heliodorus-scr-erot.aethiopica 7.14
οὐκ ἐκαρτέρησεν ἡ Κυβέλη τούτων εἰρημένων , ἀλλὰ καὶ τῇ διαχύσει τοῦ προσώπου κατάδηλος ἐγεγόνει σφόδρα ὑπερησθεῖσα εἰς τὴν ἀκοὴν τῶν ἀδελφῶν , ἐνθυμουμένη μηδὲν κώλυμα μηδὲ ἐμπόδιον ἕξειν πρὸς τὰ ἐρωτικὰ τῆς Ἀρσάκης τὴν Χαρίκλειαν . καὶ ὦ κάλλιστε νεανιῶν ἔφη , οὐκ ἂν εἴποις ταῦτα περὶ Ἀρσάκης , ἐπειδὰν εἰς πεῖραν ἔλθοις τῆς γυναικός . κοινόν τι χρῆμά ἐστι πρὸς πᾶσαν τύχην , καὶ πλέον ἐπίκουρος γίνεται τοῖς παῤ ἀξίαν ἔλαττόν τι πράττουσι . καὶ Περσὶς οὖσα τὸ γένος σφόδρα ἑλληνίζει τὴν γνώμην , χαίρουσα καὶ προστρέχουσα τοῖς ἐντεῦθεν , ἦθός τε καὶ ὁμιλίαν τὴν Ἑλληνικὴν εἰς ὑπερβολὴν ἠγάπηκε . θαρσεῖτε οὖν , ὡς σὺ μὲν ὅσα εἰς ἄνδρας καθήκει πράξων καὶ τιμηθησόμενος , ἀδελφὴ δὲ ἡ σὴ συμπαίστριά τε καὶ συνόμιλος ἐσομένη . ἀλλὰ τίνα ὑμῶν ὀνόματα χρὴ προσαγγέλλειν ; ὡς δὲ ὅτι Θεαγένην καὶ Χαρίκλειαν ἤκουσεν , αὐτοῦ με περιμένειν εἰποῦσα ὡς τὴν Ἀρσάκην ἀπέτρεχεν , ἐπιστείλασα πρότερον πρὸς τὴν θυρωρόν ʽἦν δὲ καὶ αὐτὴ γραῦσ̓ , εἴ τις βούλοιτο παρεισιέναι , μηδαμῶς ἐπιτρέπειν , ἀλλὰ μηδ̓ ἐξιέναι ποι συγχωρεῖν τοῖς νέοις . τῆς δέ μηδ̓ ἂν ὁ παῖς ὁ σὸς Ἀχαιμένης παραγένηται ἐρωτησάσης : ἄρτι γὰρ καὶ μετὰ τὴν σὴν εἰς τὸν νεὼν πρόοδον ἐξελήλυθεν ἐναλειψόμενος τὼ ὀφθαλμώ : οἶσθα γὰρ ὡς φέρει τι μικρὸν ἔτι κακώσεως , μηδὲ ἐκεῖνος , ἀπεκρίνατο : ἀλλ̓ ἐπικλεισαμένη τὰς θύρας , καὶ τὴν κλεῖν αὐτὴ κατέχουσα , φάσκε ἐμὲ κομίζειν . οὕτως ἐγένετο . καὶ οὔπω τοι σχεδὸν τῆς Κυβέλης χωρισθείσης , καιρὸν ἡ μόνωσις τῷ Θεαγένει καὶ τῇ Χαρικλείᾳ θρήνων τε καὶ ὑπομνήσεως τῶν καθ̓ ἑαυτοὺς ὑπηγόρευεν , ἀπὸ τῶν αὐτῶν τε σχεδόν τι ῥημάτων καὶ νοημάτων ἀπωλοφύροντο , ἣ μὲν ὦ Θεάγενες ὃ δὲ ὦ Χαρίκλεια συνεχῶς ἐπιστένοντες . καὶ ὃ μέν , τίς ἄρα τύχη πάλιν κατείληφεν ἡμᾶς ; ἣ δέ , ὁποίοις ποτ̓ ἄρα συντευξόμεθα πράγμασι ; καὶ ἐφ̓ ἑκάστῳ συνησπάζοντο ἀλλήλους καὶ δακρύσαντες ἀνάπαλιν ἐφίλουν . καὶ τέλος τοῦ Καλασίριδος ὑπομνησθέντες εἰς πένθος τὸ ἐκείνου τοὺς θρήνους κατέστρεφον , καὶ πλέον ἡ Χαρίκλεια ἅτε καὶ πλείονι τῷ χρόνῳ μείζονος τῆς ἀπ̓ αὐτοῦ σπουδῆς τε καὶ εὐνοίας πεπειραμένη . καὶ ὦ τὸν Καλάσιριν ἀνεκάλει κωκύουσα . τὸ γὰρ χρηστὸν ὄνομα καλεῖν ἀπεστέρημαι πατέρα , τοῦ δαίμονος πανταχόθεν μοι τὴν τοῦ πατρὸς προσηγορίαν περικόψαι φιλονεικήσαντος . τὸν μὲν φύσει γεννήσαντα οὐκ ἔγνωκα , τὸν δὲ θέμενον Χαρικλέα , οἴμοι , προδέδωκα : τὸν δὲ διαδεξάμενον καὶ τρέφοντα καὶ περισώζοντα ἀπολώλεκα , καὶ οὐδὲ θρηνῆσαι τὰ νενομισμένα ἔτι κειμένῳ τῷ πτώματι πρὸς τοῦ προφητικοῦ συγκεχώρημαι . ἀλλ̓ ἰδού σοι , τροφεῦ καὶ σῶτερ , προσθήσω δὲ καὶ πάτερ , κἂν ὁ δαίμων μὴ βούληται , ἔνθα γοῦν ἔξεστι καὶ ὡς ἔξεστιν , ἀποσπένδω τῶν ἐμαυτῆς δακρύων καὶ ἐπιφέρω χοὰς ἐκ τῶν ἐμαυτῆς πλοκάμων . καὶ ἅμα ἀπεσπάραττεν ὡς ὅτι πλείστας τῶν ἑαυτῆς τριχῶν . καὶ ὁ μὲν Θεαγένης ἐπεῖχεν , ἐπιλαμβανόμενος σὺν ἱκεσίαις τῶν χειρῶν : ἣ δὲ ἐπετραγῴδει , τί γὰρ δεῖ καὶ ζῆν ἔτι , λέγουσα , εἰς ποίαν ἀφορῶντας ἐλπίδα ; ὁ χειραγωγὸς τῆς ξένης , ἡ βακτηρία τῆς πλάνης , ὁ ξεναγὸς τῆς ἐπὶ τὴν ἐνεγκοῦσαν , ὁ τῶν φύντων ἀναγνωρισμός , ἡ παραψυχὴ τῶν δυστυχημάτων , ἡ εὐπορία καὶ λύσις τῶν ἀμηχάνων , ἡ πάντων τῶν καθ̓ ἡμᾶς ἄγκυρα Καλάσιρις ἀπόλωλε , τὴν ἀθλίαν ἡμᾶς ξυνωρίδα πηροὺς ὥσπερ τῶν πρακτέων ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς καταλιπών . πᾶσα μὲν ἡμῖν ὁδοιπορία , πᾶσα δὲ ναυτιλία ὑπ’ ἀγνωσίας ὑποτέτμηται . οἴχεται ἡ σεμνὴ καὶ μείλιχος , ἡ σοφὴ καὶ πολιὰ τῷ ὄντι φρήν , τῶν εἰς ἡμᾶς εὐεργεσιῶν οὐδὲ αὐτὴ τέλος ἀραμένη .
Lemmas: οὐ καρτερέω ὁ Κυβέλη οὗτος λέγω , ἀλλά καί ὁ διάχυσις ὁ πρόσωπον κατάδηλος γίγνομαι σφόδρα ὑπερήδομαι εἰς ὁ ἀκοή ὁ ἀδελφός , ἐνθυμέομαι μηδείς κώλυμα μηδέ ἐμπόδιος ἔχω πρός ὁ ἐρωτικός ὁ Ἀρσάκης ὁ Χαρίκλεια . καί ὦ καλός νεανίης φημί , οὐ ἄν λέγω οὗτος περί Ἀρσάκης , ἐπειδάν εἰς πεῖρα ἔρχομαι ὁ γυνή . κοινός τις χρῆμα εἰμί πρός πᾶς τύχη , καί πολύς ἐπίκουρος γίγνομαι ὁ παρά ἀξία ἐλαχύς τις πράσσω . καί Περσίς εἰμί ὁ γένος σφόδρα ἑλληνίζω ὁ γνώμη , χαίρω καί προστρέχω ὁ ἐντεῦθεν , ἦθος τε καί ὁμιλία ὁ Ἑλληνικός εἰς ὑπερβολή ἀγαπάω . θαρσέω οὖν , ὡς σύ μέν ὅσος εἰς ἀνήρ καθήκω πράσσω καί τιμάω , ἀδελφή δέ ὁ σός συμπαιστής τε καί συνόμιλος εἰμί . ἀλλά τίς σύ ὄνομα χρή προσαγγέλλω ; ὡς δέ ὅτι Θεαγένης καί Χαρίκλεια ἀκούω , αὐτοῦ ἐγώ περιμένω λέγω ὡς ὁ Ἀρσάκης ἀποτρέχω , ἐπιστέλλω πρότερος πρός ὁ θυρωρός ἵημι δέ καί αὐτός γραῦς , εἰ τις βούλομαι παρείσειμι , μηδαμῶς ἐπιτρέπω , ἀλλά μηδέ ἐξέρχομαι ποι συγχωρέω ὁ νέος . ὁ δέ μηδέ ἐάν ὁ παῖς ὁ σός Ἀχαιμένης παραγίγνομαι ἐρωτάω : ἄρτι γάρ καί μετά ὁ σός εἰς ὁ ναός πρόοδος ἐξέρχομαι ἐναλείφω ὁ ὀφθαλμός : οἶδα γάρ ὡς φέρω τις μικρός ἔτι κάκωσις , μηδέ ἐκεῖνος , ἀποκρίνω : ἀλλά ἐπικλῄζω ὁ θύρα , καί ὁ κλείς αὐτός κατέχω , φάσκω ἐγώ κομίζω . οὕτως γίγνομαι . καί οὔπω τοι σχεδόν ὁ Κυβέλη χωρίζω , καιρός ὁ μόνωσις ὁ Θεαγένης καί ὁ Χαρίκλεια θρῆνος τε καί ὑπόμνησις ὁ κατά ἑαυτοῦ ὑπαγορεύω , ἀπό ὁ αὐτός τε σχεδόν τις ῥῆμα καί νόημα ἀπολοφύρομαι , ὁ μέν ὦ Θεαγένης ὁ δέ ὦ Χαρίκλεια συνεχής ἐπιστένω . καί ὅς μέν , τίς ἄρα τύχη πάλιν καταλαμβάνω ἐγώ ; ὁ δέ , ὁποῖος ποτέ ἄρα συντυγχάνω πρᾶγμα ; καί ἐπί ἕκαστος συνασπάζομαι ἀλλήλων καί δακρύω ἀνάπαλιν φιλέω . καί τέλος ὁ Καλάσιρις ὑπομιμνῄσκω εἰς πένθος ὁ ἐκεῖνος ὁ θρῆνος καταστρέφω , καί πολύς ὁ Χαρίκλεια ἅτε καί πολύς ὁ χρόνος μέγας ὁ ἀπό αὐτός σπουδή τε καί εὔνοια πειράω . καί ὦ ὁ Καλάσιρις ἀνακαλέω κωκύω . ὁ γάρ χρηστός ὄνομα καλέω ἀποστερέω πατήρ , ὁ δαίμων πανταχόθεν ἐγώ ὁ ὁ πατήρ προσηγορία περικόπτω φιλονεικέω . ὁ μέν φύσις γεννάω οὐ γιγνώσκω , ὁ δέ τίθημι ξηαριξλες , οἴμοι , προδίδωμι : ὁ δέ διαδέχομαι καί τρέφω καί περισῴζω ἀπόλλυμι , καί οὐδέ θρηνέω ὁ νομίζω ἔτι κεῖμαι ὁ πτῶμα πρός ὁ προφητικός συγχωρέω . ἀλλά ἰδού σύ , τροφεύς καί σωτήρ , προστίθημι δέ καί πατήρ , ἐάν ὁ δαίμων μή βούλομαι , ἔνθα γοῦν ἔξεστι καί ὡς ἔξεστι , ἀποσπένδω ὁ ἐμαυτοῦ δάκρυον καί ἐπιφέρω χοή ἐκ ὁ ἐμαυτοῦ πλόκαμος . καί ἅμα ἀποσπαράσσω ὡς ὅτι πολύς ὁ ἑαυτοῦ θρίξ . καί ὁ μέν Θεαγένης ἐπέχω , ἐπιλαμβάνω σύν ἱκεσία ὁ χείρ : ὁ δέ ἐπιτραγῳδέω , τίς γάρ δέω καί ζάω ἔτι , λέγω , εἰς ποῖος ἀφοράω ἐλπίς ; ὁ χειραγωγός ὁ ξένη , ὁ βακτηρία ὁ πλάνη , ὁ ξεναγός ὁ ἐπί ὁ ἐνεγκέω , ὁ ὁ φύω ἀναγνωρισμός , ὁ παραψυχή ὁ δυστύχημα , ὁ εὐπορία καί λύσις ὁ ἀμήχανος , ὁ πᾶς ὁ κατά ἐγώ ἄγκυρα Καλάσιρις ἀπόλλυμι , ὁ ἄθλιος ἐγώ ξυνωρίς πηρός ὥσπερ ὁ πράσσω ἐπί ὁ ἀλλοδαπός καταλείπω . πᾶς μέν ἐγώ ὁδοιπορία , πᾶς δέ ναυτιλία ὑπό ἀγνωσία ὑποτέμνω . οἴχομαι ὁ σεμνός καί μείλιχος , ὁ σοφός καί πολιός ὁ εἰμί φρήν , ὁ εἰς ἐγώ εὐεργεσία οὐδέ αὐτός τέλος ἀείρω .