gregorius-nyssenus.oratio-catechetica-magna pg045_0052.1
τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἔκρευστος , πάλιν διὰ τῆς ἀναστάσεως σῶον , καὶ ἀπαθῆ , καὶ ἀκέραιον , καὶ πάσης τῆς κατὰ καιρὸν ἐπιμείξεως ἀλλότριον ἀναστοιχευόμενον τῶν ἀνθρώπων . Ἄλλ' ἐπὶ μὲν τοῦ καθηγουμενοῦ τῆς σωτηρίας ἡμῶν , τὸ τέλειον ἢ κατὰ τὸν θάνατον ἔσχεν οἰκονομία , κατὰ τὸν ἴδιον σκοπὸν ἐντελῶς πληρωθεῖσα . Διεστάλη τε γὰρ διὰ τοῦ θανάτου τὰ ἡνωμένα · καὶ πάλιν συνήχθη τὰ διακεκριμένα · ὡς ἂν καθαριθείσης τῆς φύσεως ἐν τῇ τῶν συμφυῶν διαλύσει , ψυχῆς τε λέγω καὶ σώματος , πάλιν ἢ τῶν κεχωρισμένων ἐπάνοδος τῆς ἀλλοτρίας ἐπιμείξεως γένοιτο καθαρούσα . Ἐπὶ δὲ τῶν ἀκολουθούντων τῷ καθηγουμένῳ , οὐ χωρεῖ τὴν ἀκριβῆ μίμησιν δι' ὧν ἢ φύσις · ἀλλ' ὅσον δυνατὸς ἔχει , τοσοῦτον νῦν παραδεξαμένη , τὸ λείπον ἐν τῇ μετὰ ταῦτα καιμεῦεται χρόνῳ . Τί οὖν ἐστιν ὁ μιμεῖται ; Τὸ τῆς ἐμμιχθείσης κακίας ἐν τῇ τῆς νεκρώσεως εἰκόνι τῇ γενομένῃ διὰ τοῦ ὕδατος τὸν ἀφανισμὸν ἐπικηρύξαι , οὐ μὴν τελείως ἀφανισμὸν , ἀλλὰ τινὰ διακοπὴν τῆς τοῦ κακοῦ συνεχείας , συνδραμόντων δυοῖν πρὸς τὴν τῆς κακίας ἀναίρεσιν , τῆς τε τοῦ πλεμμελησάντος μεταμελείας , καὶ τῆς τοῦ θανάτου μίμησης , δι' ὧν ἐκλείπει πᾶς ὁ ἄνθρωπος τῆς πρὸς τὸ κακὸν συμφυίας , τῇ μεταμελείᾳ μὲν εἰς μίσους τε καὶ ἀλλοτρίωσιν τῆς κακίας χωρῶν , τῷ δὲ θανάτῳ τοῦ κακοῦ τὸν ἀφανισμὸν ἐργαζόμενος . Ἄλλ' εἰ μὲν ἦν δυνατὸν ἐν τελείᾳ τῷ θανάτῳ γενέσθαι τὸν μιμούμενον , οὐδ' ἂν μίμησις , ἀλλὰ παρτόπη τὸ γινόμενον ἦν . Καὶ εἰς τὸ παντελὲς τῆς φύσεως ἡμῶν τὸ κακὸν ἠφανίζετο · ὥστε , καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος , ἐφ' ἀπεξ ἀποθάνῃ τῇ ἁμαρτίᾳ . Ἐπεὶ δὲ , καθὼς εἴρηται , τοσοῦτον μιμούμεθα τῆς ὑπερφύσιος δυνάμεως , ὅσον χωρεῖ ἡμῶν ἢ πτωχεία τῆς φύσεως · τὸ ὕδωρ τρὶς ἐπιχέμενοι , καὶ πάλιν ἀναβάντες ἀπὸ τοῦ ὕδατος , τὴν σωτῆριον εἴρημεν καὶ ἀνάστασιν τὴν ἐν τριημέρῳ γενομένην τῷ χρόνῳ ἀποκρυφάμεθα , τοῦτο λαβόντες κατὰ διάνοιαν , ὅτι ὡς ἡμῖν τὸ ὕδωρ ἐν ἔξουσίᾳ ἐστὶ , καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι , καὶ ἐξ αὐτοῦ πάλιν ἀναδῦναι , κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐπ' ἔξουσίας ἦν ὁ τοῦ παντὸς ἔχων τὴν δεσποτείαν , ὡς ἡμεῖς ἐν τῷ ὕδατι , οὕτως ἐκεῖνος ἐν τῷ θανάτῳ καταδὺς , πάλιν ἐπὶ τὴν ἰδίαν ἀναλεῖν μακαριότητα .
Lemmas: ὁ σῶμα καί ὁ Ψυχή ἔκρευστος , πάλιν διά ὁ ἀνάστασις σῶς , καί ἀπαθής , καί ἀκέραιος , καί πᾶς ὁ κατά καιρός ἐπίμειξις ἀλλότριος αναστοιχεω ὁ ἄνθρωπος . ἄλλος ἐπί μέν ὁ καθηγούμενος ὁ σωτηρία ἐγώ , ὁ τέλειος ἢ κατά ὁ θάνατος ἔχω οἰκονομία , κατά ὁ ἴδιος σκοπός ἐντελής πληρόω . διαστέλλω τε γάρ διά ὁ θάνατος ὁ ἑνόω · καί πάλιν συνάγω ὁ διακρίνω · ὡς εἄν καθαρίζω ὁ φύσις ἐν ὁ ὁ συμφυής διαλύω , Ψυχή τε λέγω καί σῶμα , πάλιν ἢ ὁ χωρίζω Ἐπάνοδος ὁ ἀλλότριος ἐπίμειξις γίγνομαι καθαίρω . ἐπί δέ ὁ ἀκολουθέω ὁ καθηγέομαι , οὖον χωρέω ὁ ἀκριβής μίμησις διά ὅς ἢ φύσις · ἀλλά ὅσος δυνατός ἔχω , τοσοῦτος νῦν παραδέχομαι , ὁ λείπω ἐν ὁ μετά οὗτος καιμευετης χρόνος . τις οὖν εἰμί ὁ μιμέομαι ; ὁ ὁ ἐμμίγνυμι κακία ἐν ὁ ὁ νέκρωσις εἰκών ὁ γίγνομαι διά ὁ ὕδωρ ὁ ἀφανισμός ἐπικηρύσσω , οὖον μήv τέλειος ἀφανισμός , ἀλλά τις διακοπή ὁ ὁ κακός συνέχεια , συντρέχω δύο πρός ὁ ὁ κακία ἀναίρεσις , ὁ τε ὁ πλεμμελησάντος μεταμέλεια , καί ὁ ὁ θάνατος μίμηση , διά ὅς ἐκλείπω πᾶς ὁ ἄνθρωπος ὁ πρός ὁ κακός συμφυία , ὁ μεταμέλεια μέν εἰς μῖσος τε καί ἀλλοτρίωσις ὁ κακία χώρα , ὁ δέ θάνατος ὁ κακός ὁ ἀφανισμός ἐργάζομαι . ἄλλος εἰμί μέν εἰμί δυνατός ἐν τέλειος ὁ θάνατος γίγνομαι ὁ μιμέομαι , οὐδέ εἄν μίμησις , ἀλλά παρτόπη ὁ γίγνομαι εἰμί . καί εἰς ὁ παντελής ὁ φύσις ἐγώ ὁ κακός ἀφανίζω · ὥστε , καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , ἐπί ἀπέξ ἀποθνῄσκω ὁ ἁμαρτία . ἐπεί δέ , καθώς εἴρω , τοσοῦτος μιμέομαι ὁ υπερφυθεος δύναμις , ὅσος χωρέω ἐγώ ἢ πτωχεία ὁ φύσις · ὁ ὕδωρ τρίς ἐπιχέω , καί πάλιν ἀναβαίνω ἀπό ὁ ὕδωρ , ὁ σωτήριος εἴρω καί ἀνάστασις ὁ ἐν τριήμερος γίγνομαι ὁ χρόνος ἀποκρύπτω , οὗτος λαμβάνω κατά διάνοια , ὅτι ὡς ἐγώ ὁ ὕδωρ ἐν ἐξουσία εἰμί , καί ἐν αὐτός γίγνομαι , καί ἐκ αὐτός πάλιν ἀναδύνω , κατά ὁ αὐτός τρόπος ἐπί ἔξουσια εἰμί ὁ ὁ πᾶς ἔχω ὁ δεσποτεία , ὡς ἐγώ ἐν ὁ ὕδωρ , οὕτως ἐκεῖνος ἐν ὁ θάνατος καταδύω , πάλιν ἐπί ὁ ἴδιος ἀναλεῖ μακαριότης .