heliodorus-scr-erot.aethiopica 3.4
ἦμος δ̓ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ἠώς ʽὍμηρος ἂν εἶπεν̓ , ἐπεὶ δὲ τοῦ νεὼ τῆς Ἀρτέμιδος ἐξήλασεν ἡ καλὴ καὶ σοφὴ Χαρίκλεια , τότε ὅτι καὶ Θεαγένην ἡττηθῆναί ποτε δυνατὸν ἔγνωμεν , ἀλλ̓ ἡττηθῆναι τοσοῦτον ὅσον ἀκραιφνὲς γυναικεῖον κάλλος τοῦ πρώτου παῤ ἀνδράσιν ἐπαγωγότερον . ἤγετο μὲν γὰρ ἐφ̓ ἁρμαμάξης ὑπὸ συνωρίδος λευκῆς βοῶν ὀχουμένη , χιτῶνα δὲ ἁλουργῆ ποδήρη χρυσαῖς ἀκτῖσι κατάπαστον ἠμφίεστο . ζώνην δὲ ἐπεβέβλητο τοῖς στέρνοις ἣν ὁ τεχνησάμενος εἰς ἐκείνην τὸ πᾶν τῆς ἑαυτοῦ τέχνης κατέκλεισεν , οὔτε πρότερόν τι τοιοῦτον χαλκευσάμενος οὔτε αὖθις δυνησόμενος . δυοῖν γὰρ δρακόντοιν τὰ μὲν οὐραῖα κατὰ τῶν μεταφρένων ἐδέσμευε , τοὺς δὲ αὐχένας ὑπὸ τοὺς μαζοὺς παραμείψας καὶ εἰς βρόχον σκολιὸν διαπλέξας , καὶ τὰς κεφαλὰς διολισθῆσαι τοῦ βρόχου συγχωρήσας , ὡς περίττωμα τοῦ δεσμοῦ κατὰ πλευρὰν ἑκατέραν ἀπῃώρησεν . εἶπες ἂν τοὺς ὄφεις οὐ δοκεῖν ἕρπειν ἀλλ̓ ἕρπειν , οὐχ ὑπὸ βλοσυρῷ καὶ ἀπηνεῖ τῷ βλέμματι φοβερούς , ἀλλ̓ ὑγρῷ κώματι διαρρεομένους , ὥσπερ ὑπὸ τοῦ κατὰ τὰ στέρνα τῆς κόρης ἱμέρου κατευναζομένους . οἳ δὲ ἦσαν τὴν μὲν ὕλην χρυσοῖ τὴν δὲ χροιὰν κυάνεοι : ὁ γὰρ χρυσὸς ὑπὸ τῆς τέχνης ἐμελαίνετο , ἵνα τὸ τραχὺ καὶ μεταβάλλον τῆς φολίδος τῷ ξανθῷ τὸ μέλαν συγκραθὲν ἐπιδείξηται . τοιαύτη μὲν ἡ ζώνη τῆς κόρης , ἡ κόμη δὲ οὔτε πάντῃ διάπλοκος οὔτε ἀσύνδετος , ἀλλ̓ ἡ μὲν πολλὴ καὶ ὑπαυχένιος ὤμοις τε καὶ νώτοις ἐπεκύμαινε , τὴν δὲ ἀπὸ κορυφῆς καὶ ἀπὸ μετώπου δάφνης ἁπαλοὶ κλῶνες ἔστεφον , ῥοδοειδῆ τε καὶ ἡλιῶσαν διαδέοντες , καὶ σοβεῖν ταῖς αὔραις ἔξω τοῦ πρέποντος οὐκ ἐφιέντες . ἔφερε δὲ τῇ λαιᾷ μὲν τόξον ἐπίχρυσον , ὑπὲρ ὦμον τὸν δεξιὸν τῆς φαρέτρας ἀπηρτημένης , θατέρᾳ δὲ λαμπάδιον ἡμμένον : καὶ οὕτως ἔχουσα πλέον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν σέλας ἢ τῶν δᾴδων ἀπηύγαζεν . οὗτοι ἐκεῖνοι , Χαρίκλεια καὶ Θεαγένης , ἀνεβόησεν ὁ Κνήμων . καὶ ποῦ γῆς οὗτοι ; δείκνυε , πρὸς θεῶν ἱκετεύω , ὁ Καλάσιρις , ὁρᾶσθαι αὐτοὺς τῷ Κνήμωνι προσδοκήσας . ὃ δέ , ὦ πάτερ , θεωρεῖν αὐτοὺς καὶ ἀπόντας ᾠήθην : οὕτως ἐναργῶς τε καὶ οἵους οἶδα ἰδὼν ἡ παρὰ σοῦ διήγησις ὑπέδειξεν . οὐκ οἶδα , εἶπεν , εἰ τοιούτους εἶδες οἵους αὐτοὺς κατ̓ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἡ Ἑλλάς τε καὶ ὁ ἥλιος ἐθεάσατο , οὕτω μὲν περιβλέπτους οὕτω δὲ εὐδαιμονιζομένους , καὶ τὴν μὲν ἀνδράσι τὸν δὲ γυναιξὶν εὐχὴν γινομένους : τὴν γὰρ πρὸς θάτερον αὐτῶν συζυγίαν ἴσα καὶ ἀθανασίαν ἦγον . πλὴν ὅσον τὸν μὲν νεανίαν οἱ ἐγχώριοι τὴν κόρην δὲ οἱ Θετταλοὶ πλέον ἐθαύμαζον , ὃ πρῶτον ἔβλεπον ἑκάτεροι , μᾶλλον ἀγάμενοι : ξένη γὰρ ὄψις τῆς συνῄθους ἑτοιμότερον εἰς ἔκπληξιν . ἀλλ̓ ὢ τῆς ἡδείας ἀπάτης , ὢ τῆς γλυκείας οἰήσεως : ὅπως με ἀνεπτέρωσας , ὁρᾶν τοὺς φιλτάτους καὶ δεικνύναι προσδοκηθεὶς ὦ Κνήμων . σὺ δέ με καὶ παντάπασιν ἔοικας ἐξαπατᾶν : ἥξειν γὰρ αὐτοὺς ὅσον οὐδέπω καὶ φανήσεσθαι παρὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ λόγου διεγγυώμενος , κἀπὶ τούτοις καὶ μισθὸν τὴν κατ̓ αὐτοὺς ὑφήγησιν αἰτήσας , ἑσπέρας οὔσης ἤδη καὶ νυκτὸς οὐδαμοῦ δεικνύναι παρόντας ἔχεις . καὶ ὅς , θάρσει , ἔφη , καὶ θυμὸν ἔχε ἀγαθὸν ὡς ἐκείνων ἀληθῶς ἡξόντων . νῦν δὲ ἴσως τι κώλυμα γέγονε , καὶ βράδιον ἢ κατὰ τὰ συγκείμενα ἀφικνοῦνται . καὶ ἄλλως οὐδ̓ ἂν παρόντας ἔδειξα μὴ τὸ πᾶν τοῦ μισθοῦ κομισάμενος , ὥστε εἰ σπεύδεις τὴν θέαν , πλήρου τὴν ἐπαγγελίαν καὶ εἰς τέλος ἄγε τὴν διήγησιν . ἐγὼ μέν , εἶπεν , ἄλλως τε ὀκνῶ τὸ πρᾶγμα πρὸς ὑπόμνησιν με τῶν λυπούντων ἄγον , καί σε ἀποκναίειν ᾠήθην ἀδολεσχίᾳ τοσαύτῃ προσκορῆ γεγενημένον : ἐπεὶ δὲ φιλήκοός τις εἶναί μοι φαίνῃ καὶ καλῶν ἀκουσμάτων ἀκόρεστος , φέρε ὅθεν ἐξέβην τὸν λόγον εἰσβάλωμεν , ἁψάμενοί τε λύχνον πρότερον , καὶ τὰ κοιταῖα τοῖς νυχίοις θεοῖς ἐπισπείσαντες , ὡς ἂν τῶν εἰωθότων τετελεσμένων ἐννυκτερεύειν ἡμῖν ἐπ’ ἀδείας τοῖς διηγήμασιν ἐγγίνοιτο .
Lemmas: ἦμος δέ ἠριγένεια φαίνω ῥοδοδάκτυλος ἠώς Ὅμηρος ἄν λέγω , ἐπεί δέ ὁ ναός ὁ Ἄρτεμις ἐξελαύνω ὁ καλός καί σοφός Χαρίκλεια , τότε ὅτι καί Θεαγένης ἡσσάομαι ποτέ δυνατός γιγνώσκω , ἀλλά ἡσσάομαι τοσοῦτος ὅσος ἀκραιφνής γυναικεῖος κάλλος ὁ πρῶτος παρά ἀνήρ ἐπαγωγός . ἄγω μέν γάρ ἐπί ἁρμάμαξα ὑπό συνωρίς λευκός βοῦς ὀχέω , χιτών δέ ἁλουργής ποδήρης χρύσεος ἀκτίς κατάπαστος ἀμφιέννυμι . ζώνη δέ ἐπιβάλλω ὁ στέρνον ὅς ὁ τεχνάομαι εἰς ἐκεῖνος ὁ πᾶς ὁ ἑαυτοῦ τέχνη κατακλείω , οὔτε πρότερος τις τοιοῦτος χαλκεύω οὔτε αὖθις δύναμαι . δύο γάρ δράκων ὁ μέν οὐραῖος κατά ὁ μετάφρενον δεσμεύω , ὁ δέ αὐχήν ὑπό ὁ μαστός παραμείβω καί εἰς βρόχος σκολιός διαπλέκω , καί ὁ κεφαλή διολισθάνω ὁ βρόχος συγχωρέω , ὡς περίσσωμα ὁ δεσμός κατά πλευρά ἑκάτερος ἀπαιωρέομαι . λέγω ἄν ὁ ὄφις οὐ δοκέω ἕρπω ἀλλά ἕρπω , οὐ ὑπό βλοσυρός καί ἀπηνής ὁ βλέμμα φοβερός , ἀλλά ὑγρός κῶμα διαλέγω , ὥσπερ ὑπό ὁ κατά ὁ στέρνον ὁ κόρη ἵμερος κατευνάζω . ὁ δέ εἰμί ὁ μέν ὕλη χρύσεος ὁ δέ χροιά κυάνεος : ὁ γάρ χρυσός ὑπό ὁ τέχνη μελαίνω , ἵνα ὁ τραχύς καί μεταβάλλω ὁ φολίς ὁ ξανθός ὁ μέλας συγκεράννυμι ἐπιδείκνυμι . τοιοῦτος μέν ὁ ζώνη ὁ κόρη , ὁ κόμη δέ οὔτε πάντῃ διάπλοκος οὔτε ἀσύνδετος , ἀλλά ὁ μέν πολύς καί ὑπαυχένιος ὦμος τε καί νῶτον ἐπικυμαίνω , ὁ δέ ἀπό κορυφή καί ἀπό μέτωπον δάφνη ἁπαλός κλών στέφω , ῥοδοειδής τε καί ἡλιάω διαδέω , καί σοβέω ὁ αὔρα ἔξω ὁ πρέπω οὐ ἐφίημι . φέρω δέ ὁ λαιός μέν τόξον ἐπίχρυσος , ὑπέρ ὦμος ὁ δεξιός ὁ φαρέτρα ἀπαρτάω , ἕτερος δέ λαμπάδιον ἅπτω : καί οὕτως ἔχω πολύς ἀπό ὁ ὀφθαλμός σέλας ἤ ὁ δαίς ἀπαυγάζω . οὗτος ἐκεῖνος , Χαρίκλεια καί Θεαγένης , ἀναβοάω ὁ Κνήμων . καί ποῦ γῆ οὗτος ; δείκνυμι , πρός θεός ἱκετεύω , ὁ Καλάσιρις , ὁράω αὐτός ὁ Κνήμων προσδοκάω . ὅς δέ , ὦ πατήρ , θεωρέω αὐτός καί ἄπειμι οἴομαι : οὕτως ἐναργής τε καί οἷος οἶδα ὁράω ὁ παρά σύ διήγησις ὑποδείκνυμι . οὐ οἶδα , λέγω , εἰ τοιοῦτος ὁράω οἷος αὐτός κατά ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ὁ Ἑλλάς τε καί ὁ ἥλιος θεάομαι , οὕτως μέν περίβλεπτος οὕτως δέ εὐδαιμονίζω , καί ὁ μέν ἀνήρ ὁ δέ γυνή εὐχή γίγνομαι : ὁ γάρ πρός ἕτερος αὐτός συζυγία ἴσος καί ἀθανασία ἄγω . πλήν ὅσος ὁ μέν νεανίας ὁ ἐγχώριος ὁ κόρη δέ ὁ Θεσσαλός πολύς θαυμάζω , ὅς πρῶτος βλέπω ἑκάτερος , μάλα ἀγάομαι : ξένος γάρ ὄψις ὁ συνήθης ἑτοῖμος εἰς ἔκπληξις . ἀλλά ὦ ὁ ἡδύς ἀπάτη , ὦ ὁ γλυκύς οἴησις : ὅπως ἐγώ ἀναπτερόω , ὁράω ὁ φίλος καί δείκνυμι προσδοκέω ὦ Κνήμων . σύ δέ ἐγώ καί παντάπασι ἔοικα ἐξαπατάω : ἥκω γάρ αὐτός ὅσος οὐδέπω καί φαίνω παρά ὁ ἀρχή ὁ λόγος διεγγυάω , ἐπί οὗτος καί μισθός ὁ κατά αὐτός ὑφήγησις αἰτέω , ἑσπέρα εἰμί ἤδη καί νύξ οὐδαμοῦ δείκνυμι πάρειμι ἔχω . καί ὅς , θαρσέω , φημί , καί θυμός ἔχω ἀγαθός ὡς ἐκεῖνος ἀληθής ἥκω . νῦν δέ ἴσως τις κώλυμα γίγνομαι , καί βραδύς ἤ κατά ὁ σύγκειμαι ἀφικνέομαι . καί ἄλλος οὐδέ ἄν πάρειμι δείκνυμι μή ὁ πᾶς ὁ μισθός κομίζω , ὥστε εἰ σπεύδω ὁ θέα , πληρόω ὁ ἐπαγγελία καί εἰς τέλος ἄγω ὁ διήγησις . ἐγώ μέν , λέγω , ἄλλος τε ὀκνέω ὁ πρᾶγμα πρός ὑπόμνησις ἐγώ ὁ λυπέω ἄγω , καί σύ ἀποκναίω οἴομαι ἀδολεσχία τοσοῦτος προσκορής γίγνομαι : ἐπεί δέ φιλήκοος τις εἰμί ἐγώ φαίνω καί καλός ἄκουσμα ἀκόρεστος , φέρω ὅθεν ἐκβαίνω ὁ λόγος εἰσβάλλω , ἅπτω τε λύχνος πρότερος , καί ὁ κοιταῖος ὁ νύχιος θεός ἐπισπένδω , ὡς ἄν ὁ εἴωθα τελέω ἐννυκτερεύω ἐγώ ἐπί ἄδεια ὁ διήγημα ἐγγίγνομαι .