gregorius-nyssenus.de-opificio-hominis pg044_0106.1
οὐ χαρίζεται τῷ ἀνθρώπῳ τὴν μετουσίαν ὁ λόγος ; τῷ γὰρ γενικῷ τε καὶ ὑπερκειμένῳ λόγῳ πᾶσα τῶν ἀγαθῶν ἰδέα πρὸς ἑαυτὴν συμφυὴς ἔχει , καὶ ἐν τῷ ὅλῳ ἐστίν . Τίς δὲ με τῆς συμμιγοῦς τε καὶ ἐπιμφοτερήσους τοῦ ξύλου γεύσεως ἀποστήσει ; πάντως γὰρ οὐκ ἀδηλον τοῖς διορατικωτέροις , τί τὸ πᾶν ἐκεῖνο , οὐ καρπὸς ἡ ζωή , καὶ πάλιν , τί τὸ ἐπίμιχτον τούτο , οὐ πέρας ὁ θάνατος . Ὁ γὰρ τοῦ παντὸς τὴν ἀπλάυσιν ἀφόδως προθεὶς , λόγῳ τινὶ πάντως καὶ προμηθείᾳ τῆς τῶν ἐπικοινῶν μετουσίας ἀπέτρεχε τὸν ἄνθρωπον . Καὶ μοι δοκεῖ τὸν μέγαν Δαβὶδ , καὶ τὸν σοφὸν Σολομῶντα διδασκάλους τῆς τοῦ λόγου τούτου παραλαβεῖν ἐξηγήσεως . Ἀμφοτέροι γὰρ τῆς συγκεχωρημένης τρυφῆς μίαν ἡγοῦνται τὴν χάριν , αὐτὸ τὸ ὂντως ἀγαθόν , ὃ δὲ καὶ πᾶν ἐστιν ἀγαθόν . Δαβὶδ μὲν λέγον , « Κατατρώψῃσιν τοῦ Κυρίου » Σολομῶν δὲ τὴν σοφίαν αὐτήν , ἥτις ἐστὶν ὁ Κύριος , ξύλον ζωῆς ὀνομάζων . Οὐκοῦν ταύτῳ ἐστὶ τῷ τῆς ζωῆς ξύλῳ τὸ πᾶν ξύλον , οὓ τὴν βρώσιν τῷ κατὰ Θεὸν πλασθέντι ὁ λόγος δίδωσιν . Ἀντιδιακρεῖται δὲ τῷ ξύλῳ τούτῳ ἕτερον ξύλον , οὓ ἡ βρώσις καλοῦ καὶ κακοῦ γνώσις ἐστιν , οὐκ ἰδιαζόντος ἐκάτερον τῶν κατὰ τὸ ἐναντίον σημαινόμενων ἐν μέρει καρποφορούντων · ἀλλὰ τινὰ συγχωμένον καὶ σύμμιχτον καρπὸν ἐξανθοῦντος ταῖς συγκεχραμένον ποιότησιν , οὓ καλύψει μὲν τὴν βρώσιν ὁ ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς , συμβουλεύει δὲ ὁ δράς , ἵνα τῷ θανάτῳ κατασκευάσῃ τὴν εἴσοδον . Καὶ πιθανὸς γίνεται συμβουλεύσας , εὐχολία τινὶ καὶ ἡδονῇ τὸν καρπὸν περιχρύσας , ὡς ἂν ὀφθείη τε ἴδιως , καὶ τὴν ὀρεξὶν πρὸς τὴν γεῦσιν ὑπερεβόσειεν . scuum ac confusum quemdam fructum profferret , cui qualitates illæ sibi adversantes inessent . De hoc vesci hominem Dux vitæ vetat , serpens suadet , ut morti viam ad perimendum hominem strueret . Vicit vero malus hic tandem consiliarius , pulchritudine ac voluptate quadam fructum exornans , ut et aspectu jucundus esset , et appetitione gustandi sui proritaret .
Lemmas: οὖον χαρίζομαι ὁ ἄνθρωπος ὁ μετουσία ὁ λόγος ; ὁ γάρ γενικός τε καί ὑπέρκειμαι λόγος πᾶς ὁ ἀγαθός ἰδέα πρός ἑαυτοῦ συμφυής ἔχω , καί ἐν ὁ ὅλος εἰμί . Τῖς δέ ἐγώ ὁ συμμιγής τε καί ἐπιμφοτερήσους ὁ ξύλον γεῦσις ἀφίστημι ; πάντως γάρ οὐ ἄδηλος ὁ διορατικός , τίς ὁ πᾶς ἐκεῖνος , οὖον καρπός1 ὁ ζωή , καί πάλιν , τίς ὁ ἐπίμικτος οὗτος , οὖον πέρας ὁ θάνατος . ὁ γάρ ὁ πᾶς ὁ ἀπλάυσιν ἄφοδος προτίθημι , λόγος τις πάντως καί προμήθεια ὁ ὁ ἐπικοινόω μετουσία ἀποτρέχω ὁ ἄνθρωπος . καί ἐγώ δοκέω ὁ μέγας Δαυίδ , καί ὁ σοφός Σολομών διδάσκαλος ὁ ὁ λόγος οὗτος παραλαμβάνω ἐξήγησις . ἀμφότερος γάρ ὁ συγχωρέω τρυφή εἷς ἡγέομαι ὁ χάρις , αὐτός ὁ εἰμί ἀγαθός , ὅς δέ καί πᾶς εἰμί ἀγαθός . Δαυίδ μέν λέγω , « Κατατρώψῃσιν ὁ κύριος » Σολομών δέ ὁ σοφία αὐτός , ὅστις εἰμί ὁ Κύριος , ξύλον ζωή ὀνομάζω . οὐκοῦν ταύτος εἰμί ὁ ὁ ζωή ξύλον ὁ πᾶς ξύλον , ἕ ὁ βρῶσις ὁ κατά θεός πλάσσω ὁ λόγος δίδωμι . αντιδιακρειος δέ ὁ ξύλον οὗτος ἕτερος ξύλον , ἕ ὁ βρῶσις καλός καί κακός γνῶσις εἰμί , οὐ ιδιάζων ἐκάς ὁ κατά ὁ ἐναντίος σημαινόμενο ἐν μέρος καρποφορέω · ἀλλά τις συγχωμένον καί σύμμικτος καρπός ἐξανθέω ὁ συγχράομαι ποιότης , ἕ καλύπτω μέν ὁ βρῶσις ὁ ἀρχηγός ὁ ζωή , συμβουλεύω δέ ὁ δράω , ἵνα ὁ θάνατος κατασκευάζω ὁ εἴσοδος . καί πιθανός γίγνομαι συμβουλεύω , ευχολιον τις καί ἡδονή ὁ καρπός περιχρυσεος , ὡς εἄν ὁράω τε ἰδίως , καί ὁ ὄρεξις πρός ὁ γεῦσις ὑπερβοάω . scuum ac confusum quemdam fructum profferret , cui qualitates illæ sibi adversantes inessent . De hoc vesci hominem Dux vitæ vetat , serpens suadet , ut morti viam ad perimendum hominem strueret . Vicit vero malus hic tandem consiliarius , pulchritudine ac voluptate quadam fructum exornans , ut et aspectu jucundus esset , et appetitione gustandi sui proritaret .