hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0327.2
sia , quod sit æternum id necessario infinitum esse negat . In quo insignie conjecturæ ἐκτὸς τῶν εἰρημένων firmamentum ex iis quæ subjiciuntur τὶ δὴ κωλύει , καὶ εἰ μὴ ἐγένετο , ἔχειν ἀρχήν ; οὐ μέντοι γε ἐξ ἧς ἐγένετο , ἀλλ’ ἑτέραν , καὶ εἶναι περαίνοντα πρὸς ἀλλήλα αὐτία ὄντα accedit . Cæteroquin Aristoteli ipsis Melissi fragmentum , quod servavit Simplicius in Phys . p . 23 b ( cf . fragm . 7 ) hic obversatum videtur . In illo enim legitur ἤρξατο γὰρ ἂν ποτε γιγνόμενον pariter atque a nobis cum Bergkio restitutum est . p . 976 . a . 1 . Τί δὴ κωλύει , καὶ εἰ μὴ ἐγένετο , ἔχειν ἀρχήν , οὐ μέντοι γε ἐξ ἧς γε ἐγένετο , ἀλλὰ καὶ ἑτέραν · καὶ εἶναι περαίνοντα πρὸς ἀλλήλα αὐτία ὄντα . Hic particulæ γε et καὶ temere a librario adjectæ aut e superioribus male repetitæ loco movendæ esse in promptu est . Itaque Bergkius melius distinctis cæteris οὐ μέντοι ἐξ ἧς γε ἐγένετο , ἀλλὰ ἑτέραν conjecit ; possis etiam οὐ μέντοι γε ἐξ ἧς ἐγένετο , ἀλλ’ ἑτέραν reperere . De reliquo ea quæ hic dicuntur concinnantur cum ipsius Melissi disputatione apud Simplic . in Phys . p . 22 b , et p 23 b ( cf . fragm . 3 et 10 ) . Ἔτι τί κωλύει τὸ μὲν ὅλον ἀγέννητον ὂν ἄπειρον εἶναι , τὰ δ’ ἐν αὐτῷ γιγνόμενα πεπεραθῶαι , ἔχοντ’ ἀρχὴν καὶ τελευτὴν γενέσεως ; ἔτι καὶ ὡς ὁ Παρμενίδης φησί , τί κωλύει καὶ τὸ πᾶν ἐν ὂν καὶ ἀγέννητον ὁμοῖα πεπεραθῶαι , καὶ εἶναι πάντοθεν ἐγκύκλου σφαίρας ἐναλίγκιον ὀγκῷ , μέσοθεν ἴσοπαλὲς πάντη ; τὸ γὰρ οὔτε τι μείζον οὔτε τι βιαϊότερον εἶναι μέγισι ἐστι τῇ ἡ τῇ . Ita Bekkerius locum vulgavit , in quo primum id mirari subit quod vir doctissimus initio ἀγέννητον , deinde , quomodo hic ponendum , ἀγέννητον scripsit . Porro in versibus Parmenideis ( cf . v . 103—105 ) qui a pluribus citantur scriptoribus ( vid . comment . ) ac facili negotio emendari poterant , non modo ἐγκύκλου reliquit pro eo quod est apud Platonem , Simplicium et in cod . Lips . εὐκύκλου , sed ultimum versum tam mendose edidit , ut intelligi nequeat , quamvis pro βιαϊότερον quod in veteribus Aristotelis editionibus exstat nescio ingenii an codicis ope scripserit βαιϊότερον . Scripturæ menda sunt in libro Lipsiensi ὀγκων pro ὀγκῳ ( infra tamen ὀγκῳ ) et quæ non differunt a Bekkeri contextu εἶναι μέγισι ἐν ἐστι τῇ , quibus interjecta lacuna ἔχον subjungitur . Sed unde his versibus mendiciæ afferri posset , jam bene perspexerat Spaldingius . Corrigit igitur : πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρας ἐναλίγκιον ὀγκῷ , μεσοθὲν ἴσοπαλὲς πάντη · τὸ γὰρ οὔτε τι μείζον οὔτε τι βαιϊότερον πελέμεν χρεῖον ἔστι τῇ ἡ τῇ . Est vero πελέμεν apud Simplicium , πελεῖν apud Platonem . 10 . Ἔχον δὲ μέσον καὶ ἔσχατα , πέρας ἔχει ἀγέννητον ὂν , ἐπεὶ εἰ καὶ , ὡς αὐτὸς λέγει , ἐν ἔστι καὶ τοῦτο σῶμα , ἔχει ἄλλα ἑαυτοῦ μέρη , εἰ τὰς ὁμοία πάντα . καὶ γὰρ ὁμοιον οὕτω λέγει τὸ πᾶν εἶναι οὐ . . . . ἄλλῳ τινί , ὁ περανθῆναι ὀφεί , ἐλέγχει εἰ τι ὁμοιον τὸ ἄπειρον . τὸ γε ὁμοιον , ἑτέρῳ ὁμοιον , ὥστε δύο ἢ πλεῖω ὄντα οὐχ ἂν ἐν οὐδ’ ἄπειρον εἶναι . Ἀλλ’ ἴσως τὸ ὁμοιον πρὸς αὐτὸ λέγει καὶ φησιν αὐτὸ ὁμοιον εἶναι πᾶν ὅτι ὁμοιομερὲς ὕδωρ ἂν ἅπαν ἡ γῆ ἡ εἰ τι τοιούτον ἄλλο .
Lemmas: sia , quod sit æternum id necessario infinitum esse negat . In quo insignie conjecturæ ἐκτός ὁ εἴρω firmamentum ex iis quæ subjiciuntur τίς δή κωλύω , καί εἰμί μή γίγνομαι , ἔχω ἀρχή ; οὖον μέντοι γε ἐκ ὅς γίγνομαι , ἀλλά ἕτερος , καί εἰμί περαίνω πρός ἀλλήλων Αυτιά εἰμί accedit . Cæteroquin Aristoteli ipsis Melissi fragmentum , quod servavit Simplicius in Phys . p . 23 b ( cf . fragm . 7 ) hic obversatum videtur . In illo enim legitur ἄρχω γάρ εἄν ποτός γίγνομαι pariter atque a nobis cum Bergkio restitutum est . p . 976 . a . 1 . τις δή κωλύω , καί εἰμί μή γίγνομαι , ἔχω ἀρχή , οὖον μέντοι γε ἐκ ὅς γε γίγνομαι , ἀλλά καί ἕτερος · καί εἰμί περαίνω πρός ἀλλήλων Αυτιά εἰμί . Hic particulæ γε et καί temere a librario adjectæ aut e superioribus male repetitæ loco movendæ esse in promptu est . Itaque Bergkius melius distinctis cæteris οὖον μέντοι ἐκ ὅς γε γίγνομαι , ἀλλά ἕτερος conjecit ; possis etiam οὖον μέντοι γε ἐκ ὅς γίγνομαι , ἀλλά ἕτερος reperere . De reliquo ea quæ hic dicuntur concinnantur cum ipsius Melissi disputatione apud Simplic . in Phys . p . 22 b , et p 23 b ( cf . fragm . 3 et 10 ) . ἔτι τίς κωλύω ὁ μέν ὅλος ἀγέννητος εἰμί ἤπειρος εἰμί , ὁ δέ ἐν αὐτός γίγνομαι περαιόω , ἔχω ἀρχή καί τελευτή γένεσις ; ἔτι καί ὡς ὁ Παρμενίδης φημί , τίς κωλύω καί ὁ πᾶς ἐν εἰμί καί ἀγέννητος ὅμοιος περαιόω , καί εἰμί πάντοθεν ἔγκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , μέσοθεν ισόπαλος πάντῃ ; ὁ γάρ οὔτε τίς μείζων οὔτε τίς βίαιος εἰμί μέγις εἰμί ὁ ὁ ὁ . Ita Bekkerius locum vulgavit , in quo primum id mirari subit quod vir doctissimus initio ἀγέννητος , deinde , quomodo hic ponendum , ἀγέννητος scripsit . Porro in versibus Parmenideis ( cf . v . 103—105 ) qui a pluribus citantur scriptoribus ( vid . comment . ) ac facili negotio emendari poterant , non modo ἔγκυκλος reliquit pro eo quod est apud Platonem , Simplicium et in cod . Lips . εὔκυκλος , sed ultimum versum tam mendose edidit , ut intelligi nequeat , quamvis pro βίαιος quod in veteribus Aristotelis editionibus exstat nescio ingenii an codicis ope scripserit βαιός . Scripturæ menda sunt in libro Lipsiensi ὄγκος pro ὄγκος ( infra tamen ὄγκος ) et quæ non differunt a Bekkeri contextu εἰμί μέγις ἐν εἰμί ὁ , quibus interjecta lacuna ἔχω subjungitur . Sed unde his versibus mendiciæ afferri posset , jam bene perspexerat Spaldingius . Corrigit igitur : πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , μεσόω ισόπαλος πάντῃ · ὁ γάρ οὔτε τίς μείζων οὔτε τίς βαιός πέλω χρεῖος εἰμί ὁ ὁ ὁ . Est vero πέλω apud Simplicium , πελάζω apud Platonem . 10 . ἔχον δέ μέσος καί ἔσχατος , πέρας ἔχω ἀγέννητος εἰμί , ἐπεί εἰμί καί , ὡς αὐτός λέγω , ἐν εἰμί καί οὗτος σῶμα , ἔχω ἄλλος ἑαυτοῦ μέρος , εἰμί ὁ ὅμοιος πᾶς . καί γάρ ὅμοιος οὗτος λέγω ὁ πᾶς εἰμί οὖον . . . . ἄλλος τις , ὁ περαίνω ὄφις , ἔλεγχος εἰμί τίς ὅμοιος ὁ ἤπειρος . ὁ γε ὅμοιος , ἕτερος ὅμοιος , ὥστε δύο ἢ πλείων εἰμί οὐ εἄν ἐν οὐδέ ἤπειρος εἰμί . ἀλλά ἴσως ὁ ὅμοιος πρός αὐτός λέγω καί φημί αὐτός ὅμοιος εἰμί πᾶς ὅτι ὁμοιομερής ὕδωρ εἄν ἅπας ὁ γῆ ὁ εἰμί τίς τοιοῦτος ἄλλος .