gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0355.2
B Ἡ τούτου χάριν , τὸ κατὰ τὴν ἡδονὴν πάθος , ὅρις ὑπὸ τῆς Γραφῆς ὀνομάζεται , ἧ ἡ φύσις ἐστίν , εἰ ἡ κεφαλὴ πρὸς τὴν ἀρμονίαν τοῦ τοίχου παραδύηται , πάντα τὸν κατόπιν ὅλκον συνεισάγεσθαι . Οὕτω κ’ Ἀναγκαῖαν αὐτοῖς ἀνθρώποις ποιεῖ ἡ φύσις τὴν οἰκίαν · ἀλλὰ διὰ τῆς χρείας ταύτης , ἡ ἡδονὴ τῇ ἀρμονίᾳ τῆς ψυχῆς παραδύσα εἰς ἀμετρον τινα καλλωπισμοῦ πολυτέλειαν , τὴν χρείαν παρέτρεψεν , καὶ τὴν σπουδὴν μετεποίησεν · εἶτα πρὸς ἀμπελῶνας τινας , καὶ κολυμβήθρας καὶ παραδείσους καὶ τὰ τῶν κήπων ἐγκαλλωπίσματα , μεθέδρατο τὸ θηρίον ἡ ἡδονή . Μετὰ ταῦτα ἐπικυρφοῦται τῇ ὑπερηφανίᾳ , καὶ τῷ τύφῳ περιελίσσεται , τὴν κατὰ τῶν ὁμοφύλων ἀρχὴν ἐαυτῇ ὑποκείσα . Ἐπὶ τούτοις τὸν τῆς φιλοχρηματίας ὅλκον ἐπισύρεται , ἥ κατὰ ἀνάγκην ἑπεται τὸ ἀκόλαστον , τὸ ἑσχάτον τε καὶ οὐραῖον μέρος τῆς κατὰ τὴν ἡδονὴν θηριώσεως . Ἄλλ’ ὡσπερ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ οὐραίου τῆς ῥαχὶς τὸν ὀφῖν ἀνελκύσθαι , φυσικῶς τῆς φολίδος πρὸς τὸ ἐμπάλιν τοῖς ἐφελκομένοις ἀντιδιδούσης · οὕτως οὐκ ἔστιν ἐκ τῶν τελευταίων ἀρξάμενοι τῆς ψυχῆς ἐκλαίχειν τὴν τῆς ἡδονῆς ἐρπηδόνα , εἰ μὴ τις τῷ κακῷ τὴν πρώτην εἴσοδον ἀποκλείσειε . Διὸ καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπιτηρεῖν ὁ τῆς ἀρετῆς ὑφηγητὴς ἐγκελεύεται , κεφαλὴν ὀνομάζων τὴν ἀρχὴν τῆς κακίας , ἥς μὴ παραδεχθέντος , ἀπρακτὸν ἐστὶ τὸ λοιπόμενον . Ὁ γὰρ καθόλου πρὸς τὴν ἡδονὴν πολεμικῶς προστεθείς , οὐκ ἂν ταῖς μερικαῖς προσβολαῖς τοῦ πάθους ὑπενεχθείη · ὁ δὲ τὴν ἀρχὴν τοῦ πάθους ὑποδεξάμενος , ὅπαν ἐν ἑαυτῷ τὸ θηρίον συμπαραδέξατο . Διὰ τοῦτο πάντα διεξελθὼν ὁ τὰ τοιαῦτα δημοσιῶν πάθη , ἐπὶ κεφαλαιῷ ἀναλαμβάνει τὸν λόγον . Εἰπὼν γὰρ ἐξ ἀρχῆς τὸν Ἐμεγάλυνα ποίημα μου · καὶ νῦν ἐπάγει τὴν ἐπὶ μέρους ἔκθεσιν τῶν γεγονότων , ὅτι Ἐμεγάλυνθην · δεικνὺς ὅτι οὐ διὰ μικρῶν τινῶν γέγονεν αὐτῷ τῶν ἐναντίων ἡ γνώσις · ἀλλ’ ὡς εἰς τὸ ἀκρότατον μέγεθος προελθεῖν τὴν πείραν , ὡς μηδεμιᾶν τῶν ὁμοίων μνήμην , ἐν τοῖς πρὸ αὐτοῦ γεγενημένοις τὸ ἴσον ἔχειν . Φησὶ γὰρ , ὅτι : « Ἐμεγάλυνθην , » καὶ προσέθηκε , « Παρὰ
Lemmas: B ὁ οὗτος χάρις , ὁ κατά ὁ ἡδονά πάθος , ὁρίζω ὑπό ὁ γραφή ὀνομάζω , ἧ ὁ φύσις εἰμί , εἰμί ὁ κεφαλή πρός ὁ ἁρμονία ὁ τοῖχος παραδύω , πᾶς ὁ κατόπιν ὁλκός συνεισάγω . οὕτως καί ἀναγκαῖος αὐτός ἄνθρωπος ποιέω ὁ φύσις ὁ οἰκίον · ἀλλά διά ὁ χρεία οὗτος , ὁ ἡδονή ὁ ἁρμονία ὁ Ψυχή παραδύω εἰς άμετρος τις καλλωπισμός πολυτέλεια , ὁ χρεία παρατρέπω , καί ὁ σπουδή μεταποιέω · εἶτα πρός ἀμπελών τις , καί κολυμβήθρα καί παράδεισος καί ὁ ὁ κῆπος ἐγκαλλώπισμα , μεθέδρατο ὁ θηρίον ὁ ἡδονή . μετά οὗτος ἐπικρύπτω ὁ ὑπερηφανία , καί ὁ τῦφος περιελίσσω , ὁ κατά ὁ ὁμόφυλος ἀρχή ἑαυτοῦ ὑπόκειμαι . ἐπί οὗτος ὁ ὁ φιλοχρηματία ὁλκός ἐπισύρω , ὅς κατά ἀνάγκη ἕπω ὁ ἀκόλαστος , ὁ σχάζω τε καί οὐραῖος μέρος ὁ κατά ὁ ἡδονά θηρίωσις . ἄλλος ὡς οὐ εἰμί ἐκ ὁ οὐραῖος ὁ ῥάχις ὁ ὄφις ἀνέλκω , φυσικός ὁ φολίς πρός ὁ ἐμπαλῶ ὁ ἐφέλκω ἀντιδίδωμι · οὕτως οὐ εἰμί ἐκ ὁ τελευταῖος ἄρχω ὁ Ψυχή εκλαιχεω ὁ ὁ ἡδονή πρηδών , εἰμί μή τις ὁ κακός ὁ πρῶτος εἴσοδος ἀποκλείω . Διὸ καί ὁ κεφαλή αὐτός ἐπιτηρέω ὁ ὁ ἀρετή ὑφηγητής ἐγκελεύω , κεφαλή ὀνομάζω ὁ ἀρχή ὁ κακία , ἥς μή παραδέχομαι , ἄπρακτος εἰμί ὁ λοιπομενω . ὁ γάρ καθόλου πρός ὁ ἡδονά πολεμικός προστίθημι , οὐ εἄν ὁ μερικός προσβολή ὁ πάθος ὑποφέρω · ὁ δέ ὁ ἀρχή ὁ πάθος ὑποδείκνυμι , ὁράω ἐν ἑαυτοῦ ὁ θηρίον συμπαραδείκνυμι . Ζεύς οὗτος πᾶς διεξέρχομαι ὁ ὁ τοιοῦτος δημόσιος πάθος , ἐπί κεφάλαιος ἀναλαμβάνω ὁ λόγος . εἶπον γάρ ἐκ ἀρχή ὁ μεγαλύνω ποίημα ἐγώ · καί νῦν ἐπάγω ὁ ἐπί μέρος ἔκθεσις ὁ γίγνομαι , ὅτι Ἐμεγάλυνθην · δείκνυμι ὅτι οὖον διά μικρός τις γίγνομαι αὐτός ὁ ἐναντίος ὁ γνῶσις · ἀλλά ὡς εἰς ὁ ἄκρος μέγεθος προέρχομαι ὁ πείρω , ὡς μηδείς ὁ ὅμοιος μνήμη , ἐν ὁ πρό αὐτός γίγνομαι ὁ ἴσος ἔχω . φημί γάρ , ὅτι : « Ἐμεγάλυνθην , » καί προστίθημι , « παρά