gregorius-nyssenus.de-vita-gregorii-thaumaturgi pg046_0485.1
D πίνου βίου πρὸς τὸν Θεὸν μετανίσταται , ἐπισκήψας τοῖς ἐπιτηδείοις , μὴ κτῆσασθαι τόπον αὐτῷ πρὸς ταφὴν ἰδιάζοντα . Εἰ γὰρ ζῶν , κύριος κληθῆναι τόπου τινὸς οὐκ ἐδέξατο , ἀλλὰ παροικῶν ἐν ἀλλοτρίοις τὸν βίον διήγαγεν , οὐδὲ μετὰ θάνατον τῇ παροικίᾳ πάντως ἐπαισχύνησεται · Ἄλλ’ ἔστω , φησί , τῷ μετὰ ταῦτα βιῶντι δήρημα , ὅτι Γρηγόριος οὐτε ζῶν ἐπωνομάσθη τόπῳ τινί , καὶ μετὰ θάνατον ἀλλοτρίων τόπων ἐγένετο πάροικος , ἀδύσης τῆς ἐν τῇ τῇ κτήσεως ἑαυτὸν ἀποστήσας , ὡς μηδὲ ἐνταφῆναι ἴδιῳ καταβέβασθαι τόπῳ · μόνην γὰρ αὐτῷ κτῆσιν τιμιὰν εἶναι ἐκρινεν ἐκείνην , ἡ πλεονεξίας ἐν’ ἑαυτῆς ἴχνος οὐ δέχεται . Τὴν δὲ ἀθρόαν παντὸς τοῦ ἔθνους μετάστασιν ἀπὸ τῆς Ἑλληνικῆς ματαιότητος εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας θαυμαστὸν ἔκαστος τῶν ἐντυγχάνοντων τῷ λόγῳ , καὶ μηδεὶς ἀπιστήσειν πρὸς τὴν οἰκονομίαν βλέπων , δι’ ἧς γέγονεν ἡ τοσαύτη μεταβολὴ τῶν μεταπεπτευμένων ἀπὸ τοῦ ψεύδους πρὸς τὴν ἀλήθειαν . Τὸ γὰρ ἐν τοῖς πρώτοις αὐτοῦ τῆς ἱερωσύνης γεγενημένον χρόνοις , ὅπερ πρὸς τὰ λοιπὰ τῶν θαυμάτων ἐπειγόμενος ὁ λόγος παρέδραμε , νῦν ἐπαναλαβὼν διηγήσομαι . Ἔορτὴ τις ἦν πάνδημος ἐν τῇ πόλει , δαιμόνιῳ τινὶ τῶν ἐγχωρίων κατὰ τι πάτριον ἀγομένη . Πρὸς ταύτην ἅπαν σχεδὸν συνέδρευε τὸ ἔθνος , τῆς χώρας πάσης συνορταζούσης τῇ πόλει . Ἐπεπλήρωτο δὲ τῶν συνδεδραμηκότων τὸ θέατρον , καὶ ὑπερχεῖτο πανταχόθεν ὑπὲρ τὰς καθέδρας τῶν ἐπιρρέοντων τὸ πλήθος , καὶ πάντων περὶ τὰ θεάματα τε καὶ ἀκροάματα πρὸς τὴν ὀρχήστραν ἀποβλέπεντων προθυμουμένων , θορύβου πλήρης ἦν ἡ σκηνή , καὶ ἀπρακτος ἐγίνετο τοῖς θαυματοποιοῖς ἡ ἐπίδειξις , τῆς ταραχῆς τῶν στενοχωρουμένων οὐ μόνον τὴν ἀπόλαυσιν τῆς μουσικῆς ἐπικοπτοῦσης , ἀλλ’ οὔτε τοῖς θαυματοποιοῖς ἐνδιδούσης καιρὸν τὰ θαυτῶν ἐπιδείκνυσθαι . Ἐνθα δὲ κοινὴ παρὰ παντὸς ἐκρήγνυται τοῦ δήμου φωνή , τὸν δαίμονα , ᾧ τὴν ὥραν τὴν ἦγον , ἀνακαλοῦντων , καὶ παρ’ ἐκείνου τὴν εὐρωχίαν αὐτοῖς ἀξιοῦντων γενέσθαι . Ἐπειδὴ δὲ πάντων ἀλλήλοις συμφθεγγομένων , εἰς ὕψος ἤρετο ἡ φωνή , καὶ πάσης ἐδόκει τῆς πόλεως καθάπερ ἑνὸς τινὸς στόματος ὁ λόγος εἶναι , οἱ τὴν εὐχὴν ταύτην προσάγων τῷ δαιμόνιῳ ( ἦν δὲ ἡ εὐχή , ὡς ἐπ’ αὐτῆς ἀκούσαι τῆς λέξεως · Ζεῦ , ποίησον ἡμῖν τόπον ) · ἀκούσας δὲ ὁ μέγας ἐκεῖνος τοῦ ἤχου τῶν ὀνομαστὶ ἐπικαλουμένων τὸν δαίμονα , παρ’ οὗ τὴν εὐρωχίαν ἤτουν γενέσθαι τῇ πόλει , φησὶ πρὸς αὐτούς , πλείω τινὰ τῶν παρεστηκότων , δοθήσεσθαι αὐτοῖς σὸν οὐδὲπω πλείω τῆς εὐχῆς τὴν εὐρωχίαν .
Lemmas: D πίνω βίος πρός ὁ θεός μετανίστημι , ἐπισκήπτω ὁ ἐπιτήδειος , μή κτάομαι τόπος αὐτός πρός ταφή ἰδιάζω . εἰμί γάρ ζῶ , κύριος καλέω τόπος τις οὐ δέχομαι , ἀλλά παροικέω ἐν ἀλλότριος ὁ βίος διάγω , οὐδέ μετά θάνατος ὁ παροικία πάντως ἐπαισχύνω · ἄλλος ἵστημι , φημί , ὁ μετά οὗτος βιάζω δήρημα , ὅτι Γρηγόριος οὐ ζῶ ἐπονομάζω τόπος τις , καί μετά θάνατος ἀλλότριος τόπος γίγνομαι πάροικος , αδυσος ὁ ἐν ὁ ὁ κτῆσις ἑαυτοῦ ἀφίστημι , ὡς μηδέ ἐνθάπτω ἴδιος καταβαίνω τόπος · μόνος γάρ αὐτός κτῆσις τίμιος εἰμί κρίνω ἐκεῖνος , ὁ πλεονεξία ἐν ἑαυτοῦ ἴχνος οὖον δέχομαι . ὁ δέ ἀθρόος πᾶς ὁ ἔθνος μετάστασις ἀπό ὁ Ἑλληνικός ματαιότης εἰς ὁ ἐπίγνωσις ὁ ἀλήθεια θαυμαστός ἔκαστος ὁ ἐντυγχάνω ὁ λόγος , καί μηδείς ἀπιστέω πρός ὁ οἰκονομία βλέπω , διά ὅς γίγνομαι ὁ τοσοῦτος μεταβολή ὁ μεταπεπτευμένων ἀπό ὁ ψεῦδος πρός ὁ ἀλήθεια . ὁ γάρ ἐν ὁ πρῶτος αὐτός ὁ ἱερωσύνη γίγνομαι χρόνος , ὅσπερ πρός ὁ λοιπάς ὁ θαῦμα ἐπείγω ὁ λόγος παρατρέχω , νῦν ἐπαναλαμβάνω διηγέομαι . ἑορτή τις εἰμί πάνδημος ἐν ὁ πόλις , δαιμόνιος τις ὁ ἐγχώριος κατά τίς πάτριος ἄγω . πρός οὗτος ἅπας σχεδόν συνεδρεύω ὁ ἔθνος , ὁ χώρα πᾶς συνορταζουω ὁ πόλις . πληρόω δέ ὁ συντρέχω ὁ θέατρον , καί ὑπερχέω πανταχόθεν ὑπέρ ὁ καθέδρα ὁ ἐπιρρέω ὁ πλήθος , καί πᾶς περί ὁ θέαμα τε καί ἀκρόαμα πρός ὁ ὀρχήστρα ἀποβλέπω προθυμέομαι , θόρυβος πλήρης εἰμί ὁ σκηνή , καί ἄπρακτος γίγνομαι ὁ θαυματοποιός ὁ ἐπίδειξις , ὁ ταραχή ὁ στενοχωρέω οὖον μόνος ὁ ἀπόλαυσις ὁ μουσικός ἐπικόπτω , ἀλλά οὔτε ὁ θαυματοποιός ἐνδίδωμι καιρός ὁ θαυος ἐπιδείκνυμι . ἔνθα δέ κοινός παρά πᾶς ἐκρήγνυμι ὁ δῆμος φωνή , ὁ δαίμων , ὅς ὁ ὥρα ὁ ἄγω , ἀνακαλέω , καί παρά ἐκεῖνος ὁ εὐρωχίαν αὐτός ἀξιόω γίγνομαι . ἐπεί δέ πᾶς ἀλλήλων συμφθέγγομαι , εἰς ὕψος ἔρομαι ὁ φωνή , καί πᾶς δοκέω ὁ πόλις καθάπερ εἷς τις στόμα ὁ λόγος εἰμί , ὁ ὁ εὐχή οὗτος προσάγω ὁ δαιμόνιος ( εἰμί δέ ὁ εὐχή , ὡς ἐπί αὐτός ἀκούω ὁ λέξις · Ζεύς , ποιέω ἐγώ τόπος ) · ἀκούω δέ ὁ μέγας ἐκεῖνος ὁ ἦχος ὁ ὀνομαστί ἐπικαλέω ὁ δαίμων , παρά ὅς ὁ εὐρωχίαν ἀτέω γίγνομαι ὁ πόλις , φημί πρός αὐτός , πλείων τις ὁ παρίστημι , δίδωμι αὐτός σός οὐδέπω πλείων ὁ εὐχή ὁ εὐρωχίαν .