gregorius-nyssenus.in-ecclesiasten-homiliae-8 pg044_0331.1
οὐχ ἡ ἐκ τῶν δυναστείων περιφάνεια . Καὶ ταῦτα μὲν τοῖς ἐν εὐηλίᾳ τινὶ ζῴσιν · ὅσος δὲ ἐπίπονος ὁ πρὸς ἀρετὴν δοκεῖ βίος , τῇ τῆς γῆς ὑποδείγματι πρὸς τὸ ἔνχαρτερεῖν τοῖς δεινοῖς , ἡ ψυχὴ παιδοτριδεῖσθω . « Ἡ γῆ εἰς τὸν αἰῶνα ἔστηκεν . » Τί μοχθηρότερον τῆς ἀκινήτου ταύτης παγιότητος ; καὶ διὰς παρατείνεται μέχρις αἰῶνος ἡ στάσις . Σοὶ δὲ ὀλίγος ὁ τῆς ἀθλήσεως χρόνος . Μὴ γίνου τῆς γῆς ἀψυχότερος · μὴ γίνου τῶν ἀναίσθητων ἀνοητότερος , ὁ λογιμὸν εἰληθώς · καὶ λόγῳ πρὸς τὴν ζωὴν διοικούμενος · ἀλλὰ « μένε , » καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος , « ἐν οἷς ἐμαθες καὶ ἐπιστώθης , ἐν ἑδραῖ καὶ ἀμετακινήτῳ τῇ στάσει . » Ἐπεὶ καὶ τοῦτο τῶν δεινῶν παραγγελμάτων ἐστὶ , τὸ , « Ἐδραῖοι καὶ ἀμετακίνητοι γίνεσθε . » Ἄσειστος ἐν σοὶ μενέτω ἡ σωφροσύνη , παγία ἡ πίστις , ἀμετάθετος ἡ ἀγάπη , ἀκίνητος ἡ ἐν παντὶ καλῷ στάσις , ὡς ἂν καὶ ἡ ἐν σοὶ γῆ εἰς τὸν αἰῶνα εἴσῃκει . Εἰ δὲ τις κεχηνὼς πρὸς τὴν πλεονεξίαν , καὶ καθάπερ τινὰ θάλασσαν τὴν ἀμετριαν τῆς ἐπιθυμίας ἀπλώσας , πρὸς τὰ πανταχθεν εἰσρέοντα χέρῳ ἀπλήστως ἔχει , οὕτως πρὸς τὴν ὧντως θάλασσαν βλέπων , θεραπεύεσθω τὴν νόσον . Ὡς γὰρ ἐκεῖνη τὸ ἑαυτῆς οὐ παρέρχεται μέτρον ἐν ταῖς μυρίαις τῶν ὑδάτων ἐπιρροαῖς , ἀλλ’ ἐν τῷ ἴσῳ διαμένει πληρώματι , καθάπερ οὐδεμιᾶς αὐτῇ ἐξ ὑδάτων γινομένης προσθήκης · κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἴδιος μέτροις ἐν τῇ ἀπολαύσει τῶν προσόντων διελημμένη , συμπλαττάναι τῇ πλήθει τῶν προσόδων τὴν ἀπολαυστικὴν λαμπρότῳ οὐ δύναται , ἀλλὰ τὸ μὲν εἰσῆρὶ παύεται , ἡ δὲ τῆς ἀπολαύσεως δύναμις ἐν τῷ ἴδῳ ὅρῳ φυλάσσεται . Εἰ οὖν ἡ ἀπόλαυσις πλεονάσαι οὐ δύναται παρὰ τὸ μέτρον τῆς φύσεως , εἰς τί τὰς τῶν προσόδων ἐπιρροὰς ἐρρελοῦμεθα , οὐδέποτε πρὸς εὐποιίαν ἄλλων ὑπὲρ τῶν ἐπεισιόντων ὑπερχυόμενοι ; Ἐπεὶδὴ δὲ κατὰ τὸν ἀποδοθέντα ἡμῖν τῆς ματαιότητος λόγον , ἡ τὸ ἀνόνητον ῥῆμα , ἢ τὸ ἀνόνητον πρᾶγμα ματαιότητος ἐστίν , καλῶς ἐχεῖδὴν τοῦ λόγου ἄρχεται . Ὡς ἂν μήτε τι τῶν γινομένων , μήτε τι τῶν λεγομένων , εἰ τις πρὸς τὸν ὧδε βλέπει σκοπὸν , ὡς ὑφεστὸς λογισώμεθα . Πᾶσα γὰρ ἀνθρώπων σπουδή , πρὸς τι τῶν περὶ τὸν βίον ἀσχολομένη , νηπίων ἀντικρὺς ἐστὶ τὰ ἐπὶ ψάμμων ἀθύρματα , οἷς ἡ τῶν γινομένων ἀπόλαυσις τῇ περὶ τὰ γινόμενα σπουδῇ συναπλήξεν . Ἄμα τὲ γὰρ τοῦ πονεῖν ἐπαύσατο , καὶ ἡ ψάμμος πρὸς αὐτὴν σύρρεῖσα οὐδὲν ἴχνος τῶν πεποιημένων ὑπέλειπετο ,
Lemmas: οὐ ὁ ἐκ ὁ δυναστεία περιφάνεια . καί οὗτος μέν ὁ ἐν ευήλιος τις ζῶ · ὅσος δέ ἐπίπονος ὁ πρός ἀρετή δοκέω βίος , ὁ ὁ γῆ ὑπόδειγμα πρός ὁ ἔνχαρτερεῖν ὁ δεινός , ὁ ψυχή παιδοτριδηω . « ὁ γῆ εἰς ὁ αἰών ἵστημι . » τις μοχθηρός ὁ ἀκίνητος οὗτος παγιότης ; καί Διᾶς παρατείνω μέχρι αἰών ὁ στάσις . σοί δέ ὀλίγος ὁ ὁ ἄθλησις χρόνος . μή γίγνομαι ὁ γῆ ἄψυχος · μή γίγνομαι ὁ αναίσθητος ἀνόητος , ὁ λογιμὸν εἴλω · καί λόγος πρός ὁ ζωή διοικέω · ἀλλά « μένω , » καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , « ἐν ὅς μανθάνω καί πιστόω , ἐν ἕδρα καί ἀμετακίνητος ὁ στάσις . » ἐπεί καί οὗτος ὁ δεινός παράγγελμα εἰμί , ὁ , « εδραίος καί ἀμετακίνητος γίγνομαι . » ἄσειστος ἐν σύ μένω ὁ σωφροσύνη , πάγιος ὁ πίστις , ἀμετάθετος ὁ ἀγάπη , ἀκίνητος ὁ ἐν πᾶς καλός στάσις , ὡς εἄν καί ὁ ἐν σύ γῆ εἰς ὁ αἰών εἰσήκω . εἰμί δέ τις χάσκω πρός ὁ πλεονεξία , καί καθάπερ τις θάλασσα ὁ ἀμετρία ὁ ἐπιθυμία ἁπλόω , πρός ὁ πανταχθεν εἰσρέω χέρῳ ἄπληστος ἔχω , οὕτως πρός ὁ εἰμί θάλασσα βλέπω , θεραπεύω ὁ νόσος . ὡς γάρ ἐκεῖνος ὁ ἑαυτοῦ οὖον παρέρχομαι μέτρον ἐν ὁ μυρίος ὁ ὕδωρ ἐπιρροή , ἀλλά ἐν ὁ ἴσος διαμένω πλήρωμα , καθάπερ οὐδείς αὐτός ἐκ ὕδωρ γίγνομαι προσθήκη · κατά ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ ἀνθρώπινος φύσις ἴδιος μέτρον ἐν ὁ ἀπολαύω ὁ πρόσειμι διαλαμβάνω , συμπλάσσω ὁ πλῆθος ὁ πρόσοδος ὁ ἀπολαυστικός λάμπρος οὖον δύναμαι , ἀλλά ὁ μέν εἰσαίρω παύω , ὁ δέ ὁ ἀπόλαυσις δύναμις ἐν ὁ ὁράω ὅρος φυλάσσω . εἰμί οὖν ὁ ἀπόλαυσις πλεονάζω οὖον δύναμαι παρά ὁ μέτρον ὁ φύσις , εἰς τίς ὁ ὁ πρόσοδος ἐπιρροή ῥέω , οὐδέποτε πρός εὐποιία ἄλλος ὑπέρ ὁ ἐπείσειμι ὑπερχέω ; ἐπειδή δέ κατά ὁ ἀποδίδωμι ἐγώ ὁ ματαιότης λόγος , ὁ ὁ ἀνόνητος ῥῆμα , ἢ ὁ ἀνόνητος πρᾶγμα ματαιότης εἰμί , καλῶς ἐχεῖδὴν ὁ λόγος ἄρχω . ὡς εἄν μήτε τίς ὁ γίγνομαι , μήτε τίς ὁ λέγω , εἰμί τις πρός ὁ ὧδε βλέπω σκοπός , ὡς ὑφίστημι λογίζομαι . πᾶσα γάρ ἄνθρωπος σπουδή , πρός τίς ὁ περί ὁ βίος ἀσχολέω , νήπιος ἀντικρύς εἰμί ὁ ἐπί ψάμμος ἄθυρμα , ὅς ὁ ὁ γίγνομαι ἀπόλαυσις ὁ περί ὁ γίγνομαι σπουδή συναπολήγω . ἄμη τε γάρ ὁ πονέω παύω , καί ὁ ψάμμος πρός αὐτός συρρέω οὐδείς ἴχνος ὁ ποιέω ὑπολείπω ,