὴ εἶναι ἐκβάσει , ἀλλὰ τῇ τοῦ εὖ εἶναι ἀποπτώσει . Θάνατος γὰρ λογικῆς οὐσίας ἀθελία καὶ ἄνοια , ὃς ἑπεται καὶ ἡ περὶ τὸν βίον ἀμέτρως τῶν παθῶν ἐπανάστασις . Ἐν γὰρ τῇ ἀγνοίᾳ τῶν κρειττόνων ἀνάγκη δουλεύειν τοῖς χειρόσιν · οὐν ἐλευθερίαται ἄλλως οὐχ οἷον τε ἡ δι’ ἀναμνήσεως εἰς νοῦν καὶ θεὸν ἐπιστροφή . Μεταξὺ δὲ τῶν οὕτω λεγομένων ἀθανάτων θεῶν , καὶ τῶν θνητῶν , ὡς εἴπομεν , θεῶν ἀνάγκη γένος τι εἶναι , τιμιώτερον μὲν ἀνθρώπου , καταδεέστερον δὲ θεοῦ , τῇ δι’ ἑαυτοῦ μεσότητι τὰ ἄκρα πρὸς ἄλληλα συνάπτον , ὥστε τὸ πᾶν τῆς λογικῆς δημιουργίας αὐτὸ ἑαυτῷ συνδεσθῆναι καλῶς . Τοῦτο δὴ τὸ μέσον οὔτε παντελῇ ἀγνοίαν τοῦ θεοῦ ἴσχει ποτὲ , οὔτε παντελῶς ἀκίνητον καὶ ἀεὶ ὡσαύτως διαμένουσαν γνῶσιν , ἀλλ’ ἀεὶ μὲν γινώσκει , ἀλλῶς δὲ καὶ ἄλλως ἐπιβάλλει , καὶ μᾶλλον ἔστιν ὅτε καὶ ἦστον . Τῷ μὲν ἀεὶ γινώσκειν ἀναβέβηκε τοῦ ἀνθρωπίνοῦ γένους , τῷ δὲ μὴ ἀτρέπτως μηδὲ ὡσαύτως ἀεὶ γινώσκειν
Lemmas: ὑπεραίρω ὁ ἄξιος μήτε ἀπολείπω οὗτος ἐν ὁ περί αὐτός ἔννοια , ἀλλά οὗτος αὐτός εἰμί τίθημι , ὅς γονεύς , καί οὗτος ἔχω ὁ τάξις ὅς λαγχάνω , ἐπί ὁ δημιουργός αὐτός θεός ἀναφέρω ὁ σέβας , ὅς καί θεός θεός κύριος εἄν εἶπον τις καί θεός ὕπατος καί ἀγαθός . ὁ δέ εἰμί ἄξιος ὁ κοσμοποιός καί ἀριστοτέγνα θεός μόνος εἄν ἐξευρίσκω , εἰμί καί θεός αἴτιος αὐτός καί ἄτρεπτος λογικός οὐσία ποιητής ὑπομνήσκω . οὗτος γάρ νῦν ἀθάνατος θεός ονομάζω ὁ λόγος ὁ ἀεί καί ὡσαύτως νοέω ὁ δημιουργός θεός , καί δεῖ πρός ὁ ἐκεῖνος ἀγαθός συντείνω , καί ἀπό ἐκεῖνος ὁ εἰμί καί ὁ εὕω εἰμί ἀμέριστος καί ἄτρεπτος λαμβάνω , ὡς ὁ δημιουργικός αἴτιος αὐτός εἰμί εἰκών ἀπαθής καί ἀκάκυντος . πρέπω γάρ ὁ θεός καί τοιοῦτος ὑφίστημι ἑαυτοῦ εἰκών , καί μή πᾶς τρεπτός καί ἐμπαθής ὁ εἰς κακία ὑπορροή , ὅσος εἰμί ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή , ὁ λογικός φύσις ὁ ἔσχατος εἰμί γένος , ὡς αὖος ἄκρος εἰμί νῦν ὁ ὁ ἀθάνατος θεός λέγω γένος . καί μήποτε πρός αντιλαιστολη ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή ἀθάνατος θεός οὗτος καλέω , ὡς μή ἀποθνήσκω ὁ θεῖος εὐωχία , μηδέ ἐν λήθη ποτέ γίγνομαι μήτε ὁ ἑαυτοῦ οὐσία μήτε ὁ ὁ πατήρ αγαλοτητη . οὗτος δέ ὁ ἀνθρώπινος ψυχή ὁ πάθος ὑπόκειμαι , ποτέ μέν νοέω ὁ θεός καί ὁ ἑαυτοῦ ἄξιος ἀπολαμβάνω , ποτέ δέ οὗτος ἀποπίπτω . Διὸ καί εἰκότως θεός θνητός λέγω εἄν ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή , ὡς ἀποθνῄσκω ποτέ ὁ θεῖος εὐωχία ὁ ἀπό θεός Ψυχή , καί ἀναβιώσκω αὐτός πάλιν ὁ πρός θεός ἐπιστροφή , καί οὗτος μέν ζώννυμι ὁ θεῖον βίος , ἐκεῖνος δέ ἀποθνῄσκω , ( ὡς οἷος τε ἀθάνατος οὐσία θάνατος μοῖρα μεταλαγχάνω , ) οὖον ὁ εἰς ὁ μή εἰμί ἔκβασις , ἀλλά ὁ ὁ εὕω εἰμί ἀπόπτωσις . Θάνατος γάρ λογικός οὐσία ἀθελία καί ἄνοια , ὅς ἕπω καί ὁ περί ὁ βίος ἄμετρος ὁ πάθος ἐπανάστασις . ἐν γάρ ὁ ἄγνοια ὁ ἀγαθός ἀνάγκη δουλεύω ὁ χείρων · ὀν ἐλευθεριάω ἄλλως οὐ οἷος τε ὁ διά ἀνάμνησις εἰς νόος καί θεός ἐπιστροφή . μεταξύ δέ ὁ οὗτος λέγω ἀθάνατος θεός , καί ὁ θνητός , ὡς εἶπον , θεός ἀνάγκη γένος τίς εἰμί , τίμιος μέν ἄνθρωπος , καταδεής δέ θεός , ὁ διά ἑαυτοῦ μεσότης ὁ ἄκρος πρός ἀλλήλων συνάπτω , ὥστε ὁ πᾶς ὁ λογικός δημιουργία αὐτός ἑαυτοῦ συνδέω καλῶς . οὗτος δή ὁ μέσος οὔτε Παντελή ἄγνοια ὁ θεός ἴσχω ποτέ , οὔτε παντελῶς ἀκίνητος καί ἀεί ὡσαύτως διαμένω γνῶσις , ἀλλά ἀεί μέν γιγνώσκω , ἀναλόω δέ καί ἄλλως ἐπιβάλλω , καί μᾶλλον εἰμί ὅτε καί εἰμί . ὁ μέν ἀεί γιγνώσκω ἀναβαίνω ὁ ἀνθρώπινος γένος , ὁ δέ μή ἄτρεπτος μηδέ ὡσαύτως ἀεί γιγνώσκω