heliodorus-scr-erot.aethiopica 4.4
ἐπεὶ δὴ μέσον ὦ Κνήμων ἠνύετο τὸ στάδιον , ὀλίγον ἐπιστρέψας καὶ ὑποβλέψας τὸν Ὄρμενον ἀνακουφίζει τὴν ἀσπίδα πρὸς ὕψος , καὶ τὸν αὐχένα διεγείρας , τὸ βλέμμα τε ὅλον εἰς τὴν Χαρίκλειαν τείνας , καθάπερ βέλος ἐπὶ σκοπὸν ἐφέρετο , καὶ τοσοῦτον παρέφθη τὸν Ἀρκάδα ὀργυιῶν πλῆθος , ὃ διαλεῖπον εἰς ὕστερον ἐμετρήθη . προσδραμὼν οὖν τῇ Χαρικλείᾳ πολύς τε ἐξεπίτηδες εἰς τὸ στέρνον ἐμπίπτει , τοῦ δρόμου δῆθεν τὴν ῥύμην οὐκ ἐνεγκών , καὶ τὸν φοίνικα κομιζόμενος οὐκ ἔλαθέ με τὴν χεῖρα τῆς κόρης φιλῶν . ἀπέσωσας , εἶπεν ὁ Κνήμων , ὅτι καὶ ἐνίκησε καὶ ἐφίλησεν . ἀλλὰ τίνα δὴ τὰ ἑξῆς ; οὐ μόνον ἀκουσμάτων ἀκόρεστος ἄρα ἦσθα ὦ Κνήμων , ἀλλὰ καὶ ὕπνῳ δυσάλωτος . ἤδη γοῦν οὐκ ὀλίγης μοίρας τῆς νυκτὸς παρῳχηκυίας ἀντέχεις ἐγρηγορὼς καὶ τὴν διήγησιν μηκυνομένην οὐκ ἀποκναίεις . ἐγὼ καὶ Ὁμήρῳ μέμφομαι , ὦ πάτερ , ἄλλων τε καὶ φιλότητος κόρον εἶναι φήσαντι , πράγματος ὃ κατ̓ ἐμὲ κριτὴν οὐδεμίαν φέρει πλησμονήν , οὔτε καθ̓ ἡδονὴν ἀνυόμενον οὔτε εἰς ἀκοὴν ἐρχόμενον . εἰ δέ τις καὶ τοῦ Θεαγένους καὶ Χαρικλείας ἔρωτος μνημονεύοι , τίς οὕτως ἀδαμάντινος ἢ σιδηροῦς τὴν καρδίαν ὡς μὴ θέλγεσθαι καὶ εἰς ἐνιαυτὸν ἀκούων ; ὥστε ἔχου τῶν ἑξῆς . ὁ μὲν Θεαγένης ὦ Κνήμων ἐστεφανοῦτο καὶ νικῶν ἀνηγορεύετο , καὶ παρεπέμπετο ὑπὸ ταῖς πάντων εὐφημίαις : ἡ Χαρίκλεια δὲ ἥττητο λαμπρῶς , καὶ δεδούλωτο τῷ πόθῳ πλέον ἢ πρότερον , αὖθις ἰδοῦσα τὸν Θεαγένην . ἡ γὰρ τῶν ἐρωτικῶν ἀντίβλεψις ὑπόμνησις τοῦ πάσχοντος γίνεται , καὶ ἀναφλέγει τὴν διάνοιαν ἡ θέα , καθάπερ ὕλη πυρὶ γινομένη . κἀκείνη μὲν οἴκαδε ἐλθοῦσα συνήθη νύκτα ταῖς προτέραις ἢ καὶ δριμυτέραν διῆγεν , ἐγὼ δὲ αὖθις ἄυπνος ἦν , τήν τε φυγὴν ὅποι τραπόμενοι λάθοιμεν ἂν ἐπισκοπῶν , καὶ πρὸς τίνα χώραν ἄρα πέμποι τοὺς νέους ὁ θεὸς ἐννοῶν . τὸν μὲν δὴ δρασμὸν ἔγνων κατὰ θάλατταν εἶναι ποιητέον , ἀπὸ τοῦ χρησμοῦ τὸ συνοῖσον λαβών , ἔνθα ἔφασκεν αὐτοὺς κῦμα τεμόντας ἵξεσθ̓ ἠελίου πρὸς χθόνα κυανέην :
Lemmas: ἐπεί δή μέσος ὦ Κνήμων ἀνύω ὁ στάδιον , ὀλίγος ἐπιστρέφω καί ὑποβλέπω ὁ Ὄρμενος ἀνακουφίζω ὁ ἀσπίς πρός ὕψος , καί ὁ αὐχήν διεγείρω , ὁ βλέμμα τε ὅλος εἰς ὁ Χαρίκλεια τείνω , καθά βέλος ἐπί σκοπός φέρω , καί τοσοῦτος παρέπομαι ὁ Ἀρκάς ὄργυια πλῆθος , ὅς διαλείπω εἰς ὕστερον μετρέω . προστρέχω οὖν ὁ Χαρίκλεια πολύς τε ἐξεπίτηδες εἰς ὁ στέρνον ἐμπίπτω , ὁ δρόμος δῆθεν ὁ ῥύμη οὐ φέρω , καί ὁ φοῖνιξ κομίζω οὐ λανθάνω ἐγώ ὁ χείρ ὁ κόρη φιλέω . ἀποσῴζω , λέγω ὁ Κνήμων , ὅτι καί νικάω καί φιλέω . ἀλλά τίς δή ὁ ἑξῆς ; οὐ μόνος ἄκουσμα ἀκόρεστος ἄρα εἰμί ὦ Κνήμων , ἀλλά καί ὕπνος δυσάλωτος . ἤδη γοῦν οὐ ὀλίγος μοῖρα ὁ νύξ παρῳχηκίσκω ἀντέχω ἐγείρω καί ὁ διήγησις μηκύνω οὐ ἀποκναίω . ἐγώ καί Ὅμηρος μέμφομαι , ὦ πατήρ , ἄλλος τε καί φιλότης κόρος εἰμί φημί , πρᾶγμα ὅς κατά ἐγώ κριτής οὐδείς φέρω πλησμονή , οὔτε κατά ἡδονή ἀνύω οὔτε εἰς ἀκοή ἔρχομαι . εἰ δέ τις καί ὁ Θεαγένης καί Χαρίκλεια ἔρως μνημονεύω , τίς οὕτως ἀδαμάντινος ἤ σιδήρεος ὁ καρδία ὡς μή θέλγω καί εἰς ἐνιαυτός ἀκούω ; ὥστε χόω ὁ ἑξῆς . ὁ μέν Θεαγένης ὦ Κνήμων στεφανόω καί νικάω ἀναγορεύω , καί παραπέμπω ὑπό ὁ πᾶς εὐφημία : ὁ Χαρίκλεια δέ ἡσσάομαι λαμπρός , καί δουλόω ὁ πόθος πολύς ἤ πρότερος , αὖθις ὁράω ὁ Θεαγένης . ὁ γάρ ὁ ἐρωτικός ἀντίβλεψις ὑπόμνησις ὁ πάσχω γίγνομαι , καί ἀναφλέγω ὁ διάνοια ὁ θέα , καθά ὕλη πῦρ γίγνομαι . ἐκεῖνος μέν οἴκαδε ἔρχομαι συνήθης νύξ ὁ πρότερος ἤ καί δριμύς διάγω , ἐγώ δέ αὖθις ἄυπνος εἰμί , ὁ τε φυγή ὅποι τρέπω λανθάνω ἄν ἐπισκοπέω , καί πρός τίς χώρα ἄρα πέμπω ὁ νέος ὁ θεός ἐννοέω . ὁ μέν δή δρασμός γιγνώσκω κατά θάλασσα εἰμί ποιέω , ἀπό ὁ χρησμός ὁ συμφέρω λαμβάνω , ἔνθα φάσκω αὐτός κῦμα τέμνω ἱκνέομαι ἥλιος πρός χθών κυάνεος :