gregorius-nyssenus.de-opificio-hominis pg044_0107.1
ἡ σύμμικτος γνώσις καρποφορεῖται , τῶν ἀπηγορευμένων ἐστι . Μέμικται δὲ διὰ τῶν ἐναντίων ὁ καρπὸς ἐκείνος , ὁ συνηγορὸν ἔχων ἑαυτῷ τὸν ὀφρὶν , τάχα κατὰ τὸν λόγον τοῦτον , ὅτι οὐ γυμνὸν πρόκειται τὸ κακὸν αὐτὸ ἀφ’ ἑαυτοῦ κατὰ τὴν ἰδίαν φύσιν φαινόμενον . Ἡ γὰρ ἀν ἀπρακτὸς ἦν ἡ κακία , μηδενὶ προσσεχρωμένη καλῷ τῷ πρὸς ἐπιθυμίαν αὐτῆς ἐρελίσχοντι τὸν ἀπατώμενον . Νυνὶ δὲ σύμμικτὸς πῶς ἐστιν ἡ τοῦ κακοῦ φύσις , ἐν μὲν τῷ βάθει τὸν θλεθρον , οἷον τινα δόλον ἐγκεκρυμμένον ἔχουσα , ἐν δὲ τῇ κατὰ τὸ φαινόμενον ἁπάτῃ καλοῦ τινα φαντασίαν παραδεικνυῦσα . Καλὸν δοκεῖ τοῖς φιλαργύροις ἡ τῆς ὑλῆς εὐχρωία · ἀλλὰ βίβα πάντων τῶν κακῶν ἡ φιλαργυρία γίνεται . Τὸ δ’ ἀν ἐπὶ τὸν δυσὸν βόρβορον τῆς ἀκολασίας κατώλισθεν , εἰ μὴ τὴν ἡδονὴν καλὸν τι καὶ αἱρετὸν ἦμετο τῷ δελεάτῳ τούτῳ πρὸς τὸ πάθος κατασυρίμενος ; Οὕτω καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἀμαρτημάτων ἐγκεχρωμένην ἔχοντα τὴν διαφθορὰν , αἱρετὰ παρὰ τὴν πρώτην δοκεῖ , διὰ τινὸς ἀπάτης τοῖς ἀνεπισκέπτοις ἀντ’ ἀγαθοῦ σπουδαζόμενα . Ἐπειδὴ τοίνυν οἱ πολλοὶ τὸ καλὸν ἐν τῷ τὰς αἰσθήσεις εὐφραίνειν κρῖνους , καὶ τίς ἐστιν ὁμωνυμία τοῦ τε ὄντος καὶ τοῦ δοκοῦντος εἶναι καλοῦ · τούτου χάριν ἡ πρὸς τὸ κακὸν ὡς πρὸς τὸ ἀγαθὸν γινομένη ἐπιθυμία , καλοῦ καὶ κακοῦ γνώσις ὑπὸ τῆς Γραφῆς ὠνομάσθη , συνδιδάσκειν τινα καὶ ἀνάκρασιν ἐρμηνεύουσης τῆς γνώσεως . Οὐτὲ ἀπολύτως κακὸν , διότι περιήνθεται τῷ καλῷ , οὔτε καθαρὸς ἀγαθόν , διότι ὑποκέχρυπται τὸ κακόν · ἀλλὰ σύμμικτον δι’ ἐκατέρων τοῦ ἀπηγορευμένου ξύλου τὸν καρπὸν εἶναι φησιν , οὗ τὴν γεῦσιν εἰς θάνατον ἄγειν εἴπε τοὺς ἀφάμηνους , μονοῦνχι φανερὰς τὸ δόγμα βούλη , ὅτι τὸ ὄντως ἀγαθὸν ἀπλοῦν καὶ μονοειδὲς ἐστὶ τῇ φύσει , πάσης διπλότης καὶ τῆς πρὸς τὸ ἐναντίον συγγύας ἀλλοτριον . Τὸ δὲ κακὸν ποικίλον τε καὶ κατεσχηματισμένον ἐστιν , ἄλλο τι νομιζόμενον , καὶ ἕτερον διὰ τῆς πείρας ἀνακρινόμενον , οὗ τὴν γῶσιν , τούτῃ , τὴν διὰ τῆς πείρας ἀνάληψιν , θανάτου καὶ διαφθορὰς ἀρχὴν τε καὶ ὑπόθεσιν γίνεσθαι . Διὰ τοῦτο προδεικνυσιν ὁ ὄφις τὸν πονηρὸν τῆς ἀμαρτίας καρπὸν , οὐχ ὡς εἶχε φύσεως τὸ κακὸν ἐκ τοῦ προφανοῦς ἐπίδειξας · οὐ γὰρ ἂν ἠπατήθη ὁ ἄνθρωπος τῷ προδήλῳ κακῷ · ἀλλὰ διὰ τινὸς ὥρας τὸ φαινόμενον ἀγλαΐσας , καὶ τινα κατὰ τὴν αἴσθησιν ἡδονὴν ἐγγοτεύσας τῇ γεύσει , πιθανὸς ἐφάνη τῇ γυναικί , καθὼς φησιν ἡ Γραφή · « Καὶ εἶδε γὰρ ἡ γυνή , φησιν , ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρώσιν . καὶ ὅτι ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν , καὶ ὡραῖον ἐπὶ τοῦ κατανοήσαι · » καὶ λα-βοῦσα τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ἔφαγεν . Ἡ δὲ βρώσις ἐκείνη θανάτου μήτηρ τοῖς ἀνθρώποις γέγονεν . Αὕτη τοίνυν ἡ σύμμικτὸς ἐστὶ καρποφορία , σαφὲς τοῦ λόγου τὸν νοῦν ἐρμηνεύοντος , καθ’ ὃν καλοῦ τε καὶ κακοῦ γνωστὸν ὠνομάσθη τὸ ξύλον ἐκεῖνο , ὅτι κατὰ τὸν τῶν δηλητηρίων κακίαν τῶν παραπτηθέντων τῷ μέλει , καθὼ μέν καταγλυκαίνει τὴν αἴσθησιν , καλὸν εἶναι δοκεῖ , καθὼ δὲ φθείρει τὸν προσεπτόμενον , κακοῦ παντὶς ἔσχατον γίνεται . Ἐπεὶ οὖν ἐνήργησε κατὰ τῆς τοῦ ἀνθρώπου ζωῆς τὸ πονηρὸν δηλητήριον · τότε ὁ ἄνθρωπος ,
Lemmas: ὁ σύμμικτος γνῶσις καρποφορέω , ὁ ἀπαγορεύω εἰμί . μίγνυμι δέ διά ὁ ἐναντίος ὁ καρπός1 ἐκείνος , ὁ συνηγορέω ἔχω ἑαυτοῦ ὁ ὀφρὶν , τάχα κατά ὁ λόγος οὗτος , ὅτι οὖον γυμνός πρόκειμαι ὁ κακός αὐτός ἀπό ἑαυτοῦ κατά ὁ ἴδιος φύσις φαίνω . ὁ γάρ εἰς ἄπρακτος εἰμί ὁ κακία , μηδείς προσχράομαι καλός ὁ πρός ἐπιθυμία αὐτός ερελιεχω ὁ ἀπατάω . νυνί δέ σύμμικτος πῶς εἰμί ὁ ὁ κακός φύσις , ἐν μέν ὁ βάθος ὁ θλεθρον , οἷος τις δόλος ἐγκρύπτω ἔχω , ἐν δέ ὁ κατά ὁ φαίνω ἀπάτη καλός τις φαντασία παραδείκνυμι . κηλόν δοκέω ὁ φιλάργυρος ὁ ὁ ὕλη εὐχρωία · ἀλλά εβίβα πᾶς ὁ κακός ὁ φιλαργυρία γίγνομαι . ὁ δέ εἰς ἐπί ὁ δύο βόρβορος ὁ ἀκολασία κατολισθάνω , εἰμί μή ὁ ἡδονά καλός τίς καί αἱρετός εμετός ὁ δελεάτῳ οὗτος πρός ὁ πάθος κατασύρω ; οὕτως καί ὁ λοιπάς ὁ ἁμάρτημα ἐγχράω ἔχω ὁ διαφθορά , αἱρετός παρά ὁ πρῶτος δοκέω , διά τις ἀπάτη ὁ ἀνεπίσκεπτος ἀντί ἀγαθός σπουδάζω . ἐπεί τοίνυν ὁ πολύς ὁ καλός ἐν ὁ ὁ αἴσθησις εὐφραίνω Κρίνος , καί τίς εἰμί ὁμωνυμία ὁ τε εἰμί καί ὁ δοκέω εἰμί καλός · οὗτος χάρις ὁ πρός ὁ κακός ὡς πρός ὁ ἀγαθός γίγνομαι ἐπιθυμία , καλός καί κακός γνῶσις ὑπό ὁ γραφή ὀνομάζω , συνδιδάσκω τις καί ἀνάκρασις ἐρμηνεύω ὁ γνῶσις . οὔτε ἀπόλυτος κακός , διότι περιφέρω ὁ καλός , οὔτε καθαρός ἀγαθός , διότι ὑποκρύπτω ὁ κακός · ἀλλά σύμμικτος διά κατεράω ὁ ἀπαγορεύω ξύλον ὁ καρπός εἰμί φημί , ὅς ὁ γεῦσις εἰς θάνατος ἄγω εἶπον ὁ ἀφάμηνους , μονοῦς φανερός ὁ δόγμα βούλομαι , ὅτι ὁ εἰμί ἀγαθός ἀπολόω καί μονοειδής εἰμί ὁ φύσις , πᾶς διπλότης καί ὁ πρός ὁ ἐναντίος συγγύας ἀλλότριος . ὁ δέ κακός ποικίλος τε καί κατασχηματίζω εἰμί , ἄλλος τίς νομίζω , καί ἕτερος διά ὁ πείρω ἀνακρίνω , ὅς ὁ γῶσιν , Τούτη , ὁ διά ὁ πείρω ἀνάληψις , θάνατος καί διαφθορά ἀρχή τε καί ὑπόθεσις γίγνομαι . Ζεύς οὗτος προδείκνυμι ὁ ὄφις ὁ πονηρός ὁ ἁμαρτία καρπός , οὐ ὡς ἔχω φύσις ὁ κακός ἐκ ὁ προφανής ἐπιδείκνυμι · οὖον γάρ εἄν ἀπατάω ὁ ἄνθρωπος ὁ πρόδηλος κακός · ἀλλά διά τις ὥρα ὁ φαίνω ἀγλαΐω , καί τις κατά ὁ αἴσθησις ἡδονά ἐγγίγνομαι ὁ γεύω , πιθανός φαίνω ὁ γυνή , καθώς φημί ὁ γραφή · « καί ὁράω γάρ ὁ γυνή , φημί , ὅτι καλός ὁ ξύλον εἰς βρῶσις . καί ὅτι ἀρεστός ὁ ὀφθαλμός ὁράω , καί ὡραῖος ἐπί ὁ κατανοέω · » καί λαμβάνω ὁ καρπός αὐτός ἐσθίω . ὁ δέ βρῶσις ἐκεῖνος θάνατος μήτηρ ὁ ἄνθρωπος γίγνομαι . ἄτη τοίνυν ὁ σύμμικτος εἰμί καρποφορία , σαφής ὁ λόγος ὁ νόος ἐρμηνεύω , κατά ὅς καλός τε καί κακός γνωστός ὀνομάζω ὁ ξύλον ἐκεῖνος , ὅτι κατά ὁ ὁ δηλητήριος κακία ὁ παραπέτομαι ὁ μέλος , καθίημι μέν καταγλυκαίνω ὁ αἴσθησις , καλός εἰμί δοκέω , καθίημι δέ φθείρω ὁ προσπέτομαι , κακός Πάντις ἔσχατος γίγνομαι . ἐπεί οὖν ἐνεργέω κατά ὁ ὁ ἄνθρωπος ζωή ὁ πονηρός δηλητήριος · τότε ὁ ἄνθρωπος ,