heliodorus-scr-erot.aethiopica 4.19
καὶ οἳ μὲν ταῦτα καὶ ἕτεῤ ἄττα πρὸς τούτοις ἐπὶ μάρτυσι τοῖς θεοῖς ὡμολόγουν ἀλλήλοις , ἐγὼ δὲ ὡς τὸν Χαρικλέα δρομαῖος ἥκων θορύβου τε πλήρη καὶ ὀδυρμοῦ καταλαμβάνω τὴν οἰκίαν , οἰκετῶν ἤδη παῤ αὐτὸν ἀφιγμένων καὶ τὴν τῆς κόρης ἁρπαγὴν ἐξαγγειλάντων , καὶ πολιτῶν εἰς πλῆθος συρρεόντων καὶ τὸν Χαρικλέα θρηνοῦντα περιεστοιχισμένων , ἀγνοίᾳ τε τῶν γεγονότων καὶ ἀμηχανίᾳ τῶν πρακτέων συνεχομένων . ἐμβοήσας οὖν ὦ δυσδαίμονες ἔφην , ὑμεῖς δὲ ἐνεοῖς προσεοικότες ἄχρι τίνος ἄναυδοι καὶ ἄπρακτοι καθεδεῖσθε , ὥσπερ ἅμα τῷ δυστυχεῖν καὶ τὸ φρονεῖν προσαφῃρημένοι ; οὐκ ἐν ὅπλοις ἤδη καὶ ἐπιδιώξετε τοὺς πολεμίους ; οὐ καταλήψεσθε καὶ τιμωρήσεσθε τοὺς ἐξυβρικότας ; καὶ ὁ Χαρικλῆς , περιττὸν μὲν ἴσως διαμάχεσθαι πρὸς τὰ παρόντα : συνίημι γὰρ ὡς ἐκ θεῶν μήνιδος ταυτηνὶ τίνω τὴν δίκην , ἣν ἐξ οὗπερ εἰς τὸ ἄδυτον ἀωρὶ παρελθὼν εἶδον ὀφθαλμοῖς ἃ μὴ θέμις , ὁ θεός μοι προεῖπεν , ἀνθ̓ ὧν οὐ προσηκόντως εἶδον , τῆς τῶν φιλτάτων ὄψεως στερήσεσθαι . ὅμως δὲ οὐδὲν κωλύει καὶ πρὸς δαίμονα , φασί , μάχεσθαι , εἰ καὶ τίνας χρὴ μεταθέειν ἢ τίς ὁ τὸν βαρὺν τοῦτον ἐπενεγκὼν κίνδυνον ἐγιγνώσκομεν . ὁ Θετταλός , ἔφην , καὶ παρὰ σοὶ θαυμαστός , ὃν κἀμοὶ φίλον εἰσεποίεις , Θεαγένης ἐστὶ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μείρακες . οὐκ οὖν εὕροις ἄν τινα τούτων κατὰ τὴν πόλιν , οἳ μέχρι τῆσδε τῆς ἑσπέρας ἐπεχωρίαζον . ὥστε ἀνίστασο , καὶ εἰς βουλὴν κάλει τὸν δῆμον . ἐγίνετο ταῦτα . καὶ οἵ τε στρατηγοὶ σύγκλητον ἔκκλησίαν ἐκήρυττον , σάλπιγγι τὸ κήρυγμα πρὸς τὴν πόλιν ἐπισημαίνοντες , καὶ ὁ δῆμος αὐτίκα παρῆν , καὶ τὸ θέατρον ἐγίνετο νυκτερινὸν βουλευτήριον . ὅ τε Χαρικλῆς εἰς μέσους παρελθὼν πρὸς οἰμωγήν τε ἀθρόον ἐκίνει τὸ πλῆθος καὶ μόνον ὀφθείς , ἐσθῆτά τε μέλαιναν ἀμπεχόμενος καὶ κόνιν τοῦ τε προσώπου καὶ τῆς κεφαλῆς καταχεάμενος , καὶ τοιάδε ἔλεγεν . ἴσως μέν , ὦ Δελφοί , προσαγγεῖλαί με βουλόμενον ἐμαυτὸν ἥκειν εἰς μέσους καὶ ταύτην συγκεκληκέναι τὴν ἐκκλησίαν ἡγεῖσθε , πρὸς τὴν ὑπερβολὴν τῶν ἐμῶν συμφορῶν ἀφορῶντες : ἔχει δὲ οὐχ οὕτως . πράττω μὲν γὰρ θανάτου καὶ πολλάκις ἀξίως τό γε νῦν , ἔρημος καὶ θεήλατος καὶ μόνη λοιπὸν οἰκία , πάντων ἅμα τῶν φιλτάτων κεκενωμένη μοι συνομίλων : ὅμως δ̓ οὖν ἥ τε κοινὴ πάντων ἀπάτη καὶ μάταιος ἐλπὶς ἔτι με καρτερεῖν ἀναπείθει , τὴν εὕρεσιν τῆς θυγατρὸς ἐνδεχομένην ὑποτιθεμένη , καὶ ἔτι πλέον ἡ πόλις , ἣν ἰδεῖν πρότερον τιμωρίαν εἰσπεπραγμένην παρὰ τῶν ἐξυβρισάντων ἀναμένω , εἰ μὴ ἄρα καὶ ὑμῶν τὸ φρόνημα τὸ ἐλεύθερον καὶ τὴν ὑπὲρ τῆς ἐνεγκούσης καὶ θεῶν τῶν πατρῴων ἀγανάκτησιν τὰ Θετταλὰ μειράκια προσαφῄρηται . τὸ γὰρ δὴ πάντων βαρύτατον , ὅτι χορευταὶ παῖδες εὐαρίθμητοι καὶ θεωρίας ὑπηρέται πόλιν οἴχονται τῶν Ἑλληνίδων τὴν πρώτην πατήσαντες , καὶ τὸν νεὼν τοῦ Πυθίου τοῦ τιμιωτάτου κτήματος ἀποσυλήσαντες , Χαρικλείας , οἴμοι , τῶν ἐμῶν ὀφθαλμῶν . ὢ τῆς ἀμειλίκτου καθ̓ ἡμῶν τοῦ δαίμονος φιλονεικίας . τὴν πρώτην μοι καὶ γνησίαν , ὡς ἴστε , θυγατέρα ταῖς νυμφικαῖς λαμπάσι συναπέσβεσε : τὴν μητέρα μοι τὴν ἐκείνης ἐπὶ νεαρῷ τῷ πάθει συναπήγαγεν : ἐμὲ τῆς ἐνεγκούσης ἐξήλασεν . ἀλλ̓ ἦν πάντα φορητὰ μετὰ τὴν Χαρικλείας εὕρεσιν . Χαρίκλειά μοι βίος ἦν , ἐλπὶς καὶ διαδοχὴ τοῦ γένους : Χαρίκλεια μόνη παραψυχὴ καὶ ὡς εἰπεῖν ἄγκυρα . καὶ ταύτην ὑπετέμετο καὶ παρήνεγκεν ὅ τι ποτέ ἐστι τὸ εἰληχός με κλυδώνιον , οὐχ ἁπλῶς τοῦτο , οὐδ̓ ὅτε ἔτυχεν , ἀλλὰ καθ̓ ὃν εἴωθε καιρὸν ἀωρὶ καὶ ὠμὰ κατ̓ ἐμοῦ κωμάζειν , ἀπ̓ αὐτῶν μικροῦ τῶν παστάδων , ἄρτι τῶν γάμων ἅπασιν ὑμῖν προκεκηρυγμένων .
Lemmas: καί ὁ μέν οὗτος καί ἕτερος τις πρός οὗτος ἐπί μάρτυς ὁ θεός ὁμολογέω ἀλλήλων , ἐγώ δέ ὡς ὁ ξηαριξλες δρομαῖος ἥκω θόρυβος τε πλήρης καί ὀδυρμός καταλαμβάνω ὁ οἰκία , οἰκέτης ἤδη παρά αὐτός ἀφικνέομαι καί ὁ ὁ κόρη ἁρπαγή ἐξαγγέλλω , καί πολίτης εἰς πλῆθος συρρέω καί ὁ ξηαριξλες θρηνέω περιστοιχίζομαι , ἄγνοια τε ὁ γίγνομαι καί ἀμηχανία ὁ πράσσω συνέχω . ἐμβοάω οὖν ὦ δυσδαίμων φημί , σύ δέ ἐνεός προσέοικα ἄχρι τίς ἄναυδος καί ἄπρακτος καθέζομαι , ὥσπερ ἅμα ὁ δυστυχέω καί ὁ φρονέω προσαφαιρέομαι ; οὐ ἐν ὅπλον ἤδη καί ἐπιδιώκω ὁ πολέμιος ; οὐ καταλαμβάνω καί τιμωρέω ὁ ἐξυβρίζω ; καί ὁ Χαρικλῆς , περισσός μέν ἴσως διαμάχομαι πρός ὁ πάρειμι : συνίημι γάρ ὡς ἐκ θεός μῆνις οὗτος τίνω ὁ δίκη , ὅς ἐκ ὅς εἰς ὁ ἄδυτος ἀωρί παρέρχομαι ὁράω ὀφθαλμός ὅς μή θέμις , ὁ θεός ἐγώ προλέγω , ἀντί ὅς οὐ προσηκόντως ὁράω , ὁ ὁ φίλος ὄψις στερέω . ὅμως δέ οὐδείς κωλύω καί πρός δαίμων , φημί , μάχομαι , εἰ καί τίς χρή μεταθέω ἤ τίς ὁ ὁ βαρύς οὗτος ἐπιφέρω κίνδυνος γιγνώσκω . ὁ Θεσσαλός , φημί , καί παρά σύ θαυμαστός , ὅς ἐγώ φίλος εἰσποιέω , Θεαγένης εἰμί καί ὁ σύν αὐτός μεῖραξ . οὐ οὖν εὑρίσκω ἄν τις οὗτος κατά ὁ πόλις , ὅς μέχρι ὅδε ὁ ἑσπέρα ἐπιχωριάζω . ὥστε ἀνίστημι , καί εἰς βουλή καλέω ὁ δῆμος . γίγνομαι οὗτος . καί ὁ τε στρατηγός σύγκλητος ἐκκλησία κηρύσσω , σάλπιγξ ὁ κήρυγμα πρός ὁ πόλις ἐπισημαίνω , καί ὁ δῆμος αὐτίκα πάρειμι , καί ὁ θέατρον γίγνομαι νυκτερινός βουλευτήριον . ὁ τε Χαρικλῆς εἰς μέσος παρέρχομαι πρός οἰμωγή τε ἀθρόος κινέω ὁ πλῆθος καί μόνος ὁράω , ἐσθής τε μέλας ἀμπέχω καί κόνις ὁ τε πρόσωπον καί ὁ κεφαλή καταχέω , καί τοιόσδε λέγω . ἴσως μέν , ὦ Δελφοί , προσαγγέλλω ἐγώ βούλομαι ἐμαυτοῦ ἥκω εἰς μέσος καί οὗτος συγκαλέω ὁ ἐκκλησία ἡγέομαι , πρός ὁ ὑπερβολή ὁ ἐμός συμφορά ἀφοράω : ἔχω δέ οὐ οὕτως . πράσσω μέν γάρ θάνατος καί πολλάκις ἄξιος ὁ γε νῦν , ἐρῆμος καί θεήλατος καί μόνος λοιπός οἰκίον , πᾶς ἅμα ὁ φίλος κενόω ἐγώ συνόμιλος : ὅμως δέ οὖν ὁ τε κοινός πᾶς ἀπάτη καί μάταιος ἐλπίς ἔτι ἐγώ καρτερέω ἀναπείθω , ὁ εὕρεσις ὁ θυγάτηρ ἐνδέχομαι ὑποτίθημι , καί ἔτι πολύς ὁ πόλις , ὅς ὁράω πρότερος τιμωρία εἰσπράσσω παρά ὁ ἐξυβρίζω ἀναμένω , εἰ μή ἄρα καί σύ ὁ φρόνημα ὁ ἐλεύθερος καί ὁ ὑπέρ ὁ φέρω καί θεός ὁ πατρῷος ἀγανάκτησις ὁ Θεσσαλός μειράκιον προσαφαιρέομαι . ὁ γάρ δή πᾶς βαρύς , ὅτι χορευτής παῖς εὐαρίθμητος καί θεωρία ὑπηρέτης πόλις οἴχομαι ὁ Ἑλληνίς ὁ πρῶτος πατέω , καί ὁ ναός ὁ Πύθιος ὁ τίμιος κτῆμα ἀποσυλάω , Χαρίκλεια , οἴμοι , ὁ ἐμός ὀφθαλμός . ὦ ὁ ἀμείλικτος κατά ἐγώ ὁ δαίμων φιλονικία . ὁ πρῶτος ἐγώ καί γνήσιος , ὡς οἶδα , θυγάτηρ ὁ νυμφικός λαμπάς συναποσβέννυμι : ὁ μήτηρ ἐγώ ὁ ἐκεῖνος ἐπί νεαρός ὁ πάθος συναπάγω : ἐγώ ὁ φέρω ἐξελαύνω . ἀλλά εἰμί πᾶς φορητός μετά ὁ Χαρίκλεια εὕρεσις . Χαρίκλεια ἐγώ βίος εἰμί , ἐλπίς καί διαδοχή ὁ γένος : Χαρίκλεια μόνος παραψυχή καί ὡς λέγω ἄγκυρα . καί οὗτος ὑποτέμνω καί παραφέρω ὅς τις ποτέ εἰμί ὁ λαγχάνω ἐγώ κλυδώνιον , οὐ ἁπλῶς οὗτος , οὐδέ ὅτε τυγχάνω , ἀλλά κατά ὅς εἴωθα καιρός ἀωρί καί ὠμός κατά ἐγώ κωμάζω , ἀπό αὐτός μικρός ὁ παστάς , ἄρτι ὁ γάμος ἅπας σύ προκηρύσσω .