hermogenes.peri-i-dew-n-lo-gou 2.4.1
4 Ἔννοιαι δὲ γλυκεῖαί τε καὶ ἡδονὴν ἔχουσαι μάλιστα μὲν πᾶσαι αἱ μυθικαί , οἷον « ὅτε γὰρ ἐγένετο ἡ Ἀφροδίτη , εἱστιῶντο οἵ τε ἄλλοι θεοὶ καὶ ὁ τῆς Μήτιδος υἱὸς Πόρος » καὶ τὰ ἑξῆς , ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ Συμποσίου ταῦτα Πλάτωνος · καὶ πάλιν τὸ περὶ τῶν τεττίγων ῥηθὲν ἐν Φαίδρῳ « ὥς ποτε ἦσαν ἄνθρωποι οὗτοι πρὶν Μούσας γεγονέναι » καὶ τὰ ἑξῆς · καὶ παρὰ τῷ ῥήτορι τὰ ἐν τῷ Κατʼ Ἀριστοκράτους εἰρημένα , οἷον « ἐν τούτῳ μόνῳ τῷ δικαστηρίῳ θεοὶ δίκας δοῦναι καὶ λαβεῖν ἠξίωσαν παρʼ ἀλλήλων » καὶ τὰ ἑξῆς μέχρι τοῦ « δικάσαι δὲ Κὐμενίσι καὶ Ὀρέκτῃ τοὺς δώδεκα θεούς » . ἀλλʼ ἐνταῦθα μέν , ἐπείπερ ἐν τῷ πολιτικῷ λόγῳ τὰ μυθικὰ ὑπτιότητα ποιεῖ , διὰ τῶν τῆς γοργότητος ἰδίων τὸ λίαν ὕπτιον ὁ ῥήτωρ παρεμυθήσατο τεμὼν τὰ πράγματα · ὅσαι δὲ καὶ ἄλλαι εἰσὶ μέθοδοι , καθʼ ἃς δεῖ χρῆσθαι τοῖς μυθικοῖς , ἀκριβέστερον ἐν τῷ περὶ δεινότητος ἡμῖν λελέξεται . ἀλλʼ ἐκεῖσε ἐπάνειμι . — Πρῶτον μὲν γὰρ ὅπερ ἔφην καὶ μάλιστα γλυκύτητα καὶ ἡδονὴν ἐν λόγῳ αἱ μυθικαὶ τῶν ἐννοιῶν ποιοῦσι · κατὰ δεύτερον δὲ λόγον τὰ διηγήματα , ὅσα ἐγγὺς μύθων ἐστίν , οἷον τὰ περὶ τοῦ Τρωικοῦ πολέμου εἰ διεξίοι τις ἢ εἴ τι τοιουτότροπον . — Τρίτην δὲ ἔχει τάξιν τὰ κατʼ ὀλίγον μέν πως τοῦ μυθικοῦ κοινωνοῦντα διηγήματα , μᾶλλον δὲ ἢ κατὰ τοὺς μύθους πιστευόμενα , οἷά ἐστιν ἅπαντα τὰ Ἡροδότου · μυθώδη γὰρ ὀλίγα ἔχει , οἷον τὰ περὶ τοῦ Πανὸς ῥηθέντα καὶ τοῦ Ἰάκχου καὶ ἴσως ἄλλα τινὰ σφόδρα γε ὀλίγα · τὰ μέντοι ἄλλα καὶ πιστεύεται γεγονέναι καὶ ἀπήλλακται τοῦ μυθικοῦ , διόπερ οὐδὲ ὁμοίως τοῖς φύσει μυθικοῖς μετέχει τῆς γλυκύτητος . — Ἕτερον δὲ παρὰ ταῦτα εἶδός ἐστιν ἡδονὴν ἔχον καὶ γλυκύτητα ἐννοιῶν , ὅπερ ἄλλοτε ἄλλην ἔχει δύναμιν · τοῦτο γὰρ πολλάκις μὲν καὶ τὰ μυθικὰ αὐτὰ ὑπερβάλλει τῇ ἡδονῇ , πολλάκις δὲ καὶ τῶν τρίτην ἐχόντων τάξιν ἐλαττοῦται , ἔστι δὲ τοῦτο τοιοῦτον . πάντα , ὅσα ταῖς αἰσθήσεσιν ἡμῶν ἐστιν ἡδέα , λέγω δὲ τῇ ὄψει ἢ ἁφῇ ἢ γεύσει ἤ τινι ἄλλῃ ἀπολαύσει , ταῦτα καὶ λεγόμενα ἡδονὴν ποιεῖ . ἀλλʼ αἳ μέν εἰσιν αἰσχραὶ τῶν κατὰ ἀπόλαυσιν ἡδονῶν , αἳ δʼ οὐ τοιαῦται . καὶ τὰς μὲν οὐκ αἰσχρὰς ἔστιν ἁπλῶς ἐκφράζειν , οἷον κάλλος χωρίου καὶ φυτείας διαφόρους καὶ ῥευμάτων ποικιλίας καὶ ὅσα τοιαῦτα · ταῦτα γὰρ καὶ τῇ ὄψει προσβάλλει ἡδονὴν ὁρώμενα καὶ τῇ ἀκοῇ , ὅτε ἐξαγγέλλει τις , ὥσπερ ἡ Σαπφὼ « ἀμφὶ δὲ ὕδωρ ψυχρὸν κελαδεῖ διʼ ὔσδων μαλίνων » καὶ « αἰθυσσομένων δὲ φύλλων κῶμα καταρρεῖ » καὶ ὅσα πρὸ τούτων τε καὶ μετὰ ταῦτα εἴρηται . τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ παρὰ τῷ Πλάτωνι ἐν Φαίδρῳ , οἷον « νὴ τὴν Ἥραν , καλή γε ἡ καταγωγή · ἥ καὶ τὰ ἑξῆς . ταῦτα μὲν οὕτως ἄν τις ἐκφράζων ἡδονὴν ποιοίη καὶ γλυκύτητα . ὅσαι δέ εἰσιν αἰσχραὶ τῶν κατὰ τὰς ἀπολαύσεις ἡδονῶν , ἐοικυῖαν ἔχουσιν αὐταῖς καὶ τὴν διὰ τῆς ἀκοῆς τέρψιν καὶ γλυκύτητα · οἷς γὰρ ἕκαστος χαίρει πραττομένοις , ἐκείνοις οὗτος καὶ λεγομένοις ἡσθήσεται , ὁ μὲν ἀκόλαστος ἀκολάστοις , ὁ δὲ σωφρονῶν δηλαδὴ σώφροσι , καὶ ὁ ποιῶν δὲ ὡσαύτως ποιήσει · ἐπεὶ καὶ τὸ « ἦ ῥα καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν ἡδονὴν μὲν ἔχει καὶ οὐκ ὀλίγην γε , σώφρονα μὴν ταύτην καὶ μέχρι τοῦ μετρίου ἥκουσαν , τῇ δὲ λέξει καὶ πολὺ τῆς ἡδονῆς ἀφέστηκεν · οὐ γὰρ τραχέως μόνον , ἀλλὰ καὶ σκληρῶς εἴρηται τὸ ‘ἔμαρπτε’ · καὶ τὸ ‘ἀγκάς’ δὲ αὐτῇ τῇ προφορᾷ καὶ τῷ φθόγγῳ , εἰ τὸ τῆς ἐννοίας τις ἀφέλοι , ὁρᾷς , ὡς μεγέθους μᾶλλόν ἐστιν , οὐχ ἡδονῆς ; ὅ γε μὴν ἀκόλαστος πάντως τι καὶ πλέον ἀκοῦσαι βούλοιτ᾿ ἂν ἢ καὶ εἰπεῖν , ὅ τι ποιοίη , ὡς ἐν κωμῳδίᾳ , οὐ μὴν ὅ γε σώφρων . τὸ μέντοι « τοῖσι δʼ ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην » καὶ τὰ ἑξῆς μείζονα ἔχει τὴν ἡδονήν , διότι καὶ μυθικὸν καὶ φύσει ἡδὺ τῇ ἄλλῃ ἀπολαύσει τὸ πρᾶγμα καὶ οὐκ αἰσχρὸν ἦν ἐργάσασθαι τὰς τοιαύτας ἐννοίας τε καὶ ἡδονάς . τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ « πορφύρεον δʼ ἄρα κῦμα περιστάθη , οὔρεϊ ἶσον , κυρτωθέν , κρύψεν δὲ θεὸν θνητήν τε γυναῖκα » . καὶ ὅλως μυρία τούτων παρὰ τοῖς ποιηταῖς ἔστι παραδείγματα . καθόλου τε πᾶσαι αἱ ἐρωτικαὶ ἔννοιαι γλυκεῖαί εἰσιν , ἐμπίπτουσι δὲ αὗται σχεδὸν ἐν ἅπασι τοῖς προειρημένοις κατʼ ἔννοιαν γλυκύτητος εἴδεσι καὶ εἰσὶν αὐτῶν ὥσπερ μέρη · διὸ οὐδὲ ἀπεδώκαμεν τάξιν ἰδίαν ταῖς τοιαύταις τῶν ἐννοιῶν , ἀλλʼ ἐπὶ τοσοῦτον αὐτῶν ἐμνήσθημεν . καὶ οἷς χαίρομεν δὲ λόγοις εἴ τις χρῷτο , οἷον ἐγκωμίοις τοῖς εἰς ἡμᾶς αὐτοὺς ἢ εἰς τοὺς προγόνους τοὺς ἡμετέρους ἢ εἰς τὰ παιδικὰ τὰ ἡμέτερα , δῆλον ὡς ἡδονὴν ποιεῖ . πολιτικὴ δὲ ἡ τοιαύτη ἡδονὴ καὶ διαχεῖ γε πολλάκις τοὺς ἀκούοντας μᾶλλον ταῦτα τῶν φύσει ἡδέων . ἔστι δὲ καὶ ταῦτα ἐκείνης τῆς δυνάμεως , ἧς ἦν τὰ ἐξαγγελλόμενα ἅπαντα , ὅσα ταῖς αἰσθήσεσιν ἡμῶν τέρψιν φέρει . — Ἔτι ποιεῖ γλυκύτητα καὶ τὸ τοῖς ἀπροαιρέτοις προαιρετικόν τι περιτιθέναι , οἷον « τὰ μὲν οὖν χωρία καὶ τὰ δένδρα οὐδέν με ἐθέλει διδάσκειν , οἱ δʼ ἐν τῇ πόλει ἄνθρωποι » . ἀμφισβητήσειε δʼ ἄν τις , πότερον κατὰ λέξιν ἢ κατʼ ἔννοιαν ἐνταῦθα γέγονεν ἡ γλυκύτης · καὶ ἴσως μᾶλλον κατʼ ἔννοιαν · τροπὴ μὲν γάρ τις ἔστιν ἐνταῦθα ἐν τῷ « οὐδέν με θέλει » , ἐκ μεταφορᾶς δὲ γέγονεν ἡ περὶ τὴν λέξιν τροπὴ καὶ οὐχ ὡς ἐν τῷ « μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή » · ἐνταῦθα γὰρ τὸ ‘ῥέὲ’ τέτραπται μᾶλλον ἢ ἐκεῖ τὸ ‘ἐθέλει’ , καὶ ἴδιόν τι σημαινόμενον ἔχει ἡ λέξις ἡ ‘ἐθέλει’ . τάχα οὖν εἴποι τις ἂν ἠλληγορῆσθαι αὐτό , ἀντὶ τοῦ ‘οὐδέν με δύναται διδάσκειν’ τοῦ « οὐδέν με θέλει » ῥηθέντος . ἡμεῖς μέντοι τοῦτο , ὅ τί ποτʼ ἂν ᾖ , συγχωροῦντες εἶναι , τοσοῦτον διοριζόμεθα , ὅτι καθόλου τὸ περιτιθέναι τοῖς ἀπροαιρέτοις προαιρετικόν τι γλυκύτητα ποιεῖ , ὥσπερ ἔν τε τῷ προειρημένῳ δηλοῦται καὶ ὅταν τὴν λύραν ἐρωτᾷ ἡ Σαπφὼ καὶ ὅταν αὐτὴ ἀποκρίνηται , οἷον « ἄγε χέλυ δῖά μοι λέγε , φωνάεσσα δὲ γίνεο καὶ τὰ ἑξῆς . ὁ δὲ Ἡρόδοτος καὶ μᾶλλον τοῦτο συνίστησι τὸ παῤ ἡμῶν λεγόμενον · σχεδὸν γὰρ διʼ ὅλου τοῦ λόγου ἡδονὰς ἐργαζόμενος ἐν τοῖς εἰς τὸν Ἑλλήσποντον ὑπὸ Ξέρξου πραχθεῖσιν ὑπερεβάλετο τῇ ἡδονῇ καὶ τῇ γλυκύτητι , οἷον « ἐνετέλλετο δὲ λέγειν ῥαπίζοντας τάδε βάρβαρά τε καὶ ἀτάσθαλα · ὦ πικρὸν ὕδωρ , δεσπότης τοι δίκην ἐπιτιθεῖ τήνδε , ὅτι μιν ἠδίκησας οὐδὲν πρὸς ἐκείνου ἄδικον παθόν . καὶ βασιλεὺς μὲν Ξέρξης διαβήσεταί σε , ἤν τε βούλῃ ἤν τε μή · σοὶ δὲ κατὰ δίκην ἄρα οὐδεὶς ἀνθρώπων θύει ὡς ὄντι δολερῷ καὶ ἁλμυρῷ ποταμῷ » · ἐνταῦθα γὰρ πρὸς τὸ ὕδωρ ὡς αἴσθησίν τινα ἔχον καὶ προαίρεσιν διαλεγόμενον ποιήσας τὸν Ξέρξην ὑπερέβαλεν ἡδονῇ , καθʼ ὅ ἐλέγομεν θεώρημα . τὰ μέντοι παρὰ τοῖς ποιηταῖς ἐξουσίᾳ λέγεται ποιητικῇ , ἀλλʼ οὐχ ὥσπερ εἰρήκαμεν , οἷον « ἀμιφὶ δὲ σάλπιγξεν μέγας οὐρανός καὶ « αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ » καὶ « γηθοσύνῃ δὲ θάλασσα διίστατο » καὶ ὅσα τοιαῦτα · οὐχ ὡς κατʼ ἀπροαιρέτων γὰρ λέγεται , ἀλλʼ ὡς καὶ δυναμένων τὸ πρακτέον εἰδέναι · δέδοται γὰρ καὶ τὰ τοιαῦτα τοῖς ποιηταῖς . ἀπήλλακται μέντοι γε οὐδʼ οὕτω γλυκύτητος , ἀλλὰ ποιεῖ μὲν κἀνταῦθα οὐδὲν ἧττον τὴν ἡδονὴν τὰ τοιαῦτα νοήματα , μετριωτέραν δὲ ἢ ἐν τοῖς ἄλλοις . ταὐτὸν δὲ συμβαίνει καί , εἴ τις τοῖς ἀλόγοις ζῴοις τὰ ἀνθρώπου ἴδια περιθείη , ὥσπερ ὁ Ξενορῶν λέγων τὰς κύνας ἐπισκυθρωπάζειν καὶ πάλιν μειδιᾶν καὶ ἀπιστεῖν τοῖς ἴχνεσιν ἢ πιστεύειν , καὶ ὅταν εἴπῃ « θρασεῖαι δὲ αἱ οὐκ ἐῶσαι τῶν συνεργῶν τὰς σοφὰς εἰς τὸ πρόσθεν ἰέναι , ἀλλὰ ἀνείργουσι θορυβοῦσαι » · καὶ γὰρ τὸ « τῶν συνεργῶν » καὶ « τὰς σοφάς καὶ σχεδὸν ἅπαντα τὰ εἰρημένα ἀνθρώπων ἴδία καὶ οὐ κυνῶν . καὶ ὅλως πολλὰ τοιαῦτα λάβοις ἂν ἐκ τοῦ Κυνηγετικοῦ παραδείγματα , ἐν ᾧ δὴ καὶ φύσει τὸ κατʼ ἔννοιαν ἔχον τὴν ἡδονήν · καὶ κατʼ ἄλλα μὲν γάρ , κατὰ δὲ τὴν ἔννοιαν καὶ μᾶλλον , ὅτι φύσει τὸ πρᾶγμα ἡδὺ τὸ τῆς θήρας καὶ τῇ ὄψει , ὥς που καὶ τοῦτο αὐτὸς ἐπεσημήνατο ὁ Ξενοφῶν εἰπὼν ἥδιστον εἶναι θεαμάτων ἰδεῖν τὸν λαγὼν ἐξανιστάμενον , φεύγοντα , μεταδιωκόμενον , ἁλισκόμενον . Ἀλλὰ περὶ μὲν ἐννοιῶν γλυκύτητος καὶ ἡδονῆς τοσαῦτα .
Lemmas: 4 ἔννοια δέ γλυκύς τε καί ἡδονή ἔχω μάλα μέν πᾶς ὁ μυθικός , οἷος « ὅτε γάρ γίγνομαι ὁ Ἀφροδίτη , ἑστιάω ὁ τε ἄλλος θεός καί ὁ ὁ Μήτις υἱός Πόρος » καί ὁ ἑξῆς , εἰμί δέ ἀπό ὁ Συμπόσιον οὗτος Πλάτων · καί πάλιν ὁ περί ὁ τέττιξ λέγω ἐν Φαῖδρος « ὡς ποτέ εἰμί ἄνθρωπος οὗτος πρίν Μοῦσα γίγνομαι » καί ὁ ἑξῆς · καί παρά ὁ ῥήτωρ ὁ ἐν ὁ Κατά Ἀριστοκράτης λέγω , οἷος « ἐν οὗτος μόνος ὁ δικαστήριον θεός δίκη δίδωμι καί λαμβάνω ἀξιόω παρά ἀλλήλων » καί ὁ ἑξῆς μέχρι ὁ « δικάζω δέ Κὐμενίσι καί ὀρεκτός ὁ δώδεκα θεός » . ἀλλά ἐνταῦθα μέν , ἐπεί ἐν ὁ πολιτικός λόγος ὁ μυθικός ὑπτιότης ποιέω , διά ὁ ὁ γοργότης ἴδιος ὁ λίαν ὕπτιος ὁ ῥήτωρ παραμυθέομαι τέμνω ὁ πρᾶγμα · ὅσος δέ καί ἄλλος εἰμί μέθοδος , κατά ὅς δέω χράω ὁ μυθικός , ἀκριβής ἐν ὁ περί δεινότης ἐγώ λέγω . ἀλλά ἐκεῖσε ἐπανέρχομαι . — πρῶτος μέν γάρ ὅς φημί καί μάλα γλυκύτης καί ἡδονή ἐν λόγος ὁ μυθικός ὁ ἔννοια ποιέω · κατά δεύτερος δέ λόγος ὁ διήγημα , ὅσος ἐγγύς μῦθος εἰμί , οἷος ὁ περί ὁ Τρωϊκός πόλεμος εἰ διεξέρχομαι τις ἤ εἰ τις τοιουτότροπος . — τρίτος δέ ἔχω τάξις ὁ κατά ὀλίγος μέν πως ὁ μυθικός κοινωνέω διήγημα , μάλα δέ ἤ κατά ὁ μῦθος πιστεύω , οἷος εἰμί ἅπας ὁ Ἡρόδοτος · μυθώδης γάρ ὀλίγος ἔχω , οἷος ὁ περί ὁ Πάν λέγω καί ὁ Ἴακχος καί ἴσως ἄλλος τις σφόδρα γε ὀλίγος · ὁ μέντοι ἄλλος καί πιστεύω γίγνομαι καί ἀπαλλάσσω ὁ μυθικός , διόπερ οὐδέ ὅμοιος ὁ φύσις μυθικός μετέχω ὁ γλυκύτης . — ἕτερος δέ παρά οὗτος εἶδος εἰμί ἡδονή ἔχω καί γλυκύτης ἔννοια , ὅς ἄλλοτε ἄλλος ἔχω δύναμις · οὗτος γάρ πολλάκις μέν καί ὁ μυθικός αὐτός ὑπερβάλλω ὁ ἡδονή , πολλάκις δέ καί ὁ τρίτος ἔχω τάξις ἐλασσόω , εἰμί δέ οὗτος τοιοῦτος . πᾶς , ὅσος ὁ αἴσθησις ἐγώ εἰμί ἡδύς , λέγω δέ ὁ ὄψις ἤ ἁφή ἤ γεῦσις ἤ τις ἄλλος ἀπόλαυσις , οὗτος καί λέγω ἡδονή ποιέω . ἀλλά ὁ μέν εἰμί αἰσχρός ὁ κατά ἀπόλαυσις ἡδονή , ὁ δέ οὐ τοιοῦτος . καί ὁ μέν οὐ αἰσχρός εἰμί ἁπλῶς ἐκφράζω , οἷος κάλλος χωρίον καί φυτεία διάφορος καί ῥεῦμα ποικιλία καί ὅσος τοιοῦτος · οὗτος γάρ καί ὁ ὄψις προσβάλλω ἡδονή ὁράω καί ὁ ἀκοή , ὅτε ἐξαγγέλλω τις , ὥσπερ ὁ Σαπφώ « ἀμφί δέ ὕδωρ ψυχρός κελαδέω διά ὄζος μήλινος » καί « αἰθύσσω δέ φύλλον κῶμα καταρρέω » καί ὅσος πρό οὗτος τε καί μετά οὗτος λέγω . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ παρά ὁ Πλάτων ἐν Φαῖδρος , οἷος « νή ὁ Ἥρα , καλός γε ὁ καταγωγή · ὁ καί ὁ ἑξῆς . οὗτος μέν οὕτως ἄν τις ἐκφράζω ἡδονή ποιέω καί γλυκύτης . ὅσος δέ εἰμί αἰσχρός ὁ κατά ὁ ἀπόλαυσις ἡδονή , ἔοικα ἔχω αὐτός καί ὁ διά ὁ ἀκοή τέρψις καί γλυκύτης · ὅς γάρ ἕκαστος χαίρω πράσσω , ἐκεῖνος οὗτος καί λέγω ἥδομαι , ὁ μέν ἀκόλαστος ἀκόλαστος , ὁ δέ σωφρονέω δηλαδή σώφρων , καί ὁ ποιέω δέ ὡσαύτως ποιέω · ἐπεί καί ὁ « ἠμί ἄρα καί ἀγκάς μάρπτω Κρόνος παῖς ὅς παράκοιτις ἡδονή μέν ἔχω καί οὐ ὀλίγος γε , σώφρων μήν οὗτος καί μέχρι ὁ μέτριος ἥκω , ὁ δέ λέξις καί πολύς ὁ ἡδονή ἀφίστημι · οὐ γάρ τραχύς μόνος , ἀλλά καί σκληρός λέγω ὁ μάρπτω · καί ὁ ἀγκάς δέ αὐτός ὁ προφορά καί ὁ φθόγγος , εἰ ὁ ὁ ἔννοια τις ἀφαιρέω , ὁράω , ὡς μέγεθος μάλα εἰμί , οὐ ἡδονή ; ὁ γε μήν ἀκόλαστος πάντως τις καί πολύς ἀκούω βούλομαι ἄν ἤ καί λέγω , ὅς τις ποιέω , ὡς ἐν κωμῳδία , οὐ μήν ὁ γε σώφρων . ὁ μέντοι « ὁ δέ ὑπό χθών δῖος φύω νεοθηλής πόα » καί ὁ ἑξῆς μέγας ἔχω ὁ ἡδονή , διότι καί μυθικός καί φύσις ἡδύς ὁ ἄλλος ἀπόλαυσις ὁ πρᾶγμα καί οὐ αἰσχρός εἰμί ἐργάζομαι ὁ τοιοῦτος ἔννοια τε καί ἡδονή . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ « πορφύρεος δέ ἄρα κῦμα περιίστημι , ὄρος ἴσος , κυρτόω , κρύπτω δέ θεός θνητός τε γυνή » . καί ὅλος μυρίος οὗτος παρά ὁ ποιητής εἰμί παράδειγμα . καθόλου τε πᾶς ὁ ἐρωτικός ἔννοια γλυκύς εἰμί , ἐμπίπτω δέ οὗτος σχεδόν ἐν ἅπας ὁ προλέγω κατά ἔννοια γλυκύτης εἶδος καί εἰμί αὐτός ὥσπερ μέρος · διό οὐδέ ἀποδίδωμι τάξις ἴδιος ὁ τοιοῦτος ὁ ἔννοια , ἀλλά ἐπί τοσοῦτος αὐτός μιμνῄσκω . καί ὅς χαίρω δέ λόγος εἰ τις χράω , οἷος ἐγκώμιον ὁ εἰς ἐγώ αὐτός ἤ εἰς ὁ πρόγονος ὁ ἡμέτερος ἤ εἰς ὁ παιδικός ὁ ἡμέτερος , δῆλος ὡς ἡδονή ποιέω . πολιτικός δέ ὁ τοιοῦτος ἡδονή καί διαχέω γε πολλάκις ὁ ἀκούω μάλα οὗτος ὁ φύσις ἡδύς . εἰμί δέ καί οὗτος ἐκεῖνος ὁ δύναμις , ὅς εἰμί ὁ ἐξαγγέλλω ἅπας , ὅσος ὁ αἴσθησις ἐγώ τέρψις φέρω . — ἔτι ποιέω γλυκύτης καί ὁ ὁ ἀπροαίρετος προαιρετικός τις περιτίθημι , οἷος « ὁ μέν οὖν χωρίον καί ὁ δένδρον οὐδείς ἐγώ ἐθέλω διδάσκω , ὁ δέ ἐν ὁ πόλις ἄνθρωπος » . ἀμφισβητέω δέ ἄν τις , πότερος κατά λέξις ἤ κατά ἔννοια ἐνταῦθα γίγνομαι ὁ γλυκύτης · καί ἴσως μάλα κατά ἔννοια · τροπή μέν γάρ τις εἰμί ἐνταῦθα ἐν ὁ « οὐδείς ἐγώ ἐθέλω » , ἐκ μεταφορά δέ γίγνομαι ὁ περί ὁ λέξις τροπή καί οὐ ὡς ἐν ὁ « μέλι γλυκύς ῥέω αὐδή » · ἐνταῦθα γάρ ὁ ῥέω τρέπω μάλα ἤ ἐκεῖ ὁ ἐθέλω , καί ἴδιος τις σημαίνω ἔχω ὁ λέξις ὁ ἐθέλω . τάχα οὖν λέγω τις ἄν ἀλληγορέω αὐτός , ἀντί ὁ ‘οὐδέν ἐγώ δύναμαι διδάσκω ὁ « οὐδείς ἐγώ ἐθέλω » λέγω . ἐγώ μέντοι οὗτος , ὅς τίς ποτέ ἄν εἰμί , συγχωρέω εἰμί , τοσοῦτος διορίζω , ὅτι καθόλου ὁ περιτίθημι ὁ ἀπροαίρετος προαιρετικός τις γλυκύτης ποιέω , ὥσπερ ἐν τε ὁ προλέγω δηλόω καί ὅταν ὁ λύρα ἐρωτάω ὁ Σαπφώ καί ὅταν αὐτός ἀποκρίνω , οἷος « ἄγε χέλυς δῖος ἐγώ λέγω , φωνήεις δέ γίγνομαι καί ὁ ἑξῆς . ὁ δέ Ἡρόδοτος καί μάλα οὗτος συνίστημι ὁ παρά ἐγώ λέγω · σχεδόν γάρ διά ὅλος ὁ λόγος ἡδονή ἐργάζομαι ἐν ὁ εἰς ὁ Ἑλλήσποντος ὑπό Ξέρξης πράσσω ὑπερβάλλω ὁ ἡδονή καί ὁ γλυκύτης , οἷος « ἐντέλλω δέ λέγω ῥαπίζω ὅδε βάρβαρος τε καί ἀτάσθαλος · ὦ πικρός ὕδωρ , δεσπότης σύ δίκη ἐπιτίθημι ὅδε , ὅτι μιν ἀδικέω οὐδείς πρός ἐκεῖνος ἄδικος πάσχω . καί βασιλεύς μέν Ξέρξης διαβαίνω σύ , ἐάν τε βούλομαι ἐάν τε μή · σύ δέ κατά δίκη ἄρα οὐδείς ἄνθρωπος θύω ὡς εἰμί δολερός καί ἁλμυρός ποταμός » · ἐνταῦθα γάρ πρός ὁ ὕδωρ ὡς αἴσθησις τις ἔχω καί προαίρεσις διαλέγω ποιέω ὁ Ξέρξης ὑπερβάλλω ἡδονή , κατά ὅς λέγω θεώρημα . ὁ μέντοι παρά ὁ ποιητής ἐξουσία λέγω ποιητικός , ἀλλά οὐ ὥσπερ λέγω , οἷος « ἀμφί δέ σαλπίζω μέγας οὐρανός καί « αὐτόματος δέ πύλη μυκάομαι οὐρανός » καί « γηθοσύνη δέ θάλασσα διΐστημι » καί ὅσος τοιοῦτος · οὐ ὡς κατά ἀπροαίρετος γάρ λέγω , ἀλλά ὡς καί δύναμαι ὁ πράσσω οἶδα · δίδωμι γάρ καί ὁ τοιοῦτος ὁ ποιητής . ἀπαλλάσσω μέντοι γε οὐδέ οὕτως γλυκύτης , ἀλλά ποιέω μέν ἐνταῦθα οὐδείς ἥσσων ὁ ἡδονή ὁ τοιοῦτος νόημα , μέτριος δέ ἤ ἐν ὁ ἄλλος . αὐτός δέ συμβαίνω καί , εἰ τις ὁ ἄλογος ζῷον ὁ ἄνθρωπος ἴδιος περιτίθημι , ὥσπερ ὁ ξενοροος λέγω ὁ κύων ἐπισκυθρωπάζω καί πάλιν μειδιάω καί ἀπιστέω ὁ ἴχνος ἤ πιστεύω , καί ὅταν λέγω « θρασύς δέ ὁ οὐ ἐάω ὁ συνεργός ὁ σοφός εἰς ὁ πρόσθεν ἔρχομαι , ἀλλά ἀνείργω θορυβέω » · καί γάρ ὁ « ὁ συνεργός » καί « ὁ σοφός καί σχεδόν ἅπας ὁ λέγω ἄνθρωπος ἴδιος καί οὐ κύων . καί ὅλος πολύς τοιοῦτος λαμβάνω ἄν ἐκ ὁ Κυνηγετικός παράδειγμα , ἐν ὅς δή καί φύσις ὁ κατά ἔννοια ἔχω ὁ ἡδονή · καί κατά ἄλλος μέν γάρ , κατά δέ ὁ ἔννοια καί μάλα , ὅτι φύσις ὁ πρᾶγμα ἡδύς ὁ ὁ θήρα καί ὁ ὄψις , ὡς που καί οὗτος αὐτός ἐπισημαίνω ὁ Ξενοφῶν λέγω ἡδύς εἰμί θέαμα ὁράω ὁ λαγώς ἐξανίστημι , φεύγω , μεταδιώκω , ἁλίσκομαι . ἀλλά περί μέν ἔννοια γλυκύτης καί ἡδονή τοσοῦτος .