heliodorus-scr-erot.aethiopica 1.11
ταῦτα ὡς ἤκουσεν , οὐκ εἶπεν , οὐκ ἠρώτησεν , οὐκ ἀπολογίαν προύθηκεν , ἀλλὰ πιστεύων μηδὲν ἂν ψεύσασθαι κατ̓ ἐμοῦ τὴν οὕτω περὶ ἐμὲ διακειμένην , εὐθὺς ὡς εἶχε , κατά τι μέρος τῆς οἰκίας περιτυχών , οὐδὲν εἰδότα πύξ τε ἔπαιε , καὶ παῖδας προσκαλεσάμενος μάστιξιν ᾐκίζετο , μηδὲ τὸ κοινὸν δὴ τοῦτο διότι ξαινοίμην γινώσκοντα , ὡς δὲ ἐνεπέπληστο τῆς ὀργῆς , ἀλλὰ νῦν γε ἔφην , ὦ πάτερ , εἰ καὶ μὴ πρότερον , δίκαιος ἂν εἴην τὴν αἰτίαν τῶν πληγῶν μανθάνειν . ὃ δὲ μᾶλλον παροξυνθεὶς ὢ τῆς εἰρωνείας φησί : τὰς πράξεις αὑτοῦ τὰς ἀνοσίας παῤ ἐμοῦ βούλεται μανθάνειν . καὶ ἀποστραφεὶς ἐπὶ τὴν Δημαινέτην ἔσπευδεν . ἣ δέ ʽοὔπω γὰρ κεκόρεστὀ δευτέρας ἐπιβουλῆς κατ̓ ἐμοῦ τοιᾶσδε ἥπτετο . Θίσβη παιδισκάριον ἦν αὐτῇ , ψάλλειν τε πρὸς κιθάραν ἐπιστάμενον καὶ τὴν ὄψιν οὐκ ἄωρον . τοῦτο ἐπ’ ἐμὲ καθίησιν , ἐρᾶν μου δῆθεν προστάξασα . καὶ ἤρα παραχρῆμα ἡ Θίσβη , καὶ ἡ πολλάκις πειρῶντά με ἀπωσαμένη τότε παντοίως ἐφείλκετο βλέμμασι νεύμασι συνθήμασιν . ἐγὼ δὲ ὁ μάταιος ἄθροον καλὸς γεγενῆσθαι ἐπεπείσμην , καὶ τέλος ἐπὶ τὸν θάλαμον ἐλθοῦσαν νυκτὸς ὑπεδεχόμην . ἣ δὲ καὶ αὖθις ἐπανῆκε καὶ πάλιν , καὶ τοῦ λοιποῦ συνεχῶς ἐφοίτα . ἐπεὶ δέ ποτε φυλάττεσθαι αὐτῇ τὰ πολλὰ παρῄνουν , μὴ γνωσθείη παρὰ τῆς δεσποίνης , ὦ Κνήμων ἔφη , ὡς λίαν ἁπλοϊκός τις εἶναί μοι δοκεῖς : εἰ γὰρ ἐμὲ θεράπαιναν οὖσαν καὶ ἀργυρώνητον ἡγῇ χαλεπὸν εἶναι σοὶ προσομιλοῦσαν ἁλῶναι , τίνος ἂν ἐκείνην ἀξίαν εἴποις τιμωρίας , ἣ καὶ εὐγενὴς εἶναι φάσκουσα καὶ νόμῳ τὸν συνοικοῦντα ἔχουσα , καὶ θάνατον τὸ τέλος τοῦ παρανομήματος γινώσκουσα , μοιχᾶται ; παῦε , ἔφην : οὐ γὰρ ἔχω σοι πιστεύειν . καὶ μήν , εἴ σοι δόξειεν , ἐπ’ αὐτοφώρῳ παραδώσω τὸν μοιχόν . εἰ γὰρ οὕτω βουληθείης , ἔφην . καὶ μὴν βουλήσομαί γε , ἀπεκρίνατο , δοῦ τε ἕνεκεν οὕτω πρὸς αὐτῆς περιυβρισμένου , καὶ ἐμαυτῆς δὲ οὐκ ἔλαττον , ἣ πάσχω τὰ ἔσχατα , ἐφ̓ ἑκάστης ζηλοτυπίαν ματαίαν ἐκείνης ἐπ’ ἐμὲ γυμναζούσης . ἀλλ̓ ὅπως ἀνὴρ ἔσῃ καταλαβών .
Lemmas: οὗτος ὡς ἀκούω , οὐ λέγω , οὐ ἐρωτάω , οὐ ἀπολογία προτίθημι , ἀλλά πιστεύω μηδείς ἄν ψεύδω κατά ἐγώ ὁ οὕτως περί ἐγώ διάκειμαι , εὐθύς ὡς ἔχω , κατά τις μέρος ὁ οἰκία περιτυγχάνω , οὐδείς οἶδα πύξ τε παίω , καί παῖς προσκαλέω μάστιξ αἰκίζω , μηδέ ὁ κοινός δή οὗτος διότι ξαίνω γιγνώσκω , ὡς δέ ἐμπίμπλημι ὁ ὀργή , ἀλλά νῦν γε φημί , ὦ πατήρ , εἰ καί μή πρότερος , δίκαιος ἄν εἰμί ὁ αἰτία ὁ πληγή μανθάνω . ὁ δέ μάλα παροξύνω ὦ ὁ εἰρωνεία φημί : ὁ πρᾶξις ἑαυτοῦ ὁ ἀνόσιος παρά ἐγώ βούλομαι μανθάνω . καί ἀποστρέφω ἐπί ὁ Δημαινέτη σπεύδω . ὁ δέ εὔοψ γάρ κορέννυμι δεύτερος ἐπιβουλή κατά ἐγώ τοιόσδε ἅπτω . Θίσβη παιδισκάριον εἰμί αὐτός , ψάλλω τε πρός κιθάρα ἐπίσταμαι καί ὁ ὄψις οὐ ἄωρος . οὗτος ἐπί ἐγώ καθίημι , ἐράω ἐγώ δῆθεν προσστάζω . καί ἐράω παραχρῆμα ὁ Θίσβη , καί ὁ πολλάκις πειράω ἐγώ ἀπωθέω τότε παντοίως ἐφέλκω βλέμμα νεῦμα σύνθημα . ἐγώ δέ ὁ μάταιος ἀθρόος καλός γίγνομαι πείθω , καί τέλος ἐπί ὁ θάλαμος ἔρχομαι νύξ ὑποδέχομαι . ὁ δέ καί αὖθις ἐπανήκω καί πάλιν , καί ὁ λοιπός συνεχής φοιτάω . ἐπεί δέ ποτέ φυλάσσω αὐτός ὁ πολύς παραινέω , μή γιγνώσκω παρά ὁ δέσποινα , ὦ Κνήμων φημί , ὡς λίαν ἁπλοικός τις εἰμί ἐγώ δοκέω : εἰ γάρ ἐγώ θεράπαινα εἰμί καί ἀργυρώνητος ἡγέομαι χαλεπός εἰμί σύ προσομιλέω ἁλίσκομαι , τίς ἄν ἐκεῖνος ἄξιος λέγω τιμωρία , ὅς καί εὐγενής εἰμί φάσκω καί νόμος ὁ συνοικέω ἔχω , καί θάνατος ὁ τέλος ὁ παρανόμημα γιγνώσκω , μοιχάω ; παύω , φημί : οὐ γάρ ἔχω σύ πιστεύω . καί μήν , εἰ σύ δοκέω , ἐπί αὐτόφωρος παραδίδωμι ὁ μοιχός . εἰ γάρ οὕτως βούλομαι , φημί . καί μήν βούλομαι γε , ἀποκρίνω , δέομαι τε ἕνεκα οὕτως πρός αὐτός περιυβρίζω , καί ἐμαυτοῦ δέ οὐ ἐλαχύς , ὅς πάσχω ὁ ἔσχατος , ἐπί ἕκαστος ζηλοτυπία μάταιος ἐκεῖνος ἐπί ἐγώ γυμνάζω . ἀλλά ὅπως ἀνήρ εἰμί καταλαμβάνω .