gregorius-nyssenus.de-opificio-hominis pg044_0124.1
ποκ τὸ ἀλῦχον · τοῦτο δὲ τῇ ἀνύπαρκτον ἔπεσται . Ὥστε καθόλου διὰ τῆς ἀκολουθίας πρὸς τὸ μὴ ἔν αὐτοῖς ἡ ψυχὴ μεταχωρήσει . Οὐκοῦν ἀμήχανος αὐτῇ πάλιν ἐξ ἀνάγκης ἔσται ἡ πρὸς τὸ κρεῖττον ἐπάνοδος . Ἄλλὰ μὴν ἐκ θάμνου ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὴν ψυχὴν ἐπαναῤῥοῦσιν . Οὐκοῦν προτιμῶσιν τὴν ἐν θάμνῳ . ζωὴν τῇς ἀνθρωπίνης διαγωγῆς ἐκ τούτων ἀποδεικνύουσιν . Δεῖξεται γάρ , ὅτι ἡ πρὸς τὸ χείρον γενομένη πρόοδος τῆς ψυχῆς , πρὸς τὸ κακίτερον κατὰ τὸ εἴδος ὑποβήσεται . Ὑποδείχθαι δὲ τὴν ἀναίσχητον φύσιν τοῦ θάμνου , εἰς ὃ δι’ ἀκολουθίας ἡ ἀρχὴ τοῦ δόγματος αὐτῶν τὴν ψυχὴν ἄγει . Ἄλλ’ ἐπεὶδὴ τοῦτο οὐ βούλονται τῇ τῇ ἀναίσθητῳ τὴν ψυχὴν ἐγκαταλεῖψαισιν , ἡ εἴπερ ἐντεῦθεν ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον αὐτὴν ἐπαναγώιεν βίον , προτιμότερον ( καθὼς εἱρηται ) τὸν εὐλαβῆ βίον τῆς πρώτης ἀποδείξεως κατασάσεως , εἴπερ ἐκεῖθεν μὲν ἡ πρὸς ἀρχίαν κατάπτωσις γέγονεν , ἐντεῦθεν δὲ ἡ πρὸς ἀρετὴν ἐπάνοδος γίνεται . Οὐκοῦν ἀκέφαλος τις καὶ ἀτελὴς ὁ τοιοῦτος διέλεχεται λόγος , ὅτι τῆς ψυχῆς ἐφ’ ἑαυτῶν πρὸς τὴς ἐν σαρκὶ ζωῆς βιοτεύειν κατασκευάζων , καὶ διὰ κακίας συνδεθῆναι τοῖς σώμασι . Τῶν δὲ γε νεωτέραν τοῦ σώματος τὴν ψυχὴν εἶναι λεγόντων , προκατεσκευασμένη διὰ τῶν κατόπιν ἡ ἀτοπία . Οὐκοῦν ἀπόδηλος ἐπίσης ὁ παρ’ ἀμφοτέρων λόγος . Διὰ δὲ τοῦ μέσου τῶν ὑπολήψεων εὐθὺνεν οἶμαι δεῖν ἐλθηθῆναι τὸ ἡμέτερον δόγμα . Ἔστι δὲ τοῦτο , τὸ μὴτε κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν ἀπάτην ἐν κακίᾳ τινὶ βαρηθείσας τὰς τῷ παντὶ συμπαρισπουλάσας ψυχὰς , ἀδυναμίᾳ τοῦ συμπαράδειν τῇ δότῃ τῆς τοῦ πώλου κινήσεως , ἐπὶ τὴν γῆν καταπίπτειν οἴεσθαι · μηδ’ αὐ παλιν οἷον πλῖνον ἀνδριάντα προδιαπλασθέντα τῷ λόγῳ τὸν ἄνθρωπον , τούτου ἕνεκα τὴν ψυχὴν γίνεσθαι λέγειν . Ἡ γὰρ ἂν ἀτιμότερα τοῦ πλίνου πλάσματος ἡ νοερὰ φύσις ἀποδειχθείη .
Lemmas: ποκ ὁ ἀλυχή · οὗτος δέ ὁ ἀνύπαρκτος ἔπειμι . ὥστε καθόλου διά ὁ ἀκολουθία πρός ὁ μή ἐν αὐτός ὁ ψυχή μεταχώρησις . οὐκοῦν ἀμήχανος αὐτός πάλιν ἐκ ἀνάγκη εἰμί ὁ πρός ὁ ἀγαθός Ἐπάνοδος . ἀλλά μήv ἐκ θάμνος ἐπί ὁ ἄνθρωπος ὁ ψυχή ἐπαναλέγω . οὐκοῦν προτιμάω ὁ ἐν θάμνος . ζωή ὅς ἀνθρώπινος διαγωγεύς ἐκ οὗτος ἀποδείκνυμι . δείκνυμι γάρ , ὅτι ὁ πρός ὁ χείρων γίγνομαι πρόοδος ὁ Ψυχή , πρός ὁ κακίς κατά ὁ εἶδος ὑποβαίνω . Ὑποδείκνυμι δέ ὁ ἀνέχω φύσις ὁ θάμνος , εἰς ὅς διά ἀκολουθία ὁ ἀρχή ὁ δόγμα αὐτός ὁ ψυχή ἄγω . ἄλλος ἐπειδή οὗτος οὖον βούλομαι ὁ ὁ ἀναίσθητος ὁ ψυχή ἐγκαταλείπω , ὁ εἴπερ ἐντεῦθεν ἐπί ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἐπανάγω βίος , πρότιμος ( καθώς εἴρω ) ὁ εὐλαβής βίος ὁ πρῶτος ἀπόδειξις κατασάσεως , εἴπερ ἐκεῖθεν μέν ὁ πρός Ἀρχίας κατάπτωσις γίγνομαι , ἐντεῦθεν δέ ὁ πρός ἀρετή Ἐπάνοδος γίγνομαι . οὐκοῦν ἀκέφαλος τις καί ἀτελής ὁ τοιοῦτος διαλέγω λόγος , ὅτι ὁ Ψυχή ἐπί ἑαυτοῦ πρός σής ἐν σάρξ ζωή βιοτεύω κατασκευάζω , καί διά κακία συνδέω ὁ σῶμα . ὁ δέ γε νέος ὁ σῶμα ὁ ψυχή εἰμί λέγω , προκατασκευάζω διά ὁ κατόπιν ὁ ἀτοπία . οὐκοῦν ἀπόδηλος ἐπίσης ὁ παρά ἀμφότερος λόγος . Ζεύς δέ ὁ μέσος ὁ ὑπόληψις εὐθύνω οἴομαι δήω ἔρχομαι ὁ ἡμέτερος δόγμα . εἰμί δέ οὗτος , ὁ μήτε κατά ὁ Ἑλληνικός ἀπάτη ἐν κακία τις βαρέω ὁ ὁ πᾶς συμπαρισπουλανθανω ψυχή , ἀδυναμία ὁ συμπαράδειν ὁ δότης ὁ ὁ πῶλος κίνησις , ἐπί ὁ γῆ καταπίπτω οἴομαι · μηδέ αὖος πάλιν οἷος πλῖνον ἀνδριάς προδιαπλάσσω ὁ λόγος ὁ ἄνθρωπος , οὗτος ἕνεκα ὁ ψυχή γίγνομαι λέγω . ὁ γάρ εἄν ἄτιμος ὁ πλινοος πλάσμα ὁ νοερός φύσις ἀποδείκνυμι .