heliodorus-scr-erot.aethiopica 1.18
ταῦτά μοι ὁ Χαρίας ἀπήγγειλε . τὰ δὲ ἑξῆς , καὶ ὅπως δεῦρο ἀφικόμην ἢ τίσι ποτὲ κεχρημένος τύχαις , μακροτέρου δεῖται καὶ λόγου καὶ χρόνου . καὶ ἅμα ἐδάκρυεν . ἐδάκρυον δὲ καὶ οἱ ξένοι , τὰ μὲν ἐκείνου πρόφασιν , μνήμῃ δὲ τῶν ἰδίων ἕκαστος . καὶ οὐδ̓ ἂν ἔληξαν θρηνοῦντες , εἰ μή τις ὕπνος ἐπιπτὰς ὑφ̓ ἡδονῆς τῶν γόων ἔπαυσε τῶν δακρύων . καὶ οἳ μὲν οὕτως ἐκάθευδον , ὁ δὲ Θύαμις ʽτοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ λῃστάρχᾠ τῆς νυκτὸς τὸ πλεῖστον ἐνηρεμήσας , ὑπὸ τινῶν ὀνειράτων πεπλανημένων τεταραγμένος ἀθρόον τῶν ὕπνων ἀποσεσύλητο , καὶ τὴν ἐπίλυσιν διαπορῶν ἐπηγρύπνει τοῖς φροντίσμασι . καθ̓ ὃν γὰρ καιρὸν ἀλεκτρυόνες ᾅδουσιν , εἴτε , ὡς λόγος , αἰσθήσει φυσικῇ τῆς τοῦ ἡλίου καθ̓ ἡμᾶς περιστροφῆς ἐπὶ τὴν τοῦ θεοῦ πρόσρησιν κινούμενοι , εἴτε ὑπὸ θερμότητος ἅμα καὶ τῆς περὶ τὸ κινεῖσθαι καὶ σιτεῖσθαι θᾶττον ἐπιθυμίας τοὺς συνοικοῦντας ἰδίῳ κηρύγματι ἐπὶ ἔργον ἐγείροντες , ὄναρ αὐτῷ θεῖον ἔρχεται τοιόνδε . κατὰ τὴν Μέμφιν τὴν ἑαυτοῦ πόλιν τὸν νεὼν τῆς Ἴσιδος ἐπερχόμενος , λαμπαδίῳ πυρὶ τὸν ὅλον ἐδόκει καταλάμπεσθαι , πεπλῆσθαι δὲ βωμοὺς μὲν καὶ ἐσχάρας ζώων παντοίων , αἵματι διαβρόχους , προπύλαια δὲ καὶ περιδρόμους ἀνθρώπων κρότου καὶ θορύβου συμμιγοῦς πάντα πληρούντων . ἐπεὶ δὲ καὶ αὐτῶν ἐντὸς ἥκειν τῶν ἀνακτόρων , τὴν θεὸν ὑπαντῶσαν ἐγχειρίζειν τε τὴν Χαρίκλειαν , καὶ λέγειν , ὦ Θύαμι , τήνδε σοι τὴν παρθένον ἐγὼ παραδίδωμι . σὺ δὲ ἔχων οὐχ ἕξεις , ἀλλ̓ ἄδικος ἔσῃ καὶ φονεύσεις τὴν ξένην : ἣ δὲ οὐ φονευθήσεται . ταῦτα ὡς εἶδεν , ἀμηχάνως διῆγε , τῇδε κἀκεῖσε τὸ δηλούμενον ὅ τι ποτέ ἐστιν ἀναστρέφων . ἤδη δὲ ἀπειρηκὼς ἕλκει πρὸς τὴν ἑαυτοῦ βούλησιν τὴν ἐπίλυσιν : τὸ μὲν γὰρ ἕξεις καὶ οὐχ ἕξεις γυναῖκα καὶ οὐκέτι παρθένον ὑπετίθετο , τὸ δὲ φονεύσεις τὰς παρθενίους τρώσεις εἴκαζεν , ὑφ̓ ὦν οὐκ ἀποθανεῖσθαι τὴν Χαρίκλειαν .
Lemmas: οὗτος ἐγώ ὁ Χαρίας ἀπαγγέλλω . ὁ δέ ἑξῆς , καί ὅπως δεῦρο ἀφικνέομαι ἤ τίς ποτέ χράω τύχη , μακρός δέω καί λόγος καί χρόνος . καί ἅμα δακρύω . δακρύω δέ καί ὁ ξένος , ὁ μέν ἐκεῖνος πρόφασις , μνήμη δέ ὁ ἴδιος ἕκαστος . καί οὐδέ ἄν λήγω θρηνέω , εἰ μή τις ὕπνος ἐπιπέτομαι ὑπό ἡδονή ὁ γόος παύω ὁ δάκρυον . καί ὁ μέν οὕτως καθεύδω , ὁ δέ Θύαμις αἰτέω γάρ εἰμί ὄνομα ὁ λῄσταρχος ὁ νύξ ὁ πολύς ἐνηρεμέω , ὑπό τις ὄνειρος πλανάω ταράσσω ἀθρόος ὁ ὕπνος ἀποσυλάω , καί ὁ ἐπίλυσις διαπορέω ἐπαγρυπνέω ὁ φρόντισμα . κατά ὅς γάρ καιρός ἀλεκτρυών ἀείδω , εἴτε , ὡς λόγος , αἴσθησις φυσικός ὁ ὁ ἥλιος κατά ἐγώ περιστροφή ἐπί ὁ ὁ θεός πρόσρησις κινέω , εἴτε ὑπό θερμότης ἅμα καί ὁ περί ὁ κινέω καί σιτέω ταχύς ἐπιθυμία ὁ συνοικέω ἴδιος κήρυγμα ἐπί ἔργον ἐγείρω , ὄναρ αὐτός θεῖος ἔρχομαι τοιόσδε . κατά ὁ Μέμφις ὁ ἑαυτοῦ πόλις ὁ ναός ὁ Ἶσις ἐπέρχομαι , λαμπάδιος πῦρ ὁ ὅλος δοκέω καταλάμπω , πίμπλημι δέ βωμός μέν καί ἐσχάρα ζῷον παντοῖος , αἷμα διάβροχος , προπύλαιος δέ καί περίδρομος ἄνθρωπος κρότος καί θόρυβος συμμιγής πᾶς πληρόω . ἐπεί δέ καί αὐτός ἐντός ἥκω ὁ ἄναξ , ὁ θεός ὑπαντάω ἐγχειρίζω τε ὁ Χαρίκλεια , καί λέγω , ὦ Θύαμις , ὅδε σύ ὁ παρθένος ἐγώ παραδίδωμι . σύ δέ ἔχω οὐ ἔχω , ἀλλά ἄδικος εἰμί καί φονεύω ὁ ξένη : ὁ δέ οὐ φονεύω . οὗτος ὡς ὁράω , ἀμήχανος διάγω , τῇδε ἐκεῖσε ὁ δηλέομαι ὅς τις ποτέ εἰμί ἀναστρέφω . ἤδη δέ ἀπολέγω ἕλκω πρός ὁ ἑαυτοῦ βούλησις ὁ ἐπίλυσις : ὁ μέν γάρ ἔχω καί οὐ ἔχω γυνή καί οὐκέτι παρθένος ὑποτίθημι , ὁ δέ φονεύω ὁ παρθένιος τρῶσις εἰκάζω , ὑπό ὅς οὐ ἀποθνῄσκω ὁ Χαρίκλεια .