heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 69
Νῦν τοίνυν ἅπαντα τἄλλα ἀφέντες , ἐπὶ τὴν διηνεκῆ καὶ χαλεπῶς θρυλουμένην ὑπὸ τῶν συκοφαντῶν κατηγορίαν τραπώμεθα . ἄνω γοῦν καὶ κάτω τραγῳδοῦσι , τὰ περὶ Ἄρεος καὶ Ἀφροδίτης ἀσεβῶς διαπεπλάσθαι λέγοντες . ἀκολασίαν γὰρ ἐμπεπολίτευκεν ἐν οὐρανῷ , καὶ τὸ παρ’ ἀνθρώποις , ὅταν γένηται , θανάτου τιμώμενον οὐκ ἐδυσωπήθη παρὰ θεοῖς ἱστορῆσαι , λέγω δὲ μοιχείαν . ἀμφ Ἄρεος φιλότητος ἐυστεφάνου τ’ Ἀφροδίτης , ὡς τὰ πρῶτα μίγησαν ἐν Ἡφαίστοιο δόμοισιν . Εἶτα μετὰ τοῦτο δεσμοὶ , καὶ θεῶν γέλωτες , ἱκεσία τε πρὸς Ἥφαιστον Ποσειδῶνος . ἅπερ εἰ θεοὶ νοσοῦσιν , οὐκέτι τοὺς παρ’ ἀνθρώποις ἀδικοῦντας ἔδει κολάζεσθαι . νομίζω δ’ ἔγωγε , καίπερ ἐν Φαίαξιν ἀνθρώποις ἡδονῇ δεδουλωμένοις ᾀδόμενα ταῦτα φιλοσόφου τινὸς ἐπιστήμης ἔχεσθαι . τὰ γὰρ Σικελικὰ δόγματα καὶ τὴν Ἐμπεδόκλειον γνώμην ἔοικεν ἀπὸ τούτων βεβαιοῦν , Ἄρην μὲν ὀνομάσας τὸ νεῖκος , Ἀφροδίτην δὲ τὴν φιλίαν . τούτους οὖν διεστηκότας ἐν ἀρχῇ παρεισήγαγεν Ὅμηρος ἐκ τῆς πάλαι φιλονεικίας εἰς μίαν ὁμόνοιαν κιρναμένους . ὅθεν εὐλόγως ἐξ ἀμφοῖν Ἁρμονία γεγένηται , τοῦ παντὸς ἀσαλεύτως καὶ κατ’ ἐμμέλειαν ἁρμοσθέντος · γελᾶν δ’ ἐπὶ τούτοις εἰκὸς ἦν , καὶ συνήδεσθαι τοὺς θεοὺς , ἅτε δὴ τῶν ἰδίων χαρίτων οὐκ ἐπὶ φθοραῖς διϊσταμένων , ἀλλ’ ὁμονοοῦσαν εἰρήνην ἀγόντων · δύναταί γε μὴν καὶ περὶ τῆς χαλκευτικῆς τέχνης ἀλληγορεῖν . ὁ μὲν γὰρ Ἄρης εἰκότως ἂν ὀνομάζοιτο σίδηρος , τοῦτον δὲ ῥᾳδίως Ἥφαιστος ἐχειρώσατο · τὸ γὰρ πῦρ , ἅτ’ , οἶμαι , σιδήρου κρατσιοτέρας δυνάμεις μετειληχός , εὐκόλως ἐν αὐτῷ τὴν ἐκείνου στερρότητα θηλύνει . δεῖ δὲ τῷ τεχνίτῃ πρὸς τὸ κατασκευαζόμενον καὶ Ἀφροδίτης · ὅθεν , οἶμαι , διὰ πυρὸς μαλάξας τὸν σίδηρον , ἐπαφροδίτῳ τινὶ τέχνῃ τὴν ἐργασίαν κατώρθωσε . Ποσειδῶν δ’ ἐστὶν ὁ ῥυόμενος παρ’ Ἡφαίστου τὸν Ἄρη πιθανῶς · ἐπειδήπερ ἐκ τῶν βαύνων διάπυρος ὁ τοῦ σιδήρου μύδρος ἑλκυσθεὶς ὕδατι βαπτίζεται , καὶ τὸ φλογῶδες ὑπὸ τῆς ὑγρᾶς φύσεως κατασβεσθὲν ἀναπαύεται .
Lemmas: νῦν τοίνυν ἅπας ἄλλος ἀφίημι , ἐπί ὁ διηνεκής καί χαλεπῶς θρυλέω ὑπό ὁ συκοφάντης κατηγορία τρέπω . ἄνω γοῦν καί κάτω τραγῳδέω , ὁ περί Ἄρης καί Ἀφροδίτη ἀσεβής διαπλάσσω λέγω . ἀκολασία γάρ ἐμπολιτεύω ἐν οὐρανός , καί ὁ παρά ἄνθρωπος , ὅταν γίγνομαι , θάνατος τιμάω οὐ δυσωπέω παρά θεός ἱστορέω , λέγω δέ μοιχεία . ἀμφί Ἄρης φιλότης εὐστέφανος τε Ἀφροδίτη , ὡς ὁ πρῶτος μίγνυμι ἐν Ἥφαιστος δόμος . εἶτα μετά οὗτος δεσμός , καί θεός γέλως , Ἱκεσία τε πρός Ἥφαιστος Ποσειδῶν . ὅσπερ εἰμί θεός νοσέω , οὐκέτι ὁ παρά ἄνθρωπος ἀδικέω ἐσθίω κολάζω . νομίζω δέ ἔγωγε , καίπερ ἐν Φαίαξ ἄνθρωπος ἡδονή δουλόω ἀείδω οὗτος φιλόσοφος τις ἐπιστήμη ἔχω . ὁ γάρ Σικελικός δόγμα καί ὁ Ἐμπεδόκλειος γνώμη ἔοικα ἀπό οὗτος βεβαιόω , Ἄρης μέν ὀνομάζω ὁ νεῖκος , Ἀφροδίτη δέ ὁ φίλιος . οὗτος οὖν διίστημι ἐν ἀρχή παρεισάγω Ὅμηρος ἐκ ὁ πάλαι φιλονεικία εἰς εἷς ὁμόνοια κιρναμένους . ὅθεν εὔλογος ἐκ ἄμφω Ἁρμονία γίγνομαι , ὁ πᾶς ἀσάλευτος καί κατά ἐμμέλεια ἁρμόζω · γελάω δέ ἐπί οὗτος εἰκός εἰμί , καί συνήδομαι ὁ θεός , ἅτε δή ὁ ἴδιος Χαρίτων οὐ ἐπί φθορά διίστημι , ἀλλά ὁμονοέω εἰρήνη ἄγω · δύναμαι γε μήv καί περί ὁ χαλκευτικός τέχνη ἀλληγορέω . ὁ μέν γάρ Ἄρης εἰκότως εἄν ὀνομάζω σίδηρος , οὗτος δέ ῥᾳδίως Ἥφαιστος χειρόομαι · ὁ γάρ πῦρ , ἅτε , οἴομαι , σίδηρος κράτσιος δύναμις μεταλαγχάνω , εὐκόλως ἐν αὐτός ὁ ἐκεῖνος στερρότης θηλύνω . δεῖ δέ ὁ τεχνίτης πρός ὁ κατασκευάζω καί Ἀφροδίτη · ὅθεν , οἴομαι , διά πυρός μαλάσσω ὁ σίδηρος , Ἐπαφροδιτώ τις τέχνη ὁ ἐργασία κατορθόω . Ποσειδῶν δέ εἰμί ὁ ῥύομαι παρά Ἥφαιστος ὁ Ἄρης πιθανός · ἐπεί ἐκ ὁ βαῦνος διάπυρος ὁ ὁ σίδηρος μύδρος ἕλκω ὕδωρ βαπτίζω , καί ὁ φλογώδης ὑπό ὁ ὑγρός φύσις κατασβέννυμι ἀναπαύω .