gregorius-nyssenus.in-inscriptiones-psalmorum pg044_0316.3
᾿Αλλ’ οὐδὲ οὗτος ὁρος τῆς εἰς τὸ ὕψος ἀναβάσεως τοῖς δι’ ἀρετῆς προκόπτοσιν γίνεται . ᾿Ο γὰρ μετὰ τούτων τῆς ἀκολουθία τῆς τάξεως , ὑπὲρ τούτων καὶ τῇ μεγαλοφύλᾳ τῆς θεωρίας εὑρίσκεται . Πάλιν δὲ ἡ ἐπιγραφὴ ἀνακηρύσσουσα τὸν στεφανίτην · πάλιν ἐπ’ αὐτῶν στήλη τὸ ὑπὲρ ἀνθρώπων εἶναι τὴν τοιαύτην νίκην μαρτυρεῖται . « Εἰς τὸ τέλος » γάρ , φησὶ , « μὴ διαφθείρης . » Εἴρηται πολλάκις , ὅτι νίκη ἐστὶ τοῦ τέλους τὸ σημαίνόμενον , καὶ οὐδὲν χρὴ πάλιν ἐπεξημεῖν τῷ λόγῳ τὸ ἐννοούμενον . Τὸ δέ , « Μὴ διαφθείρης , » ἡ φιλάνθρωπος αὕτη φωνή , καὶ πᾶσαν μακροθυμίαν ὑπερολὴν παροῦσα , μεῖζονος ἐπιδέδηκεν ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ τῆς διανοίας . Τίς γὰρ οὐχ οἴδεν , ὅτι πρόχειρος μὲν εἰς εὐποιίας ἐστὶ καὶ τῶν ἐπιτυχόντων ἕκαστος ἐπὶ τῶν μηδεμιᾶν προσενδεξαμένων κακιᾶν · πολλάκις δὲ καὶ μικρὰς τινος λύπης προσγεγενημένης , ὁ μὲν μεγαλοψυχώτερος , ἤνεγκε τὴν ἐπὶ τοῖς μικροῖς ἀθλίαν , καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς εὐποιίας οὐκ ἀπετράπη τοῦτο ποιῆσαι καλῶς , τὸν ἐπὶ μετρίοις λυπήσαντα · ὁ δὲ μικροψύχης τὴν διάνοιαν , κἂν βραχὺ τι τὸ παροξύνον τύχῃ , πᾶσαν ἐπαφήσιν αὐτῷ τὴν ἀμυντικὴν δύναμιν , καιροῦ τινος εἰς κακοποιίαν λαβόνμενος . Οὐκοῦν οὐχ ἴσον τὸ θαῦμα , κἂν ἔμοιων τὸ εὐεργέτημα τύχῃ , ἐπὶ τε τοῦ μηδὲν προπεπονθότος κακόν , καὶ ἐπὶ τοῦ εὐποιίας ἀμειψαμένου τὸν προλυπήσαντα . Τοιούτου χάριν , ὡς ἂν μάλιστα τὸ ἀπαράδεκτον τε καὶ ἀξίωτον ἐπιδεῖνθῇ τῆς τοῦ Δαβὶδ μακροθυμίας , ἥτις αὐτὴν , μικροῦ δεῖν , μιμεῖται τῆς θείας φύσεως τὴν ἀπάθειαν , παρατίθησι τὴν πονηρὰν ἐκείνην τοῦ Σαοὺλ μανίαν . Εἴρηται γάρ , φησιν , τῷ Δαβὶδ ἢ τοῦ « Μὴ διαφθείρης » φωνή , ἣν τῇ μνήμῃ τῶν ἐπιγενομένων ἐνστυλίζεω , οὐχ ὅτε φιλικῶς πρὸς αὐτὸν εἶχεν ὁ τύραννος , ἀλλ’ ἤδη γεγενημένων ἐκείνων , ὅτε ἀπέστελλεν Σαοὺλ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ τοῦ θανατώσαι αὐτόν . Πάντως δὲ οὐχ ἀγνοεῖς , ὁ φιλομαθής , τὸ μέρος
Lemmas: Ἀλλᾶς οὐδέ οὗτος ὄρος ὁ εἰς ὁ ὕψος ἀνάβασις ὁ διά ἀρετή προκόπτω γίγνομαι . ᾿Ο γάρ μετά οὗτος ὁ ἀκολουθία ὁ τάξις , ὑπέρ οὗτος καί ὁ μεγαλοφυλη ὁ θεωρία εὑρίσκω . πάλιν δέ ὁ ἐπιγραφή ἀνακηρύσσω ὁ στεφανίτης · πάλιν ἐπί αὐτός στήλη ὁ ὑπέρ ἄνθρωπος εἰμί ὁ τοιοῦτος Νίκη μαρτυρέω . « εἰς ὁ τέλος » γάρ , φημί , « μή διαφθείρω . » ἔρομαι πολλάκις , ὅτι νίκη εἰμί ὁ τέλος ὁ σημαίνω , καί οὐδείς χρή πάλιν ἐπέξειμι ὁ λόγος ὁ ἐννοέω . ὁ δέ , « μή διαφθείρω , » ὁ φιλάνθρωπος οὗτος φωνή , καί πᾶς μακροθυμία ὑπερολὴν πάρειμι , μείζων ἐπιδέω ἐν ὁ τόπος οὗτος ὁ διάνοια . Τῖς γάρ οὐ οἶδα , ὅτι πρόχειρος μέν εἰς εὐποιία εἰμί καί ὁ ἐπιτυγχάνω ἕκαστος ἐπί ὁ μηδείς προσενδέχομαι κακία · πολλάκις δέ καί μικρός τις λύπη προσγίγνομαι , ὁ μέν μεγαλόψυχος , φέρω ὁ ἐπί ὁ μικρός ἄθλιος , καί ἐν ὁ καιρός ὁ εὐποιία οὐ ἀποτρέπω οὗτος ποιέω καλῶς , ὁ ἐπί μέτριος λυπέω · ὁ δέ μικροψυχέω ὁ διάνοια , κἀν βραχύς τίς ὁ παροξύνω τυγχάνω , πᾶς ἐπαφή αὐτός ὁ ἀμυντικός δύναμις , καιρός τις εἰς κακοποιία λαμβάνω . οὐκοῦν οὐ ἴσος ὁ θαῦμα , κἀν μοιόν ὁ εὐεργέτημα τυγχάνω , ἐπί τε ὁ μηδείς προπάσχω κακός , καί ἐπί ὁ εὐποιία ἀμείβω ὁ προλυπέομαι . τοιοῦτος χάρις , ὡς εἄν μάλιστα ὁ ἀπαράδεκτος τε καί ἀξιόω ἐπιδέω ὁ ὁ Δαυίδ μακροθυμία , ὅστις αὐτός , μικρός δήω , μιμέομαι ὁ θεῖος φύσις ὁ ἀπάθεια , παρατίθημι ὁ πονηρός ἐκεῖνος ὁ Σαῦλος μανία . ἔρομαι γάρ , φημί , ὁ Δαυίδ ἢ ὁ « μή διαφθείρω » φωνή , ὅς ὁ μνήμη ὁ ἐπιγίγνομαι ἐνστυλίζεω , οὐ ὅτε φιλικῶς πρός αὐτός ἔχω ὁ τύραννος , ἀλλά ἤδη γίγνομαι ἐκεῖνος , ὅτε ἀποστέλλω Σαῦλος εἰς ὁ οἶκος αὐτός ὁ θανατόω αὐτός . πάντως δέ οὐ ἀγνοέω , ὁ φιλομαθής , ὁ μέρος