gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0344.2
“ Ἰδωμεν τοίνυν τί λέγει πεπονθότιαν τῷ καθ’ αὐτὸν βίῳ , ὃ τὸν ἡμέτερον ἰατρῶν βίον . « Ἐμεγάλυνα , » φησι , « ποίημα μου , ψυχοδόμησα οἴκους . » Εὐθὺς ἐκ κατηγορίας ὁ λόγος ἄρχεται . Οὐ γὰρ τοῦ θεοῦ ποίημα φησιν , ὅπερ εἰμὶ ἐγώ , ἀλλὰ τὸ ἐμὸν ἐμεγάλυνα . “ Ἐμὸν ποίημα οὐδὲν ἐστὶν ἄλλο , ἢ ὅπερ τῇ αἰσθήσει τὴν ἡδονὴν φέρει . “ Ἐστι δὲ τοῦτο τὸ ποίημα , τῷ μὲν γενικῷ λόγῳ ἐν , τῇ δὲ κατὰ λεπτὸν διαιρεῖν , εἰς πολλὰ ταῖς τῆς τρυφῆς χρείαις καταναγκάζεται μερίζεσθαι . Τὸν γὰρ ἄπαξ ἐντὸς τῆς ὕλης τοῦ βυθοῦ γενόμενον , ἀνάγκη πᾶσα πανταχόσε τὸν ὀφθαλμὸν παραγείναι , ὅθεν ἂν ἡ δυνατὴν ἡδονὴν ἐκφυῖναι . Καθάπερ γὰρ ἐκ μιᾶς πηγῆς πολλαχῇ διὰ σωλήνων ὀχεηγεῖται τὸ ὕδωρ , καὶ οὐδὲν ἧττον ἢ τὸ ὕδωρ ἐστι , τὸ ἐκ τῆς πηγῆς μεριζόμενον , χάν ἐν μυρίοις χρονονοῖς μέν · οὕτω μία μὲν τῇ φύσει οὖσα ἡ ἡδονή , ἄλλως καὶ ἄλλως ἐν ταῖς τῶν ἐπιτηδευμάτων διαφοραῖς ὑπονοοῦσα μένει πανταχοῦ , ταῖς τοῦ βίου χρείαις ἑαυτὴν συνεῖσάγουσα . Οἷον ὁ βίος ἀναγκαίαν ἐποίησε τῇ φύσει τὴν οἰκίαν · ἀσθενέστερον γὰρ πέφυκε τὸ ἀνθρώπινον , ἢ ὥστε τὰς ἐκ τοῦ θάλπους τε καὶ χρύους ἀνωμαλίας φέρειν . Μέχρι τούτου ὁ οἶκος ἔχεθ’ πρὸς τὴν ζωὴν τῷ ὠφέλιμον , ἀλλὰ τὸ παρελθεῖν τοὺς ὅρους τῆς χρείας ἡ ἡδονὴ τὸν ἄνθρωπον ἐδίδαξτο . “ Ὡς γὰρ οὐχὶ σώματι τὸ χρειώδες πορίζων , ἀλλὰ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπιτηδευμάτων τέχνεις καὶ ἐντρυφήματα , λυπεῖται D σχεδόν , ὅτι μὴ τὸν οὐρανὸν αὐτὸν ἐποίησεν ὑπώροφιον , μηδὲ τὰς τοῦ ἡλίου ἀκτῖνας ἔχει τῷ ὀρόφῳ καὶ αὐτὰς ἐντεκηνάσθαι . Διὸ πλατύνει μὲν ἀπανταχόθεν τὰς τῶν κατασκευασμάτων περιγραφάς , τὴν τῆς συνοικείας περιβολὴν ὡς οἰκονομεῖν τινὰ ἄλλην ἑαυτῇ κτίζων . “ Ἀντείνει δὲ εἰς ὅτι μῆκιστον ὕψος τοὺς τοίχους · ποικίλλει δὲ ταῖς ἐνδὸν τῶν οἰχημάτων διασκευαῖς . “ Ἐκ Λακωνίων δὲ καὶ Θεσσαλῶν καὶ ἐκ Καρύστου λίθος ἀναπτύσσεται , καὶ διὰ σιδήρου εἰς πλάκα τὰ τε Νειλῶν μέταλλα καὶ τὰ τῆς Νουμίδας ἀναβέζεται , καὶ που καὶ ἡ Φρυγία πέτρα ταῖς σπουδαῖς ταύταις συμπαραλήφθη , ἢ τῇ λευκότητι τοῦ μαρμάρου τὴν πορφύραν βαφὴ πρὸς τὸ συμβὰν κατασπαίρουσα , τρυφὴ γίνεται τοῖς λιχωτέροις δῖμασι , πολυειδὴ τινα
Lemmas: “ ὁράω τοίνυν τίς λέγω πεπονθότιαν ὁ κατά αὐτός βίος , ὅς ὁ ἡμέτερος ἰατρός βίος . « μεγαλύνω , » φημί , « ποίημα ἐγώ , ψυχοδομω οἶκος . » εὐθύς ἐκ κατηγορία ὁ λόγος ἄρχω . οὖον γάρ ὁ θεός ποίημα φημί , ὅσπερ εἰμί ἐγώ , ἀλλά ὁ ἐμός μεγαλύνω . “ ἐμός ποίημα οὐδείς εἰμί ἄλλος , ἢ ὅσπερ ὁ αἴσθησις ὁ ἡδονά φέρω . “ εἰμί δέ οὗτος ὁ ποίημα , ὁ μέν γενικός λόγος ἐν , ὁ δέ κατά λεπτόν διαιρέω , εἰς πολύς ὁ ὁ τρυφή χρεία καταναγκάζω μερίζω . ὁ γάρ ἅπαξ ἐντός ὁ ὕλη ὁ βυθός γίγνομαι , ἀνάγκη πᾶς πανταχόσε ὁ ὀφθαλμός παραγίγνομαι , ὅθεν εἄν ὁ δυνατός ἡδονά ἐκφύω . καθά γάρ ἐκ εἷς πηγή πολλαχῆ διά σωλήν ὀχέω ὁ ὕδωρ , καί οὐδείς κακός ἢ ὁ ὕδωρ εἰμί , ὁ ἐκ ὁ πηγή μερίζω , χήν ἐν μυρίος χρονονοος μέν · οὗτος εἷς μέν ὁ φύσις εἰμί ὁ ἡδονή , ἄλλως καί ἄλλως ἐν ὁ ὁ ἐπιτήδευμα διαφορά ὑπονοέω μένω πανταχοῦ , ὁ ὁ βίος χρεία ἑαυτοῦ συνεισάγω . οἷος ὁ βίος ἀναγκαῖος ποιέω ὁ φύσις ὁ οἰκίον · ἀσθενής γάρ φύω ὁ ἀνθρώπινος , ἢ ὥστε ὁ ἐκ ὁ θάλπος τε καί κρύος ἀνωμαλία φέρω . μέχρι οὗτος ὁ οἶκος ἔχω πρός ὁ ζωή ὁ ὠφέλιμος , ἀλλά ὁ παρέρχομαι ὁ ὅρος ὁ χρεία ὁ ἡδονή ὁ ἄνθρωπος διδάσκω . “ ὡς γάρ οὐ σῶμα ὁ χρειώδης πορίζω , ἀλλά ὁ ὀφθαλμός ἐπιτήδευμα τεχνάω καί ἐντρύφημα , λυπέω D σχεδόν , ὅτι μή ὁ οὐρανός αὐτός ποιέω ὑπώροφος , μηδέ ὁ ὁ ἥλιος ἀκτίς ἔχω ὁ ὄροφος καί αὐτός ἐντεκηνάσθαι . Διὸ πλατύνω μέν απανταχόθεν ὁ ὁ κατασκεύασμα περιγραφή , ὁ ὁ συνοικέω περιβολή ὡς οἰκονομέω τις ἄλλος ἑαυτοῦ κτίζω . “ ἀνατείνω δέ εἰς ὅτι μακρός ὕψος ὁ τοῖχος · ποικίλλω δέ ὁ ἐνδίδωμι ὁ οιχημα διασκευή . “ ἐκ λακωνίζω δέ καί Θεσσαλός καί ἐκ Κάρυστος λίθος ἀναπτύσσω , καί διά σίδηρος εἰς πλάξ ὁ τε Νείλων μέταλλον καί ὁ ὁ Νουμίς ἀναβαίνω , καί ποῦ καί ὁ Φρυγία πέτρα ὁ σπουδή οὗτος συμπαραλαμβάνω , ἢ ὁ λευκότης ὁ μάρμαρος ὁ πορφύρα βαφή πρός ὁ συμβαίνω κατασπαιρεω , τρυφή γίγνομαι ὁ λίχος διπημα , πολυειδής τις