gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0556.1
προδύοντας τὸν τοὺς ἀποστόλους Πέτρον , καὶ Ἰάκωβον , καὶ Ἰωάννην , στύλους ὠνόμασεν . Ἐπεὶ δὲ καὶ τοῦτο προσῆκει μαθεῖν , πῶς ἐστι γενέσθαι στύλον , ὡς ἂν καὶ ἡμεῖς ἀξιοι τῆς τοιαύτης γενώμεθα κλήσεως · πάλιν καὶ τοῦτο παρὰ τῆς τοῦ Παύλου σοφίας ἀκούωμεν , ὃς φησὶ στύλον εἶναι καὶ τὸ ἐδραιώμα τῆς ἀληθείας . Οὐκοῦν χρυσὸν μὲν ἐστιν ἡ ἀλήθεια , ἡ καὶ βάσις τῶν κνημῶν γινομένη , καὶ τὰς χεῖρας καὶ τὴν κεφαλήν δι’ ἑαυτῆς καλλωπίζουσα . Τὸ δὲ ἐδραιώμα εἰς τὴν τοῦ μαρμάρου τις φύσιν μεταλαβόν , οὐχ ἀμαρτησεται · ὡς εἶναι τοιαύτην τὴν τῶν λεγομένων διάνοιαν · ὅτι Αὶ κνήμαι τοῦ σώματος οἱ μαρμάρῳνοι στύλοι , τοῦτέστιν οἱ τῷ λαμπρῷ βίῳ καὶ τῷ ὑγίαινοντι λόγῳ τὸ κοινὸν σῶμα τῆς Ἐκκλησίας βαστάζοντες τε καὶ διερείδοντες · δι’ ὧν ἡ τε βάσις τῆς πίστεως ἔχει τὸ πάγιον , καὶ ὁ κατ’ ἀρετὴν δρόμος ἀνύεται , καὶ ἐν τοῖς ἄλμασι τῶν θείων ἐλπίδων , ὅλον τὸ σῶμα μετέωρον γίνεται . Διὰ τῶν δύο κατορθοῦται τούτων , ἀληθείας καὶ βεβαιότητος · τοῦ μὲν χρυσοῦ μεταλαμβανομένου πρὸς τὴν ἀλήθειαν , ἥτις κατὰ τὴν Παύλου φωνὴν θεμέλιος τῆς θείας κατασκευῆς γίνεται τε καὶ ὀνομάζεται . Οὕτως γὰρ φησιν · ὅτι θεμίλιον ἄλλοις οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον , ὃς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός . Χριστὸς δὲ ἐστιν ἡ ἀλήθεια , ἡ ἐνθεμιλοῦνται αὶ κνήμαι , οἱ στύλοι τῆς Ἐκκλησίας . Διὰ τοῦ μαρμάρου νοοῦντων ἡμῶν τὸ τε λαμπρὸν τοῦ βίου , καὶ τὸ πρὸς τὴν τῶν ἀγαθῶν διάθεσιν ἐμβριθὲς τε καὶ ἀμετάθετον . Ἄλλ’ ἐπεὶ πολλοὶ μὲν οἱ στύλοι τοῦ μαρτυρίου τῆς σχηνῆς , πολλοὶ δὲ καὶ οἱ τὴν τῆς σοφίας οἶκον διασυστάζοντες · δύο δὲ νῦν ἐξαρχούσιν ὅλον ἀνέχειν ἐφ’ ἑαυτῶν τὸ σῶμα · τάχα πρὸς ἄλλην τινὰ διάνοιαν χρή μεταγαγεῖν τὸν σκοπὸν τοῦ αἰνίγματος . Οἶμαι γὰρ διὰ τούτων ἐκεῖνο κατασκευάζεσθαι · τὸ πολυειδὲς μὲν γίνεσθαι τὰς ἐκ τοῦ νόμου πρὸς ἀρετὴν ὁδηγίας , πολλά δὲ καὶ τῆς σοφίας εἶναι τὰ παραγγέλματα , πρὸς τὸν αὐτὸν δρώντα σκοπὸν · τὸν συντετελημένον τοῦ Εὐαγγελίου λόγον , εἰς εὐαριθμητὸν τε καὶ συνεσταλμένον ἀγαγεῖν ἅπασαν τοῦ κατ’ ἀρετὴν βίου τὴν τελειότητα ἐγνώχεν · οὕτως εἰπὼντος τοῦ Κυρίου , ὅτι Ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς , ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται . Ἴσον δὲ πάντως ἐστιν εἰς δύναμιν , ἡ ὑποκρεμῶμενον ἀνέχειν τὸ βάρος , ἡ ἐπικειμένον . Εἰς γὰρ δι’ ἀμοφερώμεν θεωρεῖται ὁ τῆς δυνάμεως τόνος , τοῦ καθ’ ἕκτερον τρόπον τοῦ δόχους βαστάζοντος . Φέρει γὰρ ὁμοίως δι’ ἑαυτοῦ , εἰτε ἐπηρτημένον ἔχει τὸ βάρος , εἰτε ὑπολαμβάνει τὴν παλάμην τὸ βασταζόμενον . Ἐπεὶ οὖν ὁ μὲν Κύριος ἐν ταύταις φησὶ ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλον τὸν νόμον καὶ τοὺς προφήτας κρέμασθαι · νῦν δὲ ἡ νῦμφη δύο στύλους ἐπὶ χρυσῶν θεμελίων βεβηκὼς βαστάζεσθαι λέγει τὸ σῶμα · καλῶς ἂν ἔχοι πρὸς τὴν θεωρίαν τοῦ κατὰ τὰς κνήμας αἰνίγματος , συμπαρλαβεῖν τὰς δύο ἐντολὰς ἐκείνας . Ἄν τὴν μὲν , πρώτην ὀνομάζῃ ὁ Κύριος , τὴν δέ , ὁμοίαν τῇ πρώτῃ λέγων · τὸ μὲν ἀγαπᾶν τὸν Θεὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ψυχῆς καὶ δυνάμεως , τὴν πρώτην ἐντολὴν εἶναι · τὸ δὲ τὸν πλη -
Lemmas: προδύομαι ὁ ὁ ἀπόστολος Πέτρος , καί Ἰάκωβος , καί Ἰωάννης , στῦλος ὀνομάζω . ἐπεί δέ καί οὗτος προσήκω μανθάνω , πῶς εἰμί γίγνομαι στῦλος , ὡς εἄν καί ἐγώ ἄξιος ὁ τοιοῦτος γίγνομαι κλῆσις · πάλιν καί οὗτος παρά ὁ ὁ Παῦλος σοφία ἀκούω , ὅς φημί στῦλος εἰμί καί ὁ ἑδραίωμα ὁ ἀλήθεια . οὐκοῦν χρυσός μέν εἰμί ὁ ἀλήθεια , ὁ καί βάσις ὁ κνήμη γίγνομαι , καί ὁ χείρ καί ὁ κεφαλή διά ἑαυτοῦ καλλωπίζω . ὁ δέ ἑδραίωμα εἰς ὁ ὁ μάρμαρος τις φύσις μεταλαμβάνω , οὐ ἁμαρτάνω · ὡς εἰμί τοιοῦτος ὁ ὁ λέγω διάνοια · ὅτι ὅς κνήμη ὁ σῶμα ὁ μαρμάρῳνοι στῦλος , τουτέστιν ὁ ὁ λαμπρός βίος καί ὁ ὑγιαίνω λόγος ὁ κοινός σῶμα ὁ ἐκκλησία βαστάζω τε καί διερείδομαι · διά ὅς ὁ τε βάσις ὁ πίστις ἔχω ὁ πάγιος , καί ὁ κατά ἀρετή δρόμος ἀνύω , καί ἐν ὁ ἅλμα ὁ θεῖον ἐλπίς , ὅλος ὁ σῶμα μετέωρος γίγνομαι . Ζεύς ὁ δύο κατορθόω οὗτος , ἀλήθεια καί βεβαιότης · ὁ μέν χρυσός μεταλαμβάνω πρός ὁ ἀλήθεια , ὅστις κατά ὁ Παῦλος φωνή θεμέλιος ὁ θεῖος κατασκευή γίγνομαι τε καί ὀνομάζω . οὕτως γάρ φημί · ὅτι θεμίλιον ἄλλος οὐδείς δύναμαι τίθημι παρά ὁ κεῖμαι , ὅς εἰμί Ἰησοῦς Χριστός . Χριστός δέ εἰμί ὁ ἀλήθεια , ὁ ενθεμιλουντ ὅς κνήμη , ὁ στῦλος ὁ ἐκκλησία . Ζεύς ὁ μάρμαρος νοέω ἐγώ ὁ τε λαμπρός ὁ βίος , καί ὁ πρός ὁ ὁ ἀγαθός διάθεσις ἐμβριθής τε καί ἀμετάθετος . ἄλλος ἐπεί πολύς μέν ὁ στῦλος ὁ μαρτύριον ὁ σκηνή , πολύς δέ καί ὁ ὁ ὁ σοφία οἶκος διασυστάζοντες · δύο δέ νῦν ἐξάρχω ὅλος ἀνέχω ἐπί ἑαυτοῦ ὁ σῶμα · τάχα πρός ἄλλος τις διάνοια χρή μετάγω ὁ σκοπός ὁ αἴνιγμα . οἴμη γάρ διά οὗτος ἐκεῖνος κατασκευάζω · ὁ πολυειδής μέν γίγνομαι ὁ ἐκ ὁ νόμος πρός ἀρετή ὁδηγία , πολύς δέ καί ὁ σοφία εἰμί ὁ παράγγελμα , πρός ὁ αὐτός δράω σκοπός · ὁ συντελέω ὁ Εὐαγγέλιος λόγος , εἰς εὐαρίθμητος τε καί συστέλλω ἄγω ἅπας ὁ κατά ἀρετή βίος ὁ τελειότης γιγνώσκω · οὕτως εἶπον ὁ κύριος , ὅτι ἐν οὗτος ὁ δύο ἐντολή , ὅλος ὁ νόμος καί ὁ προφήτης κρεμάννυμι . Ἴσος δέ πάντως εἰμί εἰς δύναμις , ὁ ὑποκρεμάννυμι ἀνέχω ὁ βάρος , ὁ ἐπικείμενος . εἰς γάρ διά αμοφερω θεωρέω ὁ ὁ δύναμις τόνος , ὁ κατά ἕκτερον τρόπος ὁ δόκος βαστάζω . φέρω γάρ ὁμοίως διά ἑαυτοῦ , εἴτε ἐπαρτάω ἔχω ὁ βάρος , εἴτε ὑπολαμβάνω ὁ παλάμη ὁ βαστάζω . ἐπεί οὖν ὁ μέν Κύριος ἐν οὗτος φημί ὁ δύο ἐντολή ὅλος ὁ νόμος καί ὁ προφήτης κρεμάννυμι · νῦν δέ ὁ νύμφη δύο στῦλος ἐπί χρυσός θεμέλιος βαίνω βαστάζω λέγω ὁ σῶμα · καλῶς εἄν ἔχω πρός ὁ θεωρία ὁ κατά ὁ κνήμη αἴνιγμα , συμπαραλαμβάνω ὁ δύο ἐντολή ἐκεῖνος . ἄν ὁ μέν , πρῶτος ὀνομάζω ὁ Κύριος , ὁ δέ , ὅμοιος ὁ πρῶτος λέγω · ὁ μέν ἀγαπάω ὁ θεός ἐκ ὅλος ὁ Καρδία καί Ψυχή καί δύναμις , ὁ πρῶτος ἐντολή εἰμί · ὁ δέ ὁ Πλῆ -