gregorius-nyssenus.in-inscriptiones-psalmorum pg044_0318.2
Μετὰ ταῦτα ὁ ἐπιβουλευθεὶς παρὰ τοῦ Σαοὺλ ζητεῖται ἐπὶ τῆς κλίνης , καὶ ὁ μὲν οὐχ εὕρισκεται · κενotáφια δὲ ἀντ’ ἐκείνου ἡ κλίνη ἔχει , καὶ ἧπαρ αἰγῶν . Φανερὰ δὲ πάντως ἐστὶν ἡ διάνοια αἰνιγμάτων , καὶ τῆς ἱστορίας ἀκολουθία πρὸς τὶ βλέπει . “ Ὅτι μὲν διὰ τοῦ Δαβὶδ ὁ ἐκ τοῦ Δαβὶδ προμηνύεται , τὸν δὲ Χριστὸν ὁ χρῖσθεὺς διασημαίνει · καὶ ὅτι ἡ κιθάρα , τὸ ἀνθρώπινόν ἐστιν ὄργανον · ἡ δὲ ἐκ ταύτης ψόφη , ὁ διὰ τοῦ σαρκωθέντος φανερωθὲς ἡμῖν λόγος , οὗ ἔργον ἐστὶν ἀφανίσαι τὴν ἐκ δαιμόνων παραφορὰν , ἵνα μηκέτι ὡςιν οἱ θεοὶ τῶν θανόντων τὰ δαιμόνια . Ἄλλ’ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὁ ἐν ἑαυτῷ τοὺς δαίμονας ἔχων , ὃν ἄν ὑποχωρήσῃ τὰ πνεύματα τῇ ψοφῇ , τοῦτο ὄργανον ἐπὶ τοῦτο ἀρμοσάμενος πατάξει τῇ δόρατι ( τὸ δὲ δόρυ , ξύλον ἐστὶ σιδηρῷ καθυπλισμένον ) , ἀλλὰ δέχεται ἀντ’ ἐκείνου ὁ τοῖχος τὸ δόρυ . Τοῖχον δὲ νοοῦμεν , τὴν γῆνιν οἰκοδομήν , δι’ ἧς τὸ σῶμα καταμανθάνομεν , περὶ ὃ τὸ ξύλον βλέπομεν τοῦ σταυροῦ καὶ τὸν σίδηρον . Ὁ δὲ Δαβὶδ ἐκεῖνος ὁ χρῖσθεὺς τε καὶ βασιλεὺς , ἐξω τοῦ πάθους ἐστίν . Ἡ γὰρ θεότης ἐν τῷ σταυρῷ τε καὶ τοῖς ἡλίοις οὐ γίνεται . Μελχὴλ δὲ ἀκούσαντες , τὴν ἐκ τοῦ Σαοὺλ γνομομένην , ἢ Δαβὶδ ἐκονώνησεν , οὐ ξενικώμεθα , πρὸς τὸ ἀκολουθον βλέποντες . Ὀίδαμεν γὰρ ὅτι ὁ Θεὸς θάνατον οὐκ ἐποίησεν , ἀλλὰ παθρὴ ἐγέννετο τοῦ θανάτου ὁ τῆς κακίας βασιλεὺς , ὁ ἐαυτὸν τῆς ζωῆς στερήσας . Φθόνῳ γὰρ διαβόλου ὁ θάνατος εἰσῆλθεν · ἐδασίλευσεν δὲ ὁ θάνατος ἀπὸ Ἀδὰμ καὶ ἕως τοῦ νόμου . Οὐ βούλεται μηκέτι βασιλεύειν ἐν ἡμῖν ὁ Ἀπόστολος ἐν τῷ θνητῷ ἡμῶν σώματι . Ὁ οὖν ὑπὲρ παντὸς τοῦ θανάτου γευσάμενος , ἐν τῷ οἴκῳ τῆς ὑπὸ τοῦ νοηθέντος ἡμῖν Σαοὺλ γίνεται , ὄνομα δὲ αὐτῇ Μελχὼλ . Τοῦ δὲ ὀνόματος τούτου τὸ σημαίνόμενον βασιλείας ἐστίν , διὰ τὸ μέχρι τότε βασιλεύειν τὴν ἁμαρτίαν τῆς φύσεως . Ἐνταῦθα δὲ γενόμενος , αὐτὸς μὲν διὰ θυρίδος ἐξέρχεται . Σημαίνει δὲ ἡ θυρίς , τὴν ἐπὶ τὸ φῶς πάλιν ἐπάνοδον τοῦ ἐαυτὸν τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένοις δεῖξαντος . Τὰ δὲ κενotáφια αὐτοῦ ἐπὶ τῆς κλίνης ὁρᾶται . Ἐφοῖ γὰρ καὶ ὁ ἄγγελος τοῖς ἐν τῷ μνημᾶτι ζητοῦσι τὸν Κύριον · « Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν ; αὐτὸς ἐστιν ὧδε , ἠγέρθη . “ Ὅς ὁ τόπος ἐν ᾧ ἔκειτο . » Τὸν τάφον , ἐν ᾧ ἔκαρψ , ἰδον οἱ ζητοῦντες τὸν Κύριον , κενὸν τοῦ ζητουμένου σώματος . Μόνα δὲ ἦν ἐν αὐτῇ τὰ ἔνδυμα . Οὕκουν νοοῦμεν , ὅτι τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου σημαίνει τὴν ἐπὶ τοῦ τάφου τὰ ἐπὶ τῆς κλίνης τοῦ Δαβὶδ κενotáφια , δι’ ὧν γίνεται ὁ ἀληθινὸς τοῦ θανάτου ἡμῶν ἀποτροπισμὸς .
Lemmas: μετά οὗτος ὁ ἐπιβουλεύω παρά ὁ Σαῦλος ζητέω ἐπί ὁ κλίνη , καί ὁ μέν οὐ εὑρίσκω · κενotáφια δέ ἀντί ἐκεῖνος ὁ κλίνη ἔχω , καί ἧπαρ αἴξ . Φανερός δέ πάντως εἰμί ὁ διάνοια αἴνιγμα , καί ὁ ἱστορία ἀκολουθία πρός τίς βλέπω . “ ὅτι2 μέν διά ὁ Δαυίδ ὁ ἐκ ὁ Δαυίδ προμηνύω , ὁ δέ Χριστός ὁ χρίω διασημαίνω · καί ὅτι ὁ κιθάρα , ὁ ἀνθρώπινος εἰμί ὄργανον · ὁ δέ ἐκ οὗτος ψοφέω , ὁ διά ὁ σαρκόω φανερώνω ἐγώ λόγος , ὅς ἔργον εἰμί ἀφανίζω ὁ ἐκ δαίμων παραφορά , ἵνα μηκέτι ὡςιν ὁ θεός ὁ θνῄσκω ὁ δαιμόνιος . ἄλλος ὁ βασιλεύς ἐκεῖνος ὁ ἐν ἑαυτοῦ ὁ δαίμων ἔχω , ὅς ἄν ὑποχωρέω ὁ πνεῦμα ὁ ψοφέω , οὗτος ὄργανον ἐπί οὗτος ἁρμόζω πατάσσω ὁ δόρυ ( ὁ δέ δόρυ , ξύλον εἰμί σιδήρεος καθυπλισμένον ) , ἀλλά δέχομαι ἀντί ἐκεῖνος ὁ τοῖχος ὁ δόρυ . τοῖχος δέ νοέω , ὁ γῆνιν οἰκοδομή , διά ὅς ὁ σῶμα καταμανθάνω , περί ὅς ὁ ξύλον βλέπω ὁ σταυρός καί ὁ σίδηρος . ὁ δέ Δαυίδ ἐκεῖνος ὁ χρίω τε καί βασιλεύς , ἐξω ὁ πάθος εἰμί . ὁ γάρ θεότης ἐν ὁ σταυρός τε καί ὁ ἥλιος οὖον γίγνομαι . Μελχής δέ ἀκούω , ὁ ἐκ ὁ Σαῦλος γιγνώσκω , ἢ Δαυίδ ἐκονώνησεν , οὖον ξενίζω , πρός ὁ ἀκόλουθος βλέπω . οἶδα γάρ ὅτι ὁ θεός θάνατος οὐ ποιέω , ἀλλά παθρὴ Γεννέτος ὁ θάνατος ὁ ὁ κακία βασιλεύς , ὁ ἑαυτοῦ ὁ ζωή στερέω . Φθόνος γάρ διάβολος ὁ θάνατος εἰσέρχομαι · ἐδασίλευσεν δέ ὁ θάνατος ἀπό Ἀδάμ καί ἠώς ὁ νόμος . οὖον βούλομαι μηκέτι βασιλεύω ἐν ἐγώ ὁ ἀπόστολος ἐν ὁ θνητός ἐγώ σῶμα . ὁ οὖν ὑπέρ πᾶς ὁ θάνατος γεύω , ἐν ὁ οἶκος ὁ ὑπό ὁ νοέω ἐγώ Σαῦλος γίγνομαι , ὄνομα δέ αὐτός Μελχὼλ . ὁ δέ ὄνομα οὗτος ὁ σημαίνω βασίλεια εἰμί , διά ὁ μέχρι τότε βασιλεύω ὁ ἁμαρτία ὁ φύσις . ἐνταῦθα δέ γίγνομαι , αὐτός μέν διά θυρίς ἐξέρχομαι . σημαίνω δέ ὁ θυρίς , ὁ ἐπί ὁ φάος πάλιν ἐπάνοδος ὁ ἑαυτοῦ ὁ ἐν σκότος καί σκιά θάνατος κάθημαι δείκνυμι . ὁ δέ κενotáφια αὐτός ἐπί ὁ κλίνη ὁράω . Ἐφοῖ γάρ καί ὁ ἄγγελος ὁ ἐν ὁ μνῆμα ζητέω ὁ κύριος · « τις ζητέω ὁ ζῶ μετά ὁ νεκρός ; αὐτός εἰμί ὧδε , ἐγείρω . “ ὅς ὁ τόπος ἐν ὅς κεῖμαι . » ὁ τάφος , ἐν ὅς κάρφω , ὁράω ὁ ζητέω ὁ κύριος , κενός ὁ ζητέω σῶμα . Μόνα δέ εἰμί ἐν αὐτός ὁ ἔνδυμα . κέω νοέω , ὅτι ὁ ἀνάστασις ὁ κύριος σημαίνω ὁ ἐπί ὁ τάφος ὁ ἐπί ὁ κλίνη ὁ Δαυίδ κενotáφια , διά ὅς γίγνομαι ὁ ἀληθινός ὁ θάνατος ἐγώ ἀποτροπισμὸς .