heliodorus-scr-erot.aethiopica 1.14
τῶν δὲ ψήφων διακρινομένων οἱ μὲν τὸν θάνατον καταχειροτονήσαντες ἦσαν εἰς ἑπτακοσίους καὶ χιλίους , οἳ μὲν καταλεῦσαι οἳ δὲ εἰς τὸ βάραθρον πέμψαι κρίναντες , οἱ λοιποὶ δὲ εἰς χιλίους , ὅσοι τι καὶ τῇ ὑπονοίᾳ τῇ κατὰ τῆς μητρυιᾶς δόντες φυγῇ με ἐς τὸ διηνεκὲς ἐζημίωσαν . ἀλλ̓ ὅμως ἡ τούτων ἐκράτει ψῆφος : τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ὁμοῦ πάντων ἦσαν ἐλάττους , ἐκείνων δὲ διάφορα ψηφισαμένων εἰς τὸ μέρος οἱ χίλιοι πλείους ἐγίνοντο . κἀγὼ μὲν οὕτως ἐξηλαυνόμην ἑστίας τε πατρῴας καὶ τῆς ἐνεγκούσης , οὐ μὴν ἀτιμώρητός γε ἡ θεοῖς ἐχθρὰ Δημαινέτη περιελείφθη . τὸν δὲ τρόπον εἰσαῦθις ἀκούσεσθε . τὸ δὲ νῦν καὶ ὕπνου μεταληπτέον : τό τε γὰρ πολὺ προέβη τῆς νυκτός , καὶ ὑμῖν πολλῆς δεῖ τῆς ἀναπαύσεως . καὶ μὴν προσεπιτρίψεις γε ἡμᾶς , ἔφη ὁ Θεαγένης , εἰ τὴν κακίστην ἀτιμώρητον ἐάσεις ἐν τῷ λόγῳ Δημαινέτην . οὐκοῦν ἀκούοιτ̓ ἄν , ἔφη ὁ Κνήμων , ἐπειδήπερ ὑμῖν οὕτω φίλον . ἐγὼ μὲν ὡς εἶχον μετὰ τὴν κρίσιν εἰς τὸν Πειραιᾶ κατέβην , καὶ νεὼς ἀναγομένης ἐπιτυχὼν τὸν πλοῦν εἰς Αἴγιναν ἐποιούμην , ἀνεψιοὺς εἶναί μοι τῆς μητρὸς ἐνταῦθα πυνθανόμενος . κατάρας δὲ καὶ τοὺς ἐπιζητουμένους ἀνευρὼν οὐκ ἀηδῶς τὰ πρῶτα διῆγον . εἰκοστῇ δὲ ὕστερον ἡμέρᾳ συνήθως ἀλύων ἐπὶ λιμένα κατῆλθον , καὶ λέμβος ἄρτι κατεφέρετο . μικρὸν οὖν ἐπιστάς , ὁπόθεν τε εἴη καὶ τίνας ἄγοι περιεσκόπουν . οὔπω δὲ τῆς ἀποβάθρας ἀκριβῶς κειμένης ἐξήλατό τις καί με προσδραμὼν περιέβαλεν . ἦν δ̓ ἄρα Χαρίας τῶν ἐμῶν συνεφήβων . καὶ ὦ Κνήμων , εὐαγγέλιά σοι κομίζω , φησίν : ἔχεις παρὰ τῆς πολεμίας τὴν δίκην : Δημαινέτη τέθνηκεν . ἀλλὰ σώζοιο μέν , ἔφην , ὦ Χαρία : τί δὲ παρατρέχεις τὸ εὐαγγέλιον ὥσπερ τι τῶν ἀτόπων ἀπαγγέλλων ; εἰπὲ δὲ καὶ τὸν τρόπον , ὡς σφόδρα δέδοικα μὴ τῷ κοινῷ κέχρηται θανάτῳ καὶ διέδρα τὸν πρὸς ἀξίαν . οὐ παντάπασιν , ἔφη ὁ Χαρίας , ἐκλέλοιπεν ἡμᾶς ἡ δίκη καθ̓ Ἡσίοδον , ἀλλὰ μικρὸν μὲν ἄν τι καὶ παρίδοι ποτέ , τῷ χρόνῳ τὴν ἄμυναν παρέλκουσα , τοῖς δὲ οὕτως ἀθέσμοις ὀξὺν ἐπιβάλλει τὸν ὀφθαλμόν , ὡς δὴ καὶ τὴν ἀλιτήριον μετῆλθε Δημαινέτην . ἔλαθε δέ με τῶν γεγονότων ἢ λεχθέντων οὐδέν , τῆς Θίσβης , ὡς οἶσθα , κατὰ τὴν πρός με συνήθειαν πάντα διηγουμένης . τῆς γὰρ ἀδίκου σοι φυγῆς ἐπιβληθείσης , ὁ μὲν ἄθλιός σοι πατὴρ ἐπὶ τοῖς πραχθεῖσι μεταμελόμενος εἰς ἀγρόν τινα καὶ ἐσχατιὰν ἑαυτὸν ἀπῴκισε , κἀκεῖ διῆγεν ὃν θυμὸν κατέδων , τοῦτο δὴ τὸ τοῦ ἔπους : τὴν δὲ εὐθὺς ἐρινύες ἤλαυνον , καὶ μανικώτερον ἤρα σου μὴ παρόντος , καὶ θρήνων οὐκ ἐπαύετο , δῆθεν μὲν τῶν ἐπὶ σοί , τὸ δ̓ ἀληθὲς τῶν ἐφ̓ ἑαυτῇ , καὶ Κνήμων ἐβόα νύκτα τε καὶ μεθ̓ ἡμέραν , παιδίον γλυκύτατον , ψυχὴν ἑαυτῆς ὀνομάζουσα , ὥστε καὶ αἱ γνώριμοι τῶν γυναικῶν φοιτῶσαι παῤ αὐτὴν σφόδρα μὲν ἐθαύμαζον καὶ ἐπῄνουν , εἰ μητρὸς ἡ μητρυιὰ πάθος ἐπιδείκνυται , παραμυθεῖσθαί τε καὶ ἐπιρρωννύναι ἐπειρῶντο . ἣ δὲ ἀπαραμύθητον εἶναι τὸ κακόν , καὶ οἷον ἐγκεῖσθαι τῇ καρδίᾳ κέντρον ἀγνοεῖν τὰς ἄλλας ἔλεγεν .
Lemmas: ὁ δέ ψῆφος διακρίνω ὁ μέν ὁ θάνατος καταχειροτονέω εἰμί εἰς ἑπτακόσιοι καί χίλιοι , ὁ μέν καταλεύω ὁ δέ εἰς ὁ βάραθρον πέμπω κρίνω , ὁ λοιπός δέ εἰς χίλιοι , ὅσος τις καί ὁ ὑπόνοια ὁ κατά ὁ μητρυιά δίδωμι φυγή ἐγώ εἰς ὁ διηνεκής ζημιόω . ἀλλά ὅμως ὁ οὗτος κρατέω ψῆφος : ὁ μέν γάρ ἄλλος ὁμοῦ πᾶς εἰμί ἐλαχύς , ἐκεῖνος δέ διάφορος ψηφίζω εἰς ὁ μέρος ὁ χίλιοι πολύς γίγνομαι . ἐγώ μέν οὕτως ἐξελαύνω ἑστία τε πατρῷος καί ὁ φέρω , οὐ μήν ἀτιμώρητος γε ὁ θεός ἐχθρός Δημαινέτη περιλείπομαι . ὁ δέ τρόπος εἰσαῦθις ἀκούω . ὁ δέ νῦν καί ὕπνος μεταληπτέος : ὁ τε γάρ πολύς προβαίνω ὁ νύξ , καί σύ πολύς δέω ὁ ἀνάπαυσις . καί μήν προσεπιτρίβω γε ἐγώ , φημί ὁ Θεαγένης , εἰ ὁ κακός ἀτιμώρητος ἐάω ἐν ὁ λόγος Δημαινέτη . οὐκοῦν ἀκούω ἄν , φημί ὁ Κνήμων , ἐπειδή σύ οὕτως φίλος . ἐγώ μέν ὡς ἔχω μετά ὁ κρίσις εἰς ὁ Πειραιεύς καταβαίνω , καί ναῦς ἀνάγω ἐπιτυγχάνω ὁ πλόος εἰς Αἴγινα ποιέω , ἀνεψιός εἰμί ἐγώ ὁ μήτηρ ἐνταῦθα πυνθάνομαι . καταίρω δέ καί ὁ ἐπιζητέω ἀνευρίσκω οὐ ἀηδής ὁ πρῶτος διάγω . εἰκοστός δέ ὕστερον ἡμέρα συνήθης ἀλύω ἐπί λιμήν κατέρχομαι , καί λέμβος ἄρτι καταφέρω . μικρός οὖν ἐφίστημι , ὁπόθεν τε εἰμί καί τίς ἄγω περισκοπέω . οὔπω δέ ὁ ἀποβάθρα ἀκριβής κεῖμαι ἐξάλλομαι τις καί ἐγώ προστρέχω περιβάλλω . εἰμί δέ ἄρα Χαρίας ὁ ἐμός συνέφηβος . καί ὦ Κνήμων , εὐαγγέλιον σύ κομίζω , φημί : ἔχω παρά ὁ πολέμιος ὁ δίκη : Δημαινέτη θνῄσκω . ἀλλά σῴζω μέν , φημί , ὦ Χαρίας : τίς δέ παρατρέχω ὁ εὐαγγέλιον ὥσπερ τις ὁ ἄτοπος ἀπαγγέλλω ; λέγω δέ καί ὁ τρόπος , ὡς σφόδρα δείδω μή ὁ κοινός χράω θάνατος καί διαδιδράσκω ὁ πρός ἀξία . οὐ παντάπασι , φημί ὁ Χαρίας , ἐκλείπω ἐγώ ὁ δίκη κατά Ἡσίοδος , ἀλλά μικρός μέν ἄν τις καί παροράω ποτέ , ὁ χρόνος ὁ ἄμυνα παρέλκω , ὁ δέ οὕτως ἄθεσμος ὀξύς ἐπιβάλλω ὁ ὀφθαλμός , ὡς δή καί ὁ ἀλιτήριος μετέρχομαι Δημαινέτη . λανθάνω δέ ἐγώ ὁ γίγνομαι ἤ λέγω οὐδείς , ὁ Θίσβη , ὡς οἶδα , κατά ὁ πρός ἐγώ συνήθεια πᾶς διηγέομαι . ὁ γάρ ἄδικος σύ φυγή ἐπιβάλλω , ὁ μέν ἄθλιος σύ πατήρ ἐπί ὁ πράσσω μεταμέλομαι εἰς ἀγρός τις καί ἐσχατιά ἑαυτοῦ ἀποικίζω , ἐκεῖ διάγω ὅς θυμός κατεσθίω , οὗτος δή ὁ ὁ ἔπος : ὁ δέ εὐθύς ἐρινύς ἐλαύνω , καί μανικός ἐράω σύ μή πάρειμι , καί θρῆνος οὐ παύω , δῆθεν μέν ὁ ἐπί σύ , ὁ δέ ἀληθής ὁ ἐπί ἑαυτοῦ , καί Κνήμων βοάω νύξ τε καί μετά ἡμέρα , παιδίον γλυκύς , ψυχή ἑαυτοῦ ὀνομάζω , ὥστε καί ὁ γνώριμος ὁ γυνή φοιτάω παρά αὐτός σφόδρα μέν θαυμάζω καί ἐπαινέω , εἰ μήτηρ ὁ μητρυιά πάθος ἐπιδείκνυμι , παραμυθέομαι τε καί ἐπιρρώννυμι πειράω . ὁ δέ ἀπαραμύθητος εἰμί ὁ κακός , καί οἷος ἔγκειμαι ὁ καρδία κέντρον ἀγνοέω ὁ ἄλλος λέγω .