gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0402.1
παστεί . Οὐ λείπει τοῖς ἐπαίνοις τῆς ὥρας οὐδὲ τὸ μέγεθος , Ἰσὰ φυτῷ τινὶ τῶν εὐερῶν τῆς αὐξήσεως ἀναδραμοῦσης . Τὸ δὲ φυτὸν τοῦτο ᾧ τὸ ὕψος αὐτῆς προσεῖκάσεται , Αὐτό , φησί , τοῦ ξῆς ζωὴς ξύλον ἐστίν , ὁ τροφὴ μὲν γίνεται τοῖς ἀπτεχομένοις , σὐλος δὲ τοῖς ἐπερειδομένοις ἀσφαλῆς τε καὶ ἰσχυρος . Νοῦ δὲ δι' ἀμφοτέρων τὸν Κύριον . Αὐτὸς γὰρ ἐστὶν ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔρεισμα . Ἔχει δὲ ἡ λέξις οὕτως · Ξύλον ζωῆς ἐστι πᾶσι τοῖς ἀπτεχομένοις αὐτῆς , [ καὶ τοῖς ἐπερειδομένοις ἐπ' αὐτὴν ὡς ἐπὶ Κύριον ἀσφαλῆς . ] Συμπεριλαμβάνεται δὲ μετὰ τῶν λοιπῶν ἐγκωμίων αὐτῆς καὶ ἡ δύναμις , ὡς ἂν διὰ πάντων τῶν ἀγαθῶν πληρωθεὶ τὸ κάλλους τῆς σοφίας ὁ ἐπαινος . Ὁ Θεὸς γάρ , φησί , τῇ σοφίᾳ ἐθεμελίωσεν τὴν γῆν . Ἡτοιμάσατο δὲ τοὺς οὐρανοὺς ἐν φρονήσει , καὶ τὰ καθ' ἕκαστον τῶν ἐν τῇ κτίσει θεωρουμένων εἰς τὴν τῆς σοφίας ἄγει δύναμιν , διαποικίλλων αὐτὴν τοῖς ὀνόμασι . Τὴν γὰρ αὐτὴν καὶ σοφίαν λέγει καὶ σύνεσιν , αἰσθησίν τε καὶ γνῶσιν καὶ σύνεσιν καὶ τὰ τοιαῦτα . Μετὰ δὲ ταῦτα νυμφοπολοῦν ἀρχεται τὸν νέον πρὸς τὴν τοιαύτην συνοίχην , ἤδη πρὸς τὸν θεῖον θάλαμον βλέπειν ἐγκλεόμενος . Λέγει γάρ , ὅτι Μὴ ἐγκαταλίψης αὐτὴν καὶ ἀνθέξεταί σου ἐράσθητι αὐτῆς , καὶ τηρήσει σε · περιγράψωσιν αὐτὴν καὶ θύψωσί σε · τίμησον αὐτὴν Ἰνα σε περιβάλῃ · Ἰνα δὴ τῇ κορυφῇ στέφανον χαρίτων , στεφάνῳ δὲ τρυφῆς ὑπερασπίσῃ . Ἐν τούτοις δὲ τοῖς στεφάνοις ἤδη τοῖς γαμικοῖς νύμφην κατακοσμήσας ἀχώριστον αὐτῆς εἶναι διακελεύεται , λέγων · Ἠνίκα ἂν περιπατῆς ἐπάδου αὐτῇ , καὶ μετὰ σοῦ ἔστω · ὡς δ' ἂν καθεδνὴς φυλασσέτω σε , Ἰνα ἐγερθεὶς συλλαλῇ σοι . Διὰ τούτων καὶ τῶν τοιούτων τοῦ νεάζοντος ἐτι κατὰ τὸν ἕσω ἄνθρωπον τὴν ἐπιθυμητικὸν ἀναφέρας , καὶ αὐτὴν ἐκείνην τὰ περὶ αὐτῆς διηγούμενην ὑποδείξας τῷ λόγῳ , δι' ὧν μάλιστα τὴν ἀγαπητικὴν σχέσιν τῶν ἀκουόντων ἐφέλκεται , τοῦτο μετὰ τῶν ἄλλων εἰποῦσα , ὅτι Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ . Ἡ γὰρ ἐλπίς τοῦ ἀνταγαπηθῆναι σφοδρότερον εἰς ἐπιθυμίαν τὸν ἐραστὴν διατίθησι · καὶ μετὰ τούτων τὰς λοιπὰς ἐπάγων συμβουλίας ἐν ἀποφαντικοῖς τισὶ καὶ ἀπεριγράπτους τοῖς ἀποφθέγμασι , καὶ εἰς τελειοτέραν ξέν αὐτὸν ἀγαγὼν , εἶτα πρὸς τοὺς τελευταίους τῶν Παροιμιῶν μακαρίσας ταύτην τὴν ἀγαθὴν σύζυγον , ἐν οἷς διεξῆλθε καὶ τῆς ἀνδρείας γυναικὸς ἐκείνης ἐγκώμια , τότε προστίθησι τὴν ἐν τῷ Ἐκκλησιαστῇ φιλοσοφίαν , τῷ ἰκανῷ διὰ τῆς παροιμιώδους ἀγωγῆς εἰσηγσαμένῳ εἰς τὴν τῶν ἀρετῶν ἐπιθυμίαν . Καὶ διαβαλὼν ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ τὴν περὶ τὰ φαινόμενα τῶν ἀνθρώπων σχέσιν , καὶ μάταιον εἶπὼν εἶναι πᾶν τὸ ἀτατον τε καὶ παρερχόμενον , ἐν οἷς φησιν , ὅτι Πᾶν τὸ ἐπερχόμενον ματαιότης · ὑπερθῆσοι παντὸς τοῦ δι' αἰσθήσεως καταλαμβανομένου τὴν ἐπιφυτικὴν τῆς ψυχῆς ἡμῶν κίνησιν ἐπὶ τὸ ἀόρατον κάλλος · καὶ οὕτως ἐκκαθάρας τὴν καρδίαν τῆς περὶ τὰ φαινόμενα σχέσεως , τότε διὰ τοῦ Ἁσματός τῶν ἁσμάτων
Lemmas: παστεί . οὖον λείπω ὁ ἔπαινος ὁ ὥρα οὐδέ ὁ μέγεθος , Ισά φυτός τις ὁ ευεραω ὁ αὔξησις ἀνατρέχω . ὁ δέ φυτόν οὗτος ὅς ὁ ὕψος αὐτός προσφέρω , αὐτός , φημί , ὁ ξέω ζωή ξύλον εἰμί , ὁ τροφή μέν γίγνομαι ὁ ἀπέχω , Σῦλος δέ ὁ ἐπερείδω ἀσφαλής τε καί ἰσχυρός . νῆ δέ διά ἀμφότερος ὁ κύριος . αὐτός γάρ εἰμί ὁ ζωή καί ὁ ἔρεισμα . ἔχις δέ ὁ λέξις οὕτως · ξύλον ζωή εἰμί πᾶς ὁ ἀπέχω αὐτός , [ καί ὁ ἐπερείδω ἐπί αὐτός ὡς ἐπί κύριος ἀσφαλής . ] συμπεριλαμβάνω δέ μετά ὁ λοιπός ἐγκώμιον αὐτός καί ὁ δύναμις , ὡς εἄν διά πᾶς ὁ ἀγαθός πληρώνω ὁ κάλλος ὁ σοφία ὁ ἔπαινος . ὁ θεός γάρ , φημί , ὁ σοφία θεμελιόω ὁ γῆ . ἑτοιμάζω δέ ὁ οὐρανός ἐν φρόνησις , καί ὁ κατά ἕκαστος ὁ ἐν ὁ κτίζω θεωρέω εἰς ὁ ὁ σοφία ἄγω δύναμις , διαποικίλλω αὐτός ὁ ὄνομα . ὁ γάρ αὐτός καί σοφία λέγω καί σύνεσις , αἴσθησις τε καί γνῶσις καί σύνεσις καί ὁ τοιοῦτος . μετά δέ οὗτος νυμφοπολεω ἀρχω ὁ νέος πρός ὁ τοιοῦτος συνοίχην , ἤδη πρός ὁ θέω θάλαμος βλέπω ἐγκλείω . λέγος γάρ , ὅτι μή ἐγκαταλείπω αὐτός καί ἀντέχω σύ ἔραμαι αὐτός , καί τηρέω σύ · περιγράφω αὐτός καί τύφω σύ · τιμάω αὐτός ἵνα σύ περιβάλλω · ἵνα δή ὁ κορυφή στέφανος Χαρίτων , στέφανος δέ τρυφή ὑπερασπίζω . ἐν οὗτος δέ ὁ στέφανος ἤδη ὁ γαμικός νύμφη κατακοσμέω ἀχώριστος αὐτός εἰμί διακελεύομαι , λέγω · ἡνίκα εἄν περιπατέω πάδος αὐτός , καί μετά σύ ἵστημι · ὡς δέ εἄν καθεδνὴς φυλάσσω σύ , ἵνα ἐγείρω συλλαλέω σύ . Ζεύς οὗτος καί ὁ τοιοῦτος ὁ νεάζω ἔτι κατά ὁ ἕννυμι ἄνθρωπος ὁ ἐπιθυμητικός ἀναφέρω , καί αὐτός ἐκεῖνος ὁ περί αὐτός διηγέομαι ὑποδείκνυμι ὁ λόγος , διά ὅς μάλιστα ὁ ἀγαπητικός σχέσις ὁ ἀκούω ἐφέλκω , οὗτος μετά ὁ ἄλλος εἶπον , ὅτι ἐγώ ὁ ἐγώ φιλέω ἀγαπάω . ὁ γάρ ἐλπίς ὁ ἀνταγαπάω σφοδρός εἰς ἐπιθυμία ὁ ἐραστής διατίθημι · καί μετά οὗτος ὁ λοιπάς ἐπάγω συμβουλία ἐν ἀποφαντικός τις καί απερίγραπτος ὁ ἀπόφθεγμα , καί εἰς τέλειος ξένος αὐτός ἄγω , εἶτα πρός ὁ τελευταῖος ὁ παροιμία μακαρίζω οὗτος ὁ ἀγαθός σύζυγος , ἐν ὅς διεξέρχομαι καί ὁ ἀνδρεῖος γυνή ἐκεῖνος ἐγκώμιον , τότε προστίθημι ὁ ἐν ὁ ἐκκλησιαστής φιλοσοφία , ὁ ἱκανός διά ὁ παροιμιώδης ἀγωγή εἰσάγω εἰς ὁ ὁ ἀρετή ἐπιθυμία . καί διαβάλλω ἐν οὗτος ὁ λόγος ὁ περί ὁ φαίνω ὁ ἄνθρωπος σχέσις , καί μάταιος εἶπον εἰμί πᾶς ὁ ἀτάω τε καί παρέρχομαι , ἐν ὅς φημί , ὅτι Πᾶν ὁ ἐπέρχομαι ματαιότης · ὑπερτίθημι πᾶς ὁ διά αἴσθησις καταλαμβάνω ὁ ἐπιφυτικός ὁ Ψυχή ἐγώ κίνησις ἐπί ὁ ἀόρατος κάλλος · καί οὕτως ἐκκαθαίρω ὁ Καρδία ὁ περί ὁ φαίνω σχέσις , τότε διά ὁ ᾆσμα ὁ ᾆσμα