heliodorus-scr-erot.aethiopica 1.10
τέλος δὲ γίνεταί τι τοιοῦτον . Παναθηναίων τῶν μεγάλων ἀγομένων , ὅτε τὴν ναῦν Ἀθηναῖοι ἐπὶ γῆς τῇ Ἀθηνᾷ πέμπουσιν , ἐτύγχανον μὲν ἐφηβεύων , ᾅσας δὲ τὸν εἰωθότα παιᾶνα τῇ θεῷ καὶ τὰ νενομισμένα προπομπεύσας , ὡς εἶχον στολῆς , αὐτῇ χλαμύδι καὶ αὐτοῖς στεφάνοις ἔρχομαι οἴκαδε ὡς ἐμαυτόν . ἣ δὲ ἐπειδὴ τὸ πρῶτον εἶδεν , ἐκτὸς ἑαυτῆς γίνεται , καὶ οὐδὲ ἐσοφίστευεν ἔτι τὸν ἔρωτα , ἀλλ̓ ἀπὸ γυμνῆς τῆς ἐπιθυμίας προσέτρεχε , καὶ περιβαλοῦσα ὁ νέος Ἱππόλυτος , ὁ Θησεὺς ὁ ἐμὸς ἔλεγε . τίνα με οἴεσθε γεγενῆσθαι , ὃς καὶ νῦν ἐρυθριῶ διηγούμενος ; ἀλλ̓ ἑσπέρας γενομένης ὁ μὲν πατὴρ εἰς τὸ πρυτανεῖον ἐσιτεῖτο , καὶ ὡς ἂν ἐν τοιαύτῃ πανηγύρει καὶ πότῳ πανδήμῳ καὶ διανυκτερεύειν ἔμελλεν : ἣ δὲ ἐπιγίνεταί μοι νυκτός , καὶ ἐπειρᾶτό τινος τῶν ἀθεμίτων τυγχάνειν . ὡς δὲ παντοίως ἀντεῖχον καὶ πρὸς πᾶσαν θεραπείαν καὶ ὑπόσχεσιν καὶ ἀπειλὴν ἀπεμαχόμην , βαρύ τι καὶ βύθιον στενάξασα ἀπιοῦσα ᾤχετο . καὶ μόνην ἡ παλαμναία τὴν νύκτα ὑπερθεμένη τῶν ἐπιβουλῶν τῶν εἰς ἐμὲ κατήρχετο . καὶ πρῶτον μὲν οὐδὲ διανέστη τότε τῆς εὐνῆς , ἀλλ̓ ἥκοντι τῷ πατρί , καὶ τί τοῦτο πυνθανομένῳ , μαλακῶς τε ἔχειν ἐσκήπτετο καὶ οὐδὲ ἀπεκρίνατο τὴν πρώτην . ὡς δὲ ἐνέκειτο , καὶ τί πεπόνθοι πολλάκις ἀνηρώτα , ὁ θαυμαστός , φησί , καὶ εἰς ἐμὲ νεανίας , ὁ κοινὸς ἡμῶν παῖς , ὃν ἐγὼ πλέον καὶ σοῦ πολλάκις ἠγάπησα ʽκαὶ μάρτυρες οἱ θεοἴ , κύειν με πρὸς τινῶν αἰσθόμενος , ὃ δή σε τέως ἔκρυπτον ἕως ἂν τὸ ἀσφαλὲς γνοίην , τὴν σὴν ἀπουσίαν ἐπιτηρήσας , ταῦτα δὴ τὰ εἰωθότα παραινοῦσαν καὶ σωφρονεῖν παρακελευομένην , μηδὲ πρὸς ἑταίραις ἔχειν τὸν νοῦν καὶ μέθαις ʽοὐ γάρ με ἐλάνθανεν οὕτως ἔχων , σοὶ δὲ οὐκ ἔφραζον , μή τινα λάβοιμι μητρυιᾶς ὑπόνοιαν̓ , ταῦτα λέγουσαν μόνην πρὸς μόνον τοῦ μὴ ἐρυθριᾶν αὐτὸν ἕνεκεν , τὰ μὲν ἄλλα ὅσα σέ τε κἀμὲ περιύβρισεν αἰσχύνομαι λέγειν , λὰξ δὲ κατὰ τῆς γαστρὸς ἐναλόμενος οὕτως ἔχειν ὡς ὁρᾷς διέθηκεν .
Lemmas: τέλος δέ γίγνομαι τις τοιοῦτος . Παναθήναια ὁ μέγας ἄγω , ὅτε ὁ ναῦς Ἀθηναῖος ἐπί γῆ ὁ Ἀθήνη πέμπω , τυγχάνω μέν ἐφηβεύω , ἀείδω δέ ὁ εἴωθα παιάν ὁ θεός καί ὁ νομίζω προπομπεύω , ὡς ἔχω στολή , αὐτός χλαμύς καί αὐτός στέφανος ἔρχομαι οἴκαδε ὡς ἐμαυτοῦ . ὁ δέ ἐπειδή ὁ πρῶτος ὁράω , ἐκτός ἑαυτοῦ γίγνομαι , καί οὐδέ σοφιστεύω ἔτι ὁ ἔρως , ἀλλά ἀπό γυμνός ὁ ἐπιθυμία προστρέχω , καί περιβάλλω ὁ νέος Ἱππόλυτος , ὁ Θησεύς ὁ ἐμός λέγω . τίς ἐγώ οἴομαι γίγνομαι , ὅς καί νῦν ἐρυθριάω διηγέομαι ; ἀλλά ἑσπέρα γίγνομαι ὁ μέν πατήρ εἰς ὁ πρυτανεῖον σιτέω , καί ὡς ἄν ἐν τοιοῦτος πανήγυρις καί πότος πάνδημος καί διανυκτερεύω μέλλω : ὁ δέ ἐπιγίγνομαι ἐγώ νύξ , καί πειράω τις ὁ ἀθέμιστος τυγχάνω . ὡς δέ παντοίως ἀντέχω καί πρός πᾶς θεραπεία καί ὑπόσχεσις καί ἀπειλή ἀπομάχομαι , βαρύς τις καί βύθιος στενάζω ἀπέρχομαι οἴχομαι . καί μόνος ὁ παλαμναῖος ὁ νύξ ὑπερτίθημι ὁ ἐπιβουλή ὁ εἰς ἐγώ κατάρχω . καί πρῶτος μέν οὐδέ διανίστημι τότε ὁ εὐνή , ἀλλά ἥκω ὁ πατήρ , καί τίς οὗτος πυνθάνομαι , μαλακός τε ἔχω σκήπτω καί οὐδέ ἀποκρίνω ὁ πρῶτος . ὡς δέ ἔγκειμαι , καί τίς πάσχω πολλάκις ἀνερωτάω , ὁ θαυμαστός , φημί , καί εἰς ἐγώ νεανίας , ὁ κοινός ἐγώ παῖς , ὅς ἐγώ πολύς καί σύ πολλάκις ἀγαπάω ὅς μάρτυς ὁ θεός , κύω ἐγώ πρός τις αἰσθάνομαι , ὅς δή σύ τέως κρύπτω ἕως ἄν ὁ ἀσφαλής γιγνώσκω , ὁ σός ἀπουσία ἐπιτηρέω , οὗτος δή ὁ εἴωθα παρανέω καί σωφρονέω παρακελεύομαι , μηδέ πρός ἑταίρα ἔχω ὁ νόος καί μέθη ὕω γάρ ἐγώ λανθάνω οὕτως ἔχω , σύ δέ οὐ φράζω , μή τις λαμβάνω μητρυιά ὑπόνοια , οὗτος λέγω μόνος πρός μόνος ὁ μή ἐρυθριάω αὐτός ἕνεκα , ὁ μέν ἄλλος ὅσος σύ τε ἐγώ περιυβρίζω αἰσχύνω λέγω , λάξ δέ κατά ὁ γαστήρ ἐνάλλομαι οὕτως ἔχω ὡς ὁράω διατίθημι .