hermogenes.peri-i-dew-n-lo-gou 2.12.2
Ἔστι τοίνυν οὗτος ἀφελὴς μὲν ὡς ὅτι μάλιστα καὶ τούτῳ πλεονάζων τῷ εἴδει παρὰ τὰ ἄλλα εἴδη πάντα τοῦ πανηγυρικοῦ , ταῖς μὲν ἀπὸ τῆς ἀφελείας αὐτῆς ἡδοναῖς πολλαῖς χρώμενος , γλυκύτησι δὲ ταῖς ἀπὸ τούτων οἷον ταῖς ἀπὸ τῶν μύθων καὶ τῶν τοιούτων μιανότερον · ἐπεὶ καί , ὅτε περὶ τῶν κυνῶν διέξεισιν ἡδονὰς ποιῶν , κατὰ τὴν τῆς ἀφελείας αὐτῆς ἐπίτασιν τοῦτο ποιεῖ καὶ οὐ κατʼ ἄλλο τι τῶν φύσει γλυκύτητος ἰδίων . τὸ μέντοι περὶ τὸν Ἀβραδάτην καὶ τὴν Πάνθειαν πᾶν ἡθός τε καὶ πάθος πολλὰς ἔσχε τὰς ἡδονὰς μυθικῶς πλασθέν , καὶ τὰ περὶ τὸν ΤΠγράνην δὲ ὡσαύτως καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ τὴν Ἀρμενίαν . ἔφαμεν δὲ , ὅτι μανῶς μὲν χρῆται ταῖς τοιαύταις γλυκύτησι , χρῆται μέντοι καὶ ταύταις . μεγέθους δὲ κατὰ μὲν ἔννοιαν ἅπτεται πολλαχοῦ , καθαιρεῖ δὲ καὶ τοῦτο καὶ βιάζεται πρὸς τὸ ἀφελὲς ταῖς μεθόδοις καὶ τῇ λέξει καὶ τοῖς περὶ τὴν λέξιν ἄπασι . καθαρὸς δὲ καὶ εὐκρινὴς εἴπερ τις ἕτερος ὁ Sενοφῶν , δριμύτησι δὲ καὶ ὀξύτησι χαίρων , ὡν τὴν φύσιν ἐν τῷ περὶ γλυκύτητός τε καὶ ἀφελείας εἴρήκαμεν . ἐπιμελείᾳ δὲ ὡς ἐν ἀφελεῖ τε καὶ ἀπλάστῳ λόγῳ χρῆται πολλῇ , τῆς δὲ παρὰ τῷ Πλάτωνι ἀφελείας πολλῷ ἡ παρὰ τούτῳ ἀφελεστέρα ἐστί , κατʼ αὐτὰς τὰς ὑποθέσεις τῶν πραγμάτων τοιαύτη γινομένη , οὐ μόνον κατὰ τὴν λέξιν καὶ τὰ ἑπόμενα τῇ λέξει . Χυμπόσια γοῦν ἀμφοτέροις ἐστὶ γεγραμμένα , ἀλλʼ ὅ μὲν καὶ ὀρχηστρίδων εἰσόδους καὶ ὀρχημάτων εἴδη τινὰ καὶ φιλήματα καὶ πολλὰ τοιαῦτα λέγειν μεθʼ ἡδονῆς οὐ παραιτεῖται , ὅ δὲ ταῦτα ἀφεὶς ταῖς γυναιξίν , ὡς αὐτός φησιν , ἐπὶ τὸ σεμνότερον ἄγει τὴν ἀφέλειαν τῶν πραγμάτων . τοιοῦτος δὲ ὁ Χενοφῶν κἀν τοῖς ἱστορικοῖς , οἷος κἀν τοῖς ἄλλοις , οἶον ὅτι χιλὸν ἐστέψαντο , ὅταν λέγρ , καὶ ὅτι τοῖς παισὶν ὡς ἐνεοῖς διελέγοντο καὶ ὅτι πίνειν ἀπὸ τοῦ κρατῆρος ἐπικύψαντας ἔδει καθάπερ βοῦν · ταῦτα γὰρ καὶ τὰ τοιαῦτα καθʼ ὑπερβάλλουσαν ἀφέλειαν ἔχει τὴν ἡδονήν , ἧπερ οὐχ ὁμοίως ὁ Πλάτων χρῆται . κὰν ταῖς μιμήσεσι δὲ τῶν προσώπων μᾶλλον εὐδοκιμεῖ , ὅτε ἀφελῆ καὶ ὡς ὄντως ἄπλαστα καὶ ἁπαλὰ καὶ ἡδέα ἤθη ψυχῶν μιμοῖτο , ὥσπερ καὶ τὸ τοῦ Κύρου παιδὸς ἔτι ὄντος καὶ ὅσα τοιαῦτα · παρὰ δὲ τῷ Πλάτωνι τοιοῦτον οὐδὲν ἔστι , πλὴν ὅσον ἐν ταῖς κατὰ μειρακίων ἡλικίαν , οἶον ὅτε τὸν εαίτητον ἤ τι τοιοῦτο πρόσωπον εἰσάγοι , πάντως οὐ κατὰ τὸ Κύρου δήπουθεν ὄν , λέγω παιδὸς ἔτι ὄντος , ἢ κατὰ τὸ τῆς Ἀρμενίας γυναικὸς ἢ ὅσα τοιαῦτα . ἰδίον δὲ Ξενοφῶντος καὶ τὸ κατὰ ποσὰ διαστήματα χρῆσθαι ποιητικαῖς πως λέξεσι πολὑ τῶν ἄλλων τῇ φύσει διεστηκυίαις λέξεων , ὥσπερ ὅταν λέγῃ πορσύνεινʼ καὶ ὅσα τοιαῦτα . Μετὰ δὲ Σενοφῶντα τάττοιτʼ ἄν ὁ Αἰσχίνης ἡμῖν , λέγω δὲ τὸν Χωκρατικόν . οὗτος τοίνυν ἔστι μὲν ἀφελὴς καὶ αὐτὸς εἴπερ τις ἕτερος , πλείονι δὲ τᾷ καθαρῷ καὶ εὐκρινεῖ ἢ τῷ ἀφελεῖ χρῆται · ταῦτά τοι καὶ λεπτότερός ἐστι κατὰ τὴν λέξιν τοῦ ενοφῶντος · ἐννοίαις γὰρ οὐκ ὀλίγαις καὶ αὐτὸς σεμνοτέραις χρῆται , ἡδοναῖς δὲ ταῖς ἀπὸ τῶν μύθων τε καὶ μυθικῶν μετριώτερον . ὅσον δὲ ὁ Ξενοφῶν ἀφελεία τῇ κατʼ αὐτὸν ὑπερβέβληκε τὴν Πλάτωνος ἀφέλειαν , φαίης ἂν ὅτι τοσοῦτον πάλιν αὗ τὸν ενοφῶντα ὑπερβέβληκεν ὁ Αἰσχίνης τῇ λεπτότητι · διὸ καὶ πολλῷ καθαρώτερός ἐστιν ἐπιμελής τε ὡς ἐν ἀφελείᾳ σφόδρα καὶ μᾶλλόν γε ἢ ἐνορῶν .
Lemmas: εἰμί τοίνυν οὗτος ἀφελής μέν ὡς ὅτι μάλα καί οὗτος πλεονάζω ὁ εἶδος παρά ὁ ἄλλος εἶδος πᾶς ὁ πανηγυρικός , ὁ μέν ἀπό ὁ ἀφέλεια αὐτός ἡδονή πολύς χράω , γλυκύτης δέ ὁ ἀπό οὗτος οἷος ὁ ἀπό ὁ μῦθος καί ὁ τοιοῦτος μιανοτερος · ἐπεί καί , ὅτε περί ὁ κύων διεξέρχομαι ἡδονή ποιέω , κατά ὁ ὁ ἀφέλεια αὐτός ἐπίτασις οὗτος ποιέω καί οὐ κατά ἄλλος τις ὁ φύσις γλυκύτης ἴδιος . ὁ μέντοι περί ὁ Ἀβραδάτας καί ὁ Πάνθεια πᾶς ἦθος τε καί πάθος πολύς ἔχω ὁ ἡδονή μυθικός πλάσσω , καί ὁ περί ὁ ΤΠγράνην δέ ὡσαύτως καί ὁ γυνή αὐτός ὁ Ἀρμενία . φημί δέ , ὅτι μανός μέν χράω ὁ τοιοῦτος γλυκύτης , χράω μέντοι καί οὗτος . μέγεθος δέ κατά μέν ἔννοια ἅπτω πολλαχοῦ , καθαιρέω δέ καί οὗτος καί βιάζω πρός ὁ ἀφελής ὁ μέθοδος καί ὁ λέξις καί ὁ περί ὁ λέξις ἅπας . καθαρός δέ καί εὐκρινής εἴπερ τις ἕτερος ὁ sενοφαω , δριμύτης δέ καί ὀξύτης χαίρω , ὅς ὁ φύσις ἐν ὁ περί γλυκύτης τε καί ἀφέλεια λέγω . ἐπιμέλεια δέ ὡς ἐν ἀφελής τε καί ἄπλαστος λόγος χράω πολύς , ὁ δέ παρά ὁ Πλάτων ἀφέλεια πολύς ὁ παρά οὗτος ἀφελής εἰμί , κατά αὐτός ὁ ὑπόθεσις ὁ πρᾶγμα τοιοῦτος γίγνομαι , οὐ μόνος κατά ὁ λέξις καί ὁ ἕπομαι ὁ λέξις . χυμποθεος γοῦν ἀμφότερος εἰμί γράφω , ἀλλά ὅς μέν καί ὀρχηστρίς εἴσοδος καί ὄρχημα εἶδος τις καί φίλημα καί πολύς τοιοῦτος λέγω μετά ἡδονή οὐ παραιτέομαι , ὁ δέ οὗτος ἀφίημι ὁ γυνή , ὡς αὐτός φημί , ἐπί ὁ σεμνός ἄγω ὁ ἀφέλεια ὁ πρᾶγμα . τοιοῦτος δέ ὁ χενοφαω ἐν ὁ ἱστορικός , οἷος ἐν ὁ ἄλλος , οἷος ὅτι χιλός στέφω , ὅταν λέγρ , καί ὅτι ὁ παῖς ὡς ἐνεός διαλέγω καί ὅτι πίνω ἀπό ὁ κρατήρ ἐπικύπτω δέω καθά βοῦς · οὗτος γάρ καί ὁ τοιοῦτος κατά ὑπερβάλλω ἀφέλεια ἔχω ὁ ἡδονή , ὅς οὐ ὅμοιος ὁ Πλάτων χράω . ἐν ὁ μίμησις δέ ὁ πρόσωπον μάλα εὐδοκιμέω , ὅτε ἀφελής καί ὡς ὄντως ἄπλαστος καί ἁπαλός καί ἡδύς ἦθος ψυχή μιμέομαι , ὥσπερ καί ὁ ὁ Κῦρος παῖς ἔτι εἰμί καί ὅσος τοιοῦτος · παρά δέ ὁ Πλάτων τοιοῦτος οὐδείς εἰμί , πλήν ὅσος ἐν ὁ κατά μειράκιον ἡλικία , οἷος ὅτε ὁ αἰτέω ἤ τις τοιοῦτος πρόσωπον εἰσάγω , πάντως οὐ κατά ὁ Κῦρος δήπουθεν εἰμί , λέγω παῖς ἔτι εἰμί , ἤ κατά ὁ ὁ Ἀρμενία γυνή ἤ ὅσος τοιοῦτος . ἴδιος δέ Ξενοφῶν καί ὁ κατά ποσός διάστημα χράω ποιητικός πως λέξις πολύς ὁ ἄλλος ὁ φύσις διίστημι λέξις , ὥσπερ ὅταν λέγω πορσύνω καί ὅσος τοιοῦτος . μετά δέ Σενοφῶντα τάσσω ἄν ὁ Αἰσχίνης ἐγώ , λέγω δέ ὁ Χωκρατικόν . οὗτος τοίνυν εἰμί μέν ἀφελής καί αὐτός εἴπερ τις ἕτερος , πολύς δέ ὁ καθαρός καί εὐκρινής ἤ ὁ ἀφελής χράω · οὗτος τοι καί λεπτός εἰμί κατά ὁ λέξις ὁ Ενοφώντος · ἔννοια γάρ οὐ ὀλίγος καί αὐτός σεμνός χράω , ἡδονή δέ ὁ ἀπό ὁ μῦθος τε καί μυθικός μέτριος . ὅσος δέ ὁ Ξενοφῶν Ἀφέλεια ὁ κατά αὐτός ὑπερβάλλω ὁ Πλάτων ἀφέλεια , φημί ἄν ὅτι τοσοῦτος πάλιν αὖ ὁ ενοφῶντα ὑπερβάλλω ὁ Αἰσχίνης ὁ λεπτότης · διό καί πολύς καθαρός εἰμί ἐπιμελής τε ὡς ἐν ἀφέλεια σφόδρα καί μάλα γε ἤ ἐνοράω .