gregorius-nyssenus.de-opificio-hominis pg044_0108.4
Ἄλλ' οὐχ οὕτως ἐστὶν ἰσχυρὸν ἡ κακία , ὡς τῆς θεϊκῆς ὑπερισχύσαι δυνάμεως · οὐδὲ κρείττων καὶ μονιμωτέρα τῆς Θεοῦ σοφίας ἡ τῆς φύσεως ἡμῶν ἀδουλία . Οὐδὲ γὰρ ἐστὶ δυνατὸν τὸ τρεπόμενον τε καὶ ἀλλοιούμενον , τοῦ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχοντος , καὶ ἐν τῷ ἀγαθῷ πεπηγότος , ἐπικρατεῖσθαι τε καὶ μονιμώτερον εἶναι · ἀλλ' ἡ μὲν θεία βουλὴ πάντη τε καὶ πάντως τὸ ἀμετάθετον ἔχει , τὸ δὲ τρεπὲν τῆς φύσεως ἡμῶν οὐδὲ ἐν τῷ κακῷ πᾶγνυν μένει . Τὸ γὰρ ἀεὶ πάντως κινούμενον , εἰ μὲν πρὸς τὸ καλὸν ἔχει τὴν προδοχὴν , διὰ τὸ ἀόριστον τοῦ διεξδευομένου πράγματος οὐδέποτε λήξει τῆς ἐπὶ τὰ πρῶτον φορᾶς . Οὐδὲ γὰρ εὕρηται ζητουμένου πέρας οὐδὲν , οὐ δρασάμενον στήσεται ποτὲ τῆς κινήσεως . Εἰ δὲ πρὸς τὸ ἐναντίον τὴν ῥοπὴν σχοῖη , ἐπειδὰν διανύσῃ τῆς κακίας τὸν δρόμον , καὶ ἐπὶ τὸ ἄκρότατον τοῦ κακοῦ μέτρον ἀφίχθαι · τότε τὸ τῆς ὁρμῆς ἀεικίνητον οὐδεμίαν ἐκ φύσεως στάνιν εὑρίσκει , ἐπειδὰν διαδράμῃ τὸ ἐν κακίᾳ διάστημα , κατ' ἀνάγκην ἐπὶ τὸ ἀγαθὸν τρέπεται τὴν κίνησιν . Μὴ γὰρ προιοῦσης κακίας ἐπὶ τὸ ἀόριστον , ἀλλ' ἀναγκαίως πέρασι κατειλημμένης , ἀκολουθῶς ἡ τοῦ ἀγαθοῦ διαδοχὴ τὸ πέρας τῆς κακίας ἐκδέχεται . Καὶ οὕτω , καθὼς εἴρηται , τὸ ἀεικίνητον ἡμῶν τῆς φύσεως πάλιν ὑστατον ἐπὶ τὴν ἀγαθὴν ἀνατρέχει πορείαν , τῇ μνήμῃ τῶν προπεδυστυχμένων πρὸς τὸ μὴ πάλιν ἐναλῶναι τοῖς ἴσοις σωφρονιζόμενον . Οὐκοῦν ἔσται πάλιν ἐν καλοῖς ὁ δρόμος ἡμῖν , διὰ τὸ πέρασιν ἀναγκαίως περιωρισθῆναι τῆς κακίας τὴν φύσιν . Καθάπερ γὰρ οἱ δεῖνὸι τὰ μετέωρα , τοῦ μὲν φωτὸς πάντα λέγουσι τὸν κόσμον εἶναι κατάπλεον , τὸ δὲ σκότος τῇ ἀντιφράξει τοῦ κατὰ τὴν γῆν σώματος ἀποκτιζόμενον γίνεσθαι ( ἀλλὰ τοῦτο μὲν κατὰ τὸ σχῆμα τοῦ σφαιροειδοῦς σώματος , κατὰ νότον τῆς ἡλιακῆς ἀκτῖνος κυκνοειδῶς κατακλειεσθαι , τὸν δὲ ἥλιον πολλαπλασίονι τῷ μεγέθει τὴν γῆν ὑπερβάλλοντα , πανταχόθεν αὐτὴν ταῖς ἀκτῖσιν ἐν κύκλῳ περιπτυσσόμενον , συνάπτεσθαι κατὰ τὸ πέραν τοῦ κόσμου τὰς τοῦ φωτὸς συμβολάς , ὥστε καλῷ ὑπόθεσιν , εἰ γένοιτο τινὶ δύναμις διαδραῖν τὸ μέτρον , εἰς ὅσον ἐκτείνεται ἡ σκιὰ , πάντως ἂν ἐν φωτὶ γενέσθαι · μὴ διακοπτομένῃ ὑπὸ τοῦ σκότους ) · οὕτως οἶμαι δεῖν καὶ περὶ ἡμῶν διανοεῖσθαι , ὅτι διεξάδοντες τὸν τῆς κακίας ὅρον , ἐπειδὰν ἐν τῷ ἄκρῳ γενώμεθα τῆς
Lemmas: ἄλλος οὐ οὕτως εἰμί ἰσχυρός ὁ κακία , ὡς ὁ θεῖος ὑπερισχύω δύναμις · οὐδέ ἀγαθός καί μόνιμος ὁ Θεός σοφία ὁ ὁ φύσις ἐγώ ἀδουλία . οὐδέ γάρ εἰμί δυνατός ὁ τρέπω τε καί ἀλλοιόω , ὁ ἀεί ὡσαύτως ἔχω , καί ἐν ὁ ἀγαθός πήγνυμι , ἐπικρατέω τε καί μόνιμος εἰμί · ἀλλά ὁ μέν θεῖος βουλή πάντῃ τε καί πάντως ὁ ἀμετάθετος ἔχω , ὁ δέ τρέπω ὁ φύσις ἐγώ οὐδέ ἐν ὁ κακός πήγνυμι μένω . ὁ γάρ ἀεί πάντως κινέω , εἰμί μέν πρός ὁ καλός ἔχω ὁ προδοχη , διά ὁ ἀόριστος ὁ διεξδευομενω πρᾶγμα οὐδέποτε λήγω ὁ ἐπί ὁ πρῶτος φορός . οὐδέ γάρ εὑρίσκω ζητέω πέρας οὐδείς , οὖον δράω ἵστημι ποτέ ὁ κίνησις . εἰμί δέ πρός ὁ ἐναντίος ὁ ῥοπή ἔχω , ἐπειδάν διανύω ὁ κακία ὁ δρόμος , καί ἐπί ὁ ἄκρος ὁ κακός μέτρον ἀφικνέομαι · τότε ὁ ὁ ὁρμή ἀεικίνητος οὐδείς ἐκ φύσις στάνιν εὑρίσκω , ἐπειδάν διατρέχω ὁ ἐν κακία διάστημα , κατά ἀνάγκη ἐπί ὁ ἀγαθός τρέπω ὁ κίνησις . μή γάρ πρόειμι κακία ἐπί ὁ ἀόριστος , ἀλλά ἀναγκαῖος πέρας καταλαμβάνω , ἀκόλουθος ὁ ὁ ἀγαθός διαδοχή ὁ πέρας ὁ κακία ἐκδέχομαι . καί οὗτος , καθώς εἴρω , ὁ ἀεικίνητος ἐγώ ὁ φύσις πάλιν ὕστερος ἐπί ὁ ἀγαθός ἀνατρέχω πορεία , ὁ μνήμη ὁ προπεδυστυχμένων πρός ὁ μή πάλιν ἐναλῶναι ὁ ἴσος σωφρονίζω . οὐκοῦν εἰμί πάλιν ἐν καλός ὁ δρόμος ἐγώ , διά ὁ πέρας ἀναγκαῖος περιορίζω ὁ κακία ὁ φύσις . καθά γάρ ὁ δεινός ὁ μετέωρος , ὁ μέν φάος πᾶς λέγω ὁ κόσμος εἰμί καταπλέω , ὁ δέ σκότος ὁ ἀντίφραξις ὁ κατά ὁ γῆ σῶμα αποκτιζω γίγνομαι ( ἀλλά οὗτος μέν κατά ὁ σχῆμα ὁ σφαιροειδής σῶμα , κατά νότος ὁ ἡλιακός ἀκτίς κυκνοοιδα κατακλείω , ὁ δέ ἥλιος πολλαπλασίων ὁ μέγεθος ὁ γῆ ὑπερβάλλω , πανταχόθεν αὐτός ὁ ἀκτίς ἐν κύκλος περιπτύσσω , συνάπτω κατά ὁ πέραν ὁ κόσμος ὁ ὁ φάος συμβολή , ὥστε καλός ὑπόθεσις , εἰμί γίγνομαι τις δύναμις διαδράς ὁ μέτρον , εἰς ὅσος ἐκτείνω ὁ σκιά , πάντως εἄν ἐν φάος γίγνομαι · μή διακόπτω ὑπό ὁ σκότος ) · οὕτως οἴομαι δήω καί περί ἐγώ διανοέομαι , ὅτι διεξάδοντες ὁ ὁ κακία ὅρος , ἐπειδάν ἐν ὁ ἄκρος γίγνομαι ὁ