gregorius-nyssenus.orationes-viii-de-beatitudinibus pg044_0620.1
ἀδρανὴς σκιά τὴν ἀφὴν ὑποφεύγουσα , ὡς τὸ τῆς νεότητος ὄναρ ὁμοῦ τε φαινόμενον καὶ εὐθὺς παριπτάμενον · Ταῦτά μοι πρὸς τοὺς ἐν νεότητι διὰ τὸ ἀτελὲς τῆς ἡλικίας ἀφραινοῦντας . Τί δ’ ἄν τις εἴποι περὶ τῶν ἤδη καθεστηκότων , οἷς ἡ μὲν ἡλικία βέβηκεν , ἀστατεῖ δὲ τὸ ἦθος , καὶ ἡ νόσος τῆς ὑπερηφανίας αὐξέεται · ὄνομα δὲ τῇ τοιαύτῃ ἀρρώστῳ ; τοῦ ἤθους φανίαν τιθέναι · ἀρχὴ δὲ ὡς ἐπιπολῷ καὶ ἡ κατ’ αὐτὴν δυναστεία , ἡ τῆς ὑπερηφανίας ὑπόθεσις γίνεται . “ Ἡ γὰρ ἐν αὐτῇ τοῦτο πάσχουσι , ἢ πρὸς αὐτὴν ἐτοιμάζονται , ἢ τὰ περὶ αὐτὴς διηγήματα καὶ παυσάμενην ἤδη πολλάκις ἀναβρίττει τὴν νόσον . Καὶ τίς λόγος τοιούτος , ὡς ἐντὸς γενέσθαι τῆς ἀκοῆς αὐτῶν , τῆς ὑπὸ τῆς φωνῆς τῶν κηρύκων προδειδυμένης ; Τίς πείσει τοὺς οὕτως ἔχοντας , ὅτι τῶν ἐπὶ σκηνῆς πομπευόντων οὐδ’ ὁτιοῦν διαφέρουσι ; Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι καὶ πρόσωπον τι ἐκ τέχνης τῶν γλαφυρῶν ἐπιδέληται , καὶ ἀλωργὴς χρυσόπαστος , καὶ ἐπὶ ἅρματος ἡ πομπή , καὶ ὅμως οὐδεμία νόσος αὐτοὺς ὑπερηφανίας ἐκ τῶν τοιούτων εἰσέρχεται · ἀλλ’ οἷοι πρὸ τῆς σκηνῆς ἦσαν τὸ φρόνημα , ἴσχυ ἐπὶ τῇ ψυχῇ τὴν ἐξὼ καὶ ἐπὶ τῆς πομπῆς διεψώσαντο , καὶ μετὰ τοῦτο οὐκ ἀνιῶνται , τοῦ τε ἅρματος ἀποβάντες , καὶ τὸ σχῆμα περιαιρούμενοι . Οἱ δὲ διὰ τῆς ἀρχῆς πομπευόντες ἐν τῇ τοῦ βίου σκηνῇ , οὔτε τὸ πρὸ βραχέος , οὔτε τὸ μετὰ βραχὺ λογιζόμενοι , καθάπερ τῷ φυσικῶς αἱ πομφόλυγες περιτείνονται · τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οὗτοι περιεχοῦνται τῇ μεγαλοφωνίᾳ τοῦ κήρυκος , καὶ ἀλλοτρίῳ τινὶ προσωπείου μορφῇ ἑαυτοὺς περιπλάσσουσι , ἐβαλλόντες τὴν κατὰ φύσιν τοῦ προσώπου θέσιν εἰς τὸ ἀμελὲς καὶ ἐπιφθόνον , φρόνητος τε αὐτοὺς ἐπινέεται τραχύτερος , πρὸς τὴν τῶν ἀκούοντων κατάπληξιν ἐπὶ τὸ θηριώδες μεταπυπώμενος · οὐχὲὶ ἐν τοῖς ἀνθρωπίνους μένουσιν ὁροῖς , ἀλλ’ εἰς τὴν θείαν δύναμιν τε καὶ ἀξίωσιν ἑαυτοὺς εἰσποιοῦσι . Ζωῆς γὰρ καὶ θανάτου κύριοι εἶναι πιστεύουσι , ὅτι τῶν ἐν αὐτοῖς κρινομένων τῶν μὲν τὴν σώζουσαν νέμουσι ψήφον , τὸν δὲ θανάτῳ καταδικάζουσι · καὶ οὐδὲ τοῦτο βλέπουσι , τὸς ἀληθῶς τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς κύριος , ὁ καὶ τὴν ἀρχὴν τοῦ εἶναι καὶ τὸ τέλος ὁρίζει · καίτοι γε τοῦτο μόνον ἰκανὸν ἦν εἰς καταστολὴν τῆς χανότητος , τὸ πολλοὺς ἰδεῖν τῶν ἀρχόντων ἐν αὐτῇ τῇ τῆς ἀρχῆς σκηνῇ ἐκ μέσων ἀρπασθέντας τῶν θρόνων , καὶ ἐπὶ τοὺς τάφους ἐκχωριζόντας , ἐφ’ ὧν ὁ θρῦνος τὰς τῶν κηρύκων φωνὰς διεδέξατο .
Lemmas: ἀδρανής σκιά ὁ ἀφή ὑποφεύγω , ὡς ὁ ὁ νεότης ὄναρ ὁμοῦ τε φαίνω καί εὐθύς παραπέτομαι · ταῦτα ἐγώ πρός ὁ ἐν νεότης διά ὁ ἀτελής ὁ ἡλικία ἀφραίνω . τις δέ ἄν τις εἶπον περί ὁ ἤδη καθίστημι , ὅς ὁ μέν ἡλικία βαίνω , ἀστατέω δέ ὁ ἦθος , καί ὁ νόσος ὁ ὑπερηφανία αὐξέω · ὄνομα δέ ὁ τοιοῦτος ἄρρωστος ; ὁ ἦθος φανία τίθημι · ἀρχή δέ ὡς ἐπίπολος καί ὁ κατά αὐτός δυναστεία , ὁ ὁ ὑπερηφανία ὑπόθεσις γίγνομαι . “ ὁ γάρ ἐν αὐτός οὗτος πάσχω , ἢ πρός αὐτός ἑτοιμάζω , ἢ ὁ περί αὐτός διήγημα καί παύω ἤδη πολλάκις ἀναβρίττει ὁ νόσος . καί τίς λόγος τοιούτος , ὡς ἐντός γίγνομαι ὁ ἀκοή αὐτός , ὁ ὑπό ὁ φωνή ὁ κῆρυξ προδείδω ; Τῖς πείθω ὁ οὕτως ἔχω , ὅτι ὁ ἐπί σκηνή πομπεύω οὐδέ ὁστισοῦν διαφέρω ; καί γάρ ἐκεῖνος καί πρόσωπον τίς ἐκ τέχνη ὁ γλαφυρός ἐπιδέληται , καί ἀλωργὴς χρυσόπαστος , καί ἐπί ἅρμα ὁ πομπή , καί ὅμως οὐδείς νόσος αὐτός ὑπερηφανία ἐκ ὁ τοιοῦτος εἰσέρχομαι · ἀλλά οἷος πρό ὁ σκηνή εἰμί ὁ φρόνημα , ἰσχύς ἐπί ὁ Ψυχή ὁ ἐξίημι καί ἐπί ὁ πομπή διαψάω , καί μετά οὗτος οὐ ἀνίημι , ὁ τε ἅρμα ἀποβαίνω , καί ὁ σχῆμα περιαιρέω . ὁ δέ διά ὁ ἀρχή πομπεύω ἐν ὁ ὁ βίος σκηνή , οὔτε ὁ πρό βραχύς , οὔτε ὁ μετά βραχύς λογίζομαι , καθάπερ ὁ φυσικός ὁ πομφόλυξ περιτείνω · ὁ αὐτός τρόπος καί οὗτος περιέχω ὁ μεγαλοφωνία ὁ κῆρυξ , καί ἀλλότριος τις προσωπεῖον μορφή ἑαυτοῦ περιπλάσσω , βάλλω ὁ κατά φύσις ὁ πρόσωπον θέσις εἰς ὁ ἀμελής καί ἐπίφθονος , φρόνης τε αὐτός ἐπινέω τραχύς , πρός ὁ ὁ ἀκούω κατάπληξις ἐπί ὁ θηριώδης μεταπυπαω · οὐχὲὶ ἐν ὁ ἀνθρώπινος μένω ὁράω , ἀλλά εἰς ὁ θεῖος δύναμις τε καί ἀξίωσις ἑαυτοῦ εἰσποιέω . Ζωή γάρ καί θάνατος κύριος εἰμί πιστεύω , ὅτι ὁ ἐν αὐτός κρίνω ὁ μέν ὁ σῴζω νέμω ψῆφος , ὁ δέ θάνατος καταδικάζω · καί οὐδέ οὗτος βλέπω , τός ἀληθής ὁ ἀνθρώπινος ζωή κύριος , ὁ καί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί καί ὁ τέλος ὁρίζω · καίτοι γε οὗτος μόνος ἱκανός εἰμί εἰς καταστολή ὁ χανοτητη , ὁ πολύς ὁράω ὁ ἄρχω ἐν αὐτός ὁ ὁ ἀρχή σκηνή ἐκ μέσος ἀρπάζω ὁ θρόνος , καί ἐπί ὁ τάφος ἐκχωρίζω , ἐπί ὅς ὁ θρῦς ὁ ὁ κῆρυξ φωνή διαδέχομαι .