gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0349.2
Locus confessionis orationem nobis adhuc deti - net . Qui enim sua narrat , omnia fere persequitur , per quæ hujus vitæ rerum vanitas agnoscitur . Nunc autem veluti quamdam majorem tangit reprehensionem , nempe et quæ ab ipso facta sunt , ex quibus accusatur vitium superbiæ . Quid enim in iis quæ sunt enumerata , tantum facit ad fastum , nem - pe domus sumptuosa , et multitudo vinearum , hor - torumque et aquarum pulchritudo , piscinarumque constructio , et hortorum amplitudo , quantum quod qui est homo , seipsum existimat dominum eorum qui sunt ejusdem cujus ipse est generis ? « Pos - sedi enim , » inquit , « servos et ancillas , et fuerunt mihi vernæ . » Vides lumorem arrogantiae . Hæc vox aperte insurgit adversus Deum . Omnia enim ser - vire ei , quæ est supra omnia , potestati , audimus a prophetia . Qui autem suum facit id quod a Deo possidetur , et suo generi eam tribuit potestatem , ut se putet dominum virorum et mulierum , quid aliud quam naturam superat superbia . qui seipsum aspicit tanquam aliquid aliud ab iis qui sunt sub - jecti ? « Possedi servos et ancillas . » Hominem condemnas servitutis , cujus est libera , et sui juris natura , et legem fers adversus Deum , naturalem ejus legem evertens . Eum enim quiideo factus est ut esset terræ dominus , et quem ut imperaret constituit Creator , eum subigis jugo servitutis , tanquam divino præcepto resistens et repugnans . Oblitusne es quinam sunt termini tuæ potestatis ; nempe quod huc usque tuum definitum sit impe - rium , ut praxis brutis animantibus ? Imperent enim , inquit , volucribus et piscibus et quadrupe - dibus . Quomodo præterita quæ tuæ manui subjecta est servitute , adversus ipsam liberam extolleris naturam , in quadrupedum vel etiam ( insectorum ) pedibus carentium numerum referens id quod est ejusdem generis ? « Omnia subjecisti homini , » cla - mat Scriptura per prophetiam , et in eundem re - C " Ετι ἡμῖν ὁ τῆς ἐξομολογήσεως τόπος παραπικτέχει τὸν λόγον . Πάντα γὰρ σχεδὸν διεξέρχεται οἱ τὰ δαντοῦ διηγούμενος , δι’ ὧν τῶν κατὰ τὸν βίον τοῦτον πραγμάτων ἡ ματαιότης γνωρίζεται . Νῦν δὲ καθάπερ μειζόνος τινος κατηγορίας ἀπτεται τῶν αὐτῷ πεπραγμένων , ἐξ ὧν τὸ κατὰ τὴν ὑπερηφανίαν διαβλάλεται πλῆθος . Τί γὰρ τοσοῦτον εἰς τύφον ἐν τοῖς ἀπηριθμημένοις ἐστιν , οἶκος πολυτελής , καὶ πλῆθος ἀμπελῶν , καὶ ἡ ἐν κήποις ὥρα καὶ τῶν ὑδάτων , ἡ τε κατὰ τὰς κολυμβήθρας σύστασις , καὶ ἡ ἐν παραδείσῳ διάλιξις , ὅσον τὸ ἄνθρωπον ὄντα , δεσπότην ἐαυτὸν τῶν ὁμοφύλων οἴεσθαι ; « Ἐκτησάμην » γὰρ , φησι , « δούλους καὶ παιδίσκας , καὶ οἰχογενεῖς ἐγένοντό μοι . » Ὁρᾷς τὸν ὕγρον τῆς ἀλαζονείας . Θεῷ ἀντίκρυς ἡ τοιαύτη φωνὴ ἀντεπαίρεται · τὰ σύμπαντα γὰρ δοῦλα εἶναι τῆς πάντων ὑπερκειμένης ἐξουσίας , παρὰ τῆς προφητείας · ἠκούσαμεν . Ὁ οὖν κτῆμα ἐαυτοῦ τὸ τοῦ Θεοῦ κτῆμα ποιούμενος , ἐπιμερίζων τε τῷ γένει τὴν δυναστείαν , ὡς ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν κύριον ἐαυτὸν οἴεσθαι , τί ἄλλο καὶ οὐχὶ διαβαίνει τῇ ὑπερηφανίᾳ τὴν φύσιν , ἄλλο τι ἐαυτὸν παρὰ τοὺς ἀρχομένους βλέπων ; « Ἐκτησάμην δούλους καὶ παιδίσκας . » Δουλείᾳ καταδικάζεις τὸν ἄνθρωπον , ὃς ἐλευθέρα ἡ φύσις καὶ αὐτεξούσιος , καὶ ἀντινομοθετῆς τῷ Θεῷ , ἀνατρέπων αὐτοῦ τὸν ἐπὶ τῇ φύσει νόμον . Τὸν γὰρ ἐπὶ τούτῳ γενομένον , ἐφ’ ᾧ τε κύριον εἶναι τῆς γῆς , καὶ εἰς ἀρχὴν τεταγμένον παρὰ τοῦ πλάσαντος , τοῦτον ὑπάγεις τῷ τῆς δουλείας ζυγῷ , ὡςπερ ἀντιθαίνων τε καὶ μαχόμενος τῷ θείῳ προστάγματι . Ἐπιλήσθαι τῶν τῆς ἐξουσίας ὧρων , ὅτι σοι μέχρι τῶν ἀλόγων ἐπιστασίας ἡ ἀρχὴ περιώρισται . Ἀρχέτωσαν γὰρ , φησι , πετεινῶν , καὶ ἰχθύων καὶ τετραπόδων . Πῶς παρελθὼν τὴν ὑποχειρίαν σοι δουλείαν κατ’ αὐτῆς ἐπαίρη τῆς ἐλευθέρας φύσεως μετὰ τῶν τετραπόδων ἡ καὶ τῶν ἀπόδων ἀριθμῶν τὸ ὁμόφυλον ; « Πάντα ὑπέταξας τῷ ἀνθρώπῳ , » βοᾷ διὰ τῆς προφητείας ὁ λόγος , καὶ ὑπὸ ἀριθμῶν ἄγει τὸ ὑποχείριον τῷ λόγῳ , « κτήνη , καὶ βόας καὶ πρόβατα . »
Lemmas: Locus confessionis orationem nobis adhuc deti - net . Qui enim sua narrat , omnia fere persequitur , per quæ hujus vitæ rerum vanitas agnoscitur . Nunc autem veluti quamdam majorem tangit reprehensionem , nempe et quæ ab ipso facta sunt , ex quibus accusatur vitium superbiæ . Quid enim in iis quæ sunt enumerata , tantum facit ad fastum , nem - pe domus sumptuosa , et multitudo vinearum , hor - torumque et aquarum pulchritudo , piscinarumque constructio , et hortorum amplitudo , quantum quod qui est homo , seipsum existimat dominum eorum qui sunt ejusdem cujus ipse est generis ? « Pos - sedi enim , » inquit , « servos et ancillas , et fuerunt mihi vernæ . » Vides lumorem arrogantiae . Hæc vox aperte insurgit adversus Deum . Omnia enim ser - vire ei , quæ est supra omnia , potestati , audimus a prophetia . Qui autem suum facit id quod a Deo possidetur , et suo generi eam tribuit potestatem , ut se putet dominum virorum et mulierum , quid aliud quam naturam superat superbia . qui seipsum aspicit tanquam aliquid aliud ab iis qui sunt sub - jecti ? « Possedi servos et ancillas . » Hominem condemnas servitutis , cujus est libera , et sui juris natura , et legem fers adversus Deum , naturalem ejus legem evertens . Eum enim quiideo factus est ut esset terræ dominus , et quem ut imperaret constituit Creator , eum subigis jugo servitutis , tanquam divino præcepto resistens et repugnans . Oblitusne es quinam sunt termini tuæ potestatis ; nempe quod huc usque tuum definitum sit impe - rium , ut praxis brutis animantibus ? Imperent enim , inquit , volucribus et piscibus et quadrupe - dibus . Quomodo præterita quæ tuæ manui subjecta est servitute , adversus ipsam liberam extolleris naturam , in quadrupedum vel etiam ( insectorum ) pedibus carentium numerum referens id quod est ejusdem generis ? « Omnia subjecisti homini , » cla - mat Scriptura per prophetiam , et in eundem re - C " ἔτι ἐγώ ὁ ὁ ἐξομολόγησις τόπος παραπικτέχει ὁ λόγος . Πάν γάρ σχεδόν διεξέρχομαι ὁ ὁ Δάντου διηγέομαι , διά ὅς ὁ κατά ὁ βίος οὗτος πρᾶγμα ὁ ματαιότης γνωρίζω . νῦν δέ καθάπερ μείζων τις κατηγορία ἅπτω ὁ αὐτός πράσσω , ἐκ ὅς ὁ κατά ὁ ὑπερηφανία διαβάλλω πλῆθος . τις γάρ τοσοῦτος εἰς τύφω ἐν ὁ ἀπαριθμέω εἰμί , οἶκος πολυτελής , καί πλῆθος ἀναπελάω , καί ὁ ἐν κῆπος ὥρα καί ὁ ὕδωρ , ὁ τε κατά ὁ κολυμβήθρα σύστασις , καί ὁ ἐν παράδεισος διάλιξις , ὅσος ὁ ἄνθρωπος εἰμί , δεσπότης ἑαυτοῦ ὁ ὁμόφυλος οἴομαι ; « Ἐκτησάμης » γάρ , φημί , « δοῦλος καί παιδίσκη , καί οιχογινομαι γίγνομαι ἐγώ . » ὁράω ὁ ὑγρός ὁ ἀλαζονεία . Θεός αντίκρυ ὁ τοιοῦτος φωνή ἀντεπαίρω · ὁ σύμπας γάρ δοῦλος εἰμί ὁ πᾶς ὑπέρκειμαι ἐξουσία , παρά ὁ προφητεία · ἀκούω . ὁ οὖν κτῆμα ἑαυτοῦ ὁ ὁ Θεός κτῆμα ποιέω , ἐπιμερίζω τε ὁ γένος ὁ δυναστεία , ὡς ἀνήρ τε καί γυνή κύριος ἑαυτοῦ οἴομαι , τίς ἄλλος καί οὐ διαβαίνω ὁ ὑπερηφανία ὁ φύσις , ἄλλος τίς ἑαυτοῦ παρά ὁ ἄρχω βλέπω ; « Ἐκτησάμης δοῦλος καί παιδίσκη . » δουλεία καταδικάζω ὁ ἄνθρωπος , ὅς ἐλεύθερος ὁ φύσις καί αὐτεξούσιος , καί ἀντινομοθετέω ὁ Θεός , ἀνατρέπω αὐτός ὁ ἐπί ὁ φύσις νόμος . ὁ γάρ ἐπί οὗτος γίγνομαι , ἐπί ὅς τε κύριος εἰμί ὁ γῆ , καί εἰς ἀρχή τάσσω παρά ὁ πλάσσω , οὗτος ὑπάγω ὁ ὁ δουλεία ζυγόν , ὡς αντιθαιναω τε καί μάχομαι ὁ θεῖον πρόσταγμα . Ἐπιλήσθαι ὁ ὁ ἐξουσία ὁράω , ὅτι σύ μέχρι ὁ ἄλογος ἐπιστασία ὁ ἀρχή περιορίζω . ἄρχω γάρ , φημί , πετεινός , καί ἰχθύς καί τετράπους . Πῶς παρέρχομαι ὁ ὑποχείριος σύ δουλεία κατά αὐτός ἐπαίρω ὁ ἐλεύθερος φύσις μετά ὁ τετράπους ὁ καί ὁ ἄπους ἀριθμός ὁ ὁμόφυλος ; « Πάν ὑποτάσσω ὁ ἄνθρωπος , » βοάω διά ὁ προφητεία ὁ λόγος , καί ὑπό ἀριθμός ἄγω ὁ ὑποχείριος ὁ λόγος , « κτῆνος , καί βοῦς καί πρόβατον . »