hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0215.1
τί Οἰμυστόν εἰ Τυβήνιοι οἱ βάρβαροι αἰσχροῖς οὕτω τελίσκονται παθήμασιν , ὅπου γε Ἀθηναῖοι καὶ τῇ ἄλλῃ Ἑλλάδι ( αἰδοῦμαι καὶ λέγειν , αἰσχύνης ἐμπλεως ) ἢ περὶ τὴν Διὸν μυθολογία ; ἀλωμένη γὰρ ἢ Διὸν κατὰ ζήτησιν τῆς θυγατρὸς τῆς Κόρης περὶ τὴν Ἐλευσῖνα ἀποκάμνει , καὶ φρεσὶν ἐπιχθοίζει λυπουμένη . Τοῦτο τοῖς μυουμένοις ἀπαγορεύεται εἰσέτι νῦν , ἵνα μὴ δοκοῖεν οἱ τετελεσμένοι μιμεῖσθαι τὴν ὀδυρομένην . Ἄκουον δὲ τῆνικάδε τὴν Ἐλευσῖνα οἱ γηγενεῖς · ὀνόματα αὐτοῖς Βαυδὼ καὶ Δυσσύλλης καὶ Τριπτόλεμος · ἐτι δὲ Εὐμολπός τε καὶ Εὐβοιλεύς . Βουκόλος δὺ Τριπτόλεμος ἦν , ποιμὴν δὲ ὁ Εὐμολπος , σωθεὶς δὲ ὁ Εὐβοιλεύς · ἀρ’ ὧν τὸ Εὐμολπιζῶν καὶ τὸ χρυκων τὸ ἱεροφαντικὸν δή , τοῦτο Ἀθηνᾶι γένος ἠγύησεν . Καὶ δὴ ( οὐ γὰρ ἀνάγκη μὴ οὐγὶ εἰπεῖν ) ξενίσασα ἡ Βαυδὼ τὴν Διὸν , ὁρέγει κυλινδὸν αὐτή . Τῆς δὲ ἀναινομένης λαβεῖν , καὶ πιεῖν οὐκ ἐθελούσης ( πενθὴρης γὰρ ἦν ) περιλαλῆς ἡ Βαυδὼ γενομένη , ὡς ὑπερορθοῦσα ἤθην , ἀναστέλλεται τὰ αἰδοῖα , καὶ ἐπιδεικνύει τῇ θεῷ · ἡ δὲ τέρεπεται τῇ ὄψει ἡ Διὸν , καὶ μόλις ποτὲ δέχεται τὸ ποτόν , ἡσθεῖσα τῷ θεάματι . Ταῦτ’ ἐστὶ τὰ χρύσια τῶν Ἀθηναίων μυστήρια · ταῦτά τοι καὶ Ὀρφεὺς ἀναγράφει . Παραθήσομαι δὲ σοι αὐτὰ τοῦ Ὀρφέως τὰ ἔπη , ἵν’ ἔχης μάρτυρα τῆς ἀναῖσχύνης τὸν μυσταγωγόν . Ὦς εἴποισα κτλ . Repetit hæc iisdem verbis Eusebius Præp . Evang . II , 3 . — Vs . 1 sic immutatus legitur apud Gregorium Nazianzenum in Julian . Orat . III p . 104 : Ὦς εἴποισα θεὰ δοιὸς ἀνεσύρατο κηρούς . Sed hoc memoriæ vitio factum . — Vs . 2 scribebatur οὐδὲ πρέποντα , quod Hermannus in οὐτὶ πρέποντα convertit . Porro ἤν codices præbent ; at sensus requirit ἤν . — Vs . 3 χειρὶ τὲ μιν βίπτασκε γελῶν Βαυδὸς ὑπὸ κόλποις membrana - rum scriptura est , cujus loco Gesnerus edi - dit : χειρὰ θ’ ἔην βίπτασκε γελῶν Βαυδὸς ὑπὸ κόλπους . Ego βίπτασκε restitui . — Vs . 4 ἡ δ’ ἐπεὶ οὖν μειδίας θεά , μειδῆσ’ ἐνὶ θυμῷ codices ; scripsi quod sententia flagitat γήθησ’ ἐνὶ θυμῷ . — Longe aliter rem narrat Arnobius quem corrigere supersedemus . Is enim Adv . gentes lib . V p . 175 hæc scripsit : « Baubo accipit ho - spitio Cererem ; sitienti adoris oggerit potio - nem cinnum ; aversatur et respuit dea . Tum vertit Baubo artes et quam serio non quibat allicere , ludibriorum statuit exhilarare mira - culis ; partem illam corporis per quam secus feminæum sobolem solet procre , facit in
Lemmas: τίς Οἰμυστόν εἰμί Τυβήνιοι ὁ βάρβαρος αἰσχρός οὗτος τελίσκω πάθημα , ὅπου γε Ἀθηναῖος καί ὁ ἄλλος Ἑλλάς ( αἰδέομαι καί λέγω , αἰσχύνη ἔμπλεος ) ἢ περί ὁ δείδω μυθολογία ; ἀλάομαι γάρ ἢ δείδω κατά ζήτησις ὁ θυγάτηρ ὁ Κόρη περί ὁ Ἐλευσίς ἀποκάμνω , καί φρήν επιχθοιζω λυπέω . οὗτος ὁ μυέω ἀπαγορεύω εἰσέτι νῦν , ἵνα μή δοκέω ὁ τελέω μιμέομαι ὁ ὀδύρομαι . ἀκούω δέ τηνικάδε ὁ Ἐλευσίς ὁ γηγενής · ὄνομα αὐτός Βαυδὼ καί Δυσσύλλης καί Τριπτόλεμος · ἔτι δέ Εὔμολπος τε καί ευβοιλαας . Βουκόλος δύο Τριπτόλεμος εἰμί , ποιμήν δέ ὁ Εὔμολπος , σώζω δέ ὁ ευβοιλαας · ἀρά ὅς ὁ ευμολπιζω καί ὁ χρυκως ὁ ἱεροφαντικός δή , οὗτος Ἀθήνη γένος ηγυαειδω . καί δή ( οὖον γάρ ἀνάγκη μή οὐγὶ εἶπον ) ξενίζω ὁ Βαυδὼ ὁ δείδω , ὀρέγω κυλίνδω αὐτός . ὁ δέ ἀναίνομαι λαμβάνω , καί πίνω οὐ ἐθέλω ( πενθήρης γάρ εἰμί ) περιλαλέω ὁ Βαυδὼ γίγνομαι , ὡς ὑπεῖπον ἠθέω , ἀναστέλλω ὁ αἰδοῖος , καί ἐπιδείκνυμι ὁ θεός · ὁ δέ τέρπω ὁ ὁράω ὁ δείδω , καί μόλις ποτέ δέχομαι ὁ ποτός , ἥδομαι ὁ θέαμα . ταῦτα εἰμί ὁ Χρύσια ὁ Ἀθηναῖος μυστήριον · οὗτος ὅς καί Ὀρφεύς ἀναγράφω . παρατίθημι δέ σύ αὐτός ὁ Ὀρφεύς ὁ ἔπος , ἵνα ἔχης μάρτυς ὁ αναισχυνεος ὁ μυσταγωγός . οὖς εἶπον κτλ . Repetit hæc iisdem verbis Eusebius Præp . Evang . II , 3 . — Vs . 1 sic immutatus legitur apud Gregorium Nazianzenum in Julian . Orat . III p . 104 : οὖς εἶπον θεά δοιός ἀνασύρομαι κῆρ . Sed hoc memoriæ vitio factum . — Vs . 2 scribebatur οὐδέ πρέπω , quod Hermannus in οὔτις πρέπω convertit . Porro ἐάν codices præbent ; at sensus requirit ἐάν . — Vs . 3 χείρ τε ὅς βιπτάζω γελάω Βαῦδος ὑπό κόλπος membrana - rum scriptura est , cujus loco Gesnerus edi - dit : χείρ ὁ εἰμί βιπτάζω γελάω Βαῦδος ὑπό κόλπος . Ego βιπτάζω restitui . — Vs . 4 ὁ δέ ἐπεί οὖν Μειδίας θεός , μειδάω ἐν θυμός codices ; scripsi quod sententia flagitat γηθέω ἐν θυμός . — Longe aliter rem narrat Arnobius quem corrigere supersedemus . Is enim Adv . gentes lib . V p . 175 hæc scripsit : « Baubo accipit ho - spitio Cererem ; sitienti adoris oggerit potio - nem cinnum ; aversatur et respuit dea . Tum vertit Baubo artes et quam serio non quibat allicere , ludibriorum statuit exhilarare mira - culis ; partem illam corporis per quam secus feminæum sobolem solet procre , facit in