gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0348.1
Ὁ ταῦτα ἐν τῇ ἰδίᾳ καταφυτεύσῃ ψυχή , καὶ γεωργῶν οἶνον τὸν τὴν καρδίαν εὐφραίνοντα , καὶ ἐργαζόμενος τὴν ἑαυτοῦ γῆν κατὰ τὴν παροιμιώδη φωνήν , ὡς ὁ τῆς τοιαύτης γεωργίας ἀπατεῖ νόμος , οἷον περ εἰσκαλῶν τοὺς λογισμοὺς τὸν βίον , καὶ τὰ νέα τῶν παραφυομένων ταῖς τῶν ἀρετῶν ρίζαις ἐκτελλῶν , ἐπάρδων τοὺς μαθησμοὺς τὴν ψυχήν , καὶ τῇ δρεπάνῃ τοῦ κριτικοῦ λόγου περικόπτων τὴν εἰς τὰ περιττὰ καὶ ἀνόντητα τῆς διανοίας φοράν · μακάριος ἂν εἴη τῆς γεωργίας οὗτος , τῷ τῆς σοφίας κρατῆρι τὸν ἑαυτοῦ βότρυν ἐκχέων . Ἄλλ’ οὐ γνώσκει τὴν τοιαύτην φυτουργίαν , πρὸς τὴν γῆν λέγων , καὶ τὰ αὐτῆς ἀπαζόμενος . Προσέθηκε γὰρ τούτοις τὰ τῶν κήπων τε καὶ παραδείσων τοῦ πλοῦτου ἐγκαλλωπίσματα . Τίς χρεία παραδείσων πολλῶν τῷ πρὸς τὸν ἕνα παράδεισον βλέποντι ; τις δὲ μοι ἡ ἐκ κήπου δυνάμεως τοῦ τὰ λάχανα φύοντος τῶν ἀσθενούντων τροφήν ; Εἰ ἐν τῷ παραδείσῳ ἤμην , οὐκ ἂν εἰς πολλοὺς παραδείσους ἐπιθυμίαν διεξοχοῦν . Εἰ ἐν ὑγείᾳ τῇ ψυχῇ διήγον , ὡς δύνασθαι τῆς στερεωτέρας μετέχειν τροφῆς , οὐκ ἂν ἐν τοῖς λαχάνοις ἐπηρεζοῦμην , χρείαν ἔμιας τὴν κατάλληλον τῇ ἀσθενείᾳ τροφήν . Ἄλλ’ ἐπεὶ ὁ ἀπας συνεισήλθε τρυφὴ τῇ χρείᾳ , παρήλθε δὲ τοὺς ὁρους αὐτῆς ἡ ἐπιθυμία , μετὰ τὴν ἐν τοῖς οἴκοις πολυτελείαν , καὶ τὴν ὑπωροφίαν τῶν ματαίων διαπᾶνην , τότε καὶ τῇ ὑπαίθρῳ ἐπιτηδεύει τρυφήν · καὶ τῇ τοῦ ἀέρος φύσει πρὸς τὴν τῶν ἡδονῶν ἐπιθυμίαν συγχέρεται . Δένδρα γὰρ αὐτῷ διὰ γεωργίας ἐπιτηδεύεται ἀειθαλῆ τε καὶ δασέα , καὶ ἀντὶ δρόμου τῷ ἀέρι γινόμενα · ἵνα καὶ ὑπαίθρως ὡν ἐνοίκῳ τρυφῶν , καὶ παντοδαπαῖς πόσαις διὰ τῆς τῶν κηπουρῶν τέχνης ἡ ἐπιφάνεια τῆς γῆς ἀμείννυται · ὡς τὰ πανταχόθεν ἡδέα πάντα τῷ ὀφθαλμῷ προσπίπτειν , ἐφ’ ὃπερ ἂν περιάγῃ τὸ βλέμμα , καὶ διαπαντὸς ἐν τοῖς καταθυμοῖς ὦρα , καὶ βλέπειν ἐν ἑκάστῳ τοῦ ἔτους ὥραν τὸ ὑπὲρ τὴν ὥραν , πᾶν ἐν χειμῶνι , καὶ ἄνθη πρῶρα , καὶ τὴν ἀναδενδρομένην ἀμπελόν , τὴν τοῖς ἀλλοτρίοις κλάδοις τοὺς ἰδίους ἐνδιαπλέκουσαν , καὶ τὰς γλαφυρὰς τοῦ κισσοῦ πρὸς τὰ δένδρα περιπλοκὰς , ὅσα τε αὐτοῖς καρπῶν εἴδη , ἐξ ἑτερογενῶν ἀλλήλοις μιγνύμενα τὴν φύσιν βιάζεται , τῷ εἴδει τε καὶ τῇ γεύσει τὸ ἐπαμφοτερίζον ἐπισημαίνοντα , ὡς ἀμφότερα εἶναι δοκεῖν , ἄπερ ἂν ἐκ τῆς τῶν ἑτεροφυῶν συγχράσεως γίνεται . Πάντα ταῦτα καὶ εἰ τι ἄλλο ἐξεύρεν ἐν τοῖς φυτοῖς ἡ τέχνη βιασαμένη τὴν φύσιν , ἡ χρεία μὲν τῆς ζωῆς οὐκ ἐζήτησεν , ἐπιζητεῖ δὲ ἡ παιδαγωγὸς ἐπιθυμία · ταῦτα ἐν τῇ τῶν κήπων καὶ παραδείσων φιλοτεχνίᾳ γεγενήσθαι ὁ τὰ ἑαυτοῦ ἐξαγορεύων λέγει . Ὁ γὰρ εἰπών , ὅτι « Ἐφύτευσα πᾶν ξύλον καρποῦ , » τῇ περιληπτικῇ ταύτῃ φωνῇ τὸ μηδὲν ἐκλειποῦν τῶν τοιούτων συνενδείξατο . Εἶτα μετὰ τὴν τροφὴν τὴν ὑπαίθριον τε καὶ ὑπρώφιον , οὐδὲ τὸ ὑδωρ ἀσυνελὲς πρὸς τὴν τῶν ἡδονῶν εἰσφορὰν καταλείπεται , ὡς δέον πᾶσιν ἐντρυφᾶν τοῖς στοιχείοις · τῇ γῇ διὰ τῶν οἰκείων , τῷ ἀέρι διὰ τῶν δένδρων , τῷ ὕδατι διὰ τῆς χειροποιήτου θαλάσσης . Ἴνα γὰρ καὶ τοῦ ὕδατος ὅμως ἐφρηδύνῃ τῶν ὀφθαλμῶν τὴν ἁπάτην ,
Lemmas: ὁ οὗτος ἐν ὁ ἴδιος καταφυτεύω ψυχή , καί γεωργός οἶνος ὁ ὁ Καρδία εὐφραίνω , καί ἐργάζομαι ὁ ἑαυτοῦ γῆ κατά ὁ παροιμιώδης φωνή , ὡς ὁ ὁ τοιοῦτος γεωργία ἀπατάω νόμος , οἷος περ εἰσκαλέω ὁ λογισμός ὁ βίος , καί ὁ νέος ὁ παραφύω ὁ ὁ ἀρετή ῥίζα ἐκτελέω , ἐπάρδω ὁ μαθησμοὺς ὁ Ψυχή , καί ὁ δρεπάνη ὁ κριτικός λόγος περικόπτω ὁ εἰς ὁ περισσός καί ἀνόντητα ὁ διάνοια φορός · μακάριος εἄν εἰμί ὁ γεωργία οὗτος , ὁ ὁ σοφία κρατήρ ὁ ἑαυτοῦ Βότρυς ἐκχέω . ἄλλος οὖον γιγνώσκω ὁ τοιοῦτος φυτουργία , πρός ὁ γῆ λέγω , καί ὁ αὐτός ἀπαζόμενος . προστίθημι γάρ οὗτος ὁ ὁ κῆπος τε καί παράδεισος ὁ πλοῦτος ἐγκαλλώπισμα . Τῖς χρεία παράδεισος πολύς ὁ πρός ὁ εἷς παράδεισος βλέπω ; τις δέ ἐγώ ὁ ἐκ κῆπος δύναμις ὁ ὁ λάχανον φύω ὁ ἀσθενέω τροφή ; εἰμί ἐν ὁ παράδεισος εἰμί , οὐ εἄν εἰς πολύς παράδεισος ἐπιθυμία διεξοχοω . εἰμί ἐν ὑγεία ὁ Ψυχή διάγω , ὡς δύναμαι ὁ στερεός μετέχω τροφή , οὐ εἄν ἐν ὁ λάχανον επηρεζουμεις , χρεία ἐμίας ὁ κατάλληλος ὁ ἀσθένεια τροφή . ἄλλος ἐπεί ὁ ἅπας συνεισέρχομαι τρυφή ὁ χρεία , παρέρχομαι δέ ὁ ὄρος αὐτός ὁ ἐπιθυμία , μετά ὁ ἐν ὁ οἶκος πολυτέλεια , καί ὁ ὑπωρόφιος ὁ μάταιος διαφαίνω , τότε καί ὁ ὕπαιθρος ἐπιτηδεύω τρυφή · καί ὁ ὁ ἀήρ φύσις πρός ὁ ὁ ἡδονή ἐπιθυμία συγχράομαι . δένδρον γάρ αὐτός διά γεωργία ἐπιτηδεύω ἀειθαλής τε καί δασύς , καί ἀντί δρόμος ὁ ἀήρ γίγνομαι · ἵνα καί ὕπαιθρος ὡς ἐνοικέω τρυφάω , καί παντοδαπός πόσος διά ὁ ὁ κηπουρός τέχνη ὁ ἐπιφάνεια ὁ γῆ αμειννυος · ὡς ὁ πανταχόθεν ἡδύς πᾶς ὁ ὀφθαλμός προσπίπτω , ἐπί ὅσπερ εἄν περιάγω ὁ βλέμμα , καί διαπαντός ἐν ὁ καταθυμέω ὤρα , καί βλέπω ἐν ἕκαστος ὁ ἔτος ὥρα ὁ ὑπέρ ὁ ὥρα , πᾶς ἐν χειμών , καί ἄνθος πρῷρα , καί ὁ ἀνατρέχω ἄμπελος , ὁ ὁ ἀλλότριος κλάδος ὁ ἴδιος ἐνδιαπλέκω , καί ὁ γλαφυρός ὁ κισσός πρός ὁ δένδρον περιπλοκή , ὅσος τε αὐτός καρπός εἶδος , ἐκ ἑτερογενής ἀλλήλων μείγνυμι ὁ φύσις βιάζομαι , ὁ εἶδος τε καί ὁ γεύω ὁ ἐπαμφοτερίζω ἐπισημαίνω , ὡς ἀμφότερος εἰμί δοκέω , Ἄπερ εἄν ἐκ ὁ ὁ ἑτεροφυής σύγκρασις γίγνομαι . Πάν οὗτος καί εἰμί τίς ἄλλος ἐξευρίσκω ἐν ὁ φυτός ὁ τέχνη βιάζομαι ὁ φύσις , ὁ χρεία μέν ὁ ζωή οὐ ζητέω , ἐπιζητέω δέ ὁ παιδαγωγός ἐπιθυμία · οὗτος ἐν ὁ ὁ κῆπος καί παράδεισος φιλοτεχνία γίγνομαι ὁ ὁ ἑαυτοῦ ἐξαγορεύω λέγω . ὁ γάρ εἶπον , ὅτι « φυτεύω πᾶς ξύλον καρπός , » ὁ περιληπτικός οὗτος φωνή ὁ μηδείς εκλείπω ὁ τοιοῦτος συνδείκνυμι . εἶτα μετά ὁ τροφή ὁ ὑπαίθριος τε καί ὑπρώφιον , οὐδέ ὁ ὕδωρ ἀσυνελὲς πρός ὁ ὁ ἡδονή εἰσφορά καταλείπω , ὡς δήω πᾶς ἐντρυφάω ὁ στοιχεῖον · ὁ γῆ διά ὁ οἰκέω , ὁ ἀήρ διά ὁ δένδρον , ὁ ὕδωρ διά ὁ χειροποίητος θάλασσα . ἵνα γάρ καί ὁ ὕδωρ ὅμως ἐφρηδύνῃ ὁ ὀφθαλμός ὁ ἀπάτη ,