heliodorus-scr-erot.aethiopica 2.18
ἐπῃνέθη ταῦτα , καὶ ἐδόκει γίνεσθαι : καὶ ὁρμήσαντες ἐπὶ τὸ στόμιον τοῦ σπηλαίου ʽκαὶ γάρ τι καὶ ἡμέρας ἤδη ξυνίεσαν̓ διανέστησάν τε τὸν Θέρμουθιν ὁλοσχερῶς τῷ ὕπνῳ κατεσχημένον , καὶ ὅσα εἰκὸς ἦν τῶν βουλευθέντων φράσαντες , καὶ ῥᾳδίως ὑπόκουφον ἄνδρα πείσαντες , τό τε σῶμα τῆς Θίσβης εἴς τι κοῖλον ἐνθέντες , καὶ τὴν τέφραν τὴν ἐκ τῶν σκηνῶν ὅσα γῆν ἐπιφορήσαντες , καὶ τὰ εἰωθότα διὰ τὴν ὁσίαν ἐξ ὧν ὁ καιρὸς ἐδίδου πληρώσαντες , καὶ δάκρυα καὶ θρήνους ἀντὶ πάντων τῶν νομιζομένων ἐναγίσαντες , ἐξέπεμπον ἐφ̓ ἣν ἔδοξε βουλὴν τὸν Θέρμουθιν . ὃ δὲ βραχὺ προελθὼν ἀνέστρεφέ τε , καὶ οὐκ ἂν ἔφη μόνος πορεύεσθαι , οὐδὲ ἀναρρίψειν τοσοῦτον κίνδυνον κατασκοπῆς , εἰ μὴ καὶ Κνήμων ἐθέλοι κοινωνεῖν τῆς πράξεως . ἀποδειλιῶντα δὴ πρὸς ταῦτα τὸν Κνήμωνα θεασάμενος ὁ Θεαγένης ʽκαὶ γὰρ φράζων τὰ λεχθέντα πρὸς τοῦ Αἰγυπτίου δῆλος ἦν ὑπεραγωνιῶν̓ , σὺ δέ , ἔφη , τὴν μὲν γνώμην ἐρρωμένος τις ἄρα ἦσθα , τὸ λῆμα δὲ ἀσθενέστερος : γνωρίζω σε ἄλλοις τε καὶ οὐχ ἥκιστα τοῖς νῦν . ἀλλὰ θῆγε τὸ φρόνημα , καὶ πρὸς τὸ ἀνδρειότερον ὄρθου τὴν γνώμην . τὸ μὲν γὰρ παρὸν ἀναγκαῖον δοκεῖ οὕτω συντίθεσθαι τοῦ μή τινα τοῦ δρασμοῦ λαβεῖν αὐτὸν ὑπόνοιαν , καὶ συμπορεύεσθαι τὴν πρώτην ʽδέος δὲ δήπουθεν οὐδὲν ἀνόπλῳ τὴν χεῖρα ξυνιέναι ξιφήρη καὶ πεφραγμένον αὐτόν̓ , καιροῦ δὲ λαβόμενον ἐγκαταλεῖψαι διαλαθόντα , καὶ ἥκειν παῤ ἡμᾶς οὗπερ ἂν συνθώμεθα . συνθώμεθα δέ , εἰ δοκεῖ , κώμην τινὰ πλησίον , εἴ πῃ γινώσκεις ἥμερον . εὖ λέγειν ἔδοξε τῷ Κνήμωνι , καὶ Χέμμιν τινὰ κώμην οὕτω καλουμένην ἔφραζεν , εὐδαίμονά τε καὶ πολυάνθρωπον καὶ ταῖς ὄχθαις τοῦ Νείλου πρὸς ἐπιτειχισμὸν τῶν βουκόλων ἐπὶ λόφου παρῳκισμένην : ἀπέχειν δὲ περαιωθεῖσι τὴν λίμνην στάδια οὐ πολλῷ λειπόμενα τῶν ἑκατόν . δεῖν δὲ εὐθὺ πρὸς μεσημβρίαν ὁρῶντας ἰέναι .
Lemmas: ἐπαινέω οὗτος , καί δοκέω γίγνομαι : καί ὁρμάω ἐπί ὁ στόμιον ὁ σπήλαιον ὅς γάρ τις καί ἡμέρα ἤδη συνίημι διανίσταμαι τε ὁ Θέρμουθις ὁλοσχερής ὁ ὕπνος κατέχω , καί ὅσος ἔοικα εἰμί ὁ βουλεύω φράζω , καί ῥᾴδιος ὑπόκουφος ἀνήρ πείθω , ὁ τε σῶμα ὁ Θίσβη εἰς τις κοῖλος ἐντίθημι , καί ὁ τέφρα ὁ ἐκ ὁ σκηνή ὅσος γῆ ἐπιφορέω , καί ὁ εἴωθα διά ὁ ὁσία ἐκ ὅς ὁ καιρός δίδωμι πληρόω , καί δάκρυον καί θρῆνος ἀντί πᾶς ὁ νομίζω ἐναγίζω , ἐκπέμπω ἐπί ὅς δοκέω βουλή ὁ Θέρμουθις . ὁ δέ βραχύς προέρχομαι ἀναστρέφω τε , καί οὐ ἄν φημί μόνος πορεύω , οὐδέ ἀναρρίπτω τοσοῦτος κίνδυνος κατασκοπή , εἰ μή καί Κνήμων ἐθέλω κοινωνέω ὁ πρᾶξις . ἀποδειλιάω δή πρός οὗτος ὁ Κνήμων θεάομαι ὁ Θεαγένης ὅς γάρ φράζω ὁ λέγω πρός ὁ Αἰγύπτιος δῆλος εἰμί ὑπεραγωνιάω , σύ δέ , φημί , ὁ μέν γνώμη ἐρρωμένος τις ἄρα εἰμί , ὁ λῆμα δέ ἀσθενής : γνωρίζω σύ ἄλλος τε καί οὐ ἦκα ὁ νῦν . ἀλλά θήγω ὁ φρόνημα , καί πρός ὁ ἀνδρεῖος ὀρθόω ὁ γνώμη . ὁ μέν γάρ πάρειμι ἀναγκαῖος δοκέω οὕτως συντίθημι ὁ μή τις ὁ δρασμός λαμβάνω αὐτός ὑπόνοια , καί συμπορεύομαι ὁ πρῶτος εἶδος δέ δήπουθεν οὐδείς ἄνοπλος ὁ χείρ συνίημι ξιφήρης καί φράσσω αὐτός , καιρός δέ λαμβάνω ἐγκαταλείφω διαλανθάνω , καί ἥκω παρά ἐγώ οὗπερ ἄν συντίθημι . συντίθημι δέ , εἰ δοκέω , κώμη τις πλησίον , εἰ πη γιγνώσκω ἥμερος . εὖ λέγω δοκέω ὁ Κνήμων , καί Χέμμις τις κώμη οὕτως καλέω φράζω , εὐδαίμων τε καί πολυάνθρωπος καί ὁ ὄχθη ὁ Νεῖλος πρός ἐπιτειχισμός ὁ βούκολος ἐπί λόφος παροικίζω : ἀπέχω δέ περαιόω ὁ λίμνη στάδιον οὐ πολύς λείπω ὁ ἑκατόν . δέω δέ εὐθύς πρός μεσημβρία ὁράω ἔρχομαι .