gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0451.3
Οὐκ ἀρκεῖ δὲ σοι τὸ ἀνωρθωθῆναι , φησίν , ἐκ τοῦ πτώματος , ἀλλὰ καὶ πρόσθελε διὰ τῆς τῶν ἀγαθῶν προκοπῆς , τὸν ἐν ἀρετῇ διανύουσα δρόμον . Ὅπερ δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ παραλυτικοῦ μεμαθήκαμεν . Οὐ γὰρ διανίστησι μόνον ὁ Λόγος τὸ ἐπικλινίδιον ἄχθος ἐκεῖνο , ἀλλὰ καὶ περιπατεῖν ἐγκειλεύεται . Ὅπερ μοι δοκεῖ τὴν πρὸς τὸ κρεῖττον προόδον τε καὶ αὐξήσιν διὰ τῆς μεταβατικῆς κινήσεως σημαίνειν ὁ λόγος . Ἀνάστα οὖν , φησι , καὶ ἔλθε . Ὡ προστάγματος δύναμις ! ἄντως φωνὴ δυναμέως ἐστὶν ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ , καθὼς ἡ ψαλμωδία φησίν , ὅτι Ἰδοὺ δώσει τὴν φωνὴν αὐτοῦ , φωνὴν δυναμέως . Καὶ , Αὐτὸς εἶπε , καὶ ἐγενήθησαν · αὐτὸς ἐνετείλατο , καὶ ἐκτίσθησαν . Ἰδοὺ καὶ νῦν εἶπε πρὸς τὴν κειμένην , ὅτι Ἀνάστηθι · καὶ , ὅτι Πρόσελθε · καὶ εὐθὺς ἐργοῦ τὸ πρόσταγμα γίνεται . Ὅμοι γὰρ τὸ δέξασθαι τοῦ Λόγου τὴν δύναμιν , καὶ ἵσταται , καὶ παρίσταται , καὶ πλησίον γίνεται τοῦ φωτός , ὡς ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ καλέσαντος αὐτὴν μεμαρτύρηται , οὕτως εἰπόντος τοῦ Λόγου · Ἀνάστα , ἔλθε , ἡ πλησίον μου , καλὴ μου , περιστερά μου . Τίς ἡ τάξις αὕτη τοῦ λόγου ; Πῶς ἑκται τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου ; Πῶς σώζεται καθ’ εἰρμὸν ὡσπερ ἐν ἀλύσει τινὶ τῶν νοημάτων ἀκολουθία ; Ἀκούει τοῦ προστάγματος · ἐνδυναμοῦται τῷ λόγῳ , ἐγείρεται , προσέρχεται , πλησιάζει , καλὴ γίνεται , περιστερὰ ὀνομάζεται . Πῶς γὰρ ἐστι δυνατὸν καλὴν εἶναι ἐν κατόπτρῳ ἰδεῖν , μὴ καλῆς τινὸς μορφῆς δεξαμένου τὴν ἔμφασιν ; Οὐκοῦν καὶ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως κατόπτρον , οὐ πρότερον ἐγένετο καλόν , ἀλλ’ ὅτε τῷ καλῷ ἐπλησίασε , καὶ τῇ εἰκόνι τοῦ θεοῦ κάλλους ἐνεμορφώθη . Ὡσπερ γὰρ τὸ τοῦ δράκων εἶχεν εἶδος ἕως ἔκειτο ἐπὶ τῆς γῆς , καὶ πρὸς αὐτὸν ἀφείρα · κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον , ἐπειδὴ ἀνέστη , καὶ τὸ ἀγαθὸν ἔδειξεν ἑαυτὴν ἀντιπρόσωπον , κατὰ νότου τὴν κακίαν ποιησαμένη , πρὸς ὃ βλέπει , κατ’ ἐκεῖνο καὶ σχηματίζεται . Ἰδεῖν τὸ πρὸς τὸ ἀρχέτυπον κάλλος · περιστερὰ δὲ τὸ κάλλος . Διὰ
Lemmas: οὐ ἀρκέω δέ σύ ὁ ἀνορθόω , φημί , ἐκ ὁ πτῶμα , ἀλλά καί πρόσθελε διά ὁ ὁ ἀγαθός προκοπή , ὁ ἐν ἀρετή διανύω δρόμος . ὅπερ δέ καί ἐπί ὁ παραλυτικός μανθάνω . οὖον γάρ διανίσταμαι μόνος ὁ Λόγος ὁ ἐπικλινίδιος ἄχθος ἐκεῖνος , ἀλλά καί περιπατέω ἐγκελεύω . ὅπερ ἐγώ δοκέω ὁ πρός ὁ ἀγαθός πρόοδος τε καί αὔξησις διά ὁ μεταβατικός κίνησις σημαίνω ὁ λόγος . ἀνάσταμα οὖν , φημί , καί ἔρχομαι . εἰμί πρόσταγμα δύναμις ! ἀντάω φωνή δύναμις εἰμί ὁ φωνή ὁ Θεός , καθώς ὁ ψαλμωδία φημί , ὅτι ἰδέ δίδωμι ὁ φωνή αὐτός , φωνή δύναμις . καί , αὐτός εἶπον , καί γίγνομαι · αὐτός ἐντέλλω , καί κτίζω . ἰδέ καί νῦν εἶπον πρός ὁ κεῖμαι , ὅτι ἀνίστημι · καί , ὅτι προσέρχομαι · καί εὐθύς ἔργον ὁ πρόσταγμα γίγνομαι . Ὅμοιος γάρ ὁ δέχομαι ὁ Λόγος ὁ δύναμις , καί ἵστημι , καί παρίστημι , καί πλησίος γίγνομαι ὁ φάος , ὡς ὑπό αὐτός ὁ καλέω αὐτός μαρτυρέω , οὕτως εἶπον ὁ Λόγος · ἀνάσταμα , ἔρχομαι , ὁ πλησίος ἐγώ , κάλως ἐγώ , περιστερά ἐγώ . Τῖς ὁ τάξις οὗτος ὁ λόγος ; Πῶς ἕκτος ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος ; Πῶς σῴζω κατά εἱρμός ὡς ἐν ἅλυσις τις ὁ νόημα ἀκολουθία ; ἀκούω ὁ πρόσταγμα · ἐνδυναμόω ὁ λόγος , ἐγείρω , προσέρχομαι , πλησιάζω , κάλως γίγνομαι , περιστερά ὀνομάζω . Πῶς γάρ εἰμί δυνατός καλός εἰμί ἐν κάτοπτρον ὁράω , μή καλός τις μορφή δέχομαι ὁ ἔμφασις ; οὐκοῦν καί ὁ ἀνθρώπινος φύσις κάτοπτρον , οὖον πρότερος γίγνομαι καλός , ἀλλά ὅτε ὁ καλός πλησιάζω , καί ὁ εἰκών ὁ θεός κάλλος ἐμμορφόω . ὡς γάρ ὁ ὁ δράκων ἔχω εἶδος ἠώς κεῖμαι ἐπί ὁ γῆ , καί πρός αὐτός ἤπειρος · κατά ὁ αὐτός τρόπος , ἐπεί ἀνίστημι , καί ὁ ἀγαθός δείκνυμι ἑαυτοῦ ἀντιπρόσωπος , κατά νότος ὁ κακία ποιέω , πρός ὅς βλέπω , κατά ἐκεῖνος καί σχηματίζω . εἶδον ὁ πρός ὁ ἀρχέτυπος κάλλος · περιστερά δέ ὁ κάλλος . Ζεύς