heliodorus-scr-erot.aethiopica 5.1
ἡ μὲν δὴ πόλις ἡ Δελφῶν ἐν τούτοις ἦν , καὶ ἔδρασεν ὅ τι δὴ καὶ ἔδρασεν : οὐ γὰρ ἔχω γινώσκειν : ἐμοὶ δὲ τὸν καιρὸν τῆς φυγῆς ἡ ἐκείνων ἐπιδίωξις ὑπέβαλεν , ἀναλαβών τε τοὺς νέους ἦγον ἐπὶ θάλατταν , αὐτῆς ὡς εἶχον τῆς νυκτός , ἐνεβίβαζόν τε εἰς τὴν ναῦν τὴν Φοίνισσαν , ἄρτι τὰ πρυμνήσια λύειν μέλλουσαν : καὶ γάρ πως λοιπὸν καὶ ὄρθρου ὑποφαίνοντος οὐδὲ ὑπερβαίνειν ᾤοντο τὸν πρός με ὅρκον οἱ Φοίνικες , ἡμέραν καὶ νύκτα ἀναμεῖναι μόνην συνθέμενοι . λίαν οὖν χαίροντες ἥκοντας ἡμᾶς ὑποδέχονται . καὶ παραχρῆμα λιμένων ἐκτὸς ὑπ’ εἰρεσίᾳ τὸ πρῶτον ἀνήγοντο : ὡς δὲ λείου πνεύματος ἐκ γῆς προσπνεομένου κῦμα χθαμαλὸν ὑπέτρεχέ τε καὶ οἷον προσεγέλα τῇ πρύμνῃ , τότε δὴ τὴν ναῦν τοῖς ἱστίοις ὑποφέρειν ἐπέτρεπον . Κιρραῖοι μὲν δὴ κόλποι καὶ Παρνασσοῦ πρόποδες Αἰτωλοί τε καὶ Καλυδώνιοι σκόπελοι μόνον οὐ διιπταμένην τὴν ὁλκάδα παρημείβοντο , νῆσοι δὲ Ὀξεῖαι καὶ σχῆμα καὶ ὄνομα , θάλαττά τε Ζακύνθιος ἄρτι πρὸς δύσιν ἡλίου νεύοντος ἀνεφαίνοντο . ἀλλὰ τί ταῦτα ἀωρὶ μηκύνω ; τί δὲ λανθάνω τὴν διήγησιν εἰς πέλαγος ὄντως ἀφεὶς τῶν ἑξῆς ; ἐνταῦθα λοιπὸν τὸν λόγον ἐπίσχωμεν , ὀλίγον δὲ καὶ ὕπνου σπάσωμεν . εἰ γὰρ καὶ λίαν ἄοκνος ὑπάρχεις τὴν ἀκοὴν καὶ ἐρρωμένως ἀπομάχῃ πρὸς τὸν ὕπνον , ὦ Κνήμων , ἀλλ̓ ἡγοῦμαί σε λοιπὸν ὀκλάζειν , ἐμοῦ τἀμαυτοῦ πάθη μέχρι πόρρω τῆς νυκτὸς ἀποτείναντος . κἀμὲ δὲ λοιπόν , ὦ τέκνον , γῆράς τε βαρύνει , καὶ ἡ τῶν συμφορῶν ὑπόμνησις παραλύουσα τὴν διάνοιαν εἰς ὕπνον καταφέρει . ἐπίσχες , εἶπεν ὁ Κνήμων , ὦ πάτερ , οὐχ ὡς ἐμοῦ τὴν διήγησιν ἀποσκευαζομένου : δοκῶ γάρ μοι μηδ̓ εἰ πολλὰς μὲν νύκτας πλείους δ̓ ἡμέρας ἐπισυνάπτοις , τοῦτο ἄν ποτε παθεῖν : οὕτως ἀκόρεστόν τι καὶ σειρήνιον τὸ κατ̓ αὐτήν . ἀλλά με πάλαι θροῦς τις καὶ βόμβος ὄχλου κατὰ τὴν οἰκίαν περιηχεῖ . καὶ ἦν μὲν οὐκ ἐκτὸς τοῦ θορυβεῖσθαι , σιωπᾶν δὲ ἐβιαζόμην , ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀεὶ πρὸς σοῦ λεχθησομένων ἑλκόμενος . ἐγὼ μὲν οὐκ ᾐσθόμην , ἔφη ὁ Καλάσιρις , τάχα μέν που καὶ δἰ ἡλικίαν νωθρότερος ὢν τὴν ἀκοήν ʽνόσος γὰρ ἄλλων τε καὶ ὤτων τὸ γῆρασ̓ , ἴσως δὲ καὶ πρὸς τὴν διήγησιν ἠσχολημένος : ἔοικε δέ μοι Ναυσικλῆς ἥκειν ὁ τῆς οἰκίας δεσπότης , ἀλλὰ τί ἄρα ποτὲ ὦ θεοὶ διαπεπραγμένος ; ἅπαντα ὡς ἐβουλόμην , . ἔφη ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόον αὐτοῖς ἐπιφανείς . οὐ γάρ με ἔλαθες , ὦγαθὲ Καλάσιρι , φροντίζων τὰς ἐμὰς πράξεις καὶ ὥσπερ τῇ διανοίᾳ συνεκδημῶν , ἀλλά σε ἐφώρασα τῷ τε ἄλλῳ σου περὶ ἐμὲ τρόπῳ καὶ οἷς ἐνταῦθα εἰσιὼν κατείληφα διαλεγόμενον . ἀλλὰ τίς ὅδε ὁ ξένος ; Ἕλλην , ἔφη ὁ Καλάσιρις : τὰ δ̓ ἄλλα εἰσαῦθις ἀκούσῃ . σὺ δέ , εἴ τί σοι κατώρθωται δεξιόν , ἀπάγγελλε θᾶττον , ὡς ἂν τοῦ χαίρειν γ̓ ἔχοις κοινωνοῦντας . ἀλλὰ καὶ ὑμεῖς , εἶπεν ὁ Ναυσικλῆς , εἰς ἕω μαθήσεσθε : τὸ δὲ παρὸν ὑμῖν , ὅτι βελτίονα Θίσβην ἐκτησάμην , ἀπόχρη μαθεῖν : ἐμοὶ γὰρ τήν τε ἐκ τῆς ὁδοιπορίας καὶ τῶν ἄλλων φροντίδων κάκωσιν ὕπνῳ βραχεῖ γοῦν ἐστὶ παραμυθητέον .
Lemmas: ὁ μέν δή πόλις ὁ Δελφοί ἐν οὗτος εἰμί , καί δράω ὅς τις δή καί δράω : οὐ γάρ ἔχω γιγνώσκω : ἐγώ δέ ὁ καιρός ὁ φυγή ὁ ἐκεῖνος ἐπιδίωξις ὑποβάλλω , ἀναλαμβάνω τε ὁ νέος ἄγω ἐπί θάλασσα , αὐτός ὡς ἔχω ὁ νύξ , ἐμβιβάζω τε εἰς ὁ ναῦς ὁ Φοῖνιξ , ἄρτι ὁ πρυμνήσιος λύω μέλλω : καί γάρ πως λοιπός καί ὄρθρος ὑποφαίνω οὐδέ ὑπερβαίνω οἴομαι ὁ πρός ἐγώ ὅρκος ὁ Φοῖνιξ , ἡμέρα καί νύξ ἀναμένω μόνος συντίθημι . λίαν οὖν χαίρω ἥκω ἐγώ ὑποδέχομαι . καί παραχρῆμα λιμήν ἐκτός ὑπό εἰρεσία ὁ πρῶτος ἀνάγω : ὡς δέ λεῖος πνεῦμα ἐκ γῆ προσπνέω κῦμα χθαμαλός ὑποτρέχω τε καί οἷος προσγελάω ὁ πρύμνα , τότε δή ὁ ναῦς ὁ ἱστίον ὑποφέρω ἐπιτρέπω . Κιρραῖος μέν δή κόλπος καί Παρνασσός πρόπους Αἰτωλός τε καί Καλυδώνιος σκόπελος μόνος οὐ διαπέταμαι ὁ ὁλκάς παραμείβω , νῆσος δέ Ὀξεῖαι καί σχῆμα καί ὄνομα , θάλασσα τε Ζακύνθιος ἄρτι πρός δύσις ἥλιος νεύω ἀναφαίνω . ἀλλά τίς οὗτος ἀωρί μηκύνω ; τίς δέ λανθάνω ὁ διήγησις εἰς πέλαγος ὄντως ἀφίημι ὁ ἑξῆς ; ἐνταῦθα λοιπός ὁ λόγος ἐπέχω , ὀλίγος δέ καί ὕπνος σπάω . εἰ γάρ καί λίαν ἄοκνος ὑπάρχω ὁ ἀκοή καί ἐρρωμένος ἀπομάχομαι πρός ὁ ὕπνος , ὦ Κνήμων , ἀλλά ἡγέομαι σύ λοιπός ὀκλάζω , ἐγώ ἐμαυτοῦ πάθος μέχρι πρόσω ὁ νύξ ἀποτείνω . ἐγώ δέ λοιπός , ὦ τέκνον , γῆρας τε βαρύνω , καί ὁ ὁ συμφορά ὑπόμνησις παραλύω ὁ διάνοια εἰς ὕπνος καταφέρω . ἐπέχω , λέγω ὁ Κνήμων , ὦ πατήρ , οὐ ὡς ἐγώ ὁ διήγησις ἀποσκευάζω : δοκέω γάρ ἐγώ μηδέ εἰ πολύς μέν νύξ πολύς δέ ἡμέρα ἐπισυνάπτω , οὗτος ἄν ποτέ πάσχω : οὕτως ἀκόρεστος τις καί σειρήνιος ὁ κατά αὐτός . ἀλλά ἐγώ πάλαι θρόος τις καί βόμβος ὄχλος κατά ὁ οἰκία περιηχέω . καί εἰμί μέν οὐ ἐκτός ὁ θορυβέω , σιωπάω δέ βιάζω , ἐπιθυμία ὁ ἀεί πρός σύ λέγω ἕλκω . ἐγώ μέν οὐ αἰσθάνομαι , φημί ὁ Καλάσιρις , τάχα μέν που καί διά ἡλικία νωθρός εἰμί ὁ ἀκοή ʽνόσος γάρ ἄλλος τε καί οὖς ὁ γηράσκω , ἴσως δέ καί πρός ὁ διήγησις ἀσχολέω : ἔοικα δέ ἐγώ Ναυσικλῆς ἥκω ὁ ὁ οἰκία δεσπότης , ἀλλά τίς ἄρα ποτέ ὦ θεός διαπράσσω ; ἅπας ὡς βούλομαι , . φημί ὁ Ναυσικλῆς ἀθρόος αὐτός ἐπιφαίνω . οὐ γάρ ἐγώ λανθάνω , ἀγαθος Καλάσιρις , φροντίζω ὁ ἐμός πρᾶξις καί ὥσπερ ὁ διάνοια συνεκδημέω , ἀλλά σύ φωράω ὁ τε ἄλλος σύ περί ἐγώ τρόπος καί ὅς ἐνταῦθα εἰσέρχομαι καταλαμβάνω διαλέγω . ἀλλά τίς ὅδε ὁ ξένος ; Ἕλλην , φημί ὁ Καλάσιρις : ὁ δέ ἄλλος εἰσαῦθις ἀκούω . σύ δέ , εἰ τις σύ κατορθόω δεξιός , ἀπαγγέλλω ταχύς , ὡς ἄν ὁ χαίρω γε ἔχω κοινωνέω . ἀλλά καί σύ , λέγω ὁ Ναυσικλῆς , εἰς ἠώς μανθάνω : ὁ δέ πάρειμι σύ , ὅτι ἀγαθός Θίσβη κτάομαι , ἀποχράω μανθάνω : ἐγώ γάρ ὁ τε ἐκ ὁ ὁδοιπορία καί ὁ ἄλλος φροντίς κάκωσις ὕπνος βραχύς γοῦν εἰμί παραμυθητέον .