hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0034.8
7 Hierocles in Carm . aur . p . 40 ed . norst . : Οἱ δὲ εἰκότως ἀγαθοὶ ἥρωες λέγονται , ἀγαθοὶ μὲν ὡς ἀγαθοὶ ὄντες καὶ φωτεινοὶ ἀεὶ καὶ μήτ’ ἐν κακίᾳ μήτ’ ἐν λήθῃ ποτὲ γινόμενοι , ἥρωες δὲ ὡς ἑρωῖς τινες ὄντες καὶ ἑρωτες , οἷον ἐρωτικοὶ καὶ διαλεκτικοὶ ἐρασταὶ τοῦ θεοῦ , αἰροῦντες ἡμᾶς καὶ κουρίζοντες πρὸς τὴν θεῖαν πολιτείαν ἀπὸ τῆς ἐν γῇ διατριβῆς . Τοὺς δὲ αὐτοὺς καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς καλεῖν ἕθος , ὡς ὄντας δαήμονας καὶ ἐπιστήμονας τῶν θεῖων νόμων . Et ad vers . 3 pag . 42 : τὰς ἀνθρωπίνας ψυχὰς ἀληθεῖα καὶ ἀρετὴ κοσμηθεῖσας δαίμονας καλεῖ , ὡς δαήμονας καὶ ἐπιστήμονας . Εἰτα χωρίζων αὐτὰς τῶν φύσει δαιμόνων , οἱ τὸ μέσον γένος πληροῦσι , καταχθονίους προσεῖπεν , ὡς δυναμένους ἐπὶ γῆς πολιτεύεσθαι καὶ γήινα σώματα ἐπεισῖναι καὶ κατὰ γῆς οἰκεῖν , ἵνα τῷ μὲν δαιμόνιαι εἶπεν χωρίση τῶν φαύλων καὶ ἀνεπιστημόνων ἀνθρώπων , ὡς ἀδαημόνων τινῶν οἱ οὐ δαίμονον , τῷ δὲ καταχθονίους προσθεῖναι διαστήση τῶν ἀεὶ δαημόνων καὶ ἐπιστημόνων ἀεὶ καὶ ἐπὶ γῆς πολιτευομένων μὴ περιφύκοντων μηδὲ γήινοις συζῆν σώμασιν . Addè pag . 142 : κάτεισι γὰρ καὶ ἀποπίπτει τῆς εὐδαίμονος χώρας ὁ ἄνθρωπος , ὡς Ἐμπεδοκλῆς φησιν ὁ Πυθαγόρειος « φυγὰς θεοῦν καὶ ἀλήτης νεῖκει μαινομένῳ πίσυνος . » Ἄνεισι δὲ καὶ τὴν ἀρχαίαν ἕξιν ἀπολαυθάνει , εἰ φύγοι τὰ περὶ γῆν καὶ τὸν ἀτερεπτα χρόνον , ὡς αὐτὸς λέγει , « ἔνθὰ φόνος τε κότος τε καὶ ἄλλων ἕνεκα κηρῶν , » εἰς δν οἱ ἐμπεσόντες , « Ἄτγ’ ἄν λειμῶνα κατὰ σκότος ἡλάσκουσιν . » Ἡ δὲ ἑρεσις τοῦ ψεύγους τὸν τῆς Ἄτης λειμῶνα πρὸς τὸν τῆς ἀληθείας ἐπεῖγεται λειμῶνα , ὃν ἀπολιπὼν τῇ ὀρμῇ τῆς πειροφύσεως εἰς γήινον ἔρχεται σῶμα ὀλιδίον — αἰώνως ἀμερίβης . Plutarch . Romul . c . 28 : οὐδὲν οὖν δεῖ τὰ σώματα τῶν ἀγαθῶν συναναπέμπειν παρὰ φύσιν εἰς οὐράνους , ἀλλὰ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς ψυχὰς πανταπᾶσιν οἰεῖσθαι κατὰ φύσιν καὶ δίκην θεῖαν ἐκ μὲν ἀνθρώπων εἰς ἥρωας , ἐκ δ’ ἥρωων εἰς δαίμονας , ἐκ δὲ δαιμόνων , ἄν τέλεον ὡσπερ ἐν τελείῃ καθαρθῶσι καὶ διωθισθῶσι , ἅπαν ἀποπρογύσασθαι τὸ θνητὸν καὶ παθητικόν , οὐ νόμῳ πόλεως , ἀλλ’ ἀληθεῖα καὶ κατὰ τὸν εἰκότα λόγον εἰς θεοὺς ἀναφέρεσθαι τὸ καλλίστον καὶ μακαριώτατον τῶν ἀπολαθεούσας . Dionys . Ant . Rom . 1 , 77 : ὡς ἀνακεκραμένης τῆς ἀπάσης οὐσίας τοῦ κόσμου καὶ μεταξὺ τοῦ θεοῦ καὶ τοῦ θνητοῦ γένους ὑπαρχούσης φύσεως , ἣν τὸ δαιμόνιον φύλον ἐπέρχει , τοτὲ μὲν ἀνθρώποις τοτὲ δὲ θεοῖς ἐπιμιγνύμενον , ἐξ οὗ ὁ λόγος ἔχει τὸ μυθευόμενον ἥρωὸν φύσαι γένος . Cf . praeferre Psellum in libro de genii , imprimis vero Ploti - num qui multis locis ita de hac re disputat , ut propo omnia
Lemmas: 7 Hierocles in Carm . aur . p . 40 ed . norst . : ὁ δέ εἰκότως ἀγαθός ἥρως λέγω , ἀγαθός μέν ὡς ἀγαθός εἰμί καί φωτεινός ἀεί καί μήτε ἐν κακία μήτε ἐν λήθη ποτέ γίγνομαι , ἥρως δέ ὡς Ἑρωίς τις εἰμί καί Ἔρως , οἷος ἐρωτικός καί διαλεκτικός ἐραστής ὁ θεός , αἱρέω ἐγώ καί κουρίζω πρός ὁ θεῖος πολιτεία ἀπό ὁ ἐν γῆ διατριβή . ὁ δέ αὐτός καί δαίμων ἀγαθός καλέω ἔθος , ὡς εἰμί δαήμων καί ἐπιστήμων ὁ θεῖον νόμος . Et ad vers . 3 pag . 42 : ὁ ἀνθρώπινος ψυχή ἀλήθεια καί ἀρετή κοσμέω δαίμων καλέω , ὡς δαήμων καί ἐπιστήμων . εἶτα χωρίζω αὐτός ὁ φύσις δαίμων , ὁ ὁ μέσος γένος πληρόω , καταχθόνιος προσεῖπον , ὡς δύναμαι ἐπί γῆ πολιτεύω καί γήϊνος σῶμα ἐπείσειμι καί κατά γῆ οἰκέω , ἵνα ὁ μέν δαιμόνιος εἶπον χωρίζω ὁ φαῦλος καί ἀνεπιστήμων ἄνθρωπος , ὡς ἀδαήμων τις ὁ οὖον δαίμων , ὁ δέ καταχθόνιος προστίθημι διΐστημι ὁ ἀεί δαήμων καί ἐπιστήμων ἀεί καί ἐπί γῆ πολιτεύω μή περιφυκοντος μηδέ γήινος συζάω σῶμα . Addè pag . 142 : κατέρχομαι γάρ καί ἀποπίπτω ὁ εὐδαίμων χώρα ὁ ἄνθρωπος , ὡς Ἐμπεδοκλῆς φημί ὁ Πυθαγόρειος « φυγάς Θέουν καί ἀλήτης νεῖκος μαίνομαι πίσυνος . » ἀνέρχομαι δέ καί ὁ ἀρχαῖος ἕξις ἀπολαύω , εἰμί φεύγω ὁ περί γῆ καί ὁ ἀτερεπτα χρόνος , ὡς αὐτός λέγω , « ἔνθα φόνος τε κότος τε καί ἄλλος ἕνεκα κῆρ , » εἰς δν ὁ ἐμπίτνω , « Ἄτγ’ ἄν λειμών κατά σκότος ἁλίσκομαι . » ὁ δέ ἐρέσσω ὁ ψεύγους ὁ ὁ Ἄτη λειμών πρός ὁ ὁ ἀλήθεια ἐπείγω λειμών , ὅς ἀπολείπω ὁ ὁρμή ὁ πειροφυσις εἰς γήινος ἔρχομαι σῶμα ολιδιος — αἰών αμεριβαινω . Plutarch . Romul . c . 28 : οὐδείς οὖν δεῖ ὁ σῶμα ὁ ἀγαθός συναναπέμπω παρά φύσις εἰς οὐρανός , ἀλλά ὁ ἀρετή καί ὁ ψυχή παντάπασι οἴομαι κατά φύσις καί δίκη θεῖος ἐκ μέν ἄνθρωπος εἰς ἥρως , ἐκ δέ ἥρως εἰς δαίμων , ἐκ δέ δαίμων , ἄν τελέω ὡς ἐν τελέω καθαίρω καί διωθίζομαι , ἅπας αποπρογυσαω ὁ θνητός καί παθητικός , οὖον νόμος πόλις , ἀλλά ἀλήθεια καί κατά ὁ εἰκός λόγος εἰς θεός ἀναφέρω ὁ καλῶς καί μακάριος ὁ ἀπολανθάνω . Dionys . Ant . Rom . 1 , 77 : ὡς ἀνακεράννυμι ὁ ἀπασάω οὐσία ὁ κόσμος καί μεταξύ ὁ θεός καί ὁ θνητός γένος ὑπάρχω φύσις , ὅς ὁ δαιμόνιον φῦλον ἐπέρχομαι , τοτέ μέν ἄνθρωπος τοτέ δέ θεός ἐπιμίγνυμι , ἐκ ὅς ὁ λόγος ἔχω ὁ μυθεύω ἡρῷον φύω γένος . Cf . praeferre Psellum in libro de genii , imprimis vero Ploti - num qui multis locis ita de hac re disputat , ut propo omnia