heliodorus-scr-erot.aethiopica 10.29
ὡς δὲ εἰς συνήθειαν τῆς τε ὄψεως τῆς ἑαυτοῦ καὶ πράξεως ἐνεβίβασεν , ἀντίπλευρος ἤδη παρίππευε , χρωτί τε χρωτὸς ἐπιψαύων καὶ ἱππείῳ ταύρειον ἆσθμα καὶ ἱδρῶτα κεραννύων , καὶ τὸν δρόμον οὕτως ὁμόταχον ῥυθμίζων ὡς καὶ συμφυεῖς εἶναι τὰς κορυφὰς τῶν ζώων τοὺς πορρωτέρω φαντάζεσθαι καὶ τὸν Θεαγένην χαμπρῶς ἐκθειάζειν , ξένην τινὰ ταύτην ἱπποταύρου ξυνωρίδα ζευξάμενον . τὸ μὲν δὴ πλῆθος ἐν τούτοις ἦν : ἡ Χαρίκλεια δὲ ὁρῶσα τρόμῳ καὶ παλμῷ συνείχετο , τό τε ἐγχείρημα ὅ τι καὶ βούλοιτο διαποροῦσα , καὶ εἴ τι σφάλμα συμβαίη , τὴν ἐκείνου τρῶσιν ὡς ἰδίαν σφαγὴν ὑπεραγωνιῶσα : ὥστε μηδὲ τὴν Περσῖναν λαθεῖν , ἀλλ̓ ὦ τέκνον εἰπεῖν , τί μοι πέπονθας ; προκινδυνεύειν ἔοικας τοῦ ξένου . πάσχω μέν τι καὶ αὐτή , καὶ οἰκτείρω τῆς νεότητος : διαδρᾶναί γε μὴν τὸν κίνδυνον εὔχομαι καὶ φυλαχθῆναι τοῖς ἱεροῖς , ὡς ἂν μὴ παντάπασιν ἀτέλεστα ἡμῖν τὰ πρὸς τοὺς θεοὺς ἐγκαταλειφθείη . καὶ ἡ Χαρίκλεια , γελοῖον , ἔφη , τὸ εὔχεσθαι μὴ ἀποθανεῖν , ἵνα ἀποθάνῃ . ἀλλ̓ εἰ ἄρα σοι δυνατόν , ὦ μῆτερ , περίσωζε τὸν ἄνδρα ἐμοὶ χαριζομένη . καὶ ἡ Περσῖνα πρόφασιν οὐ τὴν οὖσαν ἀλλ̓ ἐρωτικὴν ἄλλως ὑποτοπήσασα , οὐ δυνατὸν μέν , ἔφη , τὸ περισώζειν : ὅμως δ̓ οὖν τίς σοι κοινωνία πρὸς τὸν ἄνδρα , δἰ ἣν οὕτως ὑπερφροντίζεις ; θαρροῦσα δὲ ὡς πρὸς μητέρα λοιπὸν ἐξαγόρευε , κἄν τι νεώτερον κίνημα , κἂν παρθενίᾳ μὴ πρέπον . ἡ μητρῴα φύσις τὸ θυγατρὸς καὶ τὸ θῆλυ συμπαθὲς τὸ πταῖσμα τὸ γυναικεῖον οἶδεν ἐπισκιάζειν . ἐπιδακρύσασα οὖν ἐπὶ πλεῖστον ἡ Χαρίκλεια , καὶ τοῦτο , ἔφη , δυστυχῶ πρὸς τοῖς ἄλλοις , ὅτι καὶ τοῖς συνετοῖς ἀσύνετα φθέγγομαι καὶ λέγουσα τὰς ἑαυτῆς συμφορὰς οὔπω λέγειν νομίζομαι , πρὸς γυμνὴν δὲ λοιπὸν καὶ ἀπαρακάλυπτον χωρεῖν τὴν ἐμαυτῆς κατηγορίαν καταναγκάζομαι .
Lemmas: ὡς δέ εἰς συνήθεια ὁ τε ὄψις ὁ ἑαυτοῦ καί πρᾶξις ἐμβιβάζω , ἀντίπλευρος ἤδη παριππεύω , χρώς τε χρώς ἐπιψαύω καί ἵππειος ταύρειος ἆσθμα καί ἱδρώς κεράννυμι , καί ὁ δρόμος οὕτως ὁμόταχος ῥυθμίζω ὡς καί συμφυής εἰμί ὁ κορυφή ὁ ζῷον ὁ πρόσω φαντάζω καί ὁ Θεαγένης χαμπρῶς ἐκθειάζω , ξένος τις οὗτος ἱππόταυρος ξυνωρίς ζεύγνυμι . ὁ μέν δή πλῆθος ἐν οὗτος εἰμί : ὁ Χαρίκλεια δέ ὁράω τρόμος καί παλμός συνέχω , ὁ τε ἐγχείρημα ὅς τις καί βούλομαι διαπορέω , καί εἰ τις σφάλμα συμβαίνω , ὁ ἐκεῖνος τρῶσις ὡς ἴδιος σφαγή ὑπεραγωνιάω : ὥστε μηδέ ὁ Περσῖνα λανθάνω , ἀλλά ὦ τέκνον λέγω , τίς ἐγώ πάσχω ; προκινδυνεύω ἔοικα ὁ ξένος . πάσχω μέν τις καί αὐτός , καί οἰκτίρω ὁ νεότης : διαδιδράσκω γε μήν ὁ κίνδυνος εὔχομαι καί φυλάσσω ὁ ἱερός , ὡς ἄν μή παντάπασι ἀτέλεστος ἐγώ ὁ πρός ὁ θεός ἐγκαταλείπω . καί ὁ Χαρίκλεια , γέλοιος , φημί , ὁ εὔχομαι μή ἀποθνῄσκω , ἵνα ἀποθνῄσκω . ἀλλά εἰ ἄρα σύ δυνατός , ὦ μήτηρ , περισῴζω ὁ ἀνήρ ἐγώ χαρίζω . καί ὁ Περσίς πρόφασις οὐ ὁ εἰμί ἀλλά ἐρωτικός ἄλλος ὑποτοπέω , οὐ δυνατός μέν , φημί , ὁ περισῴζω : ὅμως δέ οὖν τίς σύ κοινωνία πρός ὁ ἀνήρ , διά ὅς οὕτως ὑπερφροντίζω ; θαρσέω δέ ὡς πρός μήτηρ λοιπός ἐξαγορεύω , ἐάν τις νέος κίνημα , ἐάν παρθενία μή πρέπω . ὁ μητρῷος φύσις ὁ θυγάτηρ καί ὁ θῆλυς συμπαθής ὁ πταῖσμα ὁ γυναικεῖος οἶδα ἐπισκιάζω . ἐπιδακρύω οὖν ἐπί πολύς ὁ Χαρίκλεια , καί οὗτος , φημί , δυστυχέω πρός ὁ ἄλλος , ὅτι καί ὁ συνετός ἀσύνετος φθέγγομαι καί λέγω ὁ ἑαυτοῦ συμφορά οὔπω λέγω νομίζω , πρός γυμνός δέ λοιπός καί ἀπαρακάλυπτος χωρέω ὁ ἐμαυτοῦ κατηγορία καταναγκάζω .