gregorius-nyssenus.in-inscriptiones-psalmorum pg044_0230.3
Καὶ τοῦτο ( 45 ) ἐξ ἄλλων τέ τινων , κατὰ τε τὸ πρόχειρον , καὶ κατὰ τὴν ἐν τῷ βάσει χειμένην θεωρίαν τῶν νοημάτων ἐν πολλοῖς τῆς ψαλμωδίας ἔστιν εὑρεῖν , καὶ μάλιστα γε κατὰ τὸν τέταρτον ψαλμὸν , ἐν ᾧ φησι , βαρυκαρδίους εἶναι τοὺς τὸ ψεῦδος καὶ τὸ μάταιον τῆς ἀληθείας μὴ ( 46 ) διακρίνοντας , ἀλλ' ἀγαπῶντας μὲν τὸ ἀνύπαρκτον , περιρρυῶντας δὲ τὸ μένον , καὶ τοῦ ἀγαπᾶσθαι δεῖον . Μόνην γὰρ εἶπε θαυμαστὴν ἀληθῶς εἶναι τὴν ὁσιότητα , τὰ δὲ ἄλλα πάντα τὰ ( 47 ) ἀντὶ τῶν ἀγαθῶν σπουδαζόμενα τοῖς ἀνθρώποις ἐν ὑπολήψει κεῖσθαι , ἐ' αὐτῶν οὐκ ὄντα , ἀλλ' ἐν τῇ ματαιᾳ τῶν ἀνθρώπων ὄλησει τὸ εἶναι ἔχειν δοκοῦντα . Καὶ ὡς ἀν φανερώτερον ἐκκαλύψειε τὸ περὶ τούτων δόγμα , προῖν φησιν , ὅτι οἱ πολλοὶ τὸ ἀγαθὸν ἐν τοῖς φαινομένοις ὁρίζονται , λέγοντες ἐκεῖνο μόνον εἶναι ἀγαθόν , ὅπερ ἄν τις τῇ αἰσθήσει προἐξειη ( 48 ) . « Πολλοὶ γάρ , φησὶ λέγουσι , Τίς δείξει ἡμῖν τὰ ἀγαθά ; 'Ὁ δὲ πρὸς τὴν ἀρετὴν βλέπων τὴν μὲν ἀνθρωπώδη ταύτην τοῦ καλοῦ χρείαν περιορᾷ · ἐν δὲ τῷ φωτὶ τὸ καλὸν βλέπει . Καὶ οὕτως ἐπισημειοῦσθαι τὴν θεοειδὴ τε καὶ ὑψηλὴν εὐφροσύνην . Φῶς δὲ ἐκεῖνο λέγει , τὸ ἐκ τοῦ θείου προσώπου ἀπαυγαζόμενον , οὐ καθιέσθαι ( 49 ) ἡ αἰσθήσεως φύσιν οὐκ ἔχει . 'Ἐσημείωθη γάρ , φησιν , ἐφ' ἡμᾶς τὸ φῶς σοῦ προσώπου σου , Κύριε . » Θεοῦ γὰρ πρόσωπον ἐν χαρακτήροι θεωρούμενον , οὐ μοι δοκεῖ ἕτερον παρὰ τὰς ἀρετὰς νοεῖν ὁ Προφήτης · ταύτας γὰρ τὸ θεῖον εἴδος χαρακτηρίζειται . Καὶ τοῦτο εἰπών , τὸ τέλειον γνῶρισμα λέγει τῆς ἀρετῆς . « Ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τὴν καρδίαν μου · ἀντὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ τὴν καρδίαν λέγων . Οὐ γὰρ ἔστι τοῖς ἐκ χαλίας D δελεάσασθαι τὸν νοῦν ἡσθῆναι . Ἀντιδιαστέλλει δὲ τῇ τῆς καρδίας εὐφροσύνῃ τὴν ὑλὴν ταύτην καὶ βωτικὴν εὐθηνίαν ( 50 ) , λέγων τοῖς τὸ παρὸν ὁρῶσι τὴν γαστέρα τοῦ καλοῦ κρητήριον γίνεσθαι . Ἔστιν γὰρ καὶ οἶνον εἰπὼν τοῖς τοιούτοις πληθύνεσθαι , ἀπὸ μέρους πάσας τὰς περὶ γαστέρα καὶ θοίνην ἡδονὰς τῷ λόγῳ συμπεριελάβεν · αἱ πάσης ἀρχουσιν ὑλικῆς ἀσυχίας , περὶ ἣ ἡ σπουδὴ εἰς οὐδὲν εὐδοῦνται πέᾶς
Lemmas: καί οὗτος ( 45 ) ἐκ ἄλλος τε τίνω , κατά τε ὁ πρόχειρον , καί κατά ὁ ἐν ὁ βάσις χέω θεωρία ὁ νόημα ἐν πολύς ὁ ψαλμῳδία εἰμί εὑρίσκω , καί μάλιστα γε κατά ὁ τέταρτος ψαλμός , ἐν ὅς φημί , βαρυκάρδιος εἰμί ὁ ὁ ψεῦδος καί ὁ μάταιος ὁ ἀλήθεια μή ( 46 ) διακρίνω , ἀλλά ἀγάπη μέν ὁ ἀνύπαρκτος , περιρρέω δέ ὁ μένω , καί ὁ ἀγαπάω δείδω . Μόνος γάρ εἶπον θαυμαστός ἀληθής εἰμί ὁ ὁσιότης , ὁ δέ ἄλλος πᾶς ὁ ( 47 ) ἀντί ὁ ἀγαθός σπουδάζω ὁ ἄνθρωπος ἐν ὑπολαμβάνω κεῖμαι , εἰ αὐτός οὐ εἰμί , ἀλλά ἐν ὁ μάταιος ὁ ἄνθρωπος ὄλλυμι ὁ εἰμί ἔχω δοκέω . καί ὡς εἰς φανερός ἐκκαλύπτω ὁ περί οὗτος δόγμα , Πρόιν φημί , ὅτι ὁ πολύς ὁ ἀγαθός ἐν ὁ φαίνω ὁρίζω , λέγω ἐκεῖνος μόνος εἰμί ἀγαθός , ὅσπερ ἄν τις ὁ αἴσθησις προέξειμι ( 48 ) . « πολλός γάρ , φημί λέγω , Τῖς δείκνυμι ἐγώ ὁ ἀγαθός ; Ὁ δέ πρός ὁ ἀρετή βλέπω ὁ μέν ἀνθρωπώδη οὗτος ὁ καλός χρεία περιοράω · ἐν δέ ὁ φάος ὁ καλός βλέπω . καί οὕτως ἐπισημειόομαι ὁ θεοειδής τε καί ὑψηλός Εὐφρόσυνος . Φάος δέ ἐκεῖνος λέγω , ὁ ἐκ ὁ θεῖον πρόσωπον ἀπαυγάζω , οὖον καθίημι ( 49 ) ὁ αἴσθησις φύσις οὐ ἔχω . 'εσημειωθεω γάρ , φημί , ἐπί ἐγώ ὁ φάος σύ πρόσωπον σύ , κύριος . » Θεός γάρ πρόσωπον ἐν χαρακτήρ θεωρέω , οὖον ἐγώ δοκέω ἕτερος παρά ὁ ἀρετή νοέω ὁ Προφήτης · οὗτος γάρ ὁ θέω εἶδος χαρακτηρίζω . καί οὗτος εἶπον , ὁ τέλειος γνώρισμα λέγω ὁ ἀρετή . « δίδωμι Εὐφρόσυνος εἰς ὁ Καρδία ἐγώ · ἀντί ὁ Ψυχή καί ὁ νόος ὁ Καρδία λέγω . οὖον γάρ εἰμί ὁ ἐκ χαλία D δελεάζω ὁ νόος ἥδομαι . ἀντιδιαστέλλω δέ ὁ ὁ Καρδία Εὐφρόσυνος ὁ ὕλη οὗτος καί βωτικὴν εὐθηνία ( 50 ) , λέγω ὁ ὁ πάρειμι ὁράω ὁ γαστήρ ὁ καλός κρατήριον γίγνομαι . ἔρτις γάρ καί οἶνος εἶπον ὁ τοιοῦτος πληθύνω , ἀπό μέρος πᾶς ὁ περί γαστήρ καί θοίνη ἡδονά ὁ λόγος συμπεριλαμβάνω · ὁ πᾶς ἄρχω ὑλικός ασυχιος , περί ὅς ὁ σπουδή εἰς οὐδείς ὑδέω Πεᾶς