gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0332.1
ὀλιγῷ βίῳ καὶ ἡ ἀπώλυσιν συνα-έμεinen · ἐφελκονται δὲ μεθ' ἑαυτῶν οὐδὲν ὅτι μὴ τὴν συνείδησιν μόνην . Ὁ μοι δοκεῖ καὶ ὁ μέγας Ἐκκλησιαστὴς , ὡσπερ ἤδη τούτων ἔξω γενόμενος , καὶ γυμνὴ τῇ ψυχῇ τῆς ἀλύου ζωῆς ἐπιβατεύων , ἑκεῖνα εἶπεν , ἃ εἴκως ποτε καὶ ἡμᾶς εἰπεῖν , ὅταν ἔξω τοῦ παραλύου τούτου τόπου γενώμεθα , περὶ ὧν ἡ ψάμμος ἐστίν , ἡ ὑπὸ τῆς τοῦ βίου θαλάσσης ἐκπιπτομένη , καὶ πάντων χωρισθῶμεν τῶν περιεκτυποῦντων ἡμᾶς καὶ καταδομοβούντων χυμάτων , ἐκ τῆς νοηθείσης θαλάσσης μόνην τὴν μνήμην τῶν ὧδε σπουδασθέντων ἐπαγόμενοι λέγομεν τὸ , « Ματαιότης ματαιοτήτων , καὶ τὰ πάντα ματαιότης , καὶ οὐδὲν περισσεῖ τῷ ἀνθρώπῳ ὃ μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον . » Οὕτως γάρ , κατὰ γε τὸν ἐμὸν λόγον , πᾶσης ἔστω ψυχῆς οὕτως ὁ λόγος , ὅταν γυμνωθεῖσα τῶν τῆδε πρὸς τὸν ἐλπίζομενον μετακοισθῇ βίον . Εἰτε γὰρ τι τῶν ὑψηλοτέρων ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ κατάρθωσε , κατηγχορεῖ τούτου ἐν ᾧ ἦν , τῇ πρὸς τὸ εὐρεθὲν συγκρίσει , τὸ παρελθὸν τι ἀτιμάζουσα , εἰτε καὶ προσπαθῶς περὶ τὴν ὑψη διατεθεῖσα , ἰδοὺ τὰ ἀπροσδόκητα , καὶ τῇ πείρᾳ μάθοι τῶν σπουδασθέντων περὶ τὸν βίον αὐτὴ τὸ ἀνάντην · τότε θορυβοῦσα τὴν φωνὴν ταύτην προοίσειται , οἷα δὴ ποιούμεν ἐκ μεταμελείας οἱ ἄνθρωποι , τὰς ἀδουλαίας ἑαυτῶν εἰ τοὺς ἀλωφρούμενος διηγούμενοι , τὸ , « Ματαιότης ματαιοτήτων , » καὶ τὰ λοιπόμενα . « Πάντες οἱ λόγοι , » φησίν , « Ἐχποτοι , καὶ οὐ δυνήσεται ἄνθρωπος τοῦ λαλεῖν . » Καὶ μή , οὐδὲν ἐκ τοῦ προχειροῦ νομίζεται τοῦ λαλεῖν εὐκολώτερον . Τίς γὰρ ἐστι κόπος τῷ λαλοῦντι ; οἱ τις βούλεται ; Ἐγρὰ ἡ γλῶσσα καὶ εὐτροφος , καὶ πρὸς ὅτιπερ θελοῦ ῥημάτων εἴδος ἀπόνως ἐαυτὴν σχηματίζουσα · ἀκώλυτος ἡ ὀλὴ τοῦ ἀέριου πνεύματος , ψυχῆς χρημένην τοὺς ὀρθογούς ἐργάζεται · ἀλυπος ταῖς παρειὰς ἡ ὑποῦργια , καὶ τοῖς χείλεσιν ἄμα ἡ πρὸς τὴν ἐκφώνησιν τοῦ λεγομένου συνέργεια . Τίνα οὖν ἐνορᾷ τῷ λόγῳ τὸν κόπον ; Οὐ γὰρ γῆν σχάπτοντες , ἢ πέτρας ἀνακλῖοντες , ἢ ἐπὶ τῶν ὤμων ἀχθοφοροῦντες , ἢ ἄλλο τι τῶν ἐπιπόνων κατεργαζόμενοι , τὸν λόγον διεξοδεύομεν · ἀλλὰ τὸ συστᾶν ἐν ἡμῖν νόημα διὰ φωνῆς ἐκκαλυφθέν , λόγος ἐγένετο . Ἄλλ' ἐπεὶδὴ ὁ τοιούτος λόγος κόπον οὐκ ἔχει , νοητέον ἄν εἴη τίνες οἱ κοπιῶντες λόγοι , οἷς οὐ δυνήσεται ἄνθρωπος τοῦ λαλεῖν . « Οἱ πρεσβύτεροι , » φησί , « διπλῆς τιμῆς ἀξιοῦσθωσαν , μάλιστα οἱ κοπιῶντες ἐν λόγῳ . » Πρεσβύτερος , κατὰ τὴν συνήθειαν , ὁ ἐκδὸς τὴν ἡλικίαν καὶ ἐν γῆρει καταστάσει γενόμενος λέγεται , ὡς εἴ γε τις ἀτακτοῖ τῷ λογισμῷ , καὶ ἐν ἀταξίᾳ τὸν βίον ἔχει , οὐπω πρεσβύτερος ὁ τοιούτος , κἂν ἐν πολίᾳ τύχῃ φαινόμενος , ἀλλ' ἐτι ἄνηρ . Οὐχοὖν ὁλὸν γε ἀληθῶς λόγοι , οἱ πρὸς τὸ ψυχωφελὲς τε καὶ χρήσιμον τῶν ἀνθρώπων γινόμενοι , οὗτοι πλήρεις ἰδριῶν εἰσι καὶ πόνων , καὶ πολὺν ἐπάγονται κόπον , ἵνα γένωνται λόγοι . « Τὸν γὰρ κοπιῶντα γεωργὸν δεῖ πρῶτον τὸν καρπὸν ἀπολαμβάνειν , » φησίν ὁ τῶν τοιούτων λόγων τεχνίτης , ὡς δέον μὴ ῥήμα νοεῖσθαι τὸν λόγον , ἀλλὰ τὴν ἐν τοῖς ἔργοις
Lemmas: ὀλιγῶ βίος καί ὁ ἀπόλλυμι συνα-έμεinen · ἐφέλκω δέ μετά ἑαυτοῦ οὐδείς ὅτι μή ὁ συνείδησις μόνος . ὁ ἐγώ δοκέω καί ὁ μέγας ἐκκλησιαστής , ὡς ἤδη οὗτος ἔξω γίγνομαι , καί γυμνός ὁ Ψυχή ὁ ἀλύω ζωή ἐπιβατεύω , ἐκεῖνος εἶπον , ὁ ἵημι ποτός καί ἐγώ εἶπον , ὅταν ἔξω ὁ παραλύω οὗτος τόπος γίγνομαι , περί ὅς ὁ ψάμμος εἰμί , ὁ ὑπό ὁ ὁ βίος θάλασσα ἐκπίπτω , καί πᾶς χωρίζω ὁ περιεκτυπέω ἐγώ καί καταδομοβούντων χύμα , ἐκ ὁ νοέω θάλασσα μόνος ὁ μνήμη ὁ ὧδε σπουδάζω ἐπάγω λέγω ὁ , « Ματαιότης ματαιότης , καί ὁ πᾶς ματαιότης , καί οὐδείς περισσεῖ ὁ ἄνθρωπος ὅς μοχθέω ὑπό ὁ ἥλιος . » οὕτως γάρ , κατά γε ὁ ἐμός λόγος , πᾶς ἵστημι Ψυχή οὕτως ὁ λόγος , ὅταν γυμνόω ὁ τῆδε πρός ὁ ἐλπίζω μετακοισθῇ βίος . εἴτε γάρ τίς ὁ ὑψηλός ἐν ὁ ζωή οὗτος κατάρθωσε , κατηγχορεω οὗτος ἐν ὅς εἰμί , ὁ πρός ὁ εὑρίσκω σύγκρισις , ὁ παρέρχομαι τίς ἀτιμάζω , εἴτε καί προσπαθής περί ὁ ὕψος διατίθημι , ἰδού ὁ ἀπροσδόκητος , καί ὁ πείρω μανθάνω ὁ σπουδάζω περί ὁ βίος αὐτός ὁ ἀνάντης · τότε θορυβέω ὁ φωνή οὗτος προφέρω , οἷος δή ποιέω ἐκ μεταμέλεια ὁ ἄνθρωπος , ὁ ἀδουλαῖος ἑαυτοῦ εἰμί ὁ αλωφρουμην διηγέομαι , ὁ , « Ματαιότης ματαιότης , » καί ὁ λείπω . « πάνετες ὁ λόγος , » φημί , « εχποος , καί οὖον δύναμαι ἄνθρωπος ὁ λαλέω . » καί μή , οὐδείς ἐκ ὁ πρόχειρον νομίζω ὁ λαλέω εὔκολος . Τῖς γάρ εἰμί κόπος ὁ λαλέω ; ὁ τις βούλομαι ; Ἐγρὰ ὁ γλῶσσα καί εὐτροφής , καί πρός ὅτιπερ θέλω ῥῆμα εἶδος ἄπονος ἑαυτοῦ σχηματίζω · ἀκώλυτος ὁ ὀλή ὁ αέριος πνεῦμα , Ψυχή χράω ὁ ὀρθογούς ἐργάζομαι · ἄλυπος ὁ παρειάς ὁ ὑπουργία , καί ὁ χεῖλος ἄμη ὁ πρός ὁ ἐκφώνησις ὁ λέγω συνέργεια . τίς οὖν ἐνοράω ὁ λόγος ὁ κόπος ; οὖον γάρ γῆ σκάπτω , ἢ πέτρα ἀνακλίνω , ἢ ἐπί ὁ ὦμος ἀχθοφορέω , ἢ ἄλλος τίς ὁ ἐπίπονος κατεργάζομαι , ὁ λόγος διεξοδεύω · ἀλλά ὁ συνίστημι ἐν ἐγώ νόημα διά φωνή ἐκκαλύπτω , λόγος γίγνομαι . ἄλλος ἐπειδή ὁ τοιούτος λόγος κόπος οὐ ἔχω , νοητέον ἄν εἰμί τίς ὁ κοπιάω λόγος , ὅς οὖον δύναμαι ἄνθρωπος ὁ λαλέω . « ὁ πρέσβυς , » φημί , « διπλόος τιμή ἀξιόω , μάλιστα ὁ κοπιάω ἐν λόγος . » Πρεσβύτερος , κατά ὁ συνήθεια , ὁ ἐκδίδωμι ὁ ἡλικία καί ἐν γῆρας κατάστασις γίγνομαι λέγω , ὡς εἰμί γε τις ἄτακτος ὁ λογισμός , καί ἐν ἀταξία ὁ βίος ἔχω , οὔπω πρέσβυς ὁ τοιούτος , κἀν ἐν πολιός τυγχάνω φαίνω , ἀλλά ἔτι ἀνήρ . ουχοω ὀλός γε ἀληθής λόγος , ὁ πρός ὁ ψυχωφελής τε καί χρήσιμος ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι , οὗτος πλήρης ἴδριος εἰμί καί πόνος , καί πολύς ἐπάγω κόπος , ἵνα γίγνομαι λόγος . « ὁ γάρ κοπιάω γεωργός δεῖ πρῶτος ὁ καρπός ἀπολαμβάνω , » φημί ὁ ὁ τοιοῦτος λόγος τεχνίτης , ὡς δήω μή ῥῆμα νοέω ὁ λόγος , ἀλλά ὁ ἐν ὁ ἔργον