heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 75
Πρὸς μὲν οὖν Πλάτωνα καὶ πλείω λέγειν δυνάμενος ἐῶ , τοὔνομα τῆς Σωκρατικῆς φιλοσοφίας αἰδούμενος . Ὁ δὲ Φαίαξ φιλόσοφος Ἐπίκουρος , ὁ τῆς ἡδονῆς ἐν τοῖς ἰδίοις κήποις γεωργὸς , ὁ πᾶσαν ποιητικὴν ἄστροις σημειωσάμενος , οὐκ ἐξαιρέτως μόνον Ὅμηρον , ἆρ’ οὐχὶ καὶ ταῦθ’ ἃ μόνα τῷ βίῳ παρέδωκε αἰσχρῶς ἀγνοήσας παρ’ Ὁμήρου κέκλοφεν ; ἃ γὰρ Ὀδυσσεὺς ὑποκρίσει παρ’ Ἀλκίνῳ μὴ φρονῶν ἐψεύσατο ταῦτα ὡς ἀληθεύων ἀπεφήνατο τέλος βίου , ὅταν εὐφροσύνη μὲν ἔχῃ κατὰ δῆμον ἅπαντα Δαιτυμόνες δ’ ἀνὰ δώματ’ ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ , Τοῦτό τί μοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι · λέγει δ’ Ὀδυσσεὺς οὐχ ὁ παρὰ Τρωσὶν ἀριστεύων , οὐχ ὁ Θρᾴκην κατασκάπτων οὐδ’ ὁ τὰς παρὰ Λωτοφάγοις ἡδονὰς παραπλέων , οὐδ’ ὁ τοῦ μεγίστου Κύκλωπος ἔτι μείζων , ὃς ἔτι ζῶν εἶδεν αἵδην , οὐχ οὗτος Ὀδυσσεύς ἐστιν ὁ ταῦτα λέγων , ἀλλὰ τὸ βραχὺ τῆς Ποσειδῶνος ὀργῆς λείψανον , ὃν οἱ βαρεῖς χειμῶνες ἐπὶ τὸν Φαιάκων ἔλεον ἐξεκύμηναν . ἃ δὴ παρὰ τοῖς ὑποδεξαμένοις ἐνομίζετο τίμια τούτοις ἐξ ἀνάγκης συγκαταινεῖ , μίαν εὐχὴν πεποιημένος ἣν ἀτυχῶν ἐπαρᾶται · δός μ’ ἐς Φαίηκας φίλον ἐλθεῖν ἠδ’ ἐλεεινόν . ἃ δὴ πραττόμενα φαύλως οὐκ ἐνῆν διδάσκοντα βελτίω ποιεῖν τούτοις διὰ τὸ χρειῶδες ἠναγκάσθη μαρτυρεῖν . Ἀλλ’ ὅγ’ Ἐπίκουρος ἀμαθίᾳ τὴν Ὀδυσσέως πρόσκαιρον ἀνάγκην βίου κατεβάλετο δόξαν , ἃ παρὰ Φαίαξιν ἐκεῖνος ἀπεφήνατο κάλλιστα , ταῦτα τοῖς καλοῖς κήποις φυτὰ ἐμφυτεύσας . Ἐπίκουρος μὲν οὖν οἰχέσθω πλείονας οἶμαι περὶ τὴν ψυχὴν ἐσχηκὼς νόσους ἢ περὶ τὸ σῶμα · τὴν δ’ Ὁμήρου σοφίαν ἐκτεθείακεν αἰὼν σύμπας καὶ προϊόντι τῷ χρόνῳ νεάζουσιν ἀεὶ αἱ ἐκείνου χάριτες . οὐδ’ εἷς δέ ἐστιν ὃς οὐκ εὔφημον ὑπὲρ αὐτοῦ γλῶσσαν ἀνέῳξεν . ἱερεῖς δὲ καὶ ζάκοροι τῶν δαιμονίων ἔτι τῶν αὐτῶν πάντες ἐσμὲν ἐξ ἴσου . Τούσδε δ’ ἔα φθινύθειν , ἕνα καὶ δύο , τοί κεν Ἀχαιῶν νόσφιν βουλεύωσ’ — ἄνυσις δ’ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν . —
Lemmas: πρός μέν οὖν Πλάτων καί πλείων λέγω δύναμαι ἐάω , ὄνομα ὁ Σωκρατικός φιλοσοφία αἰδέομαι . ὁ δέ Φαίαξ φιλόσοφος Ἐπίκουρος , ὁ ὁ ἡδονή ἐν ὁ ἴδιος κῆπος γεωργός , ὁ πᾶς ποιητικός ἄστρον σημειόω , οὐ ἐξαίρετος μόνος Ὅμηρος , ἆρα οὐ καί αὐτός ὁ μόνος ὁ βίος παραδίδωμι αἰσχρῶς ἀγνοέω παρά Ὅμηρος κλέπτω ; ὁ γάρ Ὀδυσσεύς ὑπόκρισις παρά Ἀλκίνοος μή φρονέω ψεύδω οὗτος ὡς ἀληθεύω ἀποφαίνω τέλος βίος , ὅταν Εὐφρόσυνος μέν ἔχω κατά δῆμος ἅπας δαιτυμών δέ ἀνά δῶμα ἀκουάζομαι ἀοιδός , οὗτος τίς ἐγώ καλῶς ἐν φρήν εἴδομαι εἰμί · λέγω δέ Ὀδυσσεύς οὐ ὁ παρά Τρώς ἀριστεύω , οὐ ὁ Θρᾴκη κατασκάπτω οὐδέ ὁ ὁ παρά Λωτοφάγος ἡδονά παραπλέω , οὐδέ ὁ ὁ μέγας Κύκλωψ ἔτι μείζων , ὅς ἔτι ζῶ ὁράω ᾍδης , οὐ οὗτος Ὀδυσσεύς εἰμί ὁ οὗτος λέγω , ἀλλά ὁ βραχύς ὁ Ποσειδῶν ὀργή λείψανον , ὅς ὁ βαρύς χειμών ἐπί ὁ Φαίαξ ἔλεος ἐκκυμαίνω . ὁ δή παρά ὁ ὑποδέχομαι νομίζω τίμιος οὗτος ἐκ ἀνάγκη συγκαταινέω , εἷς εὐχή ποιέω ὅς ἀτυχής ἐπαράομαι · δίδωμι εἷς εἰς Φαίαξ φίλος ἔρχομαι ἤδη ἐλεεινός . ὁ δή πράσσω φαῦλος οὐ ἐν-εἰμί διδάσκω ἀγαθός ποιέω οὗτος διά ὁ χρειώδης ἀναγκάζω μαρτυρέω . ἀλλά ὅσγε Ἐπίκουρος ἀμαθία ὁ Ὀδυσσεύς πρόσκαιρος ἀνάγκη βίος καταβάλλω δόξα , ὁ παρά Φαίαξ ἐκεῖνος ἀποφαίνω καλῶς , οὗτος ὁ καλός κῆπος φυτόν ἐμφυτεύω . Ἐπίκουρος μέν οὖν οἴχομαι πλείων οἴομαι περί ὁ ψυχή ἔχω νόσος ἢ περί ὁ σῶμα · ὁ δέ Ὅμηρος σοφία ἐκθειάζω αἰών σύμπας καί πρόειμι ὁ χρόνος νεάζω ἀεί ὁ ἐκεῖνος χάρις . οὐδέ εἷς δέ εἰμί ὅς οὐ Εὔφημος ὑπέρ αὐτός γλῶσσα ἀνοίγω . ἱερεύς δέ καί ζάκορος ὁ δαιμόνιος ἔτι ὁ αὐτός πᾶς εἰμί ἐκ ἴσος . τούσδε δέ ἐάω φθίω , εἷς καί δύο , ὅς ἄν Ἀχαιός νόσφι βουλεύω — ἄνυσις δέ οὐ εἰμί αὐτός . —