gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0380.1
A ἐστιν , ἡ εἰ τὶ ὑπὲρ τοῦτο τις ἐπινοεῖ σημαντικὸν τῆς ἀφθάρτου φύσεως ὄνομα . Πῶς δ' ἂν τις εὑροῖ ἐκείνου ὄνομα ὑπὲρ ὑπὲρ δυναμὴ φησιν εἶναι τὴν θεῖαν Ἀποστολὴν φωνή ; πλὴν ὅτιπερ ἐν εὐρέσθῃ ὄνομα ἐρμηνευτικὸν τῆς ἀνεκφώνητου δυνάμεως τε καὶ φύσεως , ἀγαθὸν ἐστί πάντως τὸ σημαινόμενον . Τοῦτο τοίνυν τὸ ἀγαθὸν ἦτοι ὑπὲρ τὸ δεικνύν , αὐτὸ τε ὡς ἀληθῶς ἐστί , καὶ δι' ἑαυτὸ τοῖς οὖσι δέδωκε τε καὶ δίδωσι τὴν τε τοῦ γενέσθαι δύναμιν καὶ τὴν ἐν τῷ εἶναι διαμονήν . Πᾶν δὲ τὸ ἔξω αὐτοῦ θεωρούμενον , ἀνυπαρξία ἐστί . Τὸ γὰρ ἔξω τοῦ ὄντος ἐν τῷ εἶναι οὐκ ἔστιν . Ἐπεὶ οὖν ἀντιθεωρεῖται τῇ ἀγάπῃ ἡ κακία · Θεὸς δὲ ἡ παντελὴς ἀρετή · Ἐὼν ἄρα τοῦ Θεοῦ ἡ κακία , ἥς ἡ φύσις , οὐκ ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι , ἀλλὰ ἐν τῷ ἀγαθῷ μὴ εἶναι καταλαμβάνεται . Τὸ γὰρ ἔξω τοῦ ἀγαθοῦ νοήματος ὄνομα , τὴν κακίαν ἐδέξατο : οὕτως ἀντιθεωρεῖται τῷ ἀγαθῷ ἡ κακία , ὡς ἀντιδιαίρεται τὸ μὴ ὄν τῷ ὄντι . Ἐπεὶ οὖν τῇ αὐτεξούσιω τῆς ὁρμῆς τοῦ ἀγαθοῦ ἀπεκρύψαμεν · ὡςπερ οἱ ἐν φωτὶ μὴ ὄντες σκότους λέγονται βλέπειν · ἐν γὰρ τῷ μὴπὲν βλέπειν ἐστί τὸ σκότος βλέπειν · τότε ἡ ἀνυπάρκτος τῆς κακίας φύσις , ἐν τοῖς ἀπορρήμοις τοῦ ἀγαθοῦ οὐσίωθη , ἥτις ἕως τότε ἐστίν , ἕως ἂν ἡμεῖς ἔξω τοῦ ἀγαθοῦ ὦμεν . Εἰ δὲ πάλιν ἡμῶν ἡ αὐτεξούσιος τοῦ δηλήματος κίνησις ἀπορρέψαι τὴς πρὸς τὸ ἀνύπαρχον σχέσεως , καὶ συμφυεῖν τῷ ὄντι · ἐκεῖνο μὲν τὸ ἐν ἐμοὶ μηκέτι εἶναι ἔχουσα , οὐδὲ τὸ ἐν ἐμοὶ ὅλως ἔχει . Κακὸν γὰρ ἔξω προαιρέσεως ἐφ' ἑαυτοῦ κείμενον οὐκ ἔστιν . Ἐγὼ δὲ τῷ ἀληθῶς ὄντι ἐμαυτὸν προσκολλήσας τε καὶ προσαράξας , ἐν τῷ ὄντι μένω , ἀ δὲ τε ἦν καὶ εἰς ἀεὶ ἔσται , καὶ νῦν ἐστί . Ταύτῃ μοι δοκεῖ τὰ νοήματα ὁ τοῦ ῥῆσαι καιρός , καὶ ὁ τοῦ ῥάψαι καιρὸς ὑποτίθεσθαι , ἵν' ἀπορραγέντες ἐκείνου φ κακοῦς συνεφύψαμεν , προσκολληθῶμεν ἐκείνω , οὗ ἀγάπῃ ἡ προσκόλλησις . « Ἐμοὶ γάρ , » φησί , « τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθὸν ἐστί , τίθεσθαι ἐν τῷ Κυρίῳ τὴν ἐλπίδα μου . » Εἴποι δ' ἂν τις καὶ πρὸς ἄλλα πολλὰ τὴν βουλήν χρησίμως ἔχων , οἷον , « Ἐξάρατε τὸν πονηρὸν ἐξ ὑμῶν αὐτῶν . » Ταῦτα κελεύει ὁ θεῖος Ἀπόστολος τὸν ἐπὶ τῇ παρανόμῳ μήκει κατεγνωσμένον , τοῦ κοινοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος ἀπορραγῆναι κελεύων , « Ὡς ἂν μὴ μικρά , » φησί , « ζύμῃ τῆς τοῦ κατεγνωσμένου κακίας , ὅλον τὸ φύραμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐχῆς ἀχρειώσειεν . » Τὸν δὲ ἀπορραγμένα διὰ τῆς ἁμαρτίας , πάλιν προσάδειν διὰ τῆς μετανοίας , λέγων · « Ἵνα μὴ τῇ περισσοτέρᾳ λύτῃ καταποθῇ τοιοῦτος . » Ὁὕτως οἶδεν εὐκαιρῶς τε ἀπορρῆζει τὸν σπιλωθὲν μέρος τοῦ τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνος · καὶ πάλιν εὐκαιρῶς προσαράξαι , ὅταν διὰ τῆς μετανοίας ἐκπλυσθῇ τοῦ μολύσματος . Καὶ πολλὰ τοιαῦτά ἐστιν ἰδεῖν , ἐν ταῖς ἀρχαιοτέροις τῶν διηγημάτων , καὶ ἐν τῷ καθ' ἡμᾶς βίῳ , ὅσα ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις οἰκονομικῶς ἐπιτελεῖται . Οἴδατε γὰρ τινῶν ἀπορρηγνύμεθα , καὶ τινῶν ἀεὶ προσαρπαζόμεθα . Τῆς γὰρ αἱρέσεως ἀποσυζύγμενοι , τῇ εὐσεβείᾳ διαπαντὸς ἐναρπάζομεθα · τότε δρῆγκτον βλέποντες τὸν τῆς Ἐκκλησίας χιτῶνα , ὅταν ἀπορραγῇ τῆς πρὸς τὴν αἵρεσιν κοινωνίας .
Lemmas: A εἰμί , ὁ εἰμί τίς ὑπέρ οὗτος τις ἐπινοέω σημαντικός ὁ ἄφθαρτος φύσις ὄνομα . Πῶς δέ εἄν τις εὑρίσκω ἐκεῖνος ὄνομα ὑπέρ ὑπέρ δύναμη φημί εἰμί ὁ θεῖος ἀποστολή φωνή ; πλήν ὅτιπερ ἐν εὐρύς ὄνομα ἑρμηνευτικός ὁ ἀνεκφώνητος δύναμις τε καί φύσις , ἀγαθός εἰμί πάντως ὁ σημαίνω . οὗτος τοίνυν ὁ ἀγαθός ἦ ὑπέρ ὁ δείκνυμι , αὐτός τε ὡς ἀληθής εἰμί , καί διά ἑαυτοῦ ὁ εἰμί δίδωμι τε καί δίδωμι ὁ τε ὁ γίγνομαι δύναμις καί ὁ ἐν ὁ εἰμί διαμονή . Πᾶν δέ ὁ ἔξω αὐτός θεωρέω , ἀνυπαρξία εἰμί . ὁ γάρ ἔξω ὁ εἰμί ἐν ὁ εἰμί οὐ εἰμί . ἐπεί οὖν αντιθεωρεω ὁ ἀγάπη ὁ κακία · θεός δέ ὁ παντελής ἀρετή · εἰμί ἄρα ὁ Θεός ὁ κακία , ἥς ὁ φύσις , οὐ ἐν ὁ αὐτός εἰμί , ἀλλά ἐν ὁ ἀγαθός μή εἰμί καταλαμβάνω . ὁ γάρ ἔξω ὁ ἀγαθός νόημα ὄνομα , ὁ κακία δέχομαι : οὕτως αντιθεωρεω ὁ ἀγαθός ὁ κακία , ὡς ἀντιδιαιρέω ὁ μή εἰμί ὁ εἰμί . ἐπεί οὖν ὁ αὐτεξούσιος ὁ ὁρμή ὁ ἀγαθός ἀποκρύπτω · ὡς ὁ ἐν φάος μή εἰμί σκότος λέγω βλέπω · ἐν γάρ ὁ μήπω βλέπω εἰμί ὁ σκότος βλέπω · τότε ὁ ανύπαρκτος ὁ κακία φύσις , ἐν ὁ ἀπορρήμοις ὁ ἀγαθός οὐσιόω , ὅστις ἠώς τότε εἰμί , ἠώς εἄν ἐγώ ἔξω ὁ ἀγαθός εἰμί . εἰμί δέ πάλιν ἐγώ ὁ αὐτεξούσιος ὁ δήλημα κίνησις απορεπω σής πρός ὁ ἀνύπαρχον σχέσις , καί συμφύω ὁ εἰμί · ἐκεῖνος μέν ὁ ἐν ἐγώ μηκέτι εἰμί ἔχω , οὐδέ ὁ ἐν ἐγώ ὅλως ἔχω . κακός γάρ ἔξω προαίρεσις ἐπί ἑαυτοῦ κεῖμαι οὐ εἰμί . ἐγώ δέ ὁ ἀληθής εἰμί ἐμαυτοῦ προσκολλάω τε καί προσαράσσω , ἐν ὁ εἰμί μένω , ὅς δέ τε εἰμί καί εἰς ἀεί εἰμί , καί νῦν εἰμί . Ταύτη ἐγώ δοκέω ὁ νόημα ὁ ὁ ῥήγνυμι καιρός , καί ὁ ὁ ῥάπτω καιρός ὑποτίθημι , ἵνα ἀπαράσσω ἐκεῖνος φ Κακοῦς συνεφύψαμεν , προσκολλάω ἐκεῖνος , ὅς ἀγάπη ὁ προσκόλλησις . « ἐμός γάρ , » φημί , « ὁ προσκολλάω ὁ Θεός ἀγαθός εἰμί , τίθημι ἐν ὁ κύριος ὁ ἐλπίς ἐγώ . » εἶπον δέ εἄν τις καί πρός ἄλλος πολύς ὁ βουλή χρήσιμος ἔχω , οἷος , « ἐξαίρω ὁ πονηρός ἐκ σύ αὐτός . » οὗτος κελεύω ὁ θεῖος ἀπόστολος ὁ ἐπί ὁ παράνομος μῆκος καταγιγνώσκω , ὁ κοινός ὁ ἐκκλησία πλήρωμα ἀπαράσσω κελεύω , « ὡς εἄν μή μικρός , » φημί , « ζύμη ὁ ὁ καταγιγνώσκω κακία , ὅλος ὁ φύραμα ὁ ἐκκλησιαστικός εὐχή ἀχρειόω . » ὁ δέ ἀπορράσσω διά ὁ ἁμαρτία , πάλιν προσᾴδω διά ὁ μετάνοια , λέγω · « ἵνα μή ὁ περισσός λύται καταπίνω τοιοῦτος . » οὕτως οἶδα ευκαίρως τε ἀπορρήγνυμι ὁ σπιλόω μέρος ὁ ὁ ἐκκλησία χιτών · καί πάλιν ευκαίρως προσαράσσω , ὅταν διά ὁ μετάνοια ἐκπλύνω ὁ μόλυσμα . καί πολύς τοιοῦτος εἰμί ὁράω , ἐν ὁ ἀρχαῖος ὁ διήγημα , καί ἐν ὁ κατά ἐγώ βίος , ὅσος ἐν ὁ ἐκκλησία οἰκονομικός ἐπιτελέω . οἶδα γάρ τις ἀπορρήγνυμι , καί τις ἀεί προσαρπάζω . ὁ γάρ αἵρεσις ἀποσυζύγμενοι , ὁ εὐσέβεια διαπαντός ἐναρπάζω · τότε δρῆγκτον βλέπω ὁ ὁ ἐκκλησία χιτών , ὅταν ἀπαράσσω ὁ πρός ὁ αἵρεσις κοινωνία .