gregorius-nyssenus.de-virginitate pg046_0194.1
ἡμῶν ἐπιστρέψωμεν · εἰ δὲ χρή καὶ δι’ ἑτέρων τὸν λόγον πιστώσασθαι , τοῦτο καὶ ἐν τῇ ἀναζήτησει τῆς ἀπολωλέσης δραχμῆς ἡμῖν ὑποτίθεσθαι οἴμαι τὸν Κύριον , ὡς οὐδὲν ὀφελος ἐκ τῶν λοιπῶν δράτων , ἂς δραχμὰς ὁ λόγος ὠνόμασε , κἂν πᾶσαι παρούσαι τύχωσι , τῆς μιᾶς ἐκείνης ἀπούσης τῇ χρυσούσῃ ψυχῇ . Διὰ τοῦτο πρῶτον μὲν ἄπτειν λύχνον ἐλαίου κελεύει , τὸν λόγον τάχα σημαίνων τὸν τὴν χειρονομίαν φωτίζοντα · εἶτα ἐν τῇ ἰδίᾳ οἰκίᾳ , τούτεστιν , ἐν ἑαυτῷ , ζητεῖν τὴν ἀπολωλένην δραχμήν . Διὰ δὲ τῆς ζητουμένης δραχμῆς τὴν εἰκόνα πάντως τοῦ βασιλέως αἰνίσσασθαι , τὴν οὐχὶ παντελῶς ἀπολωλένην , ἀλλὰ ὑποκεκρυμμένην τῇ κόπρᾳ . Κόπρον δὲ χρή νοεῖν , ὡς οἴμαι , τὴν τῆς σαρκὸς ῥύπαριαν · ἥς ἀποσαρωθείσης καὶ ἀνακαθαρθείσης διὰ τῆς ἐπιμελείας τοῦ βίου , ἐκδηλον τὸ ζητούμενον γίνεται , ἐφ’ ἣ εἰκότως αὐτὴν τε τὴν εὑροῦσαν χαίρειν ψυχὴν , καὶ εἰς κοινωνίαν τῆς εὐφροσύνης συμπεριλαμβάδειν τὰς γείτονας . Τῷ δυνη γὰρ πᾶσαι αἱ σύνοικοι τῆς ψυχῆς δυνάμεις , ἂς γειτόνας νῦν προσηγόρευσε , ἐπειδὰν ἀνακαλυφθῇ καὶ ἐκλάμψῃ αὕτη ἡ τοῦ μεγάλου βασιλέως εἰκών , ἣν ἐξ ἀρχῆς ἐνεσημήνατο ἡμῖν τῇ δραχμῇ ὁ πλάσας κατὰ μόνας τὰς καρδίας ἡμῶν , τότε ἐπὶ τὴν θείαν ἐκείνην χαρὰν τε καὶ εὐφροσύνην ἐπιστραφήσονται , τῷ ἀφράστῳ κάλλει τοῦ εὐρεθέντος ἐνατεινίζουσαι . « Συγχάρητε » γὰρ « μοι , » φησίν , « ὅτι εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα . » Αἱ δὲ γείτονες , ἥτοι σύνοικοι τῆς ψυχῆς δυνάμεις ἐπὶ τῇ εὐρέσει τῆς δραχμῆς εὐφραινόμεναι , ἡ λογικὴ τε καὶ ἐπιθυμητικὴ , καὶ ἡ κατὰ λύπην τε καὶ ὀργὴν ἐγγινομένη διάθεσις , καὶ εἰ τινες ἄλλαι δυνάμεις εἰσὶ περὶ τὴν ψυχὴν θεωρούμεναι , εἰκῶς ἂν καὶ φίλαι εἶναι νομίζονται , ἂς πᾶσας τότε χαίρειν ἐν Κυρίῳ εἰκός , ὅταν αἱ πᾶσαι πρὸς τὸ καλὸν τε καὶ ἀγαθὸν βλέπωσι , καὶ πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ἐνεργῶσι , μηκέτι τῆς ἁμαρτίας ὄπλα γινόμεναι .
Lemmas: ἐγώ ἐπιστρέφω · εἰμί δέ χρή καί διά ἕτερος ὁ λόγος πιστόω , οὗτος καί ἐν ὁ ἀναζητέω ὁ ἀπόλλυμι δραχμή ἐγώ ὑποτίθημι οἴμη ὁ κύριος , ὡς οὐδείς ὄφελος ἐκ ὁ λοιπός δράω , ὅς δραχμή ὁ λόγος ὀνομάζω , κἀν πᾶς πάρειμι τυγχάνω , ὁ εἷς ἐκεῖνος ἄπειμι ὁ χρυσόω Ψυχή . Ζεύς οὗτος πρῶτος μέν ἅπτω λύχνος ἔλαιον κελεύω , ὁ λόγος τάχα σημαίνω ὁ ὁ χειρονομία φωτίζω · εἶτα ἐν ὁ ἴδιος οἰκίον , τουτέστιν , ἐν ἑαυτοῦ , ζητέω ὁ ἀπόλλυμι δραχμή . Ζεύς δέ ὁ ζητέω δραχμή ὁ εἰκών πάντως ὁ βασιλεύς αἰνίζω , ὁ οὐ παντελῶς ἀπόλλυμι , ἀλλά ὑποκρύπτω ὁ κόπρον . Κόπρον δέ χρή νοέω , ὡς οἴμη , ὁ ὁ σάρξ ῥυπαρία · ἥς ἀποσαρόω καί ἀνακαθαίρω διά ὁ ἐπιμέλεια ὁ βίος , ἐκδηλόω ὁ ζητέω γίγνομαι , ἐπί ὅς εἰκότως αὐτός τε ὁ εὑρίσκω χαίρω ψυχή , καί εἰς κοινωνία ὁ Εὐφρόσυνος συμπεριλαμβάδειν ὁ γείτων . ὁ δύναμαι γάρ πᾶς ὁ σύνοικος ὁ Ψυχή δύναμις , ὅς γείτονας νῦν προσαγορεύω , ἐπειδάν ἀνακαλύπτω καί ἐκλάμπω οὗτος ὁ ὁ μέγας βασιλεύς εἰκών , ὅς ἐκ ἀρχή ἐνσημαίνω ἐγώ ὁ δραχμή ὁ πλάσσω κατά μόνος ὁ Καρδία ἐγώ , τότε ἐπί ὁ θεῖος ἐκεῖνος χαρά τε καί Εὐφρόσυνος ἐπιστρέφω , ὁ ἄφραστος κάλλος ὁ εὐρεθέντος ἐνατενίζω . « συγχαίρω » γάρ « ἐγώ , » φημί , « ὅτι εὑρίσκω ὁ δραχμή ὅς ἀπόλλυμι . » ὁ δέ γείτων , ἤτοι σύνοικος ὁ Ψυχή δύναμις ἐπί ὁ εὕρεσις ὁ δραχμή εὐφραίνω , ὁ λογικός τε καί ἐπιθυμητικός , καί ὁ κατά λύπη τε καί ὀργή ἐγγίγνομαι διάθεσις , καί εἰμί τις ἄλλος δύναμις εἰμί περί ὁ ψυχή θεωρέω , ἵημι εἄν καί Φίλαι εἰμί νομίζω , ὅς πᾶος τότε χαίρω ἐν κύριος εἰκός , ὅταν ὁ πᾶς πρός ὁ καλός τε καί ἀγαθός βλέπω , καί πᾶς εἰς δόξα Θεός ἐνεργέω , μηκέτι ὁ ἁμαρτία ὅπλον γίγνομαι .