gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0527.2
B Ἀλλ' ἐπὶ τὸ προτεθὲν ἐπανελθῶμεν · ὅτι διὰ θανάτου ἡ ψυχὴ ἐκ τοῦ θανάτου ἀνίσταται . Ὥς ἂν γὰρ μὴ ἀποθάνῃ , νεκρὰ διὰ παντὸς μένει , καὶ τῆς ζωῆς ἀπαράδεκτος . Ἐκ δὲ τοῦ ἀποθάνειν , ἐν ζωῇ γίνεται , πᾶσαν ἀποθεμένη νεκρότητα . Καὶ τοῦτο ἡμῖν ἐκ τοῦ προκειμένου ῥητοῦ βεβαιοῦται · τὸ δόγμα , οὕτως εἰπούσης τῆς νύμφης · ὅτι Ἀνέστην ἐγὼ ἀνοῖξαι τῷ ἀδελφιδῷ μου . Αἱ χεῖρές μου ἐσταξάν σμύρναν , οἱ δάκτυλοί μου σμύρνης πλήρεις . Θανάτου δὲ σύμβολον εἶναι τὴν σμύρναν οὐχ ἂν τις ἀμφιβάλλῃ τῶν ταῖς θείαις ὁμιληκότων Γραφαῖς . Πῶς οὖν ὁ θάνατος ἐκ τοῦ θανάτου ἡμᾶς ἀνίστησιν , ἐπίζειν οἴμαι τινὰς τὸν περὶ τούτου λόγον εὐχρινήθηναὶ σαφέστερον . Ἐροῦμεν τοίνυν ὅπως ἂν οἷόν τε ἦ , τάξιν τινὰ δι' ἀκολουθίας ἐπιθίντες τῷ λόγῳ . Πάντα ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεὸς καλὰ λίαν εἶναι · ὁ τῆς κοσμογενείας λόγος μαρτυρεῖται . Ἐκ δὲ τῶν λίαν καλῶν ἦν καὶ ὁ ἄνθρωπος · μᾶλλον δὲ πλεῖον τῶν καλῶν κεκοσμημένος τῷ καλεῖν . Τί γὰρ ἂν ἕτερον οὕτως εἴη καλόν , ὡς τὸ τοῦ ἀσχημοῦς κάλλους ὁμοίωμα ; Εἰ δὲ πάντα καλὰ λίαν , ἐν δὲ τοῖς πᾶσι , ἢ καὶ πρὸ ἀπάντων ὁ ἄνθρωπος ἦν , οὐκ ἦν πάντως ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ὁ θάνατος . Οὐ γὰρ ἂν καλόν τι ὁ ἄνθρωπος ἦν · εἴπερ εἶχεν ἐν ἑαυτῷ τῆς τοῦ θανάτου καταφύσεις τὸν σκυθρωπὸν χαρακτήρα . Ἀλλὰ τῆς αἰδίου ζωῆς ἀπεικόνισμα ὢν καὶ ὁμοίωμα , καλὸς ἦν ὡς ἀληθῶς καὶ λίαν καλός , τῷ φαιδρῷ τῆς ζωῆς χαρακτῆρι καλλωπιζόμενος . Ἦν δὲ καὶ αὐτῷ καὶ ὁ θεῖος παράδεισος , διὰ τῆς εὐκαρπίας τῶν δένδρων βρῶσιν ζωῆν , καὶ ἡ τοῦ Θεοῦ ἐντολὴ ζωῆς ἦν νόμος , τὸ μὴ ἀποθάνειν παραγγέλλουσα . Ὦντος δὲ κατὰ τὸ μέσον τῆς τοῦ παραδείσου φυτείας τοῦ τὴν ζωὴν βρῶντος ξύλου , ὅτι ποτὲ χρή τὸ ξύλον νοεῖν ἑαυτό , οὐ ὁ καρπὸς ζωῆς · καὶ τοῦ θανατηφόρου δὲ ξύλου , οὐ καλὸν ἄμα καὶ κακὸν εἶναι τὸν καρπὸν ἀποφαίνεται , καὶ αὐτὸ κατὰ τὸ μέσον ὄντος τοῦ παραδείσου · ἀδύνατον δὲ ὄντος ἐν τῷ μεταξὺ τοῖς ξύλοις χώραν γενέσθαι · ὁπότερον γὰρ ἂν δώμεν ἐξ ἀμφοτέρων ἐπὶχεν τὸ μέσον , κατὰ πᾶσαν ἀνάγκην τὸ ἕτερον τῆς τοῦ μέσου χώρας πάντως ἐξαιρεῖται .
Lemmas: B ἀλλά ἐπί ὁ προτίθημι ἐπανέρχομαι · ὅτι διά θάνατος ὁ ψυχή ἐκ ὁ θάνατος ἀνίστημι . ὥ εἄν γάρ μή ἀποθνῄσκω , νεκρός διά πᾶς μένω , καί ὁ ζωή ἀπαράδεκτος . ἐκ δέ ὁ ἀποθνῄσκω , ἐν ζωή γίγνομαι , πᾶς ἀποτίθημι νεκρότης . καί οὗτος ἐγώ ἐκ ὁ πρόκειμαι ῥητός βεβαιόω · ὁ δόγμα , οὕτως εἶπον ὁ νύμφη · ὅτι ἀνίστημι ἐγώ ἀνοίγω ὁ ἀδελφιδέος ἐγώ . ὁ χείρ ἐγώ στάζω Σμύρνα , ὁ δάκτυλος ἐγώ Σμύρνα πλήρης . Θάνατος δέ σύμβολον εἰμί ὁ Σμύρνα οὐ εἄν τις ἀμφιβάλλω ὁ ὁ θεῖος ὁμιλέω γραφή . Πῶς οὖν ὁ θάνατος ἐκ ὁ θάνατος ἐγώ ἀνίστημι , ἐπιζέω οἴμη τις ὁ περί οὗτος λόγος ευχρινεος σαφής . ἐρέω τοίνυν ὅπως εἄν οἷος τε εἰμί , τάξις τις διά ἀκολουθία ἐπιτίθημι ὁ λόγος . Πάν ὅσος ποιέω ὁ θεός καλός λίαν εἰμί · ὁ ὁ κοσμογένεια λόγος μαρτυρέω . ἐκ δέ ὁ λίαν καλός εἰμί καί ὁ ἄνθρωπος · μᾶλλον δέ πλείων ὁ καλός κοσμέω ὁ καλέω . τις γάρ εἄν ἕτερος οὕτως εἰμί καλός , ὡς ὁ ὁ ἄσχημος κάλλος ὁμοίωμα ; εἰμί δέ πᾶς καλός λίαν , ἐν δέ ὁ πᾶς , ἢ καί πρό ἀπαντάω ὁ ἄνθρωπος εἰμί , οὐ εἰμί πάντως ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁ θάνατος . οὖον γάρ εἄν καλός τίς ὁ ἄνθρωπος εἰμί · εἴπερ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ὁ θάνατος κατάφυσις ὁ σκυθρωπός χαρακτήρ . ἀλλά ὁ ἀΐδιος ζωή ἀπεικόνισμα εἰμί καί ὁμοίωμα , καλός εἰμί ὡς ἀληθής καί λίαν καλός , ὁ φαιδρός ὁ ζωή χαρακτήρ καλλωπίζω . ἦς δέ καί αὐτός καί ὁ θεῖος παράδεισος , διά ὁ εὐκαρπία ὁ δένδρον βρῶσις ζωή , καί ὁ ὁ Θεός ἐντολή ζωή εἰμί νόμος , ὁ μή ἀποθνῄσκω παραγγέλλω . εἰμί δέ κατά ὁ μέσος ὁ ὁ παράδεισος φυτεία ὁ ὁ ζωή βιβρώσκω ξύλον , ὅτι ποτέ χρή ὁ ξύλον νοέω ἑαυτοῦ , οὖον ὁ καρπός1 ζωή · καί ὁ θανατηφόρος δέ ξύλον , οὖον καλός ἄμη καί κακός εἰμί ὁ καρπός ἀποφαίνω , καί αὐτός κατά ὁ μέσος εἰμί ὁ παράδεισος · ἀδύνατος δέ εἰμί ἐν ὁ μεταξύ ὁ ξύλον χώρα γίγνομαι · ὁπότερος γάρ εἄν δήω ἐκ ἀμφότερος ἐπιχέω ὁ μέσος , κατά πᾶς ἀνάγκη ὁ ἕτερος ὁ ὁ μέσος χώρα πάντως ἐξαιρέω .