heliodorus-scr-erot.aethiopica 2.23
καὶ ταῦτα εἰπὼν ἀπέχει τῆς φιάλης ἄκρατον τὸ ὕδωρ ʽτοῦτο γὰρ ἔπινεν̓ καὶ σπένδωμεν ἔλεγε θεοῖς ἐγχωρίοις τε καὶ Ἑλληνίοις , καὶ αὐτῷ γε Ἀπόλλωνι Πυθίῳ καὶ προσέτι Θεαγένει καὶ Χαρικλείᾳ τοῖς καλοῖς τε καὶ ἀγαθοῖς , ἐπειδὴ καὶ τούτους εἰς θεοὺς ἀναγράφω . καὶ ἅμα ἐδάκρυσεν , ὥσπερ ἑτέραν αὐτοῖς σπονδὴν ἐπιφέρων τοὺς θρήνους . ἐπάγη πρὸς τὴν ἀκοὴν τῶν ὀνομάτων ὁ Κνήμων , ἄνω τε καὶ κάτω τὸν πρεσβύτην ἐπιθεωρήσας τί λέγεις ἔφη : παῖδές εἰσί σοι τῷ ὄντι Θεαγένης καὶ Χαρίκλεια ; παῖδες , εἶπεν , ὦ ξένε , ἀμήτορες ἐμοὶ γεγονότες : τύχῃ γάρ μου θεοὶ τούτους ἀνέδειξαν , καὶ ἀπέτεκον αἱ ψυχῆς ὠδῖνες , καὶ φύσις ἡ διάθεσις ἐπ’ αὐτοῖς ἐνομίσθη , καὶ πατέρα με ἀπὸ ταύτης ἐκεῖνοι καὶ ἐνόμισαν καὶ ὠνόμασαν . ἀλλὰ σὺ δὴ πόθεν , εἰπέ μοι , τούτους ἐγνώρισας ; οὐκ ἐγνώρισα μόνον , ἔφη ὁ Κνήμων , ἀλλὰ καὶ σώζεσθαί σοι αὐτοὺς εὐαγγελίζομαι . Ἄπολλον , ἔφη ἀναβοήσας , καὶ θεοί , καὶ ποῦ γῆς οὗτοι ; δείκνυε : σωτῆρά σε καὶ θεοῖς ἰσοστάσιον ἡγήσομαι . μισθὸς δέ μοι τίς ἔσται ; ἔφη . τὸ μὲν παρόν , ἦ δ̓ ὅς , εὐχαριστία . ξενίων δέ , οἶμαι , τὸ κάλλιστον ἀνδρὶ νοῦν ἔχοντι , καὶ οἶδα πολλοὺς ὡς θησαυρὸν τῇ ψυχῇ παραθεμένους τὸ δῶρον . εἰ δὲ καὶ τῆς ἐνεγκούσης ἐπιβαίημεν ʽἔσεσθαι δέ μοι τοῦτο οὐκ εἰς μακρὰν οἱ θεοὶ προσημαίνουσιν̓ , ἀρύσῃ πλοῦτον ὅσον ἂν δύναιο πλεῖστον . μέλλοντα , εἶπε , καὶ ἄδηλα κατεγγυᾷς , ἐξὸν ἐκ τῶν παρόντων ἀμείβεσθαι . ἐπάγγελλε , εἴ τι παρὸν ὁρᾷς : ὡς ἕτοιμος ἐγὼ καὶ μέρος τι προέσθαι τοῦ σώματος . οὐδὲν δεῖ μέλος ἀκρωτηριάζειν , ἀλλ̓ ἅπαν ἔχειν ἡγήσομαι , εἰ τούτους ὁπόθεν εἰσὶν ἢ ἐκ τίνων φύντες , ἢ πῶς δεῦρο ἀφιγμένοι καὶ ποίαις κεχρημένοι τύχαις , βουληθείης ἐξαγορεύειν . ἕξεις , ἀπεκρίνατο , τὸν μισθὸν μέγαν τινὰ καὶ οὐχ οἷον ἄλλον , οὐδ̓ εἰ τὰ ἐξ ἀνθρώπων χρήματα αἰτῶν ἐτύγχανες . ἀλλὰ τὸ παρὸν τροφῆς ὀλίγον ἀπογευώμεθα : μακροτέρας γὰρ δεήσει σοί τε τῆς ἀκροάσεως ἐμοί τε τῆς ἀφηγήσεως . ἐντραγόντες οὖν τῶν τε καρύων καὶ σύκων ἀρτιδρεπῶν τε φοινίκων καὶ ἄλλων δὴ τοιούτων , ἀφ̓ ὧν ἐξ ἔθους ὁ πρεσβύτης ἐσιτεῖτο ʽψυχῆς γὰρ διὰ βρῶσιν οὐδὲ ἓν ἀφῃρεῖτὀ , ἐπερρόφουν ὃ μὲν τοῦ ὕδατος ὃ δὲ καὶ οἶνον , ὁ Κνήμων . ὅς γε καὶ μικρὸν διαλιπών , ὁ Διόνυσος , εἶπεν , οἶσθα ὦ πάτερ ὡς χαίρει μύθοις καὶ κωμῳδίας φιλεῖ . κἀμὲ δὴ οὖν τὰ νῦν εἰσῳκισμένος ἀνίησι πρὸς τὴν ἀκρόασιν , τόν τε ἐπηγγελμένον πρὸς σοῦ μισθὸν ἀπαιτεῖν ἐπείγει . καὶ ὥρα σοι τὸ δρᾶμα καθάπερ ἐπὶ σκηνῆς τῷ λόγῳ διασκευάζειν . ἀκούοις ἄν , ἔφη . ἀλλ̓ εἴθε γε καὶ τὸν χρηστὸν Ναυσικλέα παρεῖναι ἡμῖν συνέβαινεν , ὃν πολλάκις γε δἰ ὄχλου γινόμενον μυηθῆναι τὴν ἀφήγησιν ἄλλως ἄλλοτε διεκρουσάμην .
Lemmas: καί οὗτος λέγω ἀπέχω ὁ φιάλη ἄκρατος ὁ ὕδωρ αἰτέω γάρ πίνω καί σπένδω λέγω θεός ἐγχώριος τε καί Ἑλλήνιος , καί αὐτός γε Ἀπόλλων Πύθιος καί προσέτι Θεαγένης καί Χαρίκλεια ὁ καλός τε καί ἀγαθός , ἐπειδή καί οὗτος εἰς θεός ἀναγράφω . καί ἅμα δακρύω , ὥσπερ ἕτερος αὐτός σπονδή ἐπιφέρω ὁ θρῆνος . πήγνυμι πρός ὁ ἀκοή ὁ ὄνομα ὁ Κνήμων , ἄνω τε καί κάτω ὁ πρεσβύτης ἐπιθεωρέω τίς λέγω φημί : παῖς εἰμί σύ ὁ εἰμί Θεαγένης καί Χαρίκλεια ; παῖς , λέγω , ὦ ξένος , ἀμήτωρ ἐγώ γίγνομαι : τύχη γάρ ἐγώ θεός οὗτος ἀναδείκνυμι , καί ἀποτίκτω ὁ ψυχή ὠδίς , καί φύσις ὁ διάθεσις ἐπί αὐτός νομίζω , καί πατήρ ἐγώ ἀπό οὗτος ἐκεῖνος καί νομίζω καί ὀνομάζω . ἀλλά σύ δή πόθεν , λέγω ἐγώ , οὗτος γνωρίζω ; οὐ γνωρίζω μόνος , φημί ὁ Κνήμων , ἀλλά καί σῴζω σύ αὐτός εὐαγγελίζομαι . Ἀπόλλων , φημί ἀναβοάω , καί θεός , καί ποῦ γῆ οὗτος ; δείκνυμι : σωτήρ σύ καί θεός ἰσοστάσιος ἡγέομαι . μισθός δέ ἐγώ τίς εἰμί ; φημί . ὁ μέν πάρειμι , ἠμί δέ ὅς , εὐχαριστία . ξένιος δέ , οἴομαι , ὁ καλός ἀνήρ νόος ἔχω , καί οἶδα πολύς ὡς θησαυρός ὁ ψυχή παρατίθημι ὁ δῶρον . εἰ δέ καί ὁ φέρω ἐπιβαίνω εἰμί δέ ἐγώ οὗτος οὐ εἰς μακρός ὁ θεός προσημαίνω , ἀρύω πλοῦτος ὅσος ἄν δύναμαι πολύς . μέλλω , λέγω , καί ἄδηλος κατεγγυάω , ἔξεστι ἐκ ὁ πάρειμι ἀμείβω . ἐπαγγέλλω , εἰ τις πάρειμι ὁράω : ὡς ἑτοῖμος ἐγώ καί μέρος τις προίημι ὁ σῶμα . οὐδείς δέω μέλος ἀκρωτηριάζω , ἀλλά ἅπας ἔχω ἡγέομαι , εἰ οὗτος ὁπόθεν εἰμί ἤ ἐκ τίς φύω , ἤ πῶς δεῦρο ἀφικνέομαι καί ποῖος χράω τύχη , βούλομαι ἐξαγορεύω . ἔχω , ἀποκρίνω , ὁ μισθός μέγας τις καί οὐ οἷος ἄλλος , οὐδέ εἰ ὁ ἐκ ἄνθρωπος χρῆμα αἰτέω τυγχάνω . ἀλλά ὁ πάρειμι τροφή ὀλίγος ἀπογεύω : μακρός γάρ δέω σύ τε ὁ ἀκρόασις ἐγώ τε ὁ ἀφήγησις . ἐντραγεῖν οὖν ὁ τε κάρυον καί σῦκον ἀρτιδρεπής τε φοῖνιξ καί ἄλλος δή τοιοῦτος , ἀπό ὅς ἐκ ἔθος ὁ πρεσβύτης σιτέω ψυχή γάρ διά βρῶσις οὐδέ εἷς ἀφαιρέω , ἐπιρροφέω ὁ μέν ὁ ὕδωρ ὁ δέ καί οἶνος , ὁ Κνήμων . ὅς γε καί μικρός διαλείπω , ὁ Διόνυσος , λέγω , οἶδα ὦ πατήρ ὡς χαίρω μῦθος καί κωμῳδία φιλέω . ἐγώ δή οὖν ὁ νῦν εἰσοικίζω ἀνίημι πρός ὁ ἀκρόασις , ὁ τε ἐπαγγέλλω πρός σύ μισθός ἀπαιτέω ἐπείγω . καί ὥρα σύ ὁ δρᾶμα καθά ἐπί σκηνή ὁ λόγος διασκευάζω . ἀκούω ἄν , φημί . ἀλλά εἴθε γε καί ὁ χρηστός Ναυσικλῆς πάρειμι ἐγώ συμβαίνω , ὅς πολλάκις γε διά ὄχλος γίγνομαι μυάω ὁ ἀφήγησις ἄλλος ἄλλοτε διακρούω .