gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0429.1
A παρεδεξάμην . Τοιούτον δὲ τινὰ νοῦν δοκεῖ μοι τὸ λεγόμενον ἔχειν · Ἐπεὶδὴ πολλῶν καὶ διαφόρων ἀρωμάτων , ἀλλ’ οὐ κατ’ ἄλλην ἰδιότητα εὐπνοούντων , τεχνικῇ τῃς καὶ ἡμέτρου μείξεως τὸ τοιούτον ἀπεργάζεται μύρον , μίας τινὸς πόας εὐώδους ἐκ τῶν συμβαλλομένων , ἡ δνομα νάρδος ἐστί , διὸ τῷ σκευάσματι παρεχομένης τὸ ὄνομα · τὸ δὲ ἐκ πάντων τῶν ἀρωματικῶν ἰδιωμάτων εἰς μίαν συνεναιζόμενον εὐπνοιαν , ὡς αὐτὴ τοῦ νυμφίου τὴν εὐωδίαν ἡ καθαραμένη αἴσθησις δέχεται · ταῦτα διὰ τῶν εἰρημένων παιδεύειν ἡμᾶς τὸν Λόγον οἴομεθα , ὅτι ἐκεῖνο μὲν ὅ τι ποτὲ κατ’ οὐσίαν ἐστὶ , τὸ πᾶσιν ὑπερέχον τῆς τῶν ὄντων συστάσεως τε καὶ διοικήσεως , ἀπρόσιτον τε καὶ ἀναφὲς καὶ ἀληπτόν · ἡ δὲ ἐν ἡμῖν διὰ τῆς τῶν ἀρετῶν καθαρότητος μυρωθούση εὐωδία , ἀντ’ ἐκείνου ἡμῖν γίνεται , μιμουμένη τῷ καθ’ ἑαυτὴν καθαρῷ τὴν φύσει ἀχράστον , καὶ τῷ ἀγαθῷ τὸ ἀγαθόν , καὶ τῷ ἀφθάρτῳ τὸ ἀφθαρτόν , καὶ τῷ ἀναλλοιώτῳ τὸ ἀναλλοιώτον , καὶ πᾶσι τοῖς κατ’ ἀρετὴν ἐν ἡμῖν κατορθουμένοις τὴν ἀληθινὴν ἀρετὴν περὶ ἣς φησιν Ἀβδακοὺμ ὁ προφήτης , ὡς τοὺς οὐρανοὺς πάντας διαλαβοῦσαν . Οὐκοῦν ταῦτα πρὸς τοὺς φίλους τοῦ νυμφίου διεξιούσα , ὅτι Τὴν ὀσμὴν αὐτοῦ ἡ ἐμὴ νάρδος ἐμολ δώσει · ταῦτα μοι καὶ τὰ τοιαῦτα δοκεῖ φιλοσοφοῦσα λέγειν , δτι εἰς εἷς ἄνθρωπος εὐωδίας ἡ ἄρωμα ἐκ τῶν ποικίλων τῆς ἀρετῆς λειμῶνων ἀνθολογήσας , πάντα ἑαυτοῦ τὸν βίον ἐμμύρον διὰ τῆς τῶν καθ’ ἕκαστον ἐπιτηδευμάτων εὐωδίας ἀπεργασάμενος , διὰ πάντων γένοιτο τέλειος , πρὸς αὐτὸν μὲν τὸν Θείον Λόγον , ὡς πρὸς ἥλιον κύκλον ἀτενῶς ἐνιδεῖν φύσιν οὐκ ἔχει · ἐν ἑαυτῷ δὲ καθάπερ ἐν κατόπτρῳ βλέπει τὸν ἥλιον . Αἱ γὰρ τῆς ἀληθινῆς ἐκείνης καὶ θείας ἀρετῆς ἀκτῖνες τῷ κεκαθαρισμένῳ βίῳ διὰ τῆς ἀπορρέουσης αὐτῶν ἀπαθείας ἐκλάμπονσαι , ὁρατὸν ποιοῦσιν ἡμῖν τὸ ἀόρατον , καὶ ληπτὸν τὸ ἀπόδοτον , τῷ ἡμετέρῳ κατόπτρῳ ἐνζωγραφούσαι τὸν ἥλιον . Ταὐτὸν δὲ ἐστὶν ὡς πρὸς τὸ ἐγχειλεμενον νόημα , ἡ ἀκτῖνας εἰπεῖν ἡλίου , ἡ τῆς ἀρετῆς ἀπορροίας , ἡ τὰς ἀρωματικὰς εὐωδίας . Ὅ τι γὰρ ἂν ἐκ τούτων πρὸς τὸν τοῦ λόγου σκοπὸν ὑποθώμεθα , ἐν ἐξ ἀπάντων ἐστὶ τὸ ἐγγινόμενον νόημα , τὸ διὰ τῶν ἀρετῶν ἡμῖν τοῦ πάντα νοῦν ὑπερέχοντος ἀγαθοῦ τὴν γνῶσιν ἐγγίνεσθαι , ὡςπερ ἐστὶ διὰ τινὸς εἰκόνος τὸ ἀρχέτυπον κάλλος ἀναλογίζεσθαι . Οὕτω καὶ Παῦλος , ἡ νύμφη , ὁ διὰ τῶν ἀρετῶν τὸν νυμφίον μιμούμενος , καὶ ζωγραφῶν ἑαυτῷ διὰ τοῦ βίου τὸ ἀπρόσιτον κάλλος , ἐκ τε τῶν καρπῶν τοῦ πνεύματος , ἀγάπης τε καὶ χαρᾶς , καὶ εἰρήνης , καὶ τῶν τοιούτων εἰδῶν μυρεψῶν ταύτην τὴν νάρδον , Χριστοῦ εὐωδίαν ἔλεγεν ἑαυτὸν εἶναι , τὴν ἀπρόσιτον ἐκείνην καὶ ὑπερέχουσαν χάριν ἐν ἑαυτῷ σφραγισαμένον , καὶ τοῖς ἄλλοις ἑαυτὸν παρέχον ὡσπερ θυμιάμα τι κατ’ ἐξουσίαν ἀντιλαμβάνεσθαι , ὡς κατὰ τὴν προσούσαν ἑκάστῳ διάθεσιν , ἡ ζωοποιὸς ἐγίνετο , ἡ θανατηφόρος ἐσπνοια . Ὥσπερ τὸ αὐτὸ μύρον εἰ κάθαρος καὶ περιστερὰ προτεθεῖη , οὐ ταύτῃ ἐπ’ ἀμφοτέροις ἐργάζεται · ἀλλ’ ἡ μὲν περιστέρα βωμολαιωτέρα διὰ τῆς εὐπνοίας
Lemmas: A παραδέχομαι . τοιοῦτος δέ τις νόος δοκέω ἐγώ ὁ λέγω ἔχω · ἐπειδή πολύς καί διάφορος ἄρωμα , ἀλλά οὖον κατά ἄλλος ἰδιότης εὐπνοέω , τεχνικός ὁ καί μετρέω μεῖξις ὁ τοιοῦτος ἀπεργάζομαι μύρον , μίας τις πόα εὐώδης ἐκ ὁ συμβάλλω , ὁ δνομα νάρδος εἰμί , διό ὁ σκεύασμα παρέχω ὁ ὄνομα · ὁ δέ ἐκ πᾶς ὁ ἀρωματικός ἰδίωμα εἰς εἷς συμφέρω εὔπνοια , ὡς αὐτός ὁ νυμφίος ὁ εὐωδία ὁ καθαίρω αἴσθησις δέχομαι · οὗτος διά ὁ εἴρω παιδεύω ἐγώ ὁ Λόγος οἴομαι , ὅτι ἐκεῖνος μέν ὅς τίς ποτέ κατά οὐσία εἰμί , ὁ πᾶς ὑπερέχω ὁ ὁ εἰμί σύστασις τε καί διοίκησις , ἀπρόσιτος τε καί ἀναφής καί ἄληπτος · ὁ δέ ἐν ἐγώ διά ὁ ὁ ἀρετή καθαρότης μυρόω εὐωδία , ἀντί ἐκεῖνος ἐγώ γίγνομαι , μιμέομαι ὁ κατά ἑαυτοῦ καθαρός ὁ φύσις ἀχράστον , καί ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθός , καί ὁ ἄφθαρτος ὁ ἄφθαρτος , καί ὁ ἀναλλοίωτος ὁ αναλλοιοω , καί πᾶς ὁ κατά ἀρετή ἐν ἐγώ κατορθόω ὁ ἀληθινός ἀρετή περί ἥς φημί Ἀβδακοὺμ ὁ προφήτης , ὡς ὁ οὐρανός πᾶς διαλαμβάνω . οὐκοῦν οὗτος πρός ὁ φίλος ὁ νυμφίος διέξειμι , ὅτι ὁ ὀσμή αὐτός ὁ ἐμός νάρδος μολ δίδωμι · οὗτος ἐγώ καί ὁ τοιοῦτος δοκέω φιλοσοφέω λέγω , δ εἰς εἷς ἄνθρωπος εὐωδία ὁ ἄρωμα ἐκ ὁ ποικίλος ὁ ἀρετή λειμών ἀνθολογέω , πᾶς ἑαυτοῦ ὁ βίος μυρόω διά ὁ ὁ κατά ἕκαστος ἐπιτήδευμα εὐωδία ἀπεργάζομαι , διά πᾶς γίγνομαι τέλειος , πρός αὐτός μέν ὁ θεῖον Λόγος , ὡς πρός ἥλιος κύκλος ἀτενῶς ἐνιδεῖν φύσις οὐ ἔχω · ἐν ἑαυτοῦ δέ καθάπερ ἐν κάτοπτρον βλέπω ὁ ἥλιος . ὁ γάρ ὁ ἀληθινός ἐκεῖνος καί θεῖος ἀρετή ἀκτίς ὁ καθαρίζω βίος διά ὁ απορρέων αὐτός ἀπάθεια ἐκλάμπω , ὁρατός ποιέω ἐγώ ὁ ἀόρατος , καί ληπτός ὁ ἀποδίδωμι , ὁ ἡμέτερος κάτοπτρον ἐνζωγραφέω ὁ ἥλιος . ταυτός δέ εἰμί ὡς πρός ὁ ἐγχειλεμενον νόημα , ὁ ἀκτίς εἶπον ἥλιος , ὁ ὁ ἀρετή ἀπόρροια , ὁ ὁ ἀρωματικός εὐωδία . ὅς τίς γάρ εἄν ἐκ οὗτος πρός ὁ ὁ λόγος σκοπός ὑποτίθημι , ἐν ἐκ ἀπαντάω εἰμί ὁ ἐγγίγνομαι νόημα , ὁ διά ὁ ἀρετή ἐγώ ὁ πᾶς νόος ὑπερέχω ἀγαθός ὁ γνῶσις ἐγγίγνομαι , ὡς εἰμί διά τις εἰκών ὁ ἀρχέτυπος κάλλος ἀναλογίζομαι . οὕτως καί Παῦλος , ὁ νύμφη , ὁ διά ὁ ἀρετή ὁ νυμφίος μιμέομαι , καί ζωγραφέω ἑαυτοῦ διά ὁ βίος ὁ ἀπρόσιτος κάλλος , ἐκ τε ὁ καρπός ὁ πνεῦμα , ἀγάπη τε καί χαρά , καί εἰρήνη , καί ὁ τοιοῦτος εἶδος μυρεψός οὗτος ὁ νάρδος , Χριστός εὐωδία λέγω ἑαυτοῦ εἰμί , ὁ ἀπρόσιτος ἐκεῖνος καί ὑπερέχω χάρις ἐν ἑαυτοῦ σφραγίζω , καί ὁ ἄλλος ἑαυτοῦ παρέχω ὡς θυμίαμα τίς κατά ἐξουσία ἀντιλαμβάνω , ὡς κατά ὁ πρόσειμι ἕκαστος διάθεσις , ὁ ζωοποιός γίγνομαι , ὁ θανατηφόρος ἐσπνοια . ὥσπερ ὁ αὐτός μύρον εἰμί καθαρός καί περιστερά προτίθημι , οὖον οὗτος ἐπί ἀμφότερος ἐργάζομαι · ἀλλά ὁ μέν περιστέρα βωμολαιωτέρα διά ὁ εὔπνοια