heliodorus-scr-erot.aethiopica 6.7
μικρὸν δὴ ἐφησυχάσας τοῖς εἰρημένοις ὁ Καλάσιρις , ὦ Ναυσίκλεις , ἔφη , σοὶ μὲν ἐπ’ αἰσίοις ὁ ἔκπλους στέλλοιτο , καὶ Ἑρμῆς μὲν κερδῷος Ποσειδῶν δὲ ἀσφάλειος συνέμποροι καὶ πομποὶ γίνοιντο , πᾶν μὲν ἐπὶ πέλαγος εὔρουν καὶ εὐήνεμον παραπέμποντες , πάντα δὲ ὅρμον εὐλίμενον καὶ πᾶσαν πόλιν εὐπρόσοδον καὶ φιλέμπορον ἀποφαίνοντες , οὕτως ἡμᾶς καὶ παρόντας περιέποντι καὶ ἀπιέναι βουλομένους πέμποντι καὶ τοὺς ξενίους τε καὶ φιλίους θεσμοὺς ἀκριβοῦντι . ἀλλ̓ ἡμῖν ἀλγεινὸν μὲν ἴσως τὸ χωρίζεσθαι σοῦ τε καὶ οἰκίας τῆς σῆς , ἣν ἰδίαν ἡμῶν ἡγεῖσθαι παρεσκεύασας , ἀναγκαῖον δὲ καὶ ἀπαραίτητον τῆς τῶν φιλτάτων ἀνευρέσεως παντοίως ἀντιλαμβάνεσθαι . ἐμοὶ μὲν οὕτως καὶ Χαρικλείᾳ ταύτῃ : Κνήμωνι δὲ τίς ποτε ἡ γνώμη , καὶ εἴτε συναλητεύειν ἡμῖν καὶ χαρίζεσθαι ἕτοιμος εἴτε ἄλλῃ πῃ διέγνωκεν , αὐτὸς ἂν λέγοι παρών . βουλόμενος δὴ ὁ Κνήμων πρὸς ταῦτα ἀποκρίνεσθαι , καὶ μέλλων τι ἤδη καὶ φθέγγεσθαι , ἔλυξέ τε αἰφνίδιον , καὶ ἀθρόον αὐτῷ δάκρυον : θερμὸν προχυθὲν ἐπεστόμιζε τὴν γλῶτταν , ἕως ὀψέ ποτε τὸ πνεῦμα συλλεξάμενος καὶ ἐπιστενάξας , ὦ πάσης , ἔφη , τροπῆς ἀνάμεστον καὶ ἀσταθμητότατον τύχης ἀνθρωπίνης κίνημα , ὅσην παλίρροιαν κακῶν ἐπί τε ἄλλων δὴ πολλῶν πολλάκις καὶ κατ̓ ἐμοῦ πεφιλοτίμησαι . γένους με καὶ οἰκίας πατρῴας ἐστέρησας , πατρίδος τε καὶ πόλεως τῆς τῶν φιλτάτων ἐξένωσας , Αἰγυπτίᾳ με γῇ ʽπολλὰ τὰ μεταξὺ σιωπῶντἀ προσώκειλας , λῃσταῖς βουκόλοις παρέδωκας , μικράν τινα χρηστὴν ἐλπίδα ὑπέφηνας , ἀνδρῶν συντυχίαν δυστυχῶν μὲν καὶ τούτων , πλὴν ἀλλ̓ Ἑλλήνων , πρυτανεύσασα , μεθ̓ ὧν τὸ λειπόμενον τοῦ χρόνου βιώσεσθαι ἤλπιζον . καὶ ταύτην , ὡς ἔοικεν , ὑποτέμνῃ τὴν παραμυθίαν . ποῖ γὰρ τράπωμαι ; τί δέ με καὶ χρὴ πράττειν ; καταλείπω Χαρίκλειαν οὔπω Θεαγένην ἀνευρηκυῖαν ; ἀλλὰ δεινόν , ὦ γῆ , καὶ ἀθέμιτον . ἀλλ̓ ἕπεσθαί με χρὴ καὶ συναναζητεῖν ; εἰ μὲν ἐπὶ προδήλῳ τῇ εὑρέσει , καλὸν τὸ μοχθεῖν ἐπ’ ἐλπίδι τοῦ κατορθώσειν : εἰ δὲ ἄδηλον τὸ μέλλον καὶ πλέον τὸ δυσχερές , ἄδηλον δὲ ποῖ ποτὲ στήσεταί μοι τὰ τῆς ἄλης , τί οὐχὶ συγγνώμην παῤ ὑμῶν τε καὶ θεῶν φιλίων αἰτήσας νῦν γοῦν ποτὲ τῆς ἐπὶ τὴν πατρίδα καὶ τὸ γένος ἐπανόδου μνησθήσομαι , καιροῦ καὶ ταῦτα εἰς καλὸν ἔκ του θεῶν , ὡς ἔοικε , παραπεπτωκότος , καὶ τουτουὶ Ναυσικλέους , ὡς ἔφη , εἰς Ἕλληνας ἀφήσειν μέλλοντος , μὴ δή μοί τι καὶ τοῦ πατρὸς ἐν τούτῳ παθόντος ἔρημος εἰς τὸ παντελὲς διαδόχου καὶ ἄκληρος ὁ οἶκος ἀπολειφθείη . καὶ γὰρ καὶ εἰ πένεσθαι μέλλοιμι , σώζεσθαι γοῦν τι λείψανον δἰ ἐμοῦ τῷ γένει καλὸν καὶ αὔταρκες . ἀλλ̓ ὦ Χαρίκλεια ʽσοὶ γὰρ προηγουμένως ἀπολογοῦμαι , καὶ συγγνώμην αἰτῶ , καὶ δέομαι δόσ̓ , ἄχρι μὲν τῶν βουκόλων ἕψομαι , μικρὸν ἐπιμεῖναι Ναυσικλέα , κἂν σφόδρα ἐπείγηται , παρακαλέσας , εἴ πώς σε Θεαγένει παρὼν παρόντι ἐγχειρίσας χρηστὸς μὲν παρακαταθήκης φύλαξ ἀποδειχθείην , ἐπὶ χρησταῖς δὲ καὶ αὐτὸς ταῖς μελλούσαις ἐλπίσι μετὰ ἀγαθοῦ τοῦ συνειδότος χωριζοίμην . εἰ δὲ ἀποτύχοιμεν , ὃ μὴ γένοιτο , καὶ οὕτω συγγνωστός , ὅτι γε δὴ μόνην σε οὐδὲ τότε καταλιπών , ἀλλ̓ ἀγαθόν σοι φύλακα καὶ πατέρα Καλάσιριν τουτονὶ παρακαταστήσας . ἡ δὲ Χαρίκλεια τόν τε Κνήμωνα ἐκ πολλῶν ἤδη συμβάλλουσα τοῦ Ναυσικλέους ἐπὶ τὸ θυγάτριον ἐπτοημένον ʽὀξὺς γὰρ ὁ ἐρῶν φωρᾶσαι τὸν ὑπὸ τῶν ἴσων παθῶν κεκρατημένον̓ καὶ τὸν Ναυσικλέα πρὸς τῶν ὑπ’ αὐτοῦ λεχθέντων συνεῖσα , ὡς ἀσμένῳ γένοιτο ἄν τὸ κῆδος καὶ πάλαι τοῦτο πραγματεύεται καὶ τὸν Κνήμωνα ἐμπορεύεται ποικίλως ἐφελκόμενος , καὶ ἅμα οὐδὲ εὐπρεπῆ λοιπὸν τῆς ὁδοῦ κοινωνὸν οὐδὲ ἀνύποπτον ἡγουμένη τὸν Κνήμωνα , ὡς δή σοι φίλον , ἔφη , τῆς μὲν ἐπὶ τοῖς προϋπηργμένοις παρὰ σοῦ χρηστοῖς εἰς ἡμᾶς χάριτος κεχρεωστημένης καὶ ὁμολογουμένης , ἐπὶ δὲ τοῖς λειπομένοις οὐ πάντως ἐπούσης ἀνάγκης τὰ ἡμέτερα ἐκφροντίζειν , οὐδὲ ἀλλοτρίαις τύχαις καὶ ἄκοντα συναποκινδυνεύειν . ἀλλὰ σὺ μὲν Ἀθήνας τὰς σὰς καὶ γένος καὶ οἶκον τὸν σὸν κομίσαιο , Ναυσικλέα τουτονὶ καὶ τὴν δἰ αὐτοῦ παραπεσοῦσαν , ὡς φῄς , πρόφασιν μηδαμῶς παρωσάμενος : ἐγὼ δὲ καὶ Καλάσιρις πρὸς τὰ συμπίπτοντα μαχεσόμεθα , ἕως ἂν τὸ τέλος τῆς πλάνης εὕρωμεν , εἰ καὶ ἀνθρώπων μηδεὶς συνεφάπτοιτο , θεοὺς συνεμπόρους ἔχειν καταπιστεύοντες .
Lemmas: μικρός δή ἐφησυχάζω ὁ λέγω ὁ Καλάσιρις , ὦ Ναυσικλῆς , φημί , σύ μέν ἐπί αἴσιος ὁ ἔκπλοος στέλλω , καί Ἑρμῆς μέν κερδῷος Ποσειδῶν δέ ἀσφάλειος συνέμπορος καί πομπός γίγνομαι , πᾶς μέν ἐπί πέλαγος ἐύρρους καί εὐήνεμος παραπέμπω , πᾶς δέ ὅρμος εὐλίμενος καί πᾶς πόλις εὐπρόσοδος καί φιλέμπορος ἀποφαίνω , οὕτως ἐγώ καί πάρειμι περιέπω καί ἀπέρχομαι βούλομαι πέμπω καί ὁ ξένιος τε καί φίλιος θεσμός ἀκριβόω . ἀλλά ἐγώ ἀλγεινός μέν ἴσως ὁ χωρίζω σύ τε καί οἰκία ὁ σός , ὅς ἴδιος ἐγώ ἡγέομαι παρασκευάζω , ἀναγκαῖος δέ καί ἀπαραίτητος ὁ ὁ φίλος ἀνεύρεσις παντοίως ἀντιλαμβάνω . ἐγώ μέν οὕτως καί Χαρίκλεια οὗτος : Κνήμων δέ τις ποτέ ὁ γνώμη , καί εἴτε συναλητεύω ἐγώ καί χαρίζω ἑτοῖμος εἴτε ἄλλῃ πη διαγιγνώσκω , αὐτός ἄν λέγω πάρειμι . βούλομαι δή ὁ Κνήμων πρός οὗτος ἀποκρίνω , καί μέλλω τις ἤδη καί φθέγγομαι , λύζω τε αἰφνίδιος , καί ἀθρόος αὐτός δάκρυον : θερμός προχέω ἐπιστομίζω ὁ γλῶσσα , ἕως ὀψέ ποτέ ὁ πνεῦμα συλλέγω καί ἐπιστενάζω , ὦ πᾶς , φημί , τροπή ἀνάμεστος καί ἀστάθμητος τύχη ἀνθρώπινος κίνημα , ὅσος παλίρροια κακός ἐπί τε ἄλλος δή πολύς πολλάκις καί κατά ἐγώ φιλοτιμέομαι . γένος ἐγώ καί οἰκία πατρῷος στερέω , πατρίς τε καί πόλις ὁ ὁ φίλος ξενόω , Αἰγύπτιος ἐγώ γῆ πολά ὁ μεταξύ σιωπάω προσοκέλλω , λῃστής βουκόλος παραδίδωμι , μικρός τις χρηστός ἐλπίς ὑποφαίνω , ἀνήρ συντυχία δυστυχής μέν καί οὗτος , πλήν ἀλλά Ἕλλην , πρυτανεύω , μετά ὅς ὁ λείπω ὁ χρόνος βιόω ἐλπίζω . καί οὗτος , ὡς ἔοικα , ὑποτέμνω ὁ παραμυθία . ποῖ γάρ τρέπω ; τίς δέ ἐγώ καί χρή πράσσω ; καταλείπω Χαρίκλεια οὔπω Θεαγένης ἀνευρίσκω ; ἀλλά δεινός , ὦ γῆ , καί ἀθέμιτος . ἀλλά ἕπομαι ἐγώ χρή καί συναναζητέω ; εἰ μέν ἐπί πρόδηλος ὁ εὕρεσις , καλός ὁ μοχθέω ἐπί ἐλπίς ὁ κατορθόω : εἰ δέ ἄδηλος ὁ μέλλω καί πολύς ὁ δυσχερής , ἄδηλος δέ ποῖ ποτέ ἵστημι ἐγώ ὁ ὁ ἄλη , τίς οὐ συγγνώμη παρά σύ τε καί θεός φίλος αἰτέω νῦν γοῦν ποτέ ὁ ἐπί ὁ πατρίς καί ὁ γένος ἐπάνοδος μιμνῄσκω , καιρός καί οὗτος εἰς καλός ἐκ τις θεός , ὡς ἔοικα , παραπίπτω , καί οὗτος Ναυσικλῆς , ὡς φημί , εἰς Ἕλλην ἀφίημι μέλλω , μή δή ἐγώ τις καί ὁ πατήρ ἐν οὗτος πάσχω ἐρῆμος εἰς ὁ παντελής διάδοχος καί ἄκληρος ὁ οἶκος ἀπολείπω . καί γάρ καί εἰ πένομαι μέλλω , σῴζω γοῦν τις λείψανον διά ἐγώ ὁ γένος καλός καί αὐτάρκης . ἀλλά ὦ Χαρίκλεια ἵημι γάρ προηγέομαι ἀπολογέομαι , καί συγγνώμη αἰτέω , καί δέω δόσις , ἄχρι μέν ὁ βούκολος ἕπομαι , μικρός ἐπιμένω Ναυσικλῆς , ἐάν σφόδρα ἐπείγω , παρακαλέω , εἰ πως σύ Θεαγένης πάρειμι πάρειμι ἐγχειρίζω χρηστός μέν παρακαταθήκη φύλαξ ἀποδείκνυμι , ἐπί χρηστός δέ καί αὐτός ὁ μέλλω ἐλπίς μετά ἀγαθός ὁ σύνοιδα χωρίζω . εἰ δέ ἀποτυγχάνω , ὅς μή γίγνομαι , καί οὕτως συγγνωστός , ὅτι γε δή μόνος σύ οὐδέ τότε καταλείπω , ἀλλά ἀγαθός σύ φύλαξ καί πατήρ Καλάσιρις οὗτος παρακαθίστημι . ὁ δέ Χαρίκλεια ὁ τε Κνήμων ἐκ πολύς ἤδη συμβάλλω ὁ Ναυσικλῆς ἐπί ὁ θυγάτριον πτοέω ὀξύς γάρ ὁ ἐράω φωράω ὁ ὑπό ὁ ἴσος πάθος κρατέω καί ὁ Ναυσικλῆς πρός ὁ ὑπό αὐτός λέγω συνίημι , ὡς ἄσμενος γίγνομαι ἄν ὁ κῆδος καί πάλαι οὗτος πραγματεύομαι καί ὁ Κνήμων ἐμπορεύομαι ποικίλος ἐφέλκω , καί ἅμα οὐδέ εὐπρεπής λοιπός ὁ ὁδός κοινωνός οὐδέ ἀνύποπτος ἡγέομαι ὁ Κνήμων , ὡς δή σύ φίλος , φημί , ὁ μέν ἐπί ὁ προυπάρχω παρά σύ χρηστός καπετώλιον ἐγώ χάρις χρεωστέω καί ὁμολογέω , ἐπί δέ ὁ λείπω οὐ πάντως ἔπειμι ἀνάγκη ὁ ἡμέτερος ἐκφροντίζω , οὐδέ ἀλλότριος τύχη καί ἄκων συναποκινδυνεύω . ἀλλά σύ μέν Ἀθῆναι ὁ σός καί γένος καί οἶκος ὁ σός κομίζω , Ναυσικλῆς οὗτος καί ὁ διά αὐτός παραπίπτω , ὡς φημί , πρόφασις μηδαμῶς πάρειμι : ἐγώ δέ καί Καλάσιρις πρός ὁ συμπίπτω μάχομαι , ἕως ἄν ὁ τέλος ὁ πλάνη εὑρίσκω , εἰ καί ἄνθρωπος μηδείς συνεφάπτομαι , θεός συνέμπορος ἔχω καταπιστεύω .