ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 1
Μέγας ἀπ’ οὐρανοῦ καὶ χαλεπὸς ἀγὼν Ὁμήρῳ καταγγέλλεται περὶ τῆς εἰς τὸ θεῖον ὀλιγωρίας . Πάντως γὰρ ἠσέβησεν , εἰ μηδὲν ἠλληγόρησεν · ἱερόσυλοι δὲ μῦθος καὶ θεομάχου γέμοντες ἀπονοίας δι’ ἀμφοτέρων τῶν σωματίων μεμήνασιν . ὥστε εἴ τις ἄνευ φιλοσόφου θεωρίας , μηδενὸς αὐτοῖς ὑφεδρεύοντος ἀλληγορικοῦ τρόπου νομίζοι κατὰ ποιητικὴν παράδοσιν εἰρῆσθαι , Σαλμωνεὺς ἂν Ὅμηρος εἴη , καὶ Τάνταλος , ἀκόλαστον γλῶσσαν ἔχων , αἰσχίστην νόσον , ὥστε ἔμοιγε καὶ σφόδρα συμβέβηκε θαυμάζειν , πῶς ὁ δεισιδαίμων βίος , ὁ ναοῖς καὶ τεμένεσι καὶ ταῖς διὰ ἔτους ἑορταῖς προςτρεπόμενος , οὕτω τὴν ὁμηρικὴν ἀσέβειαν ἐνηγκάλισται φιλοστόργως τοὺς ἐναγεῖς λόγους διὰ στόματος ἄγων · εὐθὺς γὰρ ἐκ πρώτης ἡλικίας τὰ νήπια τῶν ἀρτιμαθῶν παίδων διδασκαλίᾳ παρ’ ἐκείνῳ τιτθεύεται , καὶ μονονοὺ ἐνεσπαργανωμένοις τοῖς ἔπεσιν αὐτοῦ καθαπερεὶ ποτίμῳ γάλακτι τὰς ψυχὰς ἐπάρδομεν . ἀρχομένῳ δ’ ἑκάστῳ συμπαρέστηκε , καὶ κατ’ ὀλίγον ἀπανδρουμένῳ ἐς τελείους συνακμάζει , καὶ κόρος οὐδὲ εἷς ἄχρε γήρως · ἀλλὰ πανσάμενοι διψῶμεν αὐτοῦ πάλιῳ · καὶ σχεδὸν . ἓν πέρας Ὁμήρῳ παρ’ ἀνθρώποις , ὃ καὶ τοῦ βίου .
Lemmas: Μέγας ἀπό οὐρανός καί χαλεπός ἀγών Ὅμηρος καταγγέλλω περί ὁ εἰς ὁ θέω ὀλιγωρία . πάντως γάρ ἀσεβέω , εἰμί μηδείς ἀλληγορέω · ἱερόσυλος δέ μῦθος καί θεομάχος γέμω ἀπόνοια διά ἀμφότερος ὁ σωμάτιον μαίνομαι . ὥστε εἰμί τις ἄνευ φιλόσοφος θεωρία , μηδείς αὐτός ὑφεδρεύω ἀλληγορικός τρόπος νομίζω κατά ποιητικός παράδοσις εἴρω , Σαλμωνεύς εἄν Ὅμηρος εἰμί , καί Τάνταλος , ἀκόλαστος γλῶσσα ἔχω , αἰσχρός νόσος , ὥστε ἐγώ καί σφόδρα συμβαίνω θαυμάζω , πῶς ὁ δεισιδαίμων βίος , ὁ ναός καί τέμενος καί ὁ διά ἔτος ἑορτή προτρέπω , οὗτος ὁ ὁμηρικός ἀσέβεια ἐναγκαλίζω φιλόστοργος ὁ ἐναγής λόγος διά στόμα ἄγω · εὐθύς γάρ ἐκ πρῶτος ἡλικία ὁ νήπιος ὁ ἀρτιμαθής παῖς διδασκαλία παρά ἐκεῖνος τιτθεύω , καί μονονού ἐνεσπαργανωμένοις ὁ ἔπος αὐτός καθαπερεί πότιμος γάλα ὁ ψυχή πέρδομαι . ἄρχω δέ ἕκαστος συμπαρίστημι , καί κατά ὀλίγος ἀπανδρόω εἰς τέλειος συνακμάζω , καί κόρος οὐδέ εἷς ἄχρεος γῆρας · ἀλλά πανίζω διψάω αὐτός πάλιον · καί σχεδόν . εἷς πέρας Ὅμηρος παρά ἄνθρωπος , ὅς καί ὁ βίος .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 2
Δι’ ὧν σαφὲς οἶμαι καὶ πᾶσιν εὔδηλον , ὅτι οὐδεμία κηλὶς ἐναγῶν μύθων τοῖς ἔπεσιν ἐνεσπείρηται · καθαρὰν δὲ καὶ πάντως ἁγνεύουσαν λύμης ἰλιὰς πρώτη , καὶ μετὰ ταύτην ὀδύσσεια , σύμφωνον ἑκατέρα περὶ τῆς ἰδίας εὐσεβείας κέκραγε φωνήν · Οὐκ ἂν ἔγωγε θεοῖσιν ἐπουρανίοισι μαχοίμην . Νήπιοι , οἳ Ζηνὶ μενεαίνομεν ἰσοφαρίζειν . Οἷος μὲν ἐν οὐρανῷ διὰ τῶν ἐπῶν καθιέρωται Ζεὺς ἀφανεῖ νεύματι σείων · ὡς δὲ Ποσειδῶνος ὁρμήσαντος αἰφνιδίως τρέμεν οὔρεα μακρὰ καὶ ὕλη . τὰ αὐτὰ δ’ ὅπερ Ἥρας ἄν τις εἴποι · Σείσατο δ’ εἰνὶ θρόνῳ , ἐλέλιξε δὲ μακρὸν Ὄλυμπον . ὁμοίως δὲ Ἀθηνᾶν παρεστάναι · Θάμβησεν δ’ Ἀχιλεὺς , μετὰ δ’ ἐτράπετ’ , αὐτίκα δ’ ἔγνω Παλλάδ’ Ἀθηναίην , δεινὼ δέ οἱ ὅσσε φάανθεν . Οἵη δ’ Ἄρτεμις εἶσι κατ’ οὔρεος ἰοχέαιρα ἢ κατὰ Τηύγετον περιμήκετον , ἢ Ἑρύμανθον , Τερπομένη κάπροισι καὶ ὠκείῃς ἐλάφοισιν . Ἃ μὲν γὰρ ἐξ ἴσου καὶ κατὰ κοινὸν ὑπὲρ ἁπάντων ἱεροπρεπῶς τεθεολόγηται , τί δεῖ καὶ λέγειν ; — — μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες , καὶ — — ἄφθιτα μήδε’ ἔχοντες · ἢ νὴ Δία , δωτῆρες ἐάων , καὶ ῥεῖα ζώοντες . Οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσ’ , οὐ πίνουσ’ αἴθοπα οἶνον , Τοὒνεκ’ ἀναίμονές εἰσι , καὶ ἀθάνατοι καλέονται .
Lemmas: διά ὅς σαφής οἴομαι καί πᾶς εὔδηλος , ὅτι οὐδείς κηλίς ἐναγής μῦθος ὁ ἔπος ἐνσπείρω · καθαρός δέ καί πάντως ἁγνεύω λύμη Ἰλιάς πρῶτος , καί μετά οὗτος Ὀδύσσεια , σύμφωνος ἑκάτερος περί ὁ ἴδιος εὐσέβεια κράζω φωνή · οὐ εἄν ἔγωγε θεός ἐπουράνιος μάχομαι . νήπιος , ἕ Ζεύς μενεαίνω ἰσοφαρίζω . Οἷος μέν ἐν οὐρανός διά ὁ ἔπος καθιερόω Ζεύς ἀφανής νεῦμα σείω · ὡς δέ Ποσειδῶν ὁρμάω αἰφνίδιος τρέω ὅρος μακρός καί ὕλη . ὁ αὐτός δέ ὅσπερ Ἥρα ἄν τις εἶπον · σείω δέ ἐν θρόνος , ἐλελίζω δέ μακρός Ὄλυμπος . ὁμοίως δέ Ἀθηνᾶ παρίστημι · θαμβέω δέ Ἀχιλλεύς , μετά δέ τρέπω , αὐτίκα δέ γιγνώσκω Παλλάς Ἀθηναῖος , δεινός δέ ὁ ὅσος φαίνω . οἷος δέ Ἄρτεμις εἶμι κατά ὅρος ἰοχέαιρα ἢ κατά Ταύγετον περιμήκετος , ἢ Ἐρύμανθος , τέρπω κάπρος καί ὠκύς ἔλαφος . ἁ μέν γάρ ἐκ ἴσος καί κατά κοινός ὑπέρ ἅπας ἱεροπρεπῶς θεολογέω , τίς δεῖ καί λέγω ; — — μάκαρ θεός ἀεί εἰμί , καί — — ἄφθιτος μήδεα ἔχω · ἢ νή Ζεύς , δωτήρ ἐάω , καί ῥεῖα ζῷον . οὖον γάρ σῖτος ἔδω , οὖον πίνω αἶθοψ οἶνος , ένεκα ἀναίμων εἰμί , καί ἀθάνατος καλέω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 3
Τίς δ’ ἐπὶ τούτοις Ὅμηρον ἀσεβῆ λέγειν τολμᾷ ; Ζεῦ κύδιστε , μέγιστε , κελαινεφὲς , αἰθέρι ναίων . ’Ηέλιός θ’ , ὃς πάντ’ ἐφορᾷς καὶ πάντ’ ἐπακούεις , Καὶ ποταμοὶ , καὶ γαῖα , καὶ οἱ ὑπένερθε καμόντας Ἀνθρώπους τίνυσθον , ὅ τις κ’ ἐπίορκον ὀμόσσῃ · Ὑμεῖς μάρτυροι ἐστὲ τῆς Ὁμήρου θεοσεβείας , ὅτι πάθεσιν ἐξαιρέτοις ἅπαν νεωκορεῖ τὸ δαιμόνιον , ἐπεὶ καὶ αὐτός ἐστι θεῖος , εἰ δ’ ἀμαθεῖς τινες ἄνθρωποι τὴν ὁμηρικὴν ἀλληγορίαν ἀγνοοῦσιν , οὐδ’ εἰς τὰ μύχια τῆς ἐκείνου σοφίας καταβεβήκασιν , ἀλλ’ ἀβασάνιστος αὐτοῖς ἡ τῆς ἀληθείας κρίσις ἔρριπται , καὶ τὸ φιλοσόφως ῥηθὲν οὐκ εἰδότες , ὃ μυθικῶς δοκεῖ πλάσαι , προςαρμόζουσιν , οὗτοι μὲν ἐρρέτωσαν . Ἡμεῖς δ’ , οἳ τῶν ἀβεβήλων ἐντὸς περιρραντηρίων ἡγνίσμεθα , σεμνὴν ὑπὸ νόμῳ τῶν ποιημάτων τὴν ἀλήθειαν ἰχνεύωμεν .
Lemmas: Τῖς δέ ἐπί οὗτος Ὅμηρος ἀσεβής λέγω τολμάω ; Ζεύς κύδιστος , μέγας , κελαινεφής , αἰθήρ νάω . ’Ηέλιός ὁ , ὅς πᾶς ἐφοράω καί πᾶς ἐπακούω , καί ποταμός , καί γαῖα , καί ὁ ὑπένερθε κάμνω Ἄνθρωπος τίνυμαι , ὅς τις καί ἐπίορκος ὄμνυμι · σύ μάρτυς εἰμί ὁ Ὅμηρος θεοσέβεια , ὅτι πάθος ἐξαίρετος ἅπας νεωκορέω ὁ δαιμόνιον , ἐπεί καί αὐτός εἰμί θεῖος , εἰμί δέ ἀμαθής τις ἄνθρωπος ὁ ὁμηρικός ἀλληγορία ἀγνοέω , οὐδέ εἰς ὁ μύχιος ὁ ἐκεῖνος σοφία καταβαίνω , ἀλλά ἀβασάνιστος αὐτός ὁ ὁ ἀλήθεια κρίσις ῥίπτω , καί ὁ φιλόσοφος ἐρώ οὐ οἶδα , ὅς μυθικός δοκέω πλάσσω , προαρμόζω , οὗτος μέν ἔρρω . ἐγώ δέ , ἕ ὁ ἀβέβηλος ἐντός περιρραντήριον ἁγνίζω , σεμνός ὑπό νόμος ὁ ποίημα ὁ ἀλήθεια ἰχνεύω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 4
Ἐρρίφθω δὲ καὶ Πλάτων ὁ κόλαξ , Ὁμήρου συκοφάντης , ἔνδοξον ἀπὸ τῆς ἰδίας πολιτείας τὸν φυγάδα προπέμπων , λευκοῖς ἐρίοις ἀνεστεμμένον , καὶ πολυτελεῖ μύρῳ τὴν κεφαλὴν διάβροχον . οὐδ’ Ἐπικούρου φροντὶς ἡμῖν , ὃς τῆς ἀσέμνου περὶ τοὺς ἰδίους κήπους ἡδονῆς γεωργός ἐστιν , ἅπασαν ὁμοῦ ποιητικὴν , ὥσπερ ολέθριον μύθων δέλεαρ ἀφοσιούμενος . πρὸς οὓς μέγα δή τι στενάξας εἴποιμ’ ἄν · Ὦ πόποι , οἷον δή νυ θεοὺς βροτοὶ αἰτιόωνται Καὶ τὸ πικρότατον , ἀρχὴν ἑκάτεροι τῶν παρ’ ἑαυτοῖς δογμάτων ἔχοντες Ὅμηρον , ἀφ’ οὗ τὰ πλεῖστα τῆς ἐπιστήμης ὠφέληνται , περὶ τοῦτον ἀχαρίστως εἰσιν ἀσεβεῖς . ἀλλ’ ὑπὲρ μὲν Ἐπικούρου καὶ Πλάτωνος αὖθις ἐξέσται λέγειν .
Lemmas: ῥίπτω δέ καί Πλάτων ὁ κόλαξ , Ὅμηρος συκοφάντης , ἔνδοξος ἀπό ὁ ἴδιος πολιτεία ὁ φυγάς προπέμπω , λευκός ἔριον ἀναστέφω , καί πολυτελής μύρον ὁ κεφαλή διάβροχος . οὐδέ Ἐπίκουρος φροντίς ἐγώ , ὅς ὁ ἄσεμνος περί ὁ ἴδιος κῆπος ἡδονή γεωργός εἰμί , ἅπας ὁμοῦ ποιητικός , ὥσπερ ὀλέθριος μῦθος δέλεαρ ἀφοσιόω . πρός ὅς μέγας δή τίς στενάζω λέγω ἄν · ὦ πόποι , οἷος δή νῦ θεός βροτός αἰτιάομαι καί ὁ πικρός , ἀρχή ἑκάτερος ὁ παρά ἑαυτοῦ δόγμα ἔχω Ὅμηρος , ἀπό ὅς ὁ πλεῖστος ὁ ἐπιστήμη ὠφελέω , περί οὗτος ἀχάριστος εἰμί ἀσεβής . ἀλλά ὑπέρ μέν Ἐπίκουρος καί Πλάτων αὖθις ἔξεστι λέγω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 6
Ὁπότ’ οὖν συνήθης μὲν ἅπασι τοῖς ἄλλοις ὁ τῆς ἀλληγορίας τρόπος , ἠγνόηται δὲ οὐδὲ παρ’ Ὁμήρῳ , τί παθόντες , ὅσα φαύλως ἔχειν δοκεῖ περὶ θεῶν , οὐ διὰ τῆς αὐτῆς ἀπολογίας θεραπεύσομεν ; τάξις δέ μοι γενήσεται τῶν λόγων ἡ τῶν ὁμηρικῶν ἐπῶν τάξις , ἐν ἑκάστῃ ῥαψῳδίᾳ διὰ λεπτῆς ἐπιστήμης δεικνύντι τὰ περὶ θεῶν ἠλληγορημένα . Ὁ τοίνυν μιαρὸς ἀεὶ καὶ βάσκανος φθόνος οὐδὲ τῆς πρώτης ἐν ἀρχῇ πέφεισται . πολὺς γὰρ αὐτῷ θρυλεῖται περὶ τῆς Ἀπόλλωνος ὀργῆς λόγος , ὅτι τοὺς οὐδὲν αἰτίους Ἕλληνας οἱ μάτην ἀφεθέντες ὀϊστοὶ παρανάλωσαν , καὶ οὕτως ἄδικός ἐστιν ἡ τούτου μῆνις , ὥςθ’ ὁ μὲν ὑβρίσας Χρύσην Ἀγαμέμνων οὐδὲν ἐξαίρετον ἔπαθεν , ὀφείλων , εἴπερ ἠδίκει , κολασθῆναι · οἱ δ’ ἐπιβοήσαντες , αἰδεῖσθαι θ’ ἱερῆα , καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα τῆς ἀγνωμοσύνης τοῦ μὴ πεπεισμένου γεγόνασι παρανάλωμα . Πλὴν ἔγωγε τὴν ὑπολελημμένην ἐν τοῖς ἔπεσιν ἀλήθειαν ἀκριβῶς διαθρήσας , οὐκ Ἀπόλλωνος ὀργὴν οἶμαι ταῦτα , λοιμικῆς δὲ νόσου κακὸν , οὐ θεόπεμπτον , ἀλλ’ αὐτόματον φθορὰν , συστᾶσαν τότε καὶ πολλαχῇ , ὥστε καὶ μέχρι τῶν δεῦρο χρόνων ἐκνέμεσθαι τὸν ἀνθρώπινον βίον . ὅτι μὲν τοίνυν ὁ αὐτὸς Ἀπόλλων ἡλίῳ , καὶ θεὸς εἷς δυσὶν ὀνόμασι κοσμεῖται , σαφὲς ἡμῖν ἔκ τε τῶν μυστικῶν λόγων , οὓς αἱ ἀπόρρητοι τελεταὶ θεολογοῦσι , καὶ τὸ δημῶδες ἄνω καὶ κάτω θρυλούμενον · ἥλιος Ἀπόλλων , ὁ δέ γ’ Ἀπόλλων ἥλιος .
Lemmas: ὁπότε οὖν συνήθης μέν ἅπας ὁ ἄλλος ὁ ὁ ἀλληγορία τρόπος , ἀγνοέω δέ οὐδέ παρά Ὅμηρος , τίς πάθος , ὅσος φαῦλος ἔχω δοκέω περί θεός , οὖον διά ὁ αὐτός ἀπολογία θεραπεύω ; τάξις δέ ἐγώ γίγνομαι ὁ λόγος ὁ ὁ ομηρικός ἔπος τάξις , ἐν ἕκαστος ῥαψῳδία διά λεπτός ἐπιστήμη δείκνυμι ὁ περί θεός ἀλληγορέω . ὁ τοίνυν μιαρός ἀεί καί βάσκανος φθόνος οὐδέ ὁ πρῶτος ἐν ἀρχή φείδομαι . πολύς γάρ αὐτός θρυλέω περί ὁ Ἀπόλλων ὀργή λόγος , ὅτι ὁ οὐδείς αἴτιος Ἕλλην ὁ μάτην ἀφίημι ὀιστός παραναλίσκω , καί οὕτως ἄδικος εἰμί ὁ οὗτος μῆνις , ὁράω ὁ μέν ὑβρίζω Χρύση Ἀγαμέμνων οὐδείς ἐξαίρω πάσχω , ὀφείλω , εἴπερ ἀδικέω , κολάζω · ὁ δέ ἐπιβοάω , αἰδέομαι ὁ ἱερεύς , καί ἀγλαός δέχομαι ἄποινα ὁ ἀγνωμοσύνη ὁ μή πείθω γίγνομαι παρανάλωμα . πλήν ἔγωγε ὁ ὑπολαμβάνω ἐν ὁ ἔπος ἀλήθεια ἀκριβῶς διαθρέω , οὐ Ἀπόλλων ὀργή οἴομαι οὗτος , λοιμικός δέ νόσος κακός , οὖον θεόπεμπτος , ἀλλά αὐτόματος φθορά , συνίστημι τότε καί πολλαχῆ , ὥστε καί μέχρι ὁ δεῦρο χρόνος ἐκνέμω ὁ ἀνθρώπινος βίος . ὅτι μέν τοίνυν ὁ αὐτός Ἀπόλλων ἥλιος , καί θεός εἷς δύο ὄνομα κοσμέω , σαφής ἐγώ ἐκ τε ὁ μυστικός λόγος , ὅς ὁ ἀπόρρητος τελετή θεολογέω , καί ὁ δημώδης ἄνω καί κάτω θρυλέω · ἥλιος Ἀπόλλων , ὁ δέ γε Ἀπόλλων ἥλιος .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 8
Ταῦτα τοίνυν εἰρήσεται , ἀνθ’ ὅτου ποτὲ τὸν αὐτόν ἀπεφηνάμην ἥλιον Ἀπόλλωνι . καὶ τί πειρώμενος κατασκευάζειν ; ὅτι αἱ λοιμικαὶ νόσοι τὴν μεγίστην ἔχουσι τῆς φθορᾶς πρόφασιν τὸν ἥλιον · ὅταν μὲν γὰρ ἡ θέρειος αὐγὴ , μαλακὴ καὶ πραεῖα , δι’ εὐκράτου τῆς ἀλέας ἡσυχῆ διαθάλπηται , σωτήριον ἀνθρώποις ἐπιμειδιᾷ φέγγος · αὐχμηρὰ δὲ καὶ διάπυρος ἐκκαεῖσα , νοσεροὺς ἀπὸ γῆς ἀτμοὺς ἐφέλκεται , κάμνοντα δὲ τὰ σώματα καὶ διὰ τὴν ἀήθη τοῦ περιέχοντος τροπὴν νοσοῦντα , λοιμικοῖς πάθεσιν ἀναλοῦται . τῶν δ’ ὀξέων συμφορῶν αἴτιον Ὅμηρος ὑπεστήσατο τὸν Ἀπόλλωνα , διαρρήδην τοῖς αἰφνιδίοις θανάτοις ἐπιγράφων τὸν θεόν . φησὶ γάρ · Ἐλθὼν ἀργυρότοξος Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύν Οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεφνεν . Ἐπειδήπερ οὖν ἕνα μὲν καὶ τὸν αὐτὸν ὑφίσταται τῷ Ἀπόλλωνι τὸν ἥλιον , ἐκ δὲ τοῦ λίου τὰ τοιαῦτα τῶν παθημάτων συνίσταται , φυσικῶς ἐπέστησε τῷ λοιμῷ τὸν Ἀπόλλωνα καὶ ὅτι , καθ’ ὃν καιρὸν συνέβαινε τοὺς Ἕλληνας ἐν τῷ λοιμῷ νοσεῖν , θέρειος ἦν ὁ καιρὸς , ἤδη πειράσομαι διδάσκειν · ὥστε οὐκ ὀργὴν Ἀπόλλωνος , ἀλλ’ αὐτόματον φθορὰν ἀέρος εἶναι τὸ συμβεβηκός . Αὐτίκα τῶν ἡμερῶν τὸ μῆκος εἰς πλείστην ἀμετρίαν ἐκτεινόμενον , ἐλέγχει τὴν ἀκμὴν τοῦ θέρους · ὅτε τ’ ἤματα μακρὰ πέλονται . μία γὰρ ἀπὸ τῆς Ἀγαμέμνονος ἀριστείας ἐπὶ τὴν Ἀχιλλέως ἄνοπλον ἔξοδον ἡμέρα παρατείνεται , καὶ τὸ μεῖζον , οὐδ’ ὁλόκληρος · Ἡέλιον δ’ ἀκάμαντα βοῶπις πότνια Ἥρη Πέμψεν ἐπ’ Ὠκεανοῖο ῥοὰς ἀέκοντα νέεσθαι . χρεωκοπήσασα τῶν ὑπολειπομένων ὡρῶν οὐκ ὀλίγον , οἶμαι , μέρος .
Lemmas: οὗτος τοίνυν εἴρω , ἀντί ὅστις ποτέ ὁ αὐτός ἀποφαίνω ἥλιος Ἀπόλλων . καί τίς πειράω κατασκευάζω ; ὅτι ὁ λοιμικός νόσος ὁ μέγας ἔχω ὁ φθορά πρόφασις ὁ ἥλιος · ὅταν μέν γάρ ὁ Θέρειος αὐγή , μαλακός καί πρᾶος , διά εὔκρατος ὁ ἀλέω ἡσυχῆ διαθάλπω , σωτήριος ἄνθρωπος ἐπιμειδιάω φέγγος · αὐχμηρός δέ καί διάπυρος ἐκκαίω , νοσερός ἀπό γῆ ἀτμός ἐφέλκω , κάμνω δέ ὁ σῶμα καί διά ὁ ἀήθης ὁ περιέχω τροπή νοσέω , λοιμικός πάθος ἀναλόω . ὁ δέ ὀξύς συμφορά αἴτιος Ὅμηρος ὑφίστημι ὁ Ἀπόλλων , διαρρήδην ὁ αἰφνίδιος θάνατος ἐπιγράφω ὁ θεός . φημί γάρ · ἔρχομαι ἀργυρότοξος Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι σῦς οἷς ἀγανός βέλος ἐποίχομαι κατέπεφνον . ἐπειδήπερ οὖν εἷς μέν καί ὁ αὐτός ὑφίστημι ὁ Ἀπόλλων ὁ ἥλιος , ἐκ δέ ὁ Λίου ὁ τοιοῦτος ὁ πάθημα συνίστημι , φυσικός ἐφίστημι ὁ λοιμός ὁ Ἀπόλλων καί ὅτι , κατά ὅς καιρός συμβαίνω ὁ Ἕλλην ἐν ὁ λοιμός νοσέω , Θέρειος εἰμί ὁ καιρός , ἤδη πειράζω διδάσκω · ὥστε οὐ ὀργή Ἀπόλλων , ἀλλά αὐτόματος φθορά ἀήρ εἰμί ὁ συμβεβηκός . αὐτίκα ὁ ἡμέρα ὁ μῆκος εἰς πλεῖστος ἀμετρία ἐκτείνω , ἔλεγχος ὁ ἀκμή ὁ θέρος · ὅτε τε ἦμαρ μακρός πέλω . εἷς γάρ ἀπό ὁ Ἀγαμέμνων ἀριστεία ἐπί ὁ Ἀχιλλεύς ἄνοπλος ἔξοδος ἡμέρα παρατείνω , καί ὁ μείζων , οὐδέ ὁλόκληρος · Ἥλιος δέ Ἀκάμας βοῶπις πότνια Ἥρα πέμπω ἐπί Ὠκεανός ῥοή ἄκων νέομαι . χρεωκοπέω ὁ ὑπολείπω ὥρα οὐ ὀλίγος , οἴομαι , μέρος .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 10
Μετὰ γὰρ τὴν στρατηγικὴν Ἀγαμέμνονος διάπειραν , ἐξαναστάντες οἱ Ἕλληνες ἐπὶ τὰς ναῦς κατατρέχουσιν , ὑπὸ δ’ ᾕρεον ἕρματα νηῶν . οὐ δήπου , κατὰ πρῷραν ἐστηκότων τῶν ἀνέμων , οὐδ’ ἀπειλούσης τῆς θαλάττης · τίς γὰρ ἂν ἦν κυβερνήτης ἐπὶ πρόδηλον οὕτω κίνδυνον ἐξιοῦσιν , ἄλλως τε μηδ’ ὀλίγην περαιοῦσθαι μέλλουσιν αὐτοῖς θάλατταν ; οὐ γάρ εἰς Τένεδον ἀπῆρον , οὐδ’ ἐπὶ Λέσβου καὶ Χίου παρευτρεπίζοντο τὸν πλοῦν · ἡ δ’ Ἑλλὰς ἀπῴκιστο πόρρω , καὶ τὸ πέλαγος ἦν χαλεπὸν , ὃ καὶ θέρους ποτέ πλέοντες ἐσφάλησαν . ἔτι τοίνυν φερομένων ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας αὐτῶν ἐγείρεται δαψιλὴς κόνις · τοὶ δ’ ἀλαλητῶ Νῆας · ἒπ’ ἐσσεύοντο , ποδῶν δ’ ὑπένερθε κονίη Ἳστατ’ ἀειρομένη . τίνι τρόπῳ τῆς γῆς ἔτι διάβροχον ἐχούσης τοὔδαφος ; ἔν τε ταῖς ἐφεξῆς παρατάξεσιν εἴωθε συνεχῶς λέγειν , Λευκοὶ ὕπερθε γένοντο κονισάλῳ , ὅν ῥα δι’ αὐτῶν Οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον ἐπέπληγον πόδες ἵππων . Τί δ’ ἐπὶ τοῦ τετρωμένον Σαρπηδόνος ; οὐ ῥιπὴ βόρειος Ζώγρει ἐπιπνείουσα κακῶς κεκαφηότα θυμόν , ἀναψύξεως δεομένου τοῦ σώματος ἐν ἀέρι διαπύρῳ . καὶ πάλιν ἑτέρωθί που , Δίψῃ καρχαλέοι , κεκονιμένοι ἐκ πεδίοιο , Καὶ Ἱδρῶ ἀπεψύχοντο , πίον τ’ , ἀκέοντό τε δίψαν . ἅπερ ἐν χειμῶνι μὲν ἀμήχανα συμβῆναί τινι , θέρους δὲ μαχομένοις ἦν ἀλεξήματα . τί δεῖ τὰ πολλὰ μηκύνειν ; σχεδὸν γὰρ ἀπόχρη , κἂν εἴ τι τῶν εἰρημένων ἓν ἀπεδείξαμεν , ἐκφῆναι τοῦ ἔτους τὸν καιρόν Καίοντο πτελέαι τε καὶ ἰτέαι ἠδὲ μυρῖκαι , Καίετο δὲ λωτός τε ἰδὲ θρύον ἠδὲ κύπειρον .
Lemmas: μετά γάρ ὁ στρατηγικός Ἀγαμέμνων διάπειρα , ἐξανίστημι ὁ Ἕλλην ἐπί ὁ ναῦς κατατρέχω , ὑπό δέ αἱρέω ἕρμα ναός . οὖον δήπου , κατά πρῷρα ἵστημι ὁ ἄνεμος , οὐδέ ἀπειλέω ὁ θάλασσα · τίς γάρ εἄν εἰμί κυβερνήτης ἐπί πρόδηλος οὗτος κίνδυνος ἔξειμι , ἄλλως τε μηδέ ὀλίγος περαιόω μέλλω αὐτός θάλασσα ; οὖον γάρ εἰς Τένεδος ἀπαίρω , οὐδέ ἐπί Λέσβος καί Χίος παρευτρεπίζω ὁ πλόος · ὁ δέ Ἑλλάς ἀποικίζω πόρρω , καί ὁ πέλαγος εἰμί χαλεπός , ὅς καί θέρος ποτός πλέω σφάλλω . ἔτι τοίνυν φέρω ἀπό ὁ ἐκκλησία αὐτός ἐγείρω δαψιλής κόνις · σύ δέ ἀλαλητός ναῦς · ἐπί σεύω , πούς δέ ὑπένερθε κονία ἵστημι ἀείρω . τίς τρόπος ὁ γῆ ἔτι διάβροχος ἔχω ἔδαφος ; ἐν τε ὁ ἐφεξῆς παράταξις εἴωθα συνεχῶς λέγω , λευκός ὕπερθεν γίγνομαι κονίσαλος , ὅς ἄρα διά αὐτός Οὐρανός εἰς πολύχαλκος πλήσσω πούς ἵππος . τις δέ ἐπί ὁ τιτρώσκω Σαρπηδών ; οὖον ῥιπή βόρειος ζωγρέω ἐπιπνέω κακῶς κεκαφηώς θυμός , ἀνάψυξις δήω ὁ σῶμα ἐν ἀήρ διάπυρος . καί πάλιν ἑτέρωθι ποῦ , δίψα καρχαλέος , κονίω ἐκ πεδίον , καί ἱδρόω ἀποψύχω , πίνω τε , ἀκέομαι τε δίψα . ὅσπερ ἐν χειμών μέν ἀμήχανος συμβαίνω τις , θέρος δέ μάχομαι εἰμί ἀλέξημα . τίς δεῖ ὁ πολύς μηκύνω ; σχεδόν γάρ ἀποχράω , κἀν εἰμί τίς ὁ εἴρω εἷς ἀποδείκνυμι , ἐκφαίνω ὁ ἔτος ὁ καιρός καίω πτελέα τε καί ἰτέα ἠδέ μυρίκη , καίω δέ λωτός τε ἰδέ θρύον ἠδέ κύπειρον .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 11
Εἰ δὲ θέρος μὲν ὡμολόγηται κατ’ ἐκεῖνον εἶναι τὸν χρόνον , αἱ δὲ νόσοι · περὶ τὴν θέρειον ὥραν συνίστανται , τῶν δὲ λοιμικῶν παθημάπων προστάτης Ἀπόλλων , τί λοιπὸν , ἠ δοκεῖν τὸ συμβεβηκὸς οὐ θεοῦ μῆνιν , ἀλλὰ συντυχίαν ἀέρος γενέσθαι ; σφόδρα γοῦν πιθανῶς Ἡρόδικος ἀποφαίνεται , μὴ δι’ ὅλην τὴν δεκαετίαν ἐν Ἰλίῳ μεμενηκέναι τοὺς Ἕλληνας , ἀλλ’ ἐπὶ τέλει τοῦ καθειμαρμένου χρόνου τῆς ἁλώσεως ἀνεληλυθέναι . Καὶ γὰρ ἦν ἄλογον εἰδότας ἐξ ὧν προεῖπεν ὁ Κάλχας , ὅτι τῷ , δεκάτῳ πόλιν αἱρήσουσιν εὐρυάγυιαν , ἐπ’ ουδενὶ χρησίμῳ τοσούτων ἐτῶν ἀργίαν ἀναλίσκειν , ἀλλ’ εἰκὸς ἐν τοῖς μεταξὺ καιροῖς περιπλέοντας ἄνω καὶ κάτω τὴν Ἀσίαν , ἅμα τάς τε πολεμιστηρίους ἀσκήσεις ὑπογυμνάζειν , καὶ λαφύρων τὸ στρατόπεδον ἐμπιμπλάναι ; τοῦ δεκάτου δ’ ἐνστάντος ἔτους , ἐν ᾧ πεπρωμένον ἦν τὸ τῆς ἁλώσεως τέλος , ἀθρόους καταχθῆναι . κοῖλα δ’ αὐτοὺς τενάγη καὶ τόπος ἑλώδης ἐξεδέχετο . Καὶ διὰ τοῦτο θέρους ἡ λοιμικὴ νόσος ἐγκάτέσκηψε .
Lemmas: εἰμί δέ θέρος μέν ὁμολογέω κατά ἐκεῖνος εἰμί ὁ χρόνος , ὁ δέ νόσος · περί ὁ θέρειος ὥρα συνίστημι , ὁ δέ λοιμικός παθημάπων προστάτης Ἀπόλλων , τίς λοιπός , ὁ δοκέω ὁ συμβαίνω οὖον θεός μῆνις , ἀλλά συντυχία ἀήρ γίγνομαι ; σφόδρα γοῦν πιθανός Ἡρόδικος ἀποφαίνω , μή διά ὅλος ὁ δεκαετία ἐν Ἴλιον μένω ὁ Ἕλλην , ἀλλά ἐπί τέλος ὁ καθειμαρμένου χρόνος ὁ ἅλωσις ἀνέρχομαι . καί γάρ εἰμί ἄλογος οἶδα ἐκ ὅς προεῖπον ὁ Κάλχας , ὅτι ὁ , δέκατος πόλις αἱρέω εὐρυάγυια , ἐπί οὐδείς χρήσιμος τοσοῦτος ἔτος ἀργία ἀναλίσκω , ἀλλά εἰκός ἐν ὁ μεταξύ καιρός περιπλέω ἄνω καί κάτω ὁ Ἀσία , ἅμα ὁ τε πολεμιστήριος ἀσκέω ὑπογυμνάζω , καί λάφυρα ὁ στρατόπεδον ἐμπίμπλημι ; ὁ δέκατος δέ ἐνίστημι ἔτος , ἐν ὅς ἔπορον εἰμί ὁ ὁ ἅλωσις τέλος , ἀθρόος κατάγω . κοῖλος δέ αὐτός τέναγος καί τόπος ἑλώδης ἐκδέχομαι . καί διά οὗτος θέρος ὁ λοιμικός νόσος ἐγκατασκήπτω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 12
Νῦν τοίνυν καὶ τὰ κατὰ μέρος εἰρημένα περὶ τῆς νό · σου διασκεψώμεθα . σχεδὸν γὰρ ἅπαντα συνᾴδει τοῖς ὑφ’ ἡμῶν λεγομένοις . καὶ πρῶτόν γε φυσικὴν ὑπεστήσατο τὴν φερομένην ἀπὸ τῶν ὀιστῶν φωνήν . οὐ μὰ Δί’ , οὐ μυθικῶς βέλη φθεγγόμενα τερατευόμενος , ἀλλὰ φιλόσοφός ἐστι θεωρία ἐν τῷ στίχῳ τῷ · Ἔκλαγξαν δ’ ἄρ’ ὀιστοὶ ἐπ’ ὤμων χωομένοιο Αὐτοῦ κινηθέντος . εἰσὶ γὰρ , εἰσί τινες οὐράνιοι μεθ’ ἁρμονίας ἐμμελοῦς ἦχοι , κατὰ τὴν ἀίδιον φορὰν ἀποψαλλόμενοι , μάλιστα δὲ τῆς ἡλιακῆς περιόδου συντόνως φερομένης . οὐ γὰρ δήπου , εἰ ῥάβδῳ μὲν ὑγρᾷ πλήξας τις εἰκῇ τὸν ἀέρα , καὶ λίθον ἀπὸ σφενδόνης ἀφεὶς , ῥοίζους ἀποτελεῖ καὶ συριγμὸν οὕτω βαρύφθογγον , τηλικούτων σωμάτων ἡ κυκλοπόρος βία ἀπ’ ἀνατολῆς εἰς δύσιν ἁρματηλατουμένη μεθ’ ἡσυχίας τὸν σφοδρὸν ὁδοιπορεῖ δρόμον . τούτους δὲ τοὺς διηνεκῶς ἐν οὐρανῷ τελουμένους φθόγγους ἀγνοοῦμεν , ἢ διὰ τὴν ἀπὸ πρώτης γονῆς συνήθειαν ἐνδελεχῶς ἐνοικοῦσαν ἡμῖν , ἢ διὰ τὴν ἄμετρον ὑπερβολὴν τοῦ διαστήματος , ἐκλυομένου τοῦ ψόφου τῷ διείργοντι μέτρῳ . Καὶ τοῦθ’ ὅτι τοιοῦτόν ἐστιν , ὁ φυγαδεύων Ὅμηρον ἐκ τῆς ἰδίας πολιτείας συγκαταινεῖ Πλάτων , οὕτω λέγων · Ἐπὶ δὲ τῶν κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα συμπεριφερομένην , φωνὴν μίαν ἱεῖσαν ἀνάτονον . ἐκ πασῶν δ’ ὀκτὼ οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν ξυμφωνεῖν . Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ Ἐφέσιος Ἀλέξανδρος ἐπεξελθὼν ὅπως κατὰ τάξιν οἱ πλάνητες ἀστέρες ὁδεύουσιν , ἐπάγει περὶ τῶν ἑκάστου φθόγγων · Πάντες δ’ ἑπτατόνοιο λύρης φθόγγοισι συνῳδοί Ἁρμονίην προχέουσι , διαστάσει ἄλλος ἐπ’ ἄλλῃ ἐξ ὧν ἂν εἴη γνώριμον , ὡς οὐ κωφὸς οὐδ’ ἄφθογγός ἐστιν ὁ κόσμος .
Lemmas: νῦν τοίνυν καί ὁ κατά μέρος εἴρω περί ὁ νόος · σύ διασκέπτομαι . σχεδόν γάρ ἅπας συνᾴδω ὁ ὑπό ἐγώ λέγω . καί πρότερος γε φυσικός ὑφίστημι ὁ φέρω ἀπό ὁ ὀϊστός φωνή . οὖον μά διά , οὖον μυθικός βέλος φθέγγομαι τερατεύομαι , ἀλλά φιλόσοφος εἰμί θεωρία ἐν ὁ στίχος ὁ · κλάζω δέ ἄρα ὀιστός ἐπί ὦμος χώομαι αὐτός κινέω . εἰμί γάρ , εἰμί τις οὐράνιος μετά ἁρμονία ἐμμελής ἦχος , κατά ὁ ἀίδιος φορά ἀποψάλλω , μάλιστα δέ ὁ ἡλιακός περίοδος σύντονος φέρω . οὖον γάρ δήπου , εἰμί ῥάβδος μέν ὑγρός πλήσσω τις εἰκῇ ὁ ἀήρ , καί λίθος ἀπό σφενδόνη ἀφίημι , ῥοῖζος ἀποτελέω καί συριγμός οὗτος βαρύφθογγος , τηλικόσδε σῶμα ὁ κυκλοπόρος βία ἀπό ἀνατολή εἰς δύσις ἁρματηλατέω μετά ἡσυχία ὁ σφοδρός ὁδοιπορέω δρόμος . οὗτος δέ ὁ διηνεκής ἐν οὐρανός τελέω φθόγγος ἀγνοέω , ἢ διά ὁ ἀπό πρῶτος γονεύς συνήθεια ἐνδελεχής ἐνοικέω ἐγώ , ἢ διά ὁ ἄμετρος ὑπερβολή ὁ διάστημα , ἐκλύω ὁ ψόφος ὁ διείργω μέτρον . καί οὗτος ὅτι τοιοῦτος εἰμί , ὁ φυγαδεύω Ὅμηρος ἐκ ὁ ἴδιος πολιτεία συγκαταινέω Πλάτων , οὗτος λέγω · ἐπί δέ ὁ κύκλος αὐτός ἄνωθεν ἐπί ἕκαστος βαίνω Σειρήν συμπεριφέρω , φωνή εἷς ἵημι ἀνάτονος . ἐκ πᾶς δέ ὀκτώ εἰμί εἷς ἁρμονία συμφωνέω . ὅμοιος δέ καί ὁ Ἐφέσιος Ἀλέξανδρος ἐπεξέρχομαι ὅπως κατά τάξις ὁ πλάνης ἀστήρ ὁδεύω , ἐπάγω περί ὁ ἕκαστος φθόγγος · πάνετες δέ ἑπτάτονος λύρα φθόγγος συνῳδέω Ἁρμονία προχέω , διάστασις ἄλλος ἐπί ἄλλος ἐκ ὅς εἄν εἰμί γνώριμος , ὡς οὖον κωφός οὐδέ ἄφθογγος εἰμί ὁ κόσμος .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 13
Ἀρχὴ δὲ ταύτης τῆς δόξης Ὅμηρος , εἰπὼν τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας ἀλληγορικῶς βέλη , προςθεὶς δ’ , ὅτι φερόμεναι διὰ τοῦ ἀέρος ἔκλαγξαν ἡδεῖάν τινα καὶ ἔνθεον φωνήν . τὰ κοινὰ δὲ τῶν φθόγγων παραστήσας ἐπὶ τὸ ἴδιον εὐθὺς τοῦ λόγου μετέβη , προςθείς · Ὁ δ’ ἤιε νυκτὶ ἐοικώς . Οὐ γὰρ ἀκήρατον φῶς , οὐδ’ ἀμιγὲς ἀχλύος μελαίνης ὑφίσταται τὸ τοῦ ἡλίου , νυκτὶ δ’ αὐτὸ ἐθόλωσεν , ὁποία σχεδὸν εἴωθεν ἐν τοῖς λοιμικοῖς πάθεσιν ἐπιπροσθεῖν τῷ δι’ ἡμέρας φέγγει . πῶς γε μὴν τοξάζειν ἐσπουδακὼς Ἀπόλλων Ἕζετ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε νεῶν , μετὰ δ’ ἰὸν ἕηκεν · Δεινὴ δὲ κλαγγὴ γένετ’ ἀργυρέοιο βιοῖο ; Εἰ γοῦν δι’ ὀργὴν ἐτόξευεν , ἐγγὺς ἔδει τῶν τιτρωσκομένων ἑστάναι τὸν βάλλοντα νῦν δ’ ἀλληγορῶν τὸν ἥλιον , εἰκότως ἄποθεν τὴν φορὰν τῆς λοιμικῆς ἀκτῖνος ὑπεστήσατο .
Lemmas: Ἀρχή δέ οὗτος ὁ δόξα Ὅμηρος , εἶπον ὁ ἡλιακός ἀκτίς ἀλληγορικός βέλος , προτίθημι δέ , ὅτι φέρω διά ὁ ἀήρ κλάζω ἡδύς τις καί ἔνθεος φωνή . ὁ κοινός δέ ὁ φθόγγος παρίστημι ἐπί ὁ ἴδιος εὐθύς ὁ λόγος μεταβαίνω , προτίθημι · ὁ δέ εἶμι νύξ ἔοικα . οὖον γάρ ἀκήρατος φάος , οὐδέ ἀμιγής ἀχλύς μέλας ὑφίστημι ὁ ὁ ἥλιος , νύξ δέ αὐτός θολόω , ὁποῖος σχεδόν εἴωθα ἐν ὁ λοιμικός πάθος ἐπιπροσθέω ὁ διά ἡμέρα φέγγος . πῶς γε μήv τοξάζω σπουδάζω Ἀπόλλων ἕζομαι ἔπειτα ἀπάνευθε νέος , μετά δέ ἰός ἵημι · δεινός δέ κλαγγή γενέτης ἀργύρεος βιός ; εἰμί γοῦν διά ὀργή τοξεύω , ἐγγύς ἐσθίω ὁ τιτρώσκω ἵστημι ὁ βάλλω νῦν δέ ἀλληγορέω ὁ ἥλιος , εἰκότως ἄποθεν ὁ φορά ὁ λοιμικός ἀκτίς ὑφίστημι .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 14
Καὶ μὴν ἐναργέστατον ἐπιφέρει μετὰ τοῦτο σημεῖον εἰπὼν · Οὐρῆας μὲν πρῶτον ἐπῴχετο καὶ κύνας ἀργούς . οὐ γὰρ οὕτως ἄκριτον ἦν παρανάλωμα τῆς Ἀπόλλωνος ὀργῆς τὰ ἄλογα τῶν ζῴων οὐδ’ ἂν ὁ θυμὸς ἀφρόνως ἡμιόνοις ἐνήκμαζε καὶ κυσὶν , ὡς τὸ Θρᾳκικὸν ἀνδράποδον Ὁμήρου κατεξανίσταται , λέγω δὲ τὸν Ἀμφιπολίτην Ζωίλον , ἄνω καὶ κάτω τοιούτους τινὰς λήρους φληναφοῦντα . Ὅμηρος δὲ καὶ σφόδρα φυσικῶς τὴν περὶ τὰ λοιμικὰ τῶν παθημάτων συντυχίαν διὰ τούτου παρίστησιν · οἱ γὰρ ἐμπειρίαν ἰατρικῆς τε καὶ φιλοσοφίας ἔχοντες , δι’ ἀκριβοῦς παρατηρήσεως ἔγνωσαν ἐν ταῖς λοιμικαῖς νόσοις τὸ δεινὸν . ἀπὸ τῶν τετραπόδων ζῳων ἀρχόμενον . κατ’ ἄμφω δ’ ἡ πρόφασίς ἐστιν εὔλογος , ὥστ’ εὐάλωτα πρὸς τὸ δεινὸν εἶναι · τῆς τε γὰρ διαίτης τὸ ἀκριβὲς οὐ θηρᾶται , δι’ ἣν ἀταμιεύτως σιτίων τε καὶ ποτῶν ἐμπιμπλάμενα διαφθείρεται , μηδενὸς λογισμοῦ τὴν ἐπὶ τὸ πλέον ὁρμὴν χαλινοῦντος . ἔπειθ’ , ὃ καὶ μᾶλλον ἀληθές ἐστιν , οἱ μὲν ἄνθρωποι μεταρσίοις ταῖς ἀναπνοαῖς τὸν καθαρώτερον ἕλκοντες ἀέρα βραδύτερον ἁλίσκονται τῷ πάθει . Τὰ δ’ ἐπὶ γῆς ἕρποντα ζῷα τοὺς νοσώδεις ἐκεῖθεν ἀτμοὺς εὐμαρέστερον ἕλκει . πάνυ γε μὴν ἀληθῶς οὐκ ἐν ἀρτίοις ἡμέραις τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς νόσου δεδήλωκεν , ἀλλ’ ἐν περιτταῖς . Ἐννῆμαρ μὲν ἀνὰ στρατὸν ᾢχετο κῆλα θεοῖο . μάλιστα γὰρ ἐν τῇ παρ’ ἕκαστα πείρᾳ γνώριμόν ἐστι τοῦθ’ , ὅτι κρίσιμοι τῶν σωματικῶν παθημάτων αἱ περιτταὶ γίγνονται τῶν ἡμερῶν .
Lemmas: καί μήv ἐναργής ἐπιφέρω μετά οὗτος σημεῖον εἶπον · ὀρεύς μέν πρῶτος ἐποίχομαι καί κύω ἀργός . οὖον γάρ οὕτως ἄκριτος εἰμί παρανάλωμα ὁ Ἀπόλλων ὀργή ὁ ἄλογος ὁ ζῷον οὐδέ εἄν ὁ θυμός ἄφρων ἡμίονος ἐνακμάζω καί κύων , ὡς ὁ Θρᾳκικός ἀνδράποδον Ὅμηρος κατεξανίσταμαι , λέγω δέ ὁ Ἀμφιπολίτης Ζωΐλος , ἄνω καί κάτω τοιοῦτος τις λῆρος φληναφέω . Ὅμηρος δέ καί σφόδρα φυσικός ὁ περί ὁ λοιμικός ὁ πάθημα συντυχία διά οὗτος παρίστημι · ὁ γάρ ἐμπειρία ἰατρικός τε καί φιλοσοφία ἔχω , διά ἀκριβής παρατήρησις γιγνώσκω ἐν ὁ λοιμικός νόσος ὁ δεινός . ἀπό ὁ τετράπους ζωή ἄρχω . κατά ἄμφω δέ ὁ πρόφασις εἰμί Εὔλογος , ὥστε εὐάλωτος πρός ὁ δεινός εἰμί · ὁ τε γάρ δίαιτα ὁ ἀκριβής οὖον θηράω , διά ὅς ἀταμίευτος σιτίον τε καί ποτός ἐμπίμπλημι διαφθείρω , μηδείς λογισμός ὁ ἐπί ὁ πλέω ὁρμή χαλινόω . ἔπειτα , ὅς καί μᾶλλον ἀληθής εἰμί , ὁ μέν ἄνθρωπος μετάρσιος ὁ ἀναπνοή ὁ καθαρός ἕλκω ἀήρ βραδύς ἁλίσκομαι ὁ πάθος . ὁ δέ ἐπί γῆ ἕρπω ζῷον ὁ νοσώδης ἐκεῖθεν ἀτμός εὐμαρής ἕλκω . πάνυ γε μήv ἀληθής οὐ ἐν ἄρτιος ἡμέρα ὁ ἀπαλλαγή ὁ νόσος δηλόω , ἀλλά ἐν περισσός . ἐννῆμαρ μέν ἀνά στρατός οἴχομαι κῆλον θεός . μάλιστα γάρ ἐν ὁ παρά ἕκαστος πείρω γνώριμος εἰμί οὗτος , ὅτι κρίσιμος ὁ σωματικός πάθημα ὁ περισσός γίγνομαι ὁ ἡμέρα .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 15
Λυτὴρ δ’ Ἀχιλλεὺς τῆς νόσου · Χείρων γὰρ αὐτὸν ἐδίδαξε , δικαιότατος Κενταύρων , ὃς πάσῃ μὲν ἐκέκαστο σοφίᾳ , περιττὸς δ’ ἦν τὴν ἰατρικὴν , ὅθεν γνώριμον αὐτῷ φασὶν εἶναι καὶ Ἀσκληπιόν . προςέθηκε δ’ Ἀχιλλεῖ θεραπεύοντι , φυσικῶς ἀλληγορήσας , θεὰν Ἥραν · Τῷ γὰρ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεὰ λευκώλενος Ἥρῃ . δύο γὰρ ὄντων κατὰ τοὺς φυσικοὺς τῶν πνευματικῶν στοιχείων , αἰθέρος τε καὶ ἀέρος , τὸν μὲν Δία , τὴν πυρώδη φαμὲν οὐσίαν . ἡ δὲ Ἥρα μετ’ αὐτόν ἐστιν ἀήρ , μαλακώτερον στοιχεῖον , διὰ τοῦτο καὶ θῆλυ . τὰ δ’ ἀκριβῆ περὶ τούτου διαλεξόμεθα μικρὸν ὕστερον . νῦν δ’ ἀπόχρη τοσοῦτον εἰπεῖν , ὅτι τοῦ πάλαι θολεροῦ διαχυθέντος ἀέρος , αἰφνιδίως διεκρίθη τὸ σύμβαμα . οὐδὲ γὰρ ἀλόγως λευκώλενον εἶπε τὴν Ἥραν , ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ συμβεβηκότος , ὅτι τὴν νυκτὶ προςεοικυῖαν ἀχλὺν ὁ λευκὸς ἀὴρ ἐπὶ τὸ καθαρώτερον ἐλάμπρυνεν . εἶτ’ ἀνεθὲν τῆς νόσου τὸ Ἑλληνικὸν πλῆθος ἐπὶ τὴν συνήθη τοῖς ἀπηλλαγμένοις ὁδὸν ἐτράπη · λέγω δὲ τοὺς ὀνομαξομένους ἀποτροπιασμούς τε καὶ καθαρμούς · Οἱ δ’ ἀπελυμαίνοντο , καὶ εἰς ἅλα λύματ’ ἔβαλλον .
Lemmas: λυτήρ δέ Ἀχιλλεύς ὁ νόσος · Χείρων γάρ αὐτός διδάσκω , Δίκαιος Κένταυρος , ὅς πᾶς μέν καίνυμαι σοφία , περισσός δέ εἰμί ὁ ἰατρικός , ὅθεν γνώριμος αὐτός φημί εἰμί καί Ἀσκληπιός . προτίθημι δέ Ἀχιλλεύς θεραπεύω , φυσικός ἀλληγορέω , θεά Ἥρα · ὁ γάρ ἐπί φρήν τίθημι θεά λευκώλενος Ἥρα . δύο γάρ εἰμί κατά ὁ φυσικός ὁ πνευματικός στοιχεῖον , αἰθήρ τε καί ἀήρ , ὁ μέν Ζεύς , ὁ πυρώδης φημί οὐσία . ὁ δέ Ἥρα μετά αὐτός εἰμί ἀήρ , μαλακός στοιχεῖον , διά οὗτος καί θῆλυς . ὁ δέ ἀκριβής περί οὗτος διαλέγω μικρός ὕστερος . νῦν δέ ἀποχράω τοσοῦτος εἶπον , ὅτι ὁ πάλαι θολερός διαχέω ἀήρ , αἰφνίδιος διακρίνω ὁ σύμβαμα . οὐδέ γάρ ἄλογος λευκώλενος εἶπον ὁ Ἥρα , ἀλλά ἀπό ὁ συμβεβηκός , ὅτι ὁ νύξ προφέρω ἀχλύς ὁ λευκός ἀήρ ἐπί ὁ καθαρός λαμπρύνω . εἶτα ἀνίημι ὁ νόσος ὁ Ἑλληνικός πλῆθος ἐπί ὁ συνήθης ὁ ἀπαλλάσσω ὁδός τρέπω · λέγω δέ ὁ ὀνομάζω ἀποτροπιασμός τε καί καθαρμός · ὁ δέ ἀπολυμαίνομαι , καί εἰς ἅλς λῦμα βάλλω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 16
Δοκεῖ δέ μοι καὶ Ὀδυσσεὺς οὐδένα ἄλλον ἡ τὸν ἥλιον ἱλάσκεσθαι , δι’ ἧς προςηνέγκατο θυσίας . ἀμέλει πανημέριοι μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντο , Ἦμος δ’ ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθεν , Δὴ τότε κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός . πέρας γάρ ἐστι τῆς εὐσεβείας ἡ δύσις , ἕως ἀκούοντα καὶ βλέποντα τὸν θεὸν ἐτίμων · μηκέτι δ’ αυτοῦ τοῖς τελουμένοις παρεῖναι τὸ λοιπὸν δυναμένου , τὸ τῆς ἑορτῆς πέπαυται . Πρός γε μὴν βαθὺν τὸν ὄρθρον ἀναχθέντων , φησὶν ὁ ποιητής · Τοῖσιν δ’ ἴκμενον οὖρον ἳει ἑκάεργος Ἀπόλλων , τὸ περὶ τὸν ἥλιον ἐσπουδακὼς ἰδίωμα δηλοῦν . ἄχρι γὰρ οὐδέπω φλογώδης , οὐδ’ ἔμπυρος πρὸς μεσημβρίαν ὁ δρόμος αὐτοῦ νένευκεν , ἡ δροσώδης ἰκμὰς , ὑγρὸν τὸ περιέχον ἀφεῖσα , ἀμυδρὰ καὶ νωθῆ παραπέμπεται τὰ πρὸς ἕω πνεύματα . διὰ τοῦτο το ὄρθριον ὁ ἥλιος αὐτοὺς ἐναυστόλησεν , ἴκμενον ἀποστείλας ἄνεμον , τὸν ἀπὸ τῆς ἰκμάδος πνέοντα . τὴν μὲν οὖν πρώτην ἀλληγορίαν ἐπεδείξαμεν οὐ θυμὸν Ἀπόλλωνος ὀργισαμένου μάτην , ἀλλὰ φυσικῆς θεωρίας φιλοσοφοῦσαν ἔννοιαν .
Lemmas: δοκέω δέ ἐγώ καί Ὀδυσσεύς οὐδείς ἄλλος ὁ ὁ ἥλιος ἱλάσκομαι , διά ὅς προφέρω θυσία . ἀμελέω πανημέριος μολπή θεός ἱλάσκομαι , ἦμος δέ ἥλιος καταδύω καί ἐπί κνέφας ἔρχομαι , δή τότε κοιμάω παρά πρυμνήσιος ναός . πέρας γάρ εἰμί ὁ εὐσέβεια ὁ δύσις , ἠώς ἀκούω καί βλέπω ὁ θεός τιμάω · μηκέτι δέ αὐτός ὁ τελέω πάρειμι ὁ λοιπός δύναμαι , ὁ ὁ ἑορτή παύω . πρός γε μήv βαθύς ὁ ὄρθρος ἀνάγω , φημί ὁ ποιητής · ὅς δέ ἴκμενος ὅρος ἵημι ἑκάεργος Ἀπόλλων , ὁ περί ὁ ἥλιος σπουδάζω ἰδίωμα δηλόω . ἄχρι γάρ οὐδέπω φλογώδης , οὐδέ ἔμπυρος πρός μεσημβρία ὁ δρόμος αὐτός νέος , ὁ δροσώδης ἰκμάς , ὑγρός ὁ περιέχω ἀφίημι , ἀμυδρός καί νωθής παραπέμπω ὁ πρός ἠώς πνεῦμα . διά οὗτος ὁ ὄρθριος ὁ ἥλιος αὐτός ναυστολέω , ἴκμενος ἀποστέλλω ἄνεμος , ὁ ἀπό ὁ ἰκμάς πνέω . ὁ μέν οὖν πρῶτος ἀλληγορία ἐπιδείκνυμι οὖον θυμός Ἀπόλλων ὀργίζω μάτην , ἀλλά φυσικός θεωρία φιλοσοφέω ἔννοια .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 18
Ταῦτα τοίνυν ὥςπερ ἐκ πηγῆς τῶν ὁμηρικῶν ἐπῶν εἰς τοὺς ἰδίους διαλόγους ὁ Πλάτων μετηρδευσεν . Καὶ πρῶτόν γε περὶ τῶν ἀλόγων μερῶν τῆς ψυχῆς σκεπτέον · ὅτι μὲν γὰρ ό θυμὸς εἴληχε τὸν ὑποκάρδιον χῶρον , ὁ Ὀδυσσεὺς τοῦτο ποιήσει σαφὲς ἐν.τῇ κατὰ μνηστήρων ὀργῇ , καθάπερ οἶκόν τινα τῆς μισοπονηρίας θυροκρουστῶν τὴν καρδίαν · Στῆθος δὲ πλῆξας κραδίην ἠνίπαπε μύθῳ · Τέτλαθι δὴ κραδίῃ · καὶ κύντερον ἄλλο ποτ’ ἔτλης . Ἀφ’ ἧς γὰρ αἱ θυμικαὶ ῥέουσι πηγαὶ , πρὸς ταύτην ὁ λόγος ἀποκλίνει · τόν γε μὴν Τιτυὸν ἐρασθέντα τῶν Διὸς γάμων , ἀφ’ οὗ μέρους ἤρξατο νοσεῖν , εἰς τοῦτο ὑφίσταται κολαζόμενον · Γῦπε δέ μιν ἑκάτερθε παρημένω ἧπαρ ἔκειρον . Ἀντὶ τίνος , Ὁμηρε ; Δητὼ γὰρ ἥλκησε , Διὸς κυδρὴν παράκοιτιν . Ὥσπερ γὰρ οἱ νομοθέται τοὺς πατροτύπτας χειροκοποῦσι , τὸ δυσσεβῆσαν αὐτῶν μέρος ἐξαιρέτως ἀποτέμνοντες , οὕτως Ὅμηρος ἐν ἥπατι κολάζει τὸν δι’ ἧπαρ ἀσεβήσαντα . περὶ μὲν δὴ τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς μερῶν οὑτωσὶ πεφιλοσόφηκεν .
Lemmas: οὗτος τοίνυν ὅς ἐκ πηγή ὁ ομηρικός ἔπος εἰς ὁ ἴδιος διάλογος ὁ Πλάτων μεταρδεύω . καί πρότερος γε περί ὁ ἄλογος μέρος ὁ Ψυχή σκεπτέος · ὅτι μέν γάρ ὅς θυμός λαγχάνω ὁ ὑποκάρδιος χῶρος , ὁ Ὀδυσσεύς οὗτος ποιέω σαφής ἐνίημι κατά μνηστήρ ὀργή , καθάπερ οἶκος τις ὁ μισοπονηρία θυροκρουστέω ὁ Καρδία · στῆθος δέ πλήσσω Καρδία ἐνίπτω μῦθος · τλάω δή Καρδία · καί κύντερος ἄλλος πρός ἔτλην . ἀπό ὅς γάρ ὁ θυμικός ῥέω πηγή , πρός οὗτος ὁ λόγος ἀποκλίνω · ὁ γε μήv Τιτυός ἔραμαι ὁ Ζεύς γάμος , ἀπό ὅς μέρος ἄρχω νοσέω , εἰς οὗτος ὑφίστημι κολάζω · γύψ δέ ὅς ἑκάτερθεν παρήμενος ἧπαρ κείρω . ἀντί τίς , ὅμηρος ; Λητώ γάρ ἥλκησε , Ζεύς κυδρός παράκοιτις . ὥσπερ γάρ ὁ νομοθέτης ὁ πατροτύπτης χειροκοπέω , ὁ δυσσεβής αὐτός μέρος ἐξαίρετος ἀποτέμνω , οὕτως Ὅμηρος ἐν ἧπαρ κολάζω ὁ διά ἧπαρ ἀσεβέω . περί μέν δή ὁ ἄλογος ὁ Ψυχή μέρος οὑτωσί φιλοσοφέω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 19
Λοιπὸν οὖν καταλείπεται ζητεῖν , ἐν ᾧ τόπῳ τὸ λογικόν ἵδρυται μέρος . ἔστι τοίνυν ἡ κεφαλὴ καθ’ Ὅμηρον ἐν τῷ σώματι τὴν κυριωτάτην εἰληχυῖα τάξιν . ὅλον οὖν εἴωθεν ὀνομάζειν τὸν ἄνθρωπον , ἐξαιρέτως ἀφ’ ἑνός τοῦ κρατίστου τὰ λοιπὰ δηλῶν , Τοίην γὰρ κεφαλὴν ἕνεκ’ αὐτῶν γαῖα κατέσχεν , Αἴανθ’ . καὶ σαφέστερον ἔτι ἐπὶ τοῦ Νέστορος ἵππου , κυριώτατον ἀποφαίνεται τοῦτο τὸ μέρος · ὅθι τε πρῶται τρίχες ἵππων Κρανίῳ ἐμπεφύασι , μάλιστα δὲ καίριόν ἐστιν . ταύτην δὲ τὴν δόξαν ἀλληγορικῶς βεβαιῶν , τὰ κατὰ τὴν Ἀθηνᾶν ἡμῖν παραδέδωκεν . ἐπειδὴ γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς , ὑπόπλεως ὀργῆς γενόμενος , ὥρμησεν ἐπὶ τὸν σίδηρον , ἐπισκοτουμένου τοῦ κατὰ τὴν κεφαλὴν λογισμοῦ τοῖς περὶ τὰ στέρνα θυμοῖς , κατ’ ὀλίγον ἐκ τῆς ἀγανακτούσης μέθης ὁ νοῦς ἐπὶ τὸ βέλτιον ἀνένηψεν . ἡ δὲ σὺν φρονήσει μετάνοια δικαίως ἐν τοῖς ποιήμασιν Ἀθηνᾶ ὀνομάζεται . σχεδὸν γὰρ ἡ θεὸς , οὐκ ἄλλου τινὸς ἠ συνέσεως ἐπώνυμός ἐστιν , ἀθρηνᾶ τις οὖσα , καὶ πάντα τοῖς λεπτοτάτοις ὄμμασι τῶν λογισμῶν διαθροῦσα · διὸ δὴ καὶ παρθένον αὐτὴν ἐτήρησαν · ἄφθορον γὰρ ἀεὶ τὸ φρόνημα , οὐδεμιᾷ κηλῖδι μιανθῆναι δυνάμενον , ἔκ τε τῆς τοῦ Διὸς κεφαλῆς γεγενῆσθαι δοκεῖ · τοῦτον γὰρ ἀπεφηνάμεθα τὸν χῶρον ἰδίως λογισμῶν εἶναι μητέρα .
Lemmas: λοιπός οὖν καταλείπω ζητέω , ἐν ὅς τόπος ὁ λογικός ἱδρύω μέρος . εἰμί τοίνυν ὁ κεφαλή κατά Ὅμηρος ἐν ὁ σῶμα ὁ κύριος λαγχάνω τάξις . ὅλος οὖν εἴωθα ὀνομάζω ὁ ἄνθρωπος , ἐξαίρετος ἀπό εἷς ὁ ἀγαθός ὁ λοιπάς δηλόω , τοῖος γάρ κεφαλή ἕνεκα αὐτός γαῖα κατέχω , Αἴας . καί σαφής ἔτι ἐπί ὁ Νέστωρ ἵππος , κύριος ἀποφαίνω οὗτος ὁ μέρος · ὅθι τε πρῶτος θρίξ ἵππος κρανίον ἐμφύω , μάλιστα δέ καίριος εἰμί . οὗτος δέ ὁ δόξα ἀλληγορικός βεβαιόω , ὁ κατά ὁ Ἀθηνᾶ ἐγώ παραδίδωμι . ἐπεί γάρ ὁ Ἀχιλλεύς , ὑπόπλεος ὀργή γίγνομαι , ὁρμάω ἐπί ὁ σίδηρος , ἐπισκοτέω ὁ κατά ὁ κεφαλή λογισμός ὁ περί ὁ στέρνον θυμός , κατά ὀλίγος ἐκ ὁ ἀγανακτέω μέθη ὁ νόος ἐπί ὁ ἀγαθός ἀνανήφω . ὁ δέ σύν φρόνησις μετάνοια δικαίως ἐν ὁ ποίημα Ἀθηνᾶ ὀνομάζω . σχεδόν γάρ ὁ θεός , οὐ ἄλλος τις ὁ σύνεσις ἐπώνυμος εἰμί , ἀθρηνᾶ τις εἰμί , καί πᾶς ὁ λεπτός ὄμμα ὁ λογισμός διαθρέω · διό δή καί παρθένος αὐτός τηρέω · ἄφθορος γάρ ἀεί ὁ φρόνημα , οὐδείς κηλίς μιαίνω δύναμαι , ἐκ τε ὁ ὁ Ζεύς κεφαλή γίγνομαι δοκέω · οὗτος γάρ ἀποφαίνω ὁ χῶρος ἰδίως λογισμός εἰμί μήτηρ .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 20
Καὶ τί δεῖ τὰ πολλὰ μηκύνειν ; οὐδὲν , ἤ τελέως φρόνησις αὕτη · τοιγαροῦν ἐπὶ τῶν διαφλεξάντων Ἀχιλλέα θυμῶν , ὥσπερ τι σβεστήριον κακοῦ φάρμακον ἐπέστη ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλείωνα . παρ’ ὃν μὲν γὰρ ὀργίζεται καιρὸν , ἐν τοῖς στέρνοις ὁ θυμὸς ἕστηκεν · ἕλκων γὰρ τὸ ξίφος , Στήθεσσιν λασίοισι διάνδιχα μερμήριξεν . Ἡνίκα δ’ ἡ ὀργὴ πέπειρα γίνεται , μετειλήφασί τ’ αὐτὸν , οἷα μετανοοῦντα ἤδη , λογισμοὶ , τῆς κεφαλῆς ἀπρὶξ ἡ φρόνησις εἴληπται . Θάμβησεν δ’ Ἀχιλεὺς , τὸ πρὸς πάντα κίνδυνον ἀτρεμὲς αὑτοῦ καὶ ἀκατάπληκτον ὁρῶν , καὶ ἐφοβήθη τὴν ἐκ λογισμῶν μετάνοιαν . ἐπιγνοὺς δ’ εἰς οἷον κακὸν προκυλισθῆναι ἔμελλεν , ὡς ἡνίοχον εὐλαβήθη τὸν ἐφεστῶτα νοῦν · ὅθεν οὐδὲ παντελῶς ἀπήλλακται τῆς ὀργῆς , ἐπιφέρει γοῦν · Ἀλλ’ ἤτοι ἔπεσιν μὲν ὀνείδισον , ὡς ἔσεταί περ . θεὰ μὲν οὖν βοηθοῦσα πάντως ἂν ὁλόκληρον εἰρήνην τοῦ πάθους κατεσκεύασεν . ἐπειδὴ δὲ λογισμὸς ἀνθρώπινος ἦν , τὸ ξίφος ἀνεῖρξεν ἀναγκαίως , καὶ τὸ μὲν ἄχρι τῶν ἔργων τολμηρὸν ἐκκέκοπται · ὑπομένει δ’ ἔτι λείψανα τῆς ὀργῆς . οὐ γὰρ ἀθρόοι ὑφ’ ἕνα καιρὸν οἱ μεγάλοι θυμοὶ τῶν παθῶν ἀποκόπτονται . καὶ τὰ μὲν περὶ Ἀθηνᾶς , ἣν μεσῖτιν ὑπεστήσατο τοῦ πρὸς Ἀγαμέμνονα θυμοῦ , ταύτης τῆς ἀλληγορίας ἀξιούσθω .
Lemmas: καί τίς δεῖ ὁ πολύς μηκύνω ; οὐδείς , ἤ τέλειος φρόνησις οὗτος · τοιγάρ ἐπί ὁ διαφλέγω Ἀχιλλεύς θυμός , ὥσπερ τίς σβεστήριος κακός φάρμακον ἐφίστημι ξανθός δέ κόμης αἱρέω Πηλείων . παρά ὅς μέν γάρ ὀργίζω καιρός , ἐν ὁ στέρνον ὁ θυμός ἵστημι · ἕλκω γάρ ὁ ξίφος , στῆθος λάσιος διάνδιχα μερμηρίζω . ἡνίκα δέ ὁ ὀργή πέπειρα γίγνομαι , μεταλαμβάνω τε αὐτός , οἷος μετανοέω ἤδη , λογισμός , ὁ κεφαλή ἀπρίξ ὁ φρόνησις λαμβάνω . θαμβέω δέ Ἀχιλλεύς , ὁ πρός πᾶς κίνδυνος ἀτρεμής αὐτός καί ἀκατάπληκτος ὁράω , καί φοβέω ὁ ἐκ λογισμός μετάνοια . ἐπιγιγνώσκω δέ εἰς οἷος κακός προκυλίνδομαι μέλλω , ὡς ἡνίοχος εὐλαβέομαι ὁ ἐφίστημι νόος · ὅθεν οὐδέ παντελῶς ἀπαλλάσσω ὁ ὀργή , ἐπιφέρω γοῦν · ἀλλά ἤτοι ἔπος μέν ὀνειδίζω , ὡς εἰμί περ . θεά μέν οὖν βοηθέω πάντως εἄν ὁλόκληρος εἰρήνη ὁ πάθος κατασκευάζω . ἐπεί δέ λογισμός ἀνθρώπινος εἰμί , ὁ ξίφος ἀνείργω ἀναγκαῖος , καί ὁ μέν ἄχρι ὁ ἔργον τολμηρός ἐκκόπτω · ὑπομένω δέ ἔτι λείψανον ὁ ὀργή . οὖον γάρ ἀθρόος ὑπό εἷς καιρός ὁ μέγας θυμός ὁ πάθος ἀποκόπτω . καί ὁ μέν περί Ἀθηνᾶ , ὅς μεσῖτις ὑφίστημι ὁ πρός Ἀγαμέμνων θυμός , οὗτος ὁ ἀλληγορία ἀξιόω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 21
Βαρύτατον δ’ ἔγκλημα κατὰ Ὁμήρου , καὶ πάσης καταδίκης ἄξιον , εἴπερ ἄρα μεμύθευκεν , ὡς ἐν τοῖς ἐφεξῆς ἔστιν , εὗρον , ὅτι τὸν ἁπάντων ἡγεμόνα ξυνδῆσαι Ὀλύμπιοι ἤθελον ἄλλοι , Ἥρη τ’ ἠδὲ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη . Ἀλλὰ σὺ τόν γ’ ἐλθοῦσα , θεὰ , ὑπελύσαο δεσμῶν , Ὦχ’ ἑκατόγχειρον καλέσασ’ ἐς μακρὸν Ὄλυμπον , Ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί , ἄνδρες δέ τε πάντες Αἰγαίων’ · ὁ γὰρ αὖτε βίῃ οὗ πατρὸς ἀμείνων . Ἐν τούτοις τοῖς στίχοις ἄξιός ἐστιν Ὅμηρος οὐκ ἐκ μιᾶς τῆς Πλάτωνος ἐλαύνεσθαι πολιτείας , ἀλλ’ ὑπὲρ Ἡρακλέους , φασὶν , ἐσχάτας στήλας , [ καὶ τὴν ἄβατον Ὠκεανοῦ θάλασσαν ] . Ζεὺς γὰρ ὀλίγον δεσμῶν πεπείραται , καὶ τὴν ἐπιβουλὴν αὐτῷ συνιστᾶσιν οὐχ οἱ Τιτᾶνες , οὐδὲ τὸ κατὰ Παλλήνην θράσος Γιγάντων , ἀλλ’ Ἥρα , διπλοῦν ὄνομα , φύσεως καὶ συμβιώσεως , ὃ τ’ ἀδελφὸς Ποσειδῶν , ἐξ ἴσου νεμηθεὶς ἅπαντα , καὶ οὐχὶ τοῦ διαμαρτεῖν , ἧς ὤφειλε τιμῆς ἠξιῶσθαι , κατὰ τοῦ πλεονεκτήσαντος ἠγανακτηκώς · τρίτη δ’ Ἀθηνᾶ , διὰ μιᾶς ἐπιβουλῆς εἰς πατέρα καὶ μητέρα δυσσεβοῦσα . νομίζω δ’ ἔγωγε τῆς ἐπιβουλῆς Διὶ τὴν σωτηρίαν ἀπρεπεστέραν · Θέτις γὰρ αὐτὸν ἀπήλλαξε τῶν δεσμῶν , καὶ Βριάρεως . ἀπρεπεῖς δ’ αἱ τοιαῦται ἐλπίδες , ὡς τοιούτων δεηθῆναι συμμάχων .
Lemmas: βαρύς δέ ἔγκλημα κατά Ὅμηρος , καί πᾶς καταδίκη ἄξιος , εἴπερ ἄρα μυθεύω , ὡς ἐν ὁ ἐφεξῆς εἰμί , εὑρίσκω , ὅτι ὁ ἅπας ἡγεμών συνδέω Ὀλύμπιος ἐθέλω ἄλλος , Ἥρα τε ἠδέ Ποσειδῶν καί Παλλάς Ἀθήνη . ἀλλά σύ ὁ γε ἔρχομαι , θεά , ὑπολύω δεσμός , ὦκα ἑκατόγχειρος καλέω εἰς μακρός Ὄλυμπος , ὅς Βριάρεως καλέω θεός , ἀνήρ δέ τε πᾶς Αἰγαίων · ὁ γάρ αὖτε βίαιος ὅς πατήρ ἀγαθός . ἐν οὗτος ὁ στίχος ἄξιος εἰμί Ὅμηρος οὐ ἐκ εἷς ὁ Πλάτων ἐλαύνω πολιτεία , ἀλλά ὑπέρ Ἡρακλῆς , φημί , ἔσχατος στήλη , [ καί ὁ ἄβατος Ὠκεανός θάλασσα ] . Ζεύς γάρ ὀλίγος δεσμός πειράω , καί ὁ ἐπιβουλή αὐτός συνίστημι οὐ ὁ Τιτάν , οὐδέ ὁ κατά Παλλήνη θράσος Γίγας , ἀλλά Ἥρα , διπλόος ὄνομα , φύσις καί συμβίωσις , ὅς τε ἀδελφός Ποσειδῶν , ἐκ ἴσος νέμω ἅπας , καί οὐ ὁ διαμαρτάνω , ὅς ὀφείλω τιμή ἀξιόω , κατά ὁ πλεονεκτέω ἀγανακτέω · τρίτος δέ Ἀθηνᾶ , διά εἷς ἐπιβουλή εἰς πατήρ καί μήτηρ δυσσεβέω . νομίζω δέ ἔγωγε ὁ ἐπιβουλή Ζεύς ὁ σωτηρία ἀπρεπής · Θέτις γάρ αὐτός ἀπαλλάσσω ὁ δεσμός , καί Βριάρεως . ἀπρεπής δέ ὁ τοιοῦτος ἐλπίς , ὡς τοιοῦτος δήω σύμμαχος .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 24
Καὶ περὶ αὐτοῦ μηδεὶς λεγέτω , πῶς μὲν ὁ αἰθὴρ προσαγορεύεται Ζεὺς , ἀίδην δ’ ὀνομάζει τὸν ἀέρα , καὶ συμβολικοῖς ὀνόμασι τὴν φιλοσοφίαν ἀμαυροῖ · παράδοξον γὰρ οὐδὲν , εἰ ποιητής τε ὢν ἀλληγορεῖ , καὶ τῶν προηγουμένως φιλοσοφούντων τούτῳ τῷ τρόπῳ χρωμένων · ὁ γοῦν σκοτεινὸς Ἡράκλειτος ἀσαφῆ καὶ διὰ συμβόλων εἰκάζεσθαι δυνάμενα θεολογεῖ τὰ φυσικὰ , δι’ ὧν φησί · ἄνθρωποι θεοὶ θνητοί · θεοί τ’ ἄνθρωποι ἀθάνατοι , ζῶντες τὸν ἐκείνων θίενατον , Θνήσκοντες τὴν ἐκείνων ζωήν · καὶ πάλιν · ποταμοῖς τοῖς αὐτοῖς ἐμβαίνομέν τε καὶ οὐκ ἐμβαίνομεν , εἶμέν τε καὶ οὐκ εἶμεν . ὅλον τε τὸ περὶ φύσεως αἰνιγματωδῶς ἀλληγορεῖ . Τί δ’ ὁ Ἀκραγαντῖνος Ἐμπεδοκλῆς ; οὐχὶ τὰ τέτταρα στοιχεῖα βουλόμενος ἡμῖν ὑποσημῆναι , τὴν ὁμηρικὴν ἀλληγορίαν μεμίμηται ; Ζεὺς ἀργὴς , Ἥρῃ τε φερέσβιος , ἠδ’ Αιδωνεὺς , Νῆστίς θ’ , ἢ δακρύοις τέγγει κρούνωμα βρότειον · Ζῆνα μὲν εἶπε τὸν αἰθέρα , γῆν δὲ τὴν Ἥραν , Ἀιδωνέα δὲ τὸν ἀέρα , τὸ δὲ δακρύοις τεγγόμενον κρούνωμα βρότειον τὸ ὕδωρ . οὐ δὴ παράδοξον , εἰ τῶν προηγουμένως ὁμολογούντων φιλοσοφεῖν ἀλληγορικοῖς ὀνόμασι χρησαμένων , ὁ ποιητικὴν ἐπαγγελλόμενος ἐξίσου [ τοῖς φιλοσόφοις ] ἠλληγόρησε .
Lemmas: καί περί αὐτός μηδείς λέγω , πῶς μέν ὁ αἰθήρ προσαγορεύω Ζεύς , ἀείδω δέ ὀνομάζω ὁ ἀήρ , καί συμβολικός ὄνομα ὁ φιλοσοφία ἀμαυρόω · παράδοξος γάρ οὐδείς , εἰμί ποιητής τε εἰμί ἀλληγορέω , καί ὁ προηγουμένως φιλοσοφέω οὗτος ὁ τρόπος χράω · ὁ γοῦν σκοτεινός Ἡράκλειτος ἀσαφής καί διά σύμβολον εἰκάζω δύναμαι θεολογέω ὁ φυσικός , διά ὅς φημί · ἄνθρωπος θεός θνητός · θεός τε ἄνθρωπος ἀθάνατος , ζῶ ὁ ἐκεῖνος θείνω , θνήσκω ὁ ἐκεῖνος ζωή · καί πάλιν · ποταμός ὁ αὐτός ἐμβαίνω τε καί οὐ ἐμβαίνω , εἰμί τε καί οὐ ἄγω . ὅλος τε ὁ περί φύσις αἰνιγματωδῶς ἀλληγορέω . τις δέ ὁ Ἀκραγαντῖνος Ἐμπεδοκλῆς ; οὐ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον βούλομαι ἐγώ ὑποσημαίνω , ὁ ὁμηρικός ἀλληγορία μιμέομαι ; Ζεύς ἀργής , Ἥρα τε φερέσβιος , ἤδη Ἀϊδωνεύς , νῆστις ὁ , ἢ δάκρυ τέγγω κρούνωμα βρότειος · Ζεύς μέν εἶπον ὁ αἰθήρ , γῆ δέ ὁ Ἥρα , ᾍδης δέ ὁ ἀήρ , ὁ δέ δάκρυ τέγγω κρούνωμα βρότειος ὁ ὕδωρ . οὖον δή παράδοξος , εἰμί ὁ προηγουμένως ὁμολογέω φιλοσοφέω ἀλληγορικός ὄνομα χράω , ὁ ποιητικός ἐπαγγέλλω ἐξισόω [ ὁ φιλόσοφος ] ἀλληγορέω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 25
Λοιπὸν οὖν σκοπῶμεν , εἰ ἡ κατὰ Διὸς ἐπιβουλὴ τῶν στοιχείων ἐστὶν ἀπαρίθμησις , καὶ φυσικωτέρας ἅπτεται θεωρίας . φασὶ τοίνυν οἱ δοκιμώτατοι φιλόσοφοι ταῦτα περὶ τῆς διαμονῆς τῶν ὅλων · ἕως μὲν ἂν ἀφιλόνεικος ἁρμονία τὰ τέτταρα στοιχεῖα διακρατῇ , μηδενὸς ἐξαιρέτως ὑπερδυναστεύοντος , ἀλλ’ ἑκάστου [ κατ’ ἐμμέλειαν ] , ἣν εἴληχε τάξιν οἰκονομοῦντος , ἀκινήτως ἕκαστα μενεῖν . εἰ δ’ ἐπικρατήσειε ἕν τι τῶν ἄλλῶν , καὶ τυραννῆσαν εἰς πλείω φορὰν παρέλθοι , τὰ λοιπὰ συγχυθέντα τῇ τοῦ κρατοῦντος ἰσχύι μετ’ ἀνάγκης ὑπείξειν . πυρὸς μὲν οὖν αἰφνιδίως ἐκζέσαντος , ἁπάντων ἔσεσθαι κοινὴν ἐκπύρωσιν . εἰ δ’ ἀθροῦν ὕδωρ ἐκραγείη , κατακλυσμῷ τὸν κόσμον ἀπολεῖσθαι . διὰ τούτων τοίνυν τῶν ἐπῶν μέλλουσάν τινα ταραχὴν ἐν τοῖς ὅλοις Ὅμηρος ὑποσημαίνει · Ζεὺς γὰρ , ἡ δυνατωτάτη φύσις , ὑπὸ τῶν ἄλλων ἐπιβουλεύεται στοιχείων , Ἥρας μὲν , τοῦ ἀέρος , Ποσειδῶνος δὲ , τῆς ὑγρᾶς φύσεως , Ἀθηνᾶς δὲ , τῆς γῆς · ἐπεὶ δημιουργός ἐστιν ἁπάντων , καὶ θεός ἐργάνῃ . ταῦτα δὴ τὰ στοιχεῖα πρῶτον μὲν σνγγενῆ διὰ τὴν ἐν ἀλλήλοις ἀνάκρασιν · εἶτα , συγχύσεως παρὰ μικρὸν αὐτῶν γενομένης , εὑρέθη βοηθὸς ἡ πρόνοια . Θέτιν δ’ αὐτὴν εὐλόγως ὠνόμασεν , αὓτη γὰρ ὑπεστησατο τῶν ὅλων εὔκαιρον διάθεσιν , ἐν τοῖς ἰδίοις νόμοις ἱδρύσασα τὰ στοιχεῖα . σύμμαχος δ’ αὐτῇ γέγονεν ἡ βριαρὰ καὶ πολύχειρ δύναμις · τὰ γὰρ τηλικαῦτα τῶν πραγμάτων νοσήσαντα , πῶς ἂν ἄλλως δύναιτο , πλὴν μετὰ μεγάλης βίας ἀναρρωσθῆναι ; καὶ τὸ μὲν ἄφυκτον ἔγκλημα περὶ τῶν Διὸς ἀσεβῶν δεσμῶν οὕτω φυσικῆς ἀλληγορίας ἔχει θεωρίαν .
Lemmas: λοιπός οὖν σκοπέω , εἰμί ὁ κατά Ζεύς ἐπιβουλή ὁ στοιχεῖον εἰμί ἀπαρίθμησις , καί φυσικός ἅπτω θεωρία . φημί τοίνυν ὁ δόκιμος φιλόσοφος οὗτος περί ὁ διαμονή ὁ ὅλος · ἠώς μέν εἄν ἀφιλόνεικος ἁρμονία ὁ τέσσαρες στοιχεῖον διακρατέω , μηδείς ἐξαίρετος ὑπερδυναστεύω , ἀλλά ἕκαστος [ κατά ἐμμέλεια ] , ὅς λαγχάνω τάξις οἰκονομέω , ἀκίνητος ἕκαστος μένω . εἰμί δέ ἐπικρατέω εἷς τίς ὁ ἄλλος , καί τυραννέω εἰς πλείων φορά παρέρχομαι , ὁ λοιπάς συγχέω ὁ ὁ κράτος ἰσχύς μετά ἀνάγκη ὑπείκω . πυρός μέν οὖν αἰφνίδιος ἐκζέω , ἅπας εἰμί κοινός ἐκπύρωσις . εἰμί δέ ἀθρέω ὕδωρ ἐξαράσσω , κατακλυσμός ὁ κόσμος ἀπόλλυμι . διά οὗτος τοίνυν ὁ ἔπος μέλλω τις ταραχή ἐν ὁ ὅλος Ὅμηρος ὑποσημαίνω · Ζεύς γάρ , ὁ δυνατός φύσις , ὑπό ὁ ἄλλος ἐπιβουλεύω στοιχεῖον , Ἥρα μέν , ὁ ἀήρ , Ποσειδῶν δέ , ὁ ὑγρός φύσις , Ἀθηνᾶ δέ , ὁ γῆ · ἐπεί δημιουργός εἰμί ἅπας , καί θεός ἐργάνη . οὗτος δή ὁ στοιχεῖον πρῶτος μέν σνγγενῆ διά ὁ ἐν ἀλλήλων ἀνάκρασις · εἶτα , σύγχυσις παρά μικρός αὐτός γίγνομαι , εὑρίσκω βοηθός ὁ πρόνοια . Θέτις δέ αὐτός εὔλογος ὀνομάζω , οὗτος γάρ ὑφίστημι ὁ ὅλος Εὔκαιρον διάθεσις , ἐν ὁ ἴδιος νόμος ἱδρύω ὁ στοιχεῖον . σύμμαχος δέ αὐτός γίγνομαι ὁ βριαρός καί πολύχειρ δύναμις · ὁ γάρ τηλικόσδε ὁ πρᾶγμα νοσέω , πῶς εἄν ἄλλως δύναμαι , πλήν μετά μέγας Βίας ἀναρρώννυμι ; καί ὁ μέν ἄφυκτος ἔγκλημα περί ὁ Ζεύς ἀσεβής δεσμός οὗτος φυσικός ἀλληγορία ἔχω θεωρία .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 27
Καὶ ταῦτα μὲν περὶ Ἡφαίστου φιλοσοφητέον . ἐῶ γὰρ ἐπὶ τοῦ παρόντος , ὡς τερατείαν τινὰ , τὴν Κράτητος φιλοσοφίαν , ὅτι Ζεὺς , ἀναμέτρησιν τοῦ παντὸς ἐσπουδακὼς γενέσθαι , δύο πυρσοῖς ἰσοδρομοῦσιν , Ἡφαίστῳ τε καὶ ἡλίῳ , διετεκμήρατο τοῦ κόσμου τὰ διαστήματα · τὸν μὲν ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ βηλοῦ καλουμένου ῥίψας , τὸν δ’ ἀπ’ ἀνατολῆς εἰς δύσιν ἀφεὶς φέρεσθαι . διὰ τοῦτ’ ἀμφότεροι καὶ συνεχρόνισαν . ἅμα γὰρ ἠελίῳ καταδύντι κάππεσεν Ἥφαιστος ἐν Λήμνῳ · τοῦτο τοίνυν , εἲτε κοσμική τις ἀναμέτρησις , εἴθ’ , ὅτι μᾶλλον ἀληθὲς , ἔστιν ἀλληγορικὴ τοῦ καθ’ ἡμᾶς πυρὸς ἀνθρώποις ] παράδοσις , οὐδὲν ἀσεβὲς περὶ Ἡφαίστου παρ’ Ὁμήρῳ λέλεκται .
Lemmas: καί οὗτος μέν περί Ἥφαιστος φιλοσοφητέον . ἐάω γάρ ἐπί ὁ πάρειμι , ὡς τερατεία τις , ὁ Κράτης φιλοσοφία , ὅτι Ζεύς , ἀναμέτρησις ὁ πᾶς σπουδάζω γίγνομαι , δύο πυρρός ἰσοδρομέω , Ἥφαιστος τε καί ἥλιος , διατεκμαίρομαι ὁ κόσμος ὁ διάστημα · ὁ μέν ἄνωθεν ἀπό ὁ βηλός καλέω ῥίπτω , ὁ δέ ἀπό ἀνατολή εἰς δύσις ἀφίημι φέρω . διά οὗτος ἀμφότερος καί συγχρονίζω . ἅμα γάρ ἥλιος καταδύω καταπίπτω Ἥφαιστος ἐν Λῆμνος · οὗτος τοίνυν , εἴτε κοσμικός τις ἀναμέτρησις , ἔτι , ὅτι μᾶλλον ἀληθής , εἰμί αλληγορικός ὁ κατά ἐγώ πυρός ἄνθρωπος ] παράδοσις , οὐδείς ἀσεβής περί Ἥφαιστος παρά Ὅμηρος λέγω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 28
Καὶ μὴν ἐπὶ τῆς δευτέρας ῥαψῳδίας , ἀνακομιζομένων τῶν Ἑλλήνων , Ὀδυσσεῖ διαποροῦντι παρέστηκεν οὐκ ἄλλη τις , ἀλλ’ ἡ θεία φρόνησις , ἣν Ἀθηνᾶν ὀνομάζει . Καὶ τὴν ἀποστελλομένην Ἶριν ἄγγελον τοῦ Διὸς , τὸν εἴροντα λόγον ὑφίσταται , ὥσπερ Ἑρμῆν τὸν ἑρμηνεύοντα · δύο γὰρ ἄγγελοι θεῶν , οὐδενὸς ἄλλου πλὴν ἐπώνυμοι τῆς κατὰ τὸν λόγον ἑρμηνείας . Ἀλλ’ ἀπρεπῶς Ἀφροδίτη μαστροπεύει πρὸς Ἀλέξανδρον Ἑλένην . ἀγνοοῦσι γὰρ , ὅτι νῦν λέγει τὴν ἐν τοῖς ἐρωτικοῖς πάθεσιν ἀφροσύνην , ἢ μεσῖτίς ἐστι καὶ διάκονος ἀεὶ μειρακιώδους ἐπιθυμίας · αὕτη καὶ τόπον εὗρεν ἐπιτήδειον , ὅπου τὸν Ἑλένης δίφρον ἀφιδρύσει , καὶ ποικίλοις μαγγάνοις ἑκατέρων κινεῖ τὸν πόθον , Ἀλεξάνδρου μὲν ἐρωτικῶς ἔτι διακειμένου , τῆς δ’ Ἑλένης μετανοεῖν ἀρχομένης . διὸ δη κατ’ ἀρχὰς ἀντειποῦσα , τοὔσχατον ὑπείκει , μεταξὺ δυοῖν φερομένη παθῶν , ἔρωτός τε τοῦ πρὸς Ἀλέξανδρον , καὶ αἰδοῦς τῆς πρὸς Μενέλαον .
Lemmas: καί μήv ἐπί ὁ δύο ῥαψῳδία , ἀνακομίζω ὁ Ἕλλην , Ὀδυσσεύς διαπορέω παρίστημι οὐ ἄλλος τις , ἀλλά ὁ θεῖος φρόνησις , ὅς Ἀθηνᾶ ὀνομάζω . καί ὁ ἀποστέλλω Ἶρις ἄγγελος ὁ Ζεύς , ὁ εἴρω λόγος ὑφίστημι , ὥσπερ Ἑρμῆς ὁ ἑρμηνεύω · δύο γάρ ἄγγελος θεός , οὐδείς ἄλλος πλήν ἐπώνυμος ὁ κατά ὁ λόγος ἑρμηνεία . ἀλλά ἀπρεπῶς Ἀφροδίτη μαστροπεύω πρός Ἀλέξανδρος Ἑλένη . ἀγνοέω γάρ , ὅτι νῦν λέγω ὁ ἐν ὁ ἐρωτικός πάθος ἀφροσύνη , ἢ μεσῖτις εἰμί καί διάκονος ἀεί μειρακιώδης ἐπιθυμία · οὗτος καί τόπος εὑρίσκω ἐπιτήδειος , ὅπου ὁ Ἑλένη δίφρος ἀφίδρυσις , καί ποικίλος μάγγανον ἑκάτερος κινέω ὁ πόθος , Ἀλέξανδρος μέν ἐρωτικός ἔτι διάκειμαι , ὁ δέ Ἑλένη μετανοέω ἄρχω . διό δη κατά ἀρχή ἀντιλέγω , ἔσχατος ὑπείκω , μεταξύ δύο φέρω πάθος , ἔρως τε ὁ πρός Ἀλέξανδρος , καί αἰδώς ὁ πρός Μενέλαος .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 29
Ἣ γε μὴν εὐωχουμένοις τοῖς θεοῖς ὑποδιακόνουμένη κατ’ ἀρχὰς Ἣβη , τίς ἂν εἴη , πλὴν ἡ διηνεκῶς ἓν ταῖς ἁβροσύναις νεότης ; οὐδὲ γὰρ ἐν οὐρανῷ γῆρας , οὐδ’ ὕπεστί τι τῆς θείας φύσεως ἔσχατον βίου νόσημα . πασης δ’ ἐξαιρέτως θυμηδίας , ὡσπερεὶ συνεκτικὸν ὄργανόν ἐστιν ἡ τῶν συνεληλυθότων ἐπὶ τὴν ἅβροσύνην ἀκμή Περὶ γε τῆς Ἔριδος οὐδ’ ὑπεσταλμένως ἠλληγόρησεν , οὐδ’ ὥστε δεῖσθαι λεπτῆς τινος εἰκασίας · ἀλλ’ ἐκ τοῦ φανεροῦ τὰ κατ’ αὐτὴν πεπόμπευκεν · Ἥτ’ ὀλίγη μὲν πρῶτα κορύσσεται , αὐτὰρ ἔπειτα Οὐρανῷ ἐστήριξε κάρη , καὶ ἐπὶ χθονὶ βαίνει . διὰ γὰρ τούτων τῶν ἐπῶν οὐ θεά τις οὕτω παντάπασιν τερατώδης ὑφ’ Ὁμήρου μεμόρφωται , τὰς προς ἑκάτερον μεταβολὰς τοῦ σώματος ἀπίστους ἔχουσα , καὶ ποτὲ μὲν ἐπὶ γῆς ἐρριμμένη ταπεινὴ , ποτὲ δ’ εἰς ἄπειρον αἰθέρος ἐκτειναμένη μέγεθος · ἀλλ’ , ὃ συμβέβηκεν ἀεὶ τοῖς φιλονεικοῦσι πάθος , ἐκ ταύτης τῆς ἀλληγορίας διετύπωσεν . ἀρξαμένη γὰρ ἀπὸ λιτῆς αἰτίας ἡ ἔρις , ἐπειδὰν ὑποκινηθῇ , πρὸς μέγα δή τι κακὸν διογκοῦται .
Lemmas: ὅς γε μήv εὐωχέω ὁ θεός ὑποδιακονέω κατά ἀρχή Ἥβη , τίς εἄν εἰμί , πλήν ὁ διηνεκής εἷς ὁ ἁβροσύνη νεότης ; οὐδέ γάρ ἐν οὐρανός γῆρας , οὐδέ ὕπειμι τίς ὁ θεῖος φύσις ἔσχατος βίος νόσημα . πᾶς δέ ἐξαίρετος θυμηδία , ὡσπερεί συνεκτικός ὄργανον εἰμί ὁ ὁ συνέρχομαι ἐπί ὁ ἁβροσύνη ἀκμή περι γε ὁ Ἔρις οὐδέ ὑπεσταλμένως ἀλληγορέω , οὐδέ ὥστε δήω λεπτός τις εἰκασία · ἀλλά ἐκ ὁ φανερός ὁ κατά αὐτός πομπεύω · εἰμί ὀλίγος μέν πρῶτος κορύσσω , ἀτάρ ἔπειτα Οὐρανός στηρίζω κάρη , καί ἐπί χθών βαίνω . διά γάρ οὗτος ὁ ἔπος οὖον θεός τις οὗτος παντάπασι τερατώδης ὑπό Ὅμηρος μορφόω , ὁ προς ἑκάτερος μεταβολή ὁ σῶμα ἄπιστος ἔχω , καί ποτέ μέν ἐπί γῆ ῥίπτω ταπεινός , ποτέ δέ εἰς ἤπειρος αἰθήρ ἐκτείνω μέγεθος · ἀλλά , ὅς συμβαίνω ἀεί ὁ φιλονεικέω πάθος , ἐκ οὗτος ὁ ἀλληγορία διατυπόω . ἄρχω γάρ ἀπό λιτός αἴτιος ὁ Ἔρις , ἐπειδάν ὑποκινέω , πρός μέγας δή τίς κακός διογκόω .
heraclitus-1ce.allegoriae-quaestiones-homericae 30
Καὶ ταυτὶ μὲν ἴσως μετριώτερα . πολλὴ δὲ κατ’ Ὁμήρου τραγῳδία σκηνοβατεῖται παρὰ τοῖς ἀγνωμόνως αὐτὸν ἐθέλουσι συκοφαντεῖν , ὅτι παρεισάγει κατὰ τὴν πέμπτην ῥαψῳδίαν τιτρωσκομένους θεοὺς , Ἀφροδίτην τὸ πρῶτον ὑπὸ Διομήδους , εἶτ’ Ἄρην . προστιθέασι δὲ τούτοις , ὅσα κατὰ παρηγορίαν ἡ Διώνη περὶ τῶν ἔτι πρότερον ἠτυχηκότων ἀπαγγέλλει θεῶν . ἐν μέρει δ’ ὑπὲρ ἑκάστου τὸν λόγον ἀποδώσομεν ἡμεῖς , οὐδεμιᾶς ἐκτὸς ὄντα φιλοσοφίας Διομήδης γὰρ , Ἀθηνᾶν ἔχων σύμμαχον , τουτέστι τὴν φρόνησιν , ἔτρωσεν Ἀφροδίτην τὴν ἀφροσύνην · οὐ μὰ Δία , οὐ θεάν τινα , τὴν δὲ τῶν μαχομένων βαρβάρων ἀλογιστίαν . αὐτὸς μὲν γὰρ , ἅτε διὰ πάσης ἐληλυθὼς πολεμικῆς μαθήσεως καὶ τοῦτο μὲν ἐν Θήβαις , τοῦτο δ’ ἐν Ἰλίῳ δεκαετῆ χρόνον ἐμφρόνως τοῦ μάχεσθαι προϊστάμενος , ἐξ εὐμαροῦς διώκει τοὺς βαρβάρους · οἱ δ’ , ἀναίσθητοι καὶ λογισμῶν ὀλίγα κοινωνοῦντες , ὑπ’ αὐτοῦ διώκονται , καθάπερ Ὄιες πολυπάμονος ἀνδρὸς ἐν αὐλῇ . πολλῶν οὖν φονευομένων , ἀλληγορικῶς Ὅμηρος τὴν βαρβαρικὴν ἀφροσύνην ὑπὸ Διομήδους τετρῶσθαι παρεισήγαγεν .
Lemmas: καί οὗτος μέν ἴσως μέτριος . πολύς δέ κατά Ὅμηρος τραγῳδία σκηνοβατέω παρά ὁ ἀγνώμων αὐτός ἐθέλω συκοφαντέω , ὅτι παρεισάγω κατά ὁ πέμπτος ῥαψῳδία τιτρώσκω θεός , Ἀφροδίτη ὁ πρῶτος ὑπό Διομήδης , εἶτα Ἄρης . προστίθημι δέ οὗτος , ὅσος κατά παρηγορία ὁ Διώνη περί ὁ ἔτι πρότερος ἀτυχέω ἀπαγγέλλω θεός . ἐν μέρος δέ ὑπέρ ἕκαστος ὁ λόγος ἀποδίδωμι ἐγώ , οὐδείς ἐκτός εἰμί φιλοσοφία Διομήδης γάρ , Ἀθηνᾶ ἔχω σύμμαχος , τουτέστι ὁ φρόνησις , τιτρώσκω Ἀφροδίτη ὁ ἀφροσύνη · οὖον μά Ζεύς , οὖον θεός τις , ὁ δέ ὁ μάχομαι βάρβαρος ἀλογιστία . αὐτός μέν γάρ , ἅτε διά πᾶς ἔρχομαι πολεμικός μάθησις καί οὗτος μέν ἐν Θῆβαι , οὗτος δέ ἐν Ἴλιον δεκαετής χρόνος ἔμφρων ὁ μάχομαι προίστημι , ἐκ εὐμαρής διώκω ὁ βάρβαρος · ὁ δέ , ἀναίσθητος καί λογισμός ὀλίγος κοινωνέω , ὑπό αὐτός διώκω , καθάπερ ὄις πολυπάμων ἀνήρ ἐν αὐλή . πολύς οὖν φονεύω , ἀλληγορικός Ὅμηρος ὁ βαρβαρικός ἀφροσύνη ὑπό Διομήδης τιτρώσκω παρεισάγω .