heliodorus-scr-erot.aethiopica 1.19
καὶ τὸ μὲν ὄναρ τοῦτον ἔφραζε τὸν τρόπον , οὕτως αὐτῷ τῆς ἐπιθυμίας ἐξηγουμένης , ἅμα δὲ τῇ ἕῳ τούς τε πρώτους τῶν ὑφ̓ αὑτὸν ἥκειν ἐκέλευε , καὶ λάφυρα τὰ σῦλα σεμνότερον ὀνομάζων φέρειν εἰς μέσους ἐπέταττε . καὶ τὸν Κνήμωνα ὡς αὑτὸν μετεπέμπετο , ἄγειν καὶ τοὺς φρουρουμένους ἐντειλάμενος . ἐπεὶ δὲ ἤγοντο , τίς ἄρα τύχη διαδέξεται ἡμᾶς , ἐβόων , καὶ πολλὰ τὸν Κνήμωνα ἱκέτευον , εἴ τι δύναιτο συμπράττειν . ὃ δὲ ἐπηγγέλλετο καὶ θυμὸν ἔχειν ἀγαθὸν προύτρεπεν , οὐ παντάπασι βάρβαρον εἶναι τὰ ἤθη τὸν λῄσταρχον ἐγγυώμενος , ἀλλ̓ ἔχειν τι καὶ ἥμερον , γένος τε ὄντα τῶν ἐπὶ δόξης καὶ πρὸς ἀνάγκης τὸν παρόντα βίον ἑλόμενον . ἐπεὶ δὲ ἤχθησαν , ἤθροιστο δὲ καὶ ὁ λοιπὸς ὅμιλος , ἐπί τινος ὑψηλοῦ προκαθίσας ἑαυτὸν ὁ Θύαμις , καὶ τὴν νῆσον ἐκκλησίαν ἀποφήνας , καὶ τὰ λεχθησόμενα φράζειν τὸν Κνήμωνα καὶ τοῖς αἰχμαλώτοις προστάξας ʽσυνίη γὰρ ἤδη τῶν Αἰγυπτίων , ὁ δὲ Θύαμις οὐκ ἠκρίβου τὰ Ἑλλήνων̓ , ἄνδρες , ἔλεγε , συστρατιῶται , τὴν ἐμὴν ἐπίστασθε γνώμην , οἵαν ἀεὶ κέχρημαι πρὸς ὑμᾶς . ἐγὼ γάρ , ὡς ἴστε , παῖς μὲν προφήτου τοῦ ἐν Μέμφει γεγονώς , ἀποτυχὼν δὲ τῆς ἱερωσύνης μετὰ τὴν τοῦ πατρὸς ὑπαναχώρησιν , ἀδελφοῦ νεωτέρου ταύτην παρανομήσαντος παρελέσθαι , ἐφ̓ ὑμᾶς τε καταφυγὼν ἐφ̓ ᾧ τε τιμωρίαν μὲν λαβεῖν τὴν τιμὴν δὲ ἀπολαβεῖν , καὶ τοῦ ἄρχειν ὑμῶν παῤ ὑμῶν ἀξιωθείς , εἰς τὴν δεῦρο διήγαγον οὐδὲν τῶν πολλῶν ἐμαυτῷ πλέον ἀπονέμων , ἀλλ̓ εἴτε χρημάτων νέμησις , ἰσομοιρίαν ἠγάπησα , εἴτε αἰχμαλώτων διάπρασις , εἰς τὸ κοινὸν κατέθηκα , προσήκειν ἡγούμενος τὸν οὕτω δὴ καλῶς ἐξηγούμενον τῶν μὲν ἔργων πλεῖστον μετέχειν τῶν δὲ ποριζομένων τὸ ἴσον , τῶν δὲ ἁλισκομένων τοὺς μὲν ἄνδρας ἡμῖν αὐτοῖς ἐγκαταλέγων , ὅσοι τι ῥώμῃ σώματος ὠφελήσειν ἔμελλον , τοὺς δὲ ἀσθενεστέρους ἀπεμπολῶν , γυναικῶν δὲ ὕβρεως ἀπείρατος , τὰς μὲν εὖ γεγονυίας ἢ χρημάτων ἀφιεὶς ἢ τῆς τύχης μόνης οἰκτείρων , τὰς δὲ ἐλάττους , καὶ ἃς δουλεύειν οὐχ ἡ αἰχμαλωσία μᾶλλον ἀλλ̓ ἡ συνήθεια κατηνάγκαζε , θεραπαίνας ἑκάστοις διανέμων . τὸ δὲ νῦν παρὸν ἕν τι τῶν λαφύρων αἰτῶ παῤ ὑμῶν , τὴν κόρην ταυτηνὶ τὴν ξένην , ἣν δυνατὸν ἐμαυτῷ με δοῦναι , βέλτιον παρὰ τοῦ κοινοῦ λαβεῖν ἡγοῦμαι : καὶ γὰρ εὔηθες τὴν αἰχμάλωτον βιασάμενον , ἀκόντων τι τῶν φίλων φαίνεσθαι διαπραττόμενον . ἀλλὰ καὶ ταύτην αἰτῶ παῤ ὑμῶν οὐ προῖκα τὴν χάριν , ἀλλ̓ ἀντιδοὺς τὸ μηδὲν αὐτὸς τῶν ἄλλων τῆς λείας μεταλαβεῖν . ἐπειδὴ γὰρ τὴν πάνδημον Ἀφροδίτην τὸ προφητικὸν ἀτιμάζει γένος , οὐ τῆς καθ̓ ἡδονὴν χρείας ἀλλὰ τῆς εἰς διαδοχὴν σπορᾶς τήνδε ἐμαυτῷ γενέσθαι διεσκεψάμην .
Lemmas: καί ὁ μέν ὄναρ οὗτος φράζω ὁ τρόπος , οὕτως αὐτός ὁ ἐπιθυμία ἐξηγέομαι , ἅμα δέ ὁ ἠώς ὁ τε πρῶτος ὁ ὑπό ἑαυτοῦ ἥκω κελεύω , καί λάφυρα ὁ σύλη σεμνός ὀνομάζω φέρω εἰς μέσος ἐπιτάσσω . καί ὁ Κνήμων ὡς ἑαυτοῦ μεταπέμπω , ἄγω καί ὁ φρουρέω ἐντέλλω . ἐπεί δέ ἄγω , τίς ἄρα τύχη διαδέχομαι ἐγώ , βοάω , καί πολύς ὁ Κνήμων ἱκετεύω , εἰ τις δύναμαι συμπράσσω . ὁ δέ ἐπαγγέλλω καί θυμός ἔχω ἀγαθός προτρέπω , οὐ παντάπασι βάρβαρος εἰμί ὁ ἦθος ὁ λῄσταρχος ἐγγυάω , ἀλλά ἔχω τις καί ἥμερος , γένος τε εἰμί ὁ ἐπί δόξα καί πρός ἀνάγκη ὁ πάρειμι βίος αἱρέω . ἐπεί δέ ἀχθέω , ἀθροίζω δέ καί ὁ λοιπός ὅμιλος , ἐπί τις ὑψηλός προκαθίζω ἑαυτοῦ ὁ Θύαμις , καί ὁ νῆσος ἐκκλησία ἀποφαίνω , καί ὁ λέγω φράζω ὁ Κνήμων καί ὁ αἰχμάλωτος προστάσσω σύνειμι γάρ ἤδη ὁ Αἰγύπτιος , ὁ δέ Θύαμις οὐ ἀκριβόω ὁ Έλληνας , ἀνήρ , λέγω , συστρατιώτης , ὁ ἐμός ἐπίσταμαι γνώμη , οἷος ἀεί χράω πρός σύ . ἐγώ γάρ , ὡς οἶδα , παῖς μέν προφήτης ὁ ἐν Μέμφις γίγνομαι , ἀποτυγχάνω δέ ὁ ἱερωσύνη μετά ὁ ὁ πατήρ ὑπαναχώρησις , ἀδελφός νεώτερος οὗτος παρανομέω παραιρέω , ἐπί σύ τε καταφεύγω ἐπί ὅς τε τιμωρία μέν λαμβάνω ὁ τιμή δέ ἀπολαμβάνω , καί ὁ ἄρχω σύ παρά σύ ἀξιόω , εἰς ὁ δεῦρο διάγω οὐδείς ὁ πολύς ἐμαυτοῦ πολύς ἀπονέμω , ἀλλά εἴτε χρῆμα νέμησις , ἰσομοιρία ἀγαπάω , εἴτε αἰχμάλωτος διάπρασις , εἰς ὁ κοινός κατατίθημι , προσήκω ἡγέομαι ὁ οὕτως δή καλός ἐξηγέομαι ὁ μέν ἔργον πολύς μετέχω ὁ δέ πορίζω ὁ ἴσος , ὁ δέ ἁλίσκομαι ὁ μέν ἀνήρ ἐγώ αὐτός ἐγκαταλέγω , ὅσος τις ῥώμη σῶμα ὠφελέω μέλλω , ὁ δέ ἀσθενής ἀπεμπολάω , γυνή δέ ὕβρις ἀπείρατος , ὁ μέν εὖ γίγνομαι ἤ χρῆμα ἀφίημι ἤ ὁ τύχη μόνος οἰκτίρω , ὁ δέ ἐλαχύς , καί ὅς δουλεύω οὐ ὁ αἰχμαλωσία μάλα ἀλλά ὁ συνήθεια καταναγκάζω , θεράπαινα ἕκαστος διανέμω . ὁ δέ νῦν πάρειμι εἷς τις ὁ λάφυρα αἰτέω παρά σύ , ὁ κόρη οὗτος ὁ ξένη , ὅς δυνατός ἐμαυτοῦ ἐγώ δίδωμι , ἀγαθός παρά ὁ κοινός λαμβάνω ἡγέομαι : καί γάρ εὐήθης ὁ αἰχμάλωτος βιάζω , ἄκων τις ὁ φίλος φαίνω διαπράσσω . ἀλλά καί οὗτος αἰτέω παρά σύ οὐ προίξ ὁ χάρις , ἀλλά ἀντιδίδωμι ὁ μηδείς αὐτός ὁ ἄλλος ὁ λεία μεταλαμβάνω . ἐπειδή γάρ ὁ πάνδημος Ἀφροδίτη ὁ προφητικός ἀτιμάζω γένος , οὐ ὁ κατά ἡδονή χρεία ἀλλά ὁ εἰς διαδοχή σπορά ὅδε ἐμαυτοῦ γίγνομαι διασκοπέω .