gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0528.2
Νοῆσαι δὲ προσῆκει διὰ τῆς τῶν εἰρημένων φιλосоφίας τοῦτο τὸ δόγμα , ὅτι τῆς μὲν τοῦ Θεοῦ φυτείας τὸ μεσαίτατόν ἐστιν ἡ ζωὴ ὁ δὲ θάνατός ἐστιν ἀφύτευτος καὶ ἀρρίζος , ἰδίαν οὐδαμοῦ χώραν ἔχων · τῇ δὲ στρεφῆσει τῆς ζωῆς ἐμφυτεύεται , ὅταν ἀργήσῃ τοῖς ζῴοις ἡ μετουσία τοῦ κρείττονος . Ἐπειδὴ οὖν ἐν τῷ μέσῳ τῶν θείων φυτῶν ἐστιν ἡ ζωὴ , τῇ δὲ ἀποπτώσει ταύτῃ ἐμφυσιάζεται ἡ τοῦ θανάτου φύσις · διὰ τοῦτο καὶ τὸ θανατηφόρον ξύλον , ὁ τὸ δόγμα τοῦτο δι' αἰνιγμάτων φιλοσοφήσας ἐν τῷ μέσῳ εἶναι τοῦ παραδείσου λέγει , οὐ τὸν καρπὸν εἶπεν σύμμιχτον ἔχειν ἐκ τῶν ἐναντίων τὴν δύναμιν . Τὸ γὰρ αὐτὸ καλόν τε εἶναι καὶ κακὸν διωρίσατο , τῆς ἁμαρτίας , ὅμαι , διὰ τοῦτο τὴν φύσιν ὑπαντεινόμενος . Ἐπειδὴ πάντων τῶν διὰ κακίας ἐνεργουμένων ἡδονὴ τις καθηγεῖται πάντως , καὶ οὐκ ἔστιν εὐρεῖν ἁμαρτίαν ἡδονῆς διεσχυμένην , ὅσα τε διὰ θυμοῦ , καὶ ὅσα δι' ἐπιθυμίας γίνεται πάθη · τοῦτο γάρ καὶ καλὸς ὁ καρπὸς ὀνομάζεται κατὰ τὴν ἡμαρτημένην τοῦ καλοῦ κρίσιν , τοῖς τὸ καλὸν ἐν ἡδονῇ τιθεμένοις , τοιούτους δοκοῦν · πονηρὸς δὲ μετὰ ταῦτα τῇ πικρῇ τῇ βρώσει ἀνάδοσει εὑρίσκεται , κατὰ τὴν προοιμώδῃ φωνήν , ἡ φησι , μέλι τῶν χειλέων τῆς κακίας ἀποστάζειν , ἡ πρὸς καιρὸν μὲν λιπαίνει τὸν φάρυγγα , μετὰ ταῦτα δὲ πικρότερον χολῆς τοῖς κακῶς γλυκανθεῖσιν εὑρίσκεται . Ἐπειδὴ τοίνυν ἀποστάς τῆς τῶν ἀγαθῶν παγκαρπίας ὁ ἄνθρωπος , τοῦ φθοροῦτοῦ καρποῦ διὰ τῆς παρακοῆς ἐνεπλάσθη · ὄνομα δὲ τοῦ καρποῦ τοῦτου ἡ θανατοποιὸς ἁμαρτία · εὐθὺς ἐνεκράθη τῷ κρείττονι βίῳ , τὴν ἄλογον καὶ κτηνώδη ζωὴν τῆς θειοτέρας ἀνταλλαξάμενος . Καὶ καταμιχθέντος ἀπαξ τοῦ θανάτου τῇ φύσει , συνδιέβηλε ταῖς τῶν τικτομένων διαδοχαῖς ἡ νεκρότης . " Ὅθεν νεκροὶ ἡμᾶς διεδέξατο βίος , αὐτὴς τρύπον τινὰ τῆς ζωῆς ἡμῶν ἀποθανούσης . Νεκρὰ γὰρ ἀντείκρις ἐστιν ἡμῶν ἡ ζωὴ , τῆς ἀθανασίας ἐστερημένη . Διὰ τοῦτο ταῖς δύο ταῦτας ζωαῖς μεσιτεύει ὁ ἐν μέσῳ τῶν δύο ζωῶν γινοσκόμενος · ἵνα τῇ ἀναίρεσις τῆς χειρόνος , δι' τῇ ἀχηράτῳ τὰ νικητήρια . Ὄσπερ τοίνυν τῷ ἀποθανεῖν τῇ ἀληθινῇ ζωῇ ὁ ἄνθρωπος · εἰς τὴν νεκρὸν τοῦτον μετ -
Lemmas: νοέω δέ προσήκω διά ὁ ὁ εἴρω φιλосоφίας οὗτος ὁ δόγμα , ὅτι ὁ μέν ὁ Θεός φυτεία ὁ μέσος εἰμί ὁ ζωή ὁ δέ θάνατος εἰμί ἀφύτευτος καί άρριζος , ἴδιος οὐδαμοῦ χώρα ἔχω · ὁ δέ στρέφω ὁ ζωή ἐμφυτεύω , ὅταν ἀργέω ὁ ζῷον ὁ μετουσία ὁ ἀγαθός . ἐπεί οὖν ἐν ὁ μέσος ὁ θεῖον φυτός εἰμί ὁ ζωή , ὁ δέ ἀπόπτωσις οὗτος εμφυσιαζω ὁ ὁ θάνατος φύσις · διά οὗτος καί ὁ θανατηφόρος ξύλον , ὁ ὁ δόγμα οὗτος διά αἴνιγμα φιλοσοφέω ἐν ὁ μέσος εἰμί ὁ παράδεισος λέγω , οὖον ὁ καρπός εἶπον σύμμικτος ἔχω ἐκ ὁ ἐναντίος ὁ δύναμις . ὁ γάρ αὐτός καλός τε εἰμί καί κακός διορίζω , ὁ ἁμαρτία , παρακελεύομαι , διά οὗτος ὁ φύσις ὑπαντεινόμενος . ἐπεί πᾶς ὁ διά κακία ἐνεργέω ἡδονή τις καθηγέομαι πάντως , καί οὐ εἰμί εὑρίσκω ἁμαρτία ἡδονή διέχω , ὅσος τε διά θυμός , καί ὅσος διά ἐπιθυμία γίγνομαι πάθος · οὗτος γάρ καί καλός ὁ καρπός1 ὀνομάζω κατά ὁ ἁμαρτάνω ὁ καλός κρίσις , ὁ ὁ καλός ἐν ἡδονή τίθημι , τοιοῦτος δοκέω · πονηρός δέ μετά οὗτος ὁ πικρός ὁ βρῶσις ἀνάδοσις εὑρίσκω , κατά ὁ προοιμωδης φωνή , ὁ φημί , μέλι ὁ χεῖλος ὁ κακία ἀποστάζω , ὁ πρός καιρός μέν λιπαίνω ὁ φάρυγξ , μετά οὗτος δέ πικρός χολή ὁ κακῶς γλυκαίνω εὑρίσκω . ἐπεί τοίνυν ἀφίστημι ὁ ὁ ἀγαθός παγκαρπία ὁ ἄνθρωπος , ὁ φθείρω καρπός διά ὁ παρακοή ἐμπίμπλημι · ὄνομα δέ ὁ καρπός οὗτος ὁ θανατοποιός ἁμαρτία · εὐθύς ἐγκεράννυμι ὁ ἀγαθός βίος , ὁ ἄλογος καί κτηνώδης ζωή ὁ θεῖος ἀνταλλάσσω . καί καταμείγνυμι ἅπαξ ὁ θάνατος ὁ φύσις , συνδιαβάλλω ὁ ὁ τίκτω διαδοχή ὁ νεκρότης . " ὅθεν νεκρός ἐγώ διαδέχομαι βίος , αὐτός τρύπος τις ὁ ζωή ἐγώ ἀποθνῄσκω . νεκρία γάρ ἀντείκρις εἰμί ἐγώ ὁ ζωή , ὁ ἀθανασία στερέω . Ζεύς οὗτος ὁ δύο οὗτος ζωή μεσιτεύω ὁ ἐν μέσος ὁ δύο ζωή γινοσκω · ἵνα ὁ ἀναίρεσις ὁ χείρων , διά ὁ ἀκήρατος ὁ νικητήριος . ὅσπερ τοίνυν ὁ ἀποθνῄσκω ὁ ἀληθινός ζωή ὁ ἄνθρωπος · εἰς ὁ νεκρός οὗτος μετά -