gregorius-nyssenus.in-sanctum-pascha-vulgo-in-christi-resurrectionem-oratio pg046_0328.2
Ἄλλ' ὡς πλήθος ὄντες , μᾶλλον ἠπίστησαν καὶ τὸ ἀπαγγελεδὸν ἐσχωφάν καὶ διέπτυσαν . Ἐφάνησαν γὰρ ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν , καὶ ἠπίστουν αὐταῖς , ὥστε τὸν Πέτρον πρὸς τὸν ἐκεῖνον ἀπιστίαν διαναστάντα , καὶ ἡρέμα πως καὶ αὐτὸν θορυβηθέντα καὶ σαλευθέντα , πάλιν ἐπὶ τὸ μνημεῖον δραμεῖν καὶ παρακύψαι , καὶ ἰδεῖν πάλιν τὰ ὀθδνία κείμενα , ἀπερ εἰσελθὼν ἤδη καὶ θεασάμενος ἀκριβέστερον , ὅθεν ἀρχεσθὲς τῇ παρακλύσει μόνον , καὶ μηδὲν ἰδὼν ἀλλαιότερον , ἀπήλθε θαυμάζων καὶ ἐκπληττόμενος τὸ γεγονός , καὶ δοξάζων τὸν ταῦτα οἰκονομήσαντα . Καὶ πάλιν ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία , καθάπερ ταῖς περὶ Ἰωάννην δρόμου βαθὸς συνπεφυρθεῖ φεροῦσαι & ἤσαν ἐτοιμάσασαι πρὸ τοῦ Σαββάτου μύρα τε καὶ ἀρώματα · τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ Σαλώμη , ξένῃ γυναικὶ παρὰ τὰς ἄλλας τὰς ὀνομασμένας , βραδέως μὲν , ὀψοφασμένη δὲ ὅμως ἀρώματα , ἀλλὰ μετὰ τὸ Σάββατον , ἀόκως μετὰ τῆς αὐτῆς διανοίας συνέτρεχε , παραλαβοῦσα καὶ Μαρίαν τὴν Ἰακώβου μεθ' ἑαυτῆς , ὥστε καὶ τὴν ἀγορασὶα τῶν ἀρωμάτων κεκοινωχέναι δοκεῖν . Κοινωνηθήσεται γὰρ τῆς ὁδοῦ , τὸ πᾶν κοινῶς ἐλογίσαντο σπουδασμα · Καὶ λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς Σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνήμα . Ἐπὶ τοῖς ἀκριβέστεροις τῶν ἀντιγράφων ἐμφέρειται δηλῶν , ὡς πρὸς ταῖς ἤδη γεγενημέναις , καὶ αὐτὴ τῶν γυναικῶν ἡ ἐπὶ τὸ μνήμα ἀφίξας γέγονεν.Τὸ δὲ , Λίαν πρωΐ,σαφηνίζονδὶ Μάρκος , Ἀνατελάκτος τοῦ ἡλίου , προσέθηκεν . Καὶ ἔλεγον , φησὶ πρὸς ἑαυτάς · Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας τοῦ μνημείου ; Καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος . Ἦν γὰρ μέγας σφόδρα . Τῆς γὰρ Σαλώμης δικαίως ἀπορουμένης , ὡς τὸ παράπαν μὴ ἐπιδημησάσης τῷ τάφῳ , καὶ ταῦτα πρὸς τὰς συμβαδίζουσας λεγούσης , ἐκεῖναι σωπῆν ἄγουσαι κατὰ τὸν εἰρημένον ἀνωτέρω τρόπον , καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀσσαι , τῷ βλέμματι τὴν ἀπόκρισιν ἐποίησαντο · καὶ γὰρ ὁ λίθος ἀποκεκυλισμένος ὑπ' ἑαὶν ἐφαίνετο . Διὰ δὲ τὴν κοινὴν καὶ μίαν ὀδοιπορίαν πρὸς ἀλλήλας αὐτὰς ἠπορημένας καὶ διεῖλχθαι γέγραπται , τῇ ἀληθείᾳ τῆς ἱστορίας καὶ τῇ φύσει τῶν πραγματῶν ἡμῶν προσεχόντων , καὶ διακρινόντων τινὸς ἰδίου ὑπῆρχε τὸ διαπορεῖν . Τὰς γὰρ ἤδη πολλάκις ἀποκεκυλισμένον θεασάμενας τὸν λίθον , περὶ τούτου φροντίζειν ἀπίθανον . Ἄλλ' ἐπειδὴ ταῖς παρὰ τῷ Μάρκῳ ταύταις γυναιξίν , ἀγνοοῦν τῆς Σαλώμης ἐμφέρειται πρόσθιον , ἀκάχως ὁ λόγος ἔχει τὸ πιθανόν . Ἐπεὶ κάκεινον οὐχ ἀχλύουν τὸ λέγειν · Τίς ἀποκυλίσει
Lemmas: ἄλλος ὡς πλήθος ο , μᾶλλον ἀπιστέω καί ὁ ἀπαγγέλλω ἐσχωφάν καί διαπτύω . φαίνω γάρ ὡσεί λῆρος ὁ ῥῆμα αὐτός , καί ἀπιστέω αὐτός , ὥστε ὁ Πέτρος πρός ὁ ἐκεῖνος ἀπιστία διανίσταμαι , καί ἡρέμα πως καί αὐτός θορυβέω καί σαλεύω , πάλιν ἐπί ὁ μνημεῖον τρέχω καί παρακύπτω , καί ὁράω πάλιν ὁ ὀθδνία κεῖμαι , ὅσπερ εἰσέρχομαι ἤδη καί θεάομαι ἀκριβής , ὅθεν ἀρχεσθὲς ὁ παρακλύζω μόνος , καί μηδείς ὁράω αλλαιοτερος , ἀπέρχομαι θαυμάζω καί ἐκπλήσσω ὁ γίγνομαι , καί δοξάζω ὁ οὗτος οἰκονομέω . καί πάλιν ὁ Μαγδαληνή Μαρία , καθά ὁ περί Ἰωάννης δρόμος βάθος συμφύρω φέρω & ἥδω ἐτοιμάζω πρό ὁ Σάββατο μύρον τε καί ἄρωμα · ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ Σαλώμη , ξένος γυνή παρά ὁ ἄλλος ὁ ὀνομάζω , βραδύς μέν , ὁράω δέ ὅμως ἄρωμα , ἀλλά μετά ὁ σάββατον , ἄω μετά ὁ αὐτηες͂ς διάνοια συντρέχω , παραλαμβάνω καί Μαρία ὁ Ἰάκωβος μετά ἑαυτοῦ , ὥστε καί ὁ ἀγορασία ὁ ἄρωμα κοινόω δοκέω . κοινωνέω γάρ ὁ ὁδός , ὁ πᾶς κοινός λογίζομαι σπούδασμα · καί λίαν πρωΐ ὁ εἷς σάββατον ἔρχομαι ἐπί ὁ μνήμη . ἐπί ὁ ἀκριβής ὁ ἀντίγραφος ἐμφέρω δηλόω , ὡς πρός ὁ ἤδη γίγνομαι , καί αὐτός ὁ γυνή ὁ ἐπί ὁ μνήμη ἀφικνέομαι γέγονεν.Τὸ δέ , Λίαν πρωΐζω Μάρκος , Ἀνατελάκτος ὁ ἥλιος , προστίθημι . καί λέγω , φημί πρός ἑαυτοῦ · Τῖς ἀποκυλίω ἐγώ ὁ λίθος ἀπό ὁ θύρα ὁ μνημεῖον ; καί ἀναβλέπω θεωρέω ὅτι αποκυλινδω ὁ λίθος . Ἦς γάρ μέγας σφόδρα . ὁ γάρ Σαλώμη δίκαιος ἀφοράω , ὡς ὁ παράπαν μή ἐπιδημέω ὁ τάφος , καί οὗτος πρός ὁ συμβαδίζω λέγω , ἐκεῖνος σωπή ἄγω κατά ὁ λέγω ἄνω τρόπος , καί ὁ ὀφθαλμός ἀσσός , ὁ βλέμμα ὁ ἀπόκρισις ποιέω · καί γάρ ὁ λίθος αποκυλινδω ὑπό ἑός φαίνω . Ζεύς δέ ὁ κοινός καί εἷς ὁδοιπορία πρός ἀλλήλων αὐτός ἀπορέω καί διέρχομαι γράφω , ὁ ἀλήθεια ὁ ἱστορία καί ὁ φύσις ὁ πραγματᾶς ἐγώ προσέχω , καί διακρίνω τις ἴδιος ὑπάρχω ὁ διαπορέω . Τά γάρ ἤδη πολλάκις ἀποκυλίω θεάομαι ὁ λίθος , περί οὗτος φροντίζω ἀπίθανος . ἄλλος ἐπεί ὁ παρά ὁ Μᾶρκος αὐτός γυνή , ἀγνοέω ὁ Σαλώμη ἐμφέρω πρόσθιος , ἄκακος ὁ λόγος ἔχω ὁ πιθανός . Ἐπεί ἐκεῖνος οὐ ἀχλυόω ὁ λέγω · Τῖς ἀποκυλίω