gregorius-nyssenus.in-canticum-canticorum-homiliae-15 pg044_0436.1
παρθένος ψυχή , τὴν πρὸς τὸ θεῖον κοινωνίαν ὑπέμεινε . Ταύτην δὲ οὐκ ἄλλως ἢν δυνατὸν γενέσθαι , εἰ μὴ διὰ τοῦ συζύγου ἡμῖν διὰ τοῦ σώματος ἐπιφανέντος τὸν Κύριον . " Ὡς οὐ νυμφίος μόνον , ἀλλὰ καὶ οἰκοδόμος ἐστιν , αὐτὸς ἐν ἡμῖν καὶ τεχνιτευὼν τὸν οἶκον , καὶ δὴς τῆς τέχνης γινόμενος . " Ὁροφον γὰρ ἐπιβάλλει τῷ οἴκῳ , διὰ τῆς ἀσήπτου ὑλῆς καλλωπίζων τὸ ἔργον · τοιαύτη δὲ ἐστιν ἡ κέδρος καὶ ἡ κυπάρισσος , ὧν ὁ ἐγκειμένος τοῖς ξύλοις τόνος , πάσης σήπτιχης αἰτίας κρείττων ἐστιν , οὐχ ὁρῶν εἰκῶν , οὐ σήπτας φύων , οὐκ εὐρῶν φθειρόμενος . " Ἐκ τούτων κέδροι μὲν , διὰ τὸ ἐπιμήκεις εἶναι , τὰ πλάτη τοῦ οἴκου τῷ ὀρόφῳ διαλαμβάνουσιν · αἱ δὲ κυπάρισσοι διὰ τῆς λεγομένης φαννώσεως , τὴν ἔνδοθεν τοῦ οἴκου κατασκευὴν ὡραϊzoῦσιν . " Ἔχει δὲ ἡ λέξις οὕτως · Δοκοὶ οἴκων ἡμῶν κέδροι . Φαντήματα ἡμῶν κυπάρισσος . Πάντες δὲ τὰ δηλούμενα διὰ τῶν ξύλων αἰνίγματα , ἀναφερὼ τοῖς ἐπακολουθοῦσιν τῷ εἰρῷ τῆς διανοίας ἐστίν . Βροχὴν ὀνομάζει τὰς ποικιλίας τῶν πειρασμῶν προσβολὰς ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ ὁ Κύριος , λέγων ἐπὶ τοῦ καλῶς τὸν οἶκιν ἐπὶ τὴν πέτραν οἰκοδομήσαντος , ὅτι Κατέβη ἡ βροχή , καὶ ἐξεῖνυσαν οἱ ἀνέμοι , καὶ ἤλθον οἱ ποταμοί , καὶ ἀπαθὲς ἔμεινεν ἐν τούτοις τὸ οἰκοδόμημα . Ταύτης οὖν ἐνακὴς τῆς κακῆς ἐπομβρίας , χρῆμα τοιούτων ἡμῖν ἐστι δοκῶν . Αὐταὶ δ' ἂν εἰεν αἱ ἀρεταί , αἱ τὰς τῶν πειρασμῶν ἐπιρρόας ἔνδὸς ἑαυτῶν οὐ προσίενται , στέρεαί τε οὖσαι καὶ ἀνένδοτοι , καὶ τὸ πρὸς μαχίαν ἀμάλακτον ἐν τοῖς πειρασμοῖς διασώζουσαι . Μάθωμεν δ' ἂν τὸ λεγόμενον , τὴν ἐν τῷ " Ἐκκλησιαστῇ ῥήσιν τῷ προκειμένῳ συνεξετάσαντες . " Ἐκεῖ γὰρ φησιν · " Ἐν ὀκνηρίαις ταπεινωθήσεται ἡ δόμους , καὶ ἐν ἀργίᾳ χειρῶν στάσει ἡ οἰκία . " Ὡς παρ γὰρ αἱ ἀσθενεῖ τε καὶ ἄτονα ὑπὸ λεπτότητος εἰη τὰ ξύλα τὰ διειληφὼτα τὸν ὀροφὸν , ὀκνηρίας δὲ ἐχη πρὸς τὴν τοῦ δώματος ἐπιμελείαν ὁ τοῦ οἴκου δεσπότης , οὐδὲν ἀπώνατο τῆς στέγης , τοῦ ὑδρόυ διὰ σταγόνων εἰσρέοντος . Κοιλαινεται γὰρ ἐξ ἀνάγκης ὁ ὀροφὸς , εἰκῶν τῷ βάρεϊ τοῦ ὕδατος , καὶ οὐκ ἀντέχει τῶν ξύλων ἡ ἄτονια πρὸς τὴν τοῦ βάρους προσβολὴν ὑποκλάζουσα . Διὰ τοῦτο ἐπὶ τὰ ἔνδὸς διαδίδεται τὸ ἐναπεπλημένον τῇ κοιλότητι ὕδωρ , καὶ αἱ σταγόνες αὐταὶ κατὰ τὸν παροιμιώδη λόγον ἐκβάλλουσιν ἐκ τοῦ ἰδίου οἴκου τὸν ἄνθρωπον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ὕδατος . Οὕτως τῆς παραβολῆς αἰνίγματι διακελευσται διὰ τῆς τῶν ἀρετῶν εὐτονίας ἀνενδότους εἶναι πρὸς τὰς τῶν πειρασμῶν ἐπιρρόας , μὴποτε μαλαχισθέντες διὰ τῆς τῶν παθημάτων συμπτώσεως κοιλοὶ γενόμεθα , καὶ τὴν ἐπιρροῦντων τοιούτων ὑδάτων ἐξωθεν ἐπὶ τὴν καρδίαν εἰσρέουσαν ἔνδὸς τῶν ταμείων παραδεξώμεθα , δι' ὧν φθείρεται ἡμῖν τὰ ἀπόθετα . Αἱ δὲ κέδροι αὐταὶ τοῦ Λιβάνου , ἃς ἐφυτεύσεν ὁ Κύριος , αἱς ἐννοεῖσθαι τὰ στρούθια , ὧν ἡ τοῦ ἐρωδίου καλιά καθεῖται . Αὐταὶ τοίνυν αἱ κέδροι , αἱ ἀρεταί , τὸν οἶκον τῆς νυμφῆς παστάδος κατασφαλίζονται , καὶ ἐννοσεῖσθαι αἱ ψυχαί , στρούθια γινόμενα , καὶ τῶν παιδίων ὑπεριπτάμεναι , ὧν καθεῖται ἡ τοῦ ἐρωδίου καλιά , ἣν οἱ
Lemmas: παρθένος ψυχή , ὁ πρός ὁ θέω κοινωνία ὑπομένω . οὗτος δέ οὐ ἄλλως εἄν δυνατός γίγνομαι , εἰμί μή διά ὁ σύζυγος ἐγώ διά ὁ σῶμα ἐπιφαίνω ὁ κύριος . " ὡς οὖον νυμφίος μόνος , ἀλλά καί οἰκοδόμος εἰμί , αὐτός ἐν ἐγώ καί τεχνιτεύω ὁ οἶκος , καί δήω ὁ τέχνη γίγνομαι . " ὄροφος γάρ ἐπιβάλλω ὁ οἶκος , διά ὁ ἄσηπτος ὕλη καλλωπίζω ὁ ἔργον · τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ κέδρος καί ὁ κυπάρισσος , ὅς ὁ ἔγκειμαι ὁ ξύλον τόνος , πᾶς σηπτιχεω αἴτιος ἀγαθός εἰμί , οὐ ὁράω εἰκών , οὖον σήπτω φύω , οὐ εὖρος φθείρω . " ἐκ οὗτος κέδρος μέν , διά ὁ ἐπιμήκης εἰμί , ὁ πλάτη ὁ οἶκος ὁ ὄροφος διαλαμβάνω · ὁ δέ κυπάρισσος διά ὁ λέγω φαννώσεως , ὁ ἔνδοθεν ὁ οἶκος κατασκευή ὡραϊzoῦσιν . " ἔχις δέ ὁ λέξις οὕτως · Δοκός οἶκος ἐγώ κέδρος . Φαντήματα ἐγώ κυπάρισσος . πάνετες δέ ὁ δηλόω διά ὁ ξύλον αἴνιγμα , ἀναφέρω ὁ ἐπακολουθέω ὁ εἴρω ὁ διάνοια εἰμί . βροχή ὀνομάζω ὁ ποικιλίας ὁ πειρασμός προσβολή ἐν ὁ Εὐαγγέλιος ὁ Κύριος , λέγω ἐπί ὁ καλῶς ὁ οἶκις ἐπί ὁ πέτρα οἰκοδομέω , ὅτι καταβαίνω ὁ βροχή , καί ἐκνέω ὁ ἄνεμος , καί ἔρχομαι ὁ ποταμός , καί ἀπαθής μένω ἐν οὗτος ὁ οἰκοδόμημα . Ταύτη οὖν νάκη ὁ κακός ἐπομβρία , χρῆμα τοιοῦτος ἐγώ εἰμί δοκέω . αὐτός δέ εἄν ἄγω ὁ ἀρετή , ὁ ὁ ὁ πειρασμός ἐπιρροή ἔνδον ἑαυτοῦ οὖον προσίημι , στερεός τε εἰμί καί ἀνένδοτος , καί ὁ πρός μάχιος ἀμάλακτος ἐν ὁ πειρασμός διασῴζω . Μάθωμεν δέ εἄν ὁ λέγω , ὁ ἐν ὁ " ἐκκλησιαστής ῥήσις ὁ πρόκειμαι συνεξετάζω . " ἐκεῖ γάρ φημί · " ἐν ὀκνηρία ταπεινόω ὁ δόμος , καί ἐν ἀργία χείρ στάσις ὁ οἰκίον . " ὡς παρά γάρ ὁ ἀσθενής τε καί ἄτονος ὑπό λεπτότης ἐω ὁ ξύλον ὁ διαλαμβάνω ὁ ὄροφος , οκνηρία δέ ἔχω πρός ὁ ὁ δῶμα ἐπιμέλεια ὁ ὁ οἶκος δεσπότης , οὐδείς ἀπονίναμαι ὁ στέγω , ὁ ὕδρος διά σταγών εἰσρέω . κοιλαίνω γάρ ἐκ ἀνάγκη ὁ ὄροφος , εἰκών ὁ βάρος ὁ ὕδωρ , καί οὐ ἀντέχω ὁ ξύλον ὁ ἀτονία πρός ὁ ὁ βάρος προσβολή ὑποκλάζω . Ζεύς οὗτος ἐπί ὁ ἔνδον διαδίδω ὁ ἐναπολαμβάνω ὁ κοιλότης ὕδωρ , καί ὁ σταγών αὐτός κατά ὁ παροιμιώδης λόγος ἐκβάλλω ἐκ ὁ ἴδιος οἶκος ὁ ἄνθρωπος ἐν ὁ ἡμέρα ὁ ὕδωρ . οὕτως ὁ παραβολή αἴνιγμα διακελεύω διά ὁ ὁ ἀρετή εὐτονία ανένδοτος εἰμί πρός ὁ ὁ πειρασμός ἐπιρροή , μήποτε μαλακίζομαι διά ὁ ὁ πάθημα σύμπτωσις κοῖλος γίγνομαι , καί ὁ ἐπιρρέω τοιοῦτος ὕδωρ ἐξωθεν ἐπί ὁ Καρδία εἰσρέω ἔνδον ὁ ταμεῖον παραδείκνυμι , διά ὅς φθείρω ἐγώ ὁ ἀπόθετος . ὁ δέ κέδρος αὐτός ὁ Λίβανος , ὅς φυτεύω ὁ Κύριος , ὁς ἐννοέω ὁ στρούθιον , ὅς ὁ ὁ ἐρῳδιός καλιά καθίημι . αὐτός τοίνυν ὁ κέδρος , ὁ ἀρετή , ὁ οἶκος ὁ νύμφη παστάς κατασφάλιζω , καί ἐννοσέω ὁ Ψυχή , στρούθιον γίγνομαι , καί ὁ παιδίον ὑπερπέτομαι , ὅς καθίημι ὁ ὁ ἐρῳδιός καλιά , ὅς ὁ