gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0511.2
Ὅρᾳ πῶς ὑπερβάλλει τῇ μεγαλωρῆ τὴν αἴτησιν ; Ἀρωμάτων εὔδατο γενέσθαι πηγὰς ἡ νύμφη , τὰ ἑαυτῆς ἐν τῷ κήπῳ φυτὰ διαπνευσθέντα τῷ ἐκ μεσημβρίας ἐπιπνέοντι Νότῳ , καὶ τῷ καρπῷ τῶν ἀχρὸδρύων τὸν γεωργὸν δεξάμεσθαι . Τοῦτο δὲ παντὶ δῆλον , ὅτι πᾶσα εὐπνοία , τῆς ὀσφραντικῆς αἰσθήσεως ἡδονὴ γίνεται . Τὰ δὲ ἀκρόδρυα τῆς τοῦ ἄρτου δυνάμεως κατὰ τὴν βρώσιν ὡς πρὸς τὴν τῶν τρεφομένων εὐξίαν ἐστὶν ἀσυνέτερον . Ὁ δὲ καταβὰς ἐπὶ τὸν ἑαυτοῦ κῆπον , καὶ πρὸς τὸ μεῖζον τε καὶ τιμιώτερον τῶν καρπῶν μεταβάλων φύσιν , δρέπεται μὲν ἐκ τοῦ κήπου σμύρναν εὑρόν μετὰ ἀρωμάτων αὐτοῦ . Παρ’ αὐτοῦ γὰρ εἶναι εἴ τι καλόν , ἐν ᾧπερ εὑρέθη , ὁ προφητικὸς ὁμνὲς λόγος . Ἄντι δὲ τῶν ἀχρὸδρύων ἄρτω βρύειν παρασκευάζει τὰ δένδρα , συναναμεμιγμένῳ μετὰ τοῦ μελίτος αὐτοῦ . Καὶ τοῦτο τῷ προφητικῷ συνεχρῶν εἰδῶ , ὅτι αὐτοῦ τὸ μέλι , ὡς καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἄλλων , καὶ τὸν οἶνον ἀπ’ αὐτῶν ἀρύεται , συνανακεκραμένῳ τῷ γάλακτι αὐτοῦ . Ἐξ αὐτοῦ γὰρ καὶ δι’ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν τὰ πάντα . Ὦ μακαρίων κήπων ἐκείνων , ὧν τὰ φυτὰ τοιούτους βρύει καρποὺς δεμαρτύρηται , ὡς πρὸς ἅπαν εἶδος τροφῆς κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ἀπολαύσεως ἀρμόδιως μεταποιεῖσθαι ! Τῷ μὲν γὰρ διὰ τῆς εὐωδίας τρυφῶντι σμύρνα γίνεται , διὰ τῆς τῶν ἐπιγείων μελῶν νεκρώσεως , τὸν καθαρὸν καὶ εὐωδὴ μυρεψῶν βίον , τὸν ἐκ ποικιλίων τε καὶ διαφόρων τῶν τῆς ἀρετῆς ἀρωμάτων συγκεραννύμενον . Τῷ δὲ τὴν τελειοτέραν ἐπιζητοῦντι τροφήν , ἄρτος γίνεται , οὐχ ἔτι ἐπὶ πικρῶν ἐσθιόμενος , ὡς ὁ νόμος διακελεύεται · πρὸς γὰρ τὸ παρὸν ἐστὶν ἡ πικρία · ἀλλ’ ἴδον ἑαυτῷ τὸ μέλι ποιούμενος , ὅταν ἐν τῷ ἰδίῳ καιρῷ ὁ καρπὸς τῆς ἀρετῆς καταγλυκίνῃ τὰς τῆς ψυχῆς αἰσθήσεις , οὗ ἀποδείξεις ὁ μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου προφανεὶς τοῖς μαθηταῖς ἄρτος ἐστὶ , τῷ χειρῶν τοῦ μέλιτος
Lemmas: ὁράω πῶς ὑπερβάλλω ὁ μεγαλωρῆ ὁ αἴτησις ; ἄρωμα εὕδω γίγνομαι πηγή ὁ νύμφη , ὁ ἑαυτοῦ ἐν ὁ κῆπος φυτόν διαπνέω ὁ ἐκ μεσημβρία ἐπιπνέω Νότος , καί ὁ καρπός ὁ αχροδρυς ὁ γεωργός δέχομαι . οὗτος δέ πᾶς δῆλος , ὅτι πᾶς εὔπνοια , ὁ ὀσφραντικός αἴσθησις ἡδονή γίγνομαι . ὁ δέ ἀκρόδρυα ὁ ὁ ἄρτος δύναμις κατά ὁ βρῶσις ὡς πρός ὁ ὁ τρέφω εὐξίας εἰμί ἀσυνέτερον . ὁ δέ καταβαίνω ἐπί ὁ ἑαυτοῦ κῆπος , καί πρός ὁ μείζων τε καί τίμιος ὁ καρπός μεταβάλλω φύσις , δρέπω μέν ἐκ ὁ κῆπος Σμύρνα εὑρίσκω μετά ἄρωμα αὐτός . παρά αὐτός γάρ εἰμί εἰμί τίς καλός , ἐν ὅσπερ εὑρίσκω , ὁ προφητικός ὁμνὲς λόγος . Αἴας δέ ὁ αχροδρυς ἄρτος βρύω παρασκευάζω ὁ δένδρον , συναναμίγνυμι μετά ὁ ἀρτό-μελι αὐτός . καί οὗτος ὁ προφητικός συνεκρέω οἶδα , ὅτι αὐτός ὁ μέλι , ὡς καί ὁ λοιπάς ὁ ἄλλος , καί ὁ οἶνος ἀπό αὐτός ἀρύω , συνανακεκραμένῳ ὁ γάλα αὐτός . ἐς αὐτός γάρ καί διά αὐτός καί εἰς αὐτός ὁ πᾶς . ὦ μακάριος κῆπος ἐκεῖνος , ὅς ὁ φυτόν τοιοῦτος βρύω καρπός1 δεμαρτυρητος , ὡς πρός ἅπας εἶδος τροφή κατά ὁ ἐπιθυμία ὁ ἀπόλαυσις ἁρμοδίως μεταποιέω ! ὁ μέν γάρ διά ὁ εὐωδία τρυφάω Σμύρνα γίγνομαι , διά ὁ ὁ ἐπίγειος μέλος νέκρωσις , ὁ καθαρός καί εὐώδης μυρεψός βίος , ὁ ἐκ ποικιλία τε καί διάφορος ὁ ὁ ἀρετή ἄρωμα συγκεράννυμι . ὁ δέ ὁ τέλειος ἐπιζητέω τροφή , ἄρτος γίγνομαι , οὐ ἔτι ἐπί πικρός ἐσθίω , ὡς ὁ νόμος διακελεύομαι · πρός γάρ ὁ πάρειμι εἰμί ὁ πικρία · ἀλλά ὁράω ἑαυτοῦ ὁ μέλι ποιέω , ὅταν ἐν ὁ ἴδιος καιρός ὁ καρπός1 ὁ ἀρετή καταγλυκινεω ὁ ὁ Ψυχή αἴσθησις , ὅς ἀποδείκνυμι ὁ μετά ὁ ἀνάστασις ὁ κύριος προφανής ὁ μαθητής ἄρτος εἰμί , ὁ χείρ ὁ μέλι