gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0439.2
Διὰ τοῦτο βλέπει τὸν νυμφίον ἡ κεκαθαρμένη ψυχή , μῆλον ἐν τοῖς τοῦ δρυμοῦ ξύλοις γενομένη · ἵνα ἐγκεντρίσασα ἑαυτῇ πάντας τοὺς ἀγρίους τοῦ δρυμοῦ κλάδους , τῷ ὁμοίῳ καρπῷ βρύειν παρασκευάσῃ . Ὡπερ τοῖνυν τὰς θυγατέρας , διὰ τὸ ταῖς ἀκάνθαις ὁμοιωθῆναι , τὰ τοῦ ψευδωνύμου πατρὸς ἐνενοήσαμεν τέκνα · αἳτινες τῷ ἄνθει συμπαραφυεῖσαι , τῷ χρόνῳ καὶ αὐταὶ πρὸς τὴν τοῦ κρίνου μεταβαίνοσιν χάριν · οὕτω καὶ ἐνταῦθα τοὺς προειπασθέντας τοῖς τοιούτοις ξύλοις τοῦ δρυμοῦ ἀκούσαντες , οὐ φίλους σημαίνειν τοῦ νυμφίου , ἀλλὰ τοὺς ἐναντίους ὑπενοήσαμεν , οὓς υἱοὺς ὄντας τοῦ σκότους καὶ τέκνα ὀργῆς , τῇ κοινωνίᾳ τοῦ καρποῦ εἰς υἱοὺς φωτὸς καὶ υἱοὺς ἡμέρας μετασκευάζει . Διὰ τοῦτο φησιν ἡ γεγυμνασμένη τὰ αἰσθητήρια ψυχή , ὅτι Καρπὸς αὐτοῦ γλυκὺς ἐν τῷ λάρυγγί μου · καρπὸς δὲ ἡ διδασκαλία πάντως ἐστίν . Ὡς γλυκεὰ γὰρ , φησὶ τῷ λάρυγγί μου τὰ λόγια σου , ὁ Προφήτης , ὑπὲρ μέλι τῷ στόματί μου . — Ὡς μῆλον ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρυμοῦ , οὕτως ἀδελφός μου ἀνὰ μέσον τῶν υἱῶν.—ὑπόσκιον αὐτοῦ ἐπεθύμησα καὶ ἐκάθισα , καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ γλυκὺς ἐν τῷ λάρυγγί μου . Τότε γὰρ ἀληθῶς γλυκαίνεται τῷ λόγῳ τὰ τῆς ψυχῆς αἰσθητήρια , ὅταν ἡμᾶς πρὸς τὸν ἐκ τῶν πειρασμῶν σκιὴν διατεχίσῃ , ὡς μὴ συγκαλεῖσθαι ἡμᾶς ὑπὸ τοῦ τοιούτου ἡλίου , γυμνῆς τῆς κεφαλῆς ὑπερκύοντος . Οὐχ ἔστι δὲ ἄλλως ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς ἀναψύξαι , μὴ τῆς ἐπιθυμίας πρὸς τοῦτο τὴν ψυχὴν ἀγαγούσης . Ὅρᾶς διὰ τί σοι ἡ ἐπιθυμητικὴ δύναμις ἐγχαίται , ἵνα σοι πόθον ἐμποτίσῃ τοῦ μήλου , οὗ πολυειδὴς γίνεται τοῖς προσεγγίσασιν ἡ ἀπόλαυσις . Ὅ τε γὰρ ὀφθαλμὸς τῇ ὄψι τοῦ κάλλους προσαναπαύεται , καὶ ὁ μυκτήρ ἀναπνεῖ τὴν εὐωδίαν , καὶ τὸ σῶμα τρέφεται , καὶ τὸ στόμα γλυκαίνεται , καὶ ὁ καύσων ἀποστρέφεται , καὶ ἡ σκιὰ θρόνος γίνεται , ἧ ἐγκάθεται ἡ ψυχή , ἡ τῶν λοιμῶν τὴν καθέδραν ἀρνησαμένη .
Lemmas: Ζεύς οὗτος βλέπω ὁ νυμφίος ὁ καθαίρω ψυχή , μῆλον ἐν ὁ ὁ δρυμός ξύλον γίγνομαι · ἵνα ἐγκεντρίζω ἑαυτοῦ πᾶς ὁ ἄγριος ὁ δρυμός κλάδος , ὁ ὅμοιος καρπός βρύω παρασκευάζω . ὅσπερ τοίνυν ὁ θυγάτηρ , διά ὁ ὁ ἄκανθα ὁμοιόω , ὁ ὁ ψευδώνυμος πατήρ ἐννοέω τέκνον · ὅστις ὁ ἄνθος συμπαραφυιημι , ὁ χρόνος καί αὐτός πρός ὁ ὁ κρίνω μεταβαίνω χάρις · οὗτος καί ἐνταῦθα ὁ προεῖπον ὁ τοιοῦτος ξύλον ὁ δρυμός ἀκούω , οὖον φίλος σημαίνω ὁ νυμφίος , ἀλλά ὁ ἐναντίος ὑπονοέω , ὅς υἱός εἰμί ὁ σκότος καί τέκνον ὀργή , ὁ κοινωνία ὁ καρπός εἰς υἱός φάος καί υἱός ἡμέρα μετασκευάζω . Ζεύς οὗτος φημί ὁ γυμνάζω ὁ αἰσθητήριον ψυχή , ὅτι καρπός αὐτός γλυκύς ἐν ὁ λάρυγξ ἐγώ · καρπός1 δέ ὁ διδασκαλία πάντως εἰμί . ὡς γλυκύς γάρ , φημί ὁ λάρυγξ ἐγώ ὁ λόγιος σύ , ὁ Προφήτης , ὑπέρ μέλι ὁ στόμα ἐγώ . — ὡς μῆλον ἐν ὁ ξύλον ὁ δρυμός , οὕτως ἀδελφός ἐγώ ἀνά μέσος ὁ υἱῶν.—ὑπόσκιον αὐτός ἐπιθυμέω καί καθίζω , καί ὁ καρπός1 αὐτός γλυκύς ἐν ὁ λάρυγξ ἐγώ . τότε γάρ ἀληθής γλυκαίνω ὁ λόγος ὁ ὁ Ψυχή αἰσθητήριον , ὅταν ἐγώ πρός ὁ ἐκ ὁ πειρασμός σκιά διατειχίζω , ὡς μή συγκαλέω ἐγώ ὑπό ὁ τοιοῦτος ἥλιος , γυμνός ὁ κεφαλή υπερκυειμι . οὐχ εἰμί δέ ἄλλως ὑπό ὁ σκιά ὁ ξύλον ὁ ζωή ἀναψύχω , μή ὁ ἐπιθυμία πρός οὗτος ὁ ψυχή ἄγω . ὁράω διά τίς σύ ὁ ἐπιθυμητικός δύναμις ἐγχαίνω , ἵνα σύ πόθος εμποτισμός ὁ μῆλον , ὅς πολυειδής γίγνομαι ὁ προσεγγίζω ὁ ἀπόλαυσις . ὅς τε γάρ ὀφθαλμός ὁ ὄψις ὁ κάλλος προσαναπαύω , καί ὁ μυκτήρ ἀναπνέω ὁ εὐωδία , καί ὁ σῶμα τρέφω , καί ὁ στόμα γλυκαίνω , καί ὁ καύσων ἀποστρέφω , καί ὁ σκιά θρόνος γίγνομαι , ἧ ἐγκάθετος ὁ ψυχή , ὁ ὁ λοιμός ὁ καθέδρα ἀρνέομαι .