heliodorus-scr-erot.aethiopica 2.21
ἀποτεμὼν οὖν ὁ Κνήμων ὅσον εἰκὸς ἦν ἔλαττον κομᾶν τοῦ λῃστρικοῦ τὸν ἁβρότερον , ἐπὶ τὴν Χέμμιν τὴν κώμην , οὗ τῷ Θεαγένει συνετέτακτο , ἔσπευδεν . ἤδη δὲ αὐτῷ πλησιάζοντι τῷ Νείλῳ , καὶ πρὸς τὴν Χέμμιν περαιοῦσθαι μέλλοντι , πρεσβύτης τις ἀνὴρ ἐναλύων ταῖς ὄχθαις ἐφάνη , καὶ δόλιχόν τινα τῷ ῥείθρῳ πολλάκις ἄνω καὶ κάτω παραθέων , καὶ ὥσπερ τῷ ποταμῷ φροντίδων τινῶν κοινούμενος . ἡ κόμη πρὸς τὸ ἱερώτερον καθεῖτο καὶ ἀκριβῶς ἦν λευκή , τὸ γένειον λάσιον καὶ σεμνότερον βαθυνόμενον , στολὴ καὶ ἐσθὴς ἡ ἄλλη πρὸς τὸ ἑλληνικώτερον βλέπουσα . μικρὸν οὖν ἑαυτὸν ἐπιστήσας ὁ Κνήμων , ὡς ἀντιπαρέθει πολλάκις ὁ πρεσβύτης , οὐδὲ εἴ τις αὐτῷ πάρεστιν αἰσθάνεσθαι δοκῶν ʽοὕτως ἄρα ὅλος τῶν φροντισμάτων ἦν , καὶ πρὸς μόνην τὴν σκέψιν ὁ νοῦς ἐσχόλαζἐ , κατὰ πρόσωπον ὑπαντιάσας πρῶτα μὲν χαίρειν ἐκέλευε . τοῦ δὲ οὐ δύνασθαι φήσαντος , ἐπειδὴ μὴ οὕτω συμβαίνειν αὐτῷ παρὰ τῆς τύχης , θαυμάσας ὁ Κνήμων , Ἕλλην δέ , εἶπεν , ὁ ξένος , ἢ πόθεν ; ὃ δέ , οὔτε Ἕλλην οὔτε ξένος , ἀλλ̓ ἐντεῦθεν Αἰγύπτιος . πόθεν οὖν ἑλληνίζεις τὴν στολήν ; δυστυχήματα , ἔφη , τὸ λαμπρόν με τοῦτο σχῆμα μετημφίασε . τοῦ δὲ Κνήμωνος εἰ φαιδρύνεταί τις ἐπὶ συμφοραῖς θαυμάζοντος , καὶ ταῦτα μαθεῖν ἀξιοῦντος , Ἰλιόθεν με φέρεις , ἀπεκρίνατο ὁ πρεσβύτης , καὶ σμῆνος κακῶν καὶ τὸν ἐκ τούτων βόμβον ἄπειρον ἐπὶ σεαυτὸν κινεῖς . ἀλλὰ ποῖ δὴ πορεύῃ καὶ πόθεν ὦ νεανία ; πῶς δὲ τὴν φωνὴν Ἕλλην ἐν Αἰγύπτῳ ; γελοῖον , ἔφη ὁ Κνήμων : τῶν γὰρ κατὰ σεαυτὸν οὐδὲν ἐκδιδάξας , πρότερος καὶ ταῦτα ἐρωτηθείς , τῶν ἐμῶν γνῶσιν ἐπιζητεῖς . οὐκοῦν , ἦ δ̓ ὅς , ἐπειδὴ Ἕλληνι ἔοικας ἀνδρί , καί σέ τις , ὡς ἔοικε , μετασχηματίζει τύχη , καὶ πάντως τὰ ἡμέτερα ποθεῖς ἀκούειν , ὠδίνω δὲ καὶ αὐτὸς πρός τινα ἐξειπεῖν ʽεἶπον ἂν τάχα καὶ τοῖσδε τοῖς καλάμοις κατὰ τὸν μῦθον , εἰ μὴ σοὶ προσέτυχον̓ , ὄχθας μὲν Νείλου τάσδε καὶ Νεῖλον ἀπολίπωμεν ʽοὐ γὰρ ἡδὺ μακροτέρων διηγημάτων ἀκροατήριον τόπος ἡλίου μεσημβρίᾳ φλεγόμενοσ̓ , πρὸς δὲ τὴν κώμην ἣν ὁρᾷς ἀντικρὺ κειμένην ἴωμεν , εἰ μή σέ τι προυργιαίτερον ἀπασχολεῖ . ξενιῶ δέ δε οὐκ ἐν ἐμαυτοῦ , ἀλλ̓ ἐν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ κἀμὲ ὡς ἱκέτην ὑποδεξαμένου , παῤ ᾧ γνώσῃ τε τἀμὰ βουλόμενος , ἀναθήσῃ δ̓ ἐν μέρει καὶ τὰ κατὰ σεαυτόν . ἴωμεν , ἔφη ὁ Κνήμων : καὶ γάρ μοι καὶ ἄλλως ἡ πρὸς τὴν κώμην ὁδὸς σπουδάζεται , ἀναμεῖναί τινας ἐν ταύτῃ τῶν ἐπιτηδείων συντεταγμένῳ .
Lemmas: ἀποτέμνω οὖν ὁ Κνήμων ὅσος ἔοικα εἰμί ἐλαχύς κομάω ὁ λῃστρικός ὁ ἁβρός , ἐπί ὁ Χέμμις ὁ κώμη , οὗ ὁ Θεαγένης συντάσσω , σπεύδω . ἤδη δέ αὐτός πλησιάζω ὁ Νεῖλος , καί πρός ὁ Χέμμις περαιόω μέλλω , πρεσβύτης τις ἀνήρ ἐναλύω ὁ ὄχθη φαίνω , καί δόλιχος τις ὁ ῥεῖθρον πολλάκις ἄνω καί κάτω παραθέω , καί ὥσπερ ὁ ποταμός φροντίς τις κοινόω . ὁ κόμη πρός ὁ ἱερός καθίημι καί ἀκριβής εἰμί λευκός , ὁ γένειον λάσιος καί σεμνός βαθύνω , στολή καί ἐσθής ὁ ἄλλος πρός ὁ ἑλληνικός βλέπω . μικρός οὖν ἑαυτοῦ ἐφίστημι ὁ Κνήμων , ὡς ἀντιπαραθέω πολλάκις ὁ πρεσβύτης , οὐδέ εἰ τις αὐτός πάρειμι αἰσθάνομαι δοκέω ὕω ἄρα ὅλος ὁ φρόντισμα εἰμί , καί πρός μόνος ὁ σκέψις ὁ νόος σχολάζω , κατά πρόσωπον ὑπαντιάζω πρῶτος μέν χαίρω κελεύω . ὁ δέ οὐ δύναμαι φημί , ἐπειδή μή οὕτως συμβαίνω αὐτός παρά ὁ τύχη , θαυμάζω ὁ Κνήμων , Ἕλλην δέ , λέγω , ὁ ξένος , ἤ πόθεν ; ὁ δέ , οὔτε Ἕλλην οὔτε ξένος , ἀλλά ἐντεῦθεν Αἰγύπτιος . πόθεν οὖν ἑλληνίζω ὁ στολή ; δυστύχημα , φημί , ὁ λαμπρός ἐγώ οὗτος σχῆμα μεταμφιάζω . ὁ δέ Κνήμων εἰ φαιδρύνω τις ἐπί συμφορά θαυμάζω , καί οὗτος μανθάνω ἀξιόω , Ἰλιόθεν ἐγώ φέρω , ἀποκρίνω ὁ πρεσβύτης , καί σμῆνος κακός καί ὁ ἐκ οὗτος βόμβος ἄπειρος ἐπί σεαυτοῦ κινέω . ἀλλά ποῖ δή πορεύω καί πόθεν ὦ νεανίας ; πῶς δέ ὁ φωνή Ἕλλην ἐν Αἴγυπτος ; γέλοιος , φημί ὁ Κνήμων : ὁ γάρ κατά σεαυτοῦ οὐδείς ἐκδιδάσκω , πρότερος καί οὗτος ἐρωτάω , ὁ ἐμός γνῶσις ἐπιζητέω . οὐκοῦν , ἠμί δέ ὅς , ἐπειδή Ἕλλην ἔοικα ἀνήρ , καί σύ τις , ὡς ἔοικα , μετασχηματίζω τύχη , καί πάντως ὁ ἡμέτερος ποθέω ἀκούω , ὠδίνω δέ καί αὐτός πρός τις ἐκλέγω εἶπον ἄν τάχα καί ὅδε ὁ κάλαμος κατά ὁ μῦθος , εἰ μή σύ προστυγχάνω , ὄχθη μέν Νεῖλος ὅδε καί Νεῖλος ἀπολείπω ὕω γάρ ἡδύς μακρός διήγημα ἀκροατήριον τόπος ἥλιος μεσημβρία φλέγω , πρός δέ ὁ κώμη ὅς ὁράω ἀντικρύ κεῖμαι ἔρχομαι , εἰ μή σύ τις προὔργου ἀπασχολέω . ξενίζω δέ ε οὐ ἐν ἐμαυτοῦ , ἀλλά ἐν ἀνήρ ἀγαθός ἐγώ ὡς ἱκέτης ὑποδείκνυμι , παρά ὅς γιγνώσκω τε ἐμός βούλομαι , ἀνατίθημι δέ ἐν μέρος καί ὁ κατά σεαυτοῦ . ἔρχομαι , φημί ὁ Κνήμων : καί γάρ ἐγώ καί ἄλλος ὁ πρός ὁ κώμη ὁδός σπουδάζω , ἀναμένω τις ἐν οὗτος ὁ ἐπιτήδειος συντάσσω .