heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 39
Ἔτι τοίνυν πολλήν τινα χλεύην , καὶ μακρὸν ἡγοῦνται καταγέλων , τοὺς ἀκαίρους Διὸς ὕπνους ἐν Ἴδῃ , καὶ τὴν ὄρειον ὥσπερ ἀλόγοις ζῴοις ὑπεστρωμένην εὐνήν . ἐν ᾖ δυσὶ τοῖς ἀφρονεστάτοις πάθεσι δεδούλωται Ζεὺς , ἔρωτι καὶ ὕπνῳ . νομίζω τοίνυν ἔγωγε , αὐτὰ ταῦτα δι’ ἀλληγορίας ἐαρινὴν ὥραν ἔτους εἶναι , καθ’ ἥν ἅπαντα φυτὰ καὶ πᾶσα ἐκ γῆς ἀνίεται χλόη , τοῦ παγετώδους ἡσυχῇ λυομένου κρύους . ὑφίσταται δὲ τὴν Ἥραν , τουτέστι τὸν ἀέρα στυγνὸν ἀπὸ τοῦ χειμῶνος ἔτι καὶ κατηφῆ , καὶ διὰ τοῦτο , οἶμαι , πιθανῶς αὐτῆς στυγερὸς ἔπλετο θυμός · μετὰ μικρὸν δ’ , ἀποκρουσαμένη τὸ συννεφὲς τῆς ἀηδίας Λὐματα πάντα κάθηρεν , ἀλείψατο δὲ λίπ’ ἐλαίῳ , Ἀμβροσίῳ , ἑδανῷ , τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν · ἡ λιπαρὰ καὶ γόνιμος ὥρα μετὰ τῆς τῶν ἀνθέων εὐωδίας ὑποσημαίνεται τούτῳ τῷ χρίσματι τῆς Ἥρας [ ἀλειψαμένης ] . τοὺς τε πλοκάμους φησιν αὐτὴν ἀναπλέξασθαι καλοὺς , ἀμβροσίους , ἐκ κράατος ἀθανάτοιο , τὴν τῶν φυτῶν αἰνιττόμενος αὔξησιν , ἐπειδὴ δένδρον ἅπαν κομᾷ , καὶ θριξὶν ὁμοίως ἀπὸ τῶν κλάδων ἀπαρτᾶται τὰ φύλλα . δίδωσι δ’ ἐγκόλπιον τῷ ἔαρι καὶ τὸν κεστὸν ἱμάντα , ἔνθ’ ἔνι μὲν φιλότης , ἐν δ’ ἵμερος , ἐν δ’ ὀαριστύς , ἐπειδήπερ αὕτη μάλιστα τοῦ ἔτους ἡ ὥρᾳ τὸ τερπνότατον ἐπεκληρώσατο τῶν ἡδονῶν μέρος . οὔτε γὰρ λίαν ὑπὸ τοῦ κρύους πεπήγαμεν , οὔτ’ ἄγαν θαλπόμεθα . μεταίχμιον δέ τι τῆς ἑκατέρωθεν εὐκρασίας ἐν τοῖς σώμασιν ἀνεῖται . τοῦτον τοίνυν τὸν ἀέρα συνέμιξεν Ὅμηρος μετὰ μικρὸν τῷ αἰθέρι . διὰ τοῦτο ἐπὶ τῆς ὑψηλοτάτης ἀκρωρείας καταλαμβάνεται Ζεὺς , ἐν ἡ δι’ ἠέρος αἰθέρ’ ἵκανεν . ἔνθα δὲ κίρναται , καθ’ ἕν ἀναμιχθεὶς , ὁ ἀὴρ τῷ αἰθέρι . ἐμφαντικῶς οὖν τοῖς ὀνόμασιν εἶπεν · Ἦ ῥα , καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν . ἐναγκαλίζεται γὰρ ἐν κύκλῳ περιέχων ὁ αἰθὴρ ὑφηπλωμένον αὐτῷ τὸν ἀέρα , τῆς δὲ συνόδου καὶ κράσεως αὐτῶν τὸ πέρας ἐδήλωσε τὴν ἐαρινὴν ὥραν · Τοῖσι δ’ ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην Λωτόν θ’ ἑρσήεντα , ἰδὲ κρόκον , ἠδ’ ὑάκινθον , Πυκνὸν καὶ μαλακόν , ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψόσ’ ἔεργεν . ἴδια στέφη ταῦτα τῆς ἀρτιθαλοῦς ὥρας , ἐπειδὰν ἐκ τῶν χειμερίων παγετῶν ἡ ( γῆ ) στερίφη καὶ μεμυκυῖα πηγὰς ὡς κυοφορουμένας ἔνδον ὠδῖνας ἐκφήνῃ . προσεπισφραγιζόμενος δὲ τοῦτο , τὸν λωτὸν εἶπεν ἑρσήεντα , τὸν δροσερὸν , τῆς ἐαρινῆς καταστάσεως ἐμφανέστερον ποιῶν τὸν καιρόν . ἐπὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντο καλὴν , χρυσείην · στιλπναὶ δ’ ἀπέπιπτον ἔερσαι . τίς ἀγνοεῖ τοῦθ’ , ὅτι χειμῶνος μὲν ἐπάλληλα πυκνώματα τῶν νεφῶν ἐκμελαίνεται , καὶ μετὰ θολερᾶς ἀχλύος κατηφὴς ἅπας ὁ οὐρανὸς ἀμαυροῦται · τοῦ δ’ ἀέρος ὑποσχίζοντος , ἀργὰ τὰ νέφη μαλακῶς ὑποσπείρεται , ταῖς ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐναγκαλιζόμενα , καὶ παραπλήσιόν τι χρυσαῖς μαρμαρυγαῖς ἀποστίλβει · τοῦτο δὴ τὸ περὶ τὴν Ἴδην κορυφαῖον ἡμῖν νέφος ὁ τῆς ἐαρινῆς ὥρας δημιουργὸς Ὅμηρος ἐδήλωσεν .
Lemmas: ἔτι τοίνυν πολύς τις χλεύη , καί μακρός ἡγέομαι κατάγελος , ὁ ἄκαιρος Ζεύς ὕπνος ἐν Ἴδη , καί ὁ ὄρειον ὥσπερ ἄλογος ζῷον ὑποστόρνυμι εὐνή . ἐν εἰμί δύο ὁ ἄφρων πάθος δουλόω Ζεύς , Ἔρως καί ὕπνος . νομίζω τοίνυν ἔγωγε , αὐτός οὗτος διά ἀλληγορία ἐαρινός ὥρα ἔτος εἰμί , κατά ὅς ἅπας φυτόν καί πᾶς ἐκ γῆ ἀνίημι χλόη , ὁ παγετώδης ἡσυχῇ λύω κρύος . ὑφίστημι δέ ὁ Ἥρα , τουτέστι ὁ ἀήρ στυγνός ἀπό ὁ χειμών ἔτι καί κατηφής , καί διά οὗτος , οἴομαι , πιθανός αὐτός στυγερός πέλω θυμός · μετά μικρός δέ , ἀποκρούω ὁ συννεφής ὁ ἀηδία λῦμα πᾶς καθαίρω , ἀλείφω δέ λίπος ἔλαιον , ἀμβρόσιος , ἑδανός , ὁ ἄρα ὁ θυόω εἰμί · ὁ λιπαρός καί γόνιμος ὥρα μετά ὁ ὁ ἄνθος εὐωδία ὑποσημαίνω οὗτος ὁ χρῖσμα ὁ Ἥρα [ ἀλείφω ] . ὁ τε πλόκαμος φημί αὐτός ἀναπλέκω καλός , ἀμβρόσιος , ἐκ κράς ἀθάνατος , ὁ ὁ φυτός αἰνίσσομαι αὔξησις , ἐπεί δένδρον ἅπας κομάω , καί θρίξ ὁμοίως ἀπό ὁ κλάδος ἀπαρτάω ὁ φύλλον . δίδωμι δέ ἐγκόλπιον ὁ ἔαρ καί ὁ κεστός ἱμάς , ἔνθα ἐν μέν φιλότης , ἐν δέ ἵμερος , ἐν δέ ὀαριστύς , ἐπεί οὗτος μάλιστα ὁ ἔτος ὁ ὥρα ὁ τερπνός ἐπικληρόω ὁ ἡδονή μέρος . οὔτε γάρ λίαν ὑπό ὁ κρύος πήγνυμι , οὔτε ἄγαν θάλπω . μεταίχμιος δέ τίς ὁ ἑκατέρωθεν εὐκρασία ἐν ὁ σῶμα ἀνίημι . οὗτος τοίνυν ὁ ἀήρ συμμίγνυμι Ὅμηρος μετά μικρός ὁ αἰθήρ . διά οὗτος ἐπί ὁ ὑψηλός ἀκρώρεια καταλαμβάνω Ζεύς , ἐν ὁ διά ἀήρ αἰθήρ ἱκάνω . ἔνθα δέ κεράννυμι , κατά εἷς ἀναμίσγω , ὁ ἀήρ ὁ αἰθήρ . ἐμφαντικός οὖν ὁ ὄνομα εἶπον · ἦς ἄρα , καί ἀγκάς μάρπτω Κρόνος παῖς ὅς παράκοιτις . εναγκαλίζομαι γάρ ἐν κύκλος περιέχω ὁ αἰθήρ ὑφαπλόω αὐτός ὁ ἀήρ , ὁ δέ σύνοδος καί κρᾶσις αὐτός ὁ πέρας δηλόω ὁ ἐαρινός ὥρα · ὅς δέ ὑπό χθών δῖος φύω νεοθηλής ποῖος Λωτός ὁ ἑρσήεις , ἰδέ κρόκος , ἤδη ὑάκινθος , πυκνός καί μαλακός , ὅς ἀπό χθών ὑψόσε ἐέργω . ἴδιος στέφω οὗτος ὁ ἀρτιθαλής ὥρα , ἐπειδάν ἐκ ὁ χειμέριος παγετός ὁ ( γῆ ) στέριφος καί μύω πηγή ὡς κυοφορέω ἔνδον ὠδίς ἐκφαίνω . προσεπισφραγίζομαι δέ οὗτος , ὁ λωτός εἶπον ἑρσήεις , ὁ δροσερός , ὁ ἐαρινός κατάστασις ἐμφανής ποιέω ὁ καιρός . ἐπί δέ νεφέλη ἕννυμι καλός , χρύσεος · στιλπνός δέ ἀποπίπτω ἔρσα . τίς ἀγνοέω οὗτος , ὅτι χειμών μέν ἐπάλληλος πύκνωμα ὁ νέφος ἐκμελαίνομαι , καί μετά θολερός ἀχλύς κατηφής ἅπας ὁ οὐρανός ἀμαυρόω · ὁ δέ ἀήρ ὑποσχίζω , ἀργός2 ὁ νέφος μαλακός ὑποσπείρω , ὁ ἡλιακός ἀκτίς ἐναγκαλίζω , καί παραπλήσιος τίς χρύσεος μαρμαρυγή ἀποστίλβω · οὗτος δή ὁ περί ὁ Ἴδη κορυφαῖος ἐγώ νέφος ὁ ὁ ἐαρινός ὥρα δημιουργός Ὅμηρος δηλόω .