hesychius-lexicography.epistula-ad-eulogium hesychius_schmidt_lexicon_0736.4
1378σοφίζεται ( Ar . Eqq . 718 ) · σοφὸν τι λέγει , καὶ παραχρῆμα λόγῳ σοφιστήρ · πᾶσαν τέχνην σοφίαν ἐλεγον , καὶ σοφιστὰς τοὺς περὶ μουσικὴν διατριβοντας καὶ τοὺς μετὰ κιθάρας ἄδοντας σοφιστής · ἀπατεών , διδάσκαλος , πανούργος σοφός · φρόνιμος , φιλότιχος , καὶ ἐξευρετικός , καὶ ὁ τῶν θείων ἐμπειρος σοφώς · εὐτάκτως , καλῶς σοώμην · ὠρώμην . [ προάγουσα σπα · φλοὺς ἕξης . ἢ ἐρυθρόδανον . ἢ τὸ φυτὸν τοῦ φοίνικος , καὶ ὄργανον μουσικόν σπάδακες · κύνες ( 1396 ) † σπαδάχηρ · σκαράντει σπάδιον ( Argivi ) · τὸ στάδιον σπαδόνα · τὸ σπᾶσμα σπᾶδον · ὁ εὐνύχος σπάζει · συζῇ . Ἀχαιοί σπαδῆ ( Diphil . fr . II 27 p . 395 ) · τρυφῆ , ἀναλίσκε , ἀσώτης καὶ ἀφειδὲς ἀλαζονεύεται σπαδατόν · τὸ ὀρθὸν ὕφος , σπάθη κεκρουμένον , οὐ πτενί σπάθημα ( cf . Phot . 529 , 6 ) · πίχνωμα , ἀπὸ τῶν ταῖς σπάθαις κατακρουόντων τὰ ὕψη σπαθητόν · γυναικεῖον σπαθίζεσθαι · μύρῃ ἀλείφεσθαι σπαθίνης ( Cret . ) · τῶν ἐλάφων τις οὕτω καλεῖται . ἢ ἡλικία[ς ] ἐλάφου σπαθίς · ἱμάτιον σπάθη ὑφαμένον σπαθίσματα · τὰ σπαδονίσματα σπαθῶσι · σκορπίζωσιν σπαίρει ( Nic . Al . 318 ) · ἄλλεται , σκιρτᾷ , πηδᾷ . σκορπίζει . † ψυχαγωγεῖ σπαϊρόντων · τῇ ψυχῇ ἐκπνεόντων σπάκα ( Herod . I 110 ) · κύνα . ἢ σφίγξ σπάλαξ ( Aristot . de anim . 3 , 1 ) · εἶδος ἀρουραίου μυός , ἐκ γενετῆς τυφλοῦ . καὶ Ἰππων εἶδος οἱ σπάλακες ( sradices ) σπαλακία · νόσος ἢ περὶ τοὺς ὀφθαλμούς , πήρωσις ? σπαράσιον · ὄρεσον , ἐμφερὲς στρουθῷ . ἐνιοὶ σκίφ ( 1227 ) 44 παλινούρου 47 σορωνῆς ( cf . sar — 58 σουνιείς , δ ] 59 σου.ον 60 σοῦς , ἡ 85 ὑφεστάθη 89 σπαθίνης 90 σπα - 41 σορεύει ( σω — ) · συνάδει 42 Σόορ nilo VM . I 17 p . 96 ) · ὁμοῖ , παρὰ τὸ σωρόν ca subulae ) 61 σοῦς ( συσοῦσθαι ) · εἰς τὸ ) : χώρα , ἐν ἧ οἱ πολίταιμο λίδου , καὶ τὴν τέχνην σχολῆς Ad 80 ἡ τὴν εὐνούχων
Lemmas: 1378σοφιζω ( Ar . Eqq . 718 ) · σοφός τίς λέγω , καί παραχρῆμα λόγος σοφιστής · πᾶς τέχνη σοφία λέγω , καί σοφιστής ὁ περί μουσική διατρίβω καί ὁ μετά κιθάρα ἀείδω σοφιστής · ἀπατεών , διδάσκαλος , πανούργος σοφός · φρόνιμος , φιλότιχος , καί ἐξευρετικός , καί ὁ ὁ θεῖον ἔμπειρος σοφός · εὔτακτος , καλῶς σῴζω · ὁράω . [ προάγω σπάω · φλόος έξειμι . ἢ ἐρυθρόδανον . ἢ ὁ φυτόν ὁ Φοῖνιξ , καί ὄργανον μουσικός σπάδακες · κύω ( 1396 ) † σπαδάχηρ · σκαράντει στάδιον ( Argivi ) · ὁ στάδιον σπαδών · ὁ σπάσμα σπάδων · ὁ εὐνύχος σπάζει · συζάω . Ἀχαιός σπαδεύς ( Diphil . fr . II 27 p . 395 ) · τρυφή , ἀναλίσκω , ἄσωτος καί ἀφειδής ἀλαζονεύομαι σπαδατόν · ὁ ὀρθός ὕφος , σπάθη κρούω , οὖον πτενός σπάθημα ( cf . Phot . 529 , 6 ) · πίχνωμα , ἀπό ὁ ὁ σπάθη κατακρούω ὁ ὕψος σπαθητός · γυναικεῖος σπαθίζω · Μύρης ἀλείφω σπαθίνης ( Cret . ) · ὁ ἔλαφος τις οὗτος καλέω . ἢ ἡλικία ] ἔλαφος σπαθίς · ἱμάτιον σπάθη ὑφαίνω σπάθισμα · ὁ σπαδόνισμα σπαθάω · σκορπίζω σπαίρω ( Nic . Al . 318 ) · ἅλλομαι , σκιρτάω , πηδάω . σκορπίζω . † ψυχαγωγέω σπαίρω · ὁ Ψυχή ἐκπνέω σπάκα ( Herod . I 110 ) · κύω . ἢ Σφίγξ σπάλαξ ( Aristot . de anim . 3 , 1 ) · εἶδος ἀρουραῖος μῦς , ἐκ γενετή τυφλός . καί Ἵππος εἶδος ὁ σπάλαξ ( sradices ) σπαλακία · νόσος ἢ περί ὁ ὀφθαλμός , πήρωσις ? σπαράσιον · ὄρνυμι , ἐμφερής στρουθός . ἔνιοι σκίφ ( 1227 ) 44 παλίνουρος 47 Σορωνή ( cf . sar — 58 Σουνιεύς , δ ] 59 σου 60 Σοῦς , ὁ 85 ὑφίστημι 89 σπαθίνης 90 σπάω - 41 σορεύω ( σός — ) · συνάδει 42 Σόορ nilo VM . I 17 p . 96 ) · ὁμός , παρά ὁ σωρός ca subulae ) 61 Σοῦς ( συσσῴζω ) · εἰς ὁ ) : χώρα , ἐν ἧ ὁ πολίτης Λίδου , καί ὁ τέχνη σχολή Ad 80 ὁ ὁ εὐνοῦχος