heliodorus-scr-erot.aethiopica 4.5
τὸ δὲ ὅποι παραπεμπτέον αὐτούς , μίαν μόνην λύσιν εὕρισκον , εἴ πῃ δυνηθείην ἐπιτυχεῖν τῆς συνεκτεθείσης τῇ Χαρικλείᾳ ταινίας , ἐν ᾖ τὸ κατ̓ αὐτὴν διήγημα κατεστίχθαι ὁ Χαρικλῆς ἀκηκοὼς ἔλεγεν : εἰκὸς γὰρ εἶναι καὶ πατρίδα καὶ τοὺς ὑπονοηθέντας ἤδη παῤ ἐμοῦ γεννήτορας τῆς κόρης ἐντεῦθεν ἐκμαθεῖν , καὶ ἴσως ἐκεῖ πέμπεσθαι αὐτοὺς ὑπὸ τῆς εἱμαρμένης . ὄρθριος γοῦν παρὰ τὴν Χαρίκλειαν ἥκων ἄλλους τε τῶν οἰκείων καταλαμβάνω δεδακρυμένους , καὶ οὐχ ἥκιστα τὸν Χαρικλέα . πλησιάσας οὖν , τίς ὁ θόρυβος , διηρώτων . ὃ δέ , ἐπέτεινεν ἡ νόσος , ἔφη , τῆς θυγατρός , καὶ χαλεπωτέρας ἢ πρότερον πεπείραται τῆς παρηκούσης νυκτός . ἀνίστω , ἔφην , καὶ οἱ λοιποὶ πάντες ἔξιτε . τρίποδά τις καὶ δάφνην καὶ πῦρ καὶ λιβανωτὸν παραθέσθω μόνον . ὀχλείτω δὲ μηδὲ εἷς , ἕως ἂν προσκαλέσωμαι . προσέταττε ταῦτα ὁ Χαρικλῆς , καὶ ἐγένετο . κἀπειδὴ σχολῆς ἐλαβόμην , ἠρχόμην ὥσπερ ἐπὶ σκηνῆς τῆς ὑποκρίσεως , καὶ τόν τε λιβανωτὸν ἐθυμίων , καί τινα δῆθεν ψιθύροις τοῖς χείλεσι κατευξάμενος τὴν δάφνην ἐκ κεφαλῆς εἰς πόδας ἄνω καὶ κάτω πυκνὰ τῆς Χαρικλείας ἐπεσόβουν . καὶ ὑπνῶδές τι , μᾶλλον δὲ γραῶδες ἐπιχασμώμενος ὀψὲ καὶ βραδέως ἐπαυσάμην , πολύν τινα λῆρον ἐμαυτοῦ τε καὶ τῆς κόρης καταχέας . ἣ δὲ πυκνὰ τὴν κεφαλὴν ἐπέσειε καὶ σεσηρὸς ὑπεμειδία , πλανᾶσαί με τὴν ἄλλως καὶ τὴν νόσον ἀγνοεῖν ἐνδεικνυμένη . καθεσθεὶς δὴ πλησίον , θάρσει θύγατερ ἔλεγον : εὐτελὴς ἡ νόσος , καὶ ἰαθῆναι ῥᾳδία . βασκανία σου καθήψατο , τάχα μὲν καὶ ὅτε ἐπόμπευες , πλέον δὲ ὅτε ἐβράβευες . ἐγὼ δὲ καὶ ὑπονοῶ τὸν μᾶλλον βασκήναντα . Θεαγένης ἐστίν , ὁ τὸ ἐνόπλιον δραμών . οὐκ ἔλαθέ με παρατηρῶν σε πολλάκις καὶ τὸν ὀφθαλμὸν ἰταμώτερον ἐπιβάλλων . ἣ δέ , ἐκεῖνος μέν , εἴτε οὕτως εἶδεν εἴτε μή , πολλὰ χαιρέτω : τίνων δέ ἐστιν , ἢ πόθεν ; ὅτι πολλοὺς ἑώρων περὶ αὐτὸν ἐπτοημένους . ὡς μὲν Θετταλὸς τὸ γένος , ἔφην , ἔφθης ἀκούσασα καὶ τοῦ κήρυκος , ὅτε αὐτὸν ἀνηγόρευσεν : ἀναφέρει δὲ αὑτὸν εἰς Ἀχιλλέα πρόγονον . καί μοι ἐπαληθεύειν ἔοικεν , εἰ δεῖ τῷ μεγέθει καὶ τῷ κάλλει τοῦ νεανίου τεκμαίρεσθαι , πιστουμένῳ τὴν Ἀχίλλειον εὐγένειαν : πλὴν ὅσον οὐχ ὑπέρφρων οὐδ̓ ἀγήνωρ κατ̓ ἐκεῖνον , ἀλλὰ τῆς διανοίας τὸν ὄγκον ἡδύτητι καταπραΰνων . ἀλλὰ καίπερ τοιοῦτος ὢν πάθοι δριμύτερα ὧν δέδρακεν , ἐπίφθονον ἔχων τὸ βλέμμα καί σε τῇ θέᾳ καταβασκήνας . ὦ πάτερ , ἔφη , σοὶ μὲν χάρις ὑπεραλγοῦντι τὰ ἡμέτερα : τί δὲ καταρᾷ μάτην τῷ τάχα οὐδὲν ἠδικηκότι ; νοσῶ γὰρ οὐ βασκανίαν ἀλλ̓ ἑτέραν τινά , ὡς ἔοικε , νόσον . εἶτα ἀποκρύπτεις , ἔφην , ὦ τέκνον , ἀλλ̓ οὐχὶ θαρσοῦσα λέγεις , ὅπως ἂν καὶ βοηθείας εὐπορήσαιμεν ; οὐχὶ πατήρ εἰμί σοι τὴν ἡλικίαν , καὶ πλέον τὴν εὔνοιαν ; οὐ πατρὶ τῷ σῷ γνώριμος καὶ ὁμόψυχος ; ἔκφαινε ὃ κάμνεις . ἔχεις ἐν ἐμοὶ τὸ πιστόν , εἰ βούλει , καὶ ἐνώμοτον . λέγε θαρσήσασα , μηδὲ χορήγει τῷ λυποῦντι μέγεθος σιωπῶσα . πάθος γὰρ ἅπαν τὸ μὲν ὀξέως γινωσκόμενον εὐβοήθητον , τὸ δὲ χρόνῳ παραπεμπόμενον ἐγγὺς ἀνίατον : τροφὴ γὰρ νόσων ἡ σιωπή , τὸ δὲ ἐκλαλούμενον εὐπαραμύθητον .
Lemmas: ὁ δέ ὅποι παραπεμπτέος αὐτός , εἷς μόνος λύσις εὑρίσκω , εἰ πη δύναμαι ἐπιτυγχάνω ὁ συνεκτίθημι ὁ Χαρίκλεια ταινία , ἐν εἰμί ὁ κατά αὐτός διήγημα καταστίζω ὁ Χαρικλῆς ἀκούω λέγω : ἔοικα γάρ εἰμί καί πατρίς καί ὁ ὑπονοέω ἤδη παρά ἐγώ γεννήτωρ ὁ κόρη ἐντεῦθεν ἐκμανθάνω , καί ἴσως ἐκεῖ πέμπω αὐτός ὑπό ὁ μείρομαι . ὄρθριος γοῦν παρά ὁ Χαρίκλεια ἥκω ἄλλος τε ὁ οἰκεῖος καταλαμβάνω δακρύω , καί οὐ ἦκα ὁ ξηαριξλες . πλησιάζω οὖν , τίς ὁ θόρυβος , διερωτάω . ὁ δέ , ἐπιτείνω ὁ νόσος , φημί , ὁ θυγάτηρ , καί χαλεπός ἤ πρότερος πειράω ὁ παρήκω νύξ . ἀνίστημι , φημί , καί ὁ λοιπός πᾶς ἐξέρχομαι . τρίπους τις καί δάφνη καί πῦρ καί λιβανωτός παρατίθημι μόνος . ὀχλέω δέ μηδέ εἷς , ἕως ἄν προσκαλέω . προστάσσω οὗτος ὁ Χαρικλῆς , καί γίγνομαι . ἐπειδή σχολή λαμβάνω , ἄρχω ὥσπερ ἐπί σκηνή ὁ ὑπόκρισις , καί ὁ τε λιβανωτός θυμιάω , καί τις δῆθεν ψίθυρος ὁ χεῖλος κατεύχομαι ὁ δάφνη ἐκ κεφαλή εἰς πούς ἄνω καί κάτω πυκνός ὁ Χαρίκλεια ἐπισοβέω . καί ὑπνώδης τις , μάλα δέ γραώδης ἐπιχασμάομαι ὀψέ καί βραδύς παύω , πολύς τις λῆρος ἐμαυτοῦ τε καί ὁ κόρη καταχέω . ὁ δέ πυκνός ὁ κεφαλή ἐπισείω καί σαίρω ὑπομειδιάω , πλανάω ἐγώ ὁ ἄλλος καί ὁ νόσος ἀγνοέω ἐνδείκνυμι . καθέζομαι δή πλησίον , θαρσέω θυγάτηρ λέγω : εὐτελής ὁ νόσος , καί ἰάομαι ῥᾴδιος . βασκανία σύ καθάπτω , τάχα μέν καί ὅτε πομπεύω , πολύς δέ ὅτε βραβεύω . ἐγώ δέ καί ὑπονοέω ὁ μάλα βασκαίνω . Θεαγένης εἰμί , ὁ ὁ ἐνόπλιος τρέχω . οὐ λανθάνω ἐγώ παρατηρέω σύ πολλάκις καί ὁ ὀφθαλμός ἰταμός ἐπιβάλλω . ὁ δέ , ἐκεῖνος μέν , εἴτε οὕτως ὁράω εἴτε μή , πολύς χαίρω : τίς δέ εἰμί , ἤ πόθεν ; ὅτι πολύς ὁράω περί αὐτός πτοέω . ὡς μέν Θεσσαλός ὁ γένος , φημί , φθάνω ἀκούω καί ὁ κῆρυξ , ὅτε αὐτός ἀναγορεύω : ἀναφέρω δέ ἑαυτοῦ εἰς Ἀχιλλεύς πρόγονος . καί ἐγώ ἐπαληθεύω ἔοικα , εἰ δέω ὁ μέγεθος καί ὁ κάλλος ὁ νεανίας τεκμαίρομαι , πιστόω ὁ Ἀχίλλειος εὐγένεια : πλήν ὅσος οὐ ὑπέρφρων οὐδέ ἀγήνωρ κατά ἐκεῖνος , ἀλλά ὁ διάνοια ὁ ὄγκος ἡδύτης καταπραύνω . ἀλλά καίπερ τοιοῦτος εἰμί πάσχω δριμύς ὅς δράω , ἐπίφθονος ἔχω ὁ βλέμμα καί σύ ὁ θέα καταβασκαίνω . ὦ πατήρ , φημί , σύ μέν χάρις ὑπεραλγέω ὁ ἡμέτερος : τίς δέ καταράομαι μάτην ὁ τάχα οὐδείς ἀδικέω ; νοσέω γάρ οὐ βασκανία ἀλλά ἕτερος τις , ὡς ἔοικα , νόσος . εἶτα ἀποκρύπτω , φημί , ὦ τέκνον , ἀλλά οὐ θαρσέω λέγω , ὅπως ἄν καί βοήθεια εὐπορέω ; οὐ πατήρ εἰμί σύ ὁ ἡλικία , καί πολύς ὁ εὔνοια ; οὐ πατήρ ὁ σός γνώριμος καί ὁμόψυχος ; ἐκφαίνω ὅς κάμνω . ἔχω ἐν ἐγώ ὁ πιστός , εἰ βούλομαι , καί ἐνώμοτος . λέγω θαρσέω , μηδέ χορηγέω ὁ λυπέω μέγεθος σιωπάω . πάθος γάρ ἅπας ὁ μέν ὀξύς γιγνώσκω εὐβοήθητος , ὁ δέ χρόνος παραπέμπω ἐγγύς ἀνίατος : τροφή γάρ νόσος ὁ σιωπή , ὁ δέ ἐκλαλέω εὐπαραμύθητος .