gregorius-nyssenus.oratio-funebris-in-flacillam-imperatricem pg046_0449.1
Τοιαῦτα καὶ μέχρι τοῦτου τὰ διηγήματα · τὰ δὲ ἐπὶ τούτοις οἷα ; Πάλιν βοῆν ἀναγκάζομαι . Καὶ μοι συγγνῶτε ὑπερβόντι τὸ πάθος . Ὦ Θρᾷξ , τὸ φευχτόν ὄνομα ! Ὦ δυστυχὲς χωρίον , ἔθνος ἐν συμφορῶν γνωριζόμενον ! Ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δηθεῖσα , νῦν δὲ τὸ κεφάλαιον τῆς κοινῆς συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη · ἐκεῖθεν τὸ ἀγαθὸν ἀναρπάζεται , ἐκεῖ ὁ φθόνος κατὰ τῆς βασιλείας ἐκώμασεν , ἐκεῖ γέγονεν τὸ τῆς οἰκουμένης ναυάγιον , ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι τῷ προδίῳ προσπταίσαντες , τῇ τῆς λύπης βυθῷ κατεδύμεν ! Ὦ πονηρὰς ἐκδημίας ἐκείνης , ἡ τὴν ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν ! Ὦ πικρῶν ὑδάτων , ὧν τὰς πηγὰς ἐπεπόθησεν , ὡς οὐκ ἐφείλεν ! Ὦ χωρίον , ἐν ᾧ τὸ πάθος ἄγνετο , διὰ τὸ πάθος τῇ σκοτομήτῃ ἐπωνύμων . Ἀκούω γὰρ κατὰ τὴν πατρίων αὐτῶν γλῶσσαν Σκότουνιν τὸν τόπον ἐπωνυμάζεσθαι · ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος , ἐκεῖ κατεσβέσθη τὸ φέγγος , ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν , ὀχέται τῆς βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα , τὸ τῆς δικαιοσύνης πηδάλιον , ἡ τῆς φιλανθρωπίας εἰκών , μᾶλλον δὲ αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον · ἀρρήθη τῆς φιλανδρίας ὁ τύπος , τὸ ἄγνὸν τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα , ἡ εὐπρόστος σεμνότης , ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης , ἡ ὑψηλὴ ταπεινοφροσύνη , ἡ πεπαρήσιασμένη αἰδώς , ἡ σύμμικτος τῶν ἀγαθῶν ἁρμονία · ὀχέται ὁ τῆς πίστεως ζῆλος , ὁ τῆς Ἐκκλησίας στῦλος , ὁ τῶν θυσιαστηρίων κόσμος , ὁ τῶν πενιχρῶν πλοῦτος , ἡ πολυαρχὴς δεξιὰ , ὁ κοινὸς τῶν καταπονουμένων λιμήν . Πενθεῖτω ἡ παρθενία , θρηνείτω ἡ χηρεία , ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία , γνῶντες τὸ εἶχον ὅτε οὐκ ἔχουσιν . Μᾶλλον δὲ τί χρή με κατὰ μέρη καὶ τάξεις διαιρεῖν τὸν θρήνον ; Στεναζέτω πᾶσα ἡ γενεὰ , βύθιον ἐκ μέσης καρδίας τὸν στεναγμὸν ἀναπέμπονσα · συμπενθεῖτω καὶ ἱερωσύνη αὐτή , τὸν κοινὸν κόσμον τοῦ φθόνου ἀποσκλησαντος . Ἄρα μὴ τολμηρὸν τὸ τοῦ Προφήτου εἰπεῖν , τὸ , Ἵνα τί ἀπέωσας , ὦ Θεός , εἰς τέλος , καὶ διωργίσθη ὁ θυμός σου ἐπὶ πρόβατα τοῦ σου ; Ποίων ἁμαρτημάτων τὰς δίκας ἐκτινύομεν ; Τίπερ τινὸς ταῖς ἐπαλλαίαις τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα ; Ἡ τάχα διὰ τὸ πλεονάσαι τὴν ἀσέβειαν τῶν ποικίλων αἱρέσεων , αὕτη καθ' ἡμῶν ἡ ψῆφος ἐκράτησεν ; Ὄρατε γὰρ οἷος κακὸς ἐν βραχεῖ συννηχθήμεν χρόνῳ . Οὕπω ἐπὶ τῇ προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες , οὕπω τὸ δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψύσαντες , πάλιν ἐν τοιαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ . Τότε τὸ νεοβλαστὲς ἄνθος ἐπενθράμεθα , νῦν αὐτὸ τὸ ἔρνος , ἀφ' οὗ τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν · τότε τὴν ἐλπιδοθεῖσαν ὥραν , νῦν τὴν ἀκμάσασαν · τότε τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν , νῦν τὸ ἐν πείρᾳ γεγόνενον . Ἄρα μοι συγγνώσεσθε , ἀδελφοί , εἰ τὶ διὰ τὸ πάθος παραληρήσαιμι ; Τάχα , καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος , καὶ αὕτη ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστενάχεν . Ὑπομνήσκω δὲ τῶν γεγονότων ὑμᾶς , καὶ οἶμαι τοὺς πολλοὺς τοῖς λεγομένοις συνθῆσθαι · Ὅτε χρυσῷ καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν πόλιν ἡ βασιλὶς
Lemmas: τοιοῦτος καί μέχρι τούτος ὁ διήγημα · ὁ δέ ἐπί οὗτος οἷος ; πάλιν βοή ἀναγκάζω . καί ἐγώ συγγιγνώσκω ὑπερβαίνω ὁ πάθος . ὦ Θρᾷξ , ὁ φεύγω ὄνομα ! ὦ δυστυχής χωρίον , ἔθνος ἐν συμφορά γνωρίζω ! ὦ πρότερος μέν πολέμιος πῦρ ὁ ὁ βάρβαρος ἐπιδρομή δέω , νῦν δέ ὁ κεφάλαιος ὁ κοινός συμφορά ἐν ἑαυτοῦ δείκνυμι · ἐκεῖθεν ὁ ἀγαθός ἀναρπάζω , ἐκεῖ ὁ φθόνος κατά ὁ βασίλεια κωμάζω , ἐκεῖ γίγνομαι ὁ ὁ οἰκουμένη ναυάγιον , ἐκεῖ καθά ἐν κλύδων ὁ προδιος προσπταίω , ὁ ὁ λύπη βυθός καταδύω ! ὦ πονηρός ἐκδημία ἐκεῖνος , ὁ ὁ ὑποστροφή οὐ ἀποδίδωμι ! ὦ πικρός ὕδωρ , ὅς ὁ πηγή ἐπιποθέω , ὡς οὐ φείλω ! ὦ χωρίον , ἐν ὅς ὁ πάθος ἄγνυμι , διά ὁ πάθος ὁ σκοτομήτῃ ἐπώνυμος . ἀκούω γάρ κατά ὁ πάτριος αὐτός γλῶσσα σκοτουος ὁ τόπος ἐπωνυμάζεσθαι · ἐκεῖ σκοτίζω ὁ λύχνος , ἐκεῖ κατασβέννυμι ὁ φέγγος , ἐκεῖ ὁ ἀκτίς ὁ ἀρετή ἀμαυρόω , ὀχέω ὁ βασίλεια ὁ ἐγκαλλώπισμα , ὁ ὁ δικαιοσύνη πηδάλιον , ὁ ὁ φιλανθρωπία εἰκών , μᾶλλον δέ αὐτός ὁ ἀρχέτυπος · ἀραρίσκω ὁ φιλανδρία ὁ τύπος , ὁ ἁγνός ὁ σωφροσύνη ἀνάθημα , ὁ εὐπρόστος σεμνότης , ὁ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης , ὁ ὑψηλός ταπεινοφροσύνη , ὁ πεπαρησιασμενος αἰδώς , ὁ σύμμικτος ὁ ἀγαθός ἁρμονία · ὀχέω ὁ ὁ πίστη ζῆλος , ὁ ὁ ἐκκλησία στῦλος , ὁ ὁ θυσιαστήριον κόσμος , ὁ ὁ πενιχρός πλοῦτος , ὁ πολυαρχή δεξιός , ὁ κοινός ὁ καταπονέω λιμήν . πενθέω ὁ παρθενία , θρηνέω ὁ χηρεία , ὀδύρομαι ὁ ὀρφανία , γνάω ὁ ἔχω ὅτε οὐ ἔχω . μᾶλλον δέ τίς χράω ἐγώ κατά μέρος καί τάξις διαιρέω ὁ θρῆνος ; στενάζω πᾶς ὁ γενεά , βύθιος ἐκ μέσος καρδία ὁ στεναγμός ἀναπέμπω · συμπενθέω καί ἱερωσύνη αὐτός , ὁ κοινός κόσμος ὁ φθόνος ἀποσκλησαντος . Ἀρά μή τολμηρός ὁ ὁ Προφήτου λέγω , ὁ , ἵνα τίς ἀπωθέω , ὦ θεός , εἰς τέλος , καί διοργίζομαι ὁ θυμός σύ ἐπί πρόβατον ὁ σύ ; ποῖος ἁμάρτημα ὁ δίκη ἐκτίνω ; τις τις ὁ επαλλαιος ὁ συμφορά μαστίζω ; ὁ τάχα διά ὁ πλεονάζω ὁ ἀσέβεια ὁ ποικίλος αἵρεσις , οὗτος κατά ἐγώ ὁ ψῆφος κρατέω ; ὁράω γάρ οἷος κακός ἐν βραχύς συνάγω χρόνος . οὔπω ἐπί ὁ πρότερος πληγή ἀναπνέω , οὔπω ὁ δάκρυον ὁ ὀφθαλμός ἀποψύχω , πάλιν ἐν τοιοῦτος γίγνομαι συμφορά . τότε ὁ νεοβλαστής ἄνθος ἐπενθράμεθα , νῦν αὐτός ὁ ἔρνος , ἀπό ὅς ὁ ἄνθος βλαστάνω · τότε ὁ ἐλπίζω ὥρα , νῦν ὁ ἀκμάζω · τότε ὁ προσδοκάω ἀγαθός , νῦν ὁ ἐν πεῖρα γίγνομαι . Ἀρά ἐγώ συγγιγνώσκω , ἀδελφός , εἰμί τι διά ὁ πάθος παραληρέω ; Τάχα , καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , καί οὗτος ὁ κτίσις ὁ ἡμέτερος κακός συνεστενάχεν . ὑπομνήσκω δέ ὁ γίγνομαι σύ , καί οἴομαι ὁ πολύς ὁ λέγω συντίθημι · Ὅτε χρυσός καί πορφυρίς καλύπτω ἐπί ὁ πόλις ὁ βασιλίς