hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0347.2
ποιά δὲ τάλανθη , ἀόχλον . Ὥστε καὶ εἰ ἐστιν , ἡμῖν γε ἀγνώστ᾽ ἂν εἴη τὰ πράγματα . Εἰ δὲ καὶ γνωστά , πῶς ἂν τις , φησί , δηλώσειεν ἄλλῳ ; ὁ γὰρ εἶδε , πῶς ἂν τις , φησί , τοῦτο εἴποι λόγῳ ; ἢ πῶς ἂν ἐκεῖνο ὀχλῶν ἀκούσαντι γίγνοιτο μὴ ἰδόντι ; Ὥσπερ γὰρ οὐδὲ ἡ ὤμις τοῦ ψόφους γιγνώσκει , οὕτως οὐδὲ ἡ ἄκοή τὰ χρώματα ἀκούει , ἀλλὰ ψόφους · καὶ λέγει ὁ λέγων λόγον , ἀλλ’ οὐ χρῶμα οὐδὲ πρᾶγμα . Οὐδὲν τις μὴ ἔννοεῖ , πῶς αἰτεῖ τοῦτο παρ’ ἄλλου λόγῳ ; ἢ σημείω τινὶ ἑτέρου τοῦ πράγματος ὁ γὰρ εἶδε , πῶς ἂν τις , φησί , τοῦτο εἴποι λόγῳ ; ἢ πῶς ἂν ἐκεῖνο ὀχλῶν ἀκούσαντι γίγνοιτο , μὴ ἰδόντι ; Ita Fossius et Bekkerus , qui jam e codice Lipsiensi quaedam in verborum contextum receperunt . Etenim pro εἰ δὲ καὶ vulgo legebatnr εἰ δέ , deinde pro πῶς ἂν τις , φησί , ὁ . ἄ . olim male scriptum erat πῶς ἂν τις , φασί , quod tamen in φησί convertendum esse Sylburgius animadverterat . Ulrumque exhibet liber Lipsiensis . At dubium esse ait Bekkhus , utrum in illo codice εἴποι exstet , an εἴπη , quod jure repudiariunt viri docti . Unum superest mendum . Nam pro ἢ πῶς ἂν ἐκεῖνο ὀχλῶν ἀκούσαντι γίγνοιτο desideratur ἢ πῶς ἂν ἐκεῖνο κ . τ . λ . quod item suppediit praestantissimus liber Lipsiensis . Nescio an eandem lectionem exprimait Bern . Felicianus , ita vertens : « vel quomodo id alteri audienti et non videnti poterit manifestari . » p . 980 . b . 1 . ὥσπερ γὰρ οὐδὲ ἡ ὤμις τοὺς ψόφους γιγνώσκει , οὕτως οὐδὲ ἡ ἄκοή τὰ χρώματα ἀκούει , ἀλλὰ ψόφους · καὶ λέγει ὁ λέγων , ἀλλ’ οὐ χρῶμα οὐδὲ πρᾶγμα . Sic codices . Vitiosa esse verba ait λέγει ὁ λέγων , ἀλλ’ οὐ χρῶμα οὐδὲ πρᾶγμα sensisse videtur Tannemannus Hist . phil . p . 486 ed . Wendt . Omitit enim ἀλλ’ post λέγων . Neque tamen hoc modo restituitur oratio , quam resarcicndam esse patet inserto λόγον inter λέγων et ἀλλ’ . Cujus emendationis auctor Fossius bene comparavit Sext . Empir . adv . Math . VII § 54 : ὅ γὰρ μηνύμεν , λόγος ἐστὶ . λόγος δὲ οὐκ ἐστὶν ἡ ὑποκείμενα καὶ τὰ ὄντα . οὐκ ἄρα τὰ ὄντα μηνύμεν τοὺς πέλας , ἀλλὰ λόγον ὁς ἑτέρος ἐστὶ τῶν ὑποκειμένων . Idem efficitur ex iis quae apud nostrum sequuntur ἀρχὴν γὰρ οὐ ψόφον λέγει οὐδὲ χρῶμα , ἀλλὰ λόγον . 4 . ὁ οὖν τις μὴν ἔννοεῖ , πῶς αἰτεῖ παρ’ ἄλλου λόγῳ ἢ σημείω τινὶ ἑτέρου πράγματος ἔννοήσειν , ἀλλ’ ἢ ἐὰν μὲν χρῶμα ἰδών , ἐὰν δὲ . . . μοι . ἀρχὴν γὰρ οὐ . . . λέγε . . . γο εἰ δὲ χρῶμα , ἀλλὰ λόγον , ὡστ’ οὐδὲ διανοισθαι χρῶμα ἐστιν , ἀλλ’ ὄψιν , οὐδὲ ψόρον , ἀλλ’ ἀκοῦσιν . Ha Bekkerus . Plura etiam apud Casaubonum hoc loco menda inveniuntur : εἰ οὖν τις μετενέσει πῶς αἰτεῖ παρ’ ἄλλου λόγῳ ἢ σημείω τινὶ ἑτέρου πράγματος ἔννοήσειν , ἀλλ’ ἢ ἐὰν μὲν χρῶμα ἰδών . . . ἐὰν . . . . . . . . μοι ἀρχὴν γὰρ οὐ . . . . . . λέγε . . . . . . γο εἰ δὲ χρῶμα , ἀλλὰ λόγον , ὡστ’ οὐδὲ διανοισθαι χρῶμά ἐστιν , ἀλλ’ ὄψιν , οὐδὲ ψόρον , ἀλλ’ ἀκοῦσιν . Pro μετενέσει Sylburgius legi voluit μετεννοεῖ aut μετενεῖ , pro ἔννοήσειν vero ἔννόησον , nihil praeterea ausus mutare . Sed haec conjecturae neque re ipsa neque codice Lipsiensi confirmantur . In hoc autem libro principio legitur ὁ οὖν τις μὴ ἔννοεῖ , deinde ἑτέρου τοῦ πράγματος ἔννοήσειν , tum ἐὰν δὲ . . . . . . μοι . ἀρχὴν γὰρ , οὐ λέγει δὲ χρῶμα , ἀλλὰ λόγον ὡστε οὐδὲ διανοισθαι κ . τ . λ . , denique οὐδὲ ψόρον οὐδ’ ἀκοῦσιν . Non multum proficimus e Feliciani interpretatione , ubi haec reperiantur : « Quomodo igitur rem quispiam ab altero vel verbis vel signo alio aliquo sibi exponi petit , quam ille consideravit ? Qui enim colorem intuitus non est , sed orationem audivit , ignorat colorem , et orationem percipit : qui vero e contrario colorem inspexit oratione audita minime percepta , non colorem , sed orationem ignorat . Quare cogitari neque color , sed videri ,
Lemmas: ποιός δέ τάλανθη , ἄοχλος . ὥστε καί εἰμί εἰμί , ἐγώ γε ἄγνωστος εἄν εἰμί ὁ πρᾶγμα . εἰμί δέ καί γνωστός , πῶς εἄν τις , φημί , δηλόω ἄλλος ; ὁ γάρ ὁράω , πῶς εἄν τις , φημί , οὗτος εἶπον λόγος ; ἢ πῶς εἄν ἐκεῖνος ὄχλος ἀκούω γίγνομαι μή ὁράω ; ὥσπερ γάρ οὐδέ ὁ ὤμις ὁ ψόφος γιγνώσκω , οὕτως οὐδέ ὁ ἀκοή ὁ χρῶμα ἀκούω , ἀλλά ψόφος · καί λέγω ὁ λέγω λόγος , ἀλλά οὖον χρῶμα οὐδέ πρᾶγμα . οὐδείς τις μή ἐννοέω , πῶς αἰτέω οὗτος παρά ἄλλος λόγος ; ἢ σημεῖον τις ἕτερος ὁ πρᾶγμα ὁ γάρ ὁράω , πῶς εἄν τις , φημί , οὗτος εἶπον λόγος ; ἢ πῶς εἄν ἐκεῖνος ὄχλος ἀκούω γίγνομαι , μή ὁράω ; Ita Fossius et Bekkerus , qui jam e codice Lipsiensi quaedam in verborum contextum receperunt . Etenim pro εἰμί δέ καί vulgo legebatnr εἰμί δέ , deinde pro πῶς εἄν τις , φημί , ὁ . ὅς . olim male scriptum erat πῶς εἄν τις , φημί , quod tamen in φημί convertendum esse Sylburgius animadverterat . Ulrumque exhibet liber Lipsiensis . At dubium esse ait Bekkhus , utrum in illo codice εἶπον exstet , an εἶπον , quod jure repudiariunt viri docti . Unum superest mendum . Nam pro ἢ πῶς εἄν ἐκεῖνος ὄχλος ἀκούω γίγνομαι desideratur ἢ πῶς εἄν ἐκεῖνος Κ . τ . λ . quod item suppediit praestantissimus liber Lipsiensis . Nescio an eandem lectionem exprimait Bern . Felicianus , ita vertens : « vel quomodo id alteri audienti et non videnti poterit manifestari . » p . 980 . b . 1 . ὥσπερ γάρ οὐδέ ὁ ὤμις ὁ ψόφος γιγνώσκω , οὕτως οὐδέ ὁ ἀκοή ὁ χρῶμα ἀκούω , ἀλλά ψόφος · καί λέγω ὁ λέγω , ἀλλά οὖον χρῶμα οὐδέ πρᾶγμα . Sic codices . Vitiosa esse verba ait λέγω ὁ λέγω , ἀλλά οὖον χρῶμα οὐδέ πρᾶγμα sensisse videtur Tannemannus Hist . phil . p . 486 ed . Wendt . Omitit enim ἀλλά post λέγω . Neque tamen hoc modo restituitur oratio , quam resarcicndam esse patet inserto λόγος inter λέγω et ἀλλά . Cujus emendationis auctor Fossius bene comparavit Sext . Empir . adv . Math . VII § 54 : ὅς γάρ μηνύω , λόγος εἰμί . λόγος δέ οὐ εἰμί ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ εἰμί . οὐ ἄρα ὁ εἰμί μηνύω ὁ πέλας , ἀλλά λόγος ὅς ἕτερος εἰμί ὁ ὑπόκειμαι . Idem efficitur ex iis quae apud nostrum sequuntur ἀρχή γάρ οὖον ψόφος λέγω οὐδέ χρῶμα , ἀλλά λόγος . 4 . ὁ οὖν τις μήv ἐννοέω , πῶς αἰτέω παρά ἄλλος λόγος ἢ σημεῖον τις ἕτερος πρᾶγμα ἐννοέω , ἀλλά ἢ ἐάν μέν χρῶμα ὁράω , ἐάν δέ . . . ἐγώ . ἀρχή γάρ οὖον . . . λέγω . . . γος εἰμί δέ χρῶμα , ἀλλά λόγος , ὡστε οὐδέ διανοέομαι χρῶμα εἰμί , ἀλλά ὄψις , οὐδέ ψόρος , ἀλλά ἄκων . Ha Bekkerus . Plura etiam apud Casaubonum hoc loco menda inveniuntur : εἰμί οὖν τις μετενέσει πῶς αἰτέω παρά ἄλλος λόγος ἢ σημεῖον τις ἕτερος πρᾶγμα ἐννοέω , ἀλλά ἢ ἐάν μέν χρῶμα ὁράω . . . ἐάν . . . . . . . . ἐγώ ἀρχή γάρ οὖον . . . . . . λέγω . . . . . . γος εἰμί δέ χρῶμα , ἀλλά λόγος , ὡστε οὐδέ διανοέομαι χρῶμα εἰμί , ἀλλά ὄψις , οὐδέ ψόρος , ἀλλά ἄκων . Pro μετενέσει Sylburgius legi voluit μετανοέω aut μεταφέρω , pro ἐννοέω vero ἐννοέω , nihil praeterea ausus mutare . Sed haec conjecturae neque re ipsa neque codice Lipsiensi confirmantur . In hoc autem libro principio legitur ὁ οὖν τις μή ἐννοέω , deinde ἕτερος ὁ πρᾶγμα ἐννοέω , tum ἐάν δέ . . . . . . ἐγώ . ἀρχή γάρ , οὖον λέγω δέ χρῶμα , ἀλλά λόγος ὡστε οὐδέ διανοέομαι Κ . τ . λ . , denique οὐδέ ψόρος οὐδέ ἄκων . Non multum proficimus e Feliciani interpretatione , ubi haec reperiantur : « Quomodo igitur rem quispiam ab altero vel verbis vel signo alio aliquo sibi exponi petit , quam ille consideravit ? Qui enim colorem intuitus non est , sed orationem audivit , ignorat colorem , et orationem percipit : qui vero e contrario colorem inspexit oratione audita minime percepta , non colorem , sed orationem ignorat . Quare cogitari neque color , sed videri ,