heliodorus-scr-erot.aethiopica 7.7
ὡς δ̓ οὖν ἐπέστη καὶ πλησίον ἤδη συμπαρέθει , τί ταῦτα ὦ Θύαμι καὶ Πετόσιρι ; συνεχῶς ἐβόα . τί ταῦτα ὦ παῖδες ; ἀνεκάλει πολλάκις . οἳ δ̓ οὐδέπω τὴν πατρῴαν γνωρίζοντες ὄψιν , τοῦ μὲν ἔτι τοῖς πτωχικοῖς ἠμφιεσμένου ῥάκεσιν , αὐτοὶ δὲ ὅλοι τῆς ἀγωνίας ὄντες , ὥς τινα τῶν ἀγυρτῶν ἢ καὶ ἄλλως ἐξεστηκότων παρήμειβον . τῶν δὲ ἐπὶ τοῦ τείχους οἳ μὲν ἐθαύμαζον ὡς ἀφειδοῦντα αὑτοῦ καὶ εἰς ξιφήρεις ἐμβάλλοντα , οἳ δὲ ὡς παραπλῆγα καὶ μάτην φερόμενον ἐγέλων . ἀλλ̓ ὅτε συνεὶς ὁ πρεσβύτης ὑπὸ τῆς εὐτελείας τοῦ σχήματος ἑαυτὸν οὐ γνωριζόμενον ἐγυμνώθη μὲν τῶν ἐπιβεβλημένων ῥακῶν , τὴν δὲ ἱερὰν κόμην ἄδετον οὖσαν καθῆκε , καὶ τὸ κατ̓ ὤμων φορτίον καὶ τὴν ἐν χερσὶ βακτηρίαν ἀπορρίψας ἔστη κατὰ πρόσωπον , καὶ ὤφθη γεραρός τε καὶ ἱεροπρεπής , ὑπώκλασέ τε ἠρέμα , καὶ τὰς χεῖρας εἰς ἱκετηρίαν προτείνας ὦ τέκνα σὺν δάκρυσιν ἀνωλόλυξεν , οὗτος ἐγὼ Καλάσιρις , οὗτος ἐγὼ πατὴρ ὁ ὑμέτερος : αὐτοῦ στῆτε , καὶ τὴν ἐκ μοιρῶν μανίαν στήσατε , τὸν φύντα καὶ ἔχοντες καὶ αἰδεσθέντες , τότε οἳ μὲν παρείθησαν , καὶ κατενεχθῆναι μικρὸν ἀπολιπόντες προσέπιπτον ἄμφω τῷ πατρί , καὶ τοῖς γόνασι περιφύντες , πρῶτα μὲν ἀτενέστερον ἐνορῶντες διηκρίβουν τὸν ἀναγνωρισμόν , ὡς δὲ οὐ φάσμα τὴν ὄψιν ἀλήθειαν δὲ ἐγνώρισαν , πολλὰ ἅμα καὶ ἐξ ἐναντίων ἔπασχον . ἥδοντο ἐπὶ τῷ φύντι σωζομένῳ παῤ ἐλπίδας : ἐφ̓ ᾗ κατελαμβάνοντο πράξει , καὶ ἠνιῶντο καὶ ᾐσχύνοντο : τῆς ἀδηλίας τῶν ἀποβησομένων εἰς ἀγωνίαν καθίσταντο . καὶ ταῦτα ἔτι τῶν ἐκ τῆς πόλεως θαυμαζόντων , καὶ λεγόντων μὲν οὐδὲν οὐδὲ πραττόντων , ὥσπερ δὲ ἀχανῶν ὑπ’ ἀγνοίας καὶ τοῖς γεγραμμένοις παραπλησίων πρὸς μόνην τὴν θέαν ἐπτοημένων , ἕτερον ἐγίνετο παρεγκύκλημα τοῦ δράματος ἡ Χαρίκλεια . κατ̓ ἴχνος γὰρ ἐφεπομένη τοῦ Καλασίριδος , καὶ πόρρωθεν ἀναγνωρίσασα τὸν Θεαγένην ʽὀξὺ γάρ τι πρὸς ἐπίγνωσιν ἐρωτικῶν ὄψις , καὶ κίνημα πολλάκις καὶ σχῆμα μόνον , κἂν πόρρωθεν ᾖ κἂν ἐκ νώτων , τῆς ὁμοιότητος τὴν φαντασίαν παρέστησεν̓ , ὥσπερ οἰστρηθεῖσα ὑπὸ τῆς ὄψεως , ἐμμανὴς ἐπ’ αὐτὸν ἵεται : καὶ περιφῦσα τοῦ αὐχένος ἀπρὶξ εἴχετο καὶ ἐξήρτητο , καὶ γοεροῖς τισὶ κατησπάζετο θρήνοις . ὃ δέ , οἷον εἰκός , ὄψιν τε ῥυπῶσαν καὶ πρὸς τὸ αἰσχρότερον ἐπιτετηδευμένην ἰδὼν καὶ ἐσθῆτα τετρυχωμένην καὶ κατερρωγυῖαν , ὥσπερ τινὰ τῶν ἀγειρουσῶν καὶ ἀληθῶς ἀλῆτιν διωθεῖτο καὶ παρηγκωνίζετο . καὶ τέλος , ἐπειδὴ οὐ μεθίει , ὡς ἐνοχλοῦσαν καὶ τῇ θέᾳ τῶν ἀμφὶ Καλάσιριν ἐμποδὼν ἱσταμένην καὶ διερράπισεν . ἣ δὲ ὦ Πύθιε πρὸς αὐτὸν ἠρέμα : οὐδὲ τοῦ λαμπαδίου μέμνησαι ; καὶ τότε Θεαγένης ὥσπερ βέλει τῷ ῥήματι βληθείς , καὶ τῶν συγκειμένων αὐτοῖς συμβόλων τὸ λαμπάδιον γνωρίσας , ἐνατενίσας τε καὶ ταῖς βολαῖς τῶν ὀφθαλμῶν τῆς Χαρικλείας ὥσπερ ὑπ’ ἀκτῖνος ἐκ νεφῶν διαττούσης καταυγασθεὶς περιέβαλλέ τε καὶ ἐνηγκαλίζετο . καὶ τέλος τὸ πρὸς τῷ τείχει σύμπαν μέρος καθ̓ ὃ προκαθῆστο ἡ Ἀρσάκη διοιδουμένη καὶ οὐκ ἄνευ ζηλοτυπίας ἤδη τὴν Χαρίκλειαν θεωμένη , σκηνογραφικῆς ἐπληροῦτο θαυματουργίας .
Lemmas: ὡς δέ οὖν ἐφίστημι καί πλησίον ἤδη συμπαραθέω , τίς οὗτος ὦ Θύαμις καί Πετόσιρις ; συνεχής βοάω . τίς οὗτος ὦ παῖς ; ἀνακαλέω πολλάκις . ὁ δέ οὐδέπω ὁ πατρῷος γνωρίζω ὄψις , ὁ μέν ἔτι ὁ πτωχικός ἀμφιέννυμι ῥάκος , αὐτός δέ ὅλος ὁ ἀγωνία εἰμί , ὡς τις ὁ ἀγύρτης ἤ καί ἄλλος ἐξίστημι παραμείβω . ὁ δέ ἐπί ὁ τεῖχος ὁ μέν θαυμάζω ὡς ἀφειδέω ἑαυτοῦ καί εἰς ξιφήρης ἐμβάλλω , ὁ δέ ὡς παραπλήξ καί μάτην φέρω γελάω . ἀλλά ὅτε συνίημι ὁ πρεσβύτης ὑπό ὁ εὐτέλεια ὁ σχῆμα ἑαυτοῦ οὐ γνωρίζω γυμνόω μέν ὁ ἐπιβάλλω ῥάκος , ὁ δέ ἱερός κόμη ἄδετος εἰμί καθίημι , καί ὁ κατά ὦμος φορτίον καί ὁ ἐν χείρ βακτηρία ἀπορρίπτω ἵστημι κατά πρόσωπον , καί ὁράω γεραρός τε καί ἱεροπρεπής , ὑποκλάζω τε ἠρέμα , καί ὁ χείρ εἰς ἱκετηρία προτείνω ὦ τέκνον σύν δάκρυον ἀνολολύζω , οὗτος ἐγώ Καλάσιρις , οὗτος ἐγώ πατήρ ὁ ὑμέτερος : αὐτοῦ ἵστημι , καί ὁ ἐκ μοῖρα μανία ἵστημι , ὁ φύω καί ἔχω καί αἰδέομαι , τότε ὁ μέν παρίημι , καί καταφέρω μικρός ἀπολείπω προσπίπτω ἄμφω ὁ πατήρ , καί ὁ γόνυ περιφύω , πρῶτος μέν ἀτενής ἐνοράω διακριβόω ὁ ἀναγνωρισμός , ὡς δέ οὐ φάσμα ὁ ὄψις ἀλήθεια δέ γνωρίζω , πολύς ἅμα καί ἐκ ἐναντίος πάσχω . ἥδομαι ἐπί ὁ φύω σῴζω παρά ἐλπίς : ἐπί ὅς καταλαμβάνω πρᾶξις , καί ἀνιάω καί αἰσχύνω : ὁ ἀδηλία ὁ ἀποβαίνω εἰς ἀγωνία καθίστημι . καί οὗτος ἔτι ὁ ἐκ ὁ πόλις θαυμάζω , καί λέγω μέν οὐδείς οὐδέ πράσσω , ὥσπερ δέ ἀχάνη ὑπό ἄγνοια καί ὁ γράφω παραπλήσιος πρός μόνος ὁ θέα πτοέω , ἕτερος γίγνομαι παρεγκύκλημα ὁ δρᾶμα ὁ Χαρίκλεια . κατά ἴχνος γάρ ἐφέπω ὁ Καλάσιρις , καί πρόσωθεν ἀναγνωρίζω ὁ Θεαγένης ὀξύς γάρ τις πρός ἐπίγνωσις ἐρωτικός ὄψις , καί κίνημα πολλάκις καί σχῆμα μόνος , ἐάν πρόσωθεν εἰμί ἐάν ἐκ νῶτον , ὁ ὁμοιότης ὁ φαντασία παρίστημι , ὥσπερ οἰστράω ὑπό ὁ ὄψις , ἐμμανής ἐπί αὐτός ἵημι : καί περιφύομαι ὁ αὐχήν ἀπρίξ ἔχω καί ἐξαρτάω , καί γοερός τις κατασπάζομαι θρῆνος . ὁ δέ , οἷος ἔοικα , ὄψις τε ῥυπάω καί πρός ὁ αἰσχρός ἐπιτηδεύω ὁράω καί ἐσθής τρυχόομαι καί καταρρήγνυμι , ὥσπερ τις ὁ ἀγείρω καί ἀληθής ἀλῆτις διωθέω καί παραγκωνίζω . καί τέλος , ἐπειδή οὐ μεθίημι , ὡς ἐνοχλέω καί ὁ θέα ὁ ἀμφί Καλάσιρις ἐμποδών ἵστημι καί διαρραπίζω . ὁ δέ ὦ Πύθιος πρός αὐτός ἠρέμα : οὐδέ ὁ λαμπάδιον μιμνῄσκω ; καί τότε Θεαγένης ὥσπερ βέλος ὁ ῥῆμα βάλλω , καί ὁ σύγκειμαι αὐτός σύμβολος ὁ λαμπάδιον γνωρίζω , ἐνατενίζω τε καί ὁ βολή ὁ ὀφθαλμός ὁ Χαρίκλεια ὥσπερ ὑπό ἀκτίς ἐκ νέφος διαττάω καταυγάζω περιβάλλω τε καί ἐναγκαλίζομαι . καί τέλος ὁ πρός ὁ τεῖχος σύμπας μέρος κατά ὅς προκάθημαι ὁ Ἀρσάκης διοιδέω καί οὐ ἄνευ ζηλοτυπία ἤδη ὁ Χαρίκλεια θεάομαι , σκηνογραφικός πληρόω θαυματουργία .