heliodorus-scr-erot.aethiopica 10.33
δηχθεὶς δὴ πρὸς τὸ εἰρημένον ὁ Ὑδάσπης , καὶ πρὸς τὸ ὅμοιον τῆς Χαρικλείου προκλήσεως τὸν νοῦν ἀναπέμπων , οὐ δοκιμάζων δὲ ἐν συνέχοντι τῷ καιρῷ τὸ ἀκριβὲς ἀνιχνεύειν , τὰ δυνατά , εἶπεν , ὦ ξένε , καὶ αἰτεῖν ἐπέτρεψα καὶ δώσειν ἐπένευσα . γεγαμῆσθαι οὖν χρῆναι τὴν σφαγιάζουσαν , οὐ παρθενεύειν , ὁ νόμος διαγορεύει . ἀλλ̓ ἔχει ἄνδρα καὶ αὐτή , πρὸς αὐτὸν ὁ Θεαγένης . φληναφοῦντος , εἶπεν ὁ Ὑδάσπης , καὶ τῷ ὄντι θανατῶντος οἱ λόγοι . γάμου καὶ ἀνδρὸς ὁμιλίας ἀπείρατον τὴν κόρην ἡ ἐσχάρα διέδειξε : πλὴν εἰ Μερόηβον τουτονὶ λέγεις , οὐκ οἶδ̓ ὅθεν ἐγνωκώς , οὔπω μὲν ἄνδρα , νυμφίον δὲ πρὸς ἐμοῦ μόνον ὠνομασμένον . ἀλλ̓ οὐδὲ ἐσόμενον πρόσθες , εἶπεν ὁ Θεαγένης , εἴ τι ἐγὼ τοῦ Χαρικλείου φρονήματος ἐπῄσθημαι . καί μοι ὡς θύματι μαντευομένῳ πιστεύειν ἔσται δίκαιον . πρὸς ταῦτα ὁ Μερόηβος , ἀλλ̓ οὐ ζῶντα , εἶπεν , ὦ βέλτιστε , τὰ θύματα , σφαγιασθέντα δὲ καὶ ἀνατμηθέντα τὴν ἀπὸ τῶν σπλάγχνων σημείωσιν τοῖς μαντικοῖς ὑποδείκνυσιν : ὥστε ὀρθῶς ἔλεγες , ὦ πάτερ , θανατῶντα παραφθέγγεσθαι τὸν ξένον . ἀλλὰ τοῦτον μέν , εἰ κελεύοις , ἀγέτω τις ἐπὶ τοὺς βωμούς : σὺ δέ , εἴ τι λείπεται διοικησάμενος , ἔχου τῆς ἱερουργίας . καὶ ὁ μὲν Θεαγένης ἤγετο οἷ προστέτακτο : ἡ Χαρίκλεια δὲ ἐπὶ τῇ νίκῃ μικρὸν ἀναπνεύσασα καὶ τὰ βελτίονα ἐλπίσασα , πάλιν ἀγομένου πρὸς θρήνοις ἦν . καὶ τῆς Περσίνης πολλὰ παρηγορούσης , καὶ εἰκὸς σωθῆναι τὸν νέον , εἴ μοι καὶ τὰ λειπόμενα καὶ σαφέστερα τῶν κατὰ σαυτὴν ἐξαγορεύειν βούλοιο λεγούσης , ἡ μὲν Χαρίκλεια βιασθεῖσα , καὶ τὸν καιρὸν οὐκ ἐνδιδόντα ὑπέρθεσιν ὁρῶσα , πρὸς τὰ καιριώτερα τῶν διηγημάτων ὥρμησεν . ὁ δὲ Ὑδάσπης , εἴ τινες ὑπολείπονται τῶν πρεσβευσάντων , τοῦ εἰσαγγελέως ἐπυνθάνετο . ὁ δὲ Ἁρμονίας , οἱ ἐκ Συήνης , ἔφη , μόνοι , βασιλεῦ , γράμματα μὲν Ὀροονδάτου καὶ ξένια κομίζοντες , ἄρτι δὲ καὶ πρὸ βραχέος ἐπελθόντες .
Lemmas: δάκνω δή πρός ὁ λέγω ὁ Ὑδάσπης , καί πρός ὁ ὅμοιος ὁ Χαρίκλειος πρόκλησις ὁ νόος ἀναπέμπω , οὐ δοκιμάζω δέ ἐν συνέχω ὁ καιρός ὁ ἀκριβής ἀνιχνεύω , ὁ δυνατός , λέγω , ὦ ξένος , καί αἰτέω ἐπιτρέπω καί δίδωμι ἐπινεύω . γαμέω οὖν χρή ὁ σφαγιάζομαι , οὐ παρθενεύω , ὁ νόμος διαγορεύω . ἀλλά ἔχω ἀνήρ καί αὐτός , πρός αὐτός ὁ Θεαγένης . φληναφάω , λέγω ὁ Ὑδάσπης , καί ὁ εἰμί θανατάω ὁ λόγος . γάμος καί ἀνήρ ὁμιλία ἀπείρητος ὁ κόρη ὁ ἐσχάρα διαδείκνυμι : πλήν εἰ Μερόηβος οὗτος λέγω , οὐ οἶδα ὅθεν γιγνώσκω , οὔπω μέν ἀνήρ , νυμφίος δέ πρός ἐγώ μόνος ὀνομάζω . ἀλλά οὐδέ εἰμί προστίθημι , λέγω ὁ Θεαγένης , εἰ τις ἐγώ ὁ Χαρίκλειος φρόνημα ἐπαισθάνομαι . καί ἐγώ ὡς θῦμα μαντεύομαι πιστεύω εἰμί δίκαιος . πρός οὗτος ὁ Μερόηβος , ἀλλά οὐ ζάω , λέγω , ὦ ἀγαθός , ὁ θῦμα , σφαγιάζομαι δέ καί ἀνατέμνω ὁ ἀπό ὁ σπλάγχνον σημείωσις ὁ μαντικός ὑποδείκνυμι : ὥστε ὀρθός λέγω , ὦ πατήρ , θανατόω παραφθέγγομαι ὁ ξένος . ἀλλά οὗτος μέν , εἰ κελεύω , ἄγω τις ἐπί ὁ βωμός : σύ δέ , εἰ τις λείπω διοικέω , χόω ὁ ἱερουργία . καί ὁ μέν Θεαγένης ἄγω οἷ προστάσσω : ὁ Χαρίκλεια δέ ἐπί ὁ νίκη μικρός ἀναπνέω καί ὁ ἀγαθός ἐλπίζω , πάλιν ἄγω πρός θρῆνος εἰμί . καί ὁ Περσίνη πολύς παρηγορέω , καί ἔοικα σῴζω ὁ νέος , εἰ ἐγώ καί ὁ λείπω καί σαφής ὁ κατά σεαυτοῦ ἐξαγορεύω βούλομαι λέγω , ὁ μέν Χαρίκλεια βιάζω , καί ὁ καιρός οὐ ἐνδίδωμι ὑπέρθεσις ὁράω , πρός ὁ καίριος ὁ διήγημα ὁρμάω . ὁ δέ Ὑδάσπης , εἰ τις ὑπολείπω ὁ πρεσβεύω , ὁ εἰσαγγελεύς πυνθάνομαι . ὁ δέ Ἁρμονία , ὁ ἐκ Συήνη , φημί , μόνος , βασιλεύς , γράμμα μέν Ὀροονδάτης καί ξένιος κομίζω , ἄρτι δέ καί πρό βραχύς ἐπέρχομαι .