gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0521.1
τὴν ἁγίαν ὁδὸν , δι' ἧς οἱ μαθηταὶ τρέχειν καλοῦνται , μαθὼν παρὰ τοῦ εἰπόντος · Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός , ἧς οὐκ ἔστιν ἅψασθαι τὸν μὴ ὑπολούμενον τὴν τοῦ νεκροῦ ἀνθρώπου περιβόλην . Ἐπεὶ οὖν ἐν ταύτῃ ἐγέ νετο τῇ ὁδῷ ἡ νύμφη , ἐν ᾗ τῶν δι' αὐτῆς περιπα τούντων ὁ Κύριος νίπτει τοὺς πόδας τῷ ὕδατι , καὶ ἐκμάττει τῷ λεντίφ ᾧ διεζώσατο · δύναμιν δέ ἐστι καθαριστικὴ τῶν ἁμαρτιῶν τὸ τοῦ Κυρίου διάζωμα · Ἐπεδύσατο γάρ , φησί , Κύριος δύναμιν , καὶ περιε ζώσατο · διὰ τοῦτο καθαρείσα τοὺς πόδας ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς βασιλικῆς , ἑαυτὴν φυλάττει , οὐκ ἐκκλίνουσα εἰς δεξιὰ , ἢ εἰς ἀριστερά · ἵνα μὴ καθ' ἑκάτερον ἕκω τῆς ὁδοῦ παραγεγύχουσα τὸ ἰχνος , μολύνῃ τὴν πηλῶν τὸν πόδα . Νοεῖς δὲ πάντως τὸ διὰ τῶν εἰρημένων δη λούμενον , ὅτι ἡ ἅπαξ διὰ τοῦ βαπτίσματος ὑπολούσα μένη τὰ ὑποδήματα · ἰδίων γὰρ τοῦ βαπτιζόντος ἔργον τὸ λύειν τοὺς ἱμάντας τῶν ὑποδημάτων , καθὼς Ἰωάν νης διεμαρτύρατο , μὴ δύνασθαι τοῦτο εἰ μόνον τοῦ Κυρίου ποιῆσαι · πῶς γὰρ ἂν ἔλυσε τῷ μὴδὲ τὴν ἀρχὴν τῷ ἱμάντι τῆς ἁμαρτίας ἐνδεδεμένῳ ; Αὕτη τοὺς πόδας ἐνίψατο , πάντα γήνιον ῥύπον συναποδα λοῦσα τοῖς ὑποδήμασι · φυλάττει τοίνυν ἐπὶ τῆς πε πλαχωμένης ὁδοῦ τὴν βάσιν ἀμόλυντον , ὡς καὶ ὁ Δαυ βὶδ ἐποίησεν , ὅτε τοῦ πηλοῦ τὴν ὀλκὴν ἀπολούσάμενος ἐπὶ τῆς πέτρας ἔστησε τοὺς ἑαυτοῦ πόδας , οὕτως εἰ πὼν τῷ λόγῳ · Ἀνήγερό με ἐκ λάκκου ταλαιπωρίας , καὶ ἀπὸ πηλοῦ λίνός , καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου , καὶ κατεύθυνε τὰ διαβή ματά μου . Πέτραν δὲ νοοῦμεν τὸν Κύριον , ὃς ἐστι φῶς , καὶ ἀλήθεια , καὶ ἀφθαρσία , καὶ δικαιοσύνη , δι' ὧν ἡ πνευματικὴ ὁδὸς διαπλακοῦται . Ἄν δὴ μὴ παρα τραπείς καθ' ἑκάτερον , διασῴζει τὸ ἰχνος , οὐδαμοθεν τῷ πηλῷ τῆς ἡδονῆς μολυνόμενον . Ταῦτά ἐστι , κατὰ γε τὸν ἐμὸν λόγον , δι' ὧν ἡ θύρα τῷ Λόγῳ παρὰ τῆς νύμφης ἀνοίγεται . Ἡ γὰρ ὁμολογία τοῦ μηκέτι ἀνα λαβεῖν τὸν ἀποβολθέντα πηλόν , μηδὲ τῇ πορείᾳ τοῦ βίου τὸν γειώδη μολυσμὸν παραδέξασθαι , εἰσόδος γί νεται τοῦ ἁγιασμοῦ ἐπὶ τὴν οὕτω παρασκευασμένην ψυχήν . Ἁγιασμὸς δέ ὁ Κύριος . Καὶ τοῦτο μὲν τῶν εἰρημένων ἐπεκσιώθη τὸ νόημα .
Lemmas: ὁ ἅγιος ὁδός , διά ὅς ὁ μαθητής τρέχω καλέω , μανθάνω παρά ὁ εἶπον · ἐγώ εἰμί ὁ ὁδός , ὅς οὐ εἰμί ἅπτω ὁ μή ὑπολύω ὁ ὁ νεκρός ἄνθρωπος περιβολή . ἐπεί οὖν ἐν οὗτος ἐγώ Νέτο ὁ ὁδός ὁ νύμφη , ἐν ὅς ὁ διά αὐτός περιπα τέῳ ὁ Κύριος νίζω ὁ πούς ὁ ὕδωρ , καί ἐκμάσσω ὁ λεντίφ ὅς διαζώννυμι · δύναμις δέ εἰμί καθαριστικός ὁ ἁμαρτία ὁ ὁ κύριος διάζωμα · ἐπιδύνω γάρ , φημί , Κύριος δύναμις , καί Περιέ ζώννυμι · διά οὗτος καθαίρω ὁ πούς ἐπί ὁ ὁδός ὁ βασιλικός , ἑαυτοῦ φυλάσσω , οὐ ἐκκλίνω εἰς δεξιός , ἢ εἰς ἀριστερός · ἵνα μή κατά ἑκάτερος ἔκω ὁ ὁδός παράγω ὁ ἴχνος , μολύνω ὁ πηλός ὁ πούς . νοέω δέ πάντως ὁ διά ὁ εἴρω δη λόω , ὅτι ὁ ἅπαξ διά ὁ βάπτισμα ὑπολέγω μένω ὁ ὑπόδημα · ἴδιος γάρ ὁ βαπτίζω ἔργον ὁ λύω ὁ ἱμάς ὁ ὑπόδημα , καθώς ἰωή Νέος διαμαρτύρομαι , μή δύναμαι οὗτος εἰμί μόνος ὁ κύριος ποιέω · πῶς γάρ εἄν λύω ὁ μηδέ ὁ ἀρχή ὁ ἱμάς ὁ ἁμαρτία ἐνδέω ; ἄτη ὁ πούς νίφω , πᾶς γήνιον ῥύπος συναποδίδωμι λούω ὁ ὑπόδημα · φυλάσσω τοίνυν ἐπί ὁ μετά πλακωμένος ὁδός ὁ βάσις ἀμόλυντος , ὡς καί ὁ ΔΑΥ Βιδ ποιέω , ὅτε ὁ πηλός ὁ ὁλκός ἀπόλλυμι ἐπί ὁ πέτρα ἵστημι ὁ ἑαυτοῦ πούς , οὕτως εἰμί πάω ὁ λόγος · Ἀνήγερό ἐγώ ἐκ λάκκος ταλαιπωρία , καί ἀπό πηλός Λῖνος , καί ἵστημι ἐπί πέτρα ὁ πούς ἐγώ , καί κατευθύνω ὁ διαβαίνω Ματά ἐγώ . Πέτρη δέ νοέω ὁ κύριος , ὅς εἰμί φάος , καί ἀλήθεια , καί ἀφθαρσία , καί δικαιοσύνη , διά ὅς ὁ πνευματικός ὁδός διαπλακόω . ἄν δή μή παρά τρέπω κατά ἑκάτερος , διασῴζω ὁ ἴχνος , οὐδαμόθεν ὁ πηλός ὁ ἡδονή μολύνω . ταῦτα εἰμί , κατά γε ὁ ἐμός λόγος , διά ὅς ὁ θύρα ὁ Λόγος παρά ὁ νύμφη ἀνοίγω . ὁ γάρ ὁμολογία ὁ μηκέτι ἀνα λαμβάνω ὁ ἀποβάλλω πηλός , μηδέ ὁ πορεία ὁ βίος ὁ γειώδη μολυσμός παραδέχομαι , εἴσοδος γία νω ὁ ἁγιασμός ἐπί ὁ οὗτος παρασκευάζω Ψυχή . ἁγιασμός δέ ὁ Κύριος . καί οὗτος μέν ὁ εἴρω επεκσιωθεω ὁ νόημα .