heliodorus-scr-erot.aethiopica 5.2
ὃ μὲν ταῦτα εἰπὼν ἀπέτρεχεν , ὡς εἰρήκει ποιήσων : ὁ δὲ Κνήμων αὖος ἐγεγόνει πρὸς τὴν ἀκοὴν τῆς Θίσβης , ὑπό τε ἀμηχανίας πᾶσαν ἔννοιαν διαπορῶν ἀνέστρεφε , βαρύ τε καὶ συνεχὲς ἐπιστένων τὸ λειπόμενον ἐταλαιπώρει τῆς νυκτός , ὥστε οὐδὲ τὸν Καλάσιριν ἐλάνθανε τελευτῶν , ὕπνῳ καὶ ταῦτα βαθεῖ κατεσχημένον . ἀλλ̓ ἀνασχὼν ἑαυτὸν ὁ πρεσβύτης , κἀπὶ τοῦ ἀγκῶνος ἐρείσας , ὅ τι πεπόνθοι διηρώτα , καὶ δἰ ἣν αἰτίαν οὕτως ἐκτόπως ἀλύοι , σχεδόν τι τῶν μεμηνότων οὐκ ἀποδέων . εἶτα οὐ μὴ μανῶ , πρὸς αὐτὸν ὁ Κνήμων , Θίσβην ὅτι περίεστιν ἀκηκοώς ; καὶ τίς ἡ Θίσβη , ἔφη ὁ Καλάσιρις , ἢ πόθεν γνωρίζεις τε ἀκούσας καὶ ζῶσαν ἀγγελλομένην φροντίζεις ; καὶ ὅς , τῶν μὲν ἄλλων ἀκούσῃ μετὰ ταῦτα , ὅταν ποτὲ καὶ τὰ ἐμαυτοῦ διηγήσωμαι : ἐκείνην δὲ ἀνῃρημένην τούτοις ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐγνώρισα , καὶ παρὰ τοῖς βουκόλοις χερσὶ ταυταισὶ ταῖς ἐμαῖς κατέθαψα . κάθευδε , εἶπεν ὁ Καλάσιρις : ταῦτα δὲ ὅπῃ ποτὲ ἔσχεν , οὐκ εἰς μακρὰν εἰσόμεθα . οὐκ ἂν δυναίμην , ἔφη : ἀλλὰ σὺ μὲν ἀτρέμας ἔχε σαυτόν , ἐγὼ δὲ οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν βιῴην , εἰ μὴ θᾶττον ὑπεξελθὼν τρόπον ὁντιναδὴ πολυπραγμονήσαιμι τίς ποτε πλάνη τὸν Ναυσικλέα κατείληφεν , ἢ ὅπως παρὰ μόνοις Αἰγυπτίοις οἱ τεθνεῶτες ἀναβιοῦσιν . ἐμειδίασε πρὸς ταῦτα μικρὸν ὁ Καλάσιρις , καὶ αὖθις ὑπηνέχθη τῷ ὕπνῳ . ὁ δὲ Κνήμων τοῦ δωματίου προήκων ἔπασχε μὲν οἷα εἰκὸς ἦν τὸν νύκτωρ καὶ σκότους καὶ κατ̓ οἰκίαν ἄγνωστον ἀλύοντα : πλὴν ἀλλὰ πάντα γε ὑπέμενε , τὸ δεῖμα τὸ ἐκ τῆς Θίσβης καὶ τὴν ὑπόνοιαν ἀποδύσασθαι σπεύδων , ἕως ὀψέ ποτε καὶ πολλάκις τοὺς αὐτοὺς ὡς ἄλλοτε ἄλλους ἀνελίττων τόπους , ᾔσθετο γυναικὸς λαθραῖόν τι καὶ γοερὸν οἷον ἠρινῆς ἀηδόνος αἴλινον ἐν νυκτὶ μυρομένης , ἐπί τε τὸ δωμάτιον ὑπὸ τοῦ θρήνου χειραγωγούμενος ὥρμησε . καὶ ταῖς θύραις , καθ̓ ὃ συνέπιπτον ἀλλήλαις , τὸ οὖς παραθέμενος ἐπηκροᾶτο , καὶ τοιάδε κατελάμβανεν ἔτι θρηνοῦσαν . ἐγὼ δὲ ἡ παναθλία χεῖρα λῃστρικὴν ἐκπεφευγέναι καὶ μιαιφόνον ᾠόμην θάνατον ἐλπισθέντα διαδεδρακέναι , βιώσεσθαί τε τὸ λειπόμενον ἅμα τῷ φιλτάτῳ ξένον μὲν καὶ ἀλήτην βίον , ἀλλὰ μετ̓ ἐκείνου γινόμενον ἥδιστον : οὐδὲν γὰρ οὕτως ἐμοὶ χαλεπόν , ὃ μὴ μετ̓ ἐκείνου φορητόν . νυνὶ δὲ ὁ μηδέπω κεκορεσμένος ἐμὲ ἐξ ἀρχῆς εἰληχὼς δαίμων μικρὸν τῶν ἡδονῶν ὑποθέμενος , εἶτα ἠπάτησε . δουλείαν ᾤμην ἐκπεφευγέναι , καὶ δουλεύω πάλιν : δεσμωτήριον , καὶ φρουροῦμαι . νῆσος εἶχέ με καὶ σκότος : ὅμοια τὰ νῦν ἐκείνοις , ἀληθέστερον δὲ εἰπεῖν , καὶ πικρότερα , τοῦ καὶ βουλομένου καὶ δυναμένου ταῦτα παραμυθεῖσθαι κεχωρισμένου . σπήλαιον ἦν μοι λῃστρικὸν εἰς τὴν παρελθοῦσαν τὸ καταγώγιον , ἄδυτον καὶ βάραθρον καὶ τί γὰρ ἄλλ̓ ἢ τάφος ἡ οἴκησις : ἐπεκούφιζε καὶ ταῦτα παρὼν ὁ πάντων ἐμοὶ φίλτατος . ἐκεῖ με καὶ ζῶσαν ἐθρήνησε καὶ τεθνεῶσαν , ὡς ᾤετο , ἐδάκρυσεν , ὡς ἀνῃρημένην ἐπένθησεν . ἀπεστέρημαι νυνὶ καὶ τούτων . οἴχεται ὁ . κοινωνὸς τῶν δυστυχημάτων καὶ ὡς ἄχθη τὰ πάθη πρός με νεμόμενος . ἐγὼ δὲ μόνη καὶ ἔρημος , αἰχμάλωτος καὶ πολύθρηνος , τύχης βουλήμασι πικρᾶς ἐκκειμένη , καὶ ζῆν τέως ἀνεχομένη , διότι μοι περιεῖναι τὸν γλυκύτατον ἐλπίζω . ἀλλ̓ ὦ ψυχὴ ἐμή , ποῖ ποτὲ ἄρα τυγχάνεις ; τίς δέ σε διεδέξατο τύχη ; ἆρα μὴ καὶ αὐτός , οἴμοι , δουλεύεις τὸ μόνον ἐλεύθερον καὶ ἀδούλωτον πλὴν ἔρωτος φρόνημα ; ἀλλὰ σώζοιό γε μόνον , καὶ θεάσαιό ποτε Θίσβην τὴν σήν : τοῦτο γάρ με καλέσεις καὶ μὴ βουλόμενος .
Lemmas: ὁ μέν οὗτος λέγω ἀποτρέχω , ὡς λέγω ποιέω : ὁ δέ Κνήμων αὖος γίγνομαι πρός ὁ ἀκοή ὁ Θίσβη , ὑπό τε ἀμηχανία πᾶς ἔννοια διαπορέω ἀναστρέφω , βαρύς τε καί συνεχής ἐπιστένω ὁ λείπω ταλαιπωρέω ὁ νύξ , ὥστε οὐδέ ὁ Καλάσιρις λανθάνω τελευτάω , ὕπνος καί οὗτος βαθύς κατέχω . ἀλλά ἀνέχω ἑαυτοῦ ὁ πρεσβύτης , ἐπί ὁ ἀγκών ἐρείδω , ὅς τις πάσχω διερωτάω , καί διά ὅς αἰτία οὕτως ἔκτοπος ἀλύω , σχεδόν τις ὁ μαίνομαι οὐ ἀποδέω . εἶτα οὐ μή μανόω , πρός αὐτός ὁ Κνήμων , Θίσβη ὅτι περίειμι ἀκούω ; καί τίς ὁ Θίσβη , φημί ὁ Καλάσιρις , ἤ πόθεν γνωρίζω τε ἀκούω καί ζάω ἀγγέλλω φροντίζω ; καί ὅς , ὁ μέν ἄλλος ἀκούω μετά οὗτος , ὅταν ποτέ καί ὁ ἐμαυτοῦ διηγέομαι : ἐκεῖνος δέ ἀναλέγω οὗτος ἐγώ ὁ ὀφθαλμός γνωρίζω , καί παρά ὁ βουκόλος χείρ ταυτηισ́ς ὁ ἐμός καταθάπτω . καθεύδω , λέγω ὁ Καλάσιρις : οὗτος δέ ὅπῃ ποτέ ἔχω , οὐ εἰς μακρός οἶδα . οὐ ἄν δύναμαι , φημί : ἀλλά σύ μέν ἀτρέμας ἔχω σεαυτοῦ , ἐγώ δέ οὐ εἰμί ὅπως ἄν βιόω , εἰ μή ταχύς ὑπεξέρχομαι τρόπος ὁντιναδὴ πολυπραγμονέω τίς ποτέ πλάνη ὁ Ναυσικλῆς καταλαμβάνω , ἤ ὅπως παρά μόνος Αἰγύπτιος ὁ θνῄσκω ἀναβιόω . μειδιάω πρός οὗτος μικρός ὁ Καλάσιρις , καί αὖθις ὑποφέρω ὁ ὕπνος . ὁ δέ Κνήμων ὁ δωμάτιον προήκω πάσχω μέν οἷος ἔοικα εἰμί ὁ νύκτωρ καί σκότος καί κατά οἰκία ἄγνωστος ἀλύω : πλήν ἀλλά πᾶς γε ὑπομένω , ὁ δεῖμα ὁ ἐκ ὁ Θίσβη καί ὁ ὑπόνοια ἀποδύω σπεύδω , ἕως ὀψέ ποτέ καί πολλάκις ὁ αὐτός ὡς ἄλλοτε ἄλλος ἀνελίσσω τόπος , αἰσθάνομαι γυνή λαθραῖος τις καί γοερός οἷος ἠρινός ἀηδών αἴλινος ἐν νύξ μύρω , ἐπί τε ὁ δωμάτιον ὑπό ὁ θρῆνος χειραγωγέω ὁρμάω . καί ὁ θύρα , κατά ὅς συμπίπτω ἀλλήλων , ὁ οὖς παρατίθημι ἐπακροάομαι , καί τοιόσδε καταλαμβάνω ἔτι θρηνέω . ἐγώ δέ ὁ πανάθλιος χείρ λῃστρικός ἐκφεύγω καί μιαιφόνος οἴομαι θάνατος ἐλπίζω διαδιδράσκω , βιόω τε ὁ λείπω ἅμα ὁ φίλος ξένος μέν καί ἀλήτης βίος , ἀλλά μετά ἐκεῖνος γίγνομαι ἡδύς : οὐδείς γάρ οὕτως ἐγώ χαλεπός , ὅς μή μετά ἐκεῖνος φορητός . νυνί δέ ὁ μηδέπω κορέννυμι ἐγώ ἐκ ἀρχή λαγχάνω δαίμων μικρός ὁ ἡδονή ὑποτίθημι , εἶτα ἀπατάω . δουλεία οἴομαι ἐκφεύγω , καί δουλεύω πάλιν : δεσμωτήριον , καί φρουρέω . νῆσος ἔχω ἐγώ καί σκότος : ὅμοιος ὁ νῦν ἐκεῖνος , ἀληθής δέ λέγω , καί πικρός , ὁ καί βούλομαι καί δύναμαι οὗτος παραμυθέομαι χωρίζω . σπήλαιον εἰμί ἐγώ λῃστρικός εἰς ὁ παρέρχομαι ὁ καταγώγιον , ἄδυτος καί βάραθρον καί τίς γάρ ἄλλος ἤ τάφος ὁ οἴκησις : ἐπικουφίζω καί οὗτος πάρειμι ὁ πᾶς ἐγώ φίλος . ἐκεῖ ἐγώ καί ζάω θρηνέω καί θνῄσκω , ὡς οἴομαι , δακρύω , ὡς ἀναλέγω πενθέω . ἀποστερέω νυνί καί οὗτος . οἴχομαι ὁ . κοινωνός ὁ δυστύχημα καί ὡς ἄγω ὁ πάθος πρός ἐγώ νέμω . ἐγώ δέ μόνος καί ἐρῆμος , αἰχμάλωτος καί πολύθρηνος , τύχη βούλημα πικρός ἔκκειμαι , καί ζάω τέως ἀνέχω , διότι ἐγώ περίειμι ὁ γλυκύς ἐλπίζω . ἀλλά ὦ ψυχή ἐμός , ποῖ ποτέ ἄρα τυγχάνω ; τίς δέ σύ διαδέχομαι τύχη ; ἆρα μή καί αὐτός , οἴμοι , δουλεύω ὁ μόνος ἐλεύθερος καί ἀδούλωτος πλήν ἔρως φρόνημα ; ἀλλά σῴζω γε μόνος , καί θεάομαι ποτέ Θίσβη ὁ σός : οὗτος γάρ ἐγώ καλέω καί μή βούλομαι .