gregorius-nyssenus.de-virginitate pg046_0177.2
B Οὐ γὰρ ἐστιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ , τὸν πλεονέκτην μὴ τοὺς τέκνας ἐπαιτιάσθαι , ἢ τὸν δοξομανῆ καὶ φιλότιμον μὴ εἰς τὸ γένος ἀνενεγκεῖν τοῦ κακοῦ τὴν αἰτίαν · ὡς ἂν μὴ ἐλάττων δοκοῖ τῶν πρὸ αὐτοῦ γεγονότων , καὶ ἵνα μέγας τοῖς μετὰ ταῦτα νομίζοιτο , καταλιπὼν τινα τοῖς ἐξ αὐτοῦ διηγήματα · ὡσαύτως δὲ καὶ τὰ λοιπὰ ὅσα ψυχῆς ἐστιν ἀρρώστηματα , φθόνος , καὶ μνησικακία , καὶ μῖσος , καὶ εἴ τι τοιούτων ἕτερον , τῆς αὐτῆς αἰτίας ἥρτηται . Πάντα γὰρ ταῦτα τοῖς περὶ τὸν βίον τοῦτο[ν ] ἐπτοημένοις συμπαρατίθεται · ὧν ὁ ἔξω γενόμενος , καθάπερ ἐπὶ τινος ὑψηλῆς σκοπίας πόρρωθεν ἐποπτεύων τὰ ἀνθρώπινα πάθη , οἰκτείρει τῆς τυφλότητος τοὺς τῇ τοιαύτῃ ματαιότητι δεδουλωμένους , καὶ μέγα κρίνοντας τὴν τῆς σαρκὸς εὐπραγίαν . Ὅταν γὰρ τινα τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τινὶ τῶν κατὰ βίον ἰδὴ περιβλεπόν , ἀξιωματιστὴν , ἢ πλούσιον , ἢ δυναστείαις χωμένον , καταγελά τῆς ἀνοίας τῶν διὰ ταῦτα πεφυσημένων , καὶ ἀριθμεῖ τὸν μῆκιστον χρόνον τοῦ ἀνθρωπίνου βίου , κατὰ τὴν εἰρημένην ὑπὸ τοῦ Ψαλμωδοῦ προθεσμίαν · εἶτα παραμετρῶν τοῖς ἀπειροῖς αἰῶσι τὸ ἀκαριαῖον τοῦτο διάστημα , ἐλεεῖ τῆς χαυνότητος τὸν ἐπὶ τοῖς οὕτω γλίσχροις καὶ ταπεινοῖς καὶ προσκαίροις τὴν ψυχὴν ἐπαιρόμενον . Τί γὰρ ἄξιόν ἐστι μακαρισμοῦ τῶν ἐνταῦθα ἡ τιμή , τὸ παρὰ πολλοῖς σπουδαζόμενον ; Ἐπεὶ δὴ τὸ πλέον τοῖς τετιμημένοις προστίθησι ; διαμένει γὰρ θνητὸς ὁ θνητὸς , κἂν τιμᾶται , κἂν μή . Ἡ τὸ πολλὰ πλῆθρα κεκτηθῆναι γῆς ; Τοῦτο δὲ εἰς τί πέρας χρεστὸν καταλήγει τοῖς κτησαμένοις , ἐκτὸς τοῦ οἰσθαι τὴν ἀνόητον ἐαυτοῦ εἶναι τὰ μηδὲν προσήκοντα ; ἀγνοεῖ γὰρ , ὡς δοκεῖν , ὑπὸ πολλῆς λαιμαργίας , ὅτι τοῦ Κυρίου μέν ἐστιν ἡ γῆ ἀληθῶς , καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς . Βασιλεὺς γὰρ πάσης τῆς γῆς ὁ Θεός · τοῖς δὲ ἀνθρώποις τὸ τῆς πλεονεξίας πάθος ψευδώνυμον τῆς κυριότητος τὴν προσήγορον διδωσι τῶν οὐδὲν προσήκοντων . Ἡ μὲν γὰρ γῆ , καθὼς φησιν ὁ σοφὸς Ἐκκλησιαστὴς , εἰς τὸν αἰῶνα ἔστηκε , πάσαις ὑπηρετοῦσα ταῖς γενεαῖς , καὶ ἄλλοτε ἄλλους τοὺς κατ’ αὐτὴν γινομένους ἐκτρέφουσα . Οἱ δὲ ἄνθρωποι οὐδὲ ἐαυτῶν δυντες κύριοι , ἀλλὰ πρὸς τὸ τοῦ ἄγοντος βούλημα , ὅτε οὐκ ἴσασι , εἰς τὴν ζωὴν περιπίπτουσι , καὶ ὅτε μὴ βούλονται , πάλιν αὐτῆς χωριζόμενοι , ὑπὸ τῆς πολλῆς ματαιότητος κυριεύειν οἴονται αὐτῆς , οἱ κατὰ καιροὺς γινόμενοι τε καὶ ἀπολλύμενοι , τῆς ἀεὶ μενούσης . Ὁ οὖν ἐπισκεμμένος ταῦτα , καὶ διὰ τοῦτο περιφρονῶν ὅσα τίμια τοῖς ἀνθρώποις νομίζεται , μόνως δὲ τῆς θείας ζωῆς ἔχων τὸν ἔρωτα , ὁ εἰδὼς ὅτι πᾶσα σάρξ χόρτος , καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἀνθὸς χόρτου , πότε σπουδὴς ἄξιον τὸν χρέτον οἴησεται τὸν σήμερον ὄντα , καὶ αὔριον οὐχ ἔσόμενον ; Οἶδε
Lemmas: B οὖον γάρ εἰμί ὡς ἐπί ὁ πολύς , ὁ πλεονέκτης μή ὁ Τεκνᾶς ἐπαιτιάομαι , ἢ ὁ δοξομανής καί φιλότιμος μή εἰς ὁ γένος ἀναφέρω ὁ κακός ὁ αἴτιος · ὡς εἄν μή μικρός δοκέω ὁ πρό αὐτός γίγνομαι , καί ἵνα μέγας ὁ μετά οὗτος νομίζω , καταλείπω τις ὁ ἐκ αὐτός διήγημα · ὡσαύτως δέ καί ὁ λοιπάς ὅσος Ψυχή εἰμί ἀρρώστημα , φθόνος , καί μνησικακία , καί μῖσος , καί εἰμί τίς τοιοῦτος ἕτερος , ὁ αὐτός αἴτιος ἀρτάω . Πάν γάρ οὗτος ὁ περί ὁ βίος τοῦτος ] πτοέω συμπαρατίθημι · ὅς ὁ ἔξω γίγνομαι , καθάπερ ἐπί τις ὑψηλός σκοπιά πόρρωθεν ἐποπτεύω ὁ ἀνθρώπινος πάθος , οἰκτίρω ὁ τυφλότης ὁ ὁ τοιοῦτος ματαιότης δουλόω , καί μέγας κρίνω ὁ ὁ σάρξ εὐπραγία . ὅταν γάρ τις ὁ ἄνθρωπος ἐπί τις ὁ κατά βίος ἴδη περιβλέπω , αξιωματιιστημι , ἢ πλούσιος , ἢ δυναστεία χάω , καταγελάω ὁ ἄνοια ὁ διά οὗτος φυσάω , καί ἀριθμέω ὁ μακρός χρόνος ὁ ἀνθρώπινος βίος , κατά ὁ εἴρω ὑπό ὁ ψαλμῳδός προθεσμία · εἶτα παραμετρέω ὁ ἤπειρος αἰών ὁ ἀκαριαῖος οὗτος διάστημα , ἐλεέω ὁ χαυνότης ὁ ἐπί ὁ οὗτος γλίσχρος καί ταπεινός καί πρόσκαιρος ὁ ψυχή ἐπαίρω . τις γάρ ἄξιος εἰμί μακαρισμός ὁ ἐνταῦθα ὁ τιμή , ὁ παρά πολύς σπουδάζω ; ἐπεί δή ὁ πλέω ὁ τιμάω προστίθημι ; διαμένω γάρ θνητός ὁ θνητός , κἀν τιμάω , κἀν μή . ὁ ὁ πολύς πλήθρα κτάομαι γῆ ; οὗτος δέ εἰς τίς πέρας χρῷ καταλήγω ὁ κτάομαι , ἐκτός ὁ οἴομαι ὁ ἀνόητος ἑαυτοῦ εἰμί ὁ μηδείς προσήκω ; ἀγνοέω γάρ , ὡς δοκέω , ὑπό πολύς λαιμαργία , ὅτι ὁ κύριος μέν εἰμί ὁ γῆ ἀληθής , καί ὁ πλήρωμα αὐτός . Βασιλεύς γάρ πᾶς ὁ γῆ ὁ Θεός · ὁ δέ ἄνθρωπος ὁ ὁ πλεονεξία πάθος ψευδώνυμος ὁ κυριότης ὁ προσήγορος δίδωμι ὁ οὐδείς προσήκω . ὁ μέν γάρ γῆ , καθώς φημί ὁ σοφός ἐκκλησιαστής , εἰς ὁ αἰών ἵστημι , πᾶς ὑπηρετέω ὁ γενεά , καί ἄλλοτε ἄλλος ὁ κατά αὐτός γίγνομαι ἐκτρέφω . ὁ δέ ἄνθρωπος οὐδέ ἑαυτοῦ δυντες κύριος , ἀλλά πρός ὁ ὁ ἄγω βούλημα , ὅτε οὐ οἶδα , εἰς ὁ ζωή περιπίπτω , καί ὅτε μή βούλομαι , πάλιν αὐτός χωρίζω , ὑπό ὁ πολύς ματαιότης κυριεύω οἴομαι αὐτός , ὁ κατά καιρός γίγνομαι τε καί ἀπόλλυμι , ὁ ἀεί Μένων . ὁ οὖν ἐπισκοπέω οὗτος , καί διά οὗτος περιφρονέω ὅσος τίμιος ὁ ἄνθρωπος νομίζω , μόνος δέ ὁ θεῖος ζωή ἔχω ὁ Ἔρως , ὁ εἰδοί ὅτι πᾶς σάρξ χόρτος , καί πᾶς δόξα ἄνθρωπος ὡς ανθός χόρτος , πότε σπουδή ἄξιος ὁ χρῷ οἴομαι ὁ σήμερον εἰμί , καί αὔριον οὐ εἰμί ; οἶδα