gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0369.1
A ὡς προαγόμενον . Τοῦτο δὲ ποιούμεν , διὰ τοῦ δεξάσθαι ἐν ἑαυτοῖς τὸν Θεόν , τέκνα Θεοῦ , καὶ τέκνα δυνάμεως , καὶ υἱοὶ Ὑψίστου γεγόναιμεν . Καὶ πάλιν ἑαυτοὺς ἀμβλίσκομεν , καὶ ἀτελεσφόρητους τε καὶ ὑπνημοὺς ἀπεργαζόμεθα , ὅταν μὴ μορφωθῇ ἐν ἡμῖν , καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος , ἡ τοῦ Χριστοῦ μορφή . Δεὶ γὰρ εἶναι , φησίν , ἄριον τὸν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπον . Ἄριος δὲ πάντως ἐκεῖνός ἐστιν , ᾧ τελείως ὁ τῆς φύσεως συμπληρώται λόγος . Οὐκοῦν εἰ μὲν τις δι’ ἀρετῆς τέκνον Θεοῦ ἑαυτὸν ἐποίησε , λαβὼν ἐξουσίαν τῆς εὐγενείας ταύτης , ἔγνω οὖτος τὸν καιρὸν τῆς ἀγαθῆς ὠδίνος , καὶ χαίρει , κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον , εἰχὼτως , ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον . Ὁ δὲ γεγόνως · τέκνον ὀργῆς , καὶ υἱὸς ἀπωλείας , καὶ σκότους ἔκγονος , γέννημα ἐχίδνης , B ἔκγονον κακῶν , καὶ τὰ ἄλλα πάντα δι’ ὧν ὁ πονηρὸς διαβάλλεται τόκος , οὐχ ἔγνω τὸν ζωογονοῦντα καιρόν · εἰς γὰρ καιρὸς τίκτων εἰς ζωήν , καὶ οὐ πολλοί . Οὐ δὲ διαμαρτὼν ἐν τῇ ἀκαιρίᾳ τοῦ τόκου , τῇ ἀπωλείᾳ ἑαυτὸν ὤδινε , καὶ τῷ θανάτῳ τὴν ψυχὴν ἐμαῖευσατο . Εἰ δὲ φανερὸν ἔστι πῶς ἐν καιρῷ τικτόμεθα , δήλον πᾶσι πῶς ἐν καιρῷ ἀποθνῄσκομεν , οἷον πᾶς τῷ ἁγίῳ Παύλῳ καιρὸς τοῦ ἀγαθοῦ θανάτου εὐκαιρὸς ἦν . Βοᾷ γὰρ ἐν τοῖς ἰδίοις λόγοις , ἐνορχον τρόπον τινὰ ποιούμενος , ὃν εἰς φησιν , ὅτι « Καθ’ ἡμέραν ἀποθνῄσκω , νὴ τὴν ὑμετέραν καύχην » · καὶ τὸ , « Ἕνεκα σοῦ θανατούμεθα πᾶσαν ἡμέραν . » Καὶ αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς τὸ ἀπόκριμα τοῦ θανάτου ἔσχημεν . Πάντως δὲ οὐκ ἀδηλον πῶς ἀποθνῄσκει καθ’ ἡμέραν ὁ Παῦλος , ὁ μηδέποτε τῇ ἁμαρτίᾳ ζῶν , ὁ δὲ τὰ μέλη τῆς σαρκὸς νεκρῶν , καὶ τὴν νέκρωσιν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐν ἑαυτῷ περιφέρων , ὁ πάντοτε Χριστῷ συσταυρούμενος , ὁ μηδέποτε ἑαυτῷ ζῶν , ἀλλὰ ζῶντα ἔχων ἐν ἑαυτῷ τὸν Χριστόν · οὗτος , ἂν εἴη κατὰ γε τὴν ἡμετέραν κρίσιν ὁ εὐκαιρὸς θάνατος , ὁ τῆς ἀληθοῦς ζωῆς γεγόνως πρόξενος . « Ἐγὼ » γὰρ , φησίν , « ἀποκτενῶ καὶ ζῆν ποιήσω » · ὡς πεπεισθαι ἀληθῶς Θεοῦ δῶρον εἶναι τὸ νεκρωθῆναι τῇ ἁμαρτίᾳ , καὶ ζωοποιηθῆναι τῷ πνεύματι . Διὰ γὰρ τοῦ ἀποκτεῖναι , ζωοποιεῖν ἐπαγγέλλεται ἡ θεία φωνή · ὁμοίως δὲ τοῖς εἰρημένοις καὶ τὸ ἐπόμενον ·
Lemmas: A ὡς προάγω . οὗτος δέ ποιέω , διά ὁ δέχομαι ἐν ἑαυτοῦ ὁ Θεός , τέκνον Θεός , καί τέκνον δύναμις , καί υἱός ὕψιστος γίγνομαι . καί πάλιν ἑαυτοῦ ἀμβλίσκω , καί ατελέσφορος τε καί ὑπνημοὺς ἀπεργάζομαι , ὅταν μή μορφόω ἐν ἐγώ , καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , ὁ ὁ Χριστός μορφή . Δεύς γάρ εἰμί , φημί , ἄριοι ὁ ὁ Θεός ἄνθρωπος . Ἄριος δέ πάντως ἐκεῖνος εἰμί , ὅς τέλειος ὁ ὁ φύσις συμπληρόω λόγος . οὐκοῦν εἰμί μέν τις διά ἀρετή τέκνον Θεός ἑαυτοῦ ποιέω , λαμβάνω ἐξουσία ὁ εὐγένεια οὗτος , γιγνώσκω οὗτος ὁ καιρός ὁ ἀγαθός ὠδίς , καί χαίρω , κατά ὁ Εὐαγγέλιος , ἔοικα , ὅτι γεννάω ἄνθρωπος εἰς ὁ κόσμος . ὁ δέ γίγνομαι · τέκνον ὀργή , καί υἱός ἀπώλεια , καί σκότος ἔκγονος , γέννημα ἔχιδνα , B ἔκγονος κακός , καί ὁ ἄλλος πᾶς διά ὅς ὁ πονηρός διαβάλλω τόκος , οὐ γιγνώσκω ὁ ζωογονέω καιρός · εἰς γάρ καιρός τίκτω εἰς ζωή , καί οὖον πολύς . οὖον δέ διαμαρτάνω ἐν ὁ ἀκαιρία ὁ τόκος , ὁ ἀπώλεια ἑαυτοῦ ὠδίνω , καί ὁ θάνατος ὁ ψυχή μαιεύομαι . εἰμί δέ φανερός εἰμί πῶς ἐν καιρός τίκτω , δῆλος πᾶς πῶς ἐν καιρός ἀποθνῄσκω , οἷος πᾶς ὁ ἅγιος Παῦλος καιρός ὁ ἀγαθός θάνατος εὔκαιρος εἰμί . βοάω γάρ ἐν ὁ ἴδιος λόγος , ἔνορχος τρόπος τις ποιέω , ὅς εἰς φημί , ὅτι « κατά ἡμέρα ἀποθνῄσκω , νή ὁ ὑμέτερος καύχη » · καί ὁ , « ἕνεκα σύ θανατόω πᾶς ἡμέρα . » καί αὐτός ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἀπόκριμα ὁ θάνατος ἔχω . πάντως δέ οὐ ἄδηλος πῶς ἀποθνῄσκω κατά ἡμέρα ὁ Παῦλος , ὁ μηδέποτε ὁ ἁμαρτία ζῶ , ὁ δέ ὁ μέλος ὁ σάρξ νεκρός , καί ὁ νέκρωσις ὁ σῶμα ὁ Χριστός ἐν ἑαυτοῦ περιφέρω , ὁ πάντοτε Χριστός συσταυρόω , ὁ μηδέποτε ἑαυτοῦ ζῶ , ἀλλά ζῶ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ Χριστός · οὗτος , εἄν εἰμί κατά γε ὁ ἡμέτερος κρίσις ὁ εὔκαιρος θάνατος , ὁ ὁ ἀληθής ζωή γίγνομαι πρόξενος . « ἐγώ » γάρ , φημί , « ἀποκτείνω καί ζῶ ποιέω » · ὡς πείθω ἀληθής Θεός δῶρον εἰμί ὁ νεκρόω ὁ ἁμαρτία , καί ζωοποιέω ὁ πνεῦμα . Ζεύς γάρ ὁ ἀποκτείνω , ζωοποιέω ἐπαγγέλλω ὁ θεῖος φωνή · ὁμοίως δέ ὁ εἴρω καί ὁ ἔπω ·