heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 5
Νυνὶ δ’ ἀναγκαῖον ἴσως μικρὰ καὶ σύντομα περὶ τῆς ἀλληγορίας τεχνολογῆσαι . σχεδὸν γὰρ αὐτὸ τοὔνομα , καὶ λίαν ἐτύμως εἰρημένον , ἐλέγχει τὴν δύναμιν αὐτῆς . Ὁ γὰρ ἄλλα μὲν ἀγορεύων τρόπος , ἕτερα δὲ , ὧν λέγει , σημαίνων , ἐπωνύμως ἀλληγορία καλεῖται · καθάπερ Ἀρχίλοχος μὲν ἐν τοῖς Θρᾳκικοῖς ἀπειλημμένος δεινοῖς τὸν πόλεμον εἰκάζει θαλαττίῳ κλύδωνι , λέγων ὧδέ πως · Γλαῦκ’ ὅρα , βάθυς γὰρ ἤδη κύμασιν ταράσσεται ποντος , ἀμφὶ δ’ ἄκρα Γυρέων ὀρθὸν ἵσταται νέφος , σῆμα χειμῶνος · κιχάνει δ’ ἐξ ἀελπτίης φόβος . Ἐν ἱκανοῖς δὲ καὶ τὸν Μυτιληναῖον μελοποιὸν εὑρήσομεν ἀλληγοροῦντα . τὰς γὰρ τυραννικὰς ταραχὰς ἐξίσου χειμερίῳ προςεικάζει καταστήματι θαλάσσης Ἀσυνέτημι τῶν ἀνέμων στάσιν · τὸ μὲν γὰρ ἔνθεν κῦμα κυλίνδεται , τὸ δ’ ἔνθεν · ἄμμες δ’ ὀν τὸ μέσσον νᾶι φορήμεθα σὺν μελαίνᾳ χειμῶνι μοχθεῦντες μεγάλῳ μάλα . πὲρ μὲν γὰρ ἄντλος ἰσοπέδαν ἔχει , λαῖφος δὲ πὰν ζάδηλον ἤδη καὶ λάκιδες μεγάλαι κατ’ αὖτο . Χόλαισι δ’ ἄγκυραι . Τίς οὐκ ἂν εὐθὺς ἐκ τῆς προτρεχούσης περὶ τὸν πόντον εἰκασίας , ἀνδρῶν πλωϊζομένων θαλάττιον εἶναι νομίσειε φόβον ; ἀλλ’ οὐχ οὕτως ἔχει . Μύρσιλος γὰρ ὁ δηλούμενός ἐστι , καὶ τυραννικὴ κατὰ Μυτιληναίων ἐγειρομένη σύστασις . ὁμοίως δὲ τὰ ὑπὸ τούτου αἰνιττόμενος ἑτέρωθί που λέγει · Τὸ δ’ ηὖτε κῦμα τῶν προτέρων ὄνω στείχει , παρέξει δ’ ἄμμι πόνον πολὺν ἄντλην , ἐπεί κα νᾶος ἔμβᾳ . κατακόρως ἐν ταῖς ἀλληγορίαις ὁ νησιώτης θαλασσεύει , καὶ τὰ πλεῖστα τῶν διὰ τοὺς τυράννους ἐπεχόντων κακῶν πελαγίοις χειμῶσιν εἰκάζει . Καὶ μὴν ὁ Τήιος Ἀνακρέων ἑταιρικὸν φρόνημα καὶ σοβαρᾶς γυναικὸς ὑπερηφανίαν ὀνειδίζων , τὸν ἐν αὐτῇ σκιρτῶντα νοῦν ὡς ἵππον ἠλληγόρησεν , οὕτω λέγων · Πῶλε Θρῃκίη , τί δή με λοξὸν ὄμμασιν βλέπουσα νηλεῶς φεύγεις , δοκέεις δέ μ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν ; ἴσθι τοι , καλῶς μὲν ἄν τοι τὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι , ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμ’ ἄν σ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου . νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαι κοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις · δεξιὸν γὰρ ἱπποσείρην οὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην . Καθόλου μακρὸς ἂν εἴην ἐπεξιὼν ἕκαστα τῶν παρὰ ποιηταῖς καὶ συγγραφεῦσιν ἠλληγορημένων . ἀπόχρη ὀλίγαις εἰκόσι τὴν ὅλην τοῦ πράγματος τεκμηριώσασθαι φύσιν . Ἀλλ’ οὐκ αὐτὸς Ὅμηρος ἀμφιβόλοις , ἔσθ’ ὅτε καὶ ζητουμέναις ἔτι ταῖς ἀλληγορίαις εὑρίσκεται χρώμενος , ἐναργῆ τὸν τρόπον ἡμῖν τῆς ἑρμηνείας παραδεδωκὼς τοῦτον , ἐν οἷς Ὀδυσσεὺς , τὰ πολέμου καὶ μάχης κακὰ διεξιὼν , φησίν ; Ἧς τε πλείστην μὲν καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν , Ἀμητὸς δ’ ὀλίγιστος , ἐπὴν κλίνῃσι τάλαντα Ζεύς . Τὸ μὲν γὰρ λεγόμενόν ἐστι γεωργία , τὸ δὲ νοούμενον μάχη · πλὴν ὅμως δι’ ἐναντίων ἀλλήλοις πραγμάτων τὸ δηλούμενον ἐπεῖπεν .
Lemmas: νυνί δέ ἀναγκαῖος ἴσως μικρός καί σύντομος περί ὁ ἀλληγορία τεχνολογέω . σχεδόν γάρ αὐτός ὄνομα , καί λίαν ἔτυμος εἴρω , ἔλεγχος ὁ δύναμις αὐτός . ὁ γάρ ἄλλος μέν ἀγορεύω τρόπος , ἕτερος δέ , ὅς λέγω , σημαίνω , ἐπώνυμος ἀλληγορία καλέω · καθάπερ Ἀρχίλοχος μέν ἐν ὁ Θρᾳκικός ἀπολαμβάνω δεινός ὁ πόλεμος εἰκάζω θαλάσσιος κλύδων , λέγω ὧδε πως · γλαυκός ὁράω , Βάθυς γάρ ἤδη κῦμα ταράσσω πόντος , ἀμφί δέ ἄκρος Γυραί ὀρθός ἵστημι νέφος , σῆμα χειμών · κιχάνω δέ ἐκ ἀελπτία φόβος . ἐν Ἱκανός δέ καί ὁ Μυτιληναῖος μελοποιός εὑρίσκω ἀλληγορέω . ὁ γάρ τυραννικός ταραχή ἐξισόω Χειμέριον προεικάζω κατάστημα θάλασσα ἀσυνετέω ὁ ἄνεμος στάσις · ὁ μέν γάρ ἔνθεν κῦμα κυλίνδω , ὁ δέ ἔνθεν · ἡμεῖς δέ ἀνά ὁ μέσος Νάι φορέω σύν μέλας χειμών μοχθέω μέγας μάλα . περ μέν γάρ ἄντλος ισοπεδαω ἔχω , λαῖφος δέ πούς ζάδηλος ἤδη καί λακίς μέγας κατά αὐτός . χόλαισι δέ ἄγκυρα . Τῖς οὐ εἄν εὐθύς ἐκ ὁ προτρέχω περί ὁ πόντος εἰκασία , ἀνήρ πλωΐζω θαλάσσιος εἰμί νομίζω φόβος ; ἀλλά οὐ οὕτως ἔχω . Μύρσιλος γάρ ὁ δηλέομαι εἰμί , καί τυραννικός κατά Μυτιληναῖος ἐγείρω σύστασις . ὁμοίως δέ ὁ ὑπό οὗτος αἰνίσσομαι ἑτέρωθι ποῦ λέγω · ὁ δέ αὔω κῦμα ὁ πρότερος ὄνος στείχω , παρέχω δέ ἡμεῖς πόνος πολύς ἄντλος , ἐπεί ἄν Νάος ἔμβα . κατάκορος ἐν ὁ ἀλληγορία ὁ νησιώτης θαλασσεύω , καί ὁ πλεῖστος ὁ διά ὁ τύραννος ἐπέχω κακός πελάγιος χειμών εἰκάζω . καί μήv ὁ Τήιος Ἀνακρέων ἑταιρικός φρόνημα καί σοβαρός γυνή ὑπερηφανία ὀνειδίζω , ὁ ἐν αὐτός σκιρτάω νόος ὡς ἵππος ἀλληγορέω , οὗτος λέγω · Πῶλος Θρᾷξ , τίς δή ἐγώ λοξός ὄμμα βλέπω νηλεής φεύγω , δοκέω δέ εἷς οὐδείς οἶδα σοφός ; εἰμί ὅς , καλῶς μέν ἄν ὅς ὁ χαλινός ἐμβάλλω , ἡνία δέ ἔχω στρέφω ἄν σός ἀμφί τέρμα δρόμος . νῦν δέ λειμών τε βόσκω κοῦφος τε σκιρτάω παίζω · δεξιός γάρ ἱπποσείρης οὐ ἔχω ἐπεμβάτης . Κάθολος μακρός εἄν εἰμί ἐπέξειμι ἕκαστος ὁ παρά ποιητής καί συγγραφεύς ἀλληγορέω . ἀποχράω ὀλίγος εἰκών ὁ ὅλος ὁ πρᾶγμα τεκμηριόω φύσις . ἀλλά οὐ αὐτός Ὅμηρος ἀμφίβολος , ἔστω ὅτε καί ζητέω ἔτι ὁ ἀλληγορία εὑρίσκω χράω , ἐναργής ὁ τρόπος ἐγώ ὁ ἑρμηνεία παραδίδωμι οὗτος , ἐν ὅς Ὀδυσσεύς , ὁ πόλεμος καί μάχη κακός διέξειμι , φημί ; ἧς τε πλεῖστος μέν καλάμη χθών χαλκός χέω , ἄμητος δέ ὀλίγιστος , ἐπήν κλίνω τάλαντον Ζεύς . ὁ μέν γάρ λέγω εἰμί γεωργία , ὁ δέ νοέω μάχη · πλήν ὅμως διά ἐναντίος ἀλλήλων πρᾶγμα ὁ δηλέομαι ἐπεῖπον .