hermogenes.peri-eu-re-sews-sp 4.3
3 Ἡ δὲ περίοδος οὐχ ἐνὶ ὑποπίπτει σχήματι , ὥστε αὐτὸ παραδοῦναι , ἀλλὰ πολλοῖς καὶ ποικίλοις , ἃ παρὰ τῶν ἀρχαίων λαμβάνοντες ἐν τηρήσει πεποιήκαμεν . ἔστι μὲν οὖν περίοδος κυρίως ἡ τοῦ ὅλου ἐπιχειρήματος ἀναγκαστικὴ σύνοδος καὶ κλεὶς τρόπον τινά , καὶ ἀληθινὴ περίοδος τοῦτό ἐστιν ἡ ἀπαρτίζουσα τὸ ἐπιχείρημα καὶ συνάγουσα , ὡς τό γε ἑτέρωθι λέγειν περιοδικῶς ἐστι λέγειν , οὐ περίοδον ποιεῖν , ἀλλὰ ἑρμηνεύειν περιοδικῶς καὶ σχῆμα περιόδου λαμβάνειν . ἡ δὲ ἀληθινὴ περίοδος οὐ τῷ σχήματι μόνον ἀλλὰ καὶ τῷ νῷ συνάγει τὸ ἐπιχείρημα , ὃ τινὲς καὶ ἐνθύμημα καλοῦσιν · οὐ πᾶσα δὲ δύναιτʼ ἂν ἐνθυμηματικὴ περίοδος εἶναι , εἰ μὴ καὶ γνωμικὴ ἡ τὸ καθόλου εἰς τὸ ἴδιον κατάγουσα καὶ τὸ ἴδιον εἰς τὸ καθόλου ἀνάγουσα . Τηρήσαντες οὖν εὕρομεν παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰς μεταβολὰς τῶν πτώσεων ὀνομαστικῆς καὶ γενικῆς καὶ δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς ποιούσας περιόδους οἷον « ὁ γὰρ οἷς ἂν ἐγὼ ληφθείην ταῦτα πράττων καὶ κατασκευαζόμενος , οὗτος ἐμοὶ πολεμεῖ , κἂν μήπω βάλλῃ μηδὲ τοξεύῃ » , τοῦτο κατὰ τὴν ὀνομιαστικήν · κατὰ δὲ τὴν γενικὴν « ὧν οὖν ἐκεῖνος μὲν ὀφείλει τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ πεπολιτευμένοις χάριν , ὑμῖν δὲ δίκην προσήκει λαβεῖν , τούτων οὐχὶ νῦν ὁρῶ τὸν καιρὸν τοῦ λέγειν · καὶ κατὰ τὴν δοτικὴν « οῖς γὰρ οὖσιν ἡμετέροις ἔχει χρῆσθαι , τούτοις πάντα τὰ ἄλλα ἀσφαλῶς κέκτηται · κατὰ δὲ τὴν αἰτιατικὴν « εἶθʼ ὃν ἡ τύχη καὶ τὸ δαιμόνιον φίλον μὲν ἀλυσιτελῆ , συμφέροντα δʼ ἐχθρὸν ἐμφανίζει , τοῦτον ἡμεῖς φοβούμεθα ; τὸ γὰρ κλητικὸν σχῆμα πνεύματός ἐστι μέρος ἀποστροφὴν ἐργαζόμενον καὶ καταδρομὴν « εἶτα , ὦ — τί ἂν εἰπών σέ τις ὀρθῶς προσείποι ; » καὶ πάλιν « ἀπόκριναι γὰρ δεῦρο ἀναστάς μοι . οὐ γὰρ δὴ διʼ ἀπειρίαν οὐ φήσεις ἔχειν , ὅ τι εἴπῃς . » Εἰσὶ δὲ καὶ ἀποδεικτικαὶ τοῖς σχήμασιν οἷον « ἐν μὲν γὰρ τῷ γράαι μηδένα εἶναι ἀτελῆ τοὺς ἔχοντας ἀφείλετο τὴν ἀτέλειαν , ἐν δὲ τῷ προσγράψαι μηδὲ τὸ λοιπὸν ἐξεῖναι δοῦναι ὑμᾶς τὸ δοῦναι ὑμῖν ἐξεῖναι ταύτης τὸ σχῆμα καλὸν μὲν ζηλοῦν καὶ ἀπὸ τὴς ἑρμηνείας , κρεῖττον δέ , εἰ τὸ ἐλλεῖπον ἀπὸ κοινοῦ ποιεῖ τις ἐν ταῖς μεταποιήσεσιν , ἵνα τὸ ἐν τῇ προτάσει εἰρημένον ἐν τῇ ἀποδόσει λείπῃ μὲν μὴ λεγόμενον , φαίνηται δὲ ὡς λεγόμενον , ὡς καὶ ἐνταῦθα τὸ ἀφείλετο ἐν τῇ προτάσει λέλεκται , ἐν δὲ τῇ ἀποδόσει συνυπακούεται . Ἔστι καὶ ἐπιτιμητικὴ περίοδος τῷ σχήματι , ὅταν λέγωμεν « εἶθʼ , ἃ Φίλιππος ἂν εὔξαιτο τοῖς θεοῖς , ταῦθ ὑμῶν τινες ἐνθάδε ποιοῦσιν ; » κἀκεῖ πάλιν « εἶτα οὐκ αἰσχύνεσθε , εἰ μηδʼ ἃ πάθοιτʼ ἄν , εἰ δύναιτʼ ἐκεῖνος , ταῦτα ποιῆσαι καιρὸν ἔχοντες οὐ τολμήσετε ; » γίνεται δὲ καὶ ἐκ συμπλοκῆς δύο ἀδικημάτων οἶον « νῦν δέ , ἃ μὲν πλεύσασιν ἦν σῶσαι , βαδίζειν κελεύων ἀπολώλεκεν οὗτος , ἃ δʼεἰποῦσι τἀληθῆ , ψευδόμενος » . Καθόλου δὲ περὶ σχήματος περιόδου λεκτέον . περίοδός ἐστι σχῆμα αὐτοτελὲς ὅλου τοῦ ἐπιχειρήματος ἐν ἑρμηνείας ῥυθμιῷ συντόμως ἀπηρτισμένον , τὰ δὲ ἐν αὐτῇ συντόμως ὑπερβατὰ καλῶς σχηματίζει τὰς περιόδους · « ὁ γὰρ οἷς ἂν ἐγὼ ληφθείην » , ἔστι γὰρ τὸ ἐξῆς ‘ὁ γὰρ ταῦτα πράττων , οἷς ἂν ληφθείην ἐγώ’ . Ἰστέον δέ , ὡς τὴν περίοδον ἤτοι ἰσοσκελῆ καὶ ἰσόπλευρον ἀπὸ τῶν κώλων εἶναι δεῖ κατὰ τὴν ἑρμηνείαν ἢ συντομωτέραν ἐν τῇ ἀποδόσει · ἀτονία δὲ ῥήτορος τὴν ἀπόδοσιν τῆς περιόδου μακροτέραν ποιῆσαι τῆς προτάσεως . καὶ καθάπαξ εἴ τις ἐκλεξάμενος τὰ παρὰ τῶν ἀρχαίων σχήματα τῶν περιόδων μιμοῖτο , ἐν ταῖς μεταποιήσεσι πλῆθος ἂν εὕροι περιόδων . καὶ γὰρ τὸ ἐκ παραβολῆς σχῆμα ἄριστον « ὥσπερ γὰρ εἴ τις ἐκείνων προήλω , σὺ τάδε οὐκ ἔγραψας ἄν , οὕτως ἂν σὺ νῦν δίκην δῷς , ἄλλος οὐ γράψει » . καὶ διαπορητικῶς ἔστι περιοδεῦσαι , ἂν ἄρξηταί τις , ὡς ὁ Δημοσθένης ἐν τῷ Κατὰ Τιμοκράτους · ‘διὰ τί ἄρα , νὴ Δία , διὰ τί τοῦτο οὐχὶ καλῶς ἔχειν δόξαι τισὶ τὸ ψήφισμα ; πότερον , ὅτι παρὰ τοὺς νόμους ; καὶ μὴν μόνον ἐστὶ κατὰ τοὺς νόμους . ἀλλʼ ὅτι τάξεως λύσις ; καὶ μὴν τοῦτο , ὡς οὐκ ἄλλο , θεμέλιος εὐταξίας . ἀλλ ὅτι τόδεʼ καὶ ἀποδώσεις αὐτό . γίνεται δέ , ὅταν καὶ δύο καὶ τρία νοήματα ἔχῃς , οἷον εἴ τις ἐκείνην θελήσειε μεταποιῆσαι τὴν περίοδον , περιοδικὴν μᾶλλον οὖσαν ἢ περίοδον , « τνῦν δέ , ἃ μὲν πλεύσασιν ἦν σῶσαι , βαδίζειν κελεύων ἀπολώλεκεν οὗτος , ἃ δʼ εἰποῦσι τἀληθῆ , ψευδόμενος » , καὶ πάλιν διὰ τί γὰρ ἄν , νὴ Δία , διὰ τί φείσαιτό τις Αἰσχίνου ; πότερον ὅτι τὴν ἔξοδον ἐπετάχυνε ; καὶ μὴν πλεῖν ἔδει καὶ μὴ βαδίζειν . ἀλλ ὅτι τἀληθῆ πρὸς ὑμᾶς ἔφησε ; καὶ μὴν ψευσάμενος πάντα ἀπολώλεκεν . — Ἡ δὲ τῆς μεταποιήσεως ἀρετὴ τοῦ ὑποτεθέντος νοήμιατος πᾶν σχῆμα οὕτως ἐφαρμόσαι δύναται · ὃ μᾶλλον ἐκπλήττει γινόμενον ἐξ αὐτοσχεδίου ἢ γραφῇ παραδιδόμενον . Γίνεται δὲ καὶ μονόκωλος περίοδος , γίνεται δὲ καὶ δίκωλος καὶ τρίκωλος ἡ ἐκ τριῶν κώλων συνεστηκυῖα καὶ τετράκωλος ἡ ἐκ τεττάρων . κῶλον δέ ἐστιν ἡ ἀπηρτισμένη διάνοια . ἡ μὲν γὰρ μονόκωλος ἐκείνη , ἐπειδὴ κρέμαται ἡ διάνοια αὐτῆς μέχρι τοῦ τέλους τῷ ὑπερβατῷ οὕτω σχηματισθεῖσα σχοινοτενῶς διείληπται « εἶτα οὐκ αἰσχύνεσθε , εἰ μηδʼ ἃ πάθοιτ ἄν , εἰ δύναιτʼ ἐκεῖνος , ταῦτα ποιῆσαι καιρὸν ἔχοντες οὐ τολμήσετε ; δίκωλος δὲ ἐκείνη ἡ προτάσεως μονοκώλου κειμένης ἀπόδοσιν ἀπαιτοῦσα μονόκωλον · μάλιστα δὲ αἰ γνωμικαὶ πάσχουσιν αὐτό · ἔστι δὲ γνωμικὴ περίοδος αὕτη « τὸ γὰρ εὖ πράττειν παρὰ τὴν ἀξίαν ἀφορμὴ τοῦ κακῶςνεῖν τοῖς ἀνοήτοις γίνεται » . τρίκωλος δὲ ἐκείνη , ὅταν δύο κώλων διαφόρων προταθέντων ἀρκῇ μονόκωλος ἑκατέροις ἀπόδοσις , οἷον « ὧν οὖν ἐκεῖνος μὲν ὀφείλει τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ πεπολιτευμένοις χάριν , ὑμῖν δὲ δίκην προσήκει λαβεῖν » , μέχρι τούτου ἡ πρότασις , εἶτα ἐπήρκεσεν ἑκατέροις τοῖς κώλοις ἡ ἀπόδοσις μονόκωλος « τούτων οὐχὶ νῦν ὁρῶ τὸν καιρὸν τοῦ λέγειν » . τετράκωλος δὲ ἐκείνη ἡ ἐν τῇ πρώτῃ προτάσει ἀπόδοσιν ἰδίαν ἔχουσα καὶ ἐν τῇ δευτέρq προτάσει ἀπόδοσιν ἰδίαν ἔχουσα , οἷον « ἐν μὲν γὰρ τῷ γράψαι μηδένα εἶναι ἀτελῆ τοὺς ἔχοντας ἀφείλετο τὴν ἀτέλειαν , ἐν δὲ τῷ προσγράψαι μηδὲ τὸ λοιπὸν ἐξεῖναι δοῦναι ὑμᾶς τὸ δοῦναι ὑμῖν ἐξεῖναι » . τῆς τετρακώλου δὲ ταύτης καὶ ἡ χρεία καλλίστη ἐν ταῖς μεταποιήσεσιν , ὅτι καὶ δύναται στρέφοεσθαι · τετράκις γὰρ μετασχηματιζομένη ἐκ τῶν προτάσεων καὶ τῶν ἀποδόσεων ἀλύπως δύναται λεχθῆναι τετράκις · εἰ δὲ δεῖ καὶ χιασθῆναι αὐτήν , τότε δὴ τότε δύναιτο ἄν τις αὐτὴν ἐκ τῆς τῶν νοημάτων ἀνάγκης καὶ πλεονάκις στρέφειν · οὐ πᾶσα δὲ χιασθῆναι δύναται τετράγωνος περίοδος . ἔστω δὲ πρῶτον αὕτη ἡ πολλάκις μὲν ἀναστρεφομένη , μηδὲ ἅπαξ δὲ χιαζομένη , οἷον « ἐν μὲν γὰρ τῷ γράψαι μηδένα εἶναι ἀτελῆ τοὺς ἔχοντας ἀφείλετο τὴν ἀτέλειαν , ἐν δὲ τῷ προσγράψαι μηδὲ τὸ λοιπὸν ἐξεῖναι δοῦναι ὑμᾶς τὸ δοῦναι ὑμῖν ἐξεῖναι » . δύναται δὲ αὕτη ἀθρόως ἀναστραφεῖσα καὶ ἄλλως γενέσθαι · ἡ γὰρ δευτέρα πρότασις καὶ ἀπόδοσις γίνονται πρῶται οἷον ‘ἐν μὲν γὰρ τῷ προσγράψαι μηδὲ τὸ λοιπὸν ἐξεῖναι δοῦναι ὑμᾶς τὸ δοῦναι ὑμῖν ἐξεῖναι ἀφείλετο , ἐν δὲ τῷ γράψαι μηδένα εἶναι ἀτελῆ τὴν ἀτέλειαν τοὺς ἔχονταςʼ · ἢ τὰς δύο προτάσεις ἐκλαβὼν συντίθημι ‘ἐν μὲν γὰρ τῷ γράψαι μηδένα εἶναι ἀτελῆ καὶ ἐν τῷ προσγράψαι μηδὲ τὸ λοιπὸν ἐξεῖναι δοῦναι καὶ τοὺς ἔχοντας ἀφείλετο τὴν ἀτέλειαν καὶ ὑμᾶς τὸ δοῦναι ὑμῖν ἐξεῖναιʼ · ἢ τὰς ἀποδόσεις ποιῶ προτάσεις ‘καὶ τοὺς ἔχοντας ἀφείλετο τὴν ἀτέλειαν καὶ ὑμᾶς τὸ δοῦναι ὑμῖν ἐξεῖναι ἐν τῷ γράψαι μηδένα εἶναι ἀτελῆ καὶ ἐν τῷ προσγράψαι μηδὲ τὸ λοιπὸν ἐξεῖναι δοῦναι ὑμῖν᾿ . — Καὶ αὕτη ἐστὶ καὶ οὕτως γίνεται ἡ πολλάκις μὲν ἀναστρεφομένη , μηδὲ ἅπαξ δὲ χιαζομένη . ἐκείνη δὲ ἡ παρὰ τῷ Δημοσθένει καὶ χιασθῆναι δύναται τὸ « μὲν γὰρ Φίλιππος ὅσῳ πλείονα ὑπὲρ τὴν ἀξίαν πεποίηκε τὴν ἑαυτοῦ , τοσούτῳ θαυμαστότερος παρὰ πᾶσι νομίζεται · ὑμεῖς δὲ , Ἀθηωαῖοι , ὅσῳ χεῖρον ἢ προσῆκε κέχρησθε τοῖς πράγμασι , τοσούτῳ πλείονα αἰσχύνην ὠφλήκατε » , καὶ μυριάκις ἔστι μεταποιεῖν τὴν ἀναδεχομένην τοῦτο τὸ σχῆμα . πῶς δὲ ἀναδέχεται τὸν χιασμόν ; ὅταν ἐν ἀμφοτέραις ταῖς προτάσεσιν ἀμφότεραι ἁρμόζωσιν αἱ ἀποδόσεις καὶ ἐναλλάξ , οἷον « δ μὲν γὰρ Φίλιππος ὅσῳ πλείονα ὑπὲρ τὴν ἀξίαν πεποίηκε τὴν ἑαυτοῦ , τοῦτο ἡ πρότασις , ἁρμόζει δὲ αὐτῇ ἐκατέρα ἀπόδοσις , εἴτε βούλοιτό τις λέγειν « τοσούτῳ θαυμαστότερος ἐκεῖνος παρὰ πᾶσι νομίζεται » εἴτε βούλοιτο λέγειν « τοσούτῳ πλείονα ὑμεῖς αἰσχύνην ὠφλήκατε » · καὶ πάλιν « ὑμεῖς δέ , ὦ Ἀθηναῖοι , ὅσῳ χεῖρον ἢ προσῆκε κέχρησθε τοῖς πράγμασιν ἡ πρότασις ἡ δευτέρα πρὸς ἀμφότερα ἁρμόσει , εἴτε βούλοιτό τις λέγειν « τοσούτῳ πλείονα αἰσχύνην ὠφλήκατε » εἴτε βούλοιτο λέγειν « τοσούτῳ θαυμιαστότερος ἐκεῖνος παρὰ πᾶσι νομίζεται . καὶ ὅλως ἄπειρος ὁ περὶ τούτου λόγος .
Lemmas: 3 ὁ δέ περίοδος οὐ εἷς ὑποπίπτω σχῆμα , ὥστε αὐτός παραδίδωμι , ἀλλά πολύς καί ποικίλος , ὅς παρά ὁ ἀρχαῖος λαμβάνω ἐν τήρησις ποιέω . εἰμί μέν οὖν περίοδος κύριος ὁ ὁ ὅλος ἐπιχείρημα ἀναγκαστικός σύνοδος καί κλείς τρόπος τις , καί ἀληθινός περίοδος οὗτος εἰμί ὁ ἀπαρτίζω ὁ ἐπιχείρημα καί συνάγω , ὡς ὁ γε ἑτέρωθι λέγω περιοδικός εἰμί λέγω , οὐ περίοδος ποιέω , ἀλλά ἑρμηνεύω περιοδικός καί σχῆμα περίοδος λαμβάνω . ὁ δέ ἀληθινός περίοδος οὐ ὁ σχῆμα μόνος ἀλλά καί ὁ νόος συνάγω ὁ ἐπιχείρημα , ὅς τις καί ἐνθύμημα καλέω · οὐ πᾶς δέ δύναμαι ἄν ἐνθυμηματικός περίοδος εἰμί , εἰ μή καί γνωμικός ὁ ὁ καθόλου εἰς ὁ ἴδιος κατάγω καί ὁ ἴδιος εἰς ὁ καθόλου ἀνάγω . τηρέω οὖν εὑρίσκω παρά ὁ ἀρχαῖος ὁ μεταβολή ὁ πτῶσις ὀνομαστικός καί γενικός καί δοτικός καί αἰτιατικός ποιέω περίοδος οἷος « ὁ γάρ ὅς ἄν ἐγώ λαμβάνω οὗτος πράσσω καί κατασκευάζω , οὗτος ἐγώ πολεμέω , ἐάν μήπω βάλλω μηδέ τοξεύω » , οὗτος κατά ὁ ονομιαστικος · κατά δέ ὁ γενικός « ὅς οὖν ἐκεῖνος μέν ὀφείλω ὁ ὑπέρ αὐτός πολιτεύω χάριν , σύ δέ δίκη προσήκω λαμβάνω , οὗτος οὐ νῦν ὁράω ὁ καιρός ὁ λέγω · καί κατά ὁ δοτικός « ὅς γάρ εἰμί ἡμέτερος ἔχω χράω , οὗτος πᾶς ὁ ἄλλος ἀσφαλής κτάομαι · κατά δέ ὁ αἰτιατικός « εἶτα ὅς ὁ τύχη καί ὁ δαιμόνιον φίλος μέν ἀλυσιτελής , συμφέρω δέ ἐχθρός ἐμφανίζω , οὗτος ἐγώ φοβέω ; ὁ γάρ κλητικός σχῆμα πνεῦμα εἰμί μέρος ἀποστροφή ἐργάζομαι καί καταδρομή « εἶτα , ὦ — τίς ἄν λέγω σύ τις ὀρθός προσλέγω ; » καί πάλιν « ἀποκρίνω γάρ δεῦρο ἀνίστημι ἐγώ . οὐ γάρ δή διά ἀπειρία οὐ φημί ἔχω , ὅς τις λέγω . » εἰμί δέ καί ἀποδεικτικός ὁ σχῆμα οἷος « ἐν μέν γάρ ὁ γράα μηδείς εἰμί ἀτελής ὁ ἔχω ἀφαιρέω ὁ ἀτέλεια , ἐν δέ ὁ προσγράφω μηδέ ὁ λοιπός ἔξεστι δίδωμι σύ ὁ δίδωμι σύ ἔξεστι οὗτος ὁ σχῆμα καλός μέν ζηλόω καί ἀπό ὁ ἑρμηνεία , κρατύς δέ , εἰ ὁ ἐλλείπω ἀπό κοινός ποιέω τις ἐν ὁ μεταποίησις , ἵνα ὁ ἐν ὁ πρότασις λέγω ἐν ὁ ἀπόδοσις λείπω μέν μή λέγω , φαίνω δέ ὡς λέγω , ὡς καί ἐνταῦθα ὁ ἀφαιρέω ἐν ὁ πρότασις λέγω , ἐν δέ ὁ ἀπόδοσις συνυπακούω . εἰμί καί ἐπιτιμητικός περίοδος ὁ σχῆμα , ὅταν λέγω « εἶτα , ὅς Φίλιππος ἄν εὔχομαι ὁ θεός , οὗτος σύ τις ἐνθάδε ποιέω ; » ἐκεῖ πάλιν « εἶτα οὐ αἰσχύνω , εἰ μηδέ ὅς πάσχω ἄν , εἰ δύναμαι ἐκεῖνος , οὗτος ποιέω καιρός ἔχω οὐ τολμάω ; » γίγνομαι δέ καί ἐκ συμπλοκή δύο ἀδίκημα οἷος « νῦν δέ , ὅς μέν πλέω εἰμί σῴζω , βαδίζω κελεύω ἀπόλλυμι οὗτος , ὅς ἐπεῖπον ἀληθής , ψεύδω » . καθόλου δέ περί σχῆμα περίοδος λεκτέος . περίοδος εἰμί σχῆμα αὐτοτελής ὅλος ὁ ἐπιχείρημα ἐν ἑρμηνεία ῥέω σύντομος ἀπαρτίζω , ὁ δέ ἐν αὐτός σύντομος ὑπερβατός καλός σχηματίζω ὁ περίοδος · « ὁ γάρ ὅς ἄν ἐγώ λαμβάνω » , εἰμί γάρ ὁ ἑξῆς ὁ γάρ οὗτος πράσσω , ὅς ἄν λαμβάνω ἐγώ . οἶδα δέ , ὡς ὁ περίοδος ἤτοι ἰσοσκελής καί ἰσόπλευρος ἀπό ὁ κῶλον εἰμί δέω κατά ὁ ἑρμηνεία ἤ σύντομος ἐν ὁ ἀπόδοσις · ἀτονία δέ ῥήτωρ ὁ ἀπόδοσις ὁ περίοδος μακρός ποιέω ὁ πρότασις . καί καθάπαξ εἰ τις ἐκλέγω ὁ παρά ὁ ἀρχαῖος σχῆμα ὁ περίοδος μιμέομαι , ἐν ὁ μεταποίησις πλῆθος ἄν εὑρίσκω περίοδος . καί γάρ ὁ ἐκ παραβολή σχῆμα ἀγαθός « ὥσπερ γάρ εἰ τις ἐκεῖνος προαλίσκομαι , σύ ὅδε οὐ γράφω ἄν , οὕτως ἄν σύ νῦν δίκη δίδωμι , ἄλλος οὐ γράφω » . καί διαπορητικός εἰμί περιοδεύω , ἐάν ἄρχω τις , ὡς ὁ Δημοσθένης ἐν ὁ Κατά Τιμοκράτης · διά τίς ἄρα , νή Ζεύς , διά τίς οὗτος οὐ καλός ἔχω δοκέω τις ὁ ψήφισμα ; πότερος , ὅτι παρά ὁ νόμος ; καί μήν μόνος εἰμί κατά ὁ νόμος . ἀλλά ὅτι τάξις λύσις ; καί μήν οὗτος , ὡς οὐ ἄλλος , θεμέλιος εὐταξία . ἀλλά ὅτι ὅδε καί ἀποδίδωμι αὐτός . γίγνομαι δέ , ὅταν καί δύο καί τρεῖς νόημα ἔχω , οἷος εἰ τις ἐκεῖνος ἐθέλω μεταποιέω ὁ περίοδος , περιοδικός μάλα εἰμί ἤ περίοδος , « τείνω δέ , ὅς μέν πλέω εἰμί σῴζω , βαδίζω κελεύω ἀπόλλυμι οὗτος , ὅς δέ λέγω ἀληθής , ψεύδω » , καί πάλιν διά τίς γάρ ἄν , νή Ζεύς , διά τίς φείδομαι τις Αἰσχίνης ; πότερος ὅτι ὁ ἔξοδος ἐπιταχύνω ; καί μήν πλέω δέω καί μή βαδίζω . ἀλλά ὅτι ἀληθής πρός σύ φημί ; καί μήν ψεύδω πᾶς ἀπόλλυμι . — ὁ δέ ὁ μεταποίησις ἀρετή ὁ ὑποτίθημι νόημα πᾶς σχῆμα οὕτως ἐφαρμόζω δύναμαι · ὅς μάλα ἐκπλήσσω γίγνομαι ἐκ αὐτοσχέδιος ἤ γραφή παραδίδωμι . γίγνομαι δέ καί μονόκωλος περίοδος , γίγνομαι δέ καί δίκωλος καί τρίκωλος ὁ ἐκ τρεῖς κῶλον συνίστημι καί τετράκωλος ὁ ἐκ τέσσαρες . κῶλον δέ εἰμί ὁ ἀπαρτίζω διάνοια . ὁ μέν γάρ μονόκωλος ἐκεῖνος , ἐπειδή κρεμάννυμι ὁ διάνοια αὐτός μέχρι ὁ τέλος ὁ ὑπερβατόν οὕτως σχηματίζω σχοινοτενής διαλαμβάνω « εἶτα οὐ αἰσχύνω , εἰ μηδέ ὅς πάσχω ἄν , εἰ δύναμαι ἐκεῖνος , οὗτος ποιέω καιρός ἔχω οὐ τολμάω ; δίκωλος δέ ἐκεῖνος ὁ πρότασις μονόκωλος κεῖμαι ἀπόδοσις ἀπαιτέω μονόκωλος · μάλα δέ ὁ γνωμικός πάσχω αὐτός · εἰμί δέ γνωμικός περίοδος οὗτος « ὁ γάρ εὖ πράσσω παρά ὁ ἀξία ἀφορμή ὁ κακόω ὁ ἀνόητος γίγνομαι » . τρίκωλος δέ ἐκεῖνος , ὅταν δύο κῶλον διάφορος προτείνω ἀρκέω μονόκωλος ἑκάτερος ἀπόδοσις , οἷος « ὅς οὖν ἐκεῖνος μέν ὀφείλω ὁ ὑπέρ ἑαυτοῦ πολιτεύω χάριν , σύ δέ δίκη προσήκω λαμβάνω » , μέχρι οὗτος ὁ πρότασις , εἶτα ἐπαρκέω ἑκάτερος ὁ κῶλον ὁ ἀπόδοσις μονόκωλος « οὗτος οὐ νῦν ὁράω ὁ καιρός ὁ λέγω » . τετράκωλος δέ ἐκεῖνος ὁ ἐν ὁ πρῶτος πρότασις ἀπόδοσις ἴδιος ἔχω καί ἐν ὁ δευτήρ πρότασις ἀπόδοσις ἴδιος ἔχω , οἷος « ἐν μέν γάρ ὁ γράφω μηδείς εἰμί ἀτελής ὁ ἔχω ἀφαιρέω ὁ ἀτέλεια , ἐν δέ ὁ προσγράφω μηδέ ὁ λοιπός ἔξεστι δίδωμι σύ ὁ δίδωμι σύ ἔξεστι » . ὁ τετράκωλος δέ οὗτος καί ὁ χρεία καλός ἐν ὁ μεταποίησις , ὅτι καί δύναμαι στρέφω · τετράκις γάρ μετασχηματίζω ἐκ ὁ πρότασις καί ὁ ἀπόδοσις ἄλυπος δύναμαι λέγω τετράκις · εἰ δέ δέω καί χιάζω αὐτός , τότε δή τότε δύναμαι ἄν τις αὐτός ἐκ ὁ ὁ νόημα ἀνάγκη καί πλεονάκις στρέφω · οὐ πᾶς δέ χιάζω δύναμαι τετράγωνος περίοδος . εἰμί δέ πρῶτος οὗτος ὁ πολλάκις μέν ἀναστρέφω , μηδέ ἅπαξ δέ χιάζω , οἷος « ἐν μέν γάρ ὁ γράφω μηδείς εἰμί ἀτελής ὁ ἔχω ἀφαιρέω ὁ ἀτέλεια , ἐν δέ ὁ προσγράφω μηδέ ὁ λοιπός ἔξεστι δίδωμι σύ ὁ δίδωμι σύ ἔξεστι » . δύναμαι δέ οὗτος ἀθρόος ἀναστράπτω καί ἄλλος γίγνομαι · ὁ γάρ δεύτερος πρότασις καί ἀπόδοσις γίγνομαι πρῶτος οἷος ἐν μέν γάρ ὁ προσγράφω μηδέ ὁ λοιπός ἔξεστι δίδωμι σύ ὁ δίδωμι σύ ἔξεστι ἀφαιρέω , ἐν δέ ὁ γράφω μηδείς εἰμί ἀτελής ὁ ἀτέλεια ὁ ἔχω · ἤ ὁ δύο πρότασις ἐκλαμβάνω συντίθημι ἐν μέν γάρ ὁ γράφω μηδείς εἰμί ἀτελής καί ἐν ὁ προσγράφω μηδέ ὁ λοιπός ἔξεστι δίδωμι καί ὁ ἔχω ἀφαιρέω ὁ ἀτέλεια καί σύ ὁ δίδωμι σύ ἐξίημι · ἤ ὁ ἀπόδοσις ποιέω πρότασις καί ὁ ἔχω ἀφαιρέω ὁ ἀτέλεια καί σύ ὁ δίδωμι σύ ἔξεστι ἐν ὁ γράφω μηδείς εἰμί ἀτελής καί ἐν ὁ προσγράφω μηδέ ὁ λοιπός ἔξεστι δίδωμι ὑμός . — καί οὗτος εἰμί καί οὕτως γίγνομαι ὁ πολλάκις μέν ἀναστρέφω , μηδέ ἅπαξ δέ χιάζω . ἐκεῖνος δέ ὁ παρά ὁ Δημοσθένης καί χιάζω δύναμαι ὁ « μέν γάρ Φίλιππος ὅσος πολύς ὑπέρ ὁ ἀξία ποιέω ὁ ἑαυτοῦ , τοσοῦτος θαυμαστός παρά πᾶς νομίζω · σύ δέ , Ἀθηωαῖοι , ὅσος κακός ἤ προσήκω χράω ὁ πρᾶγμα , τοσοῦτος πολύς αἰσχύνη ὀφλισκάνω » , καί μυριάκις εἰμί μεταποιέω ὁ ἀναδέχομαι οὗτος ὁ σχῆμα . πῶς δέ ἀναδέχομαι ὁ χιασμός ; ὅταν ἐν ἀμφότερος ὁ πρότασις ἀμφότερος ἁρμόζω ὁ ἀπόδοσις καί ἐναλλάξ , οἷος « δ μέν γάρ Φίλιππος ὅσος πολύς ὑπέρ ὁ ἀξία ποιέω ὁ ἑαυτοῦ , οὗτος ὁ πρότασις , ἁρμόζω δέ αὐτός ἑκάτερος ἀπόδοσις , εἴτε βούλομαι τις λέγω « τοσοῦτος θαυμαστός ἐκεῖνος παρά πᾶς νομίζω » εἴτε βούλομαι λέγω « τοσοῦτος πολύς σύ αἰσχύνη ὀφλισκάνω » · καί πάλιν « σύ δέ , ὦ Ἀθηναῖος , ὅσος κακός ἤ προσήκω χράω ὁ πρᾶγμα ὁ πρότασις ὁ δεύτερος πρός ἀμφότερος ἁρμόζω , εἴτε βούλομαι τις λέγω « τοσοῦτος πολύς αἰσχύνη ὀφλισκάνω » εἴτε βούλομαι λέγω « τοσοῦτος θαυμιαστότερος ἐκεῖνος παρά πᾶς νομίζω . καί ὅλος ἄπειρος ὁ περί οὗτος λόγος .