heliodorus-scr-erot.aethiopica 7.10
ἣ μὲν ταῦτα καὶ ὅμοια ἕτερα κατεπῇδε , πολλὰ τοῖς ποσὶ τῆς Ἀρσάκης προσκνυζομένη , καὶ παντοίαις κολακείαις ἐξειπεῖν τὸ πάθος ἐπαγομένη : ἣ δὲ μικρὸν ἐφησυχάσασα , βέβλημαι , εἶπεν , ὦ μητέριον , ὡς οὔπω πρότερον : καὶ πολλὰ δὴ πρὸς σοῦ καὶ πολλάκις εὖ παθοῦσα ἐν ὁμοίαις ταῖς χρείαις , οὐκ οἶδα εἰ καὶ νῦν ἕξω κατορθοῦσαν . ὁ γάρ τοι πόλεμος ὁ πρὸ τῶν τειχῶν τήμερον ὀλίγου μὲν συγκροτηθεὶς ἀθρόον δὲ κατασταλεὶς τοῖς μὲν ἄλλοις ἀναίμακτος ἀπεφάνθη καὶ εἰς εἰρήνην κατέστρεψεν , ἐμοὶ δὲ ἀρχή τις ἀληθεστέρου πολέμου καὶ τραῦμα οὐ μέρους μόνον ἢ μέλους ἀλλὰ καὶ ψυχῆς αὐτῆς γέγονε , τὸν ξένον ἐκεῖνον νεανίαν , τὸν τῷ Θυάμιδι κατὰ τὴν μονομαχίαν παραθέοντα , οὐκ εὐτυχῶς ἐπιδείξας . οἶσθά που πάντως ὦ μῆτερ ὃν λέγω : οὐδὲ γὰρ μικρῷ τῷ μέσῳ τοὺς ἄλλους τῷ κάλλει κατήστραπτεν , οὐδ̓ ὥστε καὶ ἄγροικόν τινα λαθεῖν καὶ τῶν καλῶν ἀνέραστον , μή τοί γε δὴ δὲ καὶ τὴν σὴν πολυπειρίαν . ὥστε , ὦ φιλτάτη , τὸ μὲν βέλος τοὐμὸν ἔγνωκας , ὥρα δέ σοι κινεῖν πᾶσαν μηχανήν , πᾶσαν πρεσβυτικὴν ἴυγγα καὶ αἱμυλίαν , εἴπερ δὴ βούλει σοι περιεῖναι τὴν τροφίμην : ὡς οὐκ ἔστιν ὅπως βιώσομαι μὴ πάντως ἐκείνου τυγχάνουσα . γινώσκω , ἔφη , τὸν νεανίαν , ἡ γραῦς . εὐρύς τις ἦν τὰ στέρνα καὶ τοὺς ὤμους , καὶ τὸν αὐχένα ὄρθιον καὶ ἐλεύθερον ὑπὲρ τοὺς ἄλλους αἴρων , καὶ εἰς κορυφὴν τοὺς ἅπαντας ὑπερέχων , γλαυκιῶν τὸ βλέμμα , καὶ ἐπέραστον ἅμα καὶ γοργὸν προσβλέπων , ὁ καταβόστρυχός που πάντως ἐκεῖνος , τὴν παρειὰν ἄρτι ξανθῷ τῷ ἰούλῳ περιστέφων : ᾧ γύναιόν τι ξενικόν , οὐκ ἄωρον μὲν ἄλλως δὲ ἰταμόν , ὡς ἐδόκει , προσδραμὸν αἰφνίδιον περιέφυ καὶ περιπλακὲν ἐξήρτητο . ἢ οὐ τοῦτον λέγεις ὦ δέσποινα ; τοῦτον , ἔφη , μαμμίδιον : εὖ γάρ με καὶ τὸ παράσημον ὑπέμνησας , τὴν ἀλιτήριον ἐκείνην καὶ τῶν ἀπ̓ οἰκήματος , ἐπὶ μικρῷ καὶ τῶν πολλῶν καὶ ἐπιτετηδευμένῳ κάλλει μέγα μὲν φανταζομένην , πλὴν ἀλλ̓ ἐμοῦ γε δὴ εὐτυχοῦσαν πλέον , εἰ τοιοῦτον κεκλήρωται τὸν ἐρώμενον . βραχὺ δὴ πρὸς ταῦτα καὶ σεσηρὸς ὑπομειδιάσασα ἡ πρεσβῦτις , θάρσει , ἔφη , ὦ δέσποινα . εἰς τὴν τήμερον ἐκείνη καλὴ τῷ ξένῳ νενόμισται : εἰ δὲ σοὶ καὶ τῷ σῷ κάλλει προστυχεῖν αὐτὸν ἀνύσαιμι , χρυσᾶ φασὶ χαλκείων ἀλλάξεται , ὡς ἑταιρίδιον τὸ ἐθελάστειον ἐκεῖνο καὶ μάτην θρυπτόμενον παραγκωνισάμενος . εἰ γὰρ οὕτω ποιήσεις , Κυβέλιον φίλτατον , δυοῖν δἰ ἑνός μοι γενήσῃ νόσων ἰατρός , ἔρωτός τε καὶ ζηλοτυπίας , τὸν μὲν ἐμπλήσασα , τῆς δὲ ἀπαλλάξασα . καὶ ἥ , γενήσεται , εἶπεν , τό γε ἐπ’ ἐμοί . σὺ δέ μοι σαυτὴν ἀναλαμβάνειν καὶ τὸ παρὸν ἡσυχάζειν , μηδὲ δυσθυμοῦσα προαποκάμνειν , ἀλλ̓ εὔελπις εἶναι .
Lemmas: ὁ μέν οὗτος καί ὅμοιος ἕτερος κατεπᾴδω , πολύς ὁ πούς ὁ Ἀρσάκης προσκνύζομαι , καί παντοῖος κολακεία ἐκλέγω ὁ πάθος ἐπάγω : ὁ δέ μικρός ἐφησυχάζω , βάλλω , λέγω , ὦ μέριω , ὡς οὔπω πρότερος : καί πολύς δή πρός σύ καί πολλάκις εὖ πάσχω ἐν ὅμοιος ὁ χρεία , οὐ οἶδα εἰ καί νῦν ἔχω κατορθόω . ὁ γάρ τοι πόλεμος ὁ πρό ὁ τεῖχος σήμερον ὀλίγος μέν συγκροτέω ἀθρόος δέ καταστέλλω ὁ μέν ἄλλος ἀναίμακτος ἀποφαίνω καί εἰς εἰρήνη καταστρέφω , ἐγώ δέ ἀρχή τις ἀληθής πόλεμος καί τραῦμα οὐ μέρος μόνος ἤ μέλος ἀλλά καί ψυχή αὐτός γίγνομαι , ὁ ξένος ἐκεῖνος νεανίας , ὁ ὁ Θύαμις κατά ὁ μονομαχία παραθέω , οὐ εὐτυχής ἐπιδείκνυμι . οἶδα που πάντως ὦ μήτηρ ὅς λέγω : οὐδέ γάρ μικρός ὁ μέσος ὁ ἄλλος ὁ κάλλος καταστράπτω , οὐδέ ὥστε καί ἄγροικος τις λανθάνω καί ὁ καλός ἀνέραστος , μή τοι γε δή δέ καί ὁ σός πολυπειρία . ὥστε , ὦ φίλος , ὁ μέν βέλος ἐμός γιγνώσκω , ὥρα δέ σύ κινέω πᾶς μηχανή , πᾶς πρεσβυτικός ἴυγξ καί αἱμυλία , εἴπερ δή βούλομαι σύ περίειμι ὁ τρόφιμος : ὡς οὐ εἰμί ὅπως βιόω μή πάντως ἐκεῖνος τυγχάνω . γιγνώσκω , φημί , ὁ νεανίας , ὁ γραῦς . εὐρύς τις εἰμί ὁ στέρνον καί ὁ ὦμος , καί ὁ αὐχήν ὄρθιος καί ἐλεύθερος ὑπέρ ὁ ἄλλος ἀείρω , καί εἰς κορυφή ὁ ἅπας ὑπερέχω , γλαυκιάω ὁ βλέμμα , καί ἐπέραστος ἅμα καί γοργός προσβλέπω , ὁ καταβόστρυχος που πάντως ἐκεῖνος , ὁ παρειά ἄρτι ξανθός ὁ ἴουλος περιστέφω : ὅς γύναιον τις ξενικός , οὐ ἄωρος μέν ἄλλος δέ ἰταμός , ὡς δοκέω , προστρέχω αἰφνίδιος περιφύομαι καί περιπλέκω ἐξαρτάω . ἤ οὐ οὗτος λέγω ὦ δέσποινα ; οὗτος , φημί , μαμμίδιον : εὖ γάρ ἐγώ καί ὁ παράσημος ὑπομιμνῄσκω , ὁ ἀλιτήριος ἐκεῖνος καί ὁ ἀπό οἴκημα , ἐπί μικρός καί ὁ πολύς καί ἐπιτηδεύω κάλλος μέγας μέν φαντάζω , πλήν ἀλλά ἐγώ γε δή εὐτυχέω πολύς , εἰ τοιοῦτος κληρόω ὁ ἐράω . βραχύς δή πρός οὗτος καί σαίρω ὑπομειδιάω ὁ πρεσβῦτις , θαρσέω , φημί , ὦ δέσποινα . εἰς ὁ σήμερον ἐκεῖνος καλός ὁ ξένος νομίζω : εἰ δέ σύ καί ὁ σός κάλλος προστυγχάνω αὐτός ἀνύω , χρύσεος φημί χαλκεῖον ἀλλάσσω , ὡς ἑταιριδίον ὁ ἐθελάστειος ἐκεῖνος καί μάτην θρύπτω παραγκωνίζω . εἰ γάρ οὕτως ποιέω , Κυβέλιος φίλος , δύο διά εἷς ἐγώ γίγνομαι νόσος ἰατρός , ἔρως τε καί ζηλοτυπία , ὁ μέν ἐμπίμπλημι , ὁ δέ ἀπαλλάσσω . καί ὅς , γίγνομαι , λέγω , ὁ γε ἐπί ἐγώ . σύ δέ ἐγώ σεαυτοῦ ἀναλαμβάνω καί ὁ πάρειμι ἡσυχάζω , μηδέ δυσθυμέω προαποκάμνω , ἀλλά εὔελπις εἰμί .