hermogenes.peri-i-dew-n-lo-gou 2.7.2
Ἀλλʼ ἔννοιαι μὲν αὗται λόγου ἐνδιαθέτου , γνώριμοί τινες οἶμαι καὶ σαφεῖς ὀφθῆναι . εἰ δὲ καὶ μέθοδος εἴη τις ὁ σχετλιασμὸς περὶ ἔννοιαν οὐ τοιαύτην , οἷον οὐ φύσει σχετλιαστικήν , ὡς τὸ « ἀλλ᾿ Ἀνδροτίων ὑμῖν πομπείων ἐπισκευαστής , Ἀνδροτίων , ὦ γῆ καὶ θεοί » , σαφὴς δήπου ἡ μέθοδος καὶ οὐδὲν ἔχουσα δυσχερὲς πρὸς καταμάθησιν . — Αἱ μέντοι λοιπαὶ μέθοδοι τοῦ ἀληθινοῦ λόγου σχεδὸν ἄρρητοί εἰσιν . εἴτε γὰρ εὐχὰς ποιοίη τις εἴτε ἄλλο τι τοιοῦτον , οὐχ ἁπλῶς διὰ τῶν εὐχῶν ἢ διὰ τῶν ὁμοίων ταύταις ἐνδιάθετος ὁ λόγος γίνεται , ἀλλʼ ἔστι ταῦτα μὲν ἁπλῶς κατὰ ἀφέλειαν ἠθικά , ἕτερα δὲ παρὰ ταῦτά ἐστιν οἶμαι τὰ ποιοῦντα οἷον ἔμψυχον εἶναι δοκεῖν τὸν λόγον . αὐτίκα τὸ « πρῶτον μέν , Ἀθηναῖοι , τοῖς θεοῖς εὔχομαι πᾶσι καὶ πάσαις » εὐχή τίς ἐστι δήπουθεν , ἀλλά τι παραπλήσιον ἔχει τῷ « ἀλλὰ γὰρ ἐνταῦθα τῶν φόβων εἴημεν » ἐν Σικελικοῖς ὑπὸ Ἀριστείδου εἰρημένῳ · λέγω δὲ οὐχ ὡς τούτου βελτίονος ὄντος , ὧν ὁ Δημοσθένης εἶπε — μαινοίμην γὰρ ἄν , εἰ τοῦτο λέγοιμι — , ἀλλʼ ὅτι τοῦτο ἐκείνου ἀληθινώτερόν ἐστιν · οὐ γὰρ ἀπῄτει τὸν Δημοσθένην ὁ καιρὸς εὐθὺς κατʼ ἀρχὰς ἀληθινόν πως ἀλλʼ ὅλως ἠθικόν πως τὸν λόγον παρασχέσθαι , καὶ ἐδείκνυμεν τοῦτό τε καὶ ἕτερα πλείονα ἑπύμενα τούτοις , ὅτε τὸν λόγον ἐθεωροῦμεν . εὕροις δʼ ἂν οὐκ ὀλίγα τοιαῦτα οὕτως ἀληθινῶς εἰρημένα καὶ παρὰ τῷ ῥήτορι . καὶ μὴν καὶ τὸ « καλῶ δὲ τοὺς θεοὺς πάντας καὶ πάσας , ὅσοι τὴν χώραν ἔχουσι τὴν Ἀττικήν , καὶ τὸν Ἀπόλλω τὸν Πύθιον » καὶ τὰ ἑξῆς ὅρκος ἐστὶ δήπουθεν · ἀλλὰ σκόπει , εἰ ὅμοιον τοῦτο ἐκείνῳ τῷ « ἐπεὶ εἰ μὴ διὰ τὸ τούτους βούλεσθαι σῶσαι , ἐξώλης ἀπολοίμην καὶώλης , εἰ προσλαβὼν ἀργύριον πάνυ πολὺ μετὰ τούτων ἐπρέσβευσα » · ἐνταῦθα μέντοι καὶ ἡ ἐπιμονὴ τῆς ἀφελείας πεποίηκε πλέον τὸ ἐνδιάθετον τὸ « πάνυ πολύ » . Ἀλλʼ ἐπὶ τὸ ἐξ ἀρχῆς ἐπανιτέον , ὅτι αἱ μέθοδοι τοῦ ἐνδιαθέτου λόγου σχεδὸν μὲν ἄρρητοί εἰσιν · ὅμως δὲ ἡμῖν τι τολμητέον εἰπεῖν καὶ περὶ τούτων , εἴ πως αὐτὰς ἐνδείξασθαι δυνηθείημεν . λέγω τοίνυν , ὅτι σχεδὸν μία μέθοδός ἐστιν ἅπαντος ἐνδιαθέτου λόγου , τὸ μὴ προλέγειν , μήθʼ ὡς ὄμνυσί τις , ἀλλʼ ἁπλῶς οἷον ἐμπίπτειν εἰς τὸν ὅρκον , μήθʼ ὡς εὔξεταί τις , ἀλλʼ ἁπλῶς παραπεσὸν εὔχεσθαι , οἷόν ἐστι καὶ τὸ « ὡς μηδὲ νῦν ὤφελον » , οἷον « ἡνίκα τὰς δίκας τοῖς ἐπιτρόποις ἐλάγχανον , μειρακύλλιον ὢν κομιδῇ καὶ τοῦτον οὐδʼ εἰ γέγονεν εἰδὼς οὐδὲ γινώσκων , ὡς μηδὲ νῦν ὤφελον » . καὶ μὴν καὶ τὸ θαυμάζειν τι πρᾶγμα ἠθικὸν ποιεῖ τὸν λόγον καὶ ἐνδιάθετον · ἀλλʼ ἐὰν μὲν προείπῃς , ὅτι θαυμάζεις , οὐκέθ᾿ ὁμοίως τὸ ἐνδιάθετον τοῦ λόγου σῴζεται , ἀλλʼ ἁπλῶς μέντοι ἠθικὸς καὶ ἴσως ἀφελὴς οὕτως ὁ λόγος γένοιτʼ ἂν καὶ κατὰ τοῦτο μόνον ἔχων τι τοῦ ἀληθοῦς , οὐ μὴν ἀκριβές γε τοῦτο · ἂν δʼ ἀφέλῃς μὲν τὸ λέγειν , ὅτι θαυμάζεις , ψιλὰ δὲ καὶ καθʼ ἑαυτὰ λέγῃς ἃ θαυμάζεις πράγματα , ἐνδεικνύμενος τοῦτο αὐτὸ τὸ θαυμάζειν , πλεῖον ποιήσεις τὸ ἐνδιάθετον καὶ ὡς ἀληθῶς ἔμψυχον , οἷον « καὶ τοιαῦτα συνειδὼς βεβιωμένα ἑαυτῷ ὁ ἀκάθαρτος οὑτοσὶ τολμήσει βλέπειν εἰς ὑμᾶς καὶ τὸν βεβιωμένον αὑτῷ βίον αὐτίκα δὴ μάλα ἐρεῖ μακρᾷ τῇ φωνῇ , ἐφʼ οἷς ἔγωγε ἀποπνίγομαι · οὐκ ἴσασιν οὗτοί σε » καὶ τὰ ἑξῆς · τὸ γὰρ « ἐφʼ οἷς ἔγωγε ἀποπνίγομαι · οὐκ ἴσασιν οὗτοί σε » σφόδρα πολὺ τὸ ἐνδιάθετον ἔχει ὡς δὴ θαυμάζοντος τὸν λέγειν τολμῶντα τὰ τοιαῦτα · καὶ πάλιν « βουλεύεσθε , ὦ Ἀθηναῖοι , Θηβαίους ἔχοντες ἐν νήσῳ , τί χρὴ ποιεῖν ; οὐκ ἀναστήσεσθε ; » καὶ τὰ ἑξῆς . ἀπλῶς τε , ὅπερ ἔφην κἀν τοῖς προειρημένοις , αὕτη μία μέθοδος λόγου τοῦ μέλλοντος ὡς ἀληθῶς ἐμψύχου φανεῖσθαι , τὸ μὴ προλέγειν μέν , ὡς ἔχοι τι πάθος ἐν τῇ ψυχῇ , οἷον θαῦμα ἢ φόβον ἢ ὀργὴν ἢ λύπην ἢ ἔλεον ἢ πεποίθησιν ἢ ἀπιστίαν ἢ ἀγανάκτησιν ἤ τι τῶν τοιούτων , πεποιθότως γε μὴν προάγειν τὸν λόγον , ὡς ἂν ὁ καιρὸς ἀπαιτῇ , οἷον μετʼ ὀργῆς ἢ θαυμασμοῦ ἢ τινος ἄλλου τῶν προειρημένων . μετʼ ὀργῆς μέν , ὡς ἐν τῷ « ἔπειτα κατάρατε καὶ γραμματοκύφων » καὶ πάλιν « καὶ τοιαῦτα συνειδὼς ἑαυτῷ ὁ ἀκάθαρτος οὑτοσί » καὶ τὰ τοιαῦτα ἐλέου δέ , ὅταν λέγῃ « τοὺς ταλαιπώρους Φωκέας καὶ πάλιν « ἀλλ᾿ ὁ μὲν ἄθλιος ἄνθρωπος ἠτίμωταί τε καὶ ὕβρισται » . θαυμασμοῦ δὲ παράδειγμα , οἷον « ἐγὼ σοὶ ξενίαν Ἀλεξάνδρου ; » καὶ τὰ ἑξῆς · καὶ τὸ προειρημένον δὲ τοιοῦτόν ἐστιν , οἷον « βουλεύεσθε , ὦ Ἀθηναῖοι , τί χρὴ ποιεῖν , Θηβαίους ἔχοντες ἐν νήσῳ ; » τοῦ δὲ σὺν φόβῳ λόγου προϊόντος παρὰ μὲν τοῖς ῥήτορσιν οὐκ ἂν ἴσως εἴη παράδειγμα , αἱ μέντοι κωμῳδίαι καὶ αἱ τραγῳδίαι μυρία ἔχουσι τοιαῦτα . ἀγανάκτησιν δὲ ἐμφαίνει τὰ τοιαῦτα » Χαρίδημον ; οἴμοι » καὶ πάλιν « Ἀνδροτέων , ὦ γῆ καὶ θεοί » . πεποιθότως δὲ ἐρεῖς , ὅταν λέγῃς « ἐγὼ συμπλέων ἐθελοντὴς πάσχειν ὁτιοῦν ἕτοιμος , ἐὰν μὴ ταῦτα οὕτως ἔχῃ » . τοῦ δʼ αὖ κατὰ πεποίθησιν ἐνδιαθέτου λόγου τὸ καὶ ταῖς ἀπαντήσεσι ταῖς πρὸς τὰς ἀντιθέσεις ἢ καὶ ἄλλως χωρὶς καταστάσεως ταχείαις χρῆσθαι , οἷον « ποῖ δὴ προσορμιούμεθα ; ἤρετό τις » , εἶτα ἡ ἀπάντησις χωρὶς καταστάσεως « εὑρήσει τὰ σαθρά , ὦ Ἀθηναῖοι » καὶ τὰ ἑξῆς , καὶ πάλιν « κακοδαιμονοῦσι Βυζάντιοι ; σφόδρα γε · ἀλλʼ ὅμως αὐτοὺς δεῖ σῶς εἶναι · συμφέρει γὰρ τῇ πόλει » · αὕτη μέντοι ἡ μέθοδος καὶ γοργότητός ἐστιν ἰδία περὶ δὲ συνδρομῆς — εἴτε συγχωρήσεως δεῖ λέγειν — κἀν τῷ περὶ γοργότητος ἔφην ἐρεῖν ἀκριβέστερον , ὅτε περὶ μεθόδου δεινότητος λέγοιμι · ἐκείνης γὰρ ἴδια ταῦτα . Ἐπανιτέον δ᾿ ἐφ᾿ ὅπερ ἐλέγομεν . καθόλου γὰρ τὸ χωρὶς καταστάσεως εἰς ἀρχὴν ἀσυνδέτως ἀνάγειν τὸν λόγον ἐνδιάθετον καὶ ἀληθινόν , οἷον « νὴ Δία , ἔδει γὰρ τὸ καὶ τὸ γενέσθαι καὶ τὸ μὴ γενέσθαι » , εἶτα ἐξ ἐπεμβολῆς οὐ καταστήσας ἐπήγαγεν ἀσυνδέτως καὶ σφόδρα ἐνδιαθέτως « πολλὰ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν Ὀλύνθιοι νῦν , ἃ τότε εἰ προείδοντο , οὐκ ἂν ἀπώλοντο , πολλὰ Φωκεῖς , πολλὰ τῶν ἀπολωλότων ἕκαστοι » . καὶ τὸ ἐφεξῆς δὲ τοιοῦτόν ἐστιν , οἷον « ἀλλὰ τί τούτων ὄφελος ; εἶτ᾿ ἐπήγαγεν ὁμοίως ἐξ ἀσυνδέτου μὴ καταστήσας σφόδρα ἐνδιαθέτως « ἕως ἂν σῴζηται τὸ σκάφος , τότε χρὴ καὶ ναύτην καὶ κυβερνήτην καὶ πάντα ἄνδρα ἑξῆς πρόθυμον εἶναι , ἐπειδὰν δὲ ἡ θάλαττα ὑπέρσχῃ , μάταιος ἡ σπουδή » . τοῦτο δ᾿ ἂν οἰηθείη τις ἴσως σχῆμα καὶ οὐ μέθοδον εἶναι , ἔστι δὲ οὐ τοιοῦτον ἀλλὰ καθαρῶς μέθοδος · οὐ γὰρ ἁπλῶς τὰ ἀσύνδετα λέγω ποιεῖν τὸν ἐνδιάθετον λόγον , ἀλλὰ τὰ χωρίς τε καταστάσεως καὶ τὰ ὡς ἀπαντήσεις · αἱ δὲ ἀπαντήσεις οὐ σχήματα ἀλλὰ μέθοδοί τινές εἰσι δήπουθεν ἢ πάντως γε ἔννοιαι . — Ἔστι δὲ παρὰ τὰς προειρημένας ἑτέρα τις μέθοδος ἐνδιαθέτου λόγου καὶ μάλιστα τοῦ δοκοῦντος σύν ὀργῇ προϊέναι , τὸ μηδὲ τὰς ἀκολουθίας σῴζειν τῶν τοῦ λόγου σχημάτων ἀλλ᾿ οἷον ἐξίστασθαι δοκεῖν ὑπὸ τοῦ πάθους , οἷόν ἐστι καὶ τὸ « ἐπειδὴ τοίνυν ἡ μὲν εὐσεβὴς καὶ δικαία ψῆφος ἅπασι δέδεικται , δεῖ δέ με ὡς ἔοικε καίπερ οὐ φιλολοίδορον ὄντα » καὶ τὰ ἑξῆς πάντα μέχρι τοῦ « οὐκ ἀπορῶν δ᾿ , ὅ τι χρὴ περὶ σοῦ καὶ τῶν σῶν εἰπεῖν , ἀπορῶ , τοῦ πρώτου μνησθῶ » · οὐδαμοῦ γὰρ ἀποδέδοται τὸ ἀκόλουθον τῷ σχήματι , ἀλλ᾿ ἐπὶ πολὺ τὸ οἷον ἀκρόχολον · διὸ καὶ μᾶλλον ἔμψυχος καὶ ἀληθὴς ὁ λόγος εἶναι δοκεῖ . δῆλον δ᾿ ἐκ τοῦ αὐτοῦ παραδείγματος , ὅτι καὶ τὸ ταῖς λοιδορίαις ἄνευ τοῦ ἐπισημαίνεσθαι χρῆσθαι λόγου ἀληθοῦς καὶ ἐνδιαθέτου , οἷον « εἰ γὰρ Αἰακὸς ἢ Ῥαδάμανθυς ἢ Μίνως ἦν ὁ κατηγορῶν , ἀλλὰ μὴ σπερμολόγος , περίτριμμα ἀγορᾶς , ὄλεθρος γραμματεύς » . μέθοδος δέ τις οἶμαι καὶ αὕτη , δι᾿ ἣν οὔτ᾿ ἐπαχθὴς εἶναι δοκεῖ ὁ λοιδορούμενος σαφῶς ἐνδεικνύμενος αὐτῷ τῷ μὴ ἐπισημαίνεσθαι , ὡς ὑπ ὀργῆς προήχθη καὶ οὐκ ἐσκεμμένος ἥκει τὰς λοιδορίας ἀλλ᾿ αὐτόθεν ἐπελθὸν αὐτῷ δι᾿ ὀργὴν ταῦτα εἴρηκεν , ὅ τε λόγος τὸ πιθανὸν πλέον ἐκ τῶν τοιούτων μεθόδων ἴσχει διὰ τὴν διάθεσιν καὶ τὸ ἐμψύχως προῆχθαι . ἐὰν δὲ ἐπισημήνῃ ὥσπερ ὁ Αἰσχίνης , οἷον ‘δότε μοι εἰπεῖν κίναιδον αὐτόν’ , οὔτε ὁμοίως ἔσῃ πιθανὸς δόξεις τε ὡς ἀληθῶς εἶναι φιλολοίδορος · οὐ γὰρ πεπονθότος ἐστὶ τὴν ψυχὴν οὐδ᾿ ἐμπαθῶς ἔχοντος τὸ ἐπισημαίνεσθαι οὐδʼ οἷον ἐξεστηκότος ὑπὸ τοῦ πάθους οὐδ᾿ ἀγνοοῦντος , ἃ λέγει , ἀλλὰ νήφοντος καὶ γινώσκοντος ταῦτα καὶ ἐπεσκεμμένου καὶ τοῦτο ἐσπουδακότος λοιδορήσασθαι τῷ ἐχθρῷ , καὶ οὐκέτι οὐδὲ πιθανός ἐστι τῷ μηδ᾿ ἐνδιαθέτως μηδ᾿ ἐμψύχως λέγειν · ὁ γὰρ ἐνδιακειμένως τι λέγων σφόδρα γ᾿ ἑαυτὸν γοῦν πεπεικέναι δοκεῖ , διὸ καὶ πιθανός ἐστιν , ὁ δ᾿ ὡς ἑτέρως οὐκ ἔχει τὴν πιθανότητα ὁμοίαν . — Ἔτι μέθοδος ἀληθινοῦ καὶ οἷον ἐμψύχου λόγου , σχεδὸν μὲν ἡ αὐτὴ οὖσα τῇ προειρημένῃ ἔχουσα μέντοι διαφοράν τινα , ἔστι τὸ κἀν τοῖς ἄλλοις καὶ μὴ μόνον ἐν ταῖς λοιδορίαις δοκεῖν αὐτόθεν πως κινούμενον λέγειν ἀλλὰ μὴ ἐσκεμμένον , οἷον ‘ἀλλὰ γὰρ μικροῦ με παρῆλθε’ καὶ πάλιν « ἀλλὰ γὰρ ἐμπέπτωκα εἰς λόγους , οὓς αὐτίκα μάλα ὕστερον ἁρμόσει λέγειν » . πολλὰ καὶ τῆς τοιαύτης μεθόδου τὰ παραδείγματα παρὰ τῷ ῥήτορι Ἀλλὰ περὶ μὲν ἐννοιῶν καὶ μεθόδων τοῦ ἐνδιαθέτου λόγου τοσαῦτα .
Lemmas: ἀλλά ἔννοια μέν οὗτος λόγος ἐνδιάθετος , γνώριμος τις οἴομαι καί σαφής ὁράω . εἰ δέ καί μέθοδος εἰμί τις ὁ σχετλιασμός περί ἔννοια οὐ τοιοῦτος , οἷος οὐ φύσις σχετλιαστικός , ὡς ὁ « ἀλλά Ἀνδροτίων σύ πομπεῖον ἐπισκευαστής , Ἀνδροτίων , ὦ γῆ καί θεός » , σαφής δήπου ὁ μέθοδος καί οὐδείς ἔχω δυσχερής πρός καταμάθησις . — ὁ μέντοι λοιπός μέθοδος ὁ ἀληθινός λόγος σχεδόν ἄρρητος εἰμί . εἴτε γάρ εὐχή ποιέω τις εἴτε ἄλλος τις τοιοῦτος , οὐ ἁπλῶς διά ὁ εὐχή ἤ διά ὁ ὅμοιος οὗτος ἐνδιάθετος ὁ λόγος γίγνομαι , ἀλλά εἰμί οὗτος μέν ἁπλῶς κατά ἀφέλεια ἠθικός , ἕτερος δέ παρά οὗτος εἰμί οἴομαι ὁ ποιέω οἷος ἔμψυχος εἰμί δοκέω ὁ λόγος . αὐτίκα ὁ « πρῶτος μέν , Ἀθηναῖος , ὁ θεός εὔχομαι πᾶς καί πᾶς » εὐχή τις εἰμί δήπουθεν , ἀλλά τις παραπλήσιος ἔχω ὁ « ἀλλά γάρ ἐνταῦθα ὁ φόβος εἰμί » ἐν Σικελικός ὑπό Ἀριστείδης λέγω · λέγω δέ οὐ ὡς οὗτος ἀγαθός εἰμί , ὅς ὁ Δημοσθένης λέγω — μαίνομαι γάρ ἄν , εἰ οὗτος λέγω — , ἀλλά ὅτι οὗτος ἐκεῖνος ἀληθινός εἰμί · οὐ γάρ ἀπαιτέω ὁ Δημοσθένης ὁ καιρός εὐθύς κατά ἀρχή ἀληθινός πως ἀλλά ὅλος ἠθικός πως ὁ λόγος παρέχω , καί δείκνυμι οὗτος τε καί ἕτερος πολύς ἕπω οὗτος , ὅτε ὁ λόγος θεωρέω . εὑρίσκω δέ ἄν οὐ ὀλίγος τοιοῦτος οὕτως ἀληθινός λέγω καί παρά ὁ ῥήτωρ . καί μήν καί ὁ « καλέω δέ ὁ θεός πᾶς καί πᾶς , ὅσος ὁ χώρα ἔχω ὁ Ἀττικός , καί ὁ Ἀπόλλων ὁ Πύθιος » καί ὁ ἑξῆς ὅρκος εἰμί δήπουθεν · ἀλλά σκοπέω , εἰ ὅμοιος οὗτος ἐκεῖνος ὁ « ἐπεί εἰ μή διά ὁ οὗτος βούλομαι σῴζω , ἐξώλης ἀπόλλυμι καὶώλης , εἰ προσλαμβάνω ἀργύριον πάνυ πολύς μετά οὗτος πρεσβεύω » · ἐνταῦθα μέντοι καί ὁ ἐπιμονή ὁ ἀφέλεια ποιέω πολύς ὁ ἐνδιάθετος ὁ « πάνυ πολύς » . ἀλλά ἐπί ὁ ἐκ ἀρχή ἐπανιτέον , ὅτι ὁ μέθοδος ὁ ἐνδιάθετος λόγος σχεδόν μέν ἄρρητος εἰμί · ὅμως δέ ἐγώ τις τολμάω λέγω καί περί οὗτος , εἰ πως αὐτός ἐνδείκνυμι δύναμαι . λέγω τοίνυν , ὅτι σχεδόν εἷς μέθοδος εἰμί ἅπας ἐνδιάθετος λόγος , ὁ μή προλέγω , μήτε ὡς ὄμνυμι τις , ἀλλά ἁπλῶς οἷος ἐμπίπτω εἰς ὁ ὅρκος , μήτε ὡς εὔχομαι τις , ἀλλά ἁπλῶς παραπίπτω εὔχομαι , οἷος εἰμί καί ὁ « ὡς μηδέ νῦν ὀφείλω » , οἷος « ἡνίκα ὁ δίκη ὁ ἐπίτροπος λαγχάνω , μειρακύλλιον εἰμί κομιδῇ καί οὗτος οὐδέ εἰ γίγνομαι οἶδα οὐδέ γιγνώσκω , ὡς μηδέ νῦν ὀφείλω » . καί μήν καί ὁ θαυμάζω τις πρᾶγμα ἠθικός ποιέω ὁ λόγος καί ἐνδιάθετος · ἀλλά ἐάν μέν προλέγω , ὅτι θαυμάζω , οὐκέτι ὅμοιος ὁ ἐνδιάθετος ὁ λόγος σῴζω , ἀλλά ἁπλῶς μέντοι ἠθικός καί ἴσως ἀφελής οὕτως ὁ λόγος γίγνομαι ἄν καί κατά οὗτος μόνος ἔχω τις ὁ ἀληθής , οὐ μήν ἀκριβής γε οὗτος · ἐάν δέ ἀφαιρέω μέν ὁ λέγω , ὅτι θαυμάζω , ψιλός δέ καί κατά ἑαυτοῦ λέγω ὅς θαυμάζω πρᾶγμα , ἐνδείκνυμι οὗτος αὐτός ὁ θαυμάζω , πολύς ποιέω ὁ ἐνδιάθετος καί ὡς ἀληθής ἔμψυχος , οἷος « καί τοιοῦτος σύνοιδα βιόω ἑαυτοῦ ὁ ἀκάθαρτος οὗτος τολμάω βλέπω εἰς σύ καί ὁ βιόω ἑαυτοῦ βίος αὐτίκα δή μάλα λέγω μακρός ὁ φωνή , ἐπί ὅς ἐγώ ἀποπνίγω · οὐ οἶδα οὗτος σύ » καί ὁ ἑξῆς · ὁ γάρ « ἐπί ὅς ἐγώ ἀποπνίγω · οὐ οἶδα οὗτος σύ » σφόδρα πολύς ὁ ἐνδιάθετος ἔχω ὡς δή θαυμάζω ὁ λέγω τολμάω ὁ τοιοῦτος · καί πάλιν « βουλεύω , ὦ Ἀθηναῖος , Θηβαῖος ἔχω ἐν νῆσος , τίς χρή ποιέω ; οὐ ἀνίστημι ; » καί ὁ ἑξῆς . ἁπλῶς τε , ὅς φημί ἐν ὁ προλέγω , οὗτος εἷς μέθοδος λόγος ὁ μέλλω ὡς ἀληθής ἔμψυχος φαίνω , ὁ μή προλέγω μέν , ὡς ἔχω τις πάθος ἐν ὁ ψυχή , οἷος θαῦμα ἤ φόβος ἤ ὀργή ἤ λύπη ἤ ἔλεος ἤ πεποίθησις ἤ ἀπιστία ἤ ἀγανάκτησις ἤ τις ὁ τοιοῦτος , πεποιθότως γε μήν προάγω ὁ λόγος , ὡς ἄν ὁ καιρός ἀπαιτέω , οἷος μετά ὀργή ἤ θαυμασμός ἤ τις ἄλλος ὁ προλέγω . μετά ὀργή μέν , ὡς ἐν ὁ « ἔπειτα κατάρατος καί γραμματοκύφων » καί πάλιν « καί τοιοῦτος σύνοιδα ἑαυτοῦ ὁ ἀκάθαρτος οὗτος » καί ὁ τοιοῦτος ἔλεος δέ , ὅταν λέγω « ὁ ταλαίπωρος Φωκεύς καί πάλιν « ἀλλά ὁ μέν ἄθλιος ἄνθρωπος ἀτιμόω τε καί ὑβρίζω » . θαυμασμός δέ παράδειγμα , οἷος « ἐγώ σύ ξενία Ἀλέξανδρος ; » καί ὁ ἑξῆς · καί ὁ προλέγω δέ τοιοῦτος εἰμί , οἷος « βουλεύω , ὦ Ἀθηναῖος , τίς χρή ποιέω , Θηβαῖος ἔχω ἐν νῆσος ; » ὁ δέ σύν φόβος λόγος προέρχομαι παρά μέν ὁ ῥήτωρ οὐ ἄν ἴσως εἰμί παράδειγμα , ὁ μέντοι κωμῳδία καί ὁ τραγῳδία μυρίος ἔχω τοιοῦτος . ἀγανάκτησις δέ ἐμφαίνω ὁ τοιοῦτος » Χαρίδημος ; οἴμοι » καί πάλιν « Ἀνδρότης , ὦ γῆ καί θεός » . πεποιθότως δέ λέγω , ὅταν λέγω « ἐγώ συμπλέω ἐθελοντής πάσχω ὁστισοῦν ἑτοῖμος , ἐάν μή οὗτος οὕτως ἔχω » . ὁ δέ αὖ κατά πεποίθησις ἐνδιάθετος λόγος ὁ καί ὁ ἀπάντησις ὁ πρός ὁ ἀντίθεσις ἤ καί ἄλλος χωρίς κατάστασις ταχύς χράω , οἷος « ποῖ δή προσορμίζω ; ἔρομαι τις » , εἶτα ὁ ἀπάντησις χωρίς κατάστασις « εὑρίσκω ὁ σαθρός , ὦ Ἀθηναῖος » καί ὁ ἑξῆς , καί πάλιν « κακοδαιμονέω Βυζάντιος ; σφόδρα γε · ἀλλά ὅμως αὐτός δέω σῶς εἰμί · συμφέρω γάρ ὁ πόλις » · οὗτος μέντοι ὁ μέθοδος καί γοργότης εἰμί ἴδιος περί δέ συνδρομή — εἴτε συγχώρησις δέω λέγω — ἐν ὁ περί γοργότης φημί λέγω ἀκριβής , ὅτε περί μέθοδος δεινότης λέγω · ἐκεῖνος γάρ ἴδιος οὗτος . ἐπανιτέον δέ ἐπί ὅς λέγω . καθόλου γάρ ὁ χωρίς κατάστασις εἰς ἀρχή ἀσύνδετος ἀνάγω ὁ λόγος ἐνδιάθετος καί ἀληθινός , οἷος « νή Ζεύς , δέω γάρ ὁ καί ὁ γίγνομαι καί ὁ μή γίγνομαι » , εἶτα ἐκ ἐπεμβολή οὐ καθίστημι ἐπάγω ἀσύνδετος καί σφόδρα ἐνδιάθετος « πολύς ἄν ἔχω λέγω Ὀλύνθιος νῦν , ὅς τότε εἰ προοράω , οὐ ἄν ἀπόλλυμι , πολύς Φωκεύς , πολύς ὁ ἀπόλλυμι ἕκαστος » . καί ὁ ἐφεξῆς δέ τοιοῦτος εἰμί , οἷος « ἀλλά τίς οὗτος ὄφελος ; εἶτα ἐπάγω ὅμοιος ἐκ ἀσύνδετος μή καθίστημι σφόδρα ἐνδιάθετος « ἕως ἄν σῴζω ὁ σκάφος , τότε χρή καί ναύτης καί κυβερνήτης καί πᾶς ἀνήρ ἑξῆς πρόθυμος εἰμί , ἐπειδάν δέ ὁ θάλασσα ὑπερέχω , μάταιος ὁ σπουδή » . οὗτος δέ ἄν οἴομαι τις ἴσως σχῆμα καί οὐ μέθοδος εἰμί , εἰμί δέ οὐ τοιοῦτος ἀλλά καθαρός μέθοδος · οὐ γάρ ἁπλῶς ὁ ἀσύνδετος λέγω ποιέω ὁ ἐνδιάθετος λόγος , ἀλλά ὁ χωρίς τε κατάστασις καί ὁ ὡς ἀπάντησις · ὁ δέ ἀπάντησις οὐ σχῆμα ἀλλά μέθοδος τις εἰμί δήπουθεν ἤ πάντως γε ἔννοια . — εἰμί δέ παρά ὁ προλέγω ἕτερος τις μέθοδος ἐνδιάθετος λόγος καί μάλα ὁ δοκέω σύν ὀργή προέρχομαι , ὁ μηδέ ὁ ἀκολουθία σῴζω ὁ ὁ λόγος σχῆμα ἀλλά οἷος ἐξίστημι δοκέω ὑπό ὁ πάθος , οἷος εἰμί καί ὁ « ἐπειδή τοίνυν ὁ μέν εὐσεβής καί δίκαιος ψῆφος ἅπας δείκνυμι , δέω δέ ἐγώ ὡς ἔοικα καίπερ οὐ φιλολοίδορος εἰμί » καί ὁ ἑξῆς πᾶς μέχρι ὁ « οὐ ἀπορέω δέ , ὅς τις χρή περί σύ καί ὁ σός λέγω , ἀπορέω , ὁ πρῶτος μιμνῄσκω » · οὐδαμοῦ γάρ ἀποδίδωμι ὁ ἀκόλουθος ὁ σχῆμα , ἀλλά ἐπί πολύς ὁ οἷος ἀκράχολος · διό καί μάλα ἔμψυχος καί ἀληθής ὁ λόγος εἰμί δοκέω . δῆλος δέ ἐκ ὁ αὐτός παράδειγμα , ὅτι καί ὁ ὁ λοιδορία ἄνευ ὁ ἐπισημαίνω χράω λόγος ἀληθής καί ἐνδιάθετος , οἷος « εἰ γάρ Αἰακός ἤ Ῥαδάμανθυς ἤ Μίνως εἰμί ὁ κατηγορέω , ἀλλά μή σπερμολόγος , περίτριμμα ἀγορά , ὄλεθρος γραμματεύς » . μέθοδος δέ τις οἴομαι καί οὗτος , διά ὅς οὔτε ἐπαχθής εἰμί δοκέω ὁ λοιδορέω σαφής ἐνδείκνυμι αὐτός ὁ μή ἐπισημαίνω , ὡς ὑπ ὀργή προάγω καί οὐ σκοπέω ἥκω ὁ λοιδορία ἀλλά αὐτόθεν ἐπέρχομαι αὐτός διά ὀργή οὗτος λέγω , ὁ τε λόγος ὁ πιθανός πολύς ἐκ ὁ τοιοῦτος μέθοδος ἴσχω διά ὁ διάθεσις καί ὁ ἔμψυχος προάγω . ἐάν δέ ἐπισημαίνω ὥσπερ ὁ Αἰσχίνης , οἷος δίδωμι ἐγώ λέγω κίναιδος αὐτός , οὔτε ὅμοιος εἰμί πιθανός δοκέω τε ὡς ἀληθής εἰμί φιλολοίδορος · οὐ γάρ πάσχω εἰμί ὁ ψυχή οὐδέ ἐμπαθής ἔχω ὁ ἐπισημαίνω οὐδέ οἷος ἐξίστημι ὑπό ὁ πάθος οὐδέ ἀγνοέω , ὅς λέγω , ἀλλά νήφω καί γιγνώσκω οὗτος καί ἐπισκοπέω καί οὗτος σπουδάζω λοιδορέω ὁ ἐχθρός , καί οὐκέτι οὐδέ πιθανός εἰμί ὁ μηδέ ἐνδιάθετος μηδέ ἔμψυχος λέγω · ὁ γάρ ἐνδιακειμένως τις λέγω σφόδρα γε ἑαυτοῦ γοῦν πείθω δοκέω , διό καί πιθανός εἰμί , ὁ δέ ὡς ἕτερος οὐ ἔχω ὁ πιθανότης ὅμοιος . — ἔτι μέθοδος ἀληθινός καί οἷος ἔμψυχος λόγος , σχεδόν μέν ὁ αὐτός εἰμί ὁ προλέγω ἔχω μέντοι διαφορά τις , εἰμί ὁ ἐν ὁ ἄλλος καί μή μόνος ἐν ὁ λοιδορία δοκέω αὐτόθεν πως κινέω λέγω ἀλλά μή σκοπέω , οἷος ἀλλά γάρ μικρός ἐγώ παρέρχομαι καί πάλιν « ἀλλά γάρ ἐμπίπτω εἰς λόγος , ὅς αὐτίκα μάλα ὕστερον ἁρμόζω λέγω » . πολύς καί ὁ τοιοῦτος μέθοδος ὁ παράδειγμα παρά ὁ ῥήτωρ Ἀλλά περί μέν ἔννοια καί μέθοδος ὁ ἐνδιάθετος λόγος τοσοῦτος .