gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0371.3
« Καιρὸς τοῦ κλαῦσαι , καὶ καιρὸς τοῦ γελάσαι . » Σαφηνίζεται ὁ λόγος οὗτος τῇ εὐαγγελικῇ φωνῇ τῇ ἐκ προσώπου τοῦ Κυρίου γεγενημένη , ἡ φησιν , ὅτι « Μακάριοι οἱ πενθοῦντες , ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται . » Νῦν οὖν ἐστιν ὁ τοῦ κλαῦσαι καιρός · ὁ δὲ τοῦ γελάσαι δι’ ἐλπίδος ἀπόκειται · ἡ γὰρ παροῦσα κατάθρεια τῆς ἐλπιζομένης εὐφροσύνης μήτηρ γενήσεται . Τίς δὲ οὐκ ἂν ἐν ὀρήνοις καὶ σκυθρωπότητι πάντα τὸν βίον ἑαυτοῦ δαπανήσειεν , εἴπερ αἰσθήσιν λάβοι αὐτὸς ἑαυτοῦ , καὶ γνοῖ καθ’ ἑαυτὸν ἃ τε εἶχεν , ἃ τε ἀπέωλεν , καὶ ἐν οἷς ἦν τὸ κατ’ ἀρχὰς ἡ φύσις , καὶ ἐν τισὶν ἐπὶ τοῦ παρόντος ἐστίν ; Τότε θάνατος οὐκ ἦν , νόσος ἀπήν , τὸ ἐμὸν καὶ τὸ σόν , τὰ πονηρὰ ταῦτα ῥήματα , τῆς ζωῆς πρώτων ἐξώριστο . Ὡς γὰρ κοινὸς ὁ ἥλιος , καὶ ὁ ἀὴρ κοινός , καὶ πρὸ πάντων τοῦ Θεοῦ ἡ χάρις κοινή , εὐλογία κοινή · οὕτως ἐν ἴσῳ καὶ παντὸς ἀγαθοῦ μετουσία κατ’ ἐξουσίαν προέκειτο , καὶ ἡ νόσος τῆς πλεονεξίας οὐκ ἐγνώριζτο , καὶ τὸ πρὸς τὸ ἐλαττοῦσθαι μῖσος κατὰ τῶν ὑπερεχόντων οὐκ ἦν . Οὐδὲ γὰρ ἔλω τὸ ὑπέρχον ἦν · καὶ μυρία ἐπὶ τούτοις ἄλλα , ἃ οὐδ’ ἂν παραστήσαι τις δυνηθείη τῷ λόγῳ , πλάμπληθες τῶν εἰρημένων κατὰ τὸ μεγαλείον προέχοντα . Λέγω δὴ τὴν πρὸς ἀγγέλους ὁμοτιμίαν , τὴν ἐπὶ Θεοῦ παρρησίαν , τὴν τῶν ὑπεροσίων ἀγαθῶν θεωρίαν , τὸ τῇ ἀρράτῳ κάλλει τῆς μαχαρίας φύσεως καὶ ἡμᾶς ὁρᾶζεσθαι , δείκνυσι τὴν ἐν ἑαυτοῖς τὴν θείαν εἰκόνα τῇ ὥρᾳ τῆς ψυχῆς ἀποσιλθούσαν . Τὰ δὲ ἀντ’ ἐκείνων , οἷα ὁ πονηρὸς τῶν παθήματων ἔσραδος , ἢ κακῇ τῶν λυπηρῶν σφρηξία . Τί ἂν τις πρώτων εἴπη τῶν τοῦ βίου κακῶν ; Πάντα ὁμοτιμως ἕχει πρὸς ἄλληλα , πάντα προτερεῖ ταις τῶν κακῶν ἐξοχαις , πάντα τῶν ἴσων ὀρήνων ἀφορμὴ τίνεται . Τί μᾶλλον γὰρ τις ὀρηνήσει τῆς ἀδιελύτου ; Πόθεν πλεῖον τὴν φύσιν ἀπολοφύρεται , τὸ ἀκύμωρον
Lemmas: « Καιρός ὁ καλέω , καί καιρός ὁ γελάω . » σαφηνίζω ὁ λόγος οὗτος ὁ εὐαγγελικός φωνή ὁ ἐκ πρόσωπον ὁ κύριος γίγνομαι , ὁ φημί , ὅτι « μακάριος ὁ πενθέω , ὅτι αὐτός παρακαλέω . » νῦν οὖν εἰμί ὁ ὁ καλέω καιρός · ὁ δέ ὁ γελάω διά ἐλπίς ἀπόκειμαι · ὁ γάρ πάρειμι κατάθρεια ὁ ἐλπίζω Εὐφρόσυνος μήτηρ γίγνομαι . Τῖς δέ οὐ εἄν ἐν ὄρνη καί σκυθρωπότης πᾶς ὁ βίος ἑαυτοῦ δαπανάω , εἴπερ αἴσθησις λαμβάνω αὐτός ἑαυτοῦ , καί γιγνώσκω κατά ἑαυτοῦ ὁ τε ἔχω , ὁ τε ἀπόλλυμι , καί ἐν ὅς εἰμί ὁ κατά ἀρχή ὁ φύσις , καί ἐν τις ἐπί ὁ πάρειμι εἰμί ; τότε θάνατος οὐ εἰμί , νόσος ἄπειμι , ὁ ἐμός καί ὁ σός , ὁ πονηρός οὗτος ῥῆμα , ὁ ζωή πρῶτος ἐξορίζω . ὡς γάρ κοινός ὁ ἥλιος , καί ὁ ἀήρ κοινός , καί πρό πᾶς ὁ Θεός ὁ χάρις κοινός , εὐλογία κοινός · οὕτως ἐν ἴσος καί πᾶς ἀγαθός μετουσία κατά ἐξουσία πρόκειμαι , καί ὁ νόσος ὁ πλεονεξία οὐ γνωρίζω , καί ὁ πρός ὁ ἐλασσόω μῖσος κατά ὁ ὑπερέχω οὐ εἰμί . οὐδέ γάρ αἱρέω ὁ ὑπέρχομαι εἰμί · καί μυρίος ἐπί οὗτος ἄλλος , ὁ οὐδέ εἄν παρίστημι τις δύναμαι ὁ λόγος , πλάμπληθες ὁ εἴρω κατά ὁ μεγαλεῖος προέχω . λέγω δή ὁ πρός ἄγγελος ὁμοτιμία , ὁ ἐπί Θεός παρρησία , ὁ ὁ υπεροθεος ἀγαθός θεωρία , ὁ ὁ ἄρρατος κάλλος ὁ μαχάριος φύσις καί ἐγώ ὁράω , δείκνυμι ὁ ἐν ἑαυτοῦ ὁ θεῖος εἰκών ὁ ὥρα ὁ Ψυχή αποσιλθουω . ὁ δέ ἀντί ἐκεῖνος , οἷος ὁ πονηρός ὁ πάθημα ἔσραδος , ἢ κακός ὁ λυπηρός σφρηξία . τις εἄν τις πρῶτος εἶπον ὁ ὁ βίος κακός ; Πάν ὁμότιμος ἕχω πρός ἀλλήλων , πᾶς προτερέω ὅς ὁ κακός ἐξοχή , πᾶς ὁ ἴσος ὄρνη ἀφορμή τίνω . τις μᾶλλον γάρ τις ὀρηνήσει ὁ αδιελυος ; πόθεν πλείων ὁ φύσις ἀπολοφύρομαι , ὁ ακυμωρος