heliodorus-scr-erot.aethiopica 4.18
κἀπειδὴ τοῦ ἄστεος ἐκτὸς ἦσαν , ὡς τάχους εἶχον ἐπὶ τὰ Λοκρῶν ὄρη καὶ Οἰταίων ἀφιππεύσαντο : ὁ δὲ Θεαγένης καὶ ἡ Χαρίκλεια τὰ προδεδογμένα πράττοντες ὑπολείπονται μὲν τῶν Θετταλῶν , ὡς ἐμὲ δὲ λαθραῖοι καταφεύγουσι , καί μου τοῖς γόνασιν ἅμα προσπεσόντες ἐπὶ πλεῖστον εἴχοντο , τρόμῳ τε παλλόμενοι καὶ σῶζε πάτερ συνεχὲς ἐπιφθεγγόμενοι . ἀλλ̓ ἡ μὲν Χαρίκλεια τοῦτο καὶ μόνον , εἰς γῆν τε νεύουσα καὶ τὴν πρᾶξιν ἄρτι καινοτομουμένην ἐρυθριῶσα : ὁ δὲ Θεαγένης καὶ ἕτερα προσεπέσκηπτε , σῶζε , λέγων , ὦ Καλάσιρι , ξένους καὶ ἀπόλιδας ἱκέτας , πάντων ἀλλοτριωθέντας , ἵν̓ ἐκ πάντων μόνους ἀλλήλους κερδήσωσι : σῶζε τύχης λοιπὸν ἀγώγιμα σώματα καὶ σωφρονοῦντος ἔρωτος αἰχμάλωτα , φυγάδας αὐθαιρέτους μὲν ἀλλ̓ εὐθύμους , καὶ πᾶσαν εἰς σὲ προσδοκίαν σωτηρίας ἀναρρίψαντας . συνεχύθην τοῖς εἰρημένοις , καὶ νῷ πλέον ἢ ὀφθαλμῷ τοῖς νέοις ἐπιδακρύσας , καὶ ὅσον ἐκείνους μὲν ἐλάνθανεν ἐμὲ δὲ ἐπεκούφιζεν , ἀνίστων τε καὶ ἀνελάμβανον . καὶ χρηστὰς ὑποθέμενος τῶν ἐσομένων τὰς ἐλπίδας ʽσὺν γὰρ θεῷ τὴν ἀρχὴν ἐπικεχειρῆσθαἰ , ἐγὼ μὲν ἐπὶ τὰ ἑξῆς τῆς πράξεως ἄπειμι , ἔφην , ὑμεῖς δέ με κατὰ χώραν περιμένειν , τοῦ μή τισιν ὀφθῆναι πλείστην ὅσην φροντίδα ἔχοντες . καὶ εἰπὼν ἀπέτρεχον . ἀλλ̓ ἡ Χαρίκλεια θοἱματίου τε ἐπελαμβάνετο καὶ ἐπεῖχε : καὶ ὦ πάτερ , ἀδικίας , ἔλεγεν , ἀρχὴ τοῦτο , μᾶλλον δὲ προδοσίας , εἰ μόνην οἰχήσῃ με καταλιπών , Θεαγένει τὰ καθ̓ ἡμᾶς ἐπιτρέψας , οὐδὲ ἐννοήσεις ὡς ἄπιστον εἰς φυλακὴν ἐραστής , εἰ γένοιτο τῶν ἐρωτικῶν ἐγκρατής , καὶ οὐχ ἥκιστα τῶν καταιδέσαι δυναμένων μονούμενος . ἀναφλέγεται γάρ , ὡς οἶμαι , πλέον , ὅταν ἀπρόμαχον βλέπῃ τὸ ποθούμενον προκείμενον . ὥστε οὐ πρότερόν σε μεθίημι , πρὶν δή μοι , τῶν τε παρόντων ἕνεκα καὶ ἔτι μᾶλλον τῶν μελλόντων , ὅρκῳ πρὸς Θεαγένην τὸ ἀσφαλὲς ἐμπεδωθείη , ὡς οὔτε ὁμιλήσει τὰ Ἀφροδίτης πρότερον ἢ γένος τε καὶ οἶκον τὸν ἡμέτερον ἀπολαβεῖν , ἢ εἴπερ τοῦτο κωλύει δαίμων , ἀλλ̓ οὖν γε πάντως βουλομένην γυναῖκα ποιεῖσθαι , εἰ δὲ μή , μηδαμῶς . ἐμοῦ δὲ τὰ εἰρημένα θαυμάσαντος , καὶ οὕτω ποιητέον εἶναι πάντως ἐπικρίναντος , τήν τε ἑστίαν ἐσχάραν εἰς βωμὸν ἀνάψαντος καὶ λιβανωτὸν ἀποθύσαντος , ἐπώμνυεν ὁ Θεαγένης , ἀδικεῖσθαι μὲν φάσκων εἰ προλήψει τοῦ ὅρκου τὸ πιστὸν τοῦ τρόπου προϋποτέμνεται : οὐ γὰρ ἐπιδείξειν ἔχειν προαίρεσιν φόβῳ τοῦ κρείττονος κατηναγκάσθαι νομιζομένην . ἐπώμνυε δ̓ ὅμως Ἀπόλλω τε Πύθιον καὶ Ἄρτεμιν καὶ Ἀφροδίτην αὐτὴν καὶ Ἔρωτας , ἦ μὴν ἅπαντα οὕτω ποιήσειν ὡς ἐβουλήθη Χαρίκλεια καὶ ἐπέσκηψε .
Lemmas: ἐπειδή ὁ ἄστυ ἐκτός εἰμί , ὡς τάχος ἔχω ἐπί ὁ Λοκροί ὄρος καί Οἰταῖος ἀφιππεύω : ὁ δέ Θεαγένης καί ὁ Χαρίκλεια ὁ προδοκέω πράσσω ὑπολείπω μέν ὁ Θεσσαλός , ὡς ἐγώ δέ λαθραῖος καταφεύγω , καί ἐγώ ὁ γόνυ ἅμα προσπίπτω ἐπί πολύς ἔχω , τρόμος τε πάλλω καί σῴζω πατήρ συνεχής ἐπιφθέγγομαι . ἀλλά ὁ μέν Χαρίκλεια οὗτος καί μόνος , εἰς γῆ τε νεύω καί ὁ πρᾶξις ἄρτι καινοτομέω ἐρυθριάω : ὁ δέ Θεαγένης καί ἕτερος προσεπισκήπτω , σῴζω , λέγω , ὦ Καλάσιρις , ξένος καί ἄπολις ἱκέτης , πᾶς ἀλλοτριόω , ἵνα ἐκ πᾶς μόνος ἀλλήλων κερδαίνω : σῴζω τύχη λοιπός ἀγώγιμος σῶμα καί σωφρονέω ἔρως αἰχμάλωτος , φυγάς αὐθαίρετος μέν ἀλλά εὔθυμος , καί πᾶς εἰς σύ προσδοκία σωτηρία ἀναρρίπτω . συγχέω ὁ λέγω , καί νόος πολύς ἤ ὀφθαλμός ὁ νέος ἐπιδακρύω , καί ὅσος ἐκεῖνος μέν λανθάνω ἐγώ δέ ἐπικουφίζω , ἀνίστημι τε καί ἀναλαμβάνω . καί χρηστός ὑποτίθημι ὁ εἰμί ὁ ἐλπίς ὕω γάρ θεός ὁ ἀρχή ἐπιχειρέω , ἐγώ μέν ἐπί ὁ ἑξῆς ὁ πρᾶξις ἀπέρχομαι , φημί , σύ δέ ἐγώ κατά χώρα περιμένω , ὁ μή τις ὁράω πολύς ὅσος φροντίς ἔχω . καί λέγω ἀποτρέχω . ἀλλά ὁ Χαρίκλεια ἱμάτιον τε ἐπιλαμβάνω καί ἐπέχω : καί ὦ πατήρ , ἀδικία , λέγω , ἀρχή οὗτος , μάλα δέ προδοσία , εἰ μόνος οἴχομαι ἐγώ καταλείπω , Θεαγένης ὁ κατά ἐγώ ἐπιτρέπω , οὐδέ ἐννοέω ὡς ἄπιστος εἰς φυλακή ἐραστής , εἰ γίγνομαι ὁ ἐρωτικός ἐγκρατής , καί οὐ ἦκα ὁ καταιδέζω δύναμαι μονόω . ἀναφλέγω γάρ , ὡς οἴομαι , πολύς , ὅταν απρομαχος βλέπω ὁ ποθέω πρόκειμαι . ὥστε οὐ πρότερος σύ μεθίημι , πρίν δή ἐγώ , ὁ τε πάρειμι ἕνεκα καί ἔτι μάλα ὁ μέλλω , ὅρκος πρός Θεαγένης ὁ ἀσφαλής ἐμπεδόω , ὡς οὔτε ὁμιλέω ὁ Ἀφροδίτη πρότερος ἤ γένος τε καί οἶκος ὁ ἡμέτερος ἀπολαμβάνω , ἤ εἴπερ οὗτος κωλύω δαίμων , ἀλλά οὖν γε πάντως βούλομαι γυνή ποιέω , εἰ δέ μή , μηδαμῶς . ἐγώ δέ ὁ λέγω θαυμάζω , καί οὕτως ποιέω εἰμί πάντως ἐπικρίνω , ὁ τε ἑστία ἐσχάρα εἰς βωμός ἀνάπτω καί λιβανωτός ἀποθύω , ἐπόμνυμι ὁ Θεαγένης , ἀδικέω μέν φάσκω εἰ πρόληψις ὁ ὅρκος ὁ πιστός ὁ τρόπος προυποτέμνω : οὐ γάρ ἐπιδείκνυμι ἔχω προαίρεσις φόβος ὁ κρατύς καταναγκάζω νομίζω . ἐπόμνυμι δέ ὅμως Ἀπόλλων τε Πύθιος καί Ἄρτεμις καί Ἀφροδίτη αὐτός καί Ἔρως , ἦ μήν ἅπας οὕτως ποιέω ὡς βούλομαι Χαρίκλεια καί ἐπισκήπτω .