gregorius-nyssenus.oratio-catechetica-magna pg045_0024.2
'Αλλ' ἀγανακτεῖ πάντως ὁ πρὸς τὴν ἀνάλυσιν βλέπων τοῦ σώματος , καὶ χαλεπὸν ποιεῖται τῷ θανάτῳ τὴν ζωὴν ἡμῶν διαλύεσθαι . Οὐκοῦν ἐπισκεψάσθω διὰ τοῦ σκληρωτοῦ τούτου τὴν ὑπερβολὴν τῆς θείας εὐεργεσίας . Τάχα γὰρ ἂν μᾶλλον διὰ τοῦτου προσαχθεῖν θαυμάσαι τὴν χάριν τῆς περὶ τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ κηδεμονίας . Τὸ ζῆν διὰ τὴν καταθυμὼν ἀπόλαυσιν αἰρετοῦν ἐστι τοῖς τοῦ βίου μετέχουσι . Ὥς εἰ γέ τις ἐν ὀδύνασι διαβίῃ , παρὰ πολὺ τῷ τοιούτῳ τὸ μὴ εἶναι τοῦ ἀλγεινῶς εἶναι προτιμωτέρον φανεται . Οὐκοῦν ἐξετασμένον εἰ ὁ τῆς ζωῆς χορηγὸς πρὸς ἄλλο τι βλέπει , καὶ οὐχ ὅπως ἂν ἐν τοῖς καλλίστοις βιῶμεν . 'Επειδὴ γὰρ τῷ αὐτεξουσῶ κινήματι τοῦ κακοῦ τὴν κοινωνίαν ἐξεσπασάμεθα , διὰ τινος ἤδονης οὗν τι δηλητήριον μέλιτι παραπρυθὲν τῇ φύσει τὸ κακὸν καταμίξας , καὶ διὰ τούτο τῆς κατὰ τὴν ἀπάθες νοουμένης μακαριότητος ἐκπεσόντες , πρὸς τὴν κακίαν μετεμορφώθημεν · τοῦτο ἐνεκεν οὗν τι σκεῦος ὀστράκινον , πάλιν ὁ ἄνθρωπος εἰς γὴν ἀνάλυται · ὅπως ἂν τῆς νῦν ἐναπειλημένης αὐτῷ βυπταρίας ἀποκριθεῖσθαι , εἰς τὴ ἐξ ἀρχῆς σχῆμα διὰ τῆς ἀναστάσεως ἀναπλάσθῃ . Τὸ δὲ τοιούτον δόγμα ἱστορικώτερον μὲν , καὶ δι' αἰνιγμάτων ὁ Μωϋσῆς ὑμῖν ἐκτίθεται . Πλὴν ἐκδηλον καὶ τὰ αἰνίγματα τὴν διδασκαλίαν ἔχει . 'Επειδὴ γὰρ , φησίν , ἐν τοῖς ἀπηγορευμένοις ἐγένοντο οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι , καὶ τῆς μακαριότητος ἐκείνης ἀπεγυμνώθησαν , δερματίνους ἐπίθιδας χιτῶνας τοῖς πρωτοπλάστοις ὁ Κύριος · οὐ μοι δοκεῖ πρὸς τὰ τοιαῦτα δέρματα τοῦ λόγου τὴν διάνοιαν φέρων · ποίων γὰρ ἀποσφαγέντων καὶ δαρέντων ζῴων ἐπινοεῖται αὐτοῖς ἡ περιβολή ; ἀλλ' ἐπειδὴ πᾶν δέρμα χωρισθὲν τοῦ ζῴου , νεκρὸν ἐστι · πάντως οἶμαι τὴν πρὸς τὸ νεκροῦσθαι δύναμιν , τῆς ἀλόγου φύσεως ἐξαιρετος ἦν ἐκ προμηθείας , μετὰ ταῦτα τοῖς ἀνθρώποις ἐπιβληθῆναι · τὸν τὴν κακίαν ἡμῶν ἰατρεύοντα , οὐχ ὡς εἰς ἀεὶ παραμένειν . Ὁ γὰρ χιτὼν , τῶν ἐξωθεν ἡμῖν ἐπιβαλλομένων ἐστι , πρὸς καιρὸν τὴν ἑαυτῷ χρήσιν παρέχων τοῦ σώματος , οὐ συμπεφυκὼς τῇ φύσει . Οὐκοῦν ἐκ τῆς τῶν ἀλόγων φύσεως ἡ νεκρότης οἰκονομικῶς περιετέθη τῇ εἰς ἀθανασίαν κτισθείσῃ φύσει , τὸ ἐξωθεν αὐτῆς περικαλύπτουσα , οὐ τὸ ἐσωθεν , καὶ τὸ αἰσθητὸν τοῦ ἀνθρώπου μέρος διαλαμβάνουσα , αὐτὴς δὲ τῆς θείας εἰκόνος οὐ προσαπομένη . Λύεται δὲ τὸ αἰσθητὸν , οὐχ ἀφανίζεται . 'Αφανίσαις μὲν γὰρ ἐστιν , ἡ εἰς τὴν δὲ μεταχώρησις · λύσις δὲ ἡ εἰς τὰ τοῦ κόσμου στοιχεῖα πάλιν , ἀφ' ὧν τὴν οὐσίαν ἔσχεν , διάλυσις . Τὸ δὲ ἐν τούτοις γενόμενον οὐχ ἀπόλωλε , ἀλλ' ἐκφεύγει τὴν κατάληψιν τῆς ἡμετέρας αἰσθήσεως . Ἡ δὲ αἰτία τῆς λύσεως διήλ διὰ τοῦ ρηθέντος ἡμῖν ὑποδείγματος . 'Επειδὴ γὰρ ἡ αἴσθησις πρὸς τὸ παχύ τε καὶ
Lemmas: Αλ ἀγανακτέω πάντως ὁ πρός ὁ ἀνάλυσις βλέπω ὁ σῶμα , καί χαλεπός ποιέω ὁ θάνατος ὁ ζωή ἐγώ διαλύω . οὐκοῦν ἐπισκοπέω διά ὁ σκληρόω οὗτος ὁ ὑπερβολή ὁ θεῖος εὐεργεσία . Τάχα γάρ εἄν μᾶλλον διά οὗτος προσάγω θαυμάζω ὁ χάρις ὁ περί ὁ ἄνθρωπος ὁ Θεός κηδεμονία . ὁ ζῶ διά ὁ καταθυμέω ἀπόλαυσις αἰρετός εἰμί ὁ ὁ βίος μετέχω . ὥ εἰμί γε τις ἐν ὀδύνη διαβιβάζω , παρά πολύς ὁ τοιοῦτος ὁ μή εἰμί ὁ ἀλγεινός εἰμί πρότιμος φαίνω . οὐκοῦν ἐξετάζω εἰμί ὁ ὁ ζωή χορηγός πρός ἄλλος τίς βλέπω , καί οὐ ὅπως εἄν ἐν ὁ καλός βιόω . Επειδή γάρ ὁ αυτεξουω κίνημα ὁ κακός ὁ κοινωνία ἐκσπάω , διά τις ἡδονή ἐν τίς δηλητήριος μέλι παραπρυθὲν ὁ φύσις ὁ κακός καταμείγνυμι , καί διά οὗτος ὁ κατά ὁ ἀπαθής νοέω μακαριότης ἐκπίτνω , πρός ὁ κακία μεταμορφόω · οὗτος ἕνεκα ἐν τίς σκεῦος ὀστράκινος , πάλιν ὁ ἄνθρωπος εἰς γή ἀναλύτης · ὅπως εἄν ὁ νῦν ἐναπειλέω αὐτός βυπταρίας ἀποκρίνω , εἰς ὅς ἐκ ἀρχή σχῆμα διά ὁ ἀνάστασις ἀναπλάσσω . ὁ δέ τοιοῦτος δόγμα ἱστορικός μέν , καί διά αἴνιγμα ὁ Μωϋσῆς σύ ἐκτίθημι . πλήν ἐκδηλόω καί ὁ αἴνιγμα ὁ διδασκαλία ἔχω . Επειδή γάρ , φημί , ἐν ὁ ἀπαγορεύω γίγνομαι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος , καί ὁ μακαριότης ἐκεῖνος ἀπογυμνόω , δερμάτινος επιθιδαις χιτών ὁ πρωτόπλαστος ὁ Κύριος · οὖον ἐγώ δοκέω πρός ὁ τοιοῦτος δέρμα ὁ λόγος ὁ διάνοια φέρω · ποῖος γάρ ἀποσφάζω καί δέρω ζῷον ἐπινοέω αὐτός ὁ περιβολή ; ἀλλά ἐπεί πᾶς δέρμα χωρίζω ὁ ζῷον , νεκρός εἰμί · πάντως οἴομαι ὁ πρός ὁ νεκρόω δύναμις , ὁ ἄλογος φύσις ἐξαίρετος εἰμί ἐκ προμήθεια , μετά οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἐπιβάλλω · ὁ ὁ κακία ἐγώ ἰατρεύω , οὐ ὡς εἰς ἀεί παραμένω . ὁ γάρ χιτών , ὁ ἐξωθεν ἐγώ ἐπιβάλλω εἰμί , πρός καιρός ὁ ἑαυτοῦ χρῆσις παρέχω ὁ σῶμα , οὖον συμφύω ὁ φύσις . οὐκοῦν ἐκ ὁ ὁ ἄλογος φύσις ὁ νεκρότης οἰκονομικός περιτίθημι ὁ εἰς ἀθανασία κτίζω φύσις , ὁ ἐξωθεν αὐτός περικαλύπτω , οὖον ὁ ἔσωθεν , καί ὁ αἰσθητός ὁ ἄνθρωπος μέρος διαλαμβάνω , αὐτός δέ ὁ θεῖος εἰκών οὖον προσαπομένω . λύω δέ ὁ αἰσθητός , οὐ ἀφανίζω . 'Αφανίσαις μέν γάρ εἰμί , ὁ εἰς ὁ δέ μεταχώρησις · λύσις δέ ὁ εἰς ὁ ὁ κόσμος στοιχεῖον πάλιν , ἀπό ὅς ὁ οὐσία ἔχω , διάλυσις . ὁ δέ ἐν οὗτος γίγνομαι οὐ ἀπόλλυμι , ἀλλά ἐκφεύγω ὁ κατάληψις ὁ ἡμέτερος αἴσθησις . ὁ δέ αἰτία ὁ λύσις διήλ διά ὁ εἴρω ἐγώ ὑπόδειγμα . Επειδή γάρ ὁ αἴσθησις πρός ὁ παχύς τε καί