hermogenes.peri-i-dew-n-lo-gou 2.8.1
8 Ἡ βαρύτης ἐννοίας μὲν ἔχει τὰς ὀνειδιστικὰς ἁπάσας , ὅταν εὐεργεσίας τις ἑαυτοῦ λέγων τὸ μηδενὸς ἢ ἐλαττόνων ἠξιῶσθαι ἢ καὶ τοὐναντίον , ὅτι καὶ τιμωρίας ἀντὶ τιμῆς ἠξίωται , ὀνειδίζῃ · οὕτω γὰρ καὶ μάλιστα βαρὺς ὁ λόγος γίνεται , εἰ παρατιθείη τις τοὺς οὐδὲν ἢ μικρὰ εὐεργετήσαντας ἢ καὶ τοὐναντίον ἠδικηκότας , εἶτα τυχόντας , ὧν αὐτὸς οὐκ ἠξιώθη . ταὐτὸν δὲ συμβαίνει , κἂν εἰ λέγοι τις ὅτι ‘τὸν δεῖνα μὲν φαῦλον ὄντα τούτων ἠξιώσατε , ἐμὲ δὲ ὡς ἑτέρως προαιρούμενον τῶν ἐναντίωνʼ . παραδείγματα τῶν ἐννοιῶν τούτων πολλὰ ἔν τε τῇ Ὑπὲρ τῶν Λυκούργου παίδων ἐπιστολῇ καὶ ἐν τῇ Ὑπὲρ τῆς ἑαυτοῦ καθόδου · ἐν μέντοι ταύτῃ καὶ τὸ προοίμιον εὐθὺς τοιοῦτόν ἐστιν ἅπαν , οἷον « ένόμιζον μέν , ἀφʼ ὧν ἐπολιτευόμην , οὐχ ὅπως μηδὲν ὑμᾶς ἀδικῶν τοιαῦτα πείσεσθαι » καὶ τὰ ἐξῆς . — Γίνονται μέντοι βαρύτητες κἀκ τῶν ἐπιεικῶν πως εἶναι δοκουσῶν ἐννοιῶν μεθοδευθεῖσαί πως , ὅταν δῆθεν μειονεκτῇ τις ἑκὼν ἢ συγχωρῇ πλεονεκτεῖν τῷ ἐχθρῷ , ἢ καὶ τῶν ἐναντίων ἀπὸ τοῦ λόγου φαίνηται ἑαυτὸν ἢ τὸν ἐχθρὸν ἀξιῶν καὶ ὀνομάτων καὶ πραγμάτων . τοιαῦται δὲ αἱ εἰρωνεῖαι , μέθοδοί τινες οὗσαι δήπουθεν , οἷον « ἐμοὶ δὲ ὅς , εἴτε τις , ὦ Ἀθηναῖοι , βούλεται νομίσαι μανίαν · μανία γὰρ ἴσως ἐστὶ τὸ ὑπὲρ δύναμίν τι ποιεῖν » · πάνυ γὰρ βαρέως ἐνταῦθα τὴν φιλοτιμίαν ἑαυτοῦ μανίαν ὠνόμασε . κἀκεῖνο δὲ τὸ « πῶς ὑμῖν ὑπὸ τῶν χρηστῶν τούτων τὰ πράγματα ἔχει ; τοιοῦτόν ἐστι , καὶ πολλὰ ἔχομεν τοιαῦτα παραδείγματα . τὸ δὲ τοιοῦτον ἅπαν εἶδος ὡς ἔφην μεθόδου μᾶλλόν ἐστιν · αἱ γὰρ εἰρωνεῖαι μέθοδοί τινές εἰσι δηλαδή , αἳ δὴ ποιοῦσιν ἐνταῦθα τὴν βαρύτητα , ἀλλʼ οὐκ αὐτὴ καθʼ ἑαυτὴν ἔχει τι βαρὺ ἡ ἔννοια · καὶ ποιοῦσί γε τὴν βαρύτητα ὡς ἔφην ἐν τῷ τοὐναντίον αὐτῷ , ἢ λέγει ὁ τῇ εἰρωνείᾳ χρώμενος , ἐνδείκνυσθαι διὰ τῆς μεθόδου , οἷον « τότε τοίνυν ὁ Παιανιεύς ἐγὼ Βάταλος Οἰνομάου τοῦ Κοθωκίδου σοῦ πλείονος ἄξιος ὢν ἐφάνην τῇ πόλει » · διὰ γὰρ ἀμφοτέρων τῶν ὀνομάτων , τοῦ τε Βατάλου καὶ τοῦ Οἰνομάου , τὰ ἐναντία τοῖς ὀνόμασιν αὐτοῖς δηλοῦται · τό τε γὰρ Βάταλος ὄνομα ἐπὶ μαλακίᾳ λεγόμενον , ἐφʼ οἷς ἀνδρείως προὔστη τῶν κοινῶν , τέθεικε , διʼ ὧν τὸ μηδὲ Βάταλος ἀλλʼ εἴ τι τούτῳ ἐναντιώτατόν ἐστιν ὄνομα καλεῖσθαι ἂν δικαίως αὐτὸν οἶμαι δείκνυσι , τό τε Οἱνόμαος ἔχον τι μέγα καὶ τραγικόν , ἐφʼ οἷς ταπεινὸς καὶ ἄνανδρος ὁ Αἰσχίνης ὤφθη , τεθέν , σαφῶς τῶν ἐναντίων αὐτὸν ὀνομιάτων ἄξιον ἀποφαίνει . εἰ δέ τι τοῦτο καὶ σκώμιματος ἔχει , ἑτέρου λόγου . ἀλλὰ μέθοδος μὲν αὕτη βαρύτητος ἰδία τῆς εἰρωνείας . — Εἰδέναι μέντοι χρή , ὅτι μὴ πᾶσα εἰρωνεία ὁμοίαν ἔχει τὴν βαρύτητα , δῆλον δὲ τοῦτο κὰκ τῶν προειρημένων γεγενῆσθαι νομίζω . ὅτε μὲν γὰρ ἐφʼ ἑαυτοῦ τις χρῷτο τῇ εἰρωνείᾳ , καὶ μάλιστα εἰ πρὸς τούς δικαστάς , ἀλλὰ μὴ πρὸς τὸν ἐχθρὸν λέγοι , καθαρὰν ποιεῖ τὴν βαρύτητα , οἷόν ἐστι καὶ τὸ « ἐμοὶ δὲ ὅς , εἴτε τις , ὦ Ἀθηναῖοι , βούλεται νομίσαι μανίαν · μανία γὰρ ἴσως ἐστὶ τὸ ὑπὲρ δύναμίν τι ποιεῖν » · ἐν ταύτῃ γὰρ ἐκπρεπὴς ἡ βαρύτης . ὅτε μέντοι κατὰ τῶν ἐχθρῶν τις χρῷτο τῇ εἰρωνείᾳ , τὸ μὲν ἦθος ἴσχει πάντως ὁ λόγος , σφόδρα δὲ ὀλίγον τι τὸ τῆς βαρύτητος καὶ ἀμαυρὸν ὑποφαίνεται , οἷον « πῶς ὑμῖν ὑπὸ τῶν χρηστῶν τούτων τὰ πράγματα ἔχει ; » ἐν μέντοι τοῖς ἐσχηματισμένοις ἐπὶ βαρύτητι φύσει ζητήμασι δύναται κατὰ τὴν τοιαύτην μέθοδον ἐπʼ ἀμφοῖν ἐκπρεπὴς εἶναι ἡ βαρύτης , ἐάν τε ἐφʼ ἑαυτοῦ ἐάν τε ἐπὶ τοῦ ἐχθροῦ τις ἐθέλῃ χρῆσθαι τῇ εἰρωνείᾳ , οἷον ὁ Θεμιστοκλῆς δόξαν τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὸν ἀνοικισμὸν πιπράσκειν τὰς ναῦς , ἐπείπερ ἥττητο ἀντιλέγων , ἑαυτὸν προσαγγέλλει · αὐτός τε γὰρ πάντα , ἐφʼ οἷς θαυμάζεται , φήσει θανάτου ἄξια ἑαυτῷ πεπρᾶχθαι · καὶ γὰρ ὅτι τὸ χρησθὲν μόνος εἶδεν , οὐ τιμῆς ἀλλʼ ἀτιμίας ἄξιον εἶναι , διότι μηδέν ἐστι τῶν νεῶν ὄφελος , καὶ ὅτι κράτιστος ἐν ταῖς ναυμαχίαις ὤφθη , καὶ τοῦτο ὁμοίως τά τε ἄλλα παραπλησίως · τούς τε πεπεικότας νυνὶ πιπράσκειν τὰς ναῦς θαυμαστοὺς εἶναι πολίτας καὶ μόνους τὸ συμφέρον εἰδέναι . ἡμαρτῆσθαι μέντοι φήσει καὶ τῇ τύχῃ τὸ μὴ ἐξ ἀρχῆς αὐτοῦ κεκρατηκέναι ἀντιλέγοντας , ὅτε ἔπειθεν ἐκεῖνα , ἐφʼ οἷς νῦν θάνατον αὑτοῦ καταγινώσκει · οὔτε γὰρ ἐκλιπεῖν ἔδει τὴν πόλιν οὔτε ὅσα ἄλλα εἰπεῖν ἔχει . προσθήσει δὲ βαρύτητα , καὶ τὸν Κυρσίλον ὅτι στεφανοῦν ἀλλʼ οὐ καταλιθοῦν ἔδει , καὶ ὡς ἀσφαλέστερον νῦν οἰκήσουσιν ἀποδόμενοι τὰς ναῦς · οὐ γὰρ ἐπιβουλεύσειν αὐτοῖς διὰ τοῦτό γε αὐτό , διότι τῶν νεῶν στέρονται , οὔτε βασιλέα οὔτε ἄλλον οὐδένα · διὰ γὰρ τοῦ πεζοῦ σεσῷσθαι τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ μηδὲν ὦφθαι τὰς ναῦς παρὰ τὴν χρείαν . καὶ ὅλως τὰ ἐναντία διὰ τῶν ἐναντίων ἐνδείξεται πανταχοῦ , ὅπερ ἴδιον μὲν τῆς εἰρωνείας , ἐργαστικὸν δὲ τῆς βαρύτητος . — Καὶ μὴν καὶ τὸ περὶ τῶν ὁμολογουμένων ὡς ἀμφισβητουμένων εἰς ἐρώτησιν ἐκ διαπορήσεως καθίστασθαι βαρύτητος ἴδιον , οὐκ ἀπήλλακται δὲ οὐδὲ τοῦτο εἰρωνείας , οἷον « ἆρα μικρὰ βοηθῆσαι τοῖς πένησιν ὑμῶν δοκῶ ; » καὶ τὰ ἐξῆς , καὶ ὁ Θουκυδίδης « ἄρα ἄξιοι δοκοῦμεν ὑμῖν , ὦ Λακεδαιμόνιοι ; — Τοιοῦτόν ἔστι καὶ τὸ ἐνδοιάζειν περὶ τῶν ὁμολογουμένων , ὃ δὴ καὶ τοῦ ἐνδιαθέτου ἔφαμέν πως εἶναι λόγου , οἶον « εἰ δὲ καὶ ἐν αὐτοῖς οἶς ἐτιμᾶσθε ἠδίκηκέ τις ὑμῶν , πόσῳ μᾶλλον μισοῖσθʼ ἄν ἢ σῴζοισθε δικαίως ; » εἶθʼ ἡ ἐν . δοίασις μετʼ ἐπικρίσεως « ἐγὼ μὲν οἶμαι πολλῷ » . καὶ τοῦτο δὲ εἰρωνεία τις τὸ ἐνδοιάσαι περὶ τοῦ ὁμολογουμένου . — Παραπλήσιον δὲ τούτῳ καὶ τὸ ἐπικρίνειν τι ὡς δέον γενέσθαι , ὃ βούλει ἐνδείκνυσθαι , ὅτι οὐ δέον , οἶον « μέλλων δὲ τοῦ τε ἰδίου βίου παντὸς ὡς ἔοικε λόγον διδόναι τήμερον καὶ τῶν κοινῇ πεπολιτευμένων » . διὰ τοῦτο δὲ καὶ τῇ ἐπικρίσει ἐνδοιαστικῇ κέχρηται τῇ « ὡς ἔοικεν » , ἵνα τὸ ἄκων αὐτὸ ποιεῖν ἐνδείξηται καὶ ὡς ἀναγκάσαντος τοῦ Αἰσχίνου . εἰ δὲ καὶ δεινῶς μεθώδευται τὸ νόημα , ὅπερ ἐβούλετο ποιῆσαι , ἐνδειξαμένου τοῦ ῥήτορος , ὅτι κατʼ ἀνάγκην καὶ τοῦ ἐχθροῦ βιασαμένου οὕτω ποιεῖ , μὴ θαυμάσῃς — σχεδὸν γὰρ οὐδὲν τῶν τοῦ ῥήτορος , ὅ δὴ πολλάκις εἶπον , ἀπήλλακται δεινότητος — , ἀλλὰ νῦν , εἴπερ βαρύ ἐστι τὸ εἰρημένον , ἐπισκεπτέον · περὶ γὰρ ταύτης νῦν ἡμῖν πρόκειται λέγειν τῆς ἰδέας . περὶ δὲ δεινότητος , ὡς πολλάκις ἐπηγγειλάμεθα , ἐροῦμεν αὐτίκα · καὶ γὰρ τὴν τάξιν μετὰ πάσας ἔχει τὰς προειρημένας ἰδέας , εἰ καὶ τῇ δυνάμει πρὸ τῶν ἀπασῶν ἡμῖν αὐτὴν κατατακτέον . Ἀλλʼ ἔννοιαι μὲν αὗται καὶ μέθοδοι βαρύτητος .
Lemmas: 8 ὁ βαρύτης ἔννοια μέν ἔχω ὁ ὀνειδιστικός ἅπας , ὅταν εὐεργεσία τις ἑαυτοῦ λέγω ὁ μηδείς ἤ ἐλαχύς ἀξιόω ἤ καί ἐναντίος , ὅτι καί τιμωρία ἀντί τιμή ἀξιόω , ὀνειδίζω · οὕτως γάρ καί μάλα βαρύς ὁ λόγος γίγνομαι , εἰ παρατίθημι τις ὁ οὐδείς ἤ μικρός εὐεργετέω ἤ καί ἐναντίος ἀδικέω , εἶτα τυγχάνω , ὅς αὐτός οὐ ἀξιόω . αὐτός δέ συμβαίνω , ἄν εἰ λέγω τις ὅτι ‘τὸν δεῖνα μέν φαῦλος εἰμί οὗτος ἀξιόω , ἐγώ δέ ὡς ἕτερος προαιρέω ὁ ἐναντιώνω . παράδειγμα ὁ ἔννοια οὗτος πολύς ἐν τε ὁ Ὑπέρ ὁ Λυκοῦργος παῖς ἐπιστολή καί ἐν ὁ Ὑπέρ ὁ ἑαυτοῦ κάθοδος · ἐν μέντοι οὗτος καί ὁ προοίμιον εὐθύς τοιοῦτος εἰμί ἅπας , οἷος « νομίζω μέν , ἀπό ὅς πολιτεύω , οὐ ὅπως μηδείς σύ ἀδικέω τοιοῦτος πάσχω » καί ὁ ἑξῆς . — γίγνομαι μέντοι βαρύτης ἐκ ὁ ἐπιεικής πως εἰμί δοκέω ἔννοια μεθοδεύω πως , ὅταν δῆθεν μειονεκτέω τις ἑκών ἤ συγχωρέω πλεονεκτέω ὁ ἐχθρός , ἤ καί ὁ ἐναντίος ἀπό ὁ λόγος φαίνω ἑαυτοῦ ἤ ὁ ἐχθρός ἀξιόω καί ὄνομα καί πρᾶγμα . τοιοῦτος δέ ὁ εἰρωνεία , μέθοδος τις εἰμί δήπουθεν , οἷος « ἐγώ δέ ὅς , εἴτε τις , ὦ Ἀθηναῖος , βούλομαι νομίζω μανία · μανία γάρ ἴσως εἰμί ὁ ὑπέρ δύναμις τις ποιέω » · πάνυ γάρ βαρύς ἐνταῦθα ὁ φιλοτιμία ἑαυτοῦ μανία ὀνομάζω . ἐκεῖνος δέ ὁ « πῶς σύ ὑπό ὁ χρηστός οὗτος ὁ πρᾶγμα ἔχω ; τοιοῦτος εἰμί , καί πολύς ἔχω τοιοῦτος παράδειγμα . ὁ δέ τοιοῦτος ἅπας εἶδος ὡς φημί μέθοδος μάλα εἰμί · ὁ γάρ εἰρωνεία μέθοδος τις εἰμί δηλαδή , ὅς δή ποιέω ἐνταῦθα ὁ βαρύτης , ἀλλά οὐ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἔχω τις βαρύς ὁ ἔννοια · καί ποιέω γε ὁ βαρύτης ὡς φημί ἐν ὁ ἐναντίος ἑαυτοῦ , ἤ λέγω ὁ ὁ εἰρωνεία χράω , ἐνδείκνυμι διά ὁ μέθοδος , οἷος « τότε τοίνυν ὁ Παιανιεύς ἐγώ Βάταλος Οἰνόμαος ὁ Κοθωκίδης σύ πολύς ἄξιος εἰμί φαίνω ὁ πόλις » · διά γάρ ἀμφότερος ὁ ὄνομα , ὁ τε Βάταλος καί ὁ Οἰνόμαος , ὁ ἐναντίος ὁ ὄνομα αὐτός δηλόω · ὁ τε γάρ Βάταλος ὄνομα ἐπί μαλακία λέγω , ἐπί ὅς ἀνδρεῖος προΐστημι ὁ κοινός , τίθημι , διά ὅς ὁ μηδέ Βάταλος ἀλλά εἰ τις οὗτος ἐναντίος εἰμί ὄνομα καλέω ἄν δίκαιος ἑαυτοῦ οἴομαι δείκνυμι , ὁ τε Οἰνόμαος ἔχω τις μέγας καί τραγικός , ἐπί ὅς ταπεινός καί ἄνανδρος ὁ Αἰσχίνης ὁράω , τίθημι , σαφής ὁ ἐναντίος αὐτός ονομιαινω ἄξιος ἀποφαίνω . εἰ δέ τις οὗτος καί σκωμιμα ἔχω , ἕτερος λόγος . ἀλλά μέθοδος μέν οὗτος βαρύτης ἴδιος ὁ εἰρωνεία . — οἶδα μέντοι χρή , ὅτι μή πᾶς εἰρωνεία ὅμοιος ἔχω ὁ βαρύτης , δῆλος δέ οὗτος ἐκ ὁ προλέγω γίγνομαι νομίζω . ὅτε μέν γάρ ἐπί ἑαυτοῦ τις χράω ὁ εἰρωνεία , καί μάλα εἰ πρός ὁ δικαστής , ἀλλά μή πρός ὁ ἐχθρός λέγω , καθαρός ποιέω ὁ βαρύτης , οἷος εἰμί καί ὁ « ἐγώ δέ ὅς , εἴτε τις , ὦ Ἀθηναῖος , βούλομαι νομίζω μανία · μανία γάρ ἴσως εἰμί ὁ ὑπέρ δύναμις τις ποιέω » · ἐν οὗτος γάρ ἐκπρεπής ὁ βαρύτης . ὅτε μέντοι κατά ὁ ἐχθρός τις χράω ὁ εἰρωνεία , ὁ μέν ἦθος ἴσχω πάντως ὁ λόγος , σφόδρα δέ ὀλίγος τις ὁ ὁ βαρύτης καί ἀμαυρός ὑποφαίνω , οἷος « πῶς σύ ὑπό ὁ χρηστός οὗτος ὁ πρᾶγμα ἔχω ; » ἐν μέντοι ὁ σχηματίζω ἐπί βαρύτης φύσις ζήτημα δύναμαι κατά ὁ τοιοῦτος μέθοδος ἐπί ἄμφω ἐκπρεπής εἰμί ὁ βαρύτης , ἐάν τε ἐπί ἑαυτοῦ ἐάν τε ἐπί ὁ ἐχθρός τις ἐθέλω χράω ὁ εἰρωνεία , οἷος ὁ Θεμιστοκλῆς δοκέω ὁ Ἀθηναῖος εἰς ὁ ἀνοικισμός πιπράσκω ὁ ναῦς , ἐπεί ἡσσάομαι ἀντιλέγω , ἑαυτοῦ προσαγγέλλω · αὐτός τε γάρ πᾶς , ἐπί ὅς θαυμάζω , φημί θάνατος ἄξιος ἑαυτοῦ πράσσω · καί γάρ ὅτι ὁ χράω μόνος ὁράω , οὐ τιμή ἀλλά ἀτιμία ἄξιος εἰμί , διότι μηδείς εἰμί ὁ ναῦς ὄφελος , καί ὅτι κρατύς ἐν ὁ ναυμαχία ὁράω , καί οὗτος ὅμοιος ὁ τε ἄλλος παραπλήσιος · ὁ τε πείθω νυνί πιπράσκω ὁ ναῦς θαυμαστός εἰμί πολίτης καί μόνος ὁ συμφέρω οἶδα . ἁμαρτάνω μέντοι φημί καί ὁ τύχη ὁ μή ἐκ ἀρχή ἑαυτοῦ κρατέω ἀντιλέγω , ὅτε πείθω ἐκεῖνος , ἐπί ὅς νῦν θάνατος ἑαυτοῦ καταγιγνώσκω · οὔτε γάρ ἐκλείπω δέω ὁ πόλις οὔτε ὅσος ἄλλος λέγω ἔχω . προστίθημι δέ βαρύτης , καί ὁ Κυρσίλος ὅτι στεφανόω ἀλλά οὐ καταλιθόω δέω , καί ὡς ἀσφαλής νῦν οἰκέω ἀποδίδωμι ὁ ναῦς · οὐ γάρ ἐπιβουλεύω αὐτός διά οὗτος γε αὐτός , διότι ὁ ναῦς στέρομαι , οὔτε βασιλεύς οὔτε ἄλλος οὐδείς · διά γάρ ὁ πεζός σῴζω ὁ Ἑλλάς καί ὁ μηδείς ὁράω ὁ ναῦς παρά ὁ χρεία . καί ὅλος ὁ ἐναντίος διά ὁ ἐναντίος ἐνδείκνυμι πανταχοῦ , ὅς ἴδιος μέν ὁ εἰρωνεία , ἐργαστικός δέ ὁ βαρύτης . — καί μήν καί ὁ περί ὁ ὁμολογέω ὡς ἀμφισβητέω εἰς ἐρώτησις ἐκ διαπόρησις καθίστημι βαρύτης ἴδιος , οὐ ἀπαλλάσσω δέ οὐδέ οὗτος εἰρωνεία , οἷος « ἆρα μικρός βοηθέω ὁ πένης σύ δοκέω ; » καί ὁ ἑξῆς , καί ὁ Θουκυδίδης « ἆρα ἄξιος δοκέω σύ , ὦ Λακεδαιμόνιος ; — τοιοῦτος εἰμί καί ὁ ἐνδοιάζω περί ὁ ὁμολογέω , ὅς δή καί ὁ ἐνδιάθετος φημί πως εἰμί λόγος , οἷος « εἰ δέ καί ἐν αὐτός ὅς τιμάω ἀδικέω τις σύ , πόσος μάλα μισέω ἄν ἤ σῴζω δίκαιος ; » εἶτα ὁ ἐν . δοίασις μετά ἐπίκρισις « ἐγώ μέν οἴομαι πολύς » . καί οὗτος δέ εἰρωνεία τις ὁ ἐνδοιάζω περί ὁ ὁμολογέω . — παραπλήσιος δέ οὗτος καί ὁ ἐπικρίνω τις ὡς δέω γίγνομαι , ὅς βούλομαι ἐνδείκνυμι , ὅτι οὐ δέω , οἷος « μέλλω δέ ὁ τε ἴδιος βίος πᾶς ὡς ἔοικα λόγος δίδωμι σήμερον καί ὁ κοινῇ πολιτεύω » . διά οὗτος δέ καί ὁ ἐπίκρισις ἐνδοιαστικός χράω ὁ « ὡς ἔοικα » , ἵνα ὁ ἄκων αὐτός ποιέω ἐνδείκνυμι καί ὡς ἀναγκάζω ὁ Αἰσχίνης . εἰ δέ καί δεινός μεθοδεύω ὁ νόημα , ὅς βούλομαι ποιέω , ἐνδείκνυμι ὁ ῥήτωρ , ὅτι κατά ἀνάγκη καί ὁ ἐχθρός βιάζω οὕτως ποιέω , μή θαυμάζω — σχεδόν γάρ οὐδείς ὁ ὁ ῥήτωρ , ὅς δή πολλάκις λέγω , ἀπαλλάσσω δεινότης — , ἀλλά νῦν , εἴπερ βαρύς εἰμί ὁ λέγω , ἐπισκοπέω · περί γάρ οὗτος νῦν ἐγώ πρόκειμαι λέγω ὁ ἰδέα . περί δέ δεινότης , ὡς πολλάκις ἐπαγγέλλω , λέγω αὐτίκα · καί γάρ ὁ τάξις μετά πᾶς ἔχω ὁ προλέγω ἰδέα , εἰ καί ὁ δύναμις πρό ὁ ἅπας ἐγώ αὐτός κατατακτέον . ἀλλά ἔννοια μέν οὗτος καί μέθοδος βαρύτης .