heliodorus-scr-erot.aethiopica 5.4
καὶ εἰπὼν αὖθις ἐξέθανε . καὶ ὁ Καλάσιρις αὖθις πράγματα εἶχεν , ἐπιρρωννύναι πειρώμενος . ἔπαιζε δὲ ἄρα τι τὸν Κνήμωνα δαιμόνιον , ὃ καὶ τὰ ἄλλα χλεύην ὡς ἐπίπαν τὰ ἀνθρώπεια καὶ παιδιὰν πεποίηται , καὶ οὐδὲ τῶν ἡδίστων ἀλύπως μετέχειν ἐπέτρεπεν , ἀλλ̓ ὅ τι μετ̓ ὀλίγον ἡσθήσεσθαι ἔμελλεν , ἤδη τὸ ἀλγεινὸν ἐπέπλεκε , τάχα μὲν οὕτως ἔθος ὂν αὐτῷ καὶ νῦν ἐπιδεικνύμενον , τάχα δέ που καὶ τῆς ἀνθρώπου φύσεως ἀμιγὲς καὶ καθαρὸν τὸ χαῖρον οὐκ ἐπιδεχομένης . ὡς δὴ καὶ τότε ὁ Κνήμων ἔφευγέ τε τὰ πάντων μᾶλλον αἱρετά , καὶ φοβερὰ τὰ ἥδιστα ὑπελάμβανεν . ἦν γὰρ οὐ Θίσβη τὸ θρηνοῦν γύναιον , ἀλλὰ Χαρίκλεια . ἐγεγόνει δὲ τὰ περὶ αὐτὴν ὧδε . ἐπειδὴ γὰρ ὁ μὲν Θύαμις ἁλοὺς ἐζώγρητο καὶ εἴχετο αἰχμάλωτος , ἡ δὲ νῆσος ἐνεπέπρηστο καὶ τῶν ἐνοίκων ἐκεκένωτο βουκόλων , ὁ μὲν Κνήμων καὶ ὁ Θέρμουθις ὁ τοῦ Θυάμιδος ὑπασπιστὴς ἑῷοι τὴν λίμνην διέπλευσαν , ὅ τι ποτὲ τὸν λῄσταρχον ἔδρασαν οἱ πολέμιοι κατασκοπήσοντες . ἔσχε τε τὰ κατ̓ αὐτοὺς ὡς δὴ καὶ εἴρηται . μόνοι δὲ Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια κατὰ τὸ σπήλαιον ὑπολείπονται , τὸ ὑπερβάλλον τῶν παρόντων δεινῶν ἀγαθὸν μέγιστον τιθέμενοι . τότε γὰρ πρῶτον ἰδίᾳ καὶ παντὸς ἀπηλλαγμένοι τοῦ ὀχλήσοντος ἀλλήλοις ἐντυχόντες , ἀπαραποδίστων καὶ ὁλοσχερῶν περιπλοκῶν τε καὶ φιλημάτων ἐνεπίμπλαντο , καὶ πάντων ἅμα εἰς λήθην ἐμπεσόντες εἴχοντο ἐπὶ πλεῖστον ἀλλήλων οἱονεὶ συμπεφυκότες , ἁγνεύοντος μὲν ἔτι καὶ παρθενεύοντος ἔρωτος κορεννύμενοι , δάκρυσι δὲ ὑγροῖς τε καὶ θερμοῖς εἰς ἀλλήλους κεραννύμενοι , καὶ καθαροῖς μόνον μιγνύμενοι τοῖς φιλήμασιν . ἡ γὰρ Χαρίκλεια τὸν Θεαγένην , εἴ τι παρακινοῦντα αἴσθοιτο καὶ ἀνδριζόμενον , ὑπομνήσει τῶν ὅρκων ἀνέστελλεν : ὃ δὲ οὐ χαλεπῶς ἐπανήγετο καὶ σωφρονῶν ῥᾳδίως ἠνείχετο , ἔρωτος μὲν ἐλάττων ἡδονῆς δὲ κρείττων γινόμενος . ἐπεὶ δὲ ὀψέ ποτε τῶν πρακτέων εἰς ἔννοιαν ἐλθόντες δόξαι κόρον ἔχειν ἐβιάσθησαν , ἄρχεται ὁ Θεαγένης λόγων τοιῶνδε . τὸ μὲν συνεῖναι ἡμᾶς ἀλλήλοις ὦ Χαρίκλεια , καὶ τοῦτο ἔχειν ὃ πάντων τε προτιμότερον ἐποιησάμεθα καὶ δἰ ὃ πάντα ὑπέστημεν , ἡμεῖς τε εὐχόμεθα , θεοί τε Ἑλλήνιοι παρέχοιεν . ἐπεὶ δὲ ἀστάθμητόν τι τὸ ἀνθρώπειον καὶ ἄλλοτε πρὸς ἄλλα φερόμενον , καὶ πολλὰ μὲν πεπόνθαμεν πολλὰ δὲ ἐλπίζομεν , πρόκειται δὲ ἡμῖν κατὰ τὰ συγκείμενα πρὸς Κνήμωνα πάντως ἐπὶ Χέμμιν τὴν κώμην ἐπείγεσθαι , καὶ ἄδηλον ἥτις ἡμᾶς διαδέξεται τύχη , πολὺ δὲ καὶ ἄπειρον , ὡς ἔοικε , διάστημα τῆς ἐλπιζομένης ἡμῖν γῆς ὑπολείπεται , φέρε σύμβολά τινα ποιησώμεθα , δἰ ὧν ἀπόρρητά τε γνωριοῦμεν παρόντες , καὶ εἰ χωρισθῆναί ποτε συμβαίνοι , μαστεύσομεν ἀλλήλους . ἀγαθὸν γὰρ πλάνης ἐφόδιον σύνθημα φιλικὸν εἰς ἀνεύρεσιν φυλαττόμενον .
Lemmas: καί λέγω αὖθις ἐκθνῄσκω . καί ὁ Καλάσιρις αὖθις πρᾶγμα ἔχω , ἐπιρρώννυμι πειράω . παίζω δέ ἄρα τις ὁ Κνήμων δαιμόνιον , ὅς καί ὁ ἄλλος χλεύη ὡς ἐπίπαν ὁ ἀνθρώπειος καί παιδιά ποιέω , καί οὐδέ ὁ ἡδύς ἄλυπος μετέχω ἐπιτρέπω , ἀλλά ὅς τις μετά ὀλίγος ἥδομαι μέλλω , ἤδη ὁ ἀλγεινός ἐπιπλέκω , τάχα μέν οὕτως ἔθος εἰμί αὐτός καί νῦν ἐπιδείκνυμι , τάχα δέ που καί ὁ ἄνθρωπος φύσις ἀμιγής καί καθαρός ὁ χαίρω οὐ ἐπιδέχομαι . ὡς δή καί τότε ὁ Κνήμων φεύγω τε ὁ πᾶς μάλα αἱρετός , καί φοβερός ὁ ἡδύς ὑπολαμβάνω . εἰμί γάρ οὐ Θίσβη ὁ θρηνέω γύναιον , ἀλλά Χαρίκλεια . γίγνομαι δέ ὁ περί αὐτός ὧδε . ἐπειδή γάρ ὁ μέν Θύαμις ἁλίσκομαι ζωγρέω καί ἔχω αἰχμάλωτος , ὁ δέ νῆσος ἐμπίμπρημι καί ὁ ἔνοικος κενόω βούκολος , ὁ μέν Κνήμων καί ὁ Θέρμουθις ὁ ὁ Θύαμις ὑπασπιστής ἑῷος ὁ λίμνη διαπλέω , ὅς τις ποτέ ὁ λῄσταρχος δράω ὁ πολέμιος κατασκοπέω . ἔχω τε ὁ κατά αὐτός ὡς δή καί λέγω . μόνος δέ Θεαγένης καί Χαρίκλεια κατά ὁ σπήλαιον ὑπολείπω , ὁ ὑπερβάλλω ὁ πάρειμι δεινός ἀγαθός μέγας τίθημι . τότε γάρ πρῶτος ἴδιος καί πᾶς ἀπαλλάσσω ὁ ὀχλέω ἀλλήλων ἐντυγχάνω , ἀπαραπόδιστος καί ὁλοσχερής περιπλοκή τε καί φίλημα ἐμπίμπλημι , καί πᾶς ἅμα εἰς λήθη ἐμπίπτω ἔχω ἐπί πολύς ἀλλήλων οἱονεί συμφύω , ἁγνεύω μέν ἔτι καί παρθενεύω ἔρως κορέννυμι , δάκρυον δέ ὑγρός τε καί θερμός εἰς ἀλλήλων κεράννυμι , καί καθαρός μόνος μείγνυμι ὁ φίλημα . ὁ γάρ Χαρίκλεια ὁ Θεαγένης , εἰ τις παρακινέω αἰσθάνομαι καί ἀνδρίζω , ὑπόμνησις ὁ ὅρκος ἀναστέλλω : ὁ δέ οὐ χαλεπός ἐπανάγω καί σωφρονέω ῥᾴδιος ἀνέχω , ἔρως μέν ἐλαχύς ἡδονή δέ κρατύς γίγνομαι . ἐπεί δέ ὀψέ ποτέ ὁ πράσσω εἰς ἔννοια ἔρχομαι δοκέω κόρος ἔχω βιάζω , ἄρχω ὁ Θεαγένης λόγος τοιόσδε . ὁ μέν σύνειμι ἐγώ ἀλλήλων ὦ Χαρίκλεια , καί οὗτος ἔχω ὅς πᾶς τε πρότιμος ποιέω καί διά ὅς πᾶς ὑφίστημι , ἐγώ τε εὔχομαι , θεός τε Ἑλλήνιος παρέχω . ἐπεί δέ ἀστάθμητος τις ὁ ἀνθρώπειος καί ἄλλοτε πρός ἄλλος φέρω , καί πολύς μέν πάσχω πολύς δέ ἐλπίζω , πρόκειμαι δέ ἐγώ κατά ὁ σύγκειμαι πρός Κνήμων πάντως ἐπί Χέμμις ὁ κώμη ἐπείγω , καί ἄδηλος ὅστις ἐγώ διαδέχομαι τύχη , πολύς δέ καί ἄπειρος , ὡς ἔοικα , διάστημα ὁ ἐλπίζω ἐγώ γῆ ὑπολείπω , φέρω σύμβολον τις ποιέω , διά ὅς ἀπόρρητος τε γνωρίζω πάρειμι , καί εἰ χωρίζω ποτέ συμβαίνω , μαστεύω ἀλλήλων . ἀγαθός γάρ πλάνη ἐφόδιον σύνθημα φιλικός εἰς ἀνεύρεσις φυλάσσω .