heliodorus-scr-erot.aethiopica 1.8
σιγῆς δὲ τὸ ἕλος κατασχούσης καὶ νυκτὸς εἰς πρώτην φυλακὴν προελθούσης , τὴν ἐρημίαν τῶν ὀχλησόντων εὐπορίαν εἰς θρήνους οἱ περὶ τὴν κόρην ἐλάμβανον , ἀνακινούσης αὐτοῖς , οἶμαι , πλέον τὰ πάθη τῆς νυκτός , ἅτε οὐδεμιᾶς οὔτε ἀκοῆς οὔτε ὄψεως ἐφ̓ ἑαυτὴν ἀντισπώσης , ἀλλὰ μόνῳ τῷ λυποῦντι σχολάζειν ἐπιτρεπούσης . πολλὰ δὴ οὖν ἀνοιμώξασα καθ̓ ἑαυτὴν ἡ κόρη ʽκεχώριστο γάρ , τοῦτο προσταχθέν , ἐπί τινος χαμεύνης κατακεκλιμένἠ καὶ ὅσον πλεῖστον ἐπιδακρύσασα , Ἄπολλον ἔφη , ὡς λίαν ἡμᾶς καὶ πικρότερον ἀμύνῃ τῶν ἁμαρτημάτων , οὐδὲ ἱκανά σοι πρὸς τιμωρίαν τὰ παρελθόντα , στέρησις τῶν οἰκείων , καταποντιστῶν ἅλωσις , θαλασσῶν μυρίος κίνδυνος , λῃστῶν ἐπὶ γῆς ἤδη δευτέρα σύλληψις , καὶ πικρότερα τῶν ἐν πείρᾳ τὰ προσδοκώμενα . καὶ ποῖ ταῦτα στήσεις ; εἰ μὲν εἰς θάνατον ἀνύβριστον , ἡδὺ τὸ τέλος , εἰ δέ με γνώσεταί τις αἰσχρῶς , ἣν μηδέπω μηδὲ Θεαγένης , ἐγὼ μὲν ἀγχόνῃ προλήψομαι τὴν ὕβριν , καθαρὰν ἐμαυτὴν ὥσπερ φυλάττω , καὶ μέχρι θανάτου φυλάξασα , καὶ καλὸν ἐντάφιον τὴν σωφροσύνην ἀπενεγκαμένη , σοῦ δὲ οὐδεὶς ἔσται δικαστὴς πικρότερος . καὶ ἔτι λέγουσαν ἐπεῖχεν ὁ Θεαγένης , παῦε , λέγων , ὦ φιλτάτη καὶ ψυχὴ ἐμὴ Χαρίκλεια . θρηνεῖς μὲν εἰκότα , παροξύνεις δὲ πλέον ἢ δοκεῖς τὸ θεῖον : οὐ γὰρ ὀνειδίζειν ἀλλὰ παρακαλεῖν χρεών . εὐχαῖς , οὐκ αἰτίαις ἐξιλεοῦται τὸ κρεῖττον . ἣ δέ , εὖ μὲν λέγεις , σὺ δέ μοι πῶς ἔχεις ; διηρώτα . ῥᾷον , ἔφη , καὶ βέλτιον ἀπὸ τῆς ἑσπέρας , ἐκ τῆς τοῦ μειρακίου θεραπείας , ἣ τὰ φλεγμαίνοντά μοι τῶν τραυμάτων ἐπεκούφισεν . ἀλλὰ καὶ μᾶλλον εἰς ἕω κουφισθήσῃ , ἔφη ὁ τὴν φρουρὰν αὐτῶν ἐπιτετραμμένος : τοιαύτην σοι ποριοῦμαι βοτάνην , ἣ διὰ τρίτης ἑνώσει τὰς πληγάς . ἔχω δὲ αὐτῆς ἔργῳ τὴν πεῖραν λαβών : ἐξ οὗ γάρ με δεῦρο αἰχμάλωτον οἵδε ἤγαγον , εἴ τίς ποτε τῶν ὑπηκόων τῷδε τῷ ἄρχοντι συμβολῆς γενομένης τραυματίας ἧκεν , οὐ πολλῶν ἐδεήθη πρὸς ἴασιν ἡμερῶν , ᾗ λέγω ταύτῃ βοτάνῃ χρησάμενος . εἰ δέ μοι μέλει τῶν ὑμετέρων , οὐκ ἄξιον ὑμῖν θαυμάζειν : τύχης τε γάρ μοι τῆς αὐτῆς ἐοίκατε κοινωνεῖν , καὶ ἅμα Ἕλληνας ὄντας οἰκτείρω καὶ αὐτὸς Ἕλλην γεγονώς . Ἕλλην ; ὦ θεοί , ἐπεβόησαν ὑφ̓ ἡδονῆς ἅμα οἱ ξένοι . Ἕλλην ὡς ἀληθῶς τὸ γένος καὶ τὴν φωνήν : τάχα τις ἔσται τῶν κακῶν ἀνάπνευσις . ἀλλὰ τίνα σε χρὴ καλεῖν ; ἔφη ὁ Θεαγένης . ὃ δέ , Κνήμωνα . πόθεν δὲ γνωρίζειν ; Ἀθηναῖον . τύχῃ τίνι κεχρημένον ; παῦε ; ἔφη : τί ταῦτα κινεῖς κἀναμοχλεύεις ; τοῦτο δὴ τὸ τῶν τραγῳδῶν . οὐκ ἐν καιρῷ γένοιτ̓ ἂν ἐπεισόδιον ὑμῖν τῶν ὑμετέρων τὰ ἐμὰ ἐπεισφέρειν κακά . καὶ ἅμα οὐδ̓ ἂν ἐπαρκέσειε τὸ λειπόμενον πρὸς τὸ διήγημα τῆς νυκτός , ὕπνου καὶ ταῦτα δεομένοις ὑμῖν ἀπὸ πολλῶν τῶν πόνων καὶ ἀναπαύσεως .
Lemmas: σιγή δέ ὁ ἕλος κατασχάω καί νύξ εἰς πρῶτος φυλακή προέρχομαι , ὁ ἐρημία ὁ ὀχλέω εὐπορία εἰς θρῆνος ὁ περί ὁ κόρη λαμβάνω , ἀνακινέω αὐτός , οἴομαι , πολύς ὁ πάθος ὁ νύξ , ἅτε οὐδείς οὔτε ἀκοή οὔτε ὄψις ἐπί ἑαυτοῦ ἀντισπάω , ἀλλά μόνος ὁ λυπέω σχολάζω ἐπιτρέπω . πολύς δή οὖν ἀνοιμώζω κατά ἑαυτοῦ ὁ κόρη χωρίζω γάρ , οὗτος προστάσσω , ἐπί τις χαμεύνη κατακλίνω καί ὅσος πολύς ἐπιδακρύω , Ἀπόλλων φημί , ὡς λίαν ἐγώ καί πικρός ἀμύνω ὁ ἁμάρτημα , οὐδέ ἱκανός σύ πρός τιμωρία ὁ παρέρχομαι , στέρησις ὁ οἰκεῖος , καταποντιστής ἅλωσις , θάλασσα μυρίος κίνδυνος , λῃστής ἐπί γῆ ἤδη δεύτερος σύλληψις , καί πικρός ὁ ἐν πεῖρα ὁ προσδοκάω . καί ποῖ οὗτος ἵστημι ; εἰ μέν εἰς θάνατος ἀνύβριστος , ἡδύς ὁ τέλος , εἰ δέ ἐγώ γιγνώσκω τις αἰσχρός , ὅς μηδέπω μηδέ Θεαγένης , ἐγώ μέν ἀγχόνη προλαμβάνω ὁ ὕβρις , καθαρός ἐμαυτοῦ ὥσπερ φυλάσσω , καί μέχρι θάνατος φυλάσσω , καί καλός ἐντάφιος ὁ σωφροσύνη ἀποφέρω , σύ δέ οὐδείς εἰμί δικαστής πικρός . καί ἔτι λέγω ἐπέχω ὁ Θεαγένης , παύω , λέγω , ὦ φίλος καί ψυχή ἐμός Χαρίκλεια . θρηνέω μέν ἔοικα , παροξύνω δέ πολύς ἤ δοκέω ὁ θεῖος : οὐ γάρ ὀνειδίζω ἀλλά παρακαλέω χρεών . εὐχή , οὐ αἰτία ἐξιλεόω ὁ κρατύς . ὁ δέ , εὖ μέν λέγω , σύ δέ ἐγώ πῶς ἔχω ; διερωτάω . ῥᾴδιος , φημί , καί ἀγαθός ἀπό ὁ ἑσπέρα , ἐκ ὁ ὁ μειράκιον θεραπεία , ὅς ὁ φλεγμαίνω ἐγώ ὁ τραῦμα ἐπικουφίζω . ἀλλά καί μάλα εἰς ἠώς κουφίζω , φημί ὁ ὁ φρουρά αὐτός ἐπιτρέπω : τοιοῦτος σύ πορίζω βοτάνη , ὅς διά τρίτος ἑνόω ὁ πληγή . ἔχω δέ αὐτός ἔργον ὁ πεῖρα λαμβάνω : ἐκ ὅς γάρ ἐγώ δεῦρο αἰχμάλωτος ὅδε ἄγω , εἰ τις ποτέ ὁ ὑπήκοος ὅδε ὁ ἄρχων συμβολή γίγνομαι τραυματίας ἥκω , οὐ πολύς δέω πρός ἴασις ἡμέρα , ὅς λέγω οὗτος βοτάνη χράω . εἰ δέ ἐγώ μέλω ὁ ὑμέτερος , οὐ ἄξιος σύ θαυμάζω : τύχη τε γάρ ἐγώ ὁ αὐτός ἔοικα κοινωνέω , καί ἅμα Ἕλλην εἰμί οἰκτίρω καί αὐτός Ἕλλην γίγνομαι . Ἕλλην ; ὦ θεός , ἐπιβοάω ὑπό ἡδονή ἅμα ὁ ξένος . Ἕλλην ὡς ἀληθής ὁ γένος καί ὁ φωνή : τάχα τις εἰμί ὁ κακός ἀνάπνευσις . ἀλλά τίς σύ χρή καλέω ; φημί ὁ Θεαγένης . ὁ δέ , Κνήμων . πόθεν δέ γνωρίζω ; Ἀθηναῖος . τύχη τίς χράω ; παύω ; φημί : τίς οὗτος κινέω ἀναμοχλεύω ; οὗτος δή ὁ ὁ τραγῳδός . οὐ ἐν καιρός γίγνομαι ἄν ἐπεισόδιον σύ ὁ ὑμέτερος ὁ ἐμός ἐπεισφέρω κακός . καί ἅμα οὐδέ ἄν ἐπαρκέω ὁ λείπω πρός ὁ διήγημα ὁ νύξ , ὕπνος καί οὗτος δέω σύ ἀπό πολύς ὁ πόνος καί ἀνάπαυσις .