heliodorus-scr-erot.aethiopica 2.16
ἐπεὶ δὲ μικρὸν ἐσπάσαντο ὕπνου , καὶ τοσοῦτον ὅσον τὰ ἄκρα τῶν βλεφάρων ἐπιλεᾶναι , τῇ Χαρικλείᾳ τῇδε ξυγκειμένῃ ὄναρ ἐφοίτησεν . ἀνὴρ τὴν κόμην αὐχμηρὸς καὶ τὸ βλέμμα ὑποκαθειμένος καὶ τὴν χεῖρα ἔναιμος , ἐμβαλὼν τὸ ξίφος , τὸν ὀφθαλμὸν αὐτῇ τὸν δεξιὸν ἐξῄρητο : ἣ δὲ ἀνέκραγέ τε αὐτίκα , καί οἱ τὸν ὀφθαλμὸν ἀνηρπάσθαι λέγουσα τὸν Θεαγένην ἐκάλει . καὶ ὃ μὲν παρῆν αὐτίκα πρὸς τὴν κλῆσιν , καὶ τὸ πάθος ὑπερήλγει καθάπερ καὶ τῶν ἐνυπνίων συναισθανόμενος : ἣ δὲ τῷ τε προσώπῳ τὴν χεῖρα ἐπέβαλε , καὶ τὸ μέρος ὃ κατὰ τὸ ὄναρ ἀπώλεσεν ἐπαφωμένη πάντοθεν ἐπεζήτει . ὡς δὲ ὄναρ ἦν , ὄναρ ἦν ἔλεγεν : ἔχω τὸν ὀφθαλμόν : θάρσει Θεάγενες . ἀνέπνευσε πρὸς τὴν ἀκοὴν ὁ Θεαγένης , καὶ εὖ μὲν ποιοῦσα , ἔφη , τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας ἀποσώζεις : τί δὲ ἦν ὅ μοι πέπονθας , ἢ τίς ἡ περὶ σὲ πτοία γέγονεν ; ἀνὴρ ὑβριστής , ἔφη , καὶ ἀτάσθαλος , καὶ οὐδὲ τὴν σὴν ἄμαχον καταδείσας ῥώμην , κειμένῃ μοι πρὸς τοῖς σοῖς γόνασιν ἐπεκώμασε ξιφήρης , καὶ τὸν ὀφθαλμὸν ᾤμην ὡς ἐξεῖλε τὸν δεξιόν : καὶ εἴθε γε ὕπαρ ἦν , καὶ μὴ ὄναρ ὦ Θεάγενες τὸ φανέν . τοῦ δὲ εὐφήμησον εἰπόντος , καὶ διότι τοῦτο λέγοι πυνθανομένου , διότι βέλτιον ἦν , ἔφη , θατέρου με τῶν ὀφθαλμῶν ἐλαττωθῆναι ἤπερ ἐπὶ σοὶ φροντίζειν . ὡς σφόδρα δέδοικα μὴ εἰς σὲ τείνῃ τὸ ἐνύπνιον , ὃν ὀφθαλμὸν ἐγὼ καὶ ψυχὴν καὶ πάντα ἐμαυτῆς πεποίημαι . παῦσαι , ἔλεγεν ὁ Κνήμων : ἐπηκροᾶτο γὰρ ἁπάντων πρὸς τὴν ἐξ ἀρχῆς βοὴν τῆς Χαρικλείας ἀφυπνισμένος : ἐμοὶ γὰρ ἄλλῃ πῃ φράζεσθαι τὸ ὄναρ καταφαίνεται . καὶ εἴγε σοι πατέρες εἰσίν , ἀπόκριναι . τῆς δὲ ὁμολογούσης καὶ εἴ ποτε ἦσαν εἰπούσης , οὐκοῦν τὸν πατέρα σοι τεθνηκέναι νόμιζε ἔλεγε . τοῦτο δὲ ὧδε συμβάλλω . τοῦ προελθεῖν εἰς τὸν τῇδε βίον καὶ τοῦδε τοῦ φωτὸς μεταλαβεῖν τοὺς φύντας ἴσμεν αἰτίους , ὥστε εἰκότως ἐπὶ πατέρα καὶ μητέρα τὴν ὀμμάτων συζυγίαν , ὡς ἂν φωτεινὴν αἴσθησιν καὶ ὁρατῶν ὑπουργόν , οἱ ὄνειροι σοφίζονται . βαρὺ μέν , ἔφη , καὶ τοῦτο , ἡ Χαρίκλεια : πλὴν ἀλλ̓ ἔστω γε ἀληθὲς μᾶλλον ἢ τὸ ἕτερον , καὶ νικήσειεν ὁ παρὰ σοὶ τρίπους , ἐγὼ δὲ ψευδόμαντις ἀποφανθείην . ταῦτα μὲν οὕτως ἔσται , καὶ χρὴ πιστεύειν , ἔλεγεν ὁ Κνήμων : ἡμεῖς δὲ ὀνειρώττειν ὡς ἀληθῶς ἐοίκαμεν , ἐνύπνια μὲν καὶ φαντασίας ἐξετάζοντες , τῶν δὲ καθ̓ ἑαυτοὺς περίσκεψιν οὐδ̓ ἡντιναοῦν προτιθέντες , καὶ ταῦτα ἕως ἔξεστι , τοῦ Αἰγυπτίου τούτου ʽἔλεγε δὲ τὸν Θέρμουθιν̓ ἀπολειπομένου καὶ νεκροὺς ἔρωτας ἀναπλάττοντος καὶ θρηνοῦντος .
Lemmas: ἐπεί δέ μικρός σπάω ὕπνος , καί τοσοῦτος ὅσος ὁ ἄκρον ὁ βλέφαρον ἐπιλεαίνω , ὁ Χαρίκλεια ὅδε σύγκειμαι ὄναρ φοιτάω . ἀνήρ ὁ κόμη αὐχμηρός καί ὁ βλέμμα ὑποκαθίημι καί ὁ χείρ ἔναιμος , ἐμβάλλω ὁ ξίφος , ὁ ὀφθαλμός αὐτός ὁ δεξιός ἐκλέγω : ὁ δέ ἀνακράζω τε αὐτίκα , καί ἕ ὁ ὀφθαλμός ἀναρπάζω λέγω ὁ Θεαγένης καλέω . καί ὁ μέν πάρειμι αὐτίκα πρός ὁ κλῆσις , καί ὁ πάθος ὑπεραλγέω καθά καί ὁ ἐνύπνιον συναισθάνομαι : ὁ δέ ὁ τε πρόσωπον ὁ χείρ ἐπιβάλλω , καί ὁ μέρος ὅς κατά ὁ ὄναρ ἀπόλλυμι ἐπαφάω πάντοθεν ἐπιζητέω . ὡς δέ ὄναρ εἰμί , ὄναρ εἰμί λέγω : ἔχω ὁ ὀφθαλμός : θαρσέω Θεαγένης . ἀναπνέω πρός ὁ ἀκοή ὁ Θεαγένης , καί εὖ μέν ποιέω , φημί , ὁ ἡλιακός ἀκτίς ἀποσῴζω : τίς δέ εἰμί ὅς ἐγώ πάσχω , ἤ τίς ὁ περί σύ πτόα γίγνομαι ; ἀνήρ ὑβριστής , φημί , καί ἀτάσθαλος , καί οὐδέ ὁ σός ἄμαχος καταδείδω ῥώμη , κεῖμαι ἐγώ πρός ὁ σός γόνυ ἐπικωμάζω ξιφήρης , καί ὁ ὀφθαλμός οἴομαι ὡς ἐξαιρέω ὁ δεξιός : καί εἴθε γε ὕπαρ εἰμί , καί μή ὄναρ ὦ Θεαγένης ὁ φαίνω . ὁ δέ εὐφημέω λέγω , καί διότι οὗτος λέγω πυνθάνομαι , διότι ἀγαθός εἰμί , φημί , ἕτερος ἐγώ ὁ ὀφθαλμός ἐλασσόω ἤ ἐπί σύ φροντίζω . ὡς σφόδρα δείδω μή εἰς σύ τείνω ὁ ἐνύπνιον , ὅς ὀφθαλμός ἐγώ καί ψυχή καί πᾶς ἐμαυτοῦ ποιέω . παύω , λέγω ὁ Κνήμων : ἐπακροάομαι γάρ ἅπας πρός ὁ ἐκ ἀρχή βοή ὁ Χαρίκλεια ἀφυπνίζω : ἐγώ γάρ ἄλλῃ πη φράζω ὁ ὄναρ καταφαίνω . καί εἰ σύ πατήρ εἰμί , ἀποκρίνω . ὁ δέ ὁμολογέω καί εἰ ποτέ εἰμί λέγω , οὐκοῦν ὁ πατήρ σύ θνῄσκω νομίζω λέγω . οὗτος δέ ὧδε συμβάλλω . ὁ προέρχομαι εἰς ὁ τῇδε βίος καί ὅδε ὁ φώς μεταλαμβάνω ὁ φύω οἶδα αἴτιος , ὥστε ἔοικα ἐπί πατήρ καί μήτηρ ὁ ὄμμα συζυγία , ὡς ἄν φωτεινός αἴσθησις καί ὁρατός ὑπουργός , ὁ ὄνειρος σοφίζω . βαρύς μέν , φημί , καί οὗτος , ὁ Χαρίκλεια : πλήν ἀλλά εἰμί γε ἀληθής μάλα ἤ ὁ ἕτερος , καί νικάω ὁ παρά σύ τρίπους , ἐγώ δέ ψευδόμαντις ἀποφαίνω . οὗτος μέν οὕτως εἰμί , καί χρή πιστεύω , λέγω ὁ Κνήμων : ἐγώ δέ ὀνειρώσσω ὡς ἀληθής ἔοικα , ἐνύπνιον μέν καί φαντασία ἐξετάζω , ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ περίσκεψις οὐδέ ὁστισοῦν προστίθημι , καί οὗτος ἕως ἔξεστι , ὁ Αἰγύπτιος οὗτος εἴλω δέ ὁ Θέρμουθις ἀπολείπω καί νεκρός ἔρως ἀναπλάσσω καί θρηνέω .