gregorius-nyssenus.de-vita-mosis pg044_0206.2
Ἐπεὶ δὲ προσέπεσε τῆς ἁμαρτίας ὁ ἦχος , ὃν ἡ πρώτη Γραφὴ φωνὴν δράκων ὀνόμασε , ἡ δὲ κατὰ τὰς πλάκας ἱστορία , φωνὴν ἐξ οἴνου φθόντων · τότε εἰς γῆν πεσούσα συντρίβεται . Ἀλλὰ πάλιν ὁ ἀληθινὸς νομοθέτης , οὗ τύπος ἦν ὁ Μωϋσῆς , ἐκ τῆς ἡμῶν ὕλης τὰς τῆς φύσεως ἡμῶν πλάκας ἐλάξετο . Οὐ γὰρ γάμος αὐτῷ τὴν θείαν ἐδημιούργησε σάρκα , ἀλλ’ αὐτὸς τῆς ἰδίας σαρκὸς γίνεται λαθὼμος τῆς τῷ θείῳ δακτύλῳ καταγραφείσης . Πνεῦμα γὰρ ἤχεν ἦλθεν ἐπὶ τὴν Παρθένον , καὶ ἡ τοῦ ὑψίστου ἐπισκίασε δύναμις . Ἐπεὶ δὲ τοῦτο ἐγένετο , πάλιν τὸ ἀσύνηρτον ἔσχεν ἡ φύσις , ἀθάνατος γενομένη τοῖς τοῦ δακτύλου χαράγμασι . Δάκτυλος δὲ πολλὰχὶ παρὰ τῇ Γραφῇ ὀνομάζεται τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον . Καὶ οὕτω γίνεται τοῦ Μωϋσέως ἡ ἐπὶ τὸ ἐνδοξότερον μεταποίησις τοιαύτη καὶ τοιαύτη , ὡς ἀχώρητον εἶναι τῷ κάτω ὀφθαλμῷ τὴν τῆς δόξης ἐκείνης ἐμφάνειαν . Πάντως δὲ ὁ πεπαιδευμένος τὸ θεῖον εἰς πίστεως ἡμῶν μυστήριον , οὐχ ἄγνοεῖ , πῶς συμβαίνει τῇ ἱστορίᾳ ἡ κατὰ ἀναγωγὴν θεωρία . Ὁ γὰρ διορθῶν τὴς συντετριμμένης ἡμῶν φύσεως πλάκας ( νοεῖς δὲ πάντως , διὰ τῶν λεγομένων , ἐκεῖνον , τὸν τὰ συντρίμματα ἡμῶν θεραπεύσαντα ) , ἐπειδὴ πάλιν εἰς τὸ ἀρχαῖον ἐπανήγαγε τὴν συντετριμμένην τῆς φύσεως ἡμῶν πλάκα , τῷ θείῳ δακτύλῳ , καθὼς εἴρηται , καλλωπισθείσαν οὐχὶ χωρεῖς ταῖς ὄψεσι τῶν ἀκαθίων γίνεται , τῷ ὑπεραλλοῖ τῆς δόξης ἀπροσπέλαστον τοῖς πρὸς αὐτὸν ὁρᾶν γινόμενος . Ἀληθῶς γὰρ , ὅταν ἔλθῃ ( καθὼς φησι τὸ Εὐαγγέλιον ) ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ , καὶ πάντες οἱ ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ , μόγις μὲν τοῖς δικαίοις χωρητὸς γίνεται καὶ καταφανής . Ὁ δὲ ἀσεβῶν , καὶ Ἰουδαϊζῶν τὴν αἵρεσιν , καθὼς Ἠσαΐας λέγει , ἀμέτοχος ἐκείνου τοῦ θεάματος μένει . « Ἀρθῶτω γὰρ ὁ ἀσεβής , » φησίν , « ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου . » Ἀλλὰ ταῦτα μὲν τῇ ἀκολουθίᾳ τῶν ἐξητασμένων ἐπόμειγε
Lemmas: ἐπεί δέ προσπίπτω ὁ ἁμαρτία ὁ ἦχος , ὅς ὁ πρῶτος γραφή φωνή δράκων ονομάζω , ὁ δέ κατά ὁ πλάξ ἱστορία , φωνή ἐκ οἶνος φθάνω · τότε εἰς γῆ πίπτω συντρίβω . ἀλλά πάλιν ὁ ἀληθινός νομοθέτης , ὅς τύπος εἰμί ὁ Μωϋσῆς , ἐκ ὁ ἐγώ ὕλη ὁ ὁ φύσις ἐγώ πλάξ λαγχάνω . οὖον γάρ γάμος αὐτός ὁ θεῖος δημιουργέω σάρξ , ἀλλά αὐτός ὁ ἴδιος σάρξ γίγνομαι λαθὼμος ὁ ὁ θεῖον δάκτυλος καταγράφω . πνεῦμα γάρ ἄγω ἔρχομαι ἐπί ὁ παρθένος , καί ὁ ὁ ὕψιστος επισκιάζω δύναμις . ἐπεί δέ οὗτος γίγνομαι , πάλιν ὁ ἀσύνηρτον ἔχω ὁ φύσις , ἀθάνατος γίγνομαι ὁ ὁ δάκτυλος χάραγμα . Δάκτυλος δέ πολλάκις παρά ὁ γραφή ὀνομάζω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος . καί οὗτος γίγνομαι ὁ Μωϋσῆς ὁ ἐπί ὁ ἔνδοξος μεταποίησις τοιοῦτος καί τοιοῦτος , ὡς ἀχώρητος εἰμί ὁ κάτω ὀφθαλμός ὁ ὁ δόξα ἐκεῖνος ἐμφάνεια . πάντως δέ ὁ παιδεύω ὁ θέω εἰς πίστις ἐγώ μυστήριον , οὐ ἀγνοέω , πῶς συμβαίνω ὁ ἱστορία ὁ κατά ἀναγωγή θεωρία . ὁ γάρ διορθόω σής συντρίβω ἐγώ φύσις πλάξ ( νοέω δέ πάντως , διά ὁ λέγω , ἐκεῖνος , ὁ ὁ σύντριμμα ἐγώ θεραπεύω ) , ἐπεί πάλιν εἰς ὁ ἀρχαῖος ἐπανάγω ὁ συντρίβω ὁ φύσις ἐγώ πλάξ , ὁ θεῖον δάκτυλος , καθώς εἴρω , καλλωπίζω οὐ χωρέω ὁ ὄψις ὁ ἀκάτιον γίγνομαι , ὁ ὑπεραλλοῖ ὁ δόξα ἀπροσπέλαστος ὁ πρός αὐτός ὁράω γίγνομαι . ἀληθής γάρ , ὅταν ἔρχομαι ( καθώς φημί ὁ Εὐαγγέλιος ) ἐν ὁ δόξα αὐτός , καί πᾶς ὁ ἄγγελος μετά αὐτός , μόγις μέν ὁ Δίκαιος χωρόμαι γίγνομαι καί καταφανής . ὁ δέ ἀσεβής , καί ἰουδαΐζω ὁ αἵρεσις , καθώς Ἠσαΐας λέγω , ἀμέτοχος ἐκεῖνος ὁ θέαμα μένω . « Ἀρθῶτω γάρ ὁ ἀσεβής , » φημί , « ἵνα μή ὁράω ὁ δόξα κύριος . » ἀλλά οὗτος μέν ὁ ἀκολουθία ὁ ἐξετάζω ἐπόμειγε