heliodorus-scr-erot.aethiopica 8.12
οὗτοι μὲν δὴ ταῦτα ἀναθεωροῦντες , καὶ νῦν μὲν θρηνοῦντες καὶ πλέον ἀνιᾶσθαι καὶ ἀγωνιᾶν ἅτερος ὑπὲρ θατέρου διεγγυώμενοι , νῦν δὲ τὰ τελευταῖα ἀλλήλοις ἐπισκήπτοντες , καὶ ὡς μέχρι θανάτου πιστοὶ τὰ ἐρωτικὰ πρὸς ἀλλήλους ἔσονται θεούς τε καὶ τὰς παρούσας τύχας ἐπομνύντες , οὕτω διῆγον : ὁ δὲ Βαγώας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πεντήκοντα ἱππεῖς νυκτὸς ἔτι βαθείας ὕπνῳ τὰ πάντα ἐπεχούσης ἀφικνοῦνται εἰς τὴν Μέμφιν , καὶ τοὺς ἐπὶ τῶν πυλῶν ἡσυχῇ διαναστήσαντες καὶ οἵ τινες εἶεν εἰπόντες τε καὶ γνωρισθέντες ἐπὶ τὰ σατραπεῖα σὺν σπουδῇ καὶ ἀθορύβως εἰσέρχονται . καὶ τοὺς ἱππέας ὁ Βαγώας αὐτοῦ κατέλιπε , τοῖς σατραπείοις ἐν κύκλῳ περιστήσας , ὡς , εἴ τις καὶ γένοιτο ἀντίστασις , ηὐτρεπίσθαι πρὸς ἄμυναν . αὐτὸς δὲ κατά τινα παραπυλίδα τοῖς πολλοῖς ἀγνοουμένην ἀσθενεῖς τὰς θύρας ἐκμοχλεύσας , καὶ τῷ κατοικοῦντι φράσας τε ἑαυτὸν καὶ σιωπᾶν ἐπιστείλας , ὡς τὸν Εὐφράτην ἐμπειρίᾳ καὶ γνώσει τῶν τόπων ἔσπευδεν , ἅμα τι καὶ τῆς σεληναίας τότε μικρὸν ὑπαυγαζούσης . καὶ καταλαβὼν ἐπὶ τῆς εὐνῆς ἀφύπνισέ τε , καὶ θορυβούμενον καὶ τίς οὑτοσί βοῶντα κατέστελλε , Βαγώας ἐγώ , λέγων : ἀλλὰ φῶς ἥκειν πρόσταττε . προσκαλεσάμενος δή τι παιδάριον τῶν προσεδρευόντων , λύχνον ἅψασθαι , τοὺς ἄλλους ἐάσαντα καθεύδειν , προσέταττεν . ἐπειδὴ δὲ ἧκεν ὁ παῖς καὶ κατὰ τὸν λυχνοῦχον ἐπιθεὶς μετέστη , τί τοῦτο ; ἔλεγεν Εὐφράτης : τί ἄρα καινὸν ἀγγέλλει πάθος ἡ αἰφνίδιός σου καὶ ἀπροσδόκητος ἄφιξις ; ὃ δέ , οὐ πολλῶν , ἔφη , δεῖ λόγων : ἀλλὰ τουτὶ τὸ γράμμα ἀναγίνωσκε λαβών , καὶ πρό γε τούτου τῆς σφραγῖδος τοὐπίσημον ἀναγνώριζε , καὶ ὡς Ὀροονδάτης ἐστὶν ὁ κελεύων πίστευε , καὶ τὰ ἐπεσταλμένα πρᾶττε , νυκτὶ καὶ τάχει συμμάχοις εἰς τὸ λαθεῖν ἀποχρώμενος . εἰ δὲ καὶ τὰ πρὸς Ἀρσάκην ἐπεσταλμένα λυσιτελὲς ἀποδοῦναι , πρότερον αὐτὸς δοκίμαζε .
Lemmas: οὗτος μέν δή οὗτος ἀναθεωρέω , καί νῦν μέν θρηνέω καί πολύς ἀνιάω καί ἀγωνιάω ἕτερος ὑπέρ ἕτερος διεγγυάω , νῦν δέ ὁ τελευταῖος ἀλλήλων ἐπισκήπτω , καί ὡς μέχρι θάνατος πιστός ὁ ἐρωτικός πρός ἀλλήλων εἰμί θεός τε καί ὁ πάρειμι τύχη ἐπόμνυμι , οὕτως διάγω : ὁ δέ Βαγώας καί ὁ σύν αὐτός πεντήκοντα ἱππεύς νύξ ἔτι βαθύς ὕπνος ὁ πᾶς ἐπέχω ἀφικνέομαι εἰς ὁ Μέμφις , καί ὁ ἐπί ὁ πύλη ἡσυχῇ διανίσταμαι καί ὁ τις εἰμί λέγω τε καί γνωρίζω ἐπί ὁ σατραπεῖον σύν σπουδή καί ἀθόρυβος εἰσέρχομαι . καί ὁ ἱππεύς ὁ Βαγώας αὐτοῦ καταλείπω , ὁ σατραπεῖον ἐν κύκλος περιίστημι , ὡς , εἰ τις καί γίγνομαι ἀντίστασις , εὐτρεπίζω πρός ἄμυνα . αὐτός δέ κατά τις παραπυλίς ὁ πολύς ἀγνοέω ἀσθενής ὁ θύρα ἐκμοχλεύω , καί ὁ κατοικέω φράζω τε ἑαυτοῦ καί σιωπάω ἐπιστέλλω , ὡς ὁ Εὐφράτης ἐμπειρία καί γνῶσις ὁ τόπος σπεύδω , ἅμα τις καί ὁ σεληναίη τότε μικρός ὑπαυγάζω . καί καταλαμβάνω ἐπί ὁ εὐνή ἀφυπνίζω τε , καί θορυβέω καί τίς οὗτος βοάω καταστέλλω , Βαγώας ἐγώ , λέγω : ἀλλά φάος ἥκω προστάσσω . προσκαλέω δή τις παιδάριον ὁ προσεδρεύω , λύχνος ἅπτω , ὁ ἄλλος ἐάω καθεύδω , προστάσσω . ἐπειδή δέ ἥκω ὁ παῖς καί κατά ὁ λυχνοῦχος ἐπιτίθημι μεθίστημι , τίς οὗτος ; λέγω Εὐφράτης : τίς ἄρα καινός ἀγγέλλω πάθος ὁ αἰφνίδιος σύ καί ἀπροσδόκητος ἄφιξις ; ὁ δέ , οὐ πολύς , φημί , δέω λόγος : ἀλλά οὗτος ὁ γράμμα ἀναγιγνώσκω λαμβάνω , καί πρό γε οὗτος ὁ σφραγίς ἐπίσημος ἀναγνωρίζω , καί ὡς Ὀροονδάτης εἰμί ὁ κελεύω πιστεύω , καί ὁ ἐπιστέλλω πράσσω , νύξ καί τάχος σύμμαχος εἰς ὁ λανθάνω ἀποχράω . εἰ δέ καί ὁ πρός Ἀρσάκης ἐπιστέλλω λυσιτελής ἀποδίδωμι , πρότερος αὐτός δοκιμάζω .