heliodorus-scr-erot.aethiopica 5.22
ἐπεὶ δὲ δείπνου πρὸς ὀλίγον μεταλαβόντες εἰς ὕπνον ἐτράπημεν , ὄναρ μοί τις πρεσβύτης ἐφαίνετο , τὰ μὲν ἄλλα κατεσκληκώς , ἐπιγουνίδα δὲ λείψανον τῆς ἐφ̓ ἡλικίας ἰσχύος ἀνεσταλμένου τοῦ ζώματος ὑποφαίνων , κυνῆν μὲν τῆς κεφαλῆς ἐπικείμενος , ἀγχίνουν δὲ ἅμα καὶ πολύτροπον περισκοπούμενος , καὶ οἷον ἐκ πληγῆς τινὸς μηρὸν σκάζοντα παρέλκων . πλησιάσας δή μοι καὶ σεσηρός τι μειδιάσας , ὦ θαυμάσιε , ἔφη , σὺ δὴ μόνος ἐν οὐδενὸς λόγου μέρει τέθεισαι τὰ καθ̓ ἡμᾶς , ἀλλὰ πάντων ὅσοι δὴ τὴν Κεφαλλήνων παρέπλευσαν , οἶκόν τε τὸν ἡμέτερον ἐπισκεψαμένων καὶ δόξαν γνῶναι τὴν ἡμετέραν ἐν σπουδῇ θεμένων , αὐτὸς οὕτως ὀλιγώρως ἔσχηκας ὡς μηδὲ τοῦτο δὴ τὸ κοινὸν προσειπεῖν , ἐκ γειτόνων καὶ ταῦτα οἰκοῦντα . τοιγάρ τοι τούτων ὑφέξεις οὐκ εἰς μακρὰν τὴν δίκην καὶ τῶν ὁμοίων ἐμοὶ παθῶν αἰσθήσῃ , θαλάττῃ τε ἅμα καὶ γῇ πολεμίοις ἐντυγχάνων . τὴν κόρην δὲ ἣν ἄγεις , παρὰ τῆς ἐμῆς γαμετῆς πρόσειπε : χαίρειν γὰρ αὐτῇ φησί , διότι πάντων ἐπίπροσθεν ἄγει τὴν σωφροσύνην , καὶ τέλος αὐτῇ δεξιὸν εὐαγγελίζεται . ἀνηλάμην ὑπὸ τῆς ὄψεως παλλόμενος . καὶ τοῦ Θεαγένους ὅ τι πέπονθα ἐρομένου , τάχα , ἔφην , ὠψίσθημεν τῆς ἀναγωγῆς , καὶ τεθορύβημαι ἀφυπνίσας πρὸς τὴν ἔννοιαν . ἀλλ̓ αὐτός τε ἀνίστω καὶ τὰ ὄντα συσκευάζου , τὴν Χαρίκλειάν τε ἐγὼ μετελεύσομαι . παρῆν ἡ παῖς ἐμοῦ τοῦτο σημήναντος . καὶ ὁ Τυρρηνὸς αἰσθόμενος διανέστη καὶ τὸ γινόμενον ἐπυνθάνετο . κἀγώ , τὸ μὲν γινόμενόν ἐστιν , ἔλεγον , ἡ σὴ συμβουλή : διαδρᾶναι πειρώμεθα τοὺς ἐπιβουλεύοντας . σὺ δὲ αὐτός τε σώζοιο πρὸς τῶν θεῶν , ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ ἡμᾶς γεγενημένος , καὶ τήνδε δίδου τελευταίαν χάριν : θῦε διαπλεύσας εἰς Ἰθάκην ὑπὲρ ἡμῶν Ὀδυσσεῖ , καὶ αἴτει τῆς μήνιδος ἀνεῖναι τῆς καθ̓ ἡμῶν , ἣν ἀγανακτεῖν , ὡς παρεωραμένος , τῆσδέ μοι τῆς νυκτὸς ἐπιφανεὶς ἐξηγόρευσεν . ἐπηγγέλλετο ποιήσειν οὕτω , καὶ ἄχρι τῆς νεὼς παρέπεμπεν , ἐπιδακρύων τε πλεῖστα , καὶ τὸν πλοῦν ἡμῖν ἀπήμονά τε γενέσθαι καὶ κατὰ νοῦν ἐπευχόμενος .
Lemmas: ἐπεί δέ δεῖπνον πρός ὀλίγος μεταλαμβάνω εἰς ὕπνος τέρπω , ὄναρ ἐγώ τις πρεσβύτης φαίνω , ὁ μέν ἄλλος κατασκλῆναι , ἐπιγουνίς δέ λείψανον ὁ ἐπί ἡλικία ἰσχύς ἀναστέλλω ὁ ζῶμα ὑποφαίνω , κυνέη μέν ὁ κεφαλή ἐπίκειμαι , ἀγχίνοος δέ ἅμα καί πολύτροπος περισκοπέω , καί οἷος ἐκ πληγή τις μηρός σκάζω παρέλκω . πλησιάζω δή ἐγώ καί σαίρω τις μειδιάω , ὦ θαυμάσιος , φημί , σύ δή μόνος ἐν οὐδείς λόγος μέρος τίθημι ὁ κατά ἐγώ , ἀλλά πᾶς ὅσος δή ὁ Κεφαλλήν παραπλέω , οἶκος τε ὁ ἡμέτερος ἐπισκοπέω καί δόξα γιγνώσκω ὁ ἡμέτερος ἐν σπουδή τίθημι , αὐτός οὕτως ὀλίγωρος ἔχω ὡς μηδέ οὗτος δή ὁ κοινός προσλέγω , ἐκ γείτων καί οὗτος οἰκέω . τοιγάρ τοι οὗτος ὑπέχω οὐ εἰς μακρός ὁ δίκη καί ὁ ὅμοιος ἐγώ πάθος αἰσθάνομαι , θάλασσα τε ἅμα καί γῆ πολέμιος ἐντυγχάνω . ὁ κόρη δέ ὅς ἄγω , παρά ὁ ἐμός γαμετή προσλέγω : χαίρω γάρ αὐτός φημί , διότι πᾶς ἐπίπροσθεν ἄγω ὁ σωφροσύνη , καί τέλος αὐτός δεξιός εὐαγγελίζομαι . ἀναλάομαι ὑπό ὁ ὄψις πάλλω . καί ὁ Θεαγένης ὅς τις πάσχω ἔρομαι , τάχα , φημί , ὀψίζω ὁ ἀναγωγή , καί θορυβέω ἀφυπνίζω πρός ὁ ἔννοια . ἀλλά αὐτός τε ἀνίστημι καί ὁ εἰμί συσκευάζω , ὁ Χαρίκλεια τε ἐγώ μετέρχομαι . πάρειμι ὁ παῖς ἐγώ οὗτος σημαίνω . καί ὁ Τυρρηνός αἰσθάνομαι διανίστημι καί ὁ γίγνομαι πυνθάνομαι . ἐγώ , ὁ μέν γίγνομαι εἰμί , λέγω , ὁ σός συμβουλή : διαδιδράσκω πειράω ὁ ἐπιβουλεύω . σύ δέ αὐτός τε σῴζω πρός ὁ θεός , ἀνήρ ἀγαθός περί ἐγώ γίγνομαι , καί ὅδε δίδωμι τελευταῖος χάρις : θύω διαπλέω εἰς Ἰθάκη ὑπέρ ἐγώ Ὀδυσσεύς , καί αἰτέω ὁ μῆνις ἀνίημι ὁ κατά ἐγώ , ὅς ἀγανακτέω , ὡς παροράω , ὅδε ἐγώ ὁ νύξ ἐπιφαίνω ἐξαγορεύω . ἐπαγγέλλω ποιέω οὕτως , καί ἄχρι ὁ ναῦς παραπέμπω , ἐπιδακρύω τε πολύς , καί ὁ πλόος ἐγώ ἀπήμων τε γίγνομαι καί κατά νόος ἐπεύχομαι .