gregorius-nyssenus.orationes-viii-de-beatitudinibus pg044_0627.3
Ὡς τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους ἐπιβέβηκαμεν , ἀλλ' ἐτι κατὰ τὴν ὑπόρειαν τῶν νοημάτων ἐσμέν · εἰ καὶ δύο τινὰς ἤδη παραθεύσαμεν λόφους , ἐπὶ τὴν μακαριότητα πτωχείαν , καὶ τὴν ἀνωτέρω ταύτης πραότητά διὰ τῶν μακαρισμῶν ἀναχθέντες , μεθ' οὓς προσάγει τοὐς ὑψηλοτέροις ἡμᾶς ὁ Λόγος , καὶ τρίτον ἡμῖν ἐφεξῆς ὀψωμα διὰ τῶν μακαρισμῶν ἀναδείκνυσι · πρὸς δὲ χρή πάντως ἀναδραμεῖν ἔντον ἀποθεμένους πάντα , καὶ τὴν εὐπερίστατον ἀμαρτίαν , καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος , ὡς ἂν κοῦφοι καὶ εὐσταλεῖς ἐπὶ τὰς ἄκρας γενόμενοι , καθαρωτέρω τῇ τῆς ἀληθείας φωτὶ διὰ τῆς ψυχῆς προσπελάσωμεν . Τί τοίνυν ἐστὶ τὸ λεγόμενον , Μακάριοι οἱ πενθοῦντες , ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται ; Γέλαια πάντως ὁ πρὸς τὸν κόσμον βλέπων , καὶ λαβεῖν ταῦτα καταχλευάζων τὸν Λόγον · Εἰ μακαρίζονται κατὰ τὸν βίον οἱ ἐν πάσῃ συμφορᾷ διαπαντῶντες , ἀθλιοὶ κατὰ τὸ ἀκλουθὸν εἰσι πάντως οἱ ἀλυπῶς τε καὶ ἀπήμωι ἐσιν ἡ ζωὴ . Καὶ οὕτω τὰ εἴδη τῶν συμφορῶν ἐξαριθμούμενος , πλεονάζει τὸν γέλαια , τὰ τῆς χρείας κακὰ , καὶ τὴν τῆς ὀρφανίας ταλαιπωρίαν ὑπ' ὀφὺν ἄγων , τὰς ζημίας , τὰ ναυάγια , τὰς ἐκ πολέμων αἰχμαλωσίας , τὰς ἀδίκους ἐν δικαστηρίοις κρίσεις , μεθορισμούς τε καὶ δημεύσεις καὶ ἀτιμίας , τὰς τε συμφορὰς τὰς ἐκ τῶν νόσων , οἷον πηρώσεις τε καὶ ἀκρωτηριασμούς , καὶ τὴν παντοδαπὴν τοῦ σώματος λύσιν , καὶ εἰ τοῖς ἀνθρώποις κατὰ τὸν βίον τοῦτον συμβαίνει πᾶθος , ἢ σώματος , ἢ ψυχῆς ἀπτόμενον , πάντα τῷ λόγῳ διεξελεύσεται , δι' ὧν , ὡς σκεται , καταγέλαστον ἀποδείξει τὸν τοὺς πενθοῦντας μακαρίζοντα λόγον . Ἡμεῖς δὲ μικρὰ φροντίσαντες τῶν μικροψύχως τε καὶ ταπεινῶς ἀναθεωρούντων τὰ θεία νοήματα , ὡς ἐστὶ δυνατὸν κατιδεῖν τὸν ἐνχειμενον τῷ εἰρημένῳ διὰ βάθους πλοῦτον ἐπιχειρήσωμεν , ὅπως ἂν φανερὸν καὶ διὰ τοῦτο γένοιτο , πῶσον ἐστὶ τὸ διάφορον τῆς σαρκίνης τε καὶ χοϊκῆς διανοίας , πρὸς τὴν ὑψηλὴν τε καὶ ἐπουράνιον .
Lemmas: ὡς ὁ κορυφή ὁ ὄρος ἐπιβαίνω , ἀλλά ἔτι κατά ὁ ὑπόρειος ὁ νόημα εἰμί · εἰμί καί δύο τις ἤδη παραθέω λόφος , ἐπί ὁ μακαριότης πτωχεία , καί ὁ ἀνωτέρω οὗτος πραότης διά ὁ μακαρισμός ἀνάγω , μετά ὅς προσάγω ὁ ὑψηλός ἐγώ ὁ Λόγος , καί τρίτος ἐγώ ἐφεξῆς ὀψωμα διά ὁ μακαρισμός ἀναδείκνυμι · πρός δέ χρή πάντως ἀνατρέχω ἔρχομαι ἀποτίθημι πᾶς , καί ὁ εὐπερίστατος ἁμαρτία , καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , ὡς εἄν κοῦφος καί εὐσταλής ἐπί ὁ ἄκρος γίγνομαι , καθαρός ὁ ὁ ἀλήθεια φάος διά ὁ Ψυχή προσπελάζω . τις τοίνυν εἰμί ὁ λέγω , Μακάριος ὁ πενθέω , ὅτι αὐτός παρακαλέω ; Γέλαια πάντως ὁ πρός ὁ κόσμος βλέπω , καί λαμβάνω οὗτος καταχλευάζω ὁ Λόγος · εἰμί μακαρίζω κατά ὁ βίος ὁ ἐν πᾶς συμφορά διαπαντάω , ἄθλιος κατά ὁ ἀκλουθὸν εἰμί πάντως ὁ ἄλυπος τε καί ἀφίημι ἀδήν ὁ ζωή . καί οὗτος ὁ εἶδος ὁ συμφορά ἐξαριθμέω , πλεονάζω ὁ γέλαια , ὁ ὁ χρεία κακός , καί ὁ ὁ ὀρφανία ταλαιπωρία ὑπό ὀφὺν ἄγω , ὁ ζημία , ὁ ναυάγιον , ὁ ἐκ Πολέμων αἰχμαλωσία , ὁ ἄδικος ἐν δικαστήριον κρίσις , μεθορισμός τε καί δήμευσις καί ἀτιμία , ὁ τε συμφορά ὁ ἐκ ὁ νόσος , οἷος πήρωσις τε καί ακρωτηριασμός , καί ὁ παντοδαπός ὁ σῶμα λύσις , καί εἰμί ὁ ἄνθρωπος κατά ὁ βίος οὗτος συμβαίνω πάθος , ἢ σῶμα , ἢ Ψυχή ἀφτνέομαι , πᾶς ὁ λόγος διεξέρχομαι , διά ὅς , ὡς σκῶ , καταγέλαστος ἀποδείκνυμι ὁ ὁ πενθέω μακαρίζω λόγος . ἐγώ δέ μικρός φροντίζω ὁ μικρόψυχος τε καί ταπεινός ἀναθεωρέω ὁ θεῖος νόημα , ὡς εἰμί δυνατός καθοράω ὁ ἐγχέω ὁ εἴρω διά βάθος πλοῦτος ἐπιχειρέω , ὅπως εἄν φανερός καί διά οὗτος γίγνομαι , πίπτω εἰμί ὁ διάφορος ὁ σάρκινος τε καί χοϊκός διάνοια , πρός ὁ ὑψηλός τε καί ἐπουράνιος .