hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0330.2
sychii auctoritate defendit . Postrema , quae non satis assecutus est Spaldingius , illustrantur a Pseudoplutarcho de Placit . philos . I , 5 : Ἐμπεδοκλῆς δὲ κόσμον μὲν ἕνα , οὐ μέντοι τὸ πᾶν εἶναι τὸν κόσμον , ἀλλ’ ὀλίγον τι τοῦ παντός · μέρος , τὸ δὲ λοιπὸν ἀρχὴν εἶναι ἄλλην ( ἀπεργαντο ) . 37 . Ἐτι ἐν ὃν οὐδὲν ἀτόπον εἰ μὴ πάντα ὁμοίον ἐστιν . Hec eodem modo in cod . Lips . leguntur , nisi quod initio inverso ordine ἐτι ἐν ὃν invenitur . 38 . Εἰ γὰρ ἐστὶν ὕδωρ ἅπαν ἢ πῦρ ἢ ὁ , τι ἕτερο τοιούτον , οὐδὲν κωλύει πλεῖον εἰπεῖν τοῦ ὄντος ἑνός , εἰ δὴ δεῖ ἕκαστον ὁμοῖον αὐτῷ ἐκτισθῆναι . καὶ γὰρ μαχνόν , τὸ δὲ πυκνὸν εἶναι , μὴ ὄντος ἐν τῷ μαχνῷ κενού . οὐδὲν κωλύειν γὰρ , τῷ μαχνῷ οὐχ ἐστὶν ἐν τισι μέρεσι χωρὶς ἀποκεκριμένου τὸ κενόν , ὡς τὸ τοῦ ὅλου , τὸ μὲν εἶναι πυκνόν , καὶ τοῦτὶ δὲ ἐστὶ μαχνόν τὸ πᾶν οὕτως · ἔχον · ἀλλ’ ὁμοίως ἅπαν πλήρες ὃν , ὁμοίως ἧττον πλήρες ἐστὶ τοῦ πυκνοῦ . εἰ δὲ καὶ ἐστιν , ἀγέννητόν ἐστιν , καὶ διὰ τοῦτο δοθεῖν ἀπειρον εἶναι , καὶ μηδὲ ἐνδέχεσθαι ἄλλο καὶ ἄλλο ἀπειρον εἶναι , διὰ τοῦτο καὶ ἐν τούτῳ ἤδη προσαγορευτέον καὶ ἀδύνατον · πῶς γὰρ ἂν τὸ ἀπειρον ὅσον ἤ τὸ κενόν μὴ ὅλον ἂν οἴον τε εἶναι ; Difficillimus locus . Initio il γὰρ ἐστιν ὕδωρ recte restituit Bekkerus pro eo quod in Aldina prima et aliis edd . est εἰς γὰρ ἐστιν ; deinde pro εἰ δὴ δεῖ ἕκαστον cod . Lips . bene suppediitat εἰ δὴ δεῖ ἕκαστον . Felicianus videtur εἰ δὴ μὴ ἕκαστον legisse . Mox pro οὐδὲν κωλύειν γὰρ , τῷ μαχνῷ οὐχ ἐστιν in membrana Lipsiensis reperitur οὐδὲν κωλύειν γὰρ τὸ μαχνόν οὐχ ἐστιν . Tum pro τὸ μὲν εἶναι πυκνόν , καὶ τοῦτὶ δὲ ἐστὶ μαχνόν idem cod . exhibet τὸ μὲν πυκνὸν εἶναι ( inverso ordine ) καὶ τοῦτ’ ἤδη ἐστὶ μαχνόν . In sequentibus pro vulg . ἀγέννητόν ἐστιν , καὶ διὰ τοῦτο δοθεῖν ἀπειρον εἶναι , καὶ μηδὲ ἐνδέχεσθαι ibidem exstat ἀγέννητόν ἐστιν , καὶ διὰ τοῦτο ἀπειρον δοθεῖν εἶναι , καὶ μὴ ἐνδέεσθαι . Præte - rea pro διὰ τοῦτο καὶ ἐν τούτῳ ἤδη προσαγορευτέον Cod . ille διὰ τί καὶ ἐν τούτῳ ἤδη προσαγορευτέον . Denique pro πῶς ; γὰρ ἂν τὸ ἀπειρον ὅσον ἤ τὸ κενόν μὴ ὅλον ἂν οἴον τε εἶναι idem præbet πῶς ; γὰρ ἤ τὸ ἀπειρον ὅσον ἤ τὸ μὴ ὅλον ἂν οἴονται εἶναι . Quod in universum his verbis significetur sponte patere existimo , licet admodum sint corrupta . Nimium Melisso statuenti , ens plenum ac solidum esse neque densitate ac raritate variatum ( cf . fragm . 5 ) pluram argumenta opposuit Aristoteles . Singula autem sic corrigio : Ἐτι ἐν ὃν οὐδὲν ἀτόπον εἰ μὴ πάντα ὁμοίον ἐστιν . Εἰ γὰρ ἐστιν ὕδωρ ἅπαν ἢ πῦρ ἢ ὁ , τι ἕτερο τοιούτον , οὐδὲν κωλύει πλεῖον εἰπεῖν τοῦ ὄντος ἑνός , εἰ δὴ δεῖ ἕκαστον ὁμοῖον αὐτῷ ἐκτισθῆναι . Οὐ γὰρ τὸ μὲν μαχνόν , τὸ δὲ πυκνὸν εἶναι , μὴ ὄντος ἐν τῷ μαχνῷ κενού . Οὐδὲν δὲ κωλύει τῷ μαχνῷ ἐνεῖναι ἐν τισι μέρεσι χωρὶς ἀποκεκριμένου τὸ κενόν , ὥστε τοῦ ὅλου τὸ μὲν πυκνὸν εἶναι τὸ δὲ μαχνόν , τὸ πᾶν οὕτως ἔχον · ἀλλ’ ὁμοίως ἅπαν πλήρες ὃν , τὸ μαχνόν οὐχ ἧττον πλήρες ἐστὶ τοῦ πυκνοῦ . Εἰ δὲ καὶ ἀγέννητόν ἐστι , πῶς ἂν διὰ τοῦτο ἀπειρον δοθεῖν εἶναι , καὶ μὴ ἐνδέεσθαι ἄλλο καὶ ἄλλο ἀπειρον εἶναι · διὰ τί καὶ ἐν τούτῳ ἤδη προσαγορευτέον καὶ ἀπειρον ; πῶς γὰρ ἂν τὸ ἀπειρον εἴη ὅσον τὸ ὅλον ἂν οἴονται εἶναι ; Hæc ita interpretamur : « Præterea nihil absurdii est , si , quom uuum sit , non ubique simile fuerit . Si enim sit aqua universum vel ignis vel quodcunque aliud tale , nihil vetat , quin pluram ( variarque ) ejus quod unum sit membra esse dicamus , siquidem oportet unumquodque sui simile esse membrum . Namque non aliud rarum , aliud densum esse ( ait Melissus ) quum in raro non insit vacuum . At nihil impedit , quominus in raro separatim positum quibusdam in partibus vacuum insit , ita ut totius aliud membrum sit densum , aliud rarum , quoniam univer - sum ita se habet : sed si universum ( ut vult Melissus ) similiter plenum est , rarum non minus plenum est quam densum . Si vero etiam non sit ortum , quomodo ideo concedatur in - finitum esse , neque fieri posse , ut aliud atque aliud infini - tum sit . Cur et unum hoc jam vocandum et infinitum ? Quomodo enim infinitum tantum sit , quantum totum esse posse arbitrantur ? » Verba οὐδὲν κωλύει πλεῖον εἰπεῖν τοῦ ὄντος ἑνός male vertuntur a Feliciano : nihil vetat , quin pluram quam unum ens esse dicamus ; hoc enim græce sonat πλεῖον εἶναι ἑνός ὄντος . Sed fortasse in suo exemplari ita scriptum offenderat . Structura τὸ πᾶν οὕτως ἔχον nihil habet inso - lens , sed quum idem valeat quod τὸ πᾶν τοιούτον ὃν , absolu - te ponitur , ut in illo quod annectit scriptor inciso verba ἀλλ’ ὁμοίως ἅπαν πλήρες ὃν . Porro illa καὶ μὴ ἐνδέεσθαι ἄλλο καὶ ἄλλο ἀπειρον εἶναι abunde explicat Xenophanis decreto , cujus paulo superioris facta est mentio . Denique ultima ὅσον τὸ ὅλον ἂν οἴονται εἶναι ita converti , ut τὸ δυντικόν ἂν eo exprimerem vocabulo quod infinitivis adjunctum ad græcæ particulæ vim declarandam unum omnium maxime valet . Cf . Hermannii de particula . ἂν lib . IV cap . 2 ( Opusc . I , IV p . 179 ) .
Lemmas: sychii auctoritate defendit . Postrema , quae non satis assecutus est Spaldingius , illustrantur a Pseudoplutarcho de Placit . philos . I , 5 : Ἐμπεδοκλῆς δέ κόσμος μέν εἷς , οὖον μέντοι ὁ πᾶς εἰμί ὁ κόσμος , ἀλλά ὀλίγος τίς ὁ πᾶς · μέρος , ὁ δέ λοιπός ἀρχή εἰμί ἄλλος ( ἀπεργαντο ) . 37 . ἔτι ἐν ὅς οὐδείς ἄτοπος εἰμί μή πᾶς ὅμοιος εἰμί . Hec eodem modo in cod . Lips . leguntur , nisi quod initio inverso ordine ἔτι ἐν ὅς invenitur . 38 . εἰμί γάρ εἰμί ὕδωρ ἅπας ἢ πῦρ ἢ ὁ , τίς έτερος τοιοῦτος , οὐδείς κωλύω πλείων εἶπον ὁ εἰμί εἷς , εἰμί δή δεῖ ἕκαστος ὅμοιος αὐτός ἐκτίνω . καί γάρ μαχνόν , ὁ δέ πυκνός εἰμί , μή εἰμί ἐν ὁ μαχνῷ κενός . οὐδείς κωλύω γάρ , ὁ μαχνῷ οὐ εἰμί ἐν τις μέρος Χωρὶς ἀποκρίνω ὁ κενός , ὡς ὁ ὁ ὅλος , ὁ μέν εἰμί πυκνός , καί τοῦτος δέ εἰμί μαχνόν ὁ πᾶς οὕτως · ἔχω · ἀλλά ὁμοίως ἅπας πλήρης ὅς , ὁμοίως κακός πλήρης εἰμί ὁ πυκνός . εἰμί δέ καί εἰμί , ἀγέννητος εἰμί , καί διά οὗτος δίνω ἤπειρος εἰμί , καί μηδέ ἐνδέχομαι ἄλλος καί ἄλλος ἤπειρος εἰμί , διά οὗτος καί ἐν οὗτος ἤδη προσαγορευτέος καί ἀδύνατος · πῶς γάρ εἄν ὁ ἤπειρος ὅσος ἤ ὁ κενός μή ὅλος εἄν οἷος τε εἰμί ; Difficillimus locus . Initio il γάρ εἰμί ὕδωρ recte restituit Bekkerus pro eo quod in Aldina prima et aliis edd . est εἰς γάρ εἰμί ; deinde pro εἰμί δή δεῖ ἕκαστος cod . Lips . bene suppediitat εἰμί δή δεῖ ἕκαστος . Felicianus videtur εἰμί δή μή ἕκαστος legisse . Mox pro οὐδείς κωλύω γάρ , ὁ μαχνῷ οὐ εἰμί in membrana Lipsiensis reperitur οὐδείς κωλύω γάρ ὁ μαχνόν οὐ εἰμί . Tum pro ὁ μέν εἰμί πυκνός , καί τοῦτος δέ εἰμί μαχνόν idem cod . exhibet ὁ μέν πυκνός εἰμί ( inverso ordine ) καί οὗτος ἤδη εἰμί μαχνόν . In sequentibus pro vulg . ἀγέννητος εἰμί , καί διά οὗτος δίνω ἤπειρος εἰμί , καί μηδέ ἐνδέχομαι ibidem exstat ἀγέννητος εἰμί , καί διά οὗτος ἤπειρος δίνω εἰμί , καί μή ἐνδέω . Præte - rea pro διά οὗτος καί ἐν οὗτος ἤδη προσαγορευτέος Cod . ille διά τίς καί ἐν οὗτος ἤδη προσαγορευτέος . Denique pro πῶς ; γάρ εἄν ὁ ἤπειρος ὅσος ἤ ὁ κενός μή ὅλος εἄν οἷος τε εἰμί idem præbet πῶς ; γάρ ἤ ὁ ἤπειρος ὅσος ἤ ὁ μή ὅλος εἄν οἴομαι εἰμί . Quod in universum his verbis significetur sponte patere existimo , licet admodum sint corrupta . Nimium Melisso statuenti , ens plenum ac solidum esse neque densitate ac raritate variatum ( cf . fragm . 5 ) pluram argumenta opposuit Aristoteles . Singula autem sic corrigio : ἔτι ἐν ὅς οὐδείς ἄτοπος εἰμί μή πᾶς ὅμοιος εἰμί . εἰμί γάρ εἰμί ὕδωρ ἅπας ἢ πῦρ ἢ ὁ , τίς έτερος τοιοῦτος , οὐδείς κωλύω πλείων εἶπον ὁ εἰμί εἷς , εἰμί δή δεῖ ἕκαστος ὅμοιος αὐτός ἐκτίνω . οὖον γάρ ὁ μέν μαχνόν , ὁ δέ πυκνός εἰμί , μή εἰμί ἐν ὁ μαχνῷ κενός . οὐδείς δέ κωλύω ὁ μαχνῷ ἔνειμι ἐν τις μέρος Χωρὶς ἀποκρίνω ὁ κενός , ὥστε ὁ ὅλος ὁ μέν πυκνός εἰμί ὁ δέ μαχνόν , ὁ πᾶς οὕτως ἔχω · ἀλλά ὁμοίως ἅπας πλήρης ὅς , ὁ μαχνόν οὐ κακός πλήρης εἰμί ὁ πυκνός . εἰμί δέ καί ἀγέννητος εἰμί , πῶς εἄν διά οὗτος ἤπειρος δίνω εἰμί , καί μή ἐνδέω ἄλλος καί ἄλλος ἤπειρος εἰμί · διά τίς καί ἐν οὗτος ἤδη προσαγορευτέος καί ἤπειρος ; πῶς γάρ εἄν ὁ ἤπειρος εἰμί ὅσος ὁ ὅλος εἄν οἴομαι εἰμί ; Hæc ita interpretamur : « Præterea nihil absurdii est , si , quom uuum sit , non ubique simile fuerit . Si enim sit aqua universum vel ignis vel quodcunque aliud tale , nihil vetat , quin pluram ( variarque ) ejus quod unum sit membra esse dicamus , siquidem oportet unumquodque sui simile esse membrum . Namque non aliud rarum , aliud densum esse ( ait Melissus ) quum in raro non insit vacuum . At nihil impedit , quominus in raro separatim positum quibusdam in partibus vacuum insit , ita ut totius aliud membrum sit densum , aliud rarum , quoniam univer - sum ita se habet : sed si universum ( ut vult Melissus ) similiter plenum est , rarum non minus plenum est quam densum . Si vero etiam non sit ortum , quomodo ideo concedatur in - finitum esse , neque fieri posse , ut aliud atque aliud infini - tum sit . Cur et unum hoc jam vocandum et infinitum ? Quomodo enim infinitum tantum sit , quantum totum esse posse arbitrantur ? » Verba οὐδείς κωλύω πλείων εἶπον ὁ εἰμί εἷς male vertuntur a Feliciano : nihil vetat , quin pluram quam unum ens esse dicamus ; hoc enim græce sonat πλείων εἰμί εἷς εἰμί . Sed fortasse in suo exemplari ita scriptum offenderat . Structura ὁ πᾶς οὕτως ἔχω nihil habet inso - lens , sed quum idem valeat quod ὁ πᾶς τοιοῦτος ὅς , absolu - te ponitur , ut in illo quod annectit scriptor inciso verba ἀλλά ὁμοίως ἅπας πλήρης ὅς . Porro illa καί μή ἐνδέω ἄλλος καί ἄλλος ἤπειρος εἰμί abunde explicat Xenophanis decreto , cujus paulo superioris facta est mentio . Denique ultima ὅσος ὁ ὅλος εἄν οἴομαι εἰμί ita converti , ut ὁ δυντικόν εἄν eo exprimerem vocabulo quod infinitivis adjunctum ad græcæ particulæ vim declarandam unum omnium maxime valet . Cf . Hermannii de particula . εἄν lib . IV cap . 2 ( Opusc . I , IV p . 179 ) .