gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0563.2
Χρὴ δὲ πάντως καὶ τὸ ὠφέλιμον τῆς θεοπνεύστου ταύτης ἐπιγνώσαι Γραφῆς διὰ τῆς πνευματικῆς θεωρίας . Οὐκοῦν ὅταν ἀκούσωμεν ὅτι Ἀδελφιδός κατέβη εἰς κήπον αὐτοῦ , τὸ Εὐαγγελικὸν μυστήριον διὰ τῶν εἰρημένων μαθάνομεν , ἕκαστον τῶν ὀνομάτων τούτων τὸν μυστικὸν λόγον ἡμῖν σαφηνίζοντος · ὅ ἐν σαρκὶ φανερωθεὶς Θεός , διὰ τὸ ἐξ Ἰουδα μὲν ἀνατείλαι , λάμψαι δὲ τοῖς ἔθνεσι τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένοις , καλῶς καὶ προσφυῶς τῷ ὀνόματι τοῦ ἀδελφιδὸ παρὰ τῆς μνηστευθείσης αὐτῷ πρὸς ἀίδιον σύζυγίαν κατονομάζεται , ἀδελφὴς οὖσης τοῦ Ἰουδα λαοῦ . Τὸ δὲ Κατέβη , δηλοῖ , ὅτι διὰ τὸν ἀπὸ Ἱεροσαλήμ εἰς Ἱεριχὼ καταβάντα , καὶ ἐν τοῖς λῃσταῖς γενόμενον · διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς τῇ καθόδῳ τοῦ ἐμπεσόντος τοῖς πολεμίοις συγκατέρεται · δι' ὧν σημαίνει τὴν ἐκ τῆς ἀφράστου μεγαλειότητος γενομένην ἐπὶ τὸ ταπεινὸν τῆς φύσεως ἡμῶν συγκατάβασιν · διὰ δὲ τοῦ κατὰ τὸν κήπον αἰνύγματος τοῦτο μαθάνομεν , ὅτι ἀναφυτεύει τὸ ἑαυτοῦ γεωργιον ὁ ἀληθινὸς γεωργὸς ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους . Ἡμεῖς γὰρ ἐσμεν αὐτοῦ γεωργιον κατὰ τὴν Παύλου φωνήν . Ἐπεὶ οὖν ἐκεῖνός ἐστιν , ὁ καταρχὰς ἐν παραδείσῳ γεωργήσας τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν , ἣν ἐφύτευσεν ὁ Πατὴρ ὁ οὐράνιος · διὰ τοῦτο τοῦ μονοῦ τοῦ ἀγρίου καταναμεληθέντος ἡμῶν τὸν κήπον καὶ λυμανομένου τὸ θεῖον γεωργιον , κατέβη τοῦ πάλιν ποιῆσαι κήπον τὴν ἔρμην τῇ τῶν ἀρετῶν φυτείᾳ καλλωπιζόμενον · τὴν καθαρὰν καὶ θεῖαν τῆς διδασκαλίας πηγὴν , ἐπὶ τὴν τῶν ποιούτων φυτῶν ἐπιμέλειαν ἄγεισας τῷ λόγῳ · αἱ δὲ τοῦ ἀρώματος φιάλαι ἐν μὲν τῇ τοῦ κάλλους ὑπογραφῇ , πρὸς τὸ τῶν σιαγόνων ἐγκώμιον παρελήφθησαν , δι' ὧν καταλείπεται · τὰ πνευματικὰ σιτία τοῖς τροφομένοις · ἐνταῦθα δὲ τόπος εἶναι τοῦ νυμφίου καὶ ἐνδιαίτημα παρὰ τοῦ λόγου μηνύεται · τοῦτο μαθὼνόντων ἡμῶν , ὅτι οὔτε ἐν ἔρήμῳ τῶν ἀρετῶν ψυχῇ νυμφὸς ἀλλίζεται , εἰ τις κατὰ τὸν προαποδοθέντα λόγον φιάλη ἀρώματος γένοιτο φύσις μυρεψική . Ὁ τοιούτος κρατήρ τῆς σοφίας γενόμενος , δεῖξαι ἐν ἑαυτῷ τὸν θεῖον καὶ ἀχράτον οἶνον , δι' οὗ γίνεται τῷ
Lemmas: χρή δέ πάντως καί ὁ ὠφέλιμος ὁ θεόπνευστος οὗτος ἐπιγιγνώσκω γραφή διά ὁ πνευματικός θεωρία . οὐκοῦν ὅταν ἀκούω ὅτι ἀδελφιδός καταβαίνω εἰς κῆπος αὐτός , ὁ εὐαγγελικός μυστήριον διά ὁ εἴρω μανθάνω , ἕκαστος ὁ ὄνομα οὗτος ὁ μυστικός λόγος ἐγώ σαφηνίζω · ὅς ἐν σάρξ φανερόω Θεός , διά ὁ ἐκ Ἰουδά μέν ἀνατέλλω , λάμπω δέ ὁ ἔθνος ὁ ἐν σκότος καί σκιά θάνατος κάθημαι , καλῶς καί προσφυῶς ὁ ὄνομα ὁ ἀδελφιδός παρά ὁ μνηστεύω αὐτός πρός ἀίδιος συζυγία κατονομάζω , ἀδελφός εἰμί ὁ Ἰουδά λαός . ὁ δέ καταβαίνω , δηλόω , ὅτι διά ὁ ἀπό Ἱεροσαλήμ εἰς Ἰεριχώ καταβαίνω , καί ἐν ὁ λῃστής γίγνομαι · διά οὗτος καί αὐτός ὁ κάθοδος ὁ ἐμπίτνω ὁ πολέμιος συγκαταίρω · διά ὅς σημαίνω ὁ ἐκ ὁ ἄφραστος μεγαλειότης γίγνομαι ἐπί ὁ ταπεινός ὁ φύσις ἐγώ συγκατάβασις · διά δέ ὁ κατά ὁ κῆπος αινυγμα οὗτος μανθάνω , ὅτι αναφυτεύω ὁ ἑαυτοῦ Γεώργιος ὁ ἀληθινός γεωργός ἐγώ ὁ ἄνθρωπος . ἐγώ γάρ εἰμί αὐτός Γεώργιος κατά ὁ Παῦλος φωνή . ἐπεί οὖν ἐκεῖνος εἰμί , ὁ καταρχή ἐν παράδεισος γεωργέω ὁ ἀνθρώπινος φύσις , ὅς φυτεύω ὁ πατήρ ὁ οὐράνιος · διά οὗτος ὁ Μονού ὁ ἄγριος καταναμεληθέντος ἐγώ ὁ κῆπος καί λυμαίνω ὁ θέω Γεώργιος , καταβαίνω ὁ πάλιν ποιέω κῆπος ὁ Ἑρμῆς ὁ ὁ ἀρετή φυτεία καλλωπίζω · ὁ καθαρός καί θεῖος ὁ διδασκαλία πηγή , ἐπί ὁ ὁ ποιόω φυτός ἐπιμέλεια ἄγω ὁ λόγος · ὁ δέ ὁ ἄρωμα φιάλη ἐν μέν ὁ ὁ κάλλος ὑπογράφω , πρός ὁ ὁ σιαγών ἐγκώμιον παραλαμβάνω , διά ὅς καταλείπω · ὁ πνευματικός σιτίον ὁ τρέφω · ἐνταῦθα δέ τόπος εἰμί ὁ νυμφίος καί ἐνδιαίτημα παρά ὁ λόγος μηνύω · οὗτος μανθάνω ἐγώ , ὅτι οὔτε ἐν ἐρῆμος ὁ ἀρετή Ψυχή Νύμφος αλλιζω , εἰμί τις κατά ὁ προαποδίδωμι λόγος φιάλη ἄρωμα γίγνομαι φύσις μυρεψικός . ὁ τοιούτος κρατήρ ὁ σοφία γίγνομαι , δείκνυμι ἐν ἑαυτοῦ ὁ θέω καί ἄκρατος οἶνος , διά ὅς γίγνομαι ὁ