gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0502.1
μετὰ νάρδου , καὶ κρόκου , κάλamos καὶ κιννάμωμον , καὶ πᾶν ἔδος τοῦ Λιβάνου , καὶ σμύρνα , καὶ ἄλθη , καὶ τὰ πρῶτα μύρα . Ἐπειδὴ τοίνυν κατὰ τὴν ἐν τῷ ψαλμῷ διαμαρτυριῶν τῆς ἀντιλήψεως αὐτῆς παρὰ τοῦ Θεοῦ γινωμένης , τὰς καλάς ταύτας ἀναβάσεις ἐν τῇ καρδίᾳ διεθετο , πάντοτε ἐκ δυνάμεως πορευομένη εἰς δύναμιν , καλῶς ἐπὶ τῆς τελειότητος καταστάσεως ῥῶνν παραδείσους αἱ τοῦ στόματος αὐτῆς ἀποστολαὶ ὀνομάζονται . Προσφυῶς δὲ τῇ ὑποκειμένῃ νοήματι ἡ λέξις τῆς ἀποστολῆς ἐφηρμόσθη . Τὸ γὰρ ἀποστελλόμενον ἀπὸ τοῦ πέμποντος εἰς τὸν ὑποδεχόμενον μεταβαίνει . Καὶ τοῦτο ἐκ τῆς συνήθους τοῦ ῥήματος καταχρήσεως ἔστι μαθεῖν , ὡς καὶ τὸ Εὐαγγέλιον λέγει , ὅτι τοὺς μαθητὰς τοὺς πρὸς τὸ κήρυγμα τῆς ἀληθείας ἐκπεμπομένους , Ἄποστολούς ὁ Λόγος ὀνόμασε . Τί οὖν ἐστιν ὁ ἀποστελεῖν τὸ στόμα τῆς νύμφης ; Δῆλον ὅτι τὸν λόγον τῆς πίστεως , ὃς ἐν τοῖς ὑποδεχομένοις γενόμενος , παράδεισος γίνεται , διὰ τῆς ἀκοῆς ταῖς καρδίαις ἐμφυτευόμενος . Τὸ δὲ κατάφυτον καὶ συννεφές τοῖς δένδροις ἕλος , παράδεισον εἰωθε καλεῖν ἡ συνήθεια . Ὡς ἂν οὖν καὶ τὸ γένος μᾶθιμων τῶν φυτῶν , ὅπερ διὰ τοῦ Λόγου ταῖς ψυχαῖς τῶν πεπιστευκότων κηπεύεται , ῥόας ὀνομάζει τὰ δένδρα ἢς φυτῆκομεν ὁ Λόγος , ὁ παρὰ τοῦ στόματος τῆς νύμφης ἀποστελλόμενος . Ἡ δὲ ῥόα δυσεπικήρητός ἐστι τῇ κλέπτῃ ἀκανθώδεως προβαλλομένῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς , καὶ τὴν καρπὸν αὐστηρῶν τινὸν καὶ πικραίνοντι κατὰ τὴν γεῦσιν τῷ κάλυμματι περιέχουσα τε καὶ ὑποτρέφουσα · ὃς κατὰ τὸν ἴδιον καιρὸν μετὰ τὸ πεπανθῆναι , τοῦ ἐλύτρου περιεργαζέτος ἐνδοθεν διαφαίνεται , ἥδὺς μὲν τὴν ὄψιν καὶ εὐδιάθετος , μελιεὴς δὲ τὴν γεῦσιν καὶ ἄλυπος , καὶ καταγλυκαίνων τῷ οἰνοειδεῖ χυμῷ τὰ γαστρικὰ αἰσθητήρια . Διὰ τοῦτο μοι δοκεῖ ῥῶνν παράδεισος ἐν ταῖς τῶν ἀκουόντων ψυχαῖς ὁ ἀποστελλόμενος ἐκ τοῦ στόματος τῆς νύμφης λόγος ἐργάζεσθαι , ἵνα διδαχθῶμεν διὰ τῶν λεγομένων , μὴ διὰ τινὸς ἐκλύσεως καὶ τρυφῆς κατὰ τὴν παροῦσαν ζωὴν μαλακίζεσθαι , ἀλλὰ τὴν κατεσκληγμένην διὰ τῆς ἐγκρατείας αἰρεῖσθαι βίον . Οὕτω γὰρ ἀπρόσιτος γένοιτο τοῖς κλέπταις ὁ τῆς ἀρετῆς καρπός , τῇ στυφῇ καὶ τῇ τῆς ἐγκρατείας περιπολῇ πεφραγμένος , καὶ διὰ τῆς σεμνῆς τε καὶ ἀμελδοῦς καταστάσεως , οἷον τισιν ἀκανθῶν ἀχμαῖς , ἀμύσσων τοὺς ἐπὶ κακῷ προσεγγίζοντας . Ἄλλ’ ὅταν ὁ καιρὸς παράσχῃ τῆς ἀπολύσεως τῶν καρπῶν τοῦ ἀνδρόμου , παγχαρπία τῆς τρυφῆς ἐκ παντὸς γένους τῶν ἀκρόδρυων ῥόα γίνεται , οὐκ ἐν βραβείοις ἢ βαλάνοις , ἢ τισιν τοιούτοις τῶν καρπῶν ἀπολαύσεως γινωμένης · ἀλλὰ ποικιλῇ τις καὶ πολυειδὴς ἀρωμάτων φύσις ἐκ τῶν ἀκρόδρυων εὐρίσκεται . Κύπρος γὰρ ἐστι μετὰ νάρδων ἡ καλὴ σύγκυσις , τὸ μὲν θερμὸν , τὸ δὲ ψυχρόν . Οὐ γὰρ ἀπαυτεῖν ἐφ’ ἑαυτῷ τὸ θερμόν , ὅταν δυσώδης πύρωσις ἡ θερμότης · ἢ ἀλλὰ συμμαρτυρεῖσθαι χρὴ τῷ θερμῷ διὰ τῆς εὐπνοίας τὴν ψυχρότητα , ἵνα γένηται τῷ Πνεύματι ζέων , ὁ τῆς ἀβροῦς θερμότητος καθαρισμός . Ἐν τοῖσις ἐστιν εὑρεῖν τοὺς ἀκρόδρυος , καὶ τὰ ἄλλα βρώματα , νάρδον , φησὶ , καὶ κρόκον . Ἄλλὰ τῆς μὲν νάρδου τὴν εὐπνοίαν ἐν τοῖς ἄνω μεμαθήκαμεν λόγοις · λοιπὸν
Lemmas: μετά νάρδος , καί κρόκος , κάλος καί κιννάμωμον , καί πᾶς ἕδος ὁ Λίβανος , καί Σμύρνα , καί ἀλθαίνω , καί ὁ πρῶτος Μύρα . ἐπεί τοίνυν κατά ὁ ἐν ὁ ψαλμός διαμαρτυρία ὁ ἀντίληψις αὐτός παρά ὁ Θεός γινωμένος , ὁ καλός οὗτος ἀνάβασις ἐν ὁ Καρδία διατίθημι , πάντοτε ἐκ δύναμις πορεύω εἰς δύναμις , καλῶς ἐπί ὁ τελειότης κατάστασις ῥῶνν παράδεισος ὁ ὁ στόμα αὐτός ἀποστολή ὀνομάζω . προσφυῶς δέ ὁ ὑπόκειμαι νόημα ὁ λέξις ὁ ἀποστολή ἐφαρμόζω . ὁ γάρ ἀποστέλλω ἀπό ὁ πέμπω εἰς ὁ ὑποδέχομαι μεταβαίνω . καί οὗτος ἐκ ὁ συνήθης ὁ ῥῆμα κατάχρησις εἰμί μανθάνω , ὡς καί ὁ Εὐαγγέλιος λέγω , ὅτι ὁ μαθητής ὁ πρός ὁ κήρυγμα ὁ ἀλήθεια ἐκπέμπω , ἀπόστολος ὁ Λόγος ονομάζω . τις οὖν εἰμί ὁ ἀποστέλλω ὁ στόμα ὁ νύμφη ; Δῆλος ὅτι ὁ λόγος ὁ πίστις , ὅς ἐν ὁ ὑποδέχομαι γίγνομαι , παράδεισος γίγνομαι , διά ὁ ἀκοή ὁ Καρδία ἐμφυτεύω . ὁ δέ κατάφυτος καί συννεφής ὁ δένδρον ἕλος , παράδεισος εἴωθα καλέω ὁ συνήθεια . ὡς εἄν οὖν καί ὁ γένος μᾶθιμων ὁ φυτός , ὅσπερ διά ὁ Λόγος ὁ Ψυχή ὁ πιστεύω κηπεύω , ῥόος ὀνομάζω ὁ δένδρον εἶμαι φυτηκόμος ὁ Λόγος , ὁ παρά ὁ στόμα ὁ νύμφη ἀποστέλλω . ὁ δέ ῥόος δυσεπικήρητός εἰμί ὁ κλέπτης ἀκανθώδης προβάλλω ὁ ὀφθαλμός , καί ὁ καρπός αὐστηρός τίνω καί πικραίνω κατά ὁ γεῦσις ὁ κάλυμμα περιέχω τε καί ὑποτρέφω · ὅς κατά ὁ ἴδιος καιρός μετά ὁ πεπαίνω , ὁ ἔλυτρον περιεργάζομαι ἔνδοθεν διαφαίνω , ἡδύς μέν ὁ ὄψις καί εὐδιάθετος , μελιειμι δέ ὁ γεῦσις καί ἄλυπος , καί καταγλυκαίνω ὁ οἰνοειδής χυμός ὁ γαστρικός αἰσθητήριον . Ζεύς οὗτος ἐγώ δοκέω ῥῶνν παράδεισος ἐν ὁ ὁ ἀκούω Ψυχή ὁ ἀποστέλλω ἐκ ὁ στόμα ὁ νύμφη λόγος ἐργάζομαι , ἵνα διδάσκω διά ὁ λέγω , μή διά τις ἔκλυσις καί τρυφή κατά ὁ πάρειμι ζωή μαλακίζομαι , ἀλλά ὁ κατεσκληγμένην διά ὁ ἐγκράτεια αἱρέω βίος . οὕτως γάρ ἀπρόσιτος γίγνομαι ὁ κλέπτης ὁ ὁ ἀρετή καρπός , ὁ στύφω καί ὁ ὁ ἐγκράτεια περιπολέω φράσσω , καί διά ὁ σεμνός τε καί ἀμελδοῦς κατάστασις , οἷος τις ἄκανθα ἀκμή , ἀμύσσω ὁ ἐπί κακός προσεγγίζω . ἄλλος ὅταν ὁ καιρός παρέχω ὁ ἀπόλυσις ὁ καρπός ὁ ἄνδρομος , παγχαρπία ὁ τρυφή ἐκ πᾶς γένος ὁ ἀκρόδρυος ῥόος γίγνομαι , οὐ ἐν βραβεῖον ἢ βάλανος , ἢ τις τοιοῦτος ὁ καρπός ἀπόλαυσις γινωμένος · ἀλλά ποικίλος τις καί πολυειδής ἄρωμα φύσις ἐκ ὁ ἀκρόδρυος εὐρίͅσκω . Κύπρος γάρ εἰμί μετά νάρδος ὁ κάλως συγκυτις , ὁ μέν θερμός , ὁ δέ ψυχρός . οὖον γάρ απαυσυς ἐπί ἑαυτοῦ ὁ θερμός , ὅταν δυσώδης πύρωσις ὁ θερμότης · ἢ ἀλλά συμμαρτυρέω χρή ὁ θερμός διά ὁ εὔπνοια ὁ ψυχρότης , ἵνα γίγνομαι ὁ πνεῦμα ζέω , ὁ ὁ ἁβρός θερμότης καθαρισμός . ἐν τοιτις εἰμί εὑρίσκω ὁ ἀκρόδρυος , καί ὁ ἄλλος βρῶμα , νάρδος , φημί , καί κρόκος . ἀλλά ὁ μέν νάρδος ὁ εὔπνοια ἐν ὁ ἄνω μανθάνω λόγος · λοιπός