gregorius-nyssenus.oratio-funebris-in-meletium-episcopum pg046_0433.4
Ἡξήσεν ἡμῖν τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀποστόλων ὁ νέος ἀπόστολος , ὁ συγκαταψηθὲς μετὰ τῶνἀποστόλων . Ἐλhxσαν γὰρ οἱ ἅγιοι πρὸς ἑαυτοὺς τὸν ὁμότροπον , τὸν ἀλητην τὴν στεφανίτην οἱ στεφανίται , τὸν ἀγῶν οἱ ἀθληταί , τῇ ψυχῇ οἱ καθαρὸι τῇ καρδίᾳ , τὸν κήρυκα τοῦ λόγου οἱ ὑπηρέται τοῦ λόγου . Ἄλλὰ μακαριστὸς μὲν ὁ Πατὴρ ἡμῶν , τῆς τε ἀποστολικῆς συναρχίας , καὶ τῇ : πρὸς τὸν Χριστὸν ἀναλύσεως · ἐλεεινοὶ δὲ ἡμεῖς . Οὐ γὰρ ἐξ μακαρίζειν ἡμᾶς τοῦ Πατρὸς τὴν εὐχληρίαν , ἡ ἀωρία τῆς ὀρφανίας . Ἐκεῖνο χρεῖττον ἦν τὸ σύν Χριστῷ εἶναι διὰ τῆς ἀναλύσεως , ἀλλ’ ἡμῖν χαλεπὸν τὸ διαχευθῆναι τῆς πατρικῆς προστασίας . Ἰδοὺ γὰρ βουλῆς καιρὸς , καὶ ὁ συμβουλεύων σιγῇ . Πόλεμος ἡμᾶς περιεστοίχισται , πόλεμος αἱρετικὸς · καὶ ὁ στρατηγῶν οὐκ ἔστι . Κάμνει ταῖς ἀρρώστιαις τὸ κοινὸν σῶμα τῆς Ἐκκλησίας , καὶ τὸν ἰατρὸν οὐχ εὑρίσκομεν . Ὀρᾶτε ἐν ποταποῖς τὰ ἡμέτερα . Ἔδουλόμην εἴπῃς οἷον τε ἦν τονῶσαι ἑμαυτοῦ τὴν ἀσθένειαν , συναναβῆναι τῷ ὕψῳ τῆς συμφοράς , καὶ τινὰ βῆξαι φωνὴν κατ’ ἀξίαν τοῦ πάθους · καθάπερ οἱ γενναῖοι πεποιήκασιν οὗτοι , μεγαλοφώνως τὴν ἐπὶ τῷ Πατρὶ συμφορὰν ὀδύρομενοι . Ἄλλὰ τί πάθω ; Πῶς βιάσομαι γλῶσσαν εἰς ὑπηρεσίαν τοῦ λόγου , καθάπερ τινὶ πέδη βαρεῖ τῇ συμφορᾷ πεδηθείσαν ; Πῶς ἀνοίξω στόμα τῇ ἀρασίᾳ κεχρατημένον ; Πῶς πρὸσωμι φωνήν , εἰς πᾶθὴ καὶ ὀρήνους κατὰ συνθείας κατολισθαίνοισαν ; Πῶς ἀναβλέψω τοὺς τῆς ψυχῆς ὀφθαλμοὺς , τῷ τῆς συμφορᾶς γνόφῳ κεκαλύμμένος ; Τίς μοι διασχὼν τὴν βαθεῖαν καύτην καὶ σκοτεινὴν τῆς λύπης νεφέλην , πάλιν ἐξ αἰθρίας λαμπρὰν ἀναδείξει τὴν τῆς εἰρήνης ἀκτίνα ; Πόθεν δὲ καὶ ἀναλάμψει ἡ ἀκτίς , τοῦ φωστήρος ἡμῖν καταδύναντος ; Ἄν κακὴς σκοτομήνης , ἀνατολὴν φωστήρος οὐκ ἐλπιζούσης ! ὡς ἀπεναντίον ἡμῖν ἐν τῷ παρόντι τόπῳ , νῦν τε καὶ πρόην οἱ λόγοι γίνονται ! Τότε γαμικῶς ἐχορεύομεν , νῦν ἐλεεινῶς ἐπὶ τῷ πένθει στενάζομεν . Τότε ἐπιδαλίζων , νῦν ἐπιτάφιον ἕδωμεν . Μέμνησθε γὰρ ὅτε τὸν πνευματικὸν ὑμᾶς γάμον εἰστιάσαμεν , τῷ καλῷ νυμφίῳ εἰσικίζοντες τὴν παρθένον , καὶ
Lemmas: Ἡξήσεν ἐγώ ὁ ἀριθμός ὁ ἀπόστολος ὁ νέος ἀπόστολος , ὁ συγκαταψηθὲς μετά τωναποστολη . Ἐλhxσαν γάρ ὁ ἅγιος πρός ἑαυτοῦ ὁ ὁμότροπος , ὁ ἀλήτης ὁ στεφανίτης ὁ στεφανίτης , ὁ ἄγος ὁ ἀθλητής , ὁ ψυχή ὁ καθαρός ὁ καρδία , ὁ κῆρυξ ὁ λόγος ὁ ὑπηρέτης ὁ λόγος . ἀλλά μακαριστός μέν ὁ Πατήρ ἐγώ , ὁ τε ἀποστολικός συναρχία , καί ὁ : πρός ὁ Χριστός ἀνάλυσις · ἐλεεινός δέ ἐγώ . οὐ γάρ ἐκ μακαρίζω ἐγώ ὁ Πατρός ὁ εὐκληρία , ὁ ἀωρία ὁ ὀρφανία . ἐκεῖνος χρίω εἰμί ὁ σῦς Χριστός ἔρχομαι διά ὁ ἀνάλυσις , ἀλλά ἐγώ χαλεπός ὁ διαχέω ὁ πατρικός προστασία . ἰδέ γάρ βουλή καιρός , καί ὁ συμβουλεύω σιγή . Πόλεμος ἐγώ περιστοιχίζω , πόλεμος αἱρετικός · καί ὁ στρατηγός οὐ εἰμί . κάμνω ὁ ἀρρωστία ὁ κοινός σῶμα ὁ ἐκκλησία , καί ὁ ἰατρός οὐ εὑρίσκω . ὁράω ἐν ποταπός ὁ ἡμέτερος . εδουλομεις λέγω οἷος τε εἰμί τονόω ἐμαυτοῦ ὁ ἀσθένεια , συναναβαίνω ὁ ὑψόω ὁ συμφορά , καί τις βήσσω φωνή κατά ἄξιος ὁ πάθος · καθά ὁ γενναῖος ποιέω οὗτος , μεγαλοφώνως ὁ ἐπί ὁ πατήρ συμφορά ὀδύρομαι . ἀλλά τίς πάσχω ; πῶς βιάζομαι γλῶσσα εἰς ὑπηρεσία ὁ λόγος , καθά τις πέδη βαρύς ὁ συμφορά πεδάω ; Πῶς ἀνοίγνυμι στόμα ὁ ἀρασίᾳ χράω ; Πῶς πρόσω φωνή , εἰς πάθος καί ὀρήνους κατά συνθεΐα κατολισθαίνω ; πῶς ἀναβλέπω ὁ ὁ ψυχή ὀφθαλμός , ὁ ὁ συμφορά δνόφος καλύπτω ; Τῖς ἐγώ διέχω ὁ βαθύς καυτής καί σκοτεινός ὁ λύπη νεφέλη , πάλιν ἐκ αἰθρία λαμπρός ἀναδείκνυμι ὁ ὁ εἰρήνη ἀκτίς ; πόθεν δέ καί ἀναλάμπω ὁ ἀκτίς , ὁ φωστήρ ἐγώ καταδύνω ; ἄν κακός σκοτομήνη , ἀνατολή φωστήρ οὐ ἐλπίζω ! ὡς ἀπεναντίον ἐγώ ἐν ὁ πάρειμι τόπος , νῦν τε καί πρόη ὁ λόγος γίγνομαι ! τότε γαμικός χορεύω , νῦν ἐλεεινός ἐπί ὁ πένθος στενάζω . τότε επιδαλιζω , νῦν ἐπιτάφιος ἐσθίω . μιμνήσκω γάρ ὅτε ὁ πνευματικός σύ γάμος ἑστιάω , ὁ καλός νυμφίος εἰσοικίζω ὁ παρθένος , καί