gregorius-nyssenus.de-oratione-dominica-orationes-v pg044_0609.1
A τὸν μεμαρτυρημένων ὑπὸ τῆς θείας Γραφῆς , εἰς τί χρῆσαιο τῇ τοιαύτῃ φωνῇ , τῇ παρατιωμένῃ αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφλημάτων ; Ὥς γὰρ οὐδὲν ἐξ ἀμαρτίας ὀφείλω ; Ὥς ἄν μὴ τις πρὸς τὰ τοιαῦτα βλέπων ἀπευλαδιάζοιτο κατὰ τὸν Φαρισαῖον ἐκεῖνον , τὸν οὐδὲ τι τὴν κατὰ τὴν φύσιν ἐπιγινώσκοντα , εἰ γὰρ ἐγνώκει δτι ἄνθρωπός ἐστι , πάντως ἄν τὸ μὴ καθαρεῖν ἀφελρύπου τὴν φύσιν παρὰ τῆς ἁγίας ἐδιδάχθη Γραφῆς , ἡ φησι · Μηδεὶς ἡμέρας ζῆν δυνατὸν εἶναι δίχα κηλίδος ἐκτὸς ἀνθρώπου εὐρεῖν . Ὥς ἄν οὖν μηδὲν τοιούτον περὶ τὴν ψυχὴν τοῦ διὰ προσευχῆς τῷ Θεῷ προσιόντος ἐγγένοιτο , μὴ πρὸς τὰ κατορθώματα βλέπειν ὁ λόγος παρεργῆ , ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνειν τὴν μνήμην τῶν κοινῶν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὀφλημάτων , ὧν πάντως τις καὶ αὐτὸς μετέχει , τὸ μέρος συμμετέχων τῆς φύσεως · καὶ παρακαλεῖν τὸν κριτὴν ἀμνησίαν τῶν πλημμελημάτων χαρίσασθαι . Ὥς γὰρ ζῶντος ἐν ἡμῖν τοῦ ᾿Αδὰμ πάντες οἱ καθ᾽ ἕκαστον ἄνθρωποι ἕως τούς δερματίνους τούτους χιτώνας περὶ τὴν ἑαυτῶν βλέπομεν φύσιν , καὶ τὰ πρόσκαιρα φύλλα τῆς ὀλιγῆς ταύτης ζωῆς , ἃπερ τῶν ἰδίων τε καὶ λαμπρῶν ἐνδυμάτων γυμνωθέντες , κακῶς ἑαυτοῖς συνεράφαμεν , τρυφῶν καὶ δόξας , καὶ τὰς ἐφήμερους τιμὰς , καὶ τὰς ὀχυρωμοὺς τῆς σαρκὸς πληρορίας , ἀντὶ τῶν θείων περιβόλων μετενδυσάμενοι · καὶ μέχρις ἄν τὸν τῆς σαρκώσεως βλέπωμεν τόπον , ἐν ᾧ κατεδικάσθημεν παρακίνειν · ἐπεἴδαν πρὸς ἀνατολὰς ἑαυτοὺς τρέψωμεν · οὐχ ὡς μόνον · ἔχει τοῦ Θεοῦ θεωρουμένου · ὁ γὰρ πανταχοῦ ὤν κατ᾽ οὐδὲν μέρος ἰδιαζόντως καταλαμβάνεται · ἐπίσης γὰρ περιέχει τὸ πᾶν · ἀλλ᾽ ὡς ἐν ἀνατολαῖς τῆς πρώτης ἡμῖν πατρίδος · οὐσίας · λέγω δὲ τῆς ἐν παραδείσῳ διαγωγῆς , ἧς ἐκπεπτώκαμεν · Ἐφυτεύσεσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν ᾿Εδέμ κατὰ ἀνατολὰς · ὅταν τοίνυν πρὸς τὰς ἀνατολὰς βλέπωμεν , καὶ τῆς ἐκπτώσεως τῶν φωτεινῶν τε καὶ ἀνατολικῶν τῆς μακαριότητος τόπων , τῇ διανοίᾳ τὴν μνήμην λάβωμεν , εἰκότως τὴν τοιαύτην φωνὴν προσβαλλόμεθα , οἱ ὑπὸ τῆς πονηρᾶς τοῦ βίου συχῆς σκιαζόμενοι , οἱ ἐξ ὀφθαλμῶν τοῦ Θεοῦ μεφέντες , οἱ πρὸς τὸν ὀφιν αὐτομόλησαντες , ἐσθίοντα καὶ εἰς γῆν λυστώμενον , καὶ ἐπὶ τὸ στήθος , καὶ τὴν κοιλίαν ἑαυτοῦ πορευόμενον , καὶ ἡμῖν τὰ ἴσα ποιεῖν συμβουλεύοντα , περὶ τὴν γητὴν ἀπόλυσιν ζῆν , καὶ τοῖς χαμαὶχλοῖς καὶ χαμερπετοῖς τὴν καρδίαν ἑαυτῶν ἐπισύρειν νοήμασι , καὶ ἐπὶ κοιλίαν πορεύεσθαι , τοῦτέστι , περὶ τὸν ἀπολαυστικὸν ἀχολεῖσθαι βίον · ἐν τούτοις οὖν ὄντες κατὰ τὸν ἀσωτον ἐκεῖνον , μετὰ τὴν μακρὰν ταλαιπωρίαν ἣν τοὺς χοίρους ποιμαλκῶν ὑπέμεινεν , ἐπειδὰν εἰς ἑαυτοὺς ἐπανέλθωμεν ὡσπερ χάζεινος , καὶ τοῦ οὐρανίου Πατρὸς Ἐνοίας λάβωμεν , καλῶς κεχρήμεθα ταῖς τοιαύταις φωναῖς , ὅτι ᾿Αφεσ ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν · ὥστε κἂν Μωυσῆς τις ἦ , καὶ Σαμουήλ , κἂν ἕτερός τις τῶν δι᾽ ἀρετῆς ἐξεχόντων , οὐδὲν ἧττον ἀρμόζουσαν ἡγεῖται ταύτην , καλὰ ἄνθρωπός ἐστιν , ἑαυτῷ τὴν φωνήν , ὡς κοινωνῶν τῆς φύσεως τοῦ ᾿Αδὰμ , κοινωνῶν δὲ καὶ τῆς ἐκπτώσεως .
Lemmas: A ὁ μαρτυρέω ὑπό ὁ θεῖος γραφή , εἰς τίς χράω ὁ τοιοῦτος φωνή , ὁ παρατιωμένῃ αὐτός ἀπό ὁ ὄφλημα ; ὥ γάρ οὐδείς ἐκ ἁμαρτία ὀφείλω ; ὥ ἄν μή τις πρός ὁ τοιοῦτος βλέπω απευλαδιαζομαι κατά ὁ Φαρισαῖος ἐκεῖνος , ὁ οὐδέ τίς ὁ κατά ὁ φύσις ἐπιγιγνώσκω , εἰμί γάρ γιγνώσκω δ ἄνθρωπος εἰμί , πάντως ἄν ὁ μή καθαίρω ἀφελρύπου ὁ φύσις παρά ὁ ἅγιος διδάσκω γραφή , ὁ φημί · μηδείς ἡμέρα ζῶ δυνατός εἰμί δίχα κηλίς ἐκτός ἄνθρωπος εὑρίσκω . ὥ ἄν οὖν μηδείς τοιοῦτος περί ὁ ψυχή ὁ διά προσευχή ὁ Θεός πρόσειμι ἐγγίγνομαι , μή πρός ὁ κατόρθωμα βλέπω ὁ λόγος πάρεργος , ἀλλά ἐπαναλαμβάνω ὁ μνήμη ὁ κοινός ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὄφλημα , ὅς πάντως τις καί αὐτός μετέχω , ὁ μέρος συμμετέχω ὁ φύσις · καί παρακαλέω ὁ κριτής ἀμνησία ὁ πλημμέλημα χαρίζομαι . ὥ γάρ ζῶ ἐν ἐγώ ὁ Αδάμ πᾶς ὁ κατά ἕκαστος ἄνθρωπος ἠώς ὁ δερμάτινος οὗτος χιτών περί ὁ ἑαυτοῦ βλέπω φύσις , καί ὁ πρόσκαιρος φύλλον ὁ ὀλίγος οὗτος ζωή , ὅσπερ ὁ ἴδιος τε καί λαμπρός ἔνδυμα γυμνόω , κακῶς ἑαυτοῦ συρράπτω , τρυφάω καί δόξα , καί ὁ εφήμερος τιμή , καί ὁ ὀχυρωμοὺς ὁ σάρξ πληρορίας , ἀντί ὁ θεῖον περίβολος μετενδύω · καί μέχρι ἄν ὁ ὁ σάρκωσις βλέπω τόπος , ἐν ὅς καταδικάζω παρακινέω · ἐπειδάν πρός ἀνατολή ἑαυτοῦ τρέπω · οὐ ὡς μόνος · ἔχω ὁ Θεός θεωρέω · ὁ γάρ πανταχοῦ εἰμί κατά οὐδείς μέρος ἰδιαζόντως καταλαμβάνω · ἐπίσης γάρ περιέχω ὁ πᾶς · ἀλλά ὡς ἐν ἀνατολή ὁ πρῶτος ἐγώ πατρίς · οὐσία · λέγω δέ ὁ ἐν παράδεισος διαγωγεύς , ὅς ἐκπίπτω · Ἐφυτεύσεσεν ὁ θεός παράδεισος ἐν Εδέμ κατά ἀνατολή · ὅταν τοίνυν πρός ὁ ἀνατολή βλέπω , καί ὁ ἔκπτωσις ὁ φωτεινός τε καί ἀνατολικός ὁ μακαριότης τόπος , ὁ διάνοια ὁ μνήμη λαμβάνω , εἰκότως ὁ τοιοῦτος φωνή προσβάλλω , ὁ ὑπό ὁ πονηρός ὁ βίος συχῆς σκιάζω , ὁ ἐκ ὀφθαλμός ὁ Θεός μέφας , ὁ πρός ὁ ὄφις αὐτομολέω , εἰσθέω καί εἰς γῆ λύω , καί ἐπί ὁ στήθος , καί ὁ κοιλία ἑαυτοῦ πορεύω , καί ἐγώ ὁ ἴσος ποιέω συμβουλεύω , περί ὁ γῄτης ἀπόλυσις ζῶ , καί ὁ χαμαιχλεω καί χαμερπετής ὁ Καρδία ἑαυτοῦ ἐπισύρω νόημα , καί ἐπί κοιλία πορεύω , τουτέστι , περί ὁ ἀπολαυστικός αχολειεπομαι βίος · ἐν οὗτος οὖν εἰμί κατά ὁ ἄσωτος ἐκεῖνος , μετά ὁ μακράν ταλαιπωρία ὅς ὁ χοῖρος ποιμαλκη ὑπομένω , ἐπειδάν εἰς ἑαυτοῦ ἐπανέρχομαι ὡς χάζεινος , καί ὁ οὐράνιος πατήρ ενοια λαμβάνω , καλῶς χράομαι ὁ τοιοῦτος φωνή , ὅτι ᾿Αφες ἐγώ ὁ ὀφείλημα ἐγώ · ὥστε κἀν Μωυσῆς τις εἰμί , καί Σαμουήλ , κἀν ἕτερος τις ὁ διά ἀρετή ἐξέχω , οὐδείς κακός ἀρμόζω ἡγέομαι οὗτος , καλός ἄνθρωπος εἰμί , ἑαυτοῦ ὁ φωνή , ὡς κοινωνός ὁ φύσις ὁ Αδάμ , κοινωνός δέ καί ὁ ἔκπτωσις .