hierocles-philosophy.hqikh-stoixei-wsis hierocl_aureum_mullach_fpg1_0183.1
ἔστι μὲ codices ; sed rectius cum Ahrensio po-nitur ἄμφ . Vs . 215 περιυκέναι libri , quod tuerilicet scribenti καλῶς περιυκέναι . κῶων γὰρ καὶκωνλ , nisi quis Ahrensii coniecturam καλῶς πε-ρύκειν sequi mavult.)Ως δ᾽ ἐγὼ δοκίω—δοκίω γάρ , ὁ σαφὲς ἄμιν τοῦθ᾽ [ ὅτιτῶν ἐμῶν μνᾶμα ποχ᾽ ἐσσεῖται λόγων τούτων ἐτι·220 καὶ λαβὼν τις αὐτὰ περιδύσας τὸ μέτρον , ὁ νῦν ἔχειεἶμα δοὺς καὶ πορφυράν , λόγοισι ποιηλάς καλοῖςδυσπαλαίστος ὧν τοὺς ἄλλους εὐπαλαίστους ἀπο - [ φανεί.(Diog . Laert . III , 17 . δοκίω γὰρ σαφὲς ἄμμιemendavit Hermannus.)A . Ἔκ μὲν θυσίας θοίνᾳ,ἐκ δὲ θοίνᾳ · πόσις ἐγένετο . B . Χαρίεν , ὡς γ᾽ ἐμὶν[δοκεῖ.225 A . Ἔκ δὲ πόσιος κῶμος , ἐκ κώμου δ᾽ ἐγένεθ᾽ [ θανία,ἐκ δ᾽θανίας δίχα , ᾽χ δίχας·δ᾽ ἐγένετο καταδίχα,ἐκ δὲ καταδίχας πέδαι τε καὶ σφαλὸς καὶ ζαμίζ.(Athen . II , 36 C . Vs . 223 θοίνη . Vs . 224θοίνης—ὡς γέ μοι . Vs . 224-225 ἐγένετο θυσίαet ἐκ δὲ θυσίας δίχη , quae Meinekius correxitet supplevit Exerc . in Ath . I p . 3 seqq . , nisiquod Dindorfius addidit δοκεῖ . Vs . 227 σφα-χελος Bochartus bene convertit in σφαλός , quodsententia flagitat . Nos potius pluralem σφαλοὶhic restituendum censeremus , si plures eopraena genere affectos esse constaret . Sed hocaeque incertum est atque illud quod existimatMeinekius , Aristotelem Gener . anim . I,18 huncEpicharmi locum respexisse.)A . Τί δὲ τἀδ᾽ ἐστί ; B . Δηλαδὴ τρίπους . A . Τί [ μάν , δς πόδας ἔχειτέτορας ; οὐχ ἔστι τρίπους , ἀλλ᾽ [ ἐστιν ] , οἶμαι , [ τετράπους.230 B . Ἔστι δ᾽ ὄνυμ᾽ αὐτῷ τρίπους , τέτορας ἔχει γὰ [ μὰν πόδας.A . Οἴδ᾽πους τοίνυν ἀναφανδὸν τοῖν αἰνιγμά τῷ [ νοεῖς.(Athen . II , 49 C . Vs . 231 in codicibus siclegitur : Οἴδ᾽πους τοίνυν ποτ᾽ ἤν , αἰνιγμά τοινοεῖς . Posui quod huic loco convenire videba-tur ἀναφανδὸν τοῖν et τῷ.)Καπυρὰ τρώγων χάρυ᾽ , ἤμυγδάλας.(Athen . II , 52 A . καπυροτρώγονα κάρυα.Recepi Dindorfii coniecturam.)[καὶ ] φασήλους φῶγε ὕσσον , αἴγ᾽ ὁ Διόνυσος φιλεῖ.(Athen . II , 56 A . αἰ γ᾽—φιλή . Legendumαἴγ᾽—φιλεῖ).Ἵσα γχνὸς κάλεκτορίζων πετεηνῶν.(Athen . II , 57 D . πετεηνῶν.)235 Πραύτερος ἐγώνγα μολόχας.(Athen . II , 58 D . ἐγῶγε.)Ἵγιέστερον φανέντα χολυκύντας πολύ.(Athen . II , 59 C . τ᾽ ἤν ἐτι emendavi parti-cipio φανέντα inserto.)Οἰοναὶ μύχῃτες ἐξεσκληχότες πνιξεῖσθὲ [ με].(Athen . II , 60 E . σὼν αἰ μύχαι ( Dind . μύ-χαις ) ἀρ᾽ ἐπεσκληχότες . Ut metro et sententiaesatisfacerem scripsi μύχῃτες ἐξεσκληχότες addi-dique με.)Τούτων ἀπάντων ἀκριδὰς ἀνταλλάσσόματι,χόγγων δὲ τὸν σέσιλον . B . Ἄπαχ᾽ εἰς τὸν φλόρον.(Athen . II , 63 C . ἀνταλλάσσονται quodcorrexit Erfurdtius.)240 Τὰς τ᾽ ἐλαιοφυλλοράχους κυγήλας.(Athen . II , 64 F . ἐλαιοφυλλοράχους.)Θρίδακος ἀπολελεμμένας τὸν καυλόν .
Lemmas: εἰμί ἐγώ codices ; sed rectius cum Ahrensio po-nitur ἀμφί . Vs . 215 περιυκενος libri , quod tuerilicet scribenti καλῶς περιυκενος . Κώων γάρ καὶκωνλ , nisi quis Ahrensii coniecturam καλῶς πυρόω sequi Ως δέ ἐγώ δοκίω—δοκίω γάρ , ὁ σαφής Ἄμιν οὗτος [ ὅστις ἐμέω μνῆμα ποτός εἰμί λόγος οὗτος ἔτι καί λαμβάνω τις αὐτός περιδύω ὁ μέτρον , ὁ νῦν ἔχειεἶμα δίδωμι καί πορφύρα , λόγος ποιαλλω καλοῖςδυσπαλαίστος ὅς ὁ ἄλλος εὐπάλαιστος ἀπος - [ ὁράω . Laert . III , 17 . δοκίον γάρ σαφής ἄμι Hermannus.)A . ἐκ μέν θυσία θοίνᾳ,ἐκ δέ θοίνη · πόσις γίγνομαι . B . χαρίεις , ὡς γε ἐμὶν[δοκεῖ.225 A . ἐκ δέ πόσις κῶμος , ἐκ κῶμος δέ γίγνομαι [ θανία,ἐκ δ᾽θανίας δίχα , ᾽χ δίχας·δ᾽ γίγνομαι καταδίχα,ἐκ δέ καταδικάζω πέδη τε καί σφαλός καί ζαμίζ.(Athen . II , 36 C . Vs . 223 θοίνη . Vs . ὁράω γε ἐγώ . Vs . 224-225 γίγνομαι θυσία ἐκ δέ θυσία διχή , quae Meinekius correxitet supplevit Exerc . in Ath . I p . 3 seqq . , nisiquod Dindorfius addidit δοκέω . Vs . 227 σφα-χελος Bochartus bene convertit in σφαλός , quodsententia flagitat . Nos potius pluralem ἀσφαλός restituendum censeremus , si plures eopraena genere affectos esse constaret . Sed hocaeque incertum est atque illud quod existimatMeinekius , Aristotelem Gener . anim . I,18 huncEpicharmi locum respexisse.)A . τις δέ ὅδε εἰμί ; B . Δηλαδή τρίπους . A . τις [ μείς , ΔΣ πούς εχειτετοηρα ; οὐ εἰμί τρίπους , ἀλλά [ εἰμί ] , οἴομαι , [ τετράπους B . εἰμί δέ ὄνομα αὐτός τρίπους , τέσσαρες ἔχω γε [ μήν πόδας.A . Οἴδ᾽πους τοίνυν ἀναφανδά ὁ αἴνιγμα ὁ [ Ἦος . II , 49 C . Vs . 231 in codicibus siclegitur : Οἴδ᾽πους τοίνυν πρός ἐάν , αἴνιγμα τοινοω . Posui quod huic loco convenire videba-tur ἀναφανδά ὁ et τῷ.)Καπυρὰ τρώγω χάρυ᾽ , ἤμυγδάλας.(Athen . II , 52 A . καπυροτρώγονα ὁράω Dindorfii coniecturam.)[καὶ ] φάσηλος φώγω Ὕσσος , αἴξ ὁ Διόνυσος φιλεῖ.(Athen . II , 56 A . ὁ γ᾽—φιλή . Legendumαἴγ᾽—φιλεῖ).Ἵσα γχνὸς καλεκτοριζα πετεών . II , 57 D . πετεών πρῦς ἔγωγε Ὅμολος . II , 58 D . ἐγῶγε.)Ἵγιέστερον φαίνω χολυκύντας πολύς . II , 59 C . τε ἐάν ἔτι emendavi parti-cipio φαίνω Οἰσεύς μύκης εξεσκληχοαιρεω πνίγω [ ὅς . II , 60 E . σός ὁ μυχή ( Dind . μύχα ) ἀρά επεσκληχοαιρεω . Ut metro et sententiaesatisfacerem scripsi μύκης εξεσκληχοαιρεω addi-dique με.)τουος ἀπαντάω ἀκρίς ἀνταλλάσσω δέ ὁ σέσιλος . B . άπαχος εἰς ὁ ὅλος . II , 63 C . ἀνταλλάσσω quodcorrexit Erfurdtius.)240 ὁ τε ελαιοφυλλοραχος κυγήλας.(Athen . II , 64 F . ἐλαιοφυλλοράχους.)Θρίδακος ἀπολέπω ὁ καυλός .