gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0416.1
ἐγγινομένης , ὁ δὲ καὶ τῇ φύσει τῶν ἀνθρώπων ἐγένετο , καλῶς ἡ ποτε μελαΐνα , νῦν δὲ καλή , τὴν αἰσίαν τῆς ζωφόδους δέμας εἰς τοὺς τοιούτους τῆς μητρὸς υἱοὺς ἀνατίθησι , πραιδεύουσα διὰ τῶν λεγομένων ἡμᾶς , δτι μεῖα μὲν πᾶσι τοῖς οὖσιν ἐστιν , οὐν τις πατηρ , ἡ τῶν ὄντων αἰτία . Καὶ διὰ τοῦτο ἀδελφὰ πάντα ἐστιν ἀλλήλων , τὰ ἐν τοῖς οὖσι νοούμενα · ἡ δὲ τῆς προαιρέσεως διαφορά , πρὸς τὸ φιλίων τε καὶ πολέμιον τὴν φύσιν διέστησεν . Οἱ γὰρ ἀφεστώτες τῆς πρὸς τὸ ἀγαθὸν σχέσεως , καὶ διὰ τῆς τοῦ κρείττονος ἀποστάσεως τὸ κακὸν ὑποστησάτες ( οὐδὲ γὰρ ἐστιν ἄλλη τις κακοῦ ὑπόστασις , εἰ μὴ ὁ χωρισμὸς τοῦ βελτίονος ) , πᾶσαν ποιοῦνται τὴν σπουδὴν καὶ ἐπίνοιαν τοῦ καὶ ἄλλους πρὸς τὴν τῶν κακῶν κοινωνίαν προστειλαῖσθαι . Καὶ διὰ τοῦτο φησιν , ὅτι Υἱοὶ τῆς μητρὸς μου ( τῇ γὰρ πληθυντικῇ σημασία τὸ πολυχιζὲς τῆς κακίας ἐνδείκνυται ) , πόλεμον ἐν ἐμοὶ συνεσέθισαντο , οὐχ ἔξωθεν ἐξ ἐπιδρομῆς πολεμοῦντες , ἀλλ’ αὐτὴν τὴν ψυχὴν πολεμόμενον τοῦ ἐν αὐτῇ πολλέμου μεταίχμιον . Ἐν ἐκάστῳ γὰρ ὁ πόλεμος , καθὼς ἐρμηνεύει ὁ θεῖος Ἀπόστολος , λέγων · Βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοὸς μου , καὶ αἰχμαλωτίζοντά με τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ἐντί ἐν τοῖς μέλεσί μου . Ταύτης τοίνυν τῆς ἐμφυλίου μάχης ἐν ἐμοὶ συστάσης παρὰ τῶν ἀδελφῶν μου , ἐχθρῶν δὲ τῆς ἐμῆς σωτηρίας , μελαΐνα ἐγενόμην , ἠττηθεῖσα ὑπὸ τῶν πολλεμίων καὶ τὸν ἀμπελῶνα τὸν ἐμὸν οὐκ ἐφύλαξα . Ταύτων χρή νοεῖν τῷ παραδείσῳ τῶν ἀμπελῶνα . Καὶ γὰρ κάκει φύλαξαι ἐτάχθη ὁ ἄνθρωπος τὸν παράδεισον · ἡ δὲ τῆς φυλακῆς ἀμέλεια ἐκβάλλει τοῦ παραδείσου τὸν ἄνθρωπον , καὶ ολιχτέρα τῶν δυνάμεων ποιεῖ τὴς ἀνατολῆς ἀποστήσασα . Διὰ τοῦτο ἡ ἀνατολὴ ταῖς δυνάμεσι ἐπιφαίνεται . Φάλλετε γὰρ , φησίν , τῷ Κυρίῳ τῷ ἐπιδημοῦντι ἐπὶ δυσμῶν , ἵνα τοῦ φωτὸς ἐν τῇ σκοτίᾳ λάμπαντος , μεταποιηθῇ πρὸς τὴν ἀκτῖνα τὸ σκότος , καὶ γέννηται καλὴ πάλιν ἡ μελαΐνα . Τὸ δὲ δοκοῦν ἀσυνάρτητον τῆς λέξεως πρὸς τὴν εὐρεθεῖσαν διάνοιαν , τούτῳ τῷ τρόπῳ δυνατόν ἐστι παραμιγήσασθαι · Ἔθετο με , φησίν , φυλάκισαν ἐν ἀμπελῶσιν . Ὅπερ ἴσον ἐστὶ τῷ , Ἔθετο Ἱερουσαλὴμ εἰς ὀπωροφυλάκιον . Οὐ γὰρ ἐκεῖνοι κατέστησαν αὐτὴν φύλακα τοῦ θελοῦ ἀμπελῶνος , ὡς ἂν τις ἐκ τοῦ προχειροῦ νοήσειεν · ἀλλ’ ὁ καταστήσας μὲν ἐστιν ὁ Θεός , ἐκεῖνοι δὲ ἐμαχάσαντο μόνον ἐν αὐτῇ , καὶ ἔθεντο αὐτὴν ὡς σκηνὴν ἐν ἀμπελῶνι , καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν ἀχυλατῷ / Τῆς γὰρ φυλασσόμενης ὀπώρας διὰ τὴν παραχόνην στερηθεῖσα , ἄχρηστον θέαμα κατελείφθη , τοῦ φυλασσόμενου ἐν αὐτῇ μὴ ὄντος . Καὶ ἐπεὶδὴ ἔθετο ὁ Θεὸς ἄνθρωπον ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν τὸν παράδεισον , τοῦτο φησιν ἡ γυνή , ὅτι Τοῦ Θεοῦ [ τοῦ ] θεμένου τὴν ψυχὴν μου εἰς ζωήν ( ζωὴ γὰρ ἦν ἡ τοῦ παραδείσου τρυφή , ἐν ᾧ ἔθετο ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν αὐτόν ) , οἱ ἐχθροὶ μετέστησαν αὐτὴν ἐκ τῆς τοῦ παραδείσου τρυφῆς , εἰς τὸ σπουδάζειν περὶ τὸν αὐτῶν ἀμπελῶνα , οὗ ὁ βότρυς γεωργεῖ τὴν πικρίαν καὶ ἡ σταφυλὴ τὴν χολήν . Τοιούτους ἀμπελῶνας ὁ -
Lemmas: ἐγγίγνομαι , ὁ δέ καί ὁ φύσις ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι , καλῶς ὁ ποτός μέλας , νῦν δέ καλός , ὁ αἴσιος ὁ ζωφοδιδωμι δέμας εἰς ὁ τοιοῦτος ὁ μήτηρ υἱός ἀνατίθημι , πραιδεύω διά ὁ λέγω ἐγώ , δ μείης μέν πᾶς ὁ εἰμί εἰμί , ὀν τις πατήρ , ὁ ὁ εἰμί αἰτία . καί διά οὗτος ἀδελφή πᾶς εἰμί ἀλλήλων , ὁ ἐν ὁ εἰμί νοέω · ὁ δέ ὁ προαίρεσις διαφορά , πρός ὁ φίλος τε καί πολέμιος ὁ φύσις διΐστημι . ὁ γάρ ἀφίστημι ὁ πρός ὁ ἀγαθός σχέσις , καί διά ὁ ὁ ἀγαθός ἀπόστασις ὁ κακός ὑφίστημι ( οὐδέ γάρ εἰμί ἄλλος τις κακός ὑπόστασις , εἰμί μή ὁ χωρισμός ὁ ἀγαθός ) , πᾶς ποιέω ὁ σπουδή καί ἐπίνοια ὁ καί ἄλλος πρός ὁ ὁ κακός κοινωνία προστέλλω . καί διά οὗτος φημί , ὅτι υἱός ὁ μήτηρ ἐγώ ( ὁ γάρ πληθυντικός σημασία ὁ πολυχιζὲς ὁ κακία ἐνδείκνυμι ) , πόλεμος ἐν ἐγώ συνεσέθισαντο , οὐ ἔξωθεν ἐκ ἐπιδρομή πολεμέω , ἀλλά αὐτός ὁ ψυχή πολέμω ὁ ἐν αὐτός πόλεμος μεταίχμιος . ἐν ἕκαστος γάρ ὁ πόλεμος , καθώς ἑρμηνεύω ὁ θεῖος ἀπόστολος , λέγω · βλέπω δέ ἕτερος νόμος ἐν ὁ μέλος ἐγώ ἀντιστρατεύομαι ὁ νόμος ὁ νόος ἐγώ , καί αἰχμαλωτίζω ἐγώ ὁ νόμος ὁ ἁμαρτία ὁ εἰμί ἐν ὁ μέλος ἐγώ . Ταύτη τοίνυν ὁ ἐμφύλιος μάχη ἐν ἐγώ συνίστημι παρά ὁ ἀδελφός ἐγώ , ἐχθρός δέ ὁ ἐμός σωτηρία , μέλας γίγνομαι , ἀτάω ὑπό ὁ πολέμιος καί ὁ ἀμπελών ὁ ἐμός οὐ φυλάσσω . οὗτος χρή νοέω ὁ παράδεισος ὁ ἀμπελών . καί γάρ κέω φυλάσσω τάσσω ὁ ἄνθρωπος ὁ παράδεισος · ὁ δέ ὁ φυλακή ἀμέλεια ἐκβάλλω ὁ παράδεισος ὁ ἄνθρωπος , καί ολιχτέρα ὁ δύναμις ποιέω σής ἀνατολή ἀφίστημι . Ζεύς οὗτος ὁ ἀνατολή ὁ δύναμις ἐπιφαίνω . Φάλλος γάρ , φημί , ὁ κύριος ὁ ἐπιδημέω ἐπί δυσμή , ἵνα ὁ φάος ἐν ὁ σκοτία λάμπας , μεταποιέω πρός ὁ ἀκτίς ὁ σκότος , καί γεννητής κάλως πάλιν ὁ μέλας . ὁ δέ δοκέω ἀσυνάρτητος ὁ λέξις πρός ὁ ευρεθεισαω διάνοια , οὗτος ὁ τρόπος δυνατός εἰμί παραμείγνυμι · τίθημι ἐγώ , φημί , φυλακίζω ἐν ἀμπελών . ὅπερ ἴσος εἰμί ὁ , τίθημι Ἱεροσόλυμα εἰς ὀπωροφυλάκιον . οὖον γάρ ἐκεῖνος καθίστημι αὐτός φύλαξ ὁ θέλω ἀμπελών , ὡς εἄν τις ἐκ ὁ πρόχειρον νοέω · ἀλλά ὁ καθίστημι μέν εἰμί ὁ Θεός , ἐκεῖνος δέ μάχομαι μόνος ἐν αὐτός , καί τίθημι αὐτός ὡς σκηνή ἐν ἀμπελών , καί ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν αχυλατος / ὁ γάρ φυλάω ὀπώρα διά ὁ παρέχω στερέω , ἄχρηστος θέαμα καταλείπω , ὁ φυλάω ἐν αὐτός μή εἰμί . καί ἐπειδή τίθημι ὁ θεός ἄνθρωπος ἐργάζομαι καί φυλάσσω ὁ παράδεισος , οὗτος φημί ὁ γυνή , ὅτι ὁ Θεός [ ὁ ] τίθημι ὁ ψυχή ἐγώ εἰς ζωή ( ζωή γάρ εἰμί ὁ ὁ παράδεισος τρυφή , ἐν ὅς τίθημι ὁ θεός ὁ ἄνθρωπος ἐργάζομαι καί φυλάσσω αὐτός ) , ὁ ἐχθρός μεθίστημι αὐτός ἐκ ὁ ὁ παράδεισος τρυφή , εἰς ὁ σπουδάζω περί ὁ αὐτός ἀμπελών , ὅς ὁ βότρυς γεωργέω ὁ πικρία καί ὁ σταφυλή ὁ χολή . τοιοῦτος ἀμπελών ὁ -