heliodorus-scr-erot.aethiopica 8.6
ἐπείθετο ἡ Ἀρσάκη : ἀπελπισθεὶς γὰρ ὁ ἔρως οὐδεμίαν ἔχει φειδὼ τοῦ ἐρωμένου , τρέπειν δὲ φιλεῖ τὴν ἀποτυχίαν εἰς τιμωρίαν . καὶ τὸν ἀρχιευνοῦχον μετακαλεσαμένη τὰ δεδογμένα προσέταξεν . ὃ δὲ καὶ φύσει μὲν τὴν εὐνούχων ζηλοτυπίαν νοσῶν , σμυχόμενος δὲ καὶ πάλαι κατὰ τοῦ Θεαγένους ἐξ ὧν ἑώρα τε καὶ ὑπώπτευεν , εὐθὺς ἐν , δεσμοῖς εἶχε σιδηροῖς καὶ ἐπίεζε λιμῷ καὶ αἰκίαις , εἰς οἴκημα ζοφῶδες κατακλεισάμενος , καὶ εἰδότι μὲν προσποιουμένῳ δὲ καὶ πυνθανομένῳ δῆθεν τὴν αἰτίαν οὐδὲν ἀποκρινόμενος , ἐπιτείνων δὲ ὁσημέραι τὰ τῆς κολάσεως , καὶ πλέον ἢ ἐβούλετο ἡ Ἀρσάκη καὶ ἐντέταλτο τιμωρούμενος , εἰσφοιτᾶν δὲ οὐδενὶ παριεὶς ἢ μόνῃ τῇ Κυβέλῃ , τοῦτο προστεταγμένον . ἣ δὲ ἐφοίτα συνεχῶς , καὶ τροφὰς κρύφα παρεισφέρειν ἐνεδείκνυτο , οἰκτείρουσα μὲν δῆθεν καὶ ὑπὸ τῆς συνηθείας ἐπικλωμένη , τὸ δ̓ ἀληθὲς ἀποπειρωμένη , ποίαν τινὰ γνώμην ἔχοι πρὸς τὰ παρόντα , καὶ εἴπερ ἐνδιδοίη καὶ μαλάσσοιτο πρὸς τῶν στρεβλώσεων . ὃ δὲ ἦν πλέον ἀνὴρ τότε , καὶ πλέον ἀπεμάχετο πρὸς τὰς πείρας , τὸ μὲν σῶμα καταπονούμενος , τὴν δὲ ψυχὴν ἐπὶ σωφροσύνῃ ῥωννύμενος , καὶ μεγαλαυχούμενος ἅμα πρὸς τὴν τύχην καὶ γαυριῶν , εἰ λυποῦσα τῷ πλείστῳ μέρει , τῷ καιριωτάτῳ χαρίζοιτο , ἐπιδείξεως ἀφορμὴν τῆς εἰς Χαρίκλειαν εὐνοίας τε καὶ πίστεως παρεσχημένη , μόνον εἰ γιγνώσκει ταῦτα κἀκείνη , μέγιστον ἀγαθὸν τιθέμενος , καὶ συνεχῶς Χαρίκλειαν καὶ φῶς καὶ ψυχὴν καὶ ζωὴν ἀνακαλῶν . ὥστε καὶ ἡ Κυβέλη ταῦτα ὁρῶσα , καὶ παρὰ μὲν τῆς Ἀρσάκης ὡς ἠρέμα βούλοιτο πιέζεσθαι τὸν Θεαγένην ἀκούουσα ʽοὐ γὰρ ἐς τελευτὴν ἀλλ̓ ἐς ἀνάγκην παραδεδωκέναἰ , αὐτὴ δὲ ἐκ τῶν ἐναντίων ἐπιτείνειν τὰ τῶν κολάσεων πρὸς τὸν Εὐφράτην ἀπαγγέλλουσα , ὡς ἀνύουσα ᾔσθετο οὐδέν , ἀλλ̓ ἀπηγόρευτο καὶ αὐτῇ παῤ ἐλπίδας ἡ πεῖρα , συνεῖσα οἷ κακῶν ἦν , καὶ νῦν μὲν τὴν ἐξ Ὀροονδάτου τιμωρίαν , εἰ πύθοιτο ταῦτα παρὰ Ἀχαιμένους , ὅσον οὐδέπω προσδοκῶσα , νῦν δὲ ὡς φθήσεται αὐτὴν διαχρωμένη τάχα καὶ ἡ Ἀρσάκη ὡς παιχθεῖσα εἰς τὴν τοῦ ἔρωτος σύλληψιν , ὁμόσε χωρεῖν ἔγνω τοῖς κατειληφόσι , καὶ μέγα τι κακὸν ἐπιτελέσασα ἢ κατορθῶσαι τῇ Ἀρσάκῃ τὰ κατὰ γνώμην καὶ τὸ παρὸν τὸν ἀπ̓ ἐκείνης προσδοκώμενον διαδῦναι κίνδυνον , ἢ τοὺς ἐλέγχους τῶν πάντων πραγμάτων ἀφανίσαι , θανάτους ἅμα πᾶσιν ἐπινοήσασα . καὶ πρὸς τὴν Ἀρσάκην ἐλθοῦσα , μάτην , ἔφη , κάμνομεν ὦ δέσποινα : οὐ γὰρ ἐνδίδωσιν ὁ ἀπηνὴς ἐκεῖνος , ἀλλ̓ ἀεὶ γίνεται καὶ πλέον θρασύτερος , Χαρίκλειαν διὰ στόματος ἔχων καὶ ταῖς ἐκείνης ἀνακλήσεσιν ὥσπερ θεραπείαις παρηγορούμενος . τελευταίαν οὖν , εἰ δοκεῖ , τὸ τοῦ λόγου , ῥίψωμεν ἄγκυραν , καὶ τὴν ἐμποδὼν γινομένην ἐκποδὼν ποιησώμεθα . εἰ γὰρ μάθοι μὴ οὖσαν , εἰκός που καὶ μεταβληθῆναι αὐτὸν πρὸς τὸ βούλημα τὸ ἡμέτερον , ἀπογνόντα τὸν ἐπ’ ἐκείνῃ πόθον .
Lemmas: πείθω ὁ Ἀρσάκης : ἀπελπίζω γάρ ὁ ἔρως οὐδείς ἔχω φειδώ ὁ ἐράω , τρέπω δέ φιλέω ὁ ἀποτυχία εἰς τιμωρία . καί ὁ ἀρχιευνοῦχος μετακαλέω ὁ δοκέω προστάσσω . ὁ δέ καί φύσις μέν ὁ εὐνοῦχος ζηλοτυπία νοσέω , σμύχω δέ καί πάλαι κατά ὁ Θεαγένης ἐκ ὅς ὁράω τε καί ὑποπτεύω , εὐθύς ἐν , δεσμός ἔχω σιδήρεος καί πιέζω λιμός καί αἰκία , εἰς οἴκημα ζοφώδης κατακλείω , καί οἶδα μέν προσποιέω δέ καί πυνθάνομαι δῆθεν ὁ αἰτία οὐδείς ἀποκρίνω , ἐπιτείνω δέ ὁσημέραι ὁ ὁ κόλασις , καί πολύς ἤ βούλομαι ὁ Ἀρσάκης καί ἐντέλλω τιμωρέω , εἰσφοιτάω δέ οὐδείς παρίημι ἤ μόνος ὁ Κυβέλη , οὗτος προστάσσω . ὁ δέ φοιτάω συνεχής , καί τροφή κρύφα παρεισφέρω ἐνδείκνυμι , οἰκτίρω μέν δῆθεν καί ὑπό ὁ συνήθεια ἐπικλάω , ὁ δέ ἀληθής ἀποπειράομαι , ποῖος τις γνώμη ἔχω πρός ὁ πάρειμι , καί εἴπερ ἐνδίδωμι καί μαλάσσω πρός ὁ στρέβλωσις . ὅς δέ εἰμί πολύς ἀνήρ τότε , καί πολύς ἀπομάχομαι πρός ὁ πεῖρα , ὁ μέν σῶμα καταπονέω , ὁ δέ ψυχή ἐπί σωφροσύνη ῥώννυμι , καί μεγαλαυχέω ἅμα πρός ὁ τύχη καί γαυριάω , εἰ λυπέω ὁ πολύς μέρος , ὁ καίριος χαρίζω , ἐπίδειξις ἀφορμή ὁ εἰς Χαρίκλεια εὔνοια τε καί πίστις παρέχω , μόνος εἰ γιγνώσκω οὗτος ἐκεῖνος , μέγας ἀγαθός τίθημι , καί συνεχής Χαρίκλεια καί φάος καί ψυχή καί ζωή ἀνακαλέω . ὥστε καί ὁ Κυβέλη οὗτος ὁράω , καί παρά μέν ὁ Ἀρσάκης ὡς ἠρέμα βούλομαι πιέζω ὁ Θεαγένης ἀκούω ὕω γάρ εἰς τελευτή ἀλλά εἰς ἀνάγκη παραδίδωμι , αὐτός δέ ἐκ ὁ ἐναντίος ἐπιτείνω ὁ ὁ κόλασις πρός ὁ Εὐφράτης ἀπαγγέλλω , ὡς ἀνύω αἰσθάνομαι οὐδείς , ἀλλά ἀπαγορεύω καί αὐτός παρά ἐλπίς ὁ πεῖρα , συνίημι οἷ κακός εἰμί , καί νῦν μέν ὁ ἐκ Ὀροονδάτης τιμωρία , εἰ πυνθάνομαι οὗτος παρά Ἀχαιμένης , ὅσος οὐδέπω προσδοκάω , νῦν δέ ὡς φθάνω αὐτός διαχράομαι τάχα καί ὁ Ἀρσάκης ὡς παίζω εἰς ὁ ὁ ἔρως σύλληψις , ὁμόσε χωρέω γιγνώσκω ὁ καταλαμβάνω , καί μέγας τις κακός ἐπιτελέω ἤ κατορθόω ὁ Ἀρσάκης ὁ κατά γνώμη καί ὁ πάρειμι ὁ ἀπό ἐκεῖνος προσδοκάω διαδύνω κίνδυνος , ἤ ὁ ἔλεγχος ὁ πᾶς πρᾶγμα ἀφανίζω , θάνατος ἅμα πᾶς ἐπινοέω . καί πρός ὁ Ἀρσάκης ἔρχομαι , μάτην , φημί , κάμνω ὦ δέσποινα : οὐ γάρ ἐνδίδωμι ὁ ἀπηνής ἐκεῖνος , ἀλλά ἀεί γίγνομαι καί πολύς θρασύς , Χαρίκλεια διά στόμα ἔχω καί ὁ ἐκεῖνος ἀνάκλησις ὥσπερ θεραπεία παρηγορέω . τελευταῖος οὖν , εἰ δοκέω , ὁ ὁ λόγος , ῥίπτω ἄγκυρα , καί ὁ ἐμποδών γίγνομαι ἐκποδών ποιέω . εἰ γάρ μανθάνω μή εἰμί , ἔοικα που καί μεταβάλλω αὐτός πρός ὁ βούλημα ὁ ἡμέτερος , ἀπογιγνώσκω ὁ ἐπί ἐκεῖνος πόθος .