gregorius-nyssenus.encomium-in-xl-martyres-i pg046_0393.1
νῦν ἐξετάσαι : Ὅτε ἐξωρίσθη τοῦ παραδείσου ὁ ἄνθρωπος , ἐτάχθη φρουρεῖν τὴν εἴσοδον φλογίνῃ ῥομαίᾳ τῇ στρεφομένῃ . Καὶ ἡ αἰτία τῆς τοιαύτης τοῦ Θεοῦ προνοήσεως , τὸ μὴ παρελθεῖν ἐπὶ τὸ τῆς ζωῆς ξύλον τὸν ἄνθρωπον , καὶ ἀφασθαι , καὶ διαμεῖναι ἀθάνατον . Μὴνγνοῦσε πάντως τῶν ἐξητημένων · μέμνησθε δὲ , ὡς εἰκὼς καὶ τῶν πρὸς τὸ ζητούμενον ἡμῖν εὑρημένων · ἀλλ’ εἰ μέλλοιμεν πάλιν ἀπ’ ἀρχῆς ἐπεξεῖναι , καὶ ὅλον διαλαμβάνειν τὸν λόγον , ὑπὲρ τὸν παρόντα ἔσται καιρὸν ἡ παράτασις . Τὸ μὲν οὖν ζητούμενον τοῦτο ἦν . Εἰ καὶ τοῖς ἁγίοις ἀβατὸς ἐστιν ὁ παράδεισος διὰ τῆς στρεφομένης ῥομαίας · καὶ εἰ τοῦ παραδείσου οἱ ἀθληταὶ ἀποκλείονται · τίς ἡ ἐπαγγελία λοιπὸν ὑπὲρ ἧς ἀναθέμενοι τοὺς τῆς εὐσεβείας ἀγῶνας , καὶ εἰ τοῦ λῃστοῦ Σκαττον ἔχουσι , πρὸς ὃν εἶπεν ὁ Κύριος , ὅτι Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ ; Καίτοι γε οὐχ ἑκουσίως ὁ λῃστὴς τῷ σταυρῷ προσῆλθεν · ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐγγὺς τῆς σωτηρίας ἐγένετο , εἶδεν ὁ δόλιος καὶ εὐφυὴς κλέπτης τὸν θησαυρὸν , καὶ ἐπιτυχὼν καιροῦ τὴν ζωὴν ἐλῃσατο , καλῶς τῇ κλεπτικῇ καὶ εὐστόχως ἀποχρησάμενος . Κύριε μνήσθητί μου , εἰπὼν , ἐν τῇ βασιλείᾳ σου . Εἶτα ἐκεῖνος μὲν ἀξιοῦται τοῦ παραδείσου · ἐπὶ δὲ τῶν ἁγίων ἡ φλογίνῃ ῥομαία διακωλύει τὴν εἴσοδον ; Ἡ αὐτὸθεν ἔχει τὴν λύσιν τὸ ζήτημα . Διὰ τοῦτο γὰρ οὐχ ἀεὶ ἐστῶσαν ἀντιπρόσωπον τοῖς εἰσιούσι τὴν ῥομαίαν ὁ λόγος ἔδειξεν , ἀλλὰ καὶ στρεφομένην ἐποίησεν , ἵνα τοῖς μὲν ἀναξίοις κατὰ στόμα προφαίνεται , τοῖς δὲ ἀξίοις στρεφομένη κατὰ νώτου γίνεται , ἀκύλorton αὐτοῖς τὴν εἴσοδον ἐπὶ τὴν ζωὴν ὑπανοίγουσα · ἣς ἐντὸς ἐκεῖνοι γεγόναι , τῇ παρήρρησι τῶν ἀγῶνων ἀπαθῶς τὴν φλόγα περάσαντες · ἣν καὶ ἡμεῖς ἀδειῶς περάσαντες , τοῦ παραδείσου ἐντὸς γενόμεθα , διὰ τῆς πρεσβείας αὐτῶν δυναμωθέντες πρὸς τὴν ἀγαθὴν ὁμολογίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν .
Lemmas: νῦν ἐξετάζω : ὅτε ἐξορίζω ὁ παράδεισος ὁ ἄνθρωπος , τάσσω φρουρέω ὁ εἴσοδος φλόγινος ῥομαῖον ὁ στρέφω . καί ὁ αἰτία ὁ τοιοῦτος ὁ θεός προνόησις , ὁ μή παρέρχομαι ἐπί ὁ ὁ ζωή ξύλον ὁ ἄνθρωπος , καί ἁφάω , καί διαμένω ἀθάνατος . μηνγνουω πάντως ὁ ἐξαιτέω · μιμνήσκω δέ , ὡς ἔοικα καί ὁ πρός ὁ ζητέω ἐγώ εὑρίσκω · ἀλλά εἰμί μέλλω πάλιν ἀπό ἀρχή ἐπεξίημι , καί ὅλος διαλαμβάνω ὁ λόγος , ὑπέρ ὁ πάρειμι εἰμί καιρός ὁ παράτασις . Τέ μέν οὖν ζητέω οὗτος εἰμί . εἰμί καί ὁ ἅγιος ἄβατος εἰμί ὁ παράδεισος διά ὁ στρέφω ρομαια · καί εἰμί ὁ παράδεισος ὁ ἀθλητής ἀποκλείω · τίς ὁ ἐπαγγελία λοιπός ὑπέρ ὅς ἀνατίθημι ὁ ὁ εὐσέβεια ἀγών , καί εἰμί ὁ λῃστής Σκαττον ἔχω , πρός ὅς λέγω ὁ κύριος , ὅτι σήμερον μετά ἐγώ εἰμί ἐν ὁ παράδεισος ; καίτοι γε οὐ ἑκούσιος ὁ λῃστής ὁ σταυρός προσέρχομαι · ἀλλά ἐπεί ἐγγύς ὁ σωτηρία γίνομαι , ὁράω ὁ δόλιος καί εὐφυής κλέπτης ὁ θησαυρός , καί ἐπιτυγχάνω καιρός ὁ ζωή ληΐζομαι , καλός ὁ κλεπτικός καί εὔστοχος ἀποχράω . κύριος μιμνῄσκω ἐγώ , λέγω , ἐν ὁ βασίλεια σύ . εἶτα ἐκεῖνος μέν ἀξιόω ὁ παράδεισος · ἐπί δέ ὁ ἅγιος ὁ φλόγινος ῥομαῖον διακωλύω ὁ εἴσοδος ; ὁ αὐτόθεν ἔχω ὁ λύσις ὁ ζήτημα . Ζεύς οὗτος γάρ οὐ ἀεί ἵστημι ἀντιπρόσωπος ὁ εἴσειμι ὁ ρομαια ὁ λόγος δείκνυμι , ἀλλά καί στρέφω ποιέω , ἵνα ὁ μέν ἀνάξιος κατά στόμα προφαίνω , ὁ δέ ἄξιος στρέφω κατά νῶτον γίγνομαι , ἀκύλος αὐτός ὁ εἴσοδος ἐπί ὁ ζωή ὑπανοίγω · ὅς ἐντός ἐκεῖνος γονεύς , ὁ παραλέγω ὁ ἀγών ἀπαθής ὁ φλόγα περάω · ὅς καί ἐγώ ἀδειής περάω , ὁ παράδεισος ἐντός γίγνομαι , διά ὁ πρεσβεία αὐτός δυναμόω πρός ὁ ἀγαθός ὁμολογία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὅς ὁ δόξα εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .