heliodorus-scr-erot.aethiopica 2.11
τοιαῦτα μὲν ἡ Θίσβη καὶ ἡ δέλτος ἔφραζεν : ὁ δὲ Κνήμων ὦ Θίσβη ἔφη , σὺ μὲν καλῶς ποιοῦσα τέθνηκας , καὶ γέγονας ἡμῖν αὐτάγγελος τῶν ἑαυτῆς συμφορῶν , ἐξ αὐτῶν ἐγχειρίσασα τῶν σῶν σφαγῶν τὴν διήγησιν . οὕτως ἄρα τιμωρὸς ἐρινὺς γῆν ἐπὶ πᾶσαν , ὡς ἔοικεν , ἐλαύνουσά σε , οὐ πρότερον ἔστησε τὴν ἔνδικον μάστιγα πρὶν καὶ ἐν Αἰγύπτῳ με τυγχάνοντα τὸν ἠδικημένον θεατὴν ἐπιστῆσαι τῆς κατὰ σοῦ ποινῆς . ἀλλὰ τί ἦν ἄρα ὃ καὶ πάλιν σε κατ̓ ἐμοῦ τεχναζομένην καὶ σοφιστεύουσαν διὰ τοῦ γράμματος ἡ δίκη προαφείλετο τῶν ἐγχειρημάτων ; ὡς κἀγώ σε καὶ κειμένην ἔχω δἰ ὑποψίας , καὶ σφόδρα δέδοικα μὴ καὶ πλάσμα ἐστὶν ἡ Δημαινέτης τελευτή , κἀμὲ μὲν ἠπάτησαν οἱ ἐξαγγείλαντες , σὺ δὲ καὶ διαπόντιος ἥκεις ἑτέραν καθ̓ ἡμῶν σκηνὴν Ἀττικὴν καὶ ἐν Αἰγύπτῳ τραγῳδήσουσα . οὐ παύσῃ , ἔφη ὁ Θεαγένης , ἄγαν ἀνδριζόμενος , εἴδωλά τε καὶ σκιὰς εὐλαβούμενος ; οὐ γὰρ δὴ κἀμέ γε καὶ τὴν ἐμὴν ὄψιν εἴποις ἂν ὡς ἐγοήτευσεν , οὐδὲν κοινωνοῦντα τοῦ δράματος . ἀλλ̓ ἣ μὲν κεῖται σῶμα νεκρὸν ὡς ἀληθῶς , καὶ τούτου γε ἕνεκα θάρσει παντοίως ὦ Κνήμων : τίς δὲ ἄρα ποτέ ἐστιν ὁ σὸς εὐεργέτης ὁ ταύτην ἀνῃρηκώς , ἢ πῶς δεῦρο καθειμένην ἢ πότε , σφόδρα διαπορῶν ἐκπέπληγμαι . τὰ μὲν ἄλλα οὐκ ἔχω λέγειν , ἔφη ὁ Κνήμων , ὁ δὲ ἀνῃρηκὼς ἐπίπαν ἐστὶ Θύαμις , εἰ δεῖ τῷ ξίφει τεκμαίρεσθαι , ὃ παρὰ τὴν σφαγὴν εὑρήκαμεν : ἐκείνου γὰρ εἶναι γνωρίζω , καὶ τὸ ἐπίσημον τουτὶ τῆς λαβῆς ἐλέφας εἰς ἀετὸν ἐκτετόρνευται . ἆῤ οὖν εἴποις ἄν , φησὶν ὁ Θεαγένης , καὶ ὅπως καὶ πότε καὶ δἰ ἣν αἰτίαν ἔδρα τὸν φόνον ; καὶ πῶς ταῦτα ἄν εἰδείην ; ἀπεκρίνατο : οὐ γὰρ δὴ μαντικόν με τόδε τὸ σπήλαιον ἀνέδειξε , καθάπερ τὸ ἄδυτον τὸ Πυθοῖ , καὶ ἐν Τροφωνίου λόγος θεοφωνεῖν τοὺς ὑπελθόντας . ἀνῴμωξαν ἀθρόον ὁ Θεαγένης καὶ ἡ Χαρίκλεια , καὶ ὦ Πυθοῖ καὶ Δελφοί θρηνοῦντες ἐβόων . ὁ δὲ Κνήμων ἐκπέπληκτο , καὶ ὅ τι πεπόνθοιεν πρὸς τὸ ὄνομα τῆς Πυθοῦς οὐκ εἶχε συμβάλλειν .
Lemmas: τοιοῦτος μέν ὁ Θίσβη καί ὁ δέλτος φράζω : ὁ δέ Κνήμων ὦ Θίσβη φημί , σύ μέν καλός ποιέω θνῄσκω , καί γίγνομαι ἐγώ αὐτάγγελος ὁ ἑαυτοῦ συμφορά , ἐκ αὐτός ἐγχειρίζω ὁ σός σφαγή ὁ διήγησις . οὕτως ἄρα τιμωρός ἐρινύς γῆ ἐπί πᾶς , ὡς ἔοικα , ἐλαύνω σύ , οὐ πρότερος ἵστημι ὁ ἔνδικος μάστιξ πρίν καί ἐν Αἴγυπτος ἐγώ τυγχάνω ὁ ἀδικέω θεατής ἐφίστημι ὁ κατά σύ ποινή . ἀλλά τίς εἰμί ἄρα ὅς καί πάλιν σύ κατά ἐγώ τεχνάζω καί σοφιστεύω διά ὁ γράμμα ὁ δίκη προαφαιρέω ὁ ἐγχείρημα ; ὡς ἐγώ σύ καί κεῖμαι ἔχω διά ὑποψία , καί σφόδρα δείδω μή καί πλάσμα εἰμί ὁ Δημαινέτη τελευτή , ἐγώ μέν ἀπατάω ὁ ἐξαγγέλλω , σύ δέ καί διαπόντιος ἥκω ἕτερος κατά ἐγώ σκηνή Ἀττικός καί ἐν Αἴγυπτος τραγῳδέω . οὐ παύω , φημί ὁ Θεαγένης , ἄγαν ἀνδρίζω , εἴδωλον τε καί σκιά εὐλαβέομαι ; οὐ γάρ δή ἐγώ γε καί ὁ ἐμός ὄψις λέγω ἄν ὡς γοητεύω , οὐδείς κοινωνέω ὁ δρᾶμα . ἀλλά ὁ μέν κεῖμαι σῶμα νεκρός ὡς ἀληθής , καί οὗτος γε ἕνεκα θαρσέω παντοίως ὦ Κνήμων : τίς δέ ἄρα ποτέ εἰμί ὁ σός εὐεργέτης ὁ οὗτος ἀναλέγω , ἤ πῶς δεῦρο καθέζομαι ἤ πότε , σφόδρα διαπορέω ἐκπλήγνυμι . ὁ μέν ἄλλος οὐ ἔχω λέγω , φημί ὁ Κνήμων , ὁ δέ ἀναλέγω ἐπίπαν εἰμί Θύαμις , εἰ δέω ὁ ξίφος τεκμαίρομαι , ὅς παρά ὁ σφαγή εὑρίσκω : ἐκεῖνος γάρ εἰμί γνωρίζω , καί ὁ ἐπίσημος οὗτος ὁ λαβή ἐλέφας εἰς ἀετός ἐκτορνεύω . ἆρα οὖν λέγω ἄν , φημί ὁ Θεαγένης , καί ὅπως καί πότε καί διά ὅς αἰτία δράω ὁ φόνος ; καί πῶς οὗτος ἄν οἶδα ; ἀποκρίνω : οὐ γάρ δή μαντικός ἐγώ ὅδε ὁ σπήλαιον ἀναδείκνυμι , καθά ὁ ἄδυτος ὁ Πυθώ , καί ἐν Τροφώνιος λόγος θεοφωνέω ὁ ὑπέρχομαι . ἀνοιμώζω ἀθρόος ὁ Θεαγένης καί ὁ Χαρίκλεια , καί ὦ Πυθώ καί Δελφοί θρηνέω βοάω . ὁ δέ Κνήμων ἐκπλήσσω , καί ὅς τις πάσχω πρός ὁ ὄνομα ὁ Πυθώ οὐ ἔχω συμβάλλω .