heliodorus-scr-erot.aethiopica 7.23
λαβοῦσα δὴ αὐτό , καὶ εἴς τι μέρος τοῦ παραδείσου χωρισθεῖσα , ἄλλῳ μὲν οὐκ ἄν , ἔφη , ἐξεῖπον τὰ ἐμαυτῆς τε καὶ δεσποίνης κακά : ἐπεὶ δὲ ἐκείνη τε ἐν τῷ παντὶ σαλεύει κἀγὼ τὸν περὶ τοῦ ζῆν προσδοκῶ κίνδυνον ʽοἶδα γὰρ ὡς ἡ Ἀρσάκης ἀνία καὶ μανία εἰς ἐμὲ ἀποσκήψεἰ , λέγειν ἀναγκάζομαι , μὴ δή τινα καὶ ἐπικουρίαν τῇ γεννησάσῃ καὶ εἰς φῶς παραγαγούσῃ καὶ τουτοισὶ ἐκθρεψαμένῃ σε τοῖς μαζοῖς ἐπινοήσειας . ἐρᾷ τοῦ νέου τοῦ παῤ ἡμῖν ἡ δέσποινα , καὶ ἐρᾷ οὐ φορητόν τινα οὐδὲ νενομισμένον ἀλλ̓ ἀνίατον ἔρωτα , καὶ ὃν εἰς δεῦρο κατορθώσειν ἐγώ τε κἀκείνη μάτην ἠπατώμεθα . καὶ αὗται ἦσαν αἱ πολλαὶ φιλοφροσύναι καὶ ποικίλαι δεξιώσεις αἱ περὶ τοὺς ξένους . ἐπεὶ δὲ εὐήθης τις καὶ θρασὺς καὶ ἀπηνὴς ὢν ὁ νεανίας ἀπεῖπε τὰ πρὸς ἡμᾶς , οὐδὲ ἐκείνην οἶδα βιωσομένην , καὶ ἐμαυτὴν ἀναιρησομένην ὡς χλευάσασαν ταῖς ἐπαγγελίαις καὶ διαψευσαμένην . ταῦτα ἐστὶν ὦ παῖ . καὶ εἰ μὲν ἔχεις τι βοηθεῖν , σύμπραττε , εἰ δὲ μή , τελευτήσασαν τὴν μητέρα κήδευε . καὶ ὅς , μισθὸς δέ μοι τίς ἔσται , ἔφη , ὦ μῆτερ ; οὐ γάρ μοι καιρὸς θρύπτεσθαι πρὸς σέ , οὐδὲ ἐκ περιόδων οὐδὲ κυκλούμενον τοῖς λόγοις τὴν βοήθειαν ἐπαγγέλλεσθαι πρὸς οὕτως ἀγωνιῶσαν καὶ ἐγγὺς λιποψυχοῦσαν . πᾶν ὅ τι βούλει , ἔφη , προσδόκα , ἡ Κυβέλη . ἀρχιοινοχόον μὲν γάρ σε καὶ νῦν εἰς ἐμὴν τιμὴν πεποίηται : εἰ δέ τι μεῖζον ἀξίωμα περινοεῖς , ἀπάγγελλε . πλούτου γὰρ οὐδὲ ἀριθμὸς ἔσται ὅσον ἂν κομίσαιο , σωτὴρ τῆς ἀθλίας γενόμενος . πάλαι ταῦτα , ἔφη , δἰ ὑποψίας ἔχων ὦ μῆτερ ἐγὼ καὶ συνεὶς ἐσιώπων , τὸ μέλλον ἀπεκδεχόμενος . ἀλλ̓ οὔτε ἀξιώματος οὔτε πλούτου μεταποιοῦμαι : τὴν δὲ κόρην τὴν ἀδελφὴν λεγομένην τοῦ Θεαγένους εἴ μοι πρὸς γάμον ἐκδοίη , πάντα αὐτῇ τὰ κατὰ γνώμην πεπράξεται . ἐρῶ δὲ ὦ μῆτερ τῆς κόρης οὐχὶ μετρίως , ὥστε ἐκ τῶν ἰδίων γινώσκουσα τὸ πάθος ἡ δέσποινα , καὶ ὅσον τι καὶ οἷόν ἐστι , δικαίως ἂν καὶ αὐτὴ συμπράττοι τῷ ταῦτα νοσοῦντι καὶ ἄλλως τοσοῦτον κατόρθωμα ἐπαγγελλομένῳ . μηδὲν ἀμφίβαλλε , εἶπεν ἡ Κυβέλη : ἥ τε γὰρ δέσποινα δώσει τὴν χάριν ἀνενδοιάστως εὐεργέτῃ σοι καὶ σωτῆρι γεγενημένῳ , καὶ ἄλλως τάχ̓ ἂν καὶ καθ̓ ἑαυτοὺς πείσαιμεν τὴν κόρην . ἀλλὰ τίς ὁ τρόπος , εἰπέ , τῆς βοηθείας ; οὐκ ἂν εἴποιμι , ἔφη , πρὶν ὅρκοις ἐμπεδωθῆναί μοι τὴν ἐπαγγελίαν παρὰ τῆς δεσποίνης . σὺ δὲ μηδὲ ἀποπειραθῇς τὴν ἀρχὴν τῆς κόρης . ὁρῶ γάρ πως κἀκείνην ἄνω τε καὶ μέγα φρονοῦσαν : μὴ καὶ λάθῃς τὸ πρᾶγμα διαστρέφουσα . πάντα γενήσεται εἰποῦσα εἰσέδραμεν εἰς τὸν θάλαμον ὡς τὴν Ἀρσάκην , καὶ προσπεσοῦσα τοῖς γόνασιν , εὔθυμος ἔσο , ἔφη : πάντα σοι θεῶν βουλήσει κατορθοῦται . τὸν παῖδα μόνον τὸν ἐμὸν Ἀχαιμένην εἰσκληθῆναι πρόσταξον . εἰσκεκλήσθω , εἶπεν ἡ Ἀρσάκη , εἰ μή τι με πάλιν ἀπατᾶν μέλλοις .
Lemmas: λαμβάνω δή αὐτός , καί εἰς τις μέρος ὁ παράδεισος χωρίζω , ἄλλος μέν οὐ ἄν , φημί , ἐκλέγω ὁ ἐμαυτοῦ τε καί δέσποινα κακός : ἐπεί δέ ἐκεῖνος τε ἐν ὁ πᾶς σαλεύω ἐγώ ὁ περί ὁ ζάω προσδοκάω κίνδυνος οἶδα γάρ ὡς ὁ Ἀρσάκης ἀνία καί μανία εἰς ἐγώ ἀποσκήπτω , λέγω ἀναγκάζω , μή δή τις καί ἐπικουρία ὁ γεννάω καί εἰς φάος παράγω καί οὗτος ἐκτρέφω σύ ὁ μαστός ἐπινοέω . ἐράω ὁ νέος ὁ παρά ἐγώ ὁ δέσποινα , καί ἐράω οὐ φορητός τις οὐδέ νομίζω ἀλλά ἀνίατος ἔρως , καί ὅς εἰς δεῦρο κατορθόω ἐγώ τε ἐκεῖνος μάτην ἀπατάω . καί οὗτος εἰμί ὁ πολύς φιλοφροσύνη καί ποικίλος δεξίωσις ὁ περί ὁ ξένος . ἐπεί δέ εὐήθης τις καί θρασύς καί ἀπηνής εἰμί ὁ νεανίας ἀπολέγω ὁ πρός ἐγώ , οὐδέ ἐκεῖνος οἶδα βιόω , καί ἐμαυτοῦ ἀναιρέω ὡς χλευάζω ὁ ἐπαγγελία καί διαψεύδω . οὗτος εἰμί ὦ παῖς . καί εἰ μέν ἔχω τις βοηθέω , συμπράσσω , εἰ δέ μή , τελευτάω ὁ μήτηρ κηδεύω . καί ὅς , μισθός δέ ἐγώ τίς εἰμί , φημί , ὦ μήτηρ ; οὐ γάρ ἐγώ καιρός θρύπτω πρός σύ , οὐδέ ἐκ περίοδος οὐδέ κυκλέω ὁ λόγος ὁ βοήθεια ἐπαγγέλλω πρός οὕτως ἀγωνιάω καί ἐγγύς λιποψυχέω . πᾶς ὅς τις βούλομαι , φημί , προσδοκάω , ὁ Κυβέλη . ἀρχιοινοχόος μέν γάρ σύ καί νῦν εἰς ἐμός τιμή ποιέω : εἰ δέ τις μέγας ἀξίωμα περινοέω , ἀπαγγέλλω . πλοῦτος γάρ οὐδέ ἀριθμός εἰμί ὅσος ἄν κομίζω , σωτήρ ὁ ἄθλιος γίγνομαι . πάλαι οὗτος , φημί , διά ὑποψία ἔχω ὦ μήτηρ ἐγώ καί συνίημι σιωπάω , ὁ μέλλω ἀπεκδέχομαι . ἀλλά οὔτε ἀξίωμα οὔτε πλοῦτος μεταποιέω : ὁ δέ κόρη ὁ ἀδελφή λέγω ὁ Θεαγένης εἰ ἐγώ πρός γάμος ἐκδίδωμι , πᾶς αὐτός ὁ κατά γνώμη πράσσω . λέγω δέ ὦ μήτηρ ὁ κόρη οὐ μέτριος , ὥστε ἐκ ὁ ἴδιος γιγνώσκω ὁ πάθος ὁ δέσποινα , καί ὅσος τις καί οἷος εἰμί , δίκαιος ἄν καί αὐτός συμπράσσω ὁ οὗτος νοσέω καί ἄλλος τοσοῦτος κατόρθωμα ἐπαγγέλλω . μηδείς ἀμφιβάλλω , λέγω ὁ Κυβέλη : ὁ τε γάρ δέσποινα δίδωμι ὁ χάρις ἀνενδοίαστος εὐεργέτης σύ καί σωτήρ γίγνομαι , καί ἄλλος τάχα ἄν καί κατά ἑαυτοῦ πείθω ὁ κόρη . ἀλλά τίς ὁ τρόπος , λέγω , ὁ βοήθεια ; οὐ ἄν λέγω , φημί , πρίν ὅρκος ἐμπεδόω ἐγώ ὁ ἐπαγγελία παρά ὁ δέσποινα . σύ δέ μηδέ ἀποπειράομαι ὁ ἀρχή ὁ κόρη . ὁράω γάρ πως ἐκεῖνος ἄνω τε καί μέγας φρονέω : μή καί λανθάνω ὁ πρᾶγμα διαστρέφω . πᾶς γίγνομαι λέγω εἰστρέχω εἰς ὁ θάλαμος ὡς ὁ Ἀρσάκης , καί προσπίπτω ὁ γόνυ , εὔθυμος εἰμί , φημί : πᾶς σύ θεός βούλησις κατορθόω . ὁ παῖς μόνος ὁ ἐμός Ἀχαιμένης εἰσκαλέω προστάσσω . εἰσκαλέω , λέγω ὁ Ἀρσάκης , εἰ μή τις ἐγώ πάλιν ἀπατάω μέλλω .